179

PATROLOGIAE CURSUS COMPLETUS

SIVE BIBLIOTHECA UNIVERSALIS, INTEGRA, UNIFORMIS, COMMODA, OECONOMICA, OMNIUM SS. PATRUM, DOCTORUM SCRIPTORUMQUE ECCLESIASTICORUM QUI AB AEVO APOSTOLICO AD INNOCENTII III TEMPORA FLORUERUNT; RECUSIO CHRONOLOGICA OMNIUM QUAE EXSTITERE MONUMENTORUM CATHOLICAE TRADITIONIS PER DUODECIM PRIORA ECCLESIAE SAECULA, JUXTA EDITIONES ACCURATISSIMAS, INTER SE CUMQUE NONNULLIS CODICIBUS MANUSCRIPTIS COLLATAS, PERQUAM DILIGENTER CASTIGATA; DISSERTATIONIBUS, COMMENTARIIS LECTIONIBUSQUE VARIANTIBUS CONTINENTER ILLUSTRATA; OMNIBUS OPERIBUS POST AMPLISSIMAS EDITIONES QUAE TRIBUS NOVISSIMIS SAECULIS DEBENTUR ABSOLUTAS DETECTIS, AUCTA; INDICIBUS PARTICULARIBUS ANALYTICIS, SINGULOS SIVE TOMOS, SIVE AUCTORES ALICUJUS MOMENTI SUBSEQUENTIBUS, DONATA; CAPITULIS INTRA IPSUM TEXTUM RITE DISPOSITIS, NECNON ET TITULIS SINGULARUM PAGINARUM MARGINEM SUPERIOREM DISTINGUENTIBUS SUBJECTAMQUE MATERIAM SIGNIFICANTIBUS, ADORNATA; OPERIBUS CUM DUBIIS TUM APOCRYPHIS, ALIQUA VERO AUCTORITATE IN ORDINE AD TRADITIONEM ECCLESIASTICAM POLLENTIBUS, AMPLIFICATA; DUOBUS INDICIBUS GENERALIBUS LOCUPLETATA: ALTERO SCILICET RERUM, QUO CONSULTO, QUIDQUID UNUSQUISQUE PATRUM IN QUODLIBET THEMA SCRIPSERIT UNO INTUITU CONSPICIATUR; ALTERO SCRIPTURAE SACRAE, EX QUO LECTORI COMPERIRE SIT OBVIUM, QUINAM PATRES ET IN QUIBUS OPERUM SUORUM LOCIS SINGULOS SINGULORUM LIBRORUM SCRIPTURAE TEXTUS COMMENTATI SINT. EDITIO ACCURATISSIMA, CAETERISQUE OMNIBUS FACILE ANTEPONENDA, SI PERPENDANTUR: CHARACTERUM NITIDITAS CHARTAE QUALITAS, INTEGRITAS TEXTUS, PERFECTIO CORRECTIONIS, OPERUM RECUSORUM TUM VARIETAS TUM NUMERUS, FORMA VOLUMINUM PERQUAM COMMODA SIBIQUE IN TOTO OPERIS DECURSU CONSTANTER SIMILIS, PRETII EXIGUITAS, PRAESERTIMQUE ISTA COLLECTIO, UNA, METHODICA ET CHRONOLOGICA, SEXCENTORUM FRAGMENTORUM OPUSCULORUMQUE HACTENUS HIC ILLIC SPARSORUM, PRIMUM AUTEM IN NOSTRA BIBLIOTHECA, EX OPERIBUS AD OMNES AETATES, LOCOS, LINGUAS FORMASQUE PERTINENTIBUS, COADUNATORUM.

SERIES SECUNDA,

IN QUA PRODEUNT PATRES, DOCTORES SCRIPTORESQUE ECCLESIAE LATINAE A GREGORIO MAGNO AD INNOCENTIUM III. ACCURANTE J.-P. MIGNE, BIBLIOTHECAE CLERI UNIVERSAE, SIVE CURSUUM COMPLETORUM IN SINGULOS SCIENTIAE ECCLESIASTICAE RAMOS EDITORE. PATROLOGIA BINA EDITIONE TYPIS MANDATA EST, ALIA NEMPE LATINA, ALIA GRAECO-LATINA.—VENEUNT MILLE ET TRECENTIS FRANCIS SEXAGINTA ET DUCENTA VOLUMINA EDITIONIS LATINAE; OCTINGENTIS ET MILLE TRECENTA GRAECO-LATINAE.—MERE LATINA UNIVERSOS AUCTORES TUM OCCIDENTALES, TUM ORIENTALES EQUIDEM AMPLECTITUR; HI AUTEM, IN EA, SOLA VERSIONE LATINA DONANTUR.

PATROLOGIAE TOMUS CLXXIX.

WILLELMUS MALMESBURIENSIS MONACHUS.

INNOCENTIUS II,

COELESTINUS II,

LUCIUS II,

ROM. PONT.

ANACLETUS ANTIPAPA.

BENEDICTUS CANONICUS.

HUGO FARSITUS.

FROWINUS ABBAS.

ARNULFUS.

EXCUDEBATUR ET VENIT APUD J.-P. MIGNE EDITOREM, IN VIA DICTA D'AMBOISE, PROPE PORTAM LUTETIAE PARISIORUM VULGO D'ENFER NOMINATAM, SEU PETIT-MONTROUGE.

1855

SAECULUM XII

WILLELMI

MALMESBURIENSIS MONACHI

OPERA OMNIA

QUAE VARII QUONDAM EDITORES, HENRICUS SAVILIUS, THOMAS GALAEUS, HENRICUS WARTON, ET NUPER D. THOMAS DUFFUS HARDY IN LUCEM SEORSIM EMISERUNT WILLELMI SCRIPTA, NUNC PRIMUM, PRAEVIA DILIGENTISSIMA EMENDATIONE, PRELO IN UNUM COLLECTA MANDANTUR ACCEDUNT

INNOCENTII II,

COELESTINI II,

LUCII II,

ROMANORUM PONTIFICUM,

ANACLETI ANTIPAPAE,

BENEDICTI ECCLESIAE S. PETRI IN URBE ROMA CANONICI,

HUGONIS FARSITI,

FROWINI ABBATIS MONTIS ANGELORUM APUD HELVETIOS,

ARNULFI

OPUSCULA, DIPLOMATA, EPISTOLAE

ACCURANTE J.-P. MIGNE BIBLIOTHECAE CLERI UNIVERSAE SIVE CURSUUM COMPLETORUM IN SINGULOS SCIENTIAE ECCLESIASTICAE RAMOS EDITORE

TOMUS UNICUS

VENIT: 8 FRANCIS GALLICIS

EXCUDEBATUR ET VENIT APUD J.-P. MIGNE EDITOREM IN VIA DICTA D'AMBOISE, PROPE PORTAM LUTETIAE PARISIORUM VULGO D'ENFER NOMINATAM SEU PETIT-MONTROUGE

1855

ELENCHUS AUCTORUM ET OPERUM QUI IN HOC TOMO CLXXIX CONTINENTUR.

    Index librorum adhibitorum ad epistolas et privilegia Romanorum pontificum.

    Col.

    9

    INNOCENTIUS II PONTIFEX ROMANUS.

    Epistolae et privilegia.

    21

    Appendix ad Innocentium. Anacleti antipapae epistolae et privilegia.

    687

    BENEDICTUS ECCLESIAE S. PETRI IN URBE ROMA CANONICUS.

    De ecclesiastico ordine totius anni et praecipue apostolicae dignitatis et totius curiae

    731

    COELESTINUS II PONTIFEX ROMANUS.

    Epistolae et privilegia.

    765

    LUCIUS II PONTIFEX ROMANUS.

    Epistolae et privilegia.

    823

    WILLELMUS MALMESBURIENSIS MONACHUS.

    De gestis regum Anglorum.

    959

    Historia novella.

    1391

    De gestis pontificum Anglorum.

    1441

    Liber de antiquitate Glastoniensis Ecclesiae.

    1681

    Vita S. Wulstani episcopi Wigorniensis.

    1734

    Epistola de Joanne Scoto Erigena.

    1771

    Fragmenta ex abbreviatione Amalarii.

    1771

    HUGO FARSITUS.

    Libellus de miraculis B. Mariae virginis in urbe Suessionensi.

    1775

    FROWINUS ABBAS COENOBII MONTIS ANGELORUM APUD HELVETIOS.

    Liber de libero arbitrio (fragmenta).

    1799

    ARNULFUS.

    Epistola ad Milonem episcopum Morinensem, de expugnatione urbis Ulixisbonae.

    1813

INDEX LIBRORUM.

Index librorum adhibitorum ad epistolas et privilegia Romanorum pontificorum

Auctor incertus

[Col. 0009]

INDEX LIBRORUM ADHIBITORUM AD EPISTOLAS ET PRIVILEGIA ROMANORUM PONTIFICUM.

A

  • Abaelardi et Heloisae Opera. Parisiis 1616. 4.
  • Achery (D') Spicilegium sive collectio veterum aliquot scriptorum ed. de la Barre. Parisiis 1723. fol. 1—3.
  • Acta academiae Theodoro-palatinae. Manhemii 1761. 4. 1—7.
  • Acta Sanctorum. Antwerpiae 1643. fol.
  • Affò Istoria della città e ducato di Guastalla. Guastalla 1785. 4. 1—4.
  • Affò Storia della città di Parma. Parma 1792. 4. 1—4.
  • Agobardi archiepiscopi Lugdunensis opera ed. Baluzius. Parisiis 1666. 8. 1—2.
  • Aguirre Collectio maxima conciliorum omnium Hispaniae et novi orbis. Romae 1753. fol. 1—6.
  • Amadesius In antistitum Ravennatum chronotaxim disquisitiones. Faventiae 1783. 4. 1—3.
  • Amiani Memorie istoriche di Fano. In Fano 1751. 4. 1—2.
  • Amico Catana illustrata. Catanae 1740. 4. 1—4.
  • Ammirato Vescovi di Fiesole di Volterra e d'Arezzo. Firenze 1637. 4.
  • Anastasii Bibliothecarii de vitis Romanorum pontificum ed. Blanchinius. Romae 1718. fol. 1—4.
  • Anecdota Ughelliana in Italiae Sacrae vol. X.
  • Anselmi (S.) Cantuariensis abbatis opera ed. Gerberon. Lutetiae Parisiorum 1721. fol.
  • Antiquité (L') de l'église de Marseille. Marseille 1747. 4. 1—3.
  • Arcere Histoire de la Rochelle. La Rochelle 1756. 4. 1—2.
  • Archivio storico Italiano. Firenze 1842. 8. 1—14, et appendice 1—7.
  • Argote Memorias para a historia de Braga. Lisboa 1732. 4. 1—3.
  • Arnulfi Lexoviensis episcopi epistolae ed. Giles. Oxonii 1844. 8.
  • Arruego Catedra episcopal de Zaragoza. Zaragoza 1653. fol.
  • Aschbach Geschichte der Grafen von Wertheim. Frankfurt 1843. 8. 1—2.
  • Augustini archiepiscopi Tarraconensis opera omnia. Lucae 1765. fol. 1—8.
  • Avila Historia de las antiguedades de la ciudad de Salamanca. En Salamanca 1606. 8.
  • Aynsa Fundacion, excelencias, grandezas y cosas memorables de Huesca. Huesca 1619. fol.
  • B

  • Bacchini Dell' istoria del monastero di S. Benedetto di Polirone. Modona 1696. 4.
  • Baluze Histoire généalogique de la maison d'Auvergne. Paris 1780. fol. 1—2.
  • Baldassini Memorie istoriche di Iesi. Iesi 1765. 4.
  • Baluzii Miscellanea ed. Mansi. Lucae 1761. fol. 1—4.
  • Baluzii Historia Tutelensis. Parisiis 1717. 4.
  • Baluzii Capitularia regum Francorum. Parisiis 1677. fol. 1—2.
  • Baringii Descriptio Salae principatus Calenbergici. Lemgo 1744. 4. 1—2.
  • Beckmann Historie des Fürstenthums Anhalt. Zerbst 1710. fol. 1—2.
  • (Belhomme) Historia Mediani in monte Vosago monasterii. Argentorati 1724. 4.
  • Benedictus abbas Petroburgensis De vita et gestis Henrici II et Ricardi I. Oxonii 1735. 8. 1—2.
  • Berengarii Turonensis De sacra coena adversus Lanfrancum ed. A. F. et F. Th. Vischer. Berolini 1834. 8.
  • [Col. 0010] Bernardini Epitome Fastorum Lucellensium. Bruntruti 1667. 8.
  • Bernardi (S.) Opera omnia ed. Mabillon. Parisiis 1719. fol. 1—2.
  • Bertoldi Memorie storiche d'Argenta. Ferrara 1787. 4. 1—2.
  • Besly Histoire des comtes de Poictou. Paris 1647. fol.
  • (Besold) Documenta rediviva monasteriorum in ducatu Wirtembergico. Tubingae 1720 fol.
  • Bessin Concilia Rothomagensis provinciae. Rothomagi 1717. fol. 1—2.
  • Biancolini Notizie storiche delle Chiese di Verona. Verona 1749. 4.
  • Biancolini Serie chronologica dei vescovi e governatori di Verona. Verona 1760. 4.
  • Bibliotheca Cluniacensis ed. Marrier et Quercetanus. Lutetiae Parisiorum 1614. fol.
  • Binterim u. Mooren Die alte und neue Erzdiozese Koln. Mainz 1828. 8. 1—4.
  • Bisogni Hipponii seu Vibonis Valentiae vel Montis-leonis Ausoniae civitatis accurata historia. Neapoli 1710. 4.
  • Blondellus Pseudo-Isidorus et Turrianus vapulantes. Genevae 1628. 4.
  • Boczek Codex diplomaticus et epistolaris Moraviae. Olomucii 1836. 4. 1—5.
  • Bodmann Rheingauische Alterthümer. Mainz 1819. 4.
  • Boehmeri Corpus juris canonici. Halae 1747. 4. 1—2.
  • Bondam Charterboek der Hertogen van Gelderland. Utrecht 1783. fol. 1—4.
  • Borgia (A.) Istoria di Velletri. Nocera 1723. 4.
  • Borgia (St.) Memorie istoriche di Benevento. Romae 1763. 4. 1—3.
  • Borgia (St.) Breve istoria del dominio temporale della sede apostolica nelle due Sicilie. Roma 1789. 4.
  • Dal Borgo Raccolta di diplomi Pisani. 1765. 4.
  • Bosco Floriacensis veteris bibliothecae regiae xyston dextrum et laevum. Lugduni 1605. 8.
  • Bosio Dell' istoria della sacra religione et illustrissima militia di S. Gio. Gierosolymitano. Roma 1621. fol. 1—3.
  • Bouche L'histoire chronologique de Provence. Aix 1664. fol. 1—2.
  • Bouges Histoire de Carcassonne. Paris 1741. 4.
  • Bouillart Histoire de l'abbaye royale de S. Germain dez Prez. Paris 1724. fol.
  • Bouquet Recueil des historiens des Gaules et de la France. Paris 1738. fol. 1—20.
  • Boysen Allgemeines historisches Magazin. Halle 1767. 8. 1—2.
  • Brandao Monarchia Lusitana. Lisboa 1690. fol. 1—8.
  • Bréquigny Table chronologique des diplômes, chartes, titres et actes imprimés concernant l'histoire de France. Paris 1769. fol. 1—4.
  • Brevis notitia monasterii Ebracensis. Romae 1739. 4.
  • Bronziero Istoria del Polesine di Rovigo. Venezia 1747. 4.
  • Brower et Masenius Antiquitates et annales Trevirenses. Leodii 1670. fol. 1—2.
  • Brunatii Chartarum coenobii S. Justinae explicatio. Patavii 1763. 4.
  • Bullarium sacri ordinis Cluniacensis. Lugduni 1680. fol.
  • (Bullarium Vaticanum) Collectio bullarum sacrosanctae basilicae Vaticanae. Romae 1747. fol.
  • Bulliot Essai historique sur l'abbaye de Saint-Martin d'Autun. Autun 1849. 8. 1—2.
  • Bussi Istoria di Viterbo. Romae 1742. fol.
  • Buzelinus Gallo-Flandria sacra et profana. Duaci 1624. fol.
  • [Col. 0011] C

  • Caesar Annales ducatus Styriae. Graecii 1768. fol. 1—3.
  • Calles Series Misnensium episcoporum. Ratisbonae et Viennae 1752. 4.
  • Calmet Histoire ecclésiastique et civile de Lorraine. Nancy 1728. fol. 1—2.
  • Campi Dell' Historia ecclesiastica di Piacenza. Piacenza 1651. fol. 1—3.
  • Camuzat Promptuarium sacrarum antiquitatum Tricassinae dioecesis. Augustae Trecarum 1610. 8.
  • Capialbi Memorie per servire alla storia della s. chiesa Miletese. Napoli 1835. 8.
  • (Carlier) Histoire du duché de Valois. Paris 1764. 4. 1—3.
  • Cassiodori opera omnia ed. Garetius. Rothomagi 1679. fol. 1—2.
  • Catel Mémoires de l'histoire du Languedoc. Tolose 1633. fol.
  • Cenni Concilium Lateranense Stephani III. Romae 1735. 4.
  • Cenni Monumenta dominationis pontificiae. Romae 1760. 4. 1—2.
  • Chapeaville Gesta pontificum Tungrensium Trajectensium et Leodiensium. Leodii 1612. 4. 1—2.
  • Chonu Archiepiscoporum et episcoporum Galliae chronologica historia. Parisiis 1621. 4.
  • Cheruel Histoire de Rouen. Rouen 1843. 8. 1—2.
  • Chevalier Mémoires historiques de Poligny. Lons-le-Saunier 1767. 4. 1—2.
  • Chiflet S. Bernardi Clare-Vallensis abbatis genus illustre assertum. Divione 1660. 4.
  • Chronicon Lunaelacense. 1748. 4.
  • Chronicon monasterii Aldenburgensis majus ed. Van de Putte. Gandavi 1843. 4.
  • Chronicon Saxonicum ed. Gibson. Oxonii 1692. 4.
  • Chronique d'Arras et de Cambrai, par Balderic, revue et enrichiè par le Glay. Paris 1834. 8.
  • Cianfogni Memorie istoriche dell' Ambrosiana basilica di S. Lorenzo in Firenze. Firenze 1804. 4.
  • Cibrario e Promis Documenti, sigilli e monete. Torino 1833. 8.
  • Ciro de la Ville Histoire de l'abbaye de la Grande-Sauve. Paris 1844. 8. 1—2.
  • Cocquelines Bullarum privilegiorum ac diplomatum Romanorum pontificum amplissima collectio. Romae 1739. fol. 1—28.
  • Codex diplomaticus Lubecensis. Lübeck 1843. 4.
  • Codex Laureshamensis. Mannhemii 1768. 4. 1—3.
  • Codice diplomatico del sacro militare ordine Gerosolimitano Lucca 1733. fol. 1—2.
  • Collection des Cartulaires de France. Paris 1840. 4. 1—7.
  • Colliette Mémoires de la province du Vermandois. Cambrai 1771. 4. 1—3.
  • Colmenares Historia de la insigne ciudad de Segovia. Madrid 1640. fol.
  • Colucci Antichità Picene. Fermo 1786. fol. 1—31.
  • Conciliorum Galliae collectio. Opera et studio monachorum congr. S. Mauri. Parisiis 1789. fol. vol. I.
  • Contatore De historia Terracinensi. Romae 1706. 4.
  • De-Conti Notizie storiche della città di Casale. Casale 1838. 8. 1—11.
  • Coppi Annali di Sangimignano. Firenze 1695. 4.
  • Cornelius Ecclesiae Venetae. Venetiis 1749. 4. 1—15.
  • Cousin Histoire de Tournay. Douay 1619. 4. 1—2.
  • Coustant Epistolae Romanorum pontificum. Parisiis 1721. fol. vol. I.
  • Crusii Annales Suevici. Francofurti 1595. fol. 1—3.
  • Cunha Catalogos dos bispos do Porto. Porto 1742. fol. 1—2.
  • Cypraei Annales episcoporum Slesvicensium. Coloniae Agrippinae 1634. 8.
  • D

  • Daenische Bibliothek. Copenhagen u. Leipsig 1738. 8. 1—8.
  • Dalhammer Canonia Rohrensis. Ratisponae 1784. fol.
  • Défense de l'église de Toul. Toul 1727. 4.
  • Défense des priviléges de l'église de Saint-Martin de Tours. Paris 1708. fol.
  • Denis Codices manuscripti theologici bibliothecae palatinae Vindobonensis. Vindobonae 1793. fol. 1—2.
  • Diago Historia de los victoriosissimos antiguos condes de Barcelona. Barcelona 1603. fol.
  • Diago Annal. del reyno de Valencia. Valencia 1613. fol.
  • Difesa seconda del dominio temporale della sede apostolica sopra la città di Comacchio. Roma 1711. 4.
  • Dissertatio historica de summo apostolicae sedis imperio in urbem comitatumque Comacli 1709. 4.
  • [Col. 0012] Dlugossi Historia Poloniae. Lipsiae 1711. fol. 1—2.
  • Dorado Compendio historico de la ciudad de Salamanca. Salamanca 1776. 4.
  • Doublet Histoire de l'abbaye de S. Denys en France. Paris 1625. 4.
  • Dreyhaupt Pagus Neletici et Nudzici, oder Beschreibung des Saal-Creyses. Halle 1755. fol. 1—2.
  • Dronke Codex diplomaticus Fuldensis. Cassel 1850. 4.
  • Dubois Historia ecclesiae Parisiensis. Parisiis 1690. fol. 1—2.
  • Duchesne Historiae Francorum scriptores coaetanei. Lutetiae Paris. 1636. fol. 1—5.
  • Duchesne Histoire généalogique des ducs de Bourgogne (in Histoire des roys, ducs et comtes de Bourgogne. Paris 1619. 4).
  • Duchesne Histoire généalogique de la maison de Barle-Duc. Paris 1631. fol.
  • Duchesne Histoire généalogique des maisons de Guines. Paris 1631. fol.
  • Duchesne Histoire généalogique de la maison de Béthune. Paris 1639. fol.
  • Duchesne (Fr.) Histoire de tous les cardinaux françois. Paris 1660. fol. 1—2.
  • Duellius Miscellanea. Augustae Vind. et Graecii 1723. 4. 1—2.
  • Dümgé Regesta Badensia. Carlsruhe 1836. 4.
  • Dunod Histoire des Sequanois. Dijon 1735. 4 1—2.
  • Dunod Histoire de l'Eglise, ville et diocèse de Besançon. Besançon 1750. 4. 1—2.
  • E

  • Eadmeri Vita S. Anselmi et historia novorum in appendice operum S. Anselmi.
  • Eccard Historia genealogica principum Saxoniae superioris. Lipsiae 1722. fol.
  • Eccard Corpus historicum medii aevi. Lipsiae 1723. fol. 1—2.
  • Eichhorn Episcopatus Curiensis in Rhaetia. 1797. 4.
  • Epistolae et vita divi Thomae martyris et archiepiscopi Cantuariensis ed. Lupus. Bruxellis 1682. 4.
  • Epistolae S. Thomae Cantuariensis archiepiscopi et martyris ed. Giles. Oxonii 1845. 8. 1—2.
  • Erath Codex diplomaticus Quedlinburgensis. Francofurti 1764. fol.
  • Erhard Regesta historiae Westphaliae. Münster 1847. 4. vol. I.
  • Erhard u. Rosenkranz Zeitschrift für vateriandische Geschichte u. Alterthumswissenschaft. Münster 1838. 4. 1—10.
  • Escalona Historia del real monasterio de Sahagun. Madrid 1782. fol.
  • F

  • Falckenstein Codex diplomaticus antiquitatum Nordgaviensium. Francofurti et Lipsiae 1733. fol.
  • Falke Codex traditionum Corbeiensium. Lipsiae et Guelferbyti 1752. fol.
  • Fantuzzi Monumenti Ravennati. Venezia 1801. 4. 1—6.
  • Farlatus Illyricum sacrum. Venetiis 1751. fol. 1—8.
  • Federicius Rerum Pomposianarum historia. Romae 1781. 4. vol. I.
  • Fejér Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus et civilis. Budae 1829. 8. 1—11.
  • Félibien Histoire de l'abbaye royale de Saint-Denys. Paris 1706. fol.
  • Félibien Histoire de la ville de Paris. 1725. fol. 1—5.
  • (Fell) Rerum Anglicarum scriptorum veterum tom. I. Oxonii 1684. fol.
  • Fernandez Historia y anales de la ciudad y obispado de Plasencia. Madrid 1627 fol.
  • (Ferrer) Historia del apostol de Iesus Christo Sanctiago. Madrid 1610. fol.
  • Feyerabend Des ehemaligen Reichstiftes Ottenbeuren Jahrbücher. Ottenbeuren 1813. 8. 1—2.
  • Filz Geschichte des salzburgischen Benedictinerstifts Michaelbeuern. Salzburg 1833. 8. 1—2.
  • Finestres Historia de el real monasterio de Poblet. Cervera 1753. 4. 1—4.
  • Fink Die geoffneten Archive des Koenigreichs Baiern. Bamberg 1822, 8. vol. II et III.
  • Fioravanti Memorie istoriche di Pistoja. Lucca 1758. 4.
  • Fiorentini Memorie della gran contessa Matilda, ed. Mansi. Luccae 1756. 4.
  • Fischer Merkwürdigere Schicksale des Stiftes u. der Stadt Klosterneuburg. Wien 1815. 8. 1—2.
  • Fleureau Les antiquitez de la ville et du duchez d'Estampes. Paris 1683. 4.
  • Florez (Risco, Merino, de la Canal) España sagrada. Madrid 1754. 4. 1—46.
  • [Col. 0013] Freyberg Sammlung historischer Schriften und Urkunden. Stuttgart und Tübingen 1827. 8. 1—4.
  • Frisi Memorie storiche di Monza. Milano 1794. 4. 1—3.
  • Froelich Diplomatarium Garstense. Viennae Austriae 1754. 4.
  • G

  • Gale Historiae Britannicae Saxonicae Anglo-Danicae Scriptores XV. Oxoniae 1691. fol. 1—2.
  • (Galletti) Memorie di tre antiche chiese di Rieti. Roma 1765. 8.
  • Galletti Del primicero della santa sede apostolica. Roma 1776. 4.
  • Gallia Christiana ed. Sammarthani. Lutetiae Paris. 1656. fol. 1—4.
  • Gallia Christiana opera congregationis S. Mauri. Parisiis 1716. fol. 1—13.
  • (Garampi) Illustrazione di un antico sigillo della Garfagnana. Romae 1759. 4.
  • Gariel Series praesulum Magalonensium et Monspeliensium. Tolosae 1665. fol. 1—2.
  • Gattula Historia abbatiae Cassinensis. Venetiis 1733. fol. 1—2.
  • Gattula Ad Historiam abbatiae Cassinensis accessiones. Venetiis 1734. fol. 1—2.
  • Gerbert Historia Nigrae Silvae. 1793. 4. 1—3.
  • Gercken Diplomataria veteris marchiae Brandenburgensis. Salzwedel 1765. 8. 1—2.
  • Gercken Stiftshistorie von Brandenburg. Braunschweig u Wolffenbüttel 1766. 4.
  • Gercken Codex diplomaticus Brandenburgensis. Salzwedel 1769. 4. 1—8.
  • (Germain) Histoire de l'abbaye de Notre-Dame de Soissons. Paris 1675. 4.
  • Der Geschichtsfreund. Einsiedeln 1843. 8. 1—6.
  • Ghilini Annali di Alessandria. Milano 1666. fol.
  • Gilberti Foliot ex abbate Glocestriae episcopi primum Herefordiensis deinde Londoniensis epistolae ed. Giles. Oxonii 1845. 8. 1—2.
  • Giulini Memorie di Milano. Milano 1760. 4. 1—7.
  • Glay (Le) Glossaire topographique de l'ancien Cambrésis. Cambray 1849. 8.
  • Glycae Annales ed. Becker. Bonnae 1836. 8.
  • Gosse Histoire de l'abbaye d'Arrouaise. Lille 1786. 4
  • Gradonicus Pontificum Brixianorum series. Brixiae 1755. 4.
  • Grandidier Histoire de l'Eglise de Strasbourg. Strasbourg 1777. 4. 1—2.
  • Grandidier Histoire ecclésiastique de la province d'Alsace. Strasbourg 1787. 4. 1—2.
  • Gratiani decretum in Corp. jur. can. ed. Richter. Lipsiae 1833. 4.
  • Gravier Histoire de S. Dié. Epinal 1836. 8.
  • Gudenus Codex diplomaticus. Goettingae 1743. 4. 1—5.
  • Günther Codex diplomaticus Rheno-Mosellanus. Coblenz 1822. 8. 1—5.
  • Guiberti abbatis S. Mariae de Novigento opera, ed. d'Achery. Lutetiae Paris. 1651. fol.
  • Guichenon Bibliotheca Sebusiana in Hofmanni novae scriptorum coll. vol. I.
  • Guichenon Histoire généalogique de la maison de Savoye. Lyon 1660. fol. 1—2.
  • Guichenon Histoire de Bresse et de Bugey. Lyon 1650. fol. 1—4.
  • Guichenon Episcoporum Bellicensium chronographica series. Parisiis 1642. 4.
  • Guilielmi Neubrigensis Historia ed. Hearnius. Oxonii 1719. 8. 1—2.
  • H

  • Hansizius Germania sacra. Augustae Vindelic. 1727. fol. 1—2.
  • Hasselbach, Kosegarten u. Medem Codex Pomeraniae diplomaticus. Greifswald 1843. 4. vol. I.
  • Heda Historia episcoporum Ultrajectensium. 1642. fol.
  • Heineccius Antiquitatum Goslariensium libri sex. Francofurti 1707. fol.
  • Hemeraeus Augusta Viromandorum vindicata et illustrata. Parisiis 1643. 4.
  • Hennes Codex diplomaticus ordinis S. Mariae Theutonicorum. Mainz 1845. 8.
  • Henriquez Regula constitutiones et privilegia ordinis Cisterciensis. Antverpiae 1630. fol.
  • Herberti de Boseham opera quae exstant omnia ed. Giles. Oxonii 1846. 8. 1—2.
  • Herrgott Genealogia diplomatica augustae gentis Habsburgicae. Viennae Austriae 1737. fol. 1—3.
  • [Col. 0014] Hess Prodromus monumentorum Guelficorum. Augustae Vindelic. 1780. 4.
  • Hess Monumentorum Guelficorum pars historica. Typis Campidonensibus 1784. 4.
  • (Heyberger) Die—vertheidigte Landeshoheit Bambergs über Fürth. Bamberg 1774. fol.
  • Histoire de Dauphiné. Genève 1722. fol. 1—2.
  • Histoire générale de Languedoc. Paris 1730. fol. 1—5.
  • Historiae patriae monumenta. Augustae Taurinorum 1836. 1. Chartae vol. i. 2. Scriptores vol. I.
  • Hocker Supplementa zum Heilsbronnischen Antiquitatenschatz. Nürnberg 1739. fol.
  • Hoefer, Erhard u. Medem Zeitschrift für Archivkunde, Diplomatik u. Geschichte. Hamburg 1834. 8. 1—2.
  • Hoffmann Nova scriptorum ac monumentorum collectio. Lipsiae 1731, 4. 1—2.
  • Holstenius Collectio Romana bipartita. Romae 1662. 8. 1—2.
  • Hontheim Historia Trevirensis diplomatica. Augustae Vind. et Herbipoli 1750. fol. 1—3.
  • Hormayr Geschichte der gefürsteten Grafschaft Tirol. Tübingen 1866. 8. 1—2
  • Hormayr Sammtliche Werke. Stuttgart u. Tübingen 1820. 8. 1—3.
  • Hormayr Archiv für Geographie, Historie, Staats u. Kriegskunst. Wien 1810. 4. 1—24.
  • Hueber Austria ex archivis Mellicensibus illustrata. Lipsiae 1722. fol.
  • Hugo Sacrae antiquitatis monumenta. Stivagii 1725. fol. 1—2.
  • (Hugo) Sacri et canonici ordinis Praemonstratensis annales. Nanceii 1734. fol. 1—2.
  • Hund Metropolis Salisburgensis ed. Gewoldus. Monachii 1620. fol. 1—3.
  • I

  • Iager Geschichte Frankenlands. Rudolstadt 1806. 8. 1—3.
  • Illustre (L') Orbandale, ou l'histoire ancienne et moderne de Chalon-sur-Saone. Chalon 1662. 4. 1—2.
  • Institut des provinces de France. Mémoires—2 série. vol. I. Paris 1845. 4.
  • Iricus Tridinensis Rerum patriae libri III. Mediolani 1745. fol.
  • Isle (De l') Histoire de l'abbaye de St. Mihiel. Nancy 1757. 4
  • Ivonis Carnotensis episcopi opera omnia Parisiis 1647. fol. 1—2.
  • J

  • Joannes Tabularum litterarumque spicilegium Francofurti 1724. 8.
  • (Juenin) Nouvelle histoire de l'abbaie royal de St. Filibert et de la ville de Tournus. Dijon 1733. 4.
  • K

  • Khamm Hierarchia Augustana. Augustae 1707. 4. 1—5.
  • Kindlinger Münsterische Beitrage. Münster 1787. 8. 1—3.
  • Kist en Royaards Archief vor Kerkelyke Geschiedenis. Te Leiden 1829. 8. 1—20.
  • (Kleinmayern) Nachrichten vom Zustande der Gegenden und Stadt Iuvavia. Salzburg 1784. fol.
  • Kluit Historia critica comitatus Hollandiae et Zeelan diae. Medioburgi 1777. 4. 1—4.
  • Knaut Antiquitates pagorum et comitatuum principatus Anhaltini. Francofurti 1699. 4.
  • Knaut Gründliche Fürstellung etlicher in Beckmanns Historie des Fürstenthums Anhalt befindlicher Irrthümer. Halle 1710. 4.
  • Koenigsdorfer Geschichte des Klosters zum heiligen Kreutz in Donauworth. Donauworth 1819. 8. 1—3.
  • Koester Geschichte des Klosters Loccum. Gottingen 1822. 4.
  • Koken Beitrage zur Niedersachsischen Geschichte. Hildesheim 1833. 8. vol. I.
  • Kreysig Beitrage zur Historie der Sachsischen Lande. Altenburg 1754. 8. 1—6.
  • Kuchenbecker Analecta Hassiaca. Marburgi 1728. 8. 1—12.
  • Kurz Beitrage zui Geschichte des Landes Oesterreich ob der Enns. Linz 1805. 8. 1—4.
  • L

  • Labbe Nova bibliotheca manuscriptorum librorum. Parisiis 1657. fol. 1—2.
  • Laboureur Les Mazures de l'abbaye royale de l'Isle Barbe. Paris 1681. 4. 1—2.
  • Lacomblet Urkundenbuch für die Geschichte des Niederrheins. Düsseldorf 1840. 4. 1—2.
  • Lami Deliciae eruditorum. Florentiae 1737. 8.
  • [Col. 0015] Lami Ecclesiae Florentinae monumenta. Florentiae 1759 fol. 1—4.
  • Lanfranci Opera omnia ed. D'Achery. Lutetiae Paris. 1648. fol.
  • Lang Regesta, sive Rerum Boicarum autographa e regni seriniis. Monaci 1822. 4. 1—10.
  • Lange et Unger Diplomatarium Norwegicum. Christianiae 1847. 4. vol. I.
  • Langebek Scriptores rerum Danicarum. Havniae 1772. fol. 1—8.
  • Lappenberg Hamburgisches Urkundenbuch. Hamburg 1842. 4. vol. I.
  • Launoii Opera omnia. Coloniae Allobrogorum 1731. fol. 1—5.
  • Lebeuf Mémoires concernant l'histoire d'Auxerre. Paris 1743. 4. 1—2.
  • Ledebur Allgemeines Archiv für die Geschichtskunde des Preussischen Staats. Berlin Posen u. Bromberg 1830. 8. 1—18.
  • Ledebur Neues allgemeines Archiv etc. 1836. 8. 1—3.
  • Leichtlen Die Zahringer. Freiburg 1831. 4.
  • Leuckfeld Antiquitates Walkenredenses. Leipsig u. Nordhausen 1706. 4.
  • Leuckfeld Antiquitates Poeldenses. Wolffenbüttel 1707. 4.
  • Leuckfeld Antiquitates Gandersheimenses. Wolffenbüttel 1709. 4.
  • Leuckfeld Antiquitates Michaelsteinenses et Amelunxbornenses. Wolffenbüttel 1710. 4.
  • Leuckfeld Antiquitates Katelenburgenses. Leipzig u. Wolffenbüttel 1713. 4.
  • Leuckfeld Antiquitates Halberstadenses. Wolffenbüttel 1714. 4.
  • Leuckfeld Antiquitates Praemonstratenses. Magdeburg u. Leipzig 1721. 4.
  • Leutner Historia monasterii Wessofontani. Augustae Vind. et Friburgi 1753. 4.
  • Liber pontificalis seu de gestis Romanorum pontificum ed. Vignolius. Romae 1724. 4. 1—3.
  • Liljegren Diplomatarium Suecanum. Holmiae 1829. 4. 1—3.
  • Liruti Notizie delle cose del Friuli. Udine 1776. 8. 1—5.
  • Loperraez Corvalan Descripcion historica del obispado de Osma. Madrid 1788. 8. 1—3.
  • Louvet Histoire de la ville et cité de Beauvais. Rouen 1614. 8.
  • Luciferi episcopi Caralitani opera ed. Coletis. Venetiis 1778. fol.
  • Ludewig Scriptores rerum Germanicarum. Francofurti et Lipsiae 1718. fol. 1—2.
  • Ludewig Geschichtsschreiber von Wirtzburg. Frankfurt 1713. fol.
  • Ludewig Reliquiae manuscriptorum. Francofurti et Lipsiae 1720. 8. 1—13.
  • Lüntzel Die altere dioecesse Hildesheim. Hildesheim 1837. 8.
  • Lupi presbyteri et abbatis Ferrariensis opera ed. Baluzius. Parisiis 1664. 8.
  • Lupus (Chr.) Ad Ephesinum concilium variorum Patrum epistolae. Lovanii 1682. 4.
  • Lupus (M.) Codex diplomaticus Bergomatis. Bergomi 1784. fol. 1—2.
  • M

  • Mabillon Acta Sanctorum ordinis Benedicti. Lutetiae Paris. 1668. fol. 1—9.
  • Mabillon Annales ordinis S. Benedicti. Lutetiae Paris. 1703. fol. 1—6.
  • Mabillon De re diplomatica. Lutetiae Paris. 1709. fol.
  • Mabillon Vetera analecta. Parisiis 1723. fol.
  • Mabillon Museum Italicum. Parisiis 1724. 4. 1—2.
  • Mabillon et Ruinart Ouvrages posthumes. Paris 1724. 4. 1—3.
  • Mader Antiquitates Brunsvicenses. Helmstadi 1678. 4.
  • Mainati Chroniche ossia memorie storiche di Trieste. Venezia 1817. 8. 1—6.
  • Maius Spicilegium Romanum. Romae 1839. 8. 1—10.
  • Maius Scriptorum veterum nova collectio. Romae 1825. 4. 1—10.
  • Malaspina Sulla patria del chronografo Novaliciense. Tortona 1816. 8
  • Manrique Cisterciensium seu verius ecclesiasticorum annalium tomi 1—4. Lugduni 1642. fol.
  • Mansi Conciliorum amplissima collectio. Florentiae 1759. fol. 1—30.
  • Marca Histoire de Béarn. Paris 1640. fol.
  • Marca De primatu Lugdunensi et caeteris primatibus. Parisiis 1644. 8.
  • [Col. 0016] Marca De concordia sacerdotii et imperii ed Baluzius. Parisiis 1663. fol.
  • Marca Dis ertationes tres ed. Baluzius. Parisiis 1669. 8.
  • Marca Marca Hispanica. Parisiis 1688. fol.
  • Margarini Bullarium Casinense. Venetiis 1650. fol. 1—2.
  • Marini (G.) I papiri diplomatici. Romae 1805. fol.
  • Marini (M.) Diplomatica pontificia. Roma 1841. 4.
  • Marlot Metropolis Remensis historia. Insulis 1666. fol. 1—2.
  • Maroni Commentarius de ecclesiis et episcopis Ostiensibus et Velitrensibus. Romae 1766. 4.
  • Marrier (D. Martinus) Monasterii regalis S. Martini de Campis Parisiensis Historia. Parisiis 1636, ap. Seb. Cramoisy. 4.
  • Martène et Durand Thesaurus novus anecdotorum. Lutetiae Paris. 1717. fol. 1—5.
  • Martène et Durand Veterum scriptorum et monumentorum amplissima collectio. Parisiis 1724. fol. 1—9.
  • Martinez Historia de la fundacion y antiguedades de San Juan de la Pena. Caragoca 1620. fol.
  • Mascarenas Apologia historica por la cavalleria de Calatrava. Madrid 1651. 4.
  • Matile Monuments de l'histoire de Neuchâtel. Neuchâ tel 1844. fol. 1—2.
  • Matthaei Paris Opera ed. Wats. Londini 1640. fol.
  • Meichelbeck Historia Frisingensis. Augustae Vind. 1729. fol. 1—4.
  • Meichelbeck Chronicon Benedictoburanum. 1752. fol. 1—2.
  • Mémoires et documents publiés par la société d'histoire de la Suisse Romande. Lausanne 1838. 8. 1—8.
  • Mémoires et documents inédits pour servir à l'histoire de la Franche-Comté. Besancon 1838. 8. 1—2.
  • Mémoires et documents publiés par la société d'histoire et d'archéologie de Genève. Genève 1841. 8. 1—7.
  • Memorie della badia di S. Tommaso in Foglia. Pesaro 1778. 4.
  • Memorie e documenti per servire all' istoria del principato Luccese. Lucca 1813. 4. 1—10.
  • Ménard Histoire de Nismes. Paris 1750. 4. 1—6.
  • Menestrier Histoire civile de Lyon. Lyon 1696. fol.
  • Merino Espana sagrada v. Florez.
  • Messager des sciences et des arts de la Belgique Gand 1837. 8.
  • Meurisse Histoire des evesques de Metz. Metz 1634. fol.
  • Meyer u. Erhard Zeitschrift vid. Erhard und Rosenkranz.
  • Mezger Historia Salisburgensis. Salisburgi 1652. fol.
  • (Michelsen) Urkundensammlung der Schleswig-Holstein-Lauenburgischen Gesellschaft. Kiel 1839. 4. vol. I.
  • Mieris Groot Charterboek der Graaven van Holland. Leyden 1753. fol. 1—4.
  • Miraei Opera diplomatica et historica ed. Foppens. Bruxellis 1723. fol. 1—4.
  • Mittarelli Ad Scriptores rerum Italicarum accessiones historicae Faventinae. Venetiis 1771. fol.
  • Mittarelli et Costadoni Annales Camaldulenses. Venetiis 1755. fol. 1—9.
  • Mittheilungen aus dem Gebiet historisch-antiquarischer Forschungen. Naumburg 1822. 4. 1—5.
  • Mittheilungen aus dem Gebiet der Geschichte Liv-Ehst-und Kurlands. Riga und Leipzig 1840. 8. 1—4.
  • Mohr Codex diplomaticus ad historiam Raeticam. Cur 1844. 8. vol. I.
  • Monasticum Anglicanum ed. Dodsworth et Dugdale Londini 1655. fol. 1—3.
  • Mone Quellensammlung der Badischen Landesgeschichte. Karlsruhe 1848. 4. vol. I.
  • Montemarte chronica inedita degli avvenimenti d'Orvieto ed. Gualterius. Torino 1846. 8. 1—2.
  • Montfaucon Diarium Italicum. Parisiis 1702. 4.
  • Monumenta Boica. Monachii 1763. 4. 1—35.
  • Morbio Storie dei municipi Italiani. Milano 1836. 8. 1—6.
  • Morice Mémoire pour servir de preuves à l'histoire de Bretagne. Paris 1742. fol. 1—3.
  • Moriondi Monumenta Aquensia. Taurini 1789. 4. 1—2.
  • Moser Osnabrückische Geschichte. Berlin 1843. 8. 1—4.
  • Muldrac (Ant.) Compendiosum abbatiae Longipontis Suessionensis Chronicon. Parisiis 1652. 8.
  • Munch Codex diplomaticus monasterii S. Michaelis Bergensis dioecesis, vulgo Munkalif dicti. Christianae 1845. 4.
  • Muratori Delle antichità Estensi ed Italiane. Modena 1717. fol. 1—2.
  • Muratori Rerum Italicarum scriptores. Mediolani 1723. fol. 1—25.
  • Muratori Antiquitates Italicae medii aevi. Mediolani 1738 fol. 1—6.
  • [Col. 0017] N

  • Neue Mitthellungen aus dem Gebiet historisch-antiquarischer Forschungen. Halle 1834. 8. 1—7.
  • Neugart Codex diplomaticus Alemanniae. 1791. 4. 1—2.
  • Neustria pia auctore A. du Monstrier. Rothomagi 1663. fol.
  • Niesert Münsteriche Urkundensammlung. Coesfeld 1826. 8. 1—7.
  • Nova collectio statutorum ordinis Cartusiensis. Correriae 1681. 8.
  • Novissimum chronicon antiqui monasterii ad S. Petrum Salisburgi. Augustae Vindelicorum et Oeniponti 1772. fol.
  • Novum Testamentum Graecum ed. Wetstenius. Amstelodami 1752. fol. 1—2.
  • O

  • Oefele Rerum Boicarum scriptores. Augustae Vindel. 1763. fol. 1—2.
  • Oihenartus Notitia utriusque Vasconiae tum Iberiae tum Aquitaniae. Parisiis 1638. 4.
  • Oisel (L') Mémoires de Beauvais. 1617. 4.
  • Oruhjalm Historiae Sueonum Gothorumque ecclesiasticae libri quatuor. Stockholmiae 1689. 4.
  • (Olivieri) Memorie per la storia della chiesa Pesarese nel secolo XIII. Pesaro 1779. 4.
  • Optati Milevitani episcopi De schismate Donatistarum libri septem, ed. Dupin. Antverpiae 1702. fol.
  • Origines Guelficae. Hanoverae 1750. fol. 1—5.
  • Orsato Historia di Padova. Padova 1678. fol.
  • P

  • Paige (Le) Bibliotheca Praemonstratensis ordinis. Parisiis 1633. fol.
  • Palladius De vita S. Johannis Chrysostomi dialogus. Lutetiae Paris. 1680. 4.
  • Palma Storia ecclesiastica e civile di Teramo. Teramo 1832. 4. 1—5.
  • (Papon) Histoire générale de Provence. Paris 1777. 4. 1—4.
  • Pardessus Diplomata, chartae, epistolae, leges, aliaque instrumenta ad res Gallo-Francicas spectantia. Lutetiae Paris. 1843. fol. 1—2.
  • Paulus Geschichte des Mollenbecker Klosters. Rinteln 1784. 8.
  • Pavillon Vie du B. Robert d'Arbrissel. Saumur 1667. 4.
  • Du Paz Histoire généalogique de plusieurs maisons illustres de Bretagne. Paris 1619. fol. 1—2.
  • Pecci Storia del vescovado di Siena. Lucca 1748. 4.
  • Pérard Recueil de plusieurs pièces curieuses servant à l'histoire de Bourgogne. Paris 1664. fol.
  • Perry Histoire civile et ecclésiastique de Chalon sur Saone. Chalon 1659. fol.
  • Persan Recherches sur la ville de Dole. Dole 1812. 8.
  • Pertz Monumenta Germaniae historica. Hannoverae 1826. fol. a. Scriptores 1—11, b. Leges 1—2.
  • Pertz Archiv der Gesellschaft für altere deutsche Geschichtskunde. Frankfurt—Hannover 1820. 8. 1—10.
  • Petri Blesensis, Bathoniensis in Anglia archidiaconi Opera omnia. Parisiis 1667. fol.
  • Petri Damiani Opera ed. Caietani. Parisiis 1743. fol. 1—4.
  • Petrini Memorie Prenestine. Roma 1795. 4.
  • Petrus Suevia ecclesiastica. Augustae et Dillingae 1699. fol.
  • Pez Thesaurus anecdotorum. Augustae Vindelicorum et Graecii 1721. fol. 1—6.
  • Phoebonii Historia Marsorum. Lugduni Batavorum. fol.
  • Pillet Histoire du château et de la ville de Gerberoy. Rouen 1679. 4.
  • Pirri Sicilia sacra ed. Mongitore. Panormi 1733. fol. 1—2. on (J. Sch.) Annales de l'Eglise d'Aix. Lyon 1668. 4.
  • Plancher Histoire générale et particulière de Bourgogne. Dijon 1739. fol. 1—2.
  • Plessis (Du) Histoire de Coucy. Paris 1728. 4.
  • Plessis (Du) Histoire de l'Eglise de Meaux. Paris 1731. 4. 1—2.
  • Priviléges de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem. Paris 1700. fol.
  • Privilegia ordinis Cartusiensis et multiplex confirmatio ejusdem. (Basileae 1510.) fol.
  • Provana Studi critici sovra la storia d'Italia. Torino 1844. 8.
  • Puiades Cronica universal del principato de Cataluna. Barcelona 1829. 4. 1—8.
  • Pulgar Teatro clerical de las iglesias catedrales de Espana. Madrid 1679. fol. 1—4.
  • Puricelli Ambrosianae Mediolani basilicae monumenta. Mediolani 1645. 4.
  • [Col. 0018] Pusch und Froehlich Diplomataria sacra ducatus Styriae. Viennae, Pragae et Tergesti 1756. 4. 1—2.
  • Q

  • Quix Codex diplomaticus Aquensis. Aquisgrani 1839. 4
  • R

  • Raczynski Codex diplomaticus majoris Poloniae. Posnaniae 1840. 4.
  • Rass und Weis Leben der Vater und Martyrer. Mainz 1823. 8. 1—21.
  • Ratherii episcopi Veronensis Opera ed. Ballerinii. Veronae 1765. fol.
  • (Ratti) Storia di Genzano. Roma 1797. 4.
  • Raynal Histoire de Berry. Bourges 1845. 8. 1—4.
  • Reginonis abbatis Prumiensis libri duo de synodalibus causis ed. Wasserschleben, Lipsiae 1840. 8.
  • Reiffenberg Monuments pour servir à l'histoire des provinces de Namur, de Hainant et de Luxembourg. Bruxelles 1844. 4. vol. I, IV, V, VII, VIII.
  • Remling Urkundliche Geschichte der ehemaligen Abteien und Kloster in Rheinbaiern. Neustadt a. d. Haardt 1838. 8. 1—2.
  • Reschius Annales ecclesiae Sabionensis. Augustae Vindelic. 1765. fol. 1—3.
  • Rettenpacher Annales monasterii Cremifanensis in Austria majore. Salisburgi 1677. fol.
  • Ribeiro Dissertacoes chronologicas e criticas sobre a historia de Portugal. Lisboa 1810. 8. 1—5.
  • Richa Notizie istoriche delle chiese Fiorentine. Firenze 1754. 4. 1—10.
  • Richter (Libellus; quo) ad novi prorectoris inaugurationem d. 10. Sept. a. 1843 concelebrandam invitat. Marburgi. 4.
  • Ried Codex chronologico-diplomaticus episcopatus Ratisbonensis. Ratisbonae 1816. 4. 1—2.
  • Riedel Codex diplomaticus Brandenburgensis. Berlin 1838. 4. 1—13.
  • Risco V. Florez.
  • Robaulx (De) de Soumoy. Chronique de l'abbaye de St. Hubert. Bruxelles 1847. 8.
  • Robolini Notizie appartenenti alla storia della sua patria. Pavia 1823. 8. 1—3.
  • Rodericus Nova collectio et compilatio privilegiorum apostolicorum regularium mendicantium et non mendicantium. Antverpiae 1616. fol.
  • Roncallius Vetustiora latinorum scriptorum chronica. Patavii 1787. 4. 1—2.
  • Rossetti Bobbio illustrato. Torino. 4. 1—3.
  • (Roussel) Histoire de Verdun. Paris 1745. 4.
  • Roye Vita haeresis et poenitentia Berengarii Andegavensis archidiaconi. Andegavi 1657. 4.
  • Rozière Cartulaire de l'église du saint sépulcre de Iérusalem. Paris 1849. 4.
  • Rubei Historiarum Ravennatum libri decem, Venetiis 1590. fol.
  • Rufini Opera ed. Vallarsius. Veronae 1745. fol 1—2.
  • Ruinart vita Urbani II in Mabillon et Ruinart Ouvrages posthumes III.
  • Rymer Foedera conventiones litterae inter reges Angliae et alios. Londini 1816. fol. 1—6.
  • Rzyszczewski et Muczkowski Codex diplomaticus Poloniae. Varsoviae 1847. 4. 1—2.
  • S

  • Samper Montesa illustrada. Valencia 1669. fol. 1—2.
  • Sanclementius Series critico-chronologica episcoporum Cremonensium. Cremonae 1814. 4.
  • Sarti De episcopis Eugubinis. Pisauri 1755. 4.
  • Saussey Annales ecclesiae Aurelianensis. Parisiis 1615. 4.
  • Savile Rerum Anglicarum Scriptores. Londini 1696. fol.
  • Savioli Annali Bolognesi. Bassano 1784. 4. 1—3.
  • Saxius Archiepiscoporum Mediolanensium series. Mediolani 1755. 4.
  • Saxius Pontificium Arelatense. Aquis Sextiis 1620. 4.
  • Schannat Historia episcopatus Wormatiensis. Francofurti 1734. fol. 1—2.
  • Schannat Historia Fuldensis. Francofurti 1729. fol.
  • Schannat Dioecesis Fuldensis Francofurti 1727. fol.
  • Schannat Vindemiae litterariae. Fuldae et Lipsiae 1723 fol. 1—2.
  • Schaten Annales Paderbornenses. Neuhusii 1693. fol. 1—2.
  • Schaukegl Spicilegium historico-genealogico-diplomaticum ex antiquissimo agro Billungano. Vindobonae 1796. 4.
  • Schoepflin Historia Zaringo-Badensis. Carlsruhae 1763. 4. 1—7.
  • Schoepflin Alsatia diplomatica. Manhemii 1772. fol. 1—2.
  • [Col. 0019] Schoeppach Hennebergisches Urkundenbuch. Meiningen 1842. 4. 1—2.
  • Schoettgen Geschichte Conrads des Grossen. Dresden u. Leipzig 1745. 8.
  • Schoettgen Historie des Grafen Wiprecht su Groitzsch. Regensburg 1749. 8.
  • Schoettgen und Kreysig Diplomatische und curieuse Nachlese der Historie von Obersachsen. Dresden u. Leipzig 1730. 8. 1—3.
  • Schoettgen und Kreysig Diplomataria et scriptores historiae Germaniae. Altenburgi 1753. fol. 1—3.
  • Schramb Chronicon Mellicense. Viennae Austriae 1702. fol.
  • Schreiber Urkundenbuch der Stadt Freiburg im Breisgau. Freiburg 1828. 8. 1—2.
  • Schroeder Wismarische Erstlinge. Wismar. 4.
  • Schultes Neue diplomatische Beitrage zu der Frankischen und Sachsischen Geschichte. Bayreuth 1792. 8.
  • Schultes Historische Schriften und Sammlungen. Hildburghausen 1798. 4.
  • Schunk Beitrage zur Mainzer Geschicthe. Frankfurt u. Leipzig 1788. 8. 1—3.
  • Seibertz Urkundenbuch zur Landes- und Rechtsgeschichte Westphalens. Arnsberg 1839. 8. 1—2.
  • Semeria Secoli cristiani della Liguria. Torina 1843. 4. 1—2.
  • Severtius Chronologia historica successionis hierarchiae archiantistitum Lugdunensis archiepiscopatus. Lugduni 1628. fol. 1—3.
  • Sinnacher Beitrage zur Geschichte der bischoflichen Kirche Saben und Brixen in Tyrol. Brixen 1821. 8. 1—3.
  • Sirmondi Opera varia. Venetiis 1728. fol. 1—5.
  • Smet (De) Corpus chronicorum Flandriae. Bruxellis 1837. 4. 1—2.
  • Socratis scholastici historia ecclesiastica. Amstelodami 1695. fol.
  • Sousa Provas da historia genealogica da casa real Portugueza. Lisboa 1739. 4. 1—6.
  • Sozomeni Historia ecclesiastica. Amstelodami 1695. fol.
  • (Sparke) Historiae Anglicanae scriptores varii. Londini 1723. fol.
  • Spelta Historia di Pavia. Pavia 1597. 4.
  • (Sperandio) Sabina sagra e profana. Roma 1790. 4.
  • Spilcker Beitrage zur alteren deutschen Geschichte. Arolsen 1827. 8. 1—2.
  • Spon Histoire de Genève. Genève 1730. 4. 1—2.
  • Sprenger Diplomatische Geschichte der Benedictiner Abtei Banz. Nürnberg 1803. 4.
  • Stadelhofer Historia imperialis et exemti collegii Rothensis. Augustae Vind. 1787. 4.
  • Steichele Beitrage zur Geschichte des Bisthums Augsburg. Augsburg 1850. 8. vol. I.
  • Stephani abbatis S. Genovefae Parisiensis tum episcopi Tornacensis epistolae. Lutetiae Paris. 1682. 8.
  • Stülz Geschichte des regulirten Chorherrn-Stiftes St. Florian. Linz 1835 8.
  • Sudendorf Registrum oder merkwürdige Urkunden. Iena 1849. 8. vol. I.
  • Suhm Historie af Danmark. Kioebenhavn 1782. 4. 1—14.
  • Symmachi Epistolae ed. Lectius. Basileae 1598. 8.
  • T

  • Tatti Annali sacri della città di Como. Como 1663. 4. 1—3.
  • Tengnagel Vetera monumenta contra schismaticos conscripta. Ingolstadii 1612. 4.
  • Theineri Disquisitiones criticae. Romae 1836. 4.
  • Theodori archiepiscopi Cantuariensis Poenitentiale, ed. Iacobus Petit. Lutetiae Paris. 1676. 4. 1—2.
  • Thorkelin Diplomatarium Arna-Magnaeanum. Havniae et Lipsiae 1786. 4. 1—2.
  • Thuringia sacra. Francofurti 1737. fol.
  • Timon Imago antiquae Hungariae. Viennae Pragae et Tergesti 1762. 4.
  • Tiraboschi (G.) Memorie storiche Modenesi. Modena 1793. 4.
  • Tiraboschi (G.) Storia dell' augusta badia di Nonantola. Modena 1784. fol. 1—2.
  • Tiraboschi (H.) Vetera Humiliatorum monumenta. Mediolani 1766. 4. 1—3
  • [Col. 0020] Tonduzzi Historie di Faenza. Faenza 1675. fol.
  • Torres y Tapia Cronica de la orden de Alcantara. Madrid 1763. fol. 1—2.
  • Tosti Storia della badia di Montecassino. Napoli 1842. 4. 1—3.
  • Trombelli Memorie istoriche di S. Maria di Reno. Bologna 1752. 4.
  • Tronci Memorie di Pisa. Livorno 1682. 4.
  • Tschudi Chronicon Helveticum. Basel 1734. fol. 1—2.
  • (Twysden et Selden) Historiae Anglicanae scriptores X. Londini 1652. fol. 1—2.
  • U

  • Ughelli Italia sacra ed. Coleti. Venetiis 1717. fol 1—10.
  • Ulciensis ecclesiae chartarium. Augustae Taurinorum 1753. fol.
  • Ussermann Episcopatus Wirzeburgensis. 1794. 4.
  • Ussermann Episcopatus Bambergensis. 1802. 4.
  • V

  • Varin Archives administratives de la ville de Reims. Paris 1839. 4. 1—4.
  • Vaterlandisches Archiv des historichen Vereins für Niedersachsen. Hannover 1841. 8.
  • Velser Opera historica et philologica. Norimbergae 1682. fol.
  • Verci Storia della marca Trivigiana. Venezia 1786. 8 1—20.
  • Vesi Documenti editi e inediti che servono ad illustrare la storia di Romagna. Bologna 1845. 8. vol. I.
  • Vignolius v. Liber pontificalis.
  • Vita S. Brunonis Cartusiensium institutoris primi. Bruxellae 1639. 8.
  • (Vita) [De] Thesaurus antiquitatum Beneventanarum. Romae 1754. fol. 1—2.
  • Voelli et Iustelli Bibliotheca juris canonici veteris. Lutetiae Paris. 1661. fol. 1—2.
  • W

  • Wasserschleben Beitrage zur Geschichte der vorgratianischen Kirchenrechtsquellen. Leipzig 1839. 8.
  • Wattenbach Beitrage zur Geschichte der christlichen Kirche in Mahren und Bohmen. Wien 1849. 8.
  • Wedekind Noten zu einigen Geschichtschreibern des deutschen Mittelalters. Hamburg 1823. 8. 1—3
  • Wegelin Die Regesten der Benedictiner-Abtei Pfavers und der Landschaft Sargans. Chur 1850. 4.
  • Wenck Hessische Landesgeschichte. Darmstadt und Giessen 1783. 4. 1—3.
  • Westphalen Monumenta inedita rerum Germanicarum. Lipsiae 1739. fol. 1—3.
  • (Wharton) Anglia sacra. Londini 1691. fol. 1—2.
  • Wilkins Concilia Magnae Britanniae et Hiberniae. Londini 1737. fol. 1—4.
  • Willelmi Malmesbiriensis monachi Gesta regum Anglorum atque Historia novella ed. Hardy. Londini 1840. 8. 1—2.
  • Wirtembergisches Urkundenbuch. Stuggart 1849. 4. vol. I.
  • Würdtwein Notitiae historico-diplomaticae de abbatia Ilbenstadt. Moguntiae 1766. 4.
  • Würdtwein Dioecesis Moguntina in archidiaconatus distincta. Manhemii 1769. 4. 1—2.
  • Würdtwein Subsidia diplomatica. Heidelbergae 1772. 8. 1—13.
  • Würdtwein Nova subsidia diplomatica. Heidelbergae 1781. 8. 1—14.
  • Y

  • Yepès Coronica general de la orden de San-Benito (Vallad.) 1609. fol. 1—7.
  • Z

  • Zaccaria Dell' antichissima badia di Leno libri tre. Venezia 1767. 4.
  • Zacharia Anecdota medii aevi. Augustae Taurinorum 1755. fol.
  • Zacharia Cremonensium episcoporum series. Mediolani 1749. 4.
  • Zapf Monumenta anecdota. Augustae Vindelicorum 1785. 4.
  • Zyllesius Defensio abbatiae imperialis S. Maximini. 1638. fol.

ANNO DOMINI MCXLIII. INNOCENTIUS II PONTIFEX ROMANUS

PROLEGOMENA

Notitia

Cocquelinus, Charles

[Col. 0021]

NOTITIA EX BULLARIO ROMANO (COCQUELINES, Bullarum, privileg. ampl. Collect. Romae 1739, fol., t. II, p. 202.)

[Col. 0021A] Gregorius, natione Romanus, monachus coenobii Lateranensis Sanctorum Joannis Baptistae, Joannis evangelistae atque Pancratii, itemque abbas monasterii Sanctorum Nicolai et primitivi ordinis Sancti Benedicti, loco qui vocatur Gabis, prope locum Burranum , mox diaconus cardinalis Sancti Angeli, electus est in Romanum pontificem die 15 Februarii 1130, Sabbato sequenti ordinatus est presbyter, et in crastino, die scilicet Dominica 23 mensis ejusdem, consecratus est pontifex. Sedit in pontificatu ann. XIII, mens. VII, dies IX , imperantibus in Oriente Joanne Comneno, in Occidente Lothario II, hinc Conrado rege Romanorum. Obiit 24 [Col. 0021B] Septembris 1143, et sepultus est in basilica Lateranensi; post septem annos corpus ejus translatum est ad ecclesiam Sanctae Mariae Transtyberim tituli Calixti. Vacavit sedes per diem.

Schisma vicesimum sextum in Ecclesia.

Altera ab Innocentii papae electionis die, Petrus Leonis filius, presbyter cardinalis S. Mariae Transtyberim, [Col. 0022A] homo peccati, qui super electum a Catholicis Catholicum, et canonice, locum sanctum invasit armis, igne, pecunia, non vitae vel virtutum merito , et Anacleti secundi nomen accepit. Consecratus est apud S. Petrum, quo die Innocentius PP. apud S. Mariam Novam consecrabatur. In concilio Stampensi a Gallis rejectus, et in Remensi ac Pisano excommunicatus, tandem post septimum schismatis annum mortuus est die 25 Januarii 1138. Corpus ejus in latebris sepultum est.

Schisma vicesimum septimum in Ecclesia.

Nono anno pontificatus domni Innocentii secundi summi pontificis, mense Martio, primae indictionis, [Col. 0022B] anno scilicet 1138, cum Anacletus antipapa mortuus esset, cardinales sui consilio accepto, Gregorium cardinalem papam sibi et invasorem constituunt, Victoremque appellant. Sed post duos menses abdicatis a Victore ad Innocentii papae pedes usurpatis insignibus, reddita Ecclesiae pax est.

Notitia altera

Mansi, Joannes Dominicus

[Col. 0023]

NOTITIA EX CONCILIIS MANSI. (Tom. XXI, col. 389.)

[Col. 0023A] Innocentius secundus, nobili familia Romae natus, Gregorii nomine ante pontificatum appellatus, cujus vita et fama, teste sancto Bernardo in epistola ad episcopos Aquitaniae, nullum aemulum timent, ex cardinale diacono Sancti Angeli, legitima et canonica electione praevia, potissimorum suffragantium cardinalium voto creatus est successor Honorii secundi, decimo sexto Kalendas Martii, die eodem quo Honorius defunctus est, anno Domini 1130, tempore Lotharii imperatoris. Una pars cardinalium paucissimorum, Petrum cardinalem Leonis potentissimi civis Romani filium, hominem, teste Bernardo, epistola 127, nec unius viculi potestate dignum, schismaticum antipapam crearunt, eique Anacleti, ut ait sanctus Bernardus epistola 124, Antichristi et [Col. 0023B] abominationis nomen imposuerunt, maximoque schismati causam dederunt. Cui dum Innocentius, inquit Frisingensis, propter violentiam amicorum ejus qui in Urbe erant, et potentiam Rogerii Siculi, cujus favore in sedem intrusus fuerat, resistere non valeret, transcensis Alpibus, in Franciam se contulit, celebratisque ibidem Remensi, Claromontano, et * Pisano conciliis, antipapam ejusque fautores excommunicavit. Inde comitatu sancti Bernardi abbatis stipatus, Leodium profectus, convocata ibidem episcoporum synodo, Lotharium regem ad defensionem Romanae Ecclesiae invitavit. Cumque ista occasione Lotharius Caesar investituras magno cum detrimento imperii Ecclesiae restitutas sibi reddi frustra postulasset, nihilque se a pontifice impetrare posse cognovisset, [Col. 0023C] auxilium quod petebatur promisit et attulit.

Nam, cum Urbem vix ingressus fuisset, Rogerium omnesque schismatici fautores oppressit et fugavit: cumque Innocentium septimo anno quam ab Urbe in Galliam et Germaniam discessisset, sedi et Urbi restituisset, in ecclesia Sancti Salvatoris, quae Constantiniana dicitur, ab eodem coronatus imperator et Augusti nomen adeptus fuit.—Haec ex Frisingensi, Viterbiensi, Roberto continuatore Sigeberti, et abbate Urspergensi.

[Col. 0024A] Hujus temporibus Petrus Abailardus, haeresiarcha Britannus, et summus philosophus, docebat praeter Deum aliquid externum, et inter Creatorem et creaturam tertium aliquod esse constituendum: Christum non assumpsisse carnem, ut hominem liberaret: timorem Domini castum non esse in futuro saeculo. De Trinitate Arium, de persona Christi Nestorium, de gratia Pelagium, deque aliis pluribus haeresibus plures alios haerericos sectabatur.—Sanctus Bernardus in epist. et Petrus de Lutzemburgo.

Hoc eodem tempore Petrus de Bruis Sacramentarios Petrobusianos et apostolicos multis erroribus deformes creavit.—Petrus Cluniacensis epistola secunda, et alibi; Bernardus epistola 241, etc. Lotharius post restitutum Innocentium ex Italia rediens, [Col. 0024B] apud Tridentum, ut Frisingensis, apud Veronam, ut Viterbiensis ait, morbo correptus, in ipsis montibus in vilissima casa imperator potentissimus miseram humanae conditionis relinquens memoriam, anno regni sui decimo tertio obiit. Per electionem principum, in conventu Moguntiae celebrato, designatus est successor regni Conradus dux Suevorum, Henrici imperatoris IV ex sorore nepos.

Circa eadem tempora, anno octavo postquam sedem apostolicam invaserat, Petrus sive Anacletus pseudopontifex, Dei judicio, auctore Roberto continuatore Sigeberti, percussus obiit. Cumque ab eo ordinatos degradari, nec ultra ad sacros ordines promoveri Innocentius pontifex decrevisset, ejus sectarii cardinales alium quemdam Victorem IV in [Col. 0024C] schismate subrogarunt. Verum cum pauculos menses sedem detinuisset, auctore sancto Bernardo, qui septem annos in hoc schismate tollendo desudavit, pontificatum ultro resignavit. Post haec innocentis vitae famaeque integerrimae pontifex Innocentius obiit octavo Kalendas Octobris, anno Domini 1143, cum sedisset annos quatuordecim, menses septem, dies octo. Urspergensis in Chronico scribit eum annos duntaxat tredecim, menses septem, pontificiam sedem obtinuisse.

INNOCENTII II PAPAE VITA TRIPLEX. (MURATORI, Rerum Italicarum Script., t. III, pars I, pag. 433.)

Praefatio

Muratorius, Ludovicus Antonius

[Col. 0025]

PRAEFATIO MURATORII. ( Ibid., pag. 274.)

[Col. 0025] Veterum Romanorum pontificum Vitae a variis scriptoribus litteris consignatae, quae sub Anastasii Bibliothecarii nomine circumferuntur, in Adrianum II et Stephanum VI, seu, ut rectius dicendum est, V, desinunt, quarum postremae Guilielmo Bibliothecario tribuuntur. Subsequentium pontificum Vitas par est credere olim, suisque temporibus, per bibliothecarios S. R. E. aliosve historicos fuisse conscriptas. Verum nonnullas tempus absumpsit, reliquas superstites nullus hucusque in unum corpus collegit. Particulam ego addere decrevi. Nempe Estensis bibliotheca membranaceum in folio mihi codicem vetustum suppeditavit, ubi leguntur Gesta paparum omissa in chronicis. Rubrica autem haec habet: Sequuntur aliqua Gesta Romanorum pontificum aliquorum, quae in chronicis communibus non habentur, quae quia digna sunt memoria, et sunt ad posterorum eruditionem, recollecta sunt modo infra scripto. Et primo de Leone papa IX, qui coepit anno Domini 1050. Codex scriptus videtur circiter annum Christi 1360, aut saltem paucis post annis: ibi enim legitur eodem charactere exaratus Libellus de praeservatione ab epidemia, compilatus per magistrum Maynum de Mayneris de Mediolano, philosophiae, physicae et artium professorem, anno Domini 1360. Habentur ergo ibi Vitae Leonis IX, Stephani IX, Nicolai II, Alexandri II, Gregorii VII, Paschalis II, Gelasii II, Calixti II, Honorii II, Innocentii II, Coelestini II, Lucii III, Eugenii III, Anastasii IV, Adriani III, Alexandri III et Gregorii IX, quas nunc simul conjunctas in eruditorum commodum profero. Erat ad manum et magno Annalium parenti Baronio fere similis codex, eoque docente intellexi quis harum Vitarum collector fuerit: Habet Vaticana bibliotheca (scribit ille ad annum Christi 1073) res gestas Gregorii papae VII, seorsum scriptas ab auctore ejus temporis, quas Nicolaus Aragonius in commentario quem de Romanis pontificibus scripsit, incipiens a Leone IX, ut se habent, intexuit. Memoraverat etiam ad annum 1055 antiquiora Gesta Romanorum pontificum, quae collegit Nicolaus Aragonius cardinalis. Itaque collectorem habemus harum Vitarum Nicolaum Rossellium Aragonium, qui sub Innocentio VI pontifice maximo floruit, cardinalium S. R. E. collegio adjectus anno 1356. Monet etiam nos Baronius ad annum 1097 praeter collectionem istam, in Vaticana bibliotheca una cum aliis ejusdem auctoris (scilicet Nicolai cardinalis Aragonii) commentariis exstare commentarium de jurisdictione quadruplici Romanae Ecclesiae in regnum Siciliae.

Horum autem pontificum Vitae a coaevis pleraeque, aut saltem vicinis scriptoribus, ac praecipue bibliothecariis S. R. E. litteris commendatae fuerunt. Et iis quidem saepe usus est Baronius ad suos contexendos Annales: usus est et Raynaldus. Verum, praeterquam quod praestat habere conjuncta, quae Baronius pro instituto suo discerpta exhibuit, multa etiam ille omisit, quae nunc in publicum diem efferentur. Ad haec tanta quandoque diversitas intercedit inter lacinias e Vaticano Codice productas et Codicem nostrum, ut aliqua dubitatio mihi olim oborta fuerit num revera eadem ac nostra esset collectio Vitarum a Baronio laudata. Ministravit etiam Mediolanensis urbs codices duos antiquos, ubi eaedem Vitae leguntur, quorum unum Ambrosiana servat, alterum bibliotheca capituli metropolitani.

Ambrosianae bibliothecae ditissimum promptuarium quorumdam summorum pontificum Vitas a Pandulpho Pisano conscriptas exhibet, has etiam collectioni praesenti inserere Socii Palatini atque ego utilissimum putavimus. Incipiunt autem a Gregorio VII et desinunt in Alexandro III, atque a scriptore proficiscuntur qui iisdem temporibus in vivis erat atque ea scriptis mandabat. Jamque testibus Felino, Onuphrio Panvinio, Ludovico a Sancto Carolo, aliisque, noveramus Pandulphum ejusmodi Vitas elucubratum fuisse; et ex iis etiam multa in suos Annales derivarat summus ecclesiasticae historiae illustrator Baronius. Imo Constantinus Cajetanus anno 1638 typis Romanis tradidit ac notis illustravit Gelasii II Vitam ab eodem Pandulpho conscriptam, ex qua intelligimus scriptorem hunc anno 1118 ecclesiasticae militiae adscriptum in Romana curia vixisse. Sunt qui Pandulphum hunc eumdem censent cum Pandulpho Masca purpuratorum Patrum senatui addito a Lucio III papa, ejusque vitam protrahunt ad annum usque 1198, imo et ultra. Placuit haec sententia Oldoino, Caveo et aliis; sed improbata est a Pagio ad annum 1121, num. 9, et jure quidem merito, ut mihi quoque videtur. Neque enim veri videtur simile, Pandulphum historicum ita suam produxisse vitam, ut centum superaret annos, et vel centenarius arduas et longinquas legationes susciperet: quod de Pandulpho Masca cardinali legitur. Itaque duos excogitare homines aequius est, quibus nomen quidem et patria fuerint communia, sed plane diversa aetas atque persona.

Praeterea ad collectionem nostram accedent Vitae Romanorum pontificum a Bernardo Guidonis concinnatae, de quibus nunc sermo instituendus. Inter scriptores ecclesiasticos illustre est nomen Bernardi Guidonis, atque illius fama ita vulgata in eruditorum libris, ut superfluum plane foret huc aliquid afferre de ejus vita et scriptis. Pauca tamen delibabo. Patria Lemovicensis fuit, natus circiter annum 1260, in vico Roeria, prope rupem Apis. Praedicatorum ordini nomine dato, insignia munera inter eos gessit, et anno 1305 inquisitor haereticae pravitatis adversus Albigenses decretus est. Anno 1323 episcopus Tudensis in [Col. 0027] Gallaecia constituitur, et sequenti anno ad Lodevensem, sive Lodovensem sedem in Gallia Narbonensi translatus. Anno tandem 1331 diem ultimum clausit, sepultus in templo Praedicatorum Lemovicensium. Vir magni consilii, magnae experientiae, expertaeque prudentiae, ac religionis probatae; vir modestus atque sensatus, ac humilitate profundus; fama, gratia, scientia, ac eloquentia clarus; assimilatus insuper in fidei fervore, in zelo ac sinceritate religionis, Patribus primitivis. Hisce verbis delineatas habes praeclari hujus viri singulares praerogativas in ejus Vita antiquitus scripta et praefixa Speculo Sanctorali (hoc etiam spissum opus est ab ipso elucubratum, et adhuc luce carens), quam edidit Philippus Labbeus in Nova Biblioth. mss. libror., tom. II, pag. 512, ubi reliqua ad illius Vitam spectantia omnibus prostant. Appellatus autem fuit non Bernardus Guido, sed Bernardus Guidonis, hoc est filius Guidonis, uti Paulus Warnefridi, et Petrus Damiani, cui a Damiano fratre loco patris habito agnomen accessit. Catalogum librorum, quos post se Bernardus reliquit, exhibuerunt Dupinius in Biblioth. eccles. et Caveus in Historia litteraria, ut alios omittam praeclarissimi hujus scriptoris ac praesulis laudatores. Nunc mihi edocendus lector, asservari in amplissima bibliotheca Ambrosiana pervetustum codicem mss., complectentem varia Bernardi opera; diligentissime scriptum, picturisque et auro exornatum se offert Liber. Diceres ipso auctore vivente, atque illius etiam jussu conscriptum concinnatumque, ut principi alicui viro offerretur. Saltem non longe ab ipsius aetate exaratum puto per Antonium quemdam Hispanum, cujus est in calce mentio. Ibi ergo primo occurrunt Flores Chronicorum, seu Catalogus pontificum Romanorum. Joanni XXII papae dicatus est libellus. Auctor his verbis se prodit: Frater Bernardus Guidonis ordinis Praedicatorum, inquisitor haereticae pravitatis in regno Franciae per sedem apostolicam deputatus. Adnotatum in margine libri olim fuit: Nota: Hic inquisitor postmodum fuit episcopus Lodonensis; scribo, Lodovensis. Testatur autem Bernardus se ejusmodi Vitas collegisse usque ad annum XVI Joannis papae, scilicet ad annum 1331. Et profecto ad eum usque annum deducitur narratio rerum, quanquam in fine epistolae ad eumdem papam haec legantur: Datum Avenione VII Idus Augusti, expletis annis IV, a creatione pontificatus vestri, nec minus nec amplius una die, anno Domini 1320; scilicet eo anno haec scripserit Bernardus; tum, sicuti usu venit, addiderit quae identidem accidebant ad suum usque diem emortualem, sive ad annum 1131.

Vita I

Bernardus Guido

[Col. 0027]

VITA PRIMA AUCTORE BERNARDO GUIDONE.

[Col. 0027A] Innocentius II, natione Romanus, ex patre Joanne de regione Transtiberina. Coepit anno Domini 1130, quamvis in quadam chronica inveniatur 1132. Sedit annis XIII, mens. VII, diebus VIII; vacavit episcopatus diebus II. Hic prius dictus est Gregorius, fuitque diaconus cardinalis S. Vincentii, qui a majori parte cardinalium, et Petrus Leonis a minori ad papatum dispariter eliguntur; Gregoriusque Innocentii, Petrus Leonis Anacleti nomine alterantur. Sed Petro Leonis apud S. Petrum, ob parentelae suae fortitudinem, commorante, ipsam Ecclesiam cum manu armata, et per violentiam habuit, et aureum crucifixum, et pendentes coronas cum toto [Col. 0027B] thesauro auri et argenti, et lapidibus pretiosis tollens exspoliavit. Hoc idem ad Sanctam Mariam Majorem magno thesauro ditatam, et aliis Urbis ecclesiis fecit; cum quo thesauro omnes pene Romanos corrumpit. Innocentius vero nullum in Urbe habens subsidium, cum cardinalibus Urbe egreditur, et in duabus galeis in Gallias proficiscitur, et a rege Franciae honorifice est receptus, et Gallicana sibi adhaerente Ecclesia, primo Remis, secundo Pisis conciliis celebratis, in papatu confirmatur, et Petrus Leonis ab omnibus episcopis Galliae et Germaniae anathematizatur. In chronica vero Martini, et in quadam alia scribitur quod primo in Claromonte, [Col. 0027C] secundo vero Remis concilia celebravit.

Ab eodem quoque Innocentio papa Remis concilio habito, et praesente rege Francorum, VIII Kal. Novembris, Ludovicus filius Ludovici, fraterque Philippi [Col. 0028A] primogeniti inopinata, sicut praemissum est, morte subtracti, consecratur in regem circa annum Domini 1137, regnavitque annis XLIII.

Sub his temporibus erat pulchra et decora facies Ecclesiae sponsae Christi, dum diversorum ordinum et professionum varietate circumdata [esset]: dum hinc Cluniacenses, inde Cistercienses, Carthusienses, Grandimontenses et Praemonstratenses, inde etiam diversi habitus, atque professionis sanctimoniales, et mulieres Deo devotae, et in paupertate, continentia, sub obedientiae jugo regulariter viventes, se in religionis fervore invicem provocabant, et nova certatim in diversis locis monasteria fundabantur. [Col. 0028B] Carthusienses equidem monachi pullulabant paulatim, qui prae caeteris continentes, pesti avaritiae quamplurimos laborare videntes, terminos posuere, dum certum numerum hominum, animalium possessionumque, quos eis nullo modo praetergredi liceat, statuunt, et ipsi singuli singulas cellas habentes, perfectius mundo mori, et caeteris diligentius Deo vivere elegerunt.

Anno Domini 1132 Lotharius II imperator expeditiones in Italiam parat, et cum episcopis et archiepiscopis Innocentium papam Romam deducens contra Petrum Leonis, qui monasterium S. Petri munierat, in Epompio Lateranensi in sede pontificali [Col. 0028C] potenter collocaret: ipse siquidem Lotharius in imperatorem ab ipso Innocentio coronatur. In quadam vero nova chronica scribitur ipso modo: «Anno Domini 1139 Innocentius hortatu Lotharii de Gallia [Col. 0029A] rediens, venit in Italiam, cui occurrit Lotharius cum exercitu magno, et cum episcopis ipsum Romam deducit: Petrum vero Leonis expugnans, totamque suam progeniem exstirpans, ipsos ab Urbe relegat, et Innocentium etiam propria sede restituit. Eodemque anno Lotharius in Laterano ab Innocentio coronatur.» Haec ex praedicta chronica, quae idem, sub anno tamen alio, narrat esse gestum.

Cumque praefatus Innocentius papa Romam rediret, pacificatis Januensibus et Pisanis, attendens quae sibi et Ecclesiae magna fecissent servitia, Januensem episcopum, qui sub Mediolanensi archiepiscopo erat, constituit archiepiscopum; itemque Pisanum episcopum erigit in archiepiscopum Tusciae, totiusque Sardiniae in primatem. Hoc autem in praedicta [Col. 0029B] chronica nova factum esse describitur sub anno Domini 1140.

Coronato vero Lothario in imperatorem, imperator et papa ambo simul Apuliam intraverunt contra Rotgerium comitem, regemque Siciliae, qui Innocentio papae rebellis et contrarius erat, et Petro Leonis favebat; ipsumque Rotgerium de Apulia fugaverunt, fugatoque Rotgerio Siculo, papa Romam, imperator vero Lotharius in Teutoniam revertuntur.

Anno Domini 1135 Henricus rex Angliae obit, cui Stephanus ex sorore nepos in regnum succedit; sed magna parte mutilatus, non multo post Northmanniam totam amittit. Filia regis Henrici, Mathildis, quae, ut praemissum est supra, Gaufrido comiti Andegavensium nupserat, Ludovici regis Francorum Northmanniae [Col. 0029C] ducatum invadit, et in ipsa Anglia magnas ei molestias et calamitates suscitat, quem etiam bello postmodum cepit; sed pro comite Roberto fratre suo a regno capto eum relaxat. Sequenti anno Domini 1136, Guillelmus comes Pictaviensis et dux Aquitaniae ad Sanctum Jacobum profectus in Parasceve, moritur V Idus Aprilis, in ecclesia B. Jacobi, et ante altare honorifice sepelitur: qui moriturus, proceres, quos secum habebat, contestatur ut filia sua major Alienordis Ludovico regi Francorum cum ducatu Aquitaniae uxor tradatur; quam Ludovicus praedictus praesentibus optimatibus regni sui sibi in conjugium jungit, nuptiis quam solemnibus celebratis. Cujus pater Ludovicus Parisiis moritur infra [Col. 0029D] mensem, et in ecclesia Beati Dionysii ante corpus ipsius martyris sepelitur Kalendis Augusti, anno regni sui XXVIII, anno vero Domini 1137.

Florebat hoc tempore comes Campaniae Theobaldus pater orphanorum, dux viduarum, caecorum oculus, pes claudorum, in sustentandis pauperibus singulariter munificus, in exstruendis monasteriis, et erga religiosos quosque incomparabilis largitate, quem Dominus magnificavit et dilatavit in nobilissima prole: Genuit enim Henricum comitem, Theobaldum comitem, Stephanum comitem, Guillelmum archiepiscopum Remensem, filias etiam plures, quarum ultimam, Adelam nomine, Ludovicus rex Francorum piissimus postmodum uxorem accepit, sicut ex sequentibus apparebit; ex qua genuit Philippum [Col. 0030A] regni successorem. Florebat et Guillelmus comes Nivernensis vir justitia et honestate insignis, cujus postmodum devotio mira emicuit, dum de potente principe saeculi factus est in Carthusia humillimus pauper Christi.

Per idem tempus sanctus Malachias archiepiscopus clarebat in Hibernia virtutis forma et totius perfectionis exemplar. Qui inter caetera virtutum suarum insignia mortuum suscitavit, per quem in partibus Hiberniae reintegrata est fides, religio propagata. Clarebat Gibertus Porretanus Pictavorum episcopus, doctor et magister nominatissimus, et scientia liberalium artium, et divinarum Scripturarum exercitatus plurimum, ac fere incomparabiliter eruditus. Hic post magnum Ancellinum super Psalterium, [Col. 0030B] et Epistolas Pauli, Vitas sanctorum compactam sacris deliciis utilem edidit glossaturam. Anno Domini 1138, Innocentius papa II confirmavit et privilegio communivit abbatiam Beatae Mariae de Ardorello Cisterciensis ordinis in dioecesi Albiensi, primo abbate tunc existente ibidem Fulcone, pontificatus ipsius Innocentio anno IX; praefatamque confirmationem succedente tempore iteravit et ampliori gratia communivit Alexander papa III, anno Domini 1165, pontificatus sui anno VI. In monte Pesulano hujus monasterii fundatrix fuit devota Caecilia nobilis vicecomitissa Bituriensis, quae ibidem juxta ostili ecclesiae condita requiescit. Sequentes versus super lapidem sui tumuli sunt inscripti.

[Col. 0030C] Omnis qui nescit discat quoniam requiescit
Hoc in sarcophago Caecilia vera virago
Ista monasterium fecit reliquisque domorum
Culta vel inculta dans fratribus haec bona multa.
Ergo praesentes orent, pariterque sequentes
Hic pro defuncta quibus haec sunt praestita cuncta.

Anno Domini 1139 Joannes de Temporibus obit, qui annis CCCLXI vixerat a tempore Karoli Magni, cujus armiger fuerat anno Domini 1140. Hugo canonicus Sancti Victoris Parisius religione et litterarum scientia clarus, et in septem liberalium artium peritia sui temporis nullis secundus obiit. Qui etiam tanta ingenii vivacitate et spiritus subtilitate emicuit, ut suo tempore vix habuerit parem. Eodem tempore eodemque coenobio Richardus vir scientia [Col. 0030D] et religione insignis claruit, qui de Trinitate subtilissime disputavit.

Eodem tempore fit conventus Senonis, praesente Ludovico episcoporum et abbatum contra Petrum Abaelardum, qui quadam profana verborum vel sensuum novitate Ecclesiam scandalizabat. Qui interpellatus ab eis, cum esset responsum, de justitia veritus, ad audientiam sedis apostolicae appellans evadit, et non multo post Cabilloni apud Sanctum Marcellum obit.

Hic Innocentius papa concilio in Laterano solemniter celebrato infirmatur et moritur, et in Lateranensi ecclesia in concha porphyretica sepelitur anno Domini 1144. In quadam vero chronica scribitur 1145, sed primum melius est tenendum.

Vita II

Pandulphus Pisanus

[Col. 0031]

VITA SECUNDA AUCTORE PANDULPHO PISANO.

[Col. 0031A] Innocentius, natione Romanus, ex patre Joanne, de regione Transtiberina. Sedit annis XIII, mensibus VII, diebus VIII, et cessavit episcopatus dies II. Hic perrexit ad Rogerium ducem Apuliae cum exercitu Romanorum; sed cum suis, cum quibus fugam cepit, captus est ab eo. Hic condamnavit totam partem Petri Leonis cum ordinatione sua. Iste Petrus, Petri Leonis filius, a cardinalibus paucioribus est electus, et Anacletus dictus: hostiliter fecit aggredi Fracapanensium castra, et loca in quibus se Innocentius cum cardinalibus receperat. Sed quia sic nihil profecit, cum manu armata ecclesiam B. Petri apostoli adiit, et per violentiam habitam aureum crucifixum, pendentesque coronas auri et argenti, ac lapidibus pretiosis spoliavit. Cymborium quoque, quod S. Leo papa construxerat, destruxit. Hoc idem ad S. Mariam Majorem magno thesauro ditatam, et aliis Urbis ecclesiis [Col. 0032A] fecit, cum quo thesauro postquam pene omnes Romanos corrupisset, Innocentius papa nullum subsidium in Urbe habens, cum cardinalibus in duabus galeis transivit in Franciam, et a rege Francorum honorifice receptus est, postquam in Claromonte et Remis celebrasset concilia. In reditu, pacificatis Januensibus et Pisanis, attendens quae sibi et Ecclesiae fecerant servitia magna, Januensem episcopum, qui sub Mediolanensi fuerat, fecit archiepiscopum, et Pisanum primatem totius Sardiniae. Hoc [Mox] coronato Lothario in imperatorem ambo simul intraverunt Apuliam, et fugato Rogerio Siculo, qui domno papae rebellis erat; Lotharius Christianissimus rediit in Teutoniam, papa Romam. Ubi solemni celebrato concilio sepultus est in Lateran. in concha porphyrica miro opere sculpta.

Vita III

Nicolaus Avagonius

[Col. 0031]

VITA TERTIA AUCTORE CARDINALI ARAGONIO.

[Col. 0031B] Innocentius II, natione Romanus, de regione Transtiberina, ex patre Joanne, qui et Gregorius, diaconus cardinalis Sancti Angeli , sedit annis XIII, mensibus VII, diebus VIII. Hic eadem die sub contentione electus est cum Petro Petri Leonis, presbytero cardinali titulo Sancti Calixti, anno 1130, XVI Kalendas Martii, unde magna in Urbe discordia orta, episcopi et cardinales se in partes duas contulerunt. Sed melior et sanior pars eidem Innocentio, qui majoribus studiis et meritis juvabatur, adhaesit. Omnes enim subscripti cum ipso constanter steterunt, Guilielmus Praenestinus, Matthaeus Albanensis, Joannes Ostiensis, et Conradus Sabinensis, episcopi; Petrus quoque Sancti Martini, Joannes Cremensis Sancti Chrysogoni, Hubertus Sancti Clementis, Anselmus [Col. 0031C] Sancti Laurentii in Lucina, Jozelinus Sanctae Caeciliae, Gerhardus Sanctae Crucis, et Petrus Sanctae Anastasiae, presbyteri cardinales; Romanus Sanctae Mariae in Porticu; Gregorius Sanctorum Sergii et Bacchi; Aimericus Sanctae Mariae Novae, apostolicae sedis cancellarius; Albertus Sancti Theodori; et Guido Sanctae Mariae in via Lata diaconi cardinales. [Col. 0032B] Tres vero ex illis, qui adversae parti adhaeserant, videlicet Desiderius Sanctae Praxedis, Liutifredus Sancti Vitalis, et R. Sanctae Sabinae, ad papam Innocentium sunt conversi. Petrus autem Petri Leonis cum sectatoribus suis humilitatem Innocentii parvipendens, non posuit Deum adjutorem sibi, sed sperans in multitudine divitiarum, in potentia parentum, et in fortitudine munitionum, hostiliter fecit aggredi domos Fragepanum in quibus se Innocentius cum fratribus suis receperat. Sed contra spem sibi accidit, quia et Innocentii partem modicum laesit, et ejus satellites non sine gravi damno sunt ad eum reversi. Unde in indignationem et iram commotus, ad Sanctum Petrum cum multitudine maxima equitavit, et ipsam cepit Ecclesiam per violentiam. Introivit etiam [Col. 0032C] in sanctuarium, et aureum crucifixum pendentesque coronas cum toto thesauro auro et argenti, ac pretiosis lapidibus, seu gemmis, quae Romani pontifices et orthodoxi imperatores in ecclesia ipsa cum omni devotione obtulerant, tanquam sacrilegus praedo diripuit atque comminuit . Ciburium quoque, quod super altare beatus Leo papa construxerat, decrustare [Col. 0033A] praesumpsit. Sublatis autem omnibus, ad patriarchium Beatae Mariae accessit, et ecclesiam ipsam multo majore thesauro ditatam exspoliare nihilominus attentavit. Ad alias praeterea Urbis ecclesias manus extendeus, quidquid in eis pretiosum invenit, similiter rapuit et asportavit. Talibus ergo ac tantis mercibus undique ditatus, majorem venalis Urbis partem emere studuit corrumpens majores, et minores opprimens. Vulgus etiam ita sibi astrinxit, ut praeter Frangepanum, et Cursorum munitiones papa Innocentius nullum in Urbe subsidium haberet. Cum igitur pontifex ipse undique ita esset obsessus, ut nemo ad ejus praesentiam sine periculo vitae posset accedere, consilium habuit exeundi Urbe, et transeundi ad partes Galliarum. [Col. 0033B] Ascendit ergo in duabus galeis cum omnibus fratribus qui secum steterant, praeter Conradum Sabinensem episcopum, quem vicarium in Urbe reliquit; et faucium Tiberis difficultate transcensa ad civitatem Pisanam cum prosperitate Domino auctore pervenit. Ibique aliquandiu moram faciens, de gravi guerra quae inter Pisanos et Januenses agitabatur, firmam treguam Domino cooperante composuit. Quibus rite peractis iterum mare intravit, et per Januam transiens, apud Sanctum Aegidium prospere applicavit. Procedens autem per Vivarium et Anicium, Alverniae fines intravit, et apud Claromontem primum concilium solemniter celebravit; ibique receptis nuntiis Lotharii Theotonici regis, et dispositis aliis quae ad Ecclesiae statum spectare videbantur, [Col. 0033C] iter suum versus partes Franciae direxit. Unde factum est quod Ludovicus rex Francorum apud Aurelianum, et Henricus rex Anglorum apud Carnotum eumdem papam Innocentium cum gloria et honore debito susceperunt. Postmodum vero in Lotharingiam transitum fecit et ei apud Leodium praedictus rex Lotharius cum episcopis et aliis regni Theotonici praelatis occurrit: ibique post jucundam receptionem ipsius pontificis rex ipse cum principibus suis consilio habito expeditionem ad Urbem jurare fecit, et eumdem pontificem in secundo anno ad sedem beati Petri reducere spopondit. Tunc pontifex ad regnum Franciae rediit, et generali concilio de quinque regnis convocato Remis, mediante Quadragesima [Col. 0033D] secundam synodum celebravit. Quibus expletis ad Urbis reditum se accinxit, et transiens per Sanctum Aegidium, et per Montem Januae, fines Lombardiae intravit, atque apud Astam solemnitate Resurrectionis Dominicae celebrata, venit Placentiam, ibique congregatis episcopis et aliis Ecclesiarum praelatis, tam de Lombardia quam de Ravennatensi provincia, et inferioris Marchiae partibus, tertium concilium celebravit.

Interea rex Lotharius, sicut promiserat, in Lombardiam cum exercitu venit, et in Roncaliis cum eodem papa et Lombardis generale colloquium de [Col. 0034A] statu Ecclesiae atque imperii habuit. Praecessit igitur regem pontifex, et per montem Burdonis in Tusciam transiens, reversus est Pisas, ubi convocatis Januensibus, et receptis ab utraque civitate sufficientibus juramentis, quod de guerra quae inter ipsas civitates excitatur, suo deberent stare sine contradictione mandato, praecepit utrisque ut pacem de caetero inter se firmam tenerent et custodirent. Attendens ergo beatus pontifex filialem devotionem, et plurima opportuna obsequia quae in multis Ecclesiae nscessitatibus praedictae civitates Romanis pontificibus gratis exhibuerant, et eas honorare dignum duxit, et speciali praerogativa exaltare. De consueta igitur apostolicae sedis liberalitate primatum Ecclesiae Pisanae concessit super Sardiniae insulam, subjiciens [Col. 0034B] ei Populoniensem episcopum et tres alios episcopos in insula Corsicae, Aleriensem videlicet, Anetensem. . . . . . . . . . Januensem vero episcopum a subjectione Mediolanensis archiepiscopi emancipavit, et specialem de novo apostolicae sedis metropolitanum constituit, cui Bobiensem episcopum, et Pruniacensem abbatem, quem creavit episcopum, obedire praecepit. In eadem quoque insula Corsicae tres episcopos nihilominus ei concessit.

Porro dum haec agerentur, rex Lotharius in Tusciam venit, et apud Calcinariam in territorio Pisano cum eodem papa colloquium iterum habuit. Concordantes igitur ut ad Urbem festinare deberent, rex per stratam publicam, et pontifex per maritimam, usque Viterbium processerunt. Itaque pariter colloquentes [Col. 0034C] processerunt insimul per Ortam, et Sabinense, et Farfense territorium; et appropinquantes Romae juxta ecclesiam Sanctae Agnetis castrametati sunt. Occurrentibus autem eis Theobaldo Urbis praefecto, ac Petro Latronis, cum aliis nobilibus Romanis, et Transtiberinis, intraverunt Romam anno Domini 1134. Et pontifex quidem in palatio Lateranensi hospitatur, et rex Lotharius in Monte Aventino tentoria fixit. Tunc Pisani et Januenses in auxilium papae Innocentii cum navali exercitu Romam venientes, civitatem veterem, turrim de Pulverejo, et totam Marmoratam eidem pontifici subjugarunt. Coronatus est autem idem rex in imperatorem Augustum ab eodem pontifice in ecclesia [Col. 0034D] Lateranensi, II Nonas Junii; et exinde ad montem Aventinum utrinque cum gaudio pariter redierunt. Eo autem tempore maxima pars Romanae urbis conversa est ad Innocentium papam, et vires Petri Leonis valde sunt minutae. Quia vero aestivum cauma tunc imminebat, et Romani aeris intemperiem Teutonici non modice formidabant, dispositis in Urbe iis quae necessaria videbantur fidelibus ejusdem pontificis, imperator ad propria rediit, et pontifex iterum ad civitatem Pisanam auctore Domino remeavit. Eo autem anno in majori ecclesia Pisana, convocatis omnibus Ecclesiarum praelatis de [Col. 0035A] Hispania, Guasconia, Anglia, Francia, Burgundia, Alamannia, Hungaria, Lombardia et Tuscia, quartum concilium celebravit. In quo inter caetera isti episcopi qui inferius adnotantur, fuerunt depositi: Eustachius, Valentinus, Aurasicensis, Petrus Terdonensis, Hubertus Lucanus, Bergomensis et Bojanus Aretinus.

Et quoniam Rogerius Siciliae comes contra unitatem Catholicae Ecclesiae se erexerat, et Petrum haeresiarcham in errore suo fovebat et defensabat, Christianissimus imperator Lotharius zelo Dei et fidei accensus, tanquam Catholicus Ecclesiae advocatus vires imperii denuo excitavit, et ad exhaeredandum, et de toto imperio expellendum ipsum comitem attentavit. Unde factum est quod in quinto anno pontificatus ipsius Innocentii una cum ipso [Col. 0035B] pontifice Aquilae fines potenter intravit. Pisani quoque ad expulsionem ipsius comitis vires suas in auxilium ejusdem pontificis excitarunt, et praeparato in galeis et aliis navibus magno exercitu venerunt usque Salernum, exspoliantes Amalfiam et Rivellum cum aliis circumpositis munitis castris. Obsesso itaque Barolo ac devicto, et subjugatis caeteris Apuliae civitatibus, praedictus Rogerius comes in Siciliam fecit confugium; et imperator simul ac pontifex comitem Rainonem constituerunt ducem Apuliae. Tanto igitur triumpho, suffragantibus beati Petri meritis, habito, imperator ad Alamanniam, et pontifex ad Urbem cum gloria redierunt. Post paucos autem dies Petrus haeresiarcha in errore suo defunctus est et occulte sepultus: cujus sectatores cum [Col. 0035C] tabescerent, et in seipsis deficerent, ut honorabilius possent cum Innocentio papa componere, unum ex suis idolis erexerunt, quem Romani Carnecorium derisorie appellarunt. Evolutis autem paucis diebus, poenitentia ducti, ad pedes ejusdem pontificis ipsum idolum adduxerunt, et ab Ecclesia misericorditer sunt recepti. Tunc universa civitas conversa est ad Innocentium tanquam ad pastorem et episcopum animarum suarum. Audita est vox laetitiae in toto orbe, quia Deo auctore factum est unum ovile et unus pastor; unde tanta pax per studium et potentiam ipsius papae in eadem Urbe viguit, quanta non reminiscitur a longe retro temporibus exstitisse. Eodem tempore, anno videlicet Incarnationis 1138, [Col. 0035D] pontificatus vero ipsius domni Innocentii anno X, convocatis de omnibus partibus mundi patriarchis, archiepiscopis, episcopis et aliis Ecclesiarum praelatis, grande concilium celebravit, in quo ultimo die inter caetera sunt haec capitula promulgata: «Si quis suadente diabolo hujus sacrilegii reatum incurrerit, quod in clericum, vel monachum violentas manus injecerit, anathemati subjaceat, et nullus episcoporum illum praesumat absolvere, nisi mortis urgente periculo, donec apostolico conspectui praesentetur, et ejus mandatum suscipiat. Ad haec ordinationes factas a Petro Leonis, et aliis schismaticis et haereticis evacuamus, et irritas esse censemus.»

[Col. 0036A] De valida fame quae fuit Romae tempore Innocentii papae II.

Hujus vero temporibus in primo anno sui pontificatus tam valida fames Romae fuit, quod frumenti sextarium quinque solidis denariorum Papiensium vendebatur. Hic beatus pontifex annuale beneficium centum videlicet librarum Papiensis monetae judicibus, et advocatis Romanae Urbis de camera sua constituit, et eos hujusmodi juramentum exhibere ordinavit.

Juramentum quod praestiterunt advocati constituti a papa Innocentio in Roma.

«In nomine Domini Amen. Ego N. advocatus juro, quod ab hac hora in antea placita, vel negotia Romanorum, in quibus advocatus ero, vel patronus [Col. 0036B] Romanorum malitiose non impugnabo, vel defendam, sed pro scientia mihi a Deo praestita, secundum constitutiones, ac leges, et bonos mores ea tractabo. Et postquam justitia de eisdem causis a me cognita fuerit, si requisitus fuero, judicibus patefaciam, et eis in ipso judicio assensum meum adhibebo. Pretium exinde non suscipiam, nec per me, nec per submissam personam, nec suscipi permittam; et si susceptum fuerit, postquam scivero, infra quindecim dies illud reddi faciam. Et patrocinium meum alicui habenti causam, si ab eo rogatus fuero, malo studio non negabo; salvis beneficiis quae habemus ab ecclesiis, vel aliis, et exceptis encaeniis valentibus duodecim denarios, quae gratis, et sine exactione nobis offeruntur. Haec omnia observabo bona fide, sine [Col. 0036C] fraude et malo ingenio, quandiu papa Innocentius, vel successores sui centum libras, vel valens, denariorum Papiensium nobis advocatis et judicibus annis singulis solvent.»

Hic beatus pontifex ecclesiam Beatae Mariae Dei Genitricis, titulo Calixti, totam innovavit et construxit. Tectum Lateranensis ecclesiae, quod repente ceciderat, magnis trabibus optime resarcivit. In ecclesia quoque Beati Pauli titulum qui ruinam patiebatur, constructo super columnis marmoreis muro, firmissime roboravit, et partem tecti ejusdem ecclesiae longissimis trabibus resarcivit. Praeterea ecclesiam Sancti Stephani in Coelio monte prae nimia vetustate quassatam optime reparavit. In palatio Lateranensi [Col. 0036D] duas cameras a fundamento construxit, et totam longuram sinino firmavit, atque alia multa famosa suis temporibus egit. Circa finem vero sui pontificatus populus Romanus novitatis amator sub velamento utilitatis reipublicae contra ipsius voluntatem in Capitolium senatum erexit. Hic ordinationes fecit multas per Decembrem et alios menses, diaconos decem et octo, presbyteros viginti, et episcopos sexaginta duos per diversa loca. Defunctus est Romae octavo Kalendas Octobris, et in ecclesia Lateranensi honorifice tumulatus in concha porphyretica, miro opere constructa.

Epistolae III

Auctores varii

[Col. 0037]

EPISTOLAE TRES PRO CANONICA INNOCENTII ELECTIONE ASSERENDA. (MANSI, Conc., XXI, 432, ex codice Udalric.)

I. Cardinalium et episcoporum Sanctae Romanae Ecclesiae ad Lotharium regem.

[Col. 0037A]

L. divina inspirante clementia Romanorum clarissimo regi, justitia rigore fulgenti, episcopi N. et N. et cardinales Romani, cum caeteris fratribus, salutem et perpetuam de hostibus suis victoriam.

Nullus Christianorum ignorat, optime rex, quod Romana Ecclesia Dei institutione et sanctorum Patrum imitatione et religiosorum virorum devotione, domina sit non Urbis, sed orbis; et ea consistente cuncta prospere consistunt, eaque deficiente cuncta decrescunt. Et sicut altius excellit, sic ventorum ac tempestatum tyrannidem facilius a se repellit; et quanto rerum mundanarum turbine [Col. 0037B] conquassatur, tanto lucidius purificatur. Beatae igitur memoriae papa H. migrante et viam universa terrae ingrediente, nos episcopi et cardinales G. cardinalem diaconum Sancti Angeli, virum honestum, moribus compositum, Deo Deumque timentibus charum, in summum pontificem elegimus, in ecclesiam Lateranensem constipatum catervis fidelium deduximus, et in sede summa positum nos et infinita religiosorum turba honoravimus. Post hoc in palatium ascendimus, et quae ex more geri solent complevimus et omnia insignia pontificalia H. papae, Calixti papae Paschalis papae suorumque praedecessorum ei tribuimus. His vero circa horam tertiam rite peractis, Petrus Leonis hora sexta, qua Judas Christum crucifixit, et tenebrarum [Col. 0037C] caligo mundum involvit, cum suis conspiratoribus atque consanguineis aliisque manifesto pretio conductis, ecclesiam Sancti Martii turribus fratrum propinquam, festinanter adiit, cappam rubeam indecenter induit, fictitiaque pontificatus insignia arripuit. Sequenti autem die ecclesiam Beati Petri armis petiit, machinis circumdedit, tecta murosque fregit, homicidiis peractis et nimia humani sanguinis effusione, sic cum improbis apostolorum principis intravit januas. Altera autem die armata manu ad Lateranensem ecclesiam perrexit, fumo, igne, sanguine eam violenter invasit. Palatium conscendit, pontes confregit, sedes pontificum contrivit, sacrarium beati Laurentii aperuit, quae optima sibi visa sunt diripuit, ad propria se [Col. 0037D] recollegit. Posthac palladium, in quo dominus noster papa Innocentius cum Catholica Ecclesia residebat, aggreditur. Verum equitibus et equis plurimis amissis in confusione suae ignominiae domum [Col. 0038A] turpiter recessit. Depraedationes vero ecclesiarum et praecipue beati Petri thesaurum, quem pontifices Romani et sacratissimi imperatores Deo beatoque Petro dedicaverunt in lampadibus aureis, calicibus, thuribulis, candelabris, imaginibus, crucibus, gemmis, aliisque vasis pretiosis, nec non et palliis et vestibus sericis auro gemmisque contextis, directiones necnon et praediorum ecclesiasticorum ignorationes, et peregrinorum exspoliationes quantae sint qui Romam vel Jerusalem properant euntes et redeuntes utique diffamant. Quae vero alia turpia ipse suique complices gerant regalibus auribus non sunt referenda. Sed per Dei gratiam infra paterni muri caveas jam latitat: abbates, marchiones, principes, aliique barones in auxilium Catholicae et apostolicae [Col. 0038B] Ecclesiae properant. Orientales et Occidentales Ecclesiae praedictum invasorem pari voto parique consensu unoque spiritu anathemate condemnant, dominum vero Innocentium papam a Catholicis Catholice lectum, Catholice consecratum, sicut universalem, patrem et beati Petri vicarium amplectuntur, venerantur, suisque nuntiis frequentant. Quod igitur super his celsitudo vestra, o gloriosissime rex, agere debeat, regalis providentia Spiritu sancto succensa provideat. Accingere igitur, et archiepiscopis, et episcopis, abbatibus religiosisque viris, nec non et regni principibus solito more in auxilium principis apostolorum properanter occurre: quatenus Ecclesia Dei laetetur, religio Christiana sublimetur, schismaticorum perfidia comprimatur, [Col. 0038C] corona capitis tui a rege coelesti benedicatur. Quae vero hic desunt venerabilis frater noster G. [Gualterus] et Deo dilectus Ravennatis Ecclesiae archiepiscopus viva vobis voce clarificabit, quem attentius serenitati vestrae commendamus, et ut eum pro reverentia beati Petri et totius Catholicae Ecclesiae honorifice tractetis, rogamus.

II. Gualteri Ravennatensis archiepiscopi ad N. Parthenopolitanum seu Magdeburgensem archiepiscopum.

Venerabili domino N. sanctae Parthenopolitanae Ecclesiae archiepiscopo G. sanctae Ravennatis Ecclesiae minister, licet indignus, salutem et perpetuam in Christo dilectionem.

Visis sanctissimae paternitatis vestrae litteris quibus [Col. 0038D] me, quanquam invisum et facie ignotum visitare voluistis, plurimum in Domino gavisi sumus et congratulati, quem etsi longa terrarum spatia a nobis separent corporaliter, tamen, quae divisa [Col. 0039A] connectit, separata conjungit spiritualiter vos amplectimur, et pro posse nostro vobis servire parati sumus. Super quo vero unum nostrum consilium desideratis, taliter respondemus. Decedente SS. Romanae sedis episcopo, beatae memoriae patre nostro Honorio, sicut audivimus et in veritate comperimus, Innocentius, qui quondam Gregorius dicebatur, Sancti Angeli diaconus cardinalis, bonorum omnium, Deo quemadmodum ab aeterno providerat disponente, per electionem venerabilium fratrum et dominorum nostrorum unanimiter in unum convenientium, Guillelmi Praenestini, M. Albanensis, et Joannis Hostiensis, D. Sabiniensis episcoporum, et reliquorum Catholicorum cardinalium ad sanctae Romanae Ecclesiae regimen assumptus [Col. 0039B] est canonice. Postmodum vero Petrus Leonis, qui papatum a longis retro temporibus affectaverat, parentum violentia, sanguinis effusione, decrustatione sanctarum imaginum, facta et conspiratione inverecunda facie (rubeam sibi cappam assumens), universalem matrem nostram sanctam Romanam Ecclesiam turpiter usurpare et Simoniace occupare contendit. Hac itaque veritate comperta, cum universitate totius Italicae Ecclesiae praedictum Innocentium virum sobrium, prudentem, castum, mansuetum, humilem, omnique morum honestate conditum pro more Ecclesiae per supradictos venerabiles fratres divinitus consecratum, nostrum universalem patrem, papam, et apostolicum indubitanter amplectimur, devote colimus et veneramur. Praedictum [Col. 0039C] vero Petrum, vere leonis rugientis filium, quaerentem quem devoret, tanquam non electum, sed contra Deum et sanctam Ecclesiam erectum, non assumptum sed intrusum, non apostolicum sed apostaticum, non Catholicum sed haereticum, non consecratum sed exsecratum, divina ei in omnibus et per omnia contradicente auctoritate, condemnantes abdicamus. Vestrae igitur sanctitatis prudentiam suppliciter exoramus et vicaria charitate constantiam vestrae fidei velut columnam immobilem in Domino confortamus, quatenus in fide beati Petri et in obedientia ejus vicarii dilectissimi Patris nostri Innocentii, per gratiam S. Spiritus electi, sanctaeque Romanae Ecclesiae dilectione firmiter persistatis. Praeterea ne [Col. 0039D] vestis Christi inconsutilis a perfidis et infidelibus sortem mittentibus, quod divina avertat clementia, dividatur, et navis Petri fluctibus marinus hinc inde concussa periclitetur, devotissime suggerimus, ut dominum Lotharium invictissimum Romanorum regem ad Urbem sine dilatione venire viriliter et instanter exhortari dignemini, et tam vestrae dioeceseos fratres et episcopos, quam etiam reliquos vestros comprovinciales, velut alter Petrus aliquando conversus, in praedicta fide indubitanter confirmetis, quatenus tam per dominum regem, quam et per vos pax Ecclesiae reformetur, et Judaicae perfidiae haeresis, quae nuper in eadem Ecclesia exorta est, praestante Domino, funditus exstirpetur, et contra omnia quae se extollunt contra unitatem et veritatem, vos tanquam [Col. 0040A] murum ferreum pro domo Domini firmiter opponatis. De caetero in vestris sanctissimis orationibus in omnibus nos et per omnia humiliter commendantes, obnixe rogamus, ut hoc, quod ante homines vel ab hominibus dicimur aut existimamur, ante Deum vestris suffragantibus nobis meritis, esse quandoque mereamur. Orantem pro nobis vestram sanctitatem divina pietas ad multorum profectum et ad sanctae Ecclesiae honorem et utilitatem incolumem in longum conservare dignetur.

III. Henrici Lucensis episcopi ad eumdem.

Venerabili domino N. sanctae Parthenopolitanae Ecclesiae digno archiepiscopo H., Dei, gratia Lucensis servus et episcopus, spiritum consilii et fortitudinis.

[Col. 0040B] De ordine electionis Romani pontificis, si vobis placuisset a viris religiosis ac me sapientioribus ut vobis notificaretur, expetere non erat incongruum. Sed quoniam vobis, ut Patri et domino meo, non satisfacere non debeo, de multis pauca perstringam. Convenientibus cardinalibus in ecclesia S. Andreae apostoli statutum est ab eis, octo personis, duobus episcopis, G. Praenestino, et C. Sabinensi, tribus cardinalibus presbyteris P. Pisano, P. Rufo, et Petro Leonis, tribus cardinalibus diaconibus, Gregorio scilicet Angeli Jonathae, Americo cancellario, electionem pontificis committi, ita ut si committeret dominum papam Honorium, qui tunc in articulo mortis positus erat, ab hac vita transire, persona [Col. 0040C] quae ab eis communiter eligeretur, vel a parte sanioris consilii, ab omnibus pro domino et Romano pontifice susciperetur. Praenestinus etiam cum caeteris decrevit, ut si quis electioni taliter factae contradiceret, anathemati subjaceret; et si quis alium attentaret eligere, factum pro infacto haberetur, nec ipse ulterius in Ecclesia locum consequeretur, quod et ipse Petrus Leonis ore proprio confirmavit, adjiciens non oportere eos dubitare, quod occasione sua in Ecclesia scandalum oriretur, quoniam mallet in abyssum submergi, quam propter se scandalum nasci. Deinceps statutum est ut electores altera die simul convenirent. Caeterum Petrus Leonis cum Jonathan ab eis recedens, ut corvus ille [Col. 0040D] vel submersus vel carnium ingluvie detentus, ad fratres postea redire contempsit, et conventicula seorsum colligens, altare maledictionis eligere satagebat. Quod nisi dominus papa Honorius, quem credebant jam mortuum, se ad fenestram populo ostendisset, cum fratrum et propinquorum, ac muneribus et obsequiis conductorum turba ministrorum, praeco Antichristi, supra quod dicitur Deus, ante tempus se extulisset. Itaque cum haec talia praesensissent ii, quorum corda Deus tetigerat, Ecclesiae periculum expavescentes, et tempestatis procellas jam intumescentes, cum papa Honorius in VI fr. de initio Quadragesimae ad patres suos appositus esset, celebratis exsequiis pro necessitate loci et temporis, non tamen ex more sicut oportebat, cum calamitatis [Col. 0041A] tempestas instaret, de octo personis ad electionem electis, Praenestinus, Sabinensis, B. Rufus, A. cancellarius, quintum Gregorium cardinalem diaconum Sancti Angeli, invitum et omnibus modis renitentem, cum religiosis viris episcopis, cardinalibus presbyteris diaconibus et subdiaconibus, in summum pontificem elegerunt, cum Petro Leonis, qui erat octavus, P. Pisano sexto et Jonatha septimo remanentibus. Quod vero compertum est ab his, qui dolum in corde conceperunt, ut iniquitatem parerent, nam et ipse Petrus Leonis a longis retro temporibus ad id pervenire, ut avarus et ambitiosus, affectaverat, sicut multis probatur indiciis, tribus generibus munerum nunc hos, nunc illos sibi alliciens, congregatis, quos potuerunt, [Col. 0041B] proh dolor! cum episcopo Portuensi rubea cappa illum vestierunt. Quod factum multae sanguinis effusiones, multae locorum urbis destructiones, terribiles sacrarum imaginum decrustationes; heu facinus! pro stipendio militum suorum sibique [Col. 0042A] obsequentium, consecutae sunt: quamvis Leo ejusdem Petri Leonis frater, et alter Leo frangentis panem, cum utrique striderent dentibus, alter in alterum, antequam papa obiisset juraverunt coram cardinalibus, quod neuter eorum de electione pontificis scandalum faceret, sed quem Ecclesia eligeret, pro domino venerarentur, et colerent. Nos autem sententiam et consilium religiosorum virorum Catholicorum et orthodoxorum, de Tuscia, de Longobardia, et de Ultramontanis partibus amplexantes, approbantes et imitantes, Petrum Leonis in hoc facinore ut schismaticum, et quoniam suum schisma defendit, haereticum omnimodis abdicamus, dominum vero Innocentium pro patre et summo pontifice tenemus, recipimus, veneramur et colimus. [Col. 0042B] Paternitatem vestram pro nobis orantem Dominus omnium conservare dignetur. Me ad servitium vestrae sanctitatis inconcussa fide, quasi unum de famulis vestris, deprecor ut existimeris.

Epistolae

Vulgrinus Bituricensis

[Col. 0041]

VULGRINI SEXAGESIMI SECUNDI BITURIGUM ARCHIEPISCOPI EPISTOLAE In causa Innocentii II Romani pontificis. Historia Patriarchii Bituricensis auctore anonymo, ap. LABBE, Biblioth. nov. mss. II, 82.)

NOTA.

[Col. 0041] Sexagesimus secundus praefuit dominus Vulgrinus, vir nobilis, doctus, facundus, in consilio providus, et omni virtutum decore ornatus. Tertio adepti pontificatus anno, idem praesul dominum Sugerium Sancti Dionysii in Francia electum praesente Ludovico rege benedixit in abbatem apud eamdem Dionysianam abbatiam. Interea vero cum Girardus Engolismensis episcopus, homo factiosus et schismaticus, Anacleti antipapae (qui antea Petrus Leonis dicebatur) partes defensurus, gravem Ecclesiae Catholicae persecutionem pararet, atque quosdam episcopos sibi resistentes a propriis sedibus deturbare praesumpsisset, caeteri orthodoxi praesules Aquitaniae ad patriarcham et primatem suum dominum Vulgrinum tanquam ad asylum confugiendum consulto decreverunt, scientes eum esse tantum ac talem, ut et violentos malorum conatus sua auctoritate facile impedire posset, et (quod majus est) pro ecclesiarum sibi jure primatus subjectarum pace et salute libenter cum Apostolo charitate superimpendi vellet. Plures igitur hac de causa ad eum epistolas direxerunt, quas huic opusculo inserendas esse in argumentum rei gestae censuimus.

I. V. Xantonensis episcopi ad Vulgrinum.

[Col. 0041C]

VULGRINO Dei gratia Bituricensi archiepiscopo, domino suo charissimo, VU. Xantonensis episcopus, salutem et obedientiam.

Sanctitati vestrae significamus quod Girardus ille Engolismensis Ecclesiam Dei in partibus nostris adeo perturbaverat, ut jam quaereretur inter nos cujus quis professionis esset. Et quia ipsius pravae persuasioni nos et comprovinciales episcopi assentire nolebamus, Pictavensem et Lemovicensem, fretus auxilio principis nostri, a sedibus suis expulit, et alios intrusit. Sed quia non habere poterat episcopos, [Col. 0042C] non consecravit illos. Abbatem quoque Angeriacensem in nostra dioecesi existentem, a monasterio suo per manum comitis ejecit. Inter nos etiam principcemque nostrum tantam seminavit discordiam pro eo quod intrusos suos consecrare, imo exsecrare nolebamus, quod et nos et canonici nostri a sede nostra et ab urbe et Ecclesia ob metum et minas principis egressi sumus, derelictis domibus et possessionibus nostris justitiae gratia. Accidit autem ex divinae respectu pietatis, quod iste tam nefandus et sceleratus praecursor Antichristi Girardus Engolismensis quadam die cum per episcopatum nostrum transisset, ab Aimaro de Archiaco, milite strenuo, sororgio [Col. 0043A] nostro captus haberetur, et captus modo tenetur. Cujus captio Ecclesiae nostrae et omni populo gaudium est et exsultatio quam maxima. Unde paternitati vestrae supplicamus ut Burdegalensi Ecclesiae, quae eum in archiepiscopum sibi elegit, et Agennensi, et Petragoricensi, et Pictavensi, et Lemovicensi episcopis, et nobis, et omni clero et populo litteras vestras transmittatis, per obedientiam omnibus inhibendo et praecipiendo ne in aliquo obediant Girardo, neque ullum ei honorem exhibeant, et quod a vobis excommunicatus sit, et quod episcopi omnes eum excommunicent in eisdem litteris imprimatis. Electionem quoque ejus quam de ipso Burdegalenses canonici violentia comitis in archiepiscopum fecerunt, quia sine electione et assensu omnium suffraganeorum episcoporum, [Col. 0043B] imo contradicente Agennensi, facta est, cassetis, condemnetis, et ipsum Girardum perpetuo deponatis. Illis vero qui Girardum ceperunt, gratiam et absolutionem vestram impartiamini. Et illos qui violentiam aliquam pro deliberatione Girardi illis a quibus captus tenetur, inferre tentaverint, excommunicetis. Insuper vero Auxiensi archiepiscopo, et Burdegalensi Ecclesiae, et eorum suffraganeis per obedientiam praecipiatis, ut omnes illos publice excommunicent qui duci Aquitaniae auxilium impenderint, donec in hac Ecclesiae Dei perturbatione permanserit. Coepiscopis quoque nostris praecipiatis ut Aimaro de Archiaco pecunia et muneribus, auxiliisque aliis subveniant, ut se defendere possit adversus principem nostrum et Engolismensem comitem, qui [Col. 0043C] pro deliberando Girardo ei minatur. Valete.

II. G. Petragoricensis episcopi ad Vulgrinum.

Domino suo sanctissimo et venerabili VULGRINO Dei gratia primati Bituricensi, G., Petragoricensis Ecclesiae humilis minister, salutem et debitam obedientiam.

Novit paternitas vestra quanta persecutio in Burdegalensi provincia, et etiam in Bituricensi pro schismate Girardi Engolismensis exorta sit, et ob hoc quod nos qui in illa provincia sumus, maximam tribulationem sustinemus. Sed quia vos et regem Francorum in obedientia Domini papae Innocentii firmiter perseverare audivimus, valde gaudemus. Miramur tamen supra modum quod vos qui primas [Col. 0043D] noster estis, necdum litteris vestris nos visitastis, nec in hac re confirmavistis. Majestati igitur vestrae persuademus, quatenus nos et omnes Burdegalenses suffraganeos de propositae obedientiae firmitate certificetis et confirmetis, atque litteris vestris securos nos faciatis, ut in quamcunque partem res aliquo casu declinaverit, vos semper nos manuteneatis, nec de proposita obedientia sine nobis aliquid permutetis, sed una nobiscum omnibus ad certum finem perveniatis. Et quidem G. Engolismensem, qui se Burdegalensem archiepiscopum sine nostro consilio fecit, et de obedientia nos impetit, respondeamus; oportet enim ut vos primatem nostrum et caput sequamur. Et vos sicut filios vestros et membra vestra in protectionis [Col. 0044A] vestrae gremio nos foveatis et protegatis. Date et operam ut dominus rex Francorum nobis et omnibus Burdegalensium suffraganeis litteris suis suum manutentum de hac re et promittat et tribuat; quoniam multo securiores ob hoc erimus et firmiores, litteras vestras et regis nobis transmittite. Si possetis descendere usque Cadurcium, et nos ibi convenire, illud laudabile esset. Valeatis.

III. V. Pictavorum episcopi ad Vulgrinum.

Domino suo et merito desiderabili VULGRINO Dei gratia archiepiscopo, VU. Pictavorum humilis sacerdos et exsul propter justitiam, salutem et benedictionem.

Petitionibus filiorum vestrorum suffraganeorum [Col. 0044B] Burdegalensis Ecclesiae, praesertim justis paternitatis vestrae dulcedo facilem praebebit assensum. Postulant etenim omnes unanimiter sanctitatem vestram suppliciter orantes, quatenus Girardum Engolismensem haeresiarcham, sacrilegum, invasorem sedis Burdegalensis, excommunicatum reexcommunicetis, et tam suffraganeis quam clero Burdegalensi ne illum in archiepiscopum recipiant potestate a Deo vobis tradita sicut primas inhibeatis, et tam ipsum quam Petrum de Castro Aurardi vitulum inflatilem, et omnes eorum coadjutores, quorum dux est Vu. Bocherellus, in die festivitatis sanctae Mariae Magdalenae excommunicari et publicari faciatis: nos siquidem, quantum ad nos pertinet, tam nefandi sacrilegii invasores Satanae tradidimus in interitum carnis, et [Col. 0044C] ab ecclesiasticis circumscripsimus honoribus et promotionibus. Quod utinam et vos in Vu. Bocherellum in virtute sancti Spiritus exerceatis.

IV. Vulgrini ad Agennensem, Pictavensem, Petragoricensem, Xantonensem episcopos, clerum et populum Burdegalensem.

VULGRINUS, Dei gratia primas Ecclesiarum Aquitaniarum, venerabilibus fratribus et Catholicis sanctae Dei Ecclesiae filiis Agennensi, Pictavensi, Petragoricensi, Xantonensi episcopis, et clero et populo Burdegalensis provinciae, salutem et benedictionem.

Mementote, dilectissimi fratres, et mentibus vestris tenaciter imprimatur, quoniam haec est victoria quae vincit mundum, fides nostra. Sancta Ecclesia Catholica [Col. 0044D] quamvis plerumque concutiatur adversis, tamen invicta et immobilis in unitate et veritate fidei perseverat. Saepe accidit ut machinatione haereticorum et tyrannide principum a sedibus suis Catholici et religiosi expellerentur episcopi, nec tamen everti potuit Ecclesia Dei; quia enim aedificata est supra petram, non possunt adversus eam portae inferi praevalere. Quia igitur in partibus vestris aperta est porta inferi, caveant omnes Catholici ne per eam corruant, et ne descendant in infernum viventes. Quo utique corruunt et descendunt qui a Romana discedunt Ecclesia; qui putant Romanam Ecclesiam parietes esse, vel marmora. Catholici episcopi et Catholici cardinales, qui cum domino papa Innocentio [Col. 0045A] persecutionem patiuntur propter justitiam, hi sunt Romana Ecclesia, non illi persecutores qui sacram sedem violenter tenendo violant, nec illi schismatici qui magis timuerunt hominem quam Deum; qui adhaerentes Petro Leonis, amisere petram justitiae, quae conculcabit leonem et draconem, et cito conteret sub pedibus suis omnem Satanae potestatem.

Vos autem, fratres, fundamento petrae, super quod aedificare coepistis, firmiter inhaerete. Minas principum, damna possessionum, vexationes corporum (charitate foras mittente timorem) contemnite, imo sicut disciplinam apprehendite, ut cum Apostolo confidenter et exsultando dicatis: «Quis nos separabit a charitate Christi? Tribulatio, an angustia, an fames, an nuditas, an persecutio, an gladius? Sed [Col. 0045B] in his omnibus superamus, quia non sunt condignae passiones hujus temporis ad futuram gloriam quae revelabitur in nobis.» Scientes igitur quia diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum, si adversa patimini propter justitiam, nolite terreri; sed et divina clementia, quae non patitur fideles tentari supra id quod possunt, statuet procellam in auram, et deducet suos in portum voluntatis eorum.

Exhortamur ergo fraternitatem vestram ut conservetis Romanae Ecclesiae unitatem, et invicta virtute resistatis Girardo Engolismensi, qui manifesti schismatis ducem se et signiferum facit; qui modo a fructibus suis cognoscitur, cum antistites Lemovicensem et Pictavensem catholice et canonice ordinatos, a sedibus suis indecenter expulerit, cum in [Col. 0045C] coelum os suum posuerit, et evidenter impugnet Catholicam veritatem. Nos autem excommunicationis sententiam, quam super eum et super fautores ejus dominus papa promulgavit, annuntiamus et observari praecipimus. Electionem quoque quam de eo jam excommunicato Burdegalenses clerici fecerunt, improbamus, et ne quis ei obediat prohibemus, etc.

V. Ad eosdem.

VULGRINUS, Dei gratia primas Ecclesiarum Aquitaniae, venerabilibus ac dilectis in Christo fratribus Catholicis episcopis Burdegalensis Ecclesiae suffraganeis, salutem et benedictionem.

Gratias agimus Deo pro vobis, dilectissimi fratres, quia fides vestra annuntiatur in universo mundo. [Col. 0045D] Facti estis Ecclesiae Dei exemplum et speculum virtutis et fidei. Renovata est in vobis sanctorum martyrum fortitudo. Aliis curvantibus genua sua ante Baal, vos pro fide Catholica fideliter dimicatis, et Deo praestante virtutem, inventi estis in fide stabiles, et in opere efficaces. Vos estis qui fide creditis, et ore profitemini veritatem. Vos estis quos adversitatum turbo non frangit, quos tribulatio vel angustia [Col. 0046A] a Christi charitate non separat. Quod nos quidem, qui in regimine primae sedis, auctore Deo, constituti sumus, Domino papae Innocentio, sicut sanctae sedis apostolicae praesuli, et Catholico universalis Ecclesiae pastori sincera devotione obedimus, nihilque est per quod ab ejus obedientia dimoveri possimus. In hac unitate nobiscum perseverant patriarchae et primates, metropolitani et episcopi innumerabiles. In hac unitate permanet dominus rex Francorum, similiter et rex Anglorum, rex Alemannorum, rex Hispanorum, et rex Hierosolymorum, duces ac principes fere totius orbis terrarum. Haec est Catholica, haec est universalis Ecclesia, quae fulget in Oriente et paret usque in Occidentem. Illa autem conventicula Girardi Engolismensis inania sunt et [Col. 0046B] perniciosa, et cum seducant mulierculas oneratas peccatis, justis viris ac vere Catholicis nocere non praevalent, «quia necesse est haereses esse, ut qui probati sunt, manifesti fiant.»

Vos igitur, fratres dilectissimi, constantes estote in defensione Catholicae veritatis. Confidite in eo qui dicit: «In mundo pressuram habebitis; sed confidite, quia ego vici mundum.» Sperate in eo qui imperavit ventis et mari, et facta est tranquillitas magna, qui et vobis tranquillitatem dabit et pacem. Certi vero sitis et securi de consilio et auxilio sanctae matris Bituricensis Ecclesiae. Voluntarii enim sumus, et paratos nos exhibemus tribulationibus vestris compati, et supportare onera vestra in charitate. Quod si Girardus ille, qui per invasionem [Col. 0046C] Burdegalensis Ecclesiae archiepiscopum nominari se facit, obedientiam a vobis requirit, in promptu habet prudentia vestra quid ei respondeatis. Quam enim subjectionem vel obedientiam debeatis illi, quem Catholica Ecclesia in Remensi concilio pro schismate damnavit et excommunicavit, et ab omni ecclesiastico honore deposuit? Praeterea quem constat non esse Catholicum, constat non esse canonice institutum.

His et aliis rationibus canonicis munita prudentia vestra falsitati impudenter obsistenti prudenter resistat, et domini papae Innocentii innocentiam sequendo, in Catholica unitate sine ulla mutatione aut titubatione persistat, ut legitime certantes, et usque [Col. 0046D] in finem perseverantes, et salutem aeternam mereamini et coronam, quia «non coronabitur quis, nisi legitime certaverit;» quia «non qui coepit, sed qui perseveraverit, hic salvus erit.» Desideramus colloquium fraternitatis vestrae, et cum nobis Deus opportunitatem dederit, locum idoneum eligemus, et praenuntiabimus vobis. Valeat in Christo sinceritas vestra, venerabiles ac dilectissimi fratres.

LOTHARII III IMP. CORONATIO ROMANA. (Anno 1133, Jun. 4.) [PERTZ, Monument. Germ. Hist. Leg. t. II, pag. 81.] Sententiam in Anacletum papam a principibus regni prolatam ex Dacherii Specilegio t. III, p. 485, 486, et Schatenii Ann. Paderb. p. 730, qui apographo Baluzii usus est, proponimus. Juramentum a Lothario in coronatione sua praestitum jam pridem a Baronio editum exscripsimus ex Cencii libro censuum in Archivo Vaticano mbr. anni circiter 1400, fol. 1331.

Sententia in Anacletum papam

Lotharius III Germaniae

[Col. 0047]

IN ANACLETUM PAPAM SENTENTIA.

[Col. 0047A] Lotharius Dei gratia Romanorum rex, regibus, archiepiscopis, episcopis, principibus, et universis Dei fidelibus, ad quos litterae istae pervenerint, salutem.

Majestatis divinae dispensationi et consilio placuit nos patronum ac defensorem sanctae ecclesiae Romanae statuere, ideoque necesse habuimus pro ipsius liberatione propensius laborare. Cum igitur ascitis nobis archiepiscopis, episcopis et abbatibus, principibus, ducibus, comitibus et marchionibus regni nostri; episcopos etiam, comites, et alios barones Italiae nobiscum ducentes, bellico apparatu stipati, ad Urbem proficisceremur, nuntios schismatici illius Petri Leonis frequenter habuimus. Qui nimirum ex parte illius justitiam praetendentes, ipsi in [Col. 0047B] jus ire parato non debere audientiam denegari, nec hostilibus impugnationibus molestari, publicis clamoribus asserebant. Diutinis ergo eorum interpellationibus provocati, idipsum episcopis et cardinalibus, qui cum domno papa Innocentio erant, significare coacti sumus. Ipsi vero, tamquam canonicarum sanctionum et institutionum ecclesiasticarum non ignari, universam Dei ecclesiam jam super hoc promulgasse sententiam, Petrum Leonis ac complices suos damnasse asserentes, quod erat universitatis non debere privatum fieri responderunt.

Nos autem idipsum cum patientia supportantes, et patrem nostrum papam Innocentium ad Urbem cum gloria duximus, et Lateranensi cathedrae restituimus, atque in monte Aventino castrametati fuimus. [Col. 0047C] Ibique Petrus Leonis aures nostras, et principum nostrorum, per Petrum olim Portuensem [Col. 0048A] episcopum, et per alios fautores suos praetendendo justitiam, sollicitare non destitit. Qui etiam, munitiones et obsides se nobis daturos ad sufficientiam pro servando judicio, et viva voce et litteris promiserunt. Pacem igitur sine effusione sanguinis reformare in Dei ecclesia cupientes, quae nobis illi dixerant, fratribus qui cum domno papa Innocentio erant per nos ipsos significavimus. Caeterum ipsi, utpote pacis amatores, de justitia confidentes, tam personas suas, quam Leonis, et filiorum suorum, necnon Centii, Petri Frajapanis, et Petri Leonis, et munitiones in manu nostra libere obtulerunt. Adversa vero pars dies redimere cupiens, sub velamine fraudulentarum promissionum nos aliquanto tempore a nostra intentione retraxit. Tandem quia ipsi [Col. 0048B] saepe commoniti, implere quod promiserant noluerunt, tamquam fallaces et perfidi, et tam divinae quam regiae majestatis rei, cum Petro Leonis ejusque complicibus damnati sunt, et hostes a principibus nostrae curiae judicati, videlicet Nortberto Magdeburgensi cancellario nostro, et A. Bremensi archiepiscopis et D. Osemburgensi, B. Padelbronnensi, An. Brandenburgensi, et B. Parmensi, R. Albensi, O. Astensi, O. Cremonensi, G. Yporiensi, episcopis, et abbatibus, Henrico Fuldensi, Alberone Noemburgensi, et Luneburgensi: proceribus, Alberone et Henrico marchionibus, Othone, Sigifredo vexillifero, Herimanno, Wilhelmo de Lomello, Gothone de Marchuingo, Hildebrando, et Tancredo de Prato comitibus, et Alberto de [Col. 0048C] Castello.

Coronatio

Lotharius III Germaniae

[Col. 0049]

CORONATIO Anno 1133, Jun. 4.

[Col. 0049A] Hoc est juramentum quod dominus rex Lotharius tempore heresis filii Petri Leonis domino pape Innocentio prestitit ante fores basilice sancti Salvatoris que Constantiniana appellatur, in die qua coronatus est ab ipso Innocentio antequam coronam acciperet, domino Cencio Frajapane juramentum computante, et Octone nepote suo ac ceteris nobilibus Romanis ibi existentibus:

[Col. 0050A] Ego Lotharius rex promitto et juro tibi domino pape Innocentio tuisque successoribus securitatem vite et membri et male captionis, et defendere papatum et honorem tuum, et regalia sancti Petri que habes manu tenere, et que non habes juxta meum posse recuperare.

Notitia diplomatica

Jaffe, Philippus

[Col. 0049]

NOTITIA DIPLOMATICA IN EPISTOLAS ET PRIVILEGIA INNOCENTII II. (Philippus JAFFÉ, Regesta Rom. pont., p. 558.)

† Bullae hujus pontificis ostendunt annos Incarnationis vulgares aeque ac Florentinos et Pisanos . Indictiones quoque sunt modo Pontificiae modo Constantinopolitanae . Sententia, qua utitur Innocentius, haec est: ADJUVA NOS DEUS SALUTARIS NOSTER 30, 44, 47, 65, 80, 85, 90, 93, 96, 101, etc.

Subscripserunt:

  • ep. Albanensis. Mathaeus a 2 Nov. 1130 ad 7 Nov. 1135
  • Albertus a 11 Jun. 1136 ad 19 Apr. 1141
  • ep. Ortanus Rodulphus a 10 Aug. 1132 ad 12 Jan. 1136
  • ep. Ostiensis Johannes a 2 Nov. 1130 ad 4 Jun. 1133
  • Drogo a 11 Jun. 1136 ad 30 Nov. 1137
  • Albericus a 9 Apr. 1138 ad 1 Mai. 1143
  • ep. Praenestinus Guilielmus a 7 Aug. 1130 ad 30 Jan. 1137
  • Stephanus a 10 Jan. 1140 ad 1 Mai. 1143
  • ep. S. Rufinae Theodewinus a 10 Jun. 1135 ad 6 Mai. 1140
  • ep. Sabinensis Conradus a 7 Aug. 1130 ad 1 Mai. 1143
  • ep. Tiburtinus Guido a 2 Nov. 1130 ad 25 Mart. 1139
  • ep. Tusculanus Egidius a 26 Jul. 1138 ad 1 Mart. 1139
  • Imarus a 19 Apr. 1142 ad 26 Apr. 1143
  • pr. card. tit. S. Anastasiae Petrus a 7 Aug. 1130 ad 20 Febr. 1131
  • Azo a 8 Jan. 1135 ad 27 Apr. 1139
  • Ribaldus a 6 Mai. 1140 ad 21 Jun. 1141
  • pr. card. tit. SS. apostolorum Gregorius a 26 Jul. 1138 ad 17 Dec. 1138
  • pr. card. tit. S. Caeciliae Goselmus a 2 Nov. 1130 ad 15 Jul. 1132
  • Goizo a 3 Apr. 1140 ad 13 Febr. 1143
  • pr. card. tit. S. Calixti Gregorius a 29 Apr. 1140 ad 1 Mai. 1143
  • pr. card. tit. S. Chrysogoni. Joannes a 7 Aug. 1130 ad 21 Dec. 1133
  • Bernardus a 27 Jan. 1137 ad 5 Mart. 1137
  • Guido a 10 Jan. 1140 ad 23 Febr. 1143
  • pr. card. tit. S. Clementis Ubertus a 2 Nov. 1130 ad 2 Sept. 1133
  • Boetius a 22 Apr. 1139 ad 1 Mai. 1143
  • pr. card. tit. S. Crucis in Hierusalem Gerardus a 20 Febr. 1131 ad 15 Dec. 1141
  • pr. card. tit. S. Cyriaci Rusticus d. 9 Mai. 1131
  • pr. card. tit. Equitii Petrus a 7 Aug. 1130 ad 9 Mai. 1131
  • pr. card. tit. S. Eudoxiae Comes a 17 Dec. 1138 ad 1 Mart. 1139
  • pr. card. tit. SS. Johannis et Pauli Lucas a 8 Mart. 1132 ad 6 Mart. 1140
  • Hubaldus a 23 Febr. 1141 ad 19 Mai. 1142
  • [Col. 0051] pr. card. tit. S. Laurentii in Lucina Anselmus a 7 Aug. 1130 ad 21 Jun. 1141
  • pr. card. tit. S. Laurentii in Damaso Ivo a 26 Jul. 1138 ad 15 Jan. 1142
  • pr. card. tit. S. Marcelli Petrus a 11 Jun. 1138 ad 28 Febr. 1139
  • pr. card. tit. S. Mariae fundentis oleum Balduinus a 7 Jun. 1137 ad 12 Apr. 1138
  • pr. card. tit. SS. Marcellini et Petri Crescentius a 17 Dec. 1138 ad 1 Mart. 1139
  • pr. card. tit. S. Martini in Montibus Petrus d. 20 Febr. 1131
  • pr. card. tit. S. Pastoris Gripho a 17 Dec. 1138 ad 1 Mart. 1139
  • Petrus a 16 Apr. 1140 ad 15 Nov. 1142
  • pr. card. tit. S. Praxedis Desiderius d. 1 Mai. 1138
  • Chrysogonus a 7 Jan. 1139 ad 11 Apr. 1141
  • Hubaldus a 21 Jun. 1141 ad 26 Apr. 1143
  • pr. card. tit. S. Priscae Gregorius a 18 Jun. 1135 ad 7 Jun. 1137
  • Rainerius a 10 Jan. 1140 ad 26 Apr. 1143
  • pr. card. tit. S. Savinae Stancius a 1 Mai. 1138 ad 30 Sept. 1142
  • pr. card. tit. S. Stephani in Celio monte Martinus a 23 Jan. 1133 ad 19 Mai. 1142
  • pr. card. tit. S. Susannae Petrus a 12 Jan. 1138 ad 11 Apr. 1139
  • pr. card. tit. S. Vestinae Lictifredus a 21 Dec. 1133 ad 6 Mart. 1140
  • Thomas a 11 Apr. 1141 ad 1 Mai. 1143
  • Diac. card. S. Adriani Guido a 12 Jan. 1134 ad 11 Jun. 1138
  • Ubaldus a 6 Mart. 1139 ad 13 Mai. 1141
  • Diac. card. S. Angeli Gregorius a 23 Mart. 1138 ad 28 Febr. 1140
  • Diac. card. SS. Cosmae et Damiani juxta templum Romuli Guido a 8 Mart. 1132 ad 30 Sept. 1142
  • Diac. card. S. Eustachii juxta templum Agrippae Vassallus a 13 Mart. 1135 ad 25 Apr. 1142
  • Diac. card. S. Georgii ad velum aureum. Oddo a 8 Mart. 1132 ad 26 Apr. 1143
  • Diac. card. S. Luciae in Orphea ( al. Orthea) Stephanus a 25 Jun. 1132 ad 10 Jun. 1135
  • Diac. card. S. Mariae in Aquiro Ivo a 7 Febr. 1137 ad 12 Apr. 1138
  • Petrus a 13 Dec. 1141 ad 22 Febr. 1143
  • Diac. card. S. Mariae in Dominica. Gerardus a 28 Febr. 1138 ad 22 Febr. 1143
  • Diac. card. S. Mariae in Porticu Romanus a 7 Aug. 1130 ad 21 Mai. 1135
  • Chrysogonus a 26 Mai. 1135 ad 17 Dec. 1138
  • Ribaldus d. 22 Apr. 1139
  • Petrus a 10 Jan. 1140 ad 23 Febr. 1143
  • Diac. card. S. Mariae in Via Lata Guido a 2 Nov. 1130 ad 21 Dec. 1133
  • Hubaldus a 18 Jun. 1135 ad 1 Mai. 1143
  • Diac. card. S. Nicolai in carcere Tulliano Johannes d. 21 Dec. 1133
  • Octavianus a 9 Apr. 1138 ad 13 Febr. 1143
  • Diac. card. SS. Sergii et Bacchi Gregorius a 7 Aug. 1130 ad 1 Mai. 1143
  • Diac. card. S. Theodori Albertus a 20 Febr. 1131 ad 9 Mai. 1131
  • Diac. card. SS. Viti et Modesti Boetius a 7 Jun. 1135 ad 25 Mai. 1138
  • S. R. E. diac. card. Guido a 29 Apr. 1140 ad 25 Apr. 1142
  • S. R. E. diac. card. Thomas. a 16 Apr. 1140 ad 23 Febr. 1141
  • S. R. E. diac. card. Haimericus d. 27 Jul. 1139
  • S. R. E. diac. card. Goizo, Rainerius. d. 6 Mart. 1140
  • prior subdiaconorum sacri palatii Jacinthus d. 1 Mai. 1138
  • sacri palatii subdiaconus et prior scolae crucis Baro d. 1 Mai. 1138
  • S. R. E. diac. card. Joannes d. 1 Mai. 1138
  • S. R. E. diac. card. Galganus, Monachus, Baldicio, Vulgarius d. 1 Mai. 1138
  • R. E. subdiaconus Joannes Paparo d. 1 Mai. 1138
  • Datae bullae sunt p. m.
  • Aimerici S. R. E. diac. card. et cancellarii a Junio 1130 ad 20 Maii 1141
  • Lucae S. R. E. presb. card. agentis vicem domini Aimerici ejusdem ecclesiae diac. card. et cancellarii (anno 1137 et 1138; bullae 278, 291, 292, 293, 324, 331, 332, 334, 335, 338, 339, 340.
  • Baronis capellani et scriptoris a 21 Jun. 1141 ad 15 Dec. 1141
  • Gerardi S. R. E. presb. card. et bibliothecarii a 4 Jan. 1142 ad 4 Mai. 1143.

Epistolae et privilegia

Innocentius II

[Col. 0053]

INNOCENTII II PONTIFICIS ROMANI EPISTOLAE ET PRIVILEGIA

I. Ad Lotharium regem.—Conradum regni invasorem ab Honorio excommunicatum nuntiant. Gerardo cardinali legatio apostolica per Germanium confirmatur. (Anno 1130, Febr. 18.) [MANSI, Concil., XXI, 430.]

[Col. 0053A]

G[REGORIUS], quondam S. Angeli cardinalis diaconus, nunc autem, Deo disponente, in pontificem Romanum electus, [GUILL.] Praenestinus, [MATTHAEUS] Albanensis, [JOANNES] Ostiensis, [CHUNO] Sabinensis, episcopi et catholici cardinales qui Romae sunt, LOTHARIO illustri et glorioso regi, et sanctae Ecclesiae catholicae defensori ac speciali filio, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectissimus Pater noster felicis memoriae papa [Col. 0053B] Honorius, cum tota sancta catholica Romana Ecclesia, quoniam maximum fructum de persona tua speravit sanctae Ecclesiae venturum, quod de te factum est auctoritate apostolica confirmavit, et in Conradum regni invasorem excommunicationis sententiam promulgavit. Nos autem, ipsius inhaerentes vestigiis, quoniam de tuae fidei firmitate et justitia valde confidimus, per dilectissimum fratrem nostrum Gerhardum, cardinalem presbyterum, apostolicae sedis legatum, prudentiae tuae mandamus, quatenus proxima ventura hieme ad sedem apostolicam venias, honoris et dignitatis plenitudinem, operante Domino, suscepturus. Sicut ergo tantum virum decet, ita munitus accedas, ut et pacem statuere, et hostes [Col. 0053C] Ecclesiae et imperii, suffragante divina gratia, valeas subjugare. Causam Halverstadensis episcopi praefato fratri nostro G[erhardo], commisimus, Coloniensi vero archiepiscopo, pro quo rogasti, ut tibi fidelior sit, episcopale officium indulgemus.

Datum apud Palladium [ f. Palatium] XII Kal. Martii.

II. Ad Germanos.—Gerardo cardinali legationem apostolicam per Germaniam confirmat. (Anno 1130, Febr. 18.) [MANSI, Concil., XVI, 429.)

G. [GREGORIUS] quondam diaconus cardinalis, nunc autem, disponente Domino, Romanus electus P., universis archiepiscopis, abbatibus, clero et [Col. 0054A] aliis fidelibus Deo per regnum Teutonicum constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectissimus Pater noster felicis memoriae Honorius papa vices suas dilecto filio suo fratri nostro G. cardinali presbytero, religioso siquidem et prudenti viro, in Teutonico regno commisit. Nos autem, divina suffragante clementia, ipsius inhaerentes vestigiis, ut opus sibi injunctum, Deo duce, perficiat, B. Petri auctoritate mandavimus. Ipsum ergo apostolicae sedis legatum pro reverentia B. Petri et sanctae Romanae Ecclesiae benigne suscipite: ad haec fraternitati vestrae mandamus, quatenus illustri viro regi Lothario, quem elegistis, et de sua prudentia et honestate confisi, in regem assumpsistis, opem et consilium unanimiter praebeatis: et quoniam [Col. 0054B] quod de eo a nobis factum est, a praedecessore nostro felicis memoriae papa Honorio, et sancta Romana Ecclesia confirmatum est, mandamus vobis, quatenus ipsum imperii dignitatem, et honoris plenitudinem suscepturum, ad apostolorum limina proxima futura hieme transmittatis, et ut honorifice et potestative veniat, et pacem constituere valeat, et Ecclesiam defensare per vestrarum personarum, sicut oportuerit exhibitionem eumdem viriliter adjuvetis.

Datum apud Palatium XII Kalend. Martii.

III. Ad A. priorem et fratres ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. (Anno 1130, Mai. 6.) [BALUZ., Miscell. edit. Luc., IV, 589.]

[Col. 0054C]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilectis filiis A. [ATTONI] priori et caeteris fratribus S. Frigdiani, salutem et apostolicam benedictionem.

Quanto vos in amore religionis ferventiores esse cognovimus, tanto ampliorem de vobis fiduciam gerimus. Siquidem P. [Petrus] Leonis sanctam Romanam Ecclesiam molitur opprimere et servituti perpetuae subjugare; ideoque firmitatis vestrae constantiam exhortamur in Domino, quatenus in fide B. Petri et dilectione nostra tanquam viri catholici firmiter persistentes, navem B. Petri, quae modo inter procellas fluctuat, ad portum salutis profusis ad Deum precibus reducatis.

Datum Transtiberim II Non. Maii.

IV. Ad Lotharium regem.—Electionem suam canonicam et illegitimam Anacleti narrat. Archiepiscopum Ravennatem mittere se ad illum significat. (Anno 1130, Maii 11.) [MANSI, Concil., XXI, 428.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio L., illustri et glorioso Romanorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.

Quod excellentia nobilitatis tuae studiosa et fervens in fidelitate B. Petri semper exstitit et devota divinae bonitatis gratia personam tuam honoribus decoravit, atque ad defensionem suae Ecclesiae, et statum imperii reformandum ad regni fastigia sublimavit, [Col. 0055B] praedecessorque noster felicis memoriae papa H. quod te per multam utilitatem credidit Ecclesiae profuturam, electionem de te ab archiepiscopis, episcopis, ac regni principibus factam pro unitate Ecclesiae et regni inviolabiliter conservanda auctoritate apostolica confirmavit, et pro imperialis dignitatis plenitudine suscipienda per dilectum filium nostrum G. [Gerardum] sanctae Romanae Ecclesiae presbyterum cardinalem te ad sedem apostolicam evocavit. Quo nimirum humanae conditionis exempto, quod ego dignus non fui, episcopi et Catholici cardinales me licet invitum, et renitentem in Romanum pontificem unanimiter elegerunt. Quibus, ut ante Deum loquar, nullo ambitionis honore, nulla omnino praesumptione assensum praebens, sed [Col. 0055C] sola tot tantorumque religiosorum virorum, non absque gravi periculo contemnenda, compulsus obedientia, confisus insuper de omnipotentis Dei misericordia injunctum mihi officium ad honorem Dei et Ecclesiae Romanae suscepi. Postmodo vero Petrus Leonis, qui papatum a longis retro temporibus affectaverat, parentum violentia, sanguinis effusione, decrostatione sanctarum imaginum B. Petri cathedram occupavit, et peregrinos, ac religiosos quosque, ad apostolorum limina devotionis causa venientes, captos et tetris carcerum squaloribus ac ferreis vinculis mancipatos, fame, siti diversisque tormentorum generibus cruciare non desinit. Sanguinem quoque nostrum, et eorum qui nobiscum [Col. 0055D] sunt sitibundo pectore concupiscens, gladiis, veneno ac multimodis proditionibus vitae nostrae insidiatur. Pro cujus saevitia comprimenda, et statu tam Ecclesiae quam imperii in melius reformando, per praesentia scripta, et venerabilem fratrem nostrum G. [Gualterium] Ravennatem archiepiscopum virum utique religiosum, prudentem, omniumque morum honestate conspicuum, excellentiae tuae iterato mandamus, quatenus proxima hieme cum archiepiscopis ac regni principibus ad nostram praesentiam venias imperialis dignitatis plenitudinem, cooperante Domino, suscepturus. Sit itaque, fili charissime, regnum tuum adjutorium regni coelestis, ut post temporale regnum, quod longaevum tibi Dominus faciat, cum ipso sine fine possis regnare; temporibus [Col. 0056A] tuis habeat Ecclesia honorem suum, et in rege suo laetetur, et in gloria tua floreat et glorietur. Exaltentur in diebus tuis Catholici, et opprimantur haeretici, ut regnum tuum Deus exaltet, et inimicos tuos sub pedibus tuis humiliet. Ad haec venerabilem fratrem nostrum praefatum G. archiepiscopum tuae gloriae attentius commendamus, rogantes ut pro sedis apostolicae reverentia eum benigne recipias et honeste pertractes. Omnipotens Dominus incolumem te, fili charissime, custodiat, et Ecclesiae suae curis fideliter invigilare concedat. Gloriosam filiam nostram R. [Richezam] reginam ex nostra parte devote salutes, eamque pro suscipienda imperialis benedictionis plenitudine una tecum ad nos venire invitamus.

[Col. 0056B] Datum Transtiberim V Id. Maii.

V. Ad archiepiscopos, episcopos, abbates et principes per regnum Teutonicum constitutos. (Anno 1130, Jun. 20.) [Philippus JAFFÉ, Regesta pontif. Rom., p. 561, ex codice capituli Olomucensis.]

Venerabilibus fratribus, archiepiscopis, episcopis et dilectis filiis abbatibus et principibus per regnum Teutonicum constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Divina factum dispositione minime dubitamus, quod dilectum filium nostrum Lotharium, virum utique Catholicum et justitiae cultorem, in regem vobis unanimiter elegistis. Praedecessor siquidem [Col. 0056C] noster, felicis memoriae papa Honorius, pro unitate Ecclesiae conservanda et statu imperii in melius reformando, quod a vobis de eo factum fuerat, auctoritate apostolica confirmavit, ipsumque pro suscipienda imperialis dignitatis plenitudine per dilectum filium nostrum, latorem praesentium, G[erhardum] sanctae Romanae Ecclesiae presbyterum cardinalem, ad sedem apostolicam evocavit. Quo nimirum humanae conditionis lege rebus humanis exempto, quod [quanquam?] ego dignus non fui, episcopi et Catholici cardinales me licet invitum et renitentem in Romanum pontificem communiter elegerunt. Quibus, ut ante Deum loquar, nulla honoris ambitione, nulla omnino praesumptione [Col. 0056D] assensum praebens, sed sola tot tantorumque religiosorum virorum, non contemnenda compulsus obedientia, confisus insuper de omnipotentis Dei misericordia, injunctum mihi officium ad honorem Dei et Ecclesiae Romanae suscepi. Postmodum vero P[etri] Leonis, qui papatum a longis retro temporibus affectaverat, parentum violentia, sanguinis effusione, destructione sacrarum imaginum, beati Petri cathedram occupavit, et peregrinos ac religiosos quosdam ad apostolorum limina devotionis causa venientes, captos et tetris carceris squaloribus ac ferreis vinculis mancipatos, fame, siti, diversisque tormentorum generibus cruciare non desinit. Per praesentia itaque scripta et charissimos fratres nostros, G[erhardum] sanctae Romanae Ecclesiae presbyterum [Col. 0057A] cardinalem et Gualterum, Ravennatem archiepiscopum, universitati vestrae mandando praecipimus, ut matri vestrae, sanctae Romanae Ecclesiae, modo cum maxime opus est, pro posse vestro subvenientes, praefatum filium nostrum, regem Lotharium, ad honorem et servitium nostrum animare attentius studeatis, ipsumque proxima hieme ad nostram praesentiam adducatis, ut de eo, quod faciendum fuerit, praestante Domino, faciemus. Ad haec praefatos legatos nostros G[erhardum] presbyterum cardinalem et Gualterum, Ravennatem archiepiscopum, dilectioni vestrae attentius commendamus, quos pro sedis apostolicae reverentia benigne suscipiatis et honeste tractetis. Omnipotens Dominus sua vos protectione custodiat et tam in praesenti [Col. 0057B] quam in futura suae vobis ubertatem benedictionis attribuat.

Datum Pisis XII Kal. Julii.

VI. Monasteria congregationis Vallisumbrosae recipiuntur sub tutela sedis apostolicae cum aliarum gratiarum et indultorum confirmatione (Anno 1130, Jun.) [COCQUELINES, tom. II, p. 203.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ATTHONI Vallumbrosano abbati, ejusque successoribus in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est ut et religiosa diligamus personas, et beneplacentem Deo [Col. 0057C] religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, si non ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit conversatus. Hoc nimirum charitatis intuitu, dilecte in Domino fili Attho abbas, rationabilibus postulationibus annuentes, Vallumbrosanum monasterium, cui Deo auctore praesides, cum omnibus monasteriis sibi subjectis sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et scripti pagina nostri communimus, statuentes ut omnis immunitas, omnis libertas, quae a praedecessoribus nostris felicis memoriae Victore, Gregorio septimo, Urbano, et Paschale, Romanis pontificibus, praefato monasterio concessa est, futuris perpetuis temporibus firma tibi tuisque successoribus, ac Vallumbrosanae [Col. 0057D] congregationi, illibataque permaneant. Sane nulli hominum liceat conversos aut monachos jam dicti monasterii, seu etiam totius congregationis, ausu temerario capere, vel captos retinere, seu aliquibus fatigationibus infestare. Porro fructuum vestrorum decimas, quas ubilibet propriis sumptibus laboribusque colitis, absque episcoporum contradictione, vel episcopalium ministrorum, vel plebanorum, xenodochio vestro reddendas possidendasque sancimus. Liceat vobis etiam clericos, e saeculo fugientes, seu laicos ad conversionem absque cujuslibet contradictione suscipere, et qui se devoverint in vestro coemeterio sepelire, et tam ipsorum quam caeterorum fidelium oblationes sine aliarum ecclesiarum praejudicio [Col. 0058A] recipere. Adjicimus quoque ut quascunque possessiones, quaecunque bona jamdictum monasterium juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, rationabiliter, praestante Domino, poterit adipisci, quieta vobis et integra conserventur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit idem monasterium temere perturbare, aut ei subditas ecclesias vel possessiones auferre, minuere, seu temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire [Col. 0058B] tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, anno Incarnationis Dominicae millesimo centesimo tricesimo, [Col. 0058C] indictione octava, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno primo.

VII. Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum.—De muneribus missis gratias agit. (Anno 1130, Aug. 2.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 511.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO Compostellano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro subjectione et obedientia B. Petro et S. R. E. a fraternitate tua impensa, et xeniis nobis a munifi centia tua transmissis, dilectioni tuae gratiarum persolvimus actiones. Nos enim personam tuam [Col. 0058D] vera in Domino charitate diligimus, et pro reverentia B. Jacobi apostoli, et amore tuo libenter Compostellanam Ecclesiam honoramus. Postulationes siquidem tuas per nuntios M. archidiaconum, et P. presbyterum nobis expositas pro tempore novitatis nostrae ex parte admisimus, et ubi scriptura opus fuit, apostolica scripta direximus. Praefatum autem presbyterum tuae Ecclesiae capellanum, qui pro utilitate Compostellanae Ecclesiae tuoque servitio plurimum laboravit, fraternitati tuae attentius commendamus.

Datum Januae IV Non. Augusti.

VIII. Ad eumdem.—De iniqua consuetudine decreto regio cassata. (Anno 1130, Aug. 2.) [FLOREZ, ubi supra, p. 510.)

[Col. 0059A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO Compostellano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Sancta mater Ecclesia, quae admodum in spiritualibus sine ruga, et macula, et schismate, in unitatis perpetuae splendore clarescit, ita in temporalibus nullis gravaminibus affici, nullius angariis perturbari, nihil debet extraordinarium sustinere. Expedit enim ut omnis Ecclesia in sui status praerogativa immobiliter perseverans, libera et immunis [Col. 0059B] ab hujusmodi vexatione permaneat. Pravum igitur usum, et iniquam consuetudinem, quae olim in Compostellana B. Jacobi habebatur Ecclesia, quoniam post mortem Compostellani pontificis redditus episcopatus in regios deducebantur usus, et viduata pastore et per longa tempora Compostellana vacabat Ecclesia, a charissimo filio nostro Adefonso rege damnatam, et regalis decreti auctoritate cassatam esse gaudemus: quod autem constitutum est ut defuncto episcopo in ipsa Ecclesia, non protrahatur, sed libera fiat electio, laudamus et auctoritate apostolica confirmamus.

Datum Januae IV Non. Aug.

IX. Ad archiepiscopos et episcopos Hispaniae. (Anno 1130, Aug. 2.) [FLOREZ ubi supra, p. 511.]

[Col. 0059C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis et episcopis per Hispaniam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Reges, principes, et alii Dei fideles pro peccatorum suorum remissione, et animarum salute, B. Jacobo vota voverunt, et ut absque molestia solverentur annuatim statuerunt. Ut ergo participes ipsius beneficii existatis, fraternitati vestrae per praesentia scripta mandamus, quatenus ad praefata vota solvenda nullum impedimentum faciatis, sed ut libere et absque molestatione aliqua persolvantur, [Col. 0059D] secundum antiquam consuetudinem permittatis.

Datum Januae IV Nonas Augusti.

X. Ad P[elagium] archiepiscopum Bracarensem. (Anno 1130, Aug. 2.) [FLOREZ, ubi supra, pag. 509.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri P. Bracarensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Charissimus frater noster Didacus Compostellanus archiepiscopus graviter adversum te conqueritur, quod villas B. Jacobi quas ab eo in beneficium suscepisti, eo siquidem tenore ut quacunque hora idem archiepiscopus illas a te repeteret, libere ei et absque molestia aliqua redderes, quod etiam per scriptum diceris [Col. 0060A] roborasse, a te saepe repetitas per violentiam detines. Per apostolica igitur scripta fraternitati tuae mandamus quatenus villas, et alias B. Jacobi possessiones praefato modo susceptas, jam dicto venerabili fratri nostro Didaco archiepiscopo absque difficultate aliqua reddas, nec ulterius contra ejus voluntatem detineas. Ad haec mandamus tibi ut vota fidelium, quae B. Jacobo per parochiam tuam debentur, juxta antiquam consuetudinem, absque contradictione dari et persolvi permittas.

XI. Ad P[elagium] archiepiscopum Bracarensem. (Anno 1130, Aug. 2.) [FLOREZ, ubi supra, p. 510.

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0060B] fratri P. Bracarensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Praedecessor noster felicis memoriae papa Honorius pro excessu et contemptu S. R. E. quae in consecratione Colimbriensis episcopi commiseras, ut praeterita Dominica qua legitur: Ego sum pastor bonus, ad suam responsurus venires praesentiam, fraternitatem tuam per apostolica scripta vocavit: tu vero nec venisti, nec responsales qui causam tuam agerent ad sedem apostolicam misisti: et quia tantum excessum praeterire non possumus indiscussum, per praesentia tibi scripta mandando praecipimus, quatenus proxima B. Mariae Purificatione, super his ad nostram praesentiam venias respondere [Col. 0060C] paratus.

XII. Privilegium pro Ecclesia Papiensi. [SPELTA, Historia di Pavia, p. 289.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BERNARDO Papiensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Sacrosancta Romana et apostolica Ecclesia ab ipso Salvatore nostro Domino Jesu Christo caput et cardo est Ecclesiarum omnium constituta, non dico a capite membra discedere, sed eminenti ratione, et supernae provisioni capitis obedire, moderatrix autem discretio capitis, singulorum officiosas subventiones considerans, unicuique jus et ordinem a [Col. 0060D] natura constitutum distincte conservet, et quibusque nobilibus membris venustatis suae dignitatem et individua sociali charitate custodit. Hac igitur inductus ratione honorem papalem Ecclesiae sedis apostolicae propriae et specialis filiae volumus conservare. Ideoque, venerabilis frater Bernarde, quem pro Ecclesiae strenuitate doctrinae, et religionis, et morum honestate plena in Christo charitate diligimus, tuis rationabilibus postulationibus gratum praebentes assensum, omnem vestrae Ecclesiae dignitatem per praedecessorum nostrorum privilegia, vel authentica scripta concessum. Nos quoque praesentis privilegii auctoritate firmamus, siquidem fraternitati tuae inter sacra missarum solemnia pallio uti, et tam tibi quam successoribus tuis in processione [Col. 0061A] Palmarum, et feriae secundae post Pascha equum album udone coopertum equitare, necnon et crucem inter ambulandum deferre concedimus. Monasterium Sanctae Mariae in charitate, monasterium Sancti Donati in Scovilla fundatum, licet extra vestram dioecesim reperiantur, sicut hactenus habita sunt cum omnibus ad ipsa pertinentibus habeantur. Caeterorum etiam monasteriorum. . . . . vestrae dioecesis fines sunt canonica dispositio, et abbatum. . . . . discussio, electio, et consecratio semper. . . . . quos profecto, vel quorum presbyteros ad vestrum expediat venire monasteriis aut capellis aliquibus. . . . . baptismum generale fieri penitus prohibemus. . . . . canonis licita invenire contigerit institutis clericos, sanctimoniales viduas, [Col. 0061B] . . . . . conscientia nemo praesumat. . . .: eorum rebus inferre, nec coemeteriorum, quae. . . . . curam vobis, aut potestatem. . . . . persona praesumat. Nec ullus unquam cujusque. . . . . homo quasi sub obtentu hospitalitatis venerabili episcopo, aut in domibus sacerdotum tuorum et omnium . . . . . tua tuorumque successorum voluntate . . . . . praesumat, nec in rebus mobilibus, aut immobilibus. . . . . cujuscunque conditionis ad vestram Ecclesiam pertinentibus invasionem, aut violentiam. . . . . fieri sine legali. . . . . permittimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere . . . . . vel temerariis vexationibus fatigare, sed [Col. 0061C] omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura; salvo in omnibus apostolicae sedis privilegio. Ob majorem quoque ipsius Papiensis Ecclesiae. . . . . confirmantes statuimus, ut in synodalium celebratione conventuum. . . . . quam successores tui ad sinistram Romani. . . . . primum sessionis locum perpetualiter habeatis. Si qua. . . . . ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove. . . . . si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate . . . . . a sacratissimo corpore ac sanguine Domini [Col. 0061D] nostri Jesu Christi aliena. . . . . atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Joannes tituli Sancti Grisogoni presbyter cardinalis subscripsi.
  • [Col. 0062A] Ego Petrus presbyter cardinalis tituli Sanctae Anastasiae subscripsi.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli Equitii subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli S. Laurentii subscripsi.
  • Ego Goselmus presbyter cardinalis tituli S. Ceciliae subscripsi.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis tituli S. Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego Gregorius cardin. tit. SS. Sergii et Bacchi subscripsi.

Datum Januae per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, septimo Idus Augusti, indictione octava, Incarnationis [Col. 0062B] Dominicae anno 1130; pontificatus autem Innocentii II anno primo.

XIII. Monasterii SS. Gervasii et Protasii Fossensis possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1130, Sept. 11.) [MABILL., Annal. ord. S. Bened., VI, 192.]

Tunc temporis Sanctorum Gervasii et Protasii monasterio dioecesis Arelatensis, apud Fossas sito, praeerat Guillelmus abbas, qui ab Innocentio II, dum apud S. Aegidium hoc anno versaretur, apostolicae protectionis et immunitatis privilegium petiit. Ejus postulatis annuens pontifex, exemplo antecessorum suorum Sergii IV et Paschalis II praedictum monasterium apostolicae sedis patrocinio [Col. 0062C] communivit, possessiones confirmavit, et monachos ejus loci ab omni saeculari servitio immunes esse sanxit, ut in sanctae religionis observatione seduli, nulli alii nisi Romanae Ecclesiae subjecti sint.

Datum apud S. Aegidium per manum Aimerici, S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, III Idus Septembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1130; pontificatus vero domni Innocentii II papae anno

XIV. Ad Bertholdum abbatem S. Blasii.—Confirmat libertatem S. Blasii ab advocatia Basileensi. (Anno 1130, Nov. 2.) [GERBERT, Hist. Nigrae Silvae, t. III, p. 62.]

[Col. 0062D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERTHOLDO abbati monasterii S. Blasii quod in Constantiensi episcopatu, in loco videlicet qui Nigra Silva dicitur, situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro ecclesiarum statu satagere, et eorum quieti et utilitati salubriter auxiliante Domino providere. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et beati Petri atque apostolicae sedis patrocinio muniamus. Proinde, dilecte in Domino fili Bertholde abbas, supplicationi tuae clementer annuimus, et beati Blasii monasterium, cui Deo auctore praesides, cum suis omnibus pertinentiis apostolicae sedis suffragio [Col. 0063A] roboramus. Statuimus enim ut quaecunque idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, sive in futurum (concessione) pontificum, liberalitate principum, vel oblatione fidelium, juste et canonice poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexatiotionibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Consecrationes altarium sive basilicarum, ordinationes monachorum, chrisma, oleum sanctum, et caetera ad episcopale officium pertinentia, a Constantiensi [Col. 0063B] episcopo, in cujus dioecesi estis, accipietis, si tamen Catholicus fuerit, et gratiam ac communionem apostolicae sedis habuerit, et si ea gratis ac sine pravitate voluerit exhibere. Alioquin liceat vobis Catholicum quem malueritis adire episcopum, et ab eo consecrationum sacramenta percipere, qui apostolicae sedis fultus auctoritate, ea quae postulantur indulgeat. Sepulturam quoque eidem loco omnino liberam esse decernimus, ut eorum qui illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Porro laicos sive clericos saeculariter viventes ad conversionem suscipere nullius episcopi aut praepositi contradictio vos inhibeat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, [Col. 0063C] nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel fratrum pars sanioris consilii secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerint. Ad haec salva Constantiensi episcopi reverentia confirmamus vestro monasterio cellam de Silva Suazzewalt, a Reginberto constructam cum omnibus possessionibus, praediis et terris ad eam pertinentibus. Confirmamus etiam dispositionem illam, quam bonae recordationis Henricus IV imperator de monasterii vestri libertate et advocatia constituit, et praedecessor noster felicis memoriae Calixtus auctoritatis suae privilegio roboravit; atque dilectus filius noster Lotharius rex praecepti sui firmitate munivit, et [Col. 0063D] sanctae recordationis papa Honorius episcoporum et cardinalium deliberatione firmavit, ut videlicet in advocati electione abbas liberam habeat potestatem cum fratrum suorum consilio talem eligere, quem ad defensionem libertatis monasterii bonum et utilem esse cognoverit, qui non pro terreno commodo, sed pro Dei amore et peccatorum suorum venia, necnon et aeternae benedictionis mercede advocatiam [Col. 0064A] ipsam bene habere cupiat, et tractare: si autem calumniator potius quam advocatus existens monasterii bona pervaserit, et non magis ea defenderit, abbas habeat facultatem cum fratrum consilio alium sibi statuere advocatum utiliorem, quatenus sicut a supradicto Henrico imperatore, et a praefato filio nostro Lothario rege judicio definitum est, coenobii vestri libertas modis omnibus a jure sit aliena Basileensis Ecclesiae. Ad indicium autem nostrae tuitionis et concessae vestro monasterio libertatis aureum unum quotannis Lateranensi palatio persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione [Col. 0064B] congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus
  • Ego Guillielmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus.
  • [Col. 0064C] Ego Joannes tituli S. Chrisogoni presbyter cardinalis.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli Equitii.
  • Ego Ubertus presbyter cardinalis tituli S. Clementis.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli S. Anastasiae.
  • Ego Goselmus presbyter cardinalis tituli S. Caeciliae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis S. Mariae in Via Lata.

Datum Cluniaci per manum Aimerici sanctae [Col. 0064D] Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Nonas Novembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1130; pontificatus autem domni Innocentii II papae anno I.

XV. Ad Sugerium S. Dionysii abbatem.—Honorii II papae decretum de Argentoliensi monasterio confirmat. [D. BOUQUET, Recueil, t. XV, p. 369.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0065A] in Christo filio SUGGERIO abbati S. Dionysii, salutem et apostolicam benedictionem.

Corpus Ecclesiae Dei tunc procul dubio conservatur incolume, et prima mediis, et media primis sociali foedere conjunguntur, si quae a praedecessoribus nostris Romanis pontificibus rationabiliter statuta sunt, a nobis et successoribus nostris auctoritate apostolica roborentur. Quocirca, dilecte in Domino fili Suggeri abbas, monasterium Argenteolum, a venerabili fratre nostro Stephano Parisiensi episcopo, in praesentia venerabilium fratrum nostrorum Matthaei Albanensis episcopi, tunc apostolicae sedis legati, Rainaldi Remensis archiepiscopi, Gaufredi Carnotensis, Gosleni Suessionensis episcoporum, interventu charissimi filii nostri Lodoici [Col. 0065B] illustris et gloriosi Francorum regis, tibi et monasterio tuo concessum, et pro reformanda ibidem religione a praedecessore nostro felicis memoriae papa Honorio confirmatum, apostolicae sedis munimine roboramus, et illibatum futuris temporibus manere decernimus .

Datum Cluniaci IV Nonas Novembris.

XVI. Bulla pro abbatia S. Germani de Pratis. (Anno 1130, Nov. 3.) [BOUILLARD, Histoire de Saint-Germain des Prés, preuv., p. XXXVI.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HUGONI abbati monasterii Sancti Germani Parisiacae urbis episcopi, ejusque successoribus in [Col. 0065C] perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi cognoscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Hoc nimirum charitatis intuitu, dilecte in Domino fili Hugo abbas, monasterium Beati Germani, cui Deo auctore praesides, cum omnibus ad ipsum pertinentibus sub beati Petri tutelam protectionemque suscipimus et apostolicae sedis patrocinio communimus. Per praesentis itaque privilegii paginam tibi tuisque successoribus in perpetuum confirmamus, ut quaecunque libertas; quaecunque dignitas privilegio beati Germani, scriptis Childeberti, Clotharii atque aliorum regum Francorum, [Col. 0065D] vestro monasterio collata est, quaecunque bona, quaecunque possessiones concessione pontificum, liberalitate principum vel oblatione fidelium ad idem coenobium pertinere noscuntur, quaecunque etiam in futurum juste atque canonice poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus infestare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, [Col. 0066A] usibus omnimodis profutura. Omnis vero abbas post te qui a congregatione ejusdem coenobii secundum Regulam beati Benedicti electus fuerit, a Romano pontifice vel a quo maluerit, Catholico episcopo consecretur. Praecipimus quoque auctoritate apostolica ne quis episcoporum oleum, chrisma, benedictiones, consecrationes, ordines vel quaecunque ex pontificali ministerio sunt necessaria eis vel successoribus eorum deneget. Missas itaque, ordinationes, stationes, ab omni episcopo vel clero Parisiensis Ecclesiae in eodem monasterio praeter voluntatem abbatis vel congregationis fieri prohibemus. Nec habeant potestatem ibi aliquid imperandi, sed nec ipsis interdicere, nec excommunicare, nec ad synodum vocare abbatem aut monachos, presbyteros aut clericos [Col. 0066B] ecclesiarum ipsius loci facultatem damus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • [Col. 0066C] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus sig.
  • Ego Willelmus Praenestinus episcopus sig.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus sig.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus sig.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata.
  • Ego Joannes tituli Sancti Grisogoni presbyter cardinalis sig.
  • Ego Ubertus presbyter cardin. tituli Sancti Clementis sig.
  • Ego presbyter cardinalis tituli Sanctae Anastasiae sig.
  • Ego Joslenus presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae.

[Col. 0066D] Data Cluniaci per manum Imerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, tertio Nonas Novembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo, pontificatus domni Innocentii papae II anno primo.

XVII. Monachos pro monialibus substitutos in coenobio S. Mariae Laudunensi confirmat. (Anno 1130, Nov. 4.) [MANSI, Concil., XXI, 374.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, [Col. 0067A] dilecto filio DROGONI abbati monasterii S. Mariae sanctique Joannis Baptistae in Laudunensi civitate, ejusque fratribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Ad hoc nobis a Domino pastoralis officii jura commissa est, ut et bene placentem Deo religionem laboremus statuere, et stabilitatem exacta diligentia conservare: venerabiles siquidem fratres nostri Rainaldus Remorum archiepiscopus, et Bartholomaeus Laudunensis episcopus consilio fratrum nostrorum Gosleni Suessionensis, Simonis Noviomensis, Petri Belvacensis, Roberti Atrebatensis episcoporum, interventu etiam clarissimi filii nostri Ludovici regis Francorum, in praenominato B. Mariae sanctique Joannis monasterio, ubi quaedam mulieres [Col. 0067B] sub monialium nomine pravam et inhonestam vitam ducebant, monachos religiosos utique viros substituerunt, et te, dilecte in Domino fili Drogo, abbatem eidem conventui praefecerunt. Quod ergo ab eis pro statuenda et reformanda religione de praefato monasterio factum est, nos auctoritate apostolica confirmamus, et firmum volumus futuris perpetuo temporibus permanere. Decernimus igitur ut quaecunque praefatum monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, vel in futurum, praestante Domino, rationabiliter poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus regulariter substituendis et illibata permaneant. Si quis autem huic nostrae confirmationi sciens temerario ausu contraire tentaverit, indignationem beatorum Petri et Pauli et [Col. 0067C] nostram se noverit incursurum.

Datum apud Rohaennam II Non. Novemb

XVIII Privilegium per quod confirmantur bona et jura prioratus S. Arnulphi Crispeiensis Cluniacensis ordinis, Sylvanectensis dioecesis. [ Bullarium Cluniacense, p. 46.]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilecto filio AYMARO Crispei monasterii priori ejusque fratribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere cognoscitur, auctore Deo, citius est effectu prosequente complendum. Quocirca, in Domino fili Aymare, tuis postulationibus [Col. 0067D] annuentes, beati Arnulphi martyris monasterium, cui ex charissimi filii nostri Petri Cluniacensis abbatis institutione praesides, praesentis decreti auctoritate munimus. Omnia enim quae a fundatoribus loci vestri, Gualterio videlicet bonae memoriae Ambianensis comite, et ejus conjuge Adela, Sancto Arnulpho et vestrae congregationi tradita cognoscuntur, ad exemplum praedecessoris nostri sanctae recordationis papae Paschalis vobis vestrisque successoribus confirmamus in eadem qua tradita sunt libertate mansura; cuncta etiam quae inpraesentiarum ad ipsum locum pertinere videntur, quieta vobis semper et integra permanere sancimus, ecclesiam scilicet Sanctae Agathae cum suis [Col. 0068A] pertinentiis, altare de Diogenio cum appendiciis suis, altare de Frenico, ecclesiam Sancti Germani, sitam penes castellum Pontisarense cum appendiciis suis, cellam quae vocatur Moranum monasterium, possessionem de villa Vilet prope montem Desiderii, altare Villaris, altare de Germiniaco quod per Fulconis episcopi chirographum possidetis, ecclesiam apud Locellos, ecclesiam apud Bonoculum, ecclesiam de Rossolio cum omnibus pertinentiis earum, allodium de Frasueta. Quaecunque praeterea a quibuslibet de suo jure eidem loco collata sunt, vel in futurum conferri contigerit, firma semper et illibata permaneant, tam a te quam ab illis qui per Cluniacenses abbates eidem loco praepositi fuerint perpetuo possidenda, regenda ac disponenda. Statuimus etiam [Col. 0068B] ut nulli episcopo nisi forte a priore et fratribus vestri monasterii invitatus fuerit ibidem missas publicas liceat celebrare, ne in servorum Dei recessibus occasio popularibus praebeatur conventibus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerare fatigare, sed omnino integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque [Col. 0068C] sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli S. Anastasiae.
  • [Col. 0068D] Ego Goselinus presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis tituli SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis S. Mariae in Via Lata.

Datum Ravennae per manum Aimerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, Nonas Novembris, indict. VIII, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno primo.

XIX. Confirmatio bonorum omnium et privilegiorum Cuxanensis monasterii. (Anno 1130, Nov. 28.) [COCQUELINES, II, 203, ex chartulario monasterii Cuxan.]

[Col. 0069A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GREGORIO abbati monasterii Sancti Michaelis Cuxanensis, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, auctore Deo sine aliqua est dilatione complendum. Quamobrem, dilecte in Christo fili Gregori abbas Beati Michaelis archangeli, monasterium cui disponente Domino praesides, [Col. 0069B] sub apostolicae sedis protectione suscipimus, et scripti nostri pagina roboramus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona, praefatum monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum rationabiliter praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda, videlicet allodium, quod in circuitu est ejusdem monasterii cum pertinentiis suis, allodium Tauriniani; Ecclesiam Sancti Fructuosi cum pertinentiis suis, ac decimas Ecclesiae de Allone. Quidquid praeterea concessione praedecessorum nostrorum Sergii, Agapiti, et Joannis Romanorum pontificum vestro monasterio collatum est, tibi tuisque successoribus confirmamus. [Col. 0069C] Obeunte vero te, ejusdem loci abbate, nullus ibi per subreptionem aut violentiam praeponatur, sed quem fratres communi consensu, aut fratrum pars sanioris consilii secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam providerint eligendum. Idem vero abbas ire ad synodum ipsius loci episcopi minime compellatur. Si quis vero poenitens, a liminibus exclusus Ecclesiae, illuc confugerit, quandiu ibi fuerit, licentiam habeat ecclesiam ultro eundi, et omne divinum officium audiendi. Ipsum autem monasterium vel eidem ecclesias pertinentes, vel abbatem, nullus episcopus excommunicare praesumat. Descernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut temerariis [Col. 0069D] fatigationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa [Col. 0070A] servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum apud Clarum montem per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Kalendas Decembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1130, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno primo.

XX. Ad episcopos provinciae Narbonensis. (Anno 1130, Nov. 29.) [D. BOUQUET, t. XV, p. 370.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus [Col. 0070B] fratribus RAYMUNDO Magalonensi, B [ERMUNDO] Biterrensi, P[ETRO] Lutevensi, JO[ANNI], Nemausensi episcopis et R[AIMUNDO] Agathensi electo, salutem et apostolicam benedictionem.

Querelam filiorum nostrorum Petri abbatis et monachorum Aniensium adversus quosdam milites, parochianos vestros, videlicet Pontium Agonensem R[aimundum] Pimanensem, Olivarium Melgoriensem, et Petrum Raimundi Malaura, et coadjutores eorum, accepimus quod hominem suum a nundinis redeuntem miserabiliter interfecerunt. Ideoque praesenti vobis scripto mandamus, quatenus milites illos diligenter commoneatis ut praedicto abbati et monachis de tam gravi excessu et injuria eis irrogata satisfaciant. Si infra dies (f. XV vel XL) , postquam [Col. 0070C] a vobis commoniti fuerint, satisfacere contempserint, nos extunc eos excommunicationis sententia innodamus, et mandamus vobis ut per varias faciatis parochias observari.

Datum apud Clarum Montem, III Kalendas Decembris.

XXI. Ad Guillelmum Lingonensem episcopum. (Anno 1130, Dec. 3.) [D. BOUQUET, t. XIV, p. 247.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GUILENCO Lingonensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Ne occasione alicujus controversiae quies monachorum et fratrum religiosorum conturbetur et [Col. 0070D] summopere providendum est. Ideoque sicut praesentes tibi injunximus, ita per apostolica scripta fraternitati tuae praecipimus, quatenus, ascitis tecum dilectis filiis nostris S [tephano) Cisterciensi et B [ernardo] Claravallensi abbatibus, controversiam quae inter Ecclesiam S. Stephani et S. Sequani agitatur, canonico fine decidas, aut concordiam et pacem componas. Ad hoc canonicis et monachis praedictarum Ecclesiarum mandando praecipimus ut quod a te consilio praenominatorum fratrum judicatum fuerit, absque retractatione observent.

Datum apud Clarum montem III Nonas Decembris.

XXII. Ecclesiae S. Martini Nivernensis bona confirmat. (Anno 1130, Dec. 19.) [ Gall. Christ., XII, Instr. p. 340.]

[Col. 0071A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio STEPHANO priori ecclesiae S. Martini in Nivernensi suburbio constitutae, et ejus fratribus tam praesentibus quam futuris, canonicam vitam ibidem professis in Domino salutem.

In eminenti apostolicae sedis specula disponente Domino constituti, religiosis desideriis assensum praebere, et tam ecclesiasticas personas quam eorum loca maxime quae religionis nitore coruscant a pravorum hominum debemus incursibus defensare. Hac igitur ratione inducti, dilecte in Domino fili Stephane [Col. 0071B] prior, tuis rationalibus postulationibus clementer annuentes, et praedecessoris nostri felicis memoriae papae Honorii inhaerentes vestigiis beati Martini Nivernensis ecclesiam, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis suffragio roboramus; per praesentis itaque privilegii paginam statuimus ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus, videlicet duas ecclesias de Luciniaco cum pertinentiis suis, capellam de Baefias, ecclesiam de Buciaco, ecclesiam de Moresca, ecclesiam [Col. 0071C] de Coloncello, ecclesiam de Bazolis, ecclesiam de Spiriaco, ecclesiam de monte Rumilionis, ecclesiam de S. Audoeno, confirmamus etiam vobis donationem annonae quae in dedicationibus ecclesiarum offertur a Fromundo Nivernensi episcopo ecclesiae vestrae collatam. Ad haec corroboramus vobis ecclesiam S. Martini de Guiespeio cum pertinentiis suis, videlicet ecclesiam Sancti Germani de Escaio, S. Georgii de Scaduno, Sancti Laurentii de Onacho, S. Stephani, ecclesiam S. Hilarii, Sancti Symphoriani, de Suency, et S. Desiderii super Hicaunam ab eodem fratre nostro Fromundo episcopo vobis concessam; ita scilicet ut in ipsa B. Martini ecclesia de Gispeio, sicut in vestra ordo canonicus secundum B. Augustini regulam futuris perpetuo temporibus inviolabiliter [Col. 0071D] conservetur. Praeterea ecclesiam Sancti Leodegarii de Saxeis-Bordin vobis nihilominus confirmamus. Si qua ergo in posterum, etc.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episc.

Datum Disesiae per manum Aimerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIV Kalend. Januarii, indict. IX, anno Incarnationis Dominicae 1130, pontificatus domini Innocentii papae II anno primo.

XXIII. Ad Vulgrinum Bituricensem archiepiscopum. (Anno 1131?) [DOUBLET, Hist. de Saint-Denys, p. 489.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0072A] fratri VULGRINO Bituricensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Querelam dilecti nostri Suggerii abbatis Sancti Dionysii adversus Her. Clusinum abbatem accepimus, quod ecclesiam Sancti Martialis, de Sancto Desiderato, et ecclesiam Beati Marini de Corciaco ei injuste abstulerit. Nos igitur suam cuique servare justitiam cupientes, eidem abbati per apostolica scripta mandando praecepimus quatenus tertio Kal. Octob. ad tuam praesentiam veniat, praefato filio nostro Suggerio abbati de sua querimonia responsurus, aut sufficientes responsales transmittat, et tunc auditis utriusque partis rationibus fraternitatis tuae discretio praedictae controversiae, debitum finem imponat, etc.

XXIV. Ad Her. Clusinum abbatem. (Anno 1131?) [DOUBLET, Histoire de Saint-Denys. p. 489.]

[Col. 0072B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HER., Clusino abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus noster Suggerius abbas Sancti Dionysii adversum te conqueri non desistit, pro eo videlicet quod ecclesias Beati Martialis, de Sancto Desiderato, et Sancti Marini de Corciaco ei injuste abstuleris. Eapropter per praesentia scripta tibi mandando praecipimus quatenus tertio Kalendas Octobris venerabilem fratrem nostrum Bituricensem archiepiscopum adeas, vel sufficientes responsales transmittas, juxta ipsius judicium praefato filio nostro Suggerio abbati [Col. 0072C] satisfacere praeparatus, alioquin proxima beati Lucae festivitate ad nostram praesentiam venias, eadem super querimonia responsurus, etc.

XXV. Privilegium pro abbatia Fontis Ebraldi (Anno 1131, Jan. 20.) [PAVILLON, Vie de Robert d'Arbrissel, p. 626.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo P. [PETRONILLAE] abbatissae monasterii Fontis. Ebraldi, et sororibus ibidem divino famulatui mancipatis tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Quoniam sine verae cultu religionis, nec charitatis unitas potest subsistere nec Deo gratum exhiberi, sicut expedit apostolicae auctoritati religiosas personas [Col. 0072D] diligere et religiosa loca, maxime quae beati Petri juris existunt, et ad Romanam specialiter spectant Ecclesiam sedis apostolicae munimine confovere. Ideoque dilecta in Domino filia P. (Petronilla) abbatissa tuis justis et rationabilibus postulationibus annuentes, monasterium sanctimonialium Fontis Ebraldi sub jure et protectione B. Petri positum, cui Deo auctore praesides, ad exemplar praedecessorum nostrorum communimus et scripti nostri pagina roboramus; statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones quae monasterium inpraesentiarum juste et ligitime possidet, vel in futurum concessione principum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium rationabiliter auctore Deo poterit [Col. 0073A] adipisci tam tibi quam his quae tibi in eodem regimine regulariter successerint, firma et illibata permaneant in quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda: locum videlicet Brajerac cum suis pertinentiis ex dono Aimerici prioris, et omnium fratrum ejusdem loci, concedente hoc Tolosano episcopo. Locum Paradisi ex dono Fortis de Bic, et Amauvis de Paradiso cum uxore et filiis suis, concedente hoc Raymundo Agennense episcopo: locum de Fontanis ex dono comitis Theobaldi, concedente hoc Buchardo Meldensi episcopo: terram desertam, quam idem Buchardus Meldensis episcopus praefato monasterio ex dono concessit. Locum de Fontanis qui est in Petragoricensi episcopatu ex dono Bernardi Sancti Austerii, et Heliae Guiberti, et Bovis curti; necnon [Col. 0073B] Arnaudi de Joncelia, et Heliae de Marollio, et Heliae de Castellione, et aliorum plurium, concedente Vuillelmo Petragoricensi episcopo: locum pontis Sagei, et pontis Cainoni ex dono Fulconis comitis Andegavorum; locum Eremeliae ex dono Eliae Thysi, et Benedicti de Mauritania et Bernardi de Parcelliano, concedente hoc Petro Xantonensi episcopo. Locum Cerasorum ex dono Gotfredi vice-comitis Toarcensis, et uxoris ac filiorum suorum, concedente hoc Aimerico Herberti filio; necnon et decimas frumentationum ejusdem Goffredi vice-comitis, quae in proprietate sua erant. . . . . Locum Porcariae ex dono Joannis de Bellomonte, et decimas molendinorum suorum atque cellarii, suis concedentibus filiis; locum Vallicuarum et terram Villae-Novae ex dono Rodulphi [Col. 0073C] Maliclavelli, Iderti de Mirobello, concedente hoc Vuillelmo de Pinellis; locum Capreolorum ex dono Carbonelli de Cheniche; locum Jarriaje, ex dono Guillelmi de Mirobello et Gani fratris ejus; locum Ascai ex dono domnae Remfredis, et Arraudi, et Beloti de Claris-vallibus, Ribotelli de Haja, et fratris sui; locum Fontis-Alerii ex dono Alexandri de Pocenaria, et Alexandri de Herbergamento; locum Regreperiae ex dono Mauritil Puelli, et Direx de Vallicula; locum Asinorum ex dono Guidonis Pictaviensis, et Gaufredi Malumminat, et ex concessione Rolandi Savaricii et sororis ejus et Goffridi de Pocejo, et Gisleberti de Losduno, et Alonis filii ejus, et Giraudi Berlai. Locum S. Karileffi, ex dono Kalonis de Blazonio, et ea quae ad ipsum locum pertinent, donata [Col. 0073D] eidem monasterio Fontis-Ebraldi a Goffredo de Doe, et Griscia matre ejus et Philippo de Blazonio; locum Malthae ex dono Alberici de Monte-Joanne, boscum, terram, quae est juxta illud, et molendinum ex dono Ogisi, et Offredi fratris ejus; locum Valenthai donatum ab Aimerico de Passavant, et Rainaldo de Senzajo, et Petro Blojo; locum Ramonariae ex dono Goffredi Urselli, et Guillelmo Santonensi donata atque concessa; locum Colungentiarum ex dono Aaleth, et Alberici filii ejus, et quidquid in eodem loco Adam filius Garini habuit, ex dono ipsius vobis concessum; Philippo fratre ejus et Goffredo vicecomite, et cum uxore et filio suo Petro idem concedentibus, et quidquid est in loco Sibrei, ex dono [Col. 0074A] Amaurici de Mextenum: terram planam et exempla ex dono Nivardi de Metlino; et fratris ejus ac matris, concedentibus hoc Nivardo de Satollia. . . . . Ex dono Henrici illustris Anglorum regis, sexaginta marcas de redditu ejus de Londria de firma civitatis, et quadraginta marcas de firma civitatis Wintoniae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo [Col. 0074B] tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine strictae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Stampis anno Incarnationis Dominicae 1130, pontificatus autem domini Innocentii papae II anno I.

XXVI. Ad Petrum Bellovacensem episcopum et canonicos.—Vetat ne monachos S. Luciani molestent occasione pastillorum quos ab eis exigebant, et ob alias causas donec ipse venerit utriusque partis rationes auditurus. (Anno 1131, Jan. 27.) [D. BOUQUET, tom. XV, p. 371.]

[Col. 0074C]

INNOCENTIUS episcopus servus servorum Dei, venerabili P [ETRO] episcopo et dilectis filiis canonicis Belvacensibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Veniens ad nos dilectus filius noster S [ERLO], abbas monasterii S. Luciani, questus est quod contra [Col. 0074D] privilegia a Romanis ponti ficibus, a regibus et Belvacensibus episcopis monasterio suo collata, locum ipsum multis et variis exact ionibus infestetis. Eapropter universitati vestrae praecipimus quatenus tam praefatum Serlonem abbatem quam monasterium sibi commissum, donec ad partes vestras procurante Domino veniamus, in pace dimittatis. Cum autem praesentes fuerimus, audi tis utriusque partis rationibus, quod justum fuerit, inter vos, suffragante gratia, statuemus. At vero fer opem quoties ab abbate et fratribus praedicti monasterii adversus parochianos tuos querelam acceperis, postquam a te communiti fuerint et non resipuerint, debitam de eis justitiam facias, neque occasione pastillorum [Col. 0075A] quos ab eis exigitis, usquedum in nostra terminetur praesentia, ullam eis molestiam inferatis.

Datum Provini, VI Kal. Februarii.

XXVII Omnia bona ecclesiae Sanctae Mariae de Belloloco confirmat et sub sanctae sedis apostolicae patrocinio suscipit. (Anno 1131, Febr. 14.) [HUGO, Annal. ord. Praemonstr. I, 254.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ODONI abbati ecclesiae Sanctae Mariae de Belloloco, quae super Albam fluvium sita est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut et [Col. 0075B] religiosas diligamus personas, et bene placente Deo religionem studeamus modis omnibus propagate. Quapropter, dilecte in Domino fili Odo abbas, venerabilis fratris nostri Hattonis Trecensis episcopi precibus inclinati, tuis postulationibus clementer annuimus, et Beatae Mariae ecclesiam, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis patrocinio communimus, statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, procurante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus duximus [Col. 0075C] adnotanda, territorium videlicet in quo praefata illa ecclesia constructa est, et aquam a Gessenna villa usque ad Juvanzzeum cum banno ab Airardo, quondam Bregnensi comite, praenominatae ecclesiae concessam, sane in toto comitatu Bregnensi juxta quod a praedicto Airardo et Gualtero filio ejus Bregnensibus comitibus statutum est, et in pertinentiis oppidi Bellefortis, pecora fratrum ipsius loci libera pascua tam in nemore quam in campestribus habeant. Porro capellam quae constructa est in nemore Dervensi, a filio nostro Simone domino Castri Bellefortensis, et Amelina quondam matre ejus praedictae Ecclesiae donata, usuaria et in nemoribus ad ipsum castrum pertinentibus ad focum faciendum et caetera necessaria, et Rosteram cum appendiciis suis ex dono [Col. 0075D] Guarnerii militis et Mainardi fratris ejus, et Vendolium et terras Darzeicurte eidem Ecclesiae in perpetuum confirmamus. Decimas autem laborum quas praedicti monasterii fratres propriis sumptibus excolunt, nullus ab eis praesumat exigere. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, omnimodis usibus profutura, salva nimirum dioecesani episcopi debita justitia et reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve [Col. 0076A] persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio de perpetrata iniquitate existere cognoscat, et a sanctissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Catalauni per manum Aimerici sanctae [Col. 0076B] Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, decimo sexto Kalendas Martii, indictione IX, Incarnationis Dominicae anno 1130, pontificatus autem domni Innocentii II papae anno secundo

XXVIII. Ad Didacum Compostellanum episcopum. (Anno 1131, Febr. 16.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 521.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO Compostellano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Praedecessores nostri apostolici viri Romani pontifices personam tuam, et Compostellanam Ecclesiam, devotam B. Perti sanctaeque R. E. filiam, dilexerunt, [Col. 0076C] et nos ipsorum vestigiis nihilominus volumus inhaerere, ac preces tuas in his quae possumus et debemus, admittere. Statum igitur Ecclesiae et nostrum tibi tanquam Catholico viro, et familiari apostolicae sedis amico, duximus intimandum. Celebrato itaque solemniter apud Clarum montem praeteritis B. Martini octavis concilio, charissimus filius noster Ludovicus Francorum rex, apud S. Benedictum super Ligerim nobis laetanter occurrit, et inde usque ad civitatem Aurelianensem, nos animo jucundo deduxit. Postmodum vero illustris rex Anglorum Henr. apud Carnotum praesentiam suam humiliter nobis exhibuit, et suum consilium et auxilium ad Ecclesiae liberationem promittens nobis et fratribus [Col. 0076D] nostris de bonis suis solatia ministravit. Peractis itaque cum praefatis regibus quae ad utilitatem Dei spectare cognovimus, Leodium properamus: ibi enim gloriosus filius noster Lothar. Romanorum rex, de pace Ecclesiae et salute regni, cum archiepiscopis, episcopis et principibus terrae suae nobiscum disposuit pertractare. Bracarensi autem archiepiscopo qui praefixo a nobis termino, Purificatione scilicet S. Mariae, nec ad nos venit, nec responsales misit, proximam B. Lucae festivitatem inducias dedimus. Communes vero filios nostros P. presbyterum, Ecclesiae B. Jacobi capellanum, qui pro honore Compostellanae Ecclesiae plurimum laboravit, et G. [Col. 0077A] ejusdem Ecclesiae canonicum, tua fraternitas pro reverentia B. Petri et nostra habeat commendatos.

Datum Catalauni XIV Kal. Martii.

XXIX. Ad P[elagium] Bracarensem archiepiscopum. (Anno 1131, Febr. 16.) [FLOREZ, ubi supra, p. 522.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili P. Bracarensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro excessu et contemptu S. Romanae Ecclesiae, quam in consecratione Colimbriensis episcopi commiseras, fraternitati tuae per apostolica scripta nos praecepisse meminimus, ut praeterita B. Mariae Purificatione ad nostram veniret praesentiam responsurus. [Col. 0077B] Tu vero, pejora pejoribus addens, tam a nobis quam a praedecessore nostro felicis memoriae papae Honorio evocatus, nec venisti, nec aliquos ad nos qui causam tuam agerent, transmisisti. Per repetitas igitur litteras tibi mandando praecipimus, quatenus proxima B. Lucae festivitate nostro te conspectui repraesentes, de tantis excessibus respondere paratus.

Dat. Catalauni XIV Kal. Martii.

XXX. Privilegium pro xenodochio Hierosolymitano. (An. 1130.) [BOSIO, Dell' istoria della sacra militia di S. Giovani Hierosolym., tom. I, p. 108.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus [Col. 0077C] fratribus archiepiscopis, episcopis, ac dilectis filiis abbatibus, et prioribus, et universis Ecclesiarum praelatis ad quos litterae istae pervenerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Quam amabilis Deo, et quam venerandus hominibus locus existat, quam etiam commodum et utile receptaculum peregrinis et pauperibus praebeat Hierosolymitanum xenodochium, hi qui per diversa maris et terrae pericula, piae devotionis intuitu, sanctam civitatem Hierusalem, et Sepulcrum Domini visitant, assidue recognoscunt. Ibi enim indigentes, et pauperes reficiuntur, infirmis multimoda humanitatis obsequia exhibentur, et diversis laboribus, atque periculis fatigati, resumptis viribus recreantur. [Col. 0077D] Atque ut ipsi ad sacrosancta loca Domini nostri Jesu Christi corporali praesentia dedicata valeant proficisci, fratres ejusdem domus, non formidantes pro fratribus suis animas ponere; cum servientibus, et equitaturis ad hoc officium specialiter deputatis, et propriis sumptibus retentis, tam ineundo quam redeundo, ab incursibus paganorum defensant.

Illi sunt, per quos Deus Orientalem Ecclesiam a paganorum spurcitia liberat, et Christiani nominis inimicos expugnat. Et quoniam ad tam sanctum et pium opus explendum propriae non suppetunt facultates, charitatem vestram per apostolica scripta exhortamur in Domino, quatenus de vestra abundantia eorum inopiam suppleatis; et populum vobis [Col. 0078A] commissum, ipsorum fraternitatem assumere, et ad pauperum et peregrinorum sustentationem collectas facere in remissionem peccatorum suorum, frequentibus exhortationibus moneatis. Hoc scientes, quod eamdem hospitalitatis domum, cum omnibus ad ipsam pertinentibus, sub beati Petri et nostra protectione suscepimus, et scripti nostri pagina communimus. Et quicunque de facultatibus sibi a Deo collatis, eis subvenerit, et in tam sancta fraternitate se collegam statuerit, eisque persolverit beneficia annuatim, septimam injunctae poenitentiae, confisi de beatorum Petri et Pauli apostolorum meritis, indulgemus. Ob reverentiam quoque ipsius venerabilis domus, auctoritate apostolica constituimus, ut hi qui eorum fraternitatem assumpserint, si forte [Col. 0078B] ecclesiae ad quas pertinent, a divinis fuerint interdictae, eosque mori contigerit, eisdem sepultura ecclesiastica non denegetur, nisi forte excommunicati, vel nominatim fuerint interdicti.

Volumus autem ut liceat eis confratres suos, quos Ecclesiarum praelati, apud ecclesias suas non permiserint sepeliri, nisi forte excommunicati, vel nominatim fuerint interdicti, ad ecclesias Hospitalis tumulandos deferre, et oblationes tam pro eis, quam pro aliis, qui in suis coemeteriis requiescunt, exhibitas, sine alieni juris praejudicio retinere. Hoc etiam addito, ut receptores ejusdem fraternitatis, sive collectae, salvo jure dominorum suorum, sub beati Petri, et nostra protectione consistant, adjicientes [Col. 0078C] insuper ut, si qui eorumdem fratrum, qui ad easdem fraternitates, vel collectas missi fuerint, in quamlibet civitatem, castellum, vel vicum advenerint, si forte locus ipse a divinis officiis fuerit interdictus. In eorum jucundo adventu, semel in anno aperiantur ecclesiae, et excommunicatis ejectis, divina officia celebrentur. Ad majorem quoque eorum, et vestrae mercedis cumulum nihilominus vobis mandando praecipimus, quatenus hanc nostram constitutionem per parochos vestros nuntiari propriis litteris faciatis. Mandamus etiam ut, si qui de clericis Ecclesiarum vestrarum, praefati Hospitalis fratribus, cum licentia praelati sui, sponte ac gratis, per annum, vel biennium servire decreverint, nequaquam impediantur, et interim sua beneficia [Col. 0078D] vel ecclesiasticos redditus non amittant.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Joannes cardinalis Ostiensis subscripsi.
  • Ego Chunradus episcopus cardinalis Sabinensis subscripsi.
  • Ego Guillelmus episcopus cardinalis Praenestinus subscripsi
  • Ego frater Matthaeus episcopus cardinalis Albanensis subscripsi.
  • Ego Joannes presbyter cardinalis tituli Sancti Grisogoni subscripsi.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli Sancti Martini in Montibus subscripsi.
  • [Col. 0079A] Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Hierusalem subscripsi.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli Sanctae Anastasiae subscripsi.
  • Ego Joselmus presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Licinia subscripsi.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata subscripsi.
  • Ego Albertus diaconus cardinalis Sancti Theodori [Col. 0079B] subscripsi.

Datum Laterani per manus Haymerici, sanctae Mariae Novae, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, decimo Kalendas Martii, indictione octava, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno primo.

XXXI. Praebendas canonicorum saecularium ecclesiae Sanctae Magdalenae Castrodunensis assignat canonicis regularibus. (Anno 1131, Febr. 21.) [ Gall. Christ. t. VIII, Instrum. p. 326, ex chartulario domestico.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ARCHEMBALDO, abbati ecclesiae B. Mariae [Col. 0079C] Magdalenae de Castriduno, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura, etc. . . . . Quamobrem, dilecte in Domino fili Archembaude abbas, venerabilis fratris nostri Gaufridi Carnotensis episcopi precibus inclinati, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et beatae Mariae Magdalenae ecclesiam, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis patrocinio roboramus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona, etc. . . . . Porro decedentibus ejusdem ecclesiae canonicis saecularibus, nullus nisi vitam professus canonicam ibi substituatur; praecedentium autem canonicorum praebendas ad professos redire decernimus, ipsorum [Col. 0079D] usibus profuturas. Nulli ergo, etc. . . . .

Datum Resbasci per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IX Kalendas Martii, indictione IX, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus autem Domini Innocentii papae II anno secundo.

XXXII. Ad Stephanum S. Memmii abbatem.—De privilegiis ejusdem monasterii. (Anno 1131, Febr. 25.) [MANSI, Concil. XXI, 398.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio STEPHANO abbati ecclesiae S. Memmii ejusque [Col. 0080A] successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro Ecclesiarum statu satagere, et earum quieti et utilitati salubriter, auxiliante Domino, providere. Dignum namque et honestati conveniens esse dignoscitur, ut qui ad earum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et B. Petri atque apostolicae sedis patrocinio muniamus. Proinde, dilecte in Domino fili Stephane abbas, ecclesiam S. Memmii, cui Domino auctore praeesse dignosceris, sub apostolicae sedis protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona praefata ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione [Col. 0080B] fidelium, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Sane per hoc apostolicae sedis privilegium constituimus, ut post saecularium canonicorum decessum, nullus in praedicta B. Memmii ecclesia, nisi regularem vitam professus, substituatur canonicus ac decedentium canonicorum praebendae in usus fratrum regularium redigantur. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi abbas, nisi regularis canonicus, et secundum B. Augustini Regulam, subrogetur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praenominatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare. [Col. 0080C] Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, iram Dei et beatorum Petri et Pauli indignationem incurrat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat, nisi praesumptionem suam digna satisfactione correxerit. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Sic signatum:

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Jotti per manum Haimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Kalend. Martii, indict. IX, Incarnat. Dominicae anno [Col. 0080D] 1131, pontificatus autem domini Innocentii II papae anno secundo

Sigillatum laqueo rubro sigilli plumbei

XXXIII. Privilegium pro ecclesia Sancti Petri in Undensdorf, Frisingensis dioecesis. (Anno 1131, Mart. 28.) [COCQUELINES, t. II, p. 204.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio RUDPERTO praeposito ecclesiae Beati Petri Undensdorf, quae in Frisingensi episcopatu sita est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0081A] Ad hoc nobis a Deo pastoralis officii cura commissa est, ut et beneplacentem Deo religionem laboremus statuere, et constitutam exacta diligentia conservare. Quamobrem, dilecte in Domino fili Rudperte praeposite, illustris viri Ottonis comitis Palatini precibus inclinati, tuis postulationibus clementer annuimus, et Beati Petri ecclesiam, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris ab eodem filio nostro Ottone comite Palatino constructam, et beato Petro oblatam, apostolicae sedis patrocinio communimus, statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones praefata ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, potuerit [Col. 0081B] adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Obeunte vero te, ejusdem loci praeposito, nullus inibi per violentiam, nisi quem fratres secundum beati Augustini regulam substituendum decreverint, praepositus eligatur. Porro ad ipsius ecclesiae defensionem atque salutem eligendi advocatum, quemcunque malueritis, liberam concedimus facultatem. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit, praefatam ecclesiam temere perturbare, aut possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut iniquis vexationibus fatigare: sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum dioecesani episcopi canonica et debita justitia ac reverentia. Ad indicium [Col. 0081C] autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis, singulis annis unum bizantium nostro Lateranensi palatio persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum [Col. 0081D] bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, ss.

Datum Leodii per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Kalend. Aprilis, indictione IX, Incarnat. Dominicae anno 1131; pontificatus vero domni Innocentii II papae anno secundo.

XXXIV. * Monasterii S. Lamberti Laetiensis privilegia confirmat. (Fragmentum.)

[Anno 1131, Mart. 28.—Vide REIFFENBERG, Monuments, t. VII, p. 641.]

XXXV. Fundationem et privilegia Ecclesiae Buronensis confirmat, atque in specialem sedis apostolicae protectionem suscipit . (Anno 1131, Mart. 29.) [PETRI, Suevia ecclesiastica, p. 214.]

[Col. 0082A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis FRIDERICO praeposito et fratribus ejus in ecclesia cui vocabulum est B. Martini, quae consecranda est in honore beatae Mariae virginis, in loco qui Bueron dicitur, inter duos montes, super ripam fluminis Danubii, in territorio Constantiensi, canonicam vitam professis, eorumque successoribus canonice victuris in perpetuum.

Sicut irrationabilia poscentibus negari debet [Col. 0082B] assensus, sic justa petentium vobis benigna debemus assensione concurrere. Tuis ergo, fili Frederice in Christo charissime, justis petitionibus annuentes, ecclesiam beatae Dei Genitricis et semper virginis Mariae, quam filius noster Peregrinus, in proprio fundo constructam beato Petro ejusque sanctae Romanae Ecclesiae in allodium proprium obtulit, cui auctore Domino praesides, sub apostolicae sedis protectione specialiter confovendam, tanquam jus proprium suscipimus, et contra paucorum omnium nequitiam auctoritate ejus privilegii communimus. Praesenti itaque decreto statuimus ut quaeque hodie illa vestra ecclesia possidet, sive in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, vel oblatione fidelium juste atque canonice poterit adipisci [Col. 0082C] firma vobis vestrisque successoribus, et illibata sub apostolicae semper sedis tutela permaneant. Ad haec adjicientes sancimus ut nemini inter vos professione exhibita proprium quid habere, nec sine tua, fili charissime Frederice, vel eorum qui post te in eodem regimine successerint aut sine communi congregationis licentia, de claustro discedere liberum sit. Quod si discesserit, et commonitus redire contempserit, tibi tuisque successoribus facultas sit, ejusmodi ubilibet a communione interdicere, interdictum vero nullus episcoporum abbatumve seu praepositorum suscipiat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu [Col. 0082D] vel fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem, vel ex eadem congregatione, vel ex alia ejusdem professionis providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, ablatasve retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur vestris vestrorumque successorem ac pauperum usibus omnimodis profutura, salvo, si Catholicus fuerit, Constantiensis episcopi jure canonico et reverentia. Ad indicium autem perceptae a Romana Ecclesia libertatis, bisantium aureum, aut ejusdem pretii argentum quotannis, Lateranensi palatio nostro [Col. 0083A] persolvetis. Per gratiam quoque nostram praecipimus, ut nemo ejusdem Ecclesiae advocatiam sibi praesumat accipere, nisi quem praepositus ejusdem ecclesiae consilio fratrum suorum elegerit, usque, non diutius, quo eis placuerit, advocatus eorum sit. Et ut haec nostra tuitionis auctoritas firma in perpetuum permaneat, et inconvulsa, manuscriptum hoc inde fieri et sigilli nostri impressione jussimus insigniri. Si quis ergo in crastinum archiepiscopus, episcopus, imperator aut rex, princeps aut dux, comes, vicecomes, judex, advocatus, vel cujuscunque ordinis homo hanc decreti nostri paginam violaverit, aut sciens contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque dignitate careat, [Col. 0083B] reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum quarto Kalendas Aprilis anno Dominicae Incarnationis millesimo centesimo tricesimo primo, indictione nona, anno vero regni Lotharii Romanorum regis serenissimi sexto.

Actum Leodii feliciter. Amen .

XXXVI. Ecclesiae Bonnensis possessiones ac privilegia confirmat. (Anno 1131, Mart. 31.) [GUENTHER, Cod. diplom. Rhen-Mosell., I, 210.]

[Col. 0083C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GERARDO praeposito et GERARDO decano caeterisque Bunnensis ecclesiae fratribus eorumque successoribus in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi pertinere cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et congruum impertiri suffragium, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus annuentes, [Col. 0083D] Bunnensem ecclesiam in qua divino vacatis servitio, [Col. 0084A] sub beati Petri atque apostolicae sedis protectione suscipimus et scripti nostri pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, rationabiliter poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda: duas videlicet curtes in Bunna, cum parte decimarum; Reida curtim et ecclesiam cum tota decima; curtim Lomere, et ecclesiam cum tota decima; Waleuelt curtim, curtim Dattenuelt et ecclesiam cum tota decima; curtim Berenbach et ecclesiam cum tota decima; curtim Aldenkirchen et ecclesiam cum capellis et [Col. 0084B] decimis ad eas pertinentibus; curtim Wila et ecclesiam cum tota decima; curtim Limorstorp et ecclesiam cum tota decima; curtim Mecdenheim et ecclesiam cum tota decima; curtim Mehtestorp et ecclesiam Lezzenich cum capellis et decimis ad eam pertinentibus; curtim Gudenesberg et ecclesiam Rinmigestorp cum circum adjacentibus capellis et decimis suis; curtim Uckenestorp, curtim Ruzenthorp, curtim ad Sanctum Paulum, ecclesiam Sancti Martini in Bunna cum tota decima sua; ecclesiam Mucha cum tota decima; ecclesiam Waltprugele cum tota decima; ecclesiam Nuenbret cum tota decima, ecclesiam Liuuenskeit cum tota decima, ecclesiam Hamne cum tota decima, ecclesiam Herchlingen cum tota decima, ecclesiam Frisenhagen [Col. 0084C] cum decima, ecclesiam Moresbach cum parte decimae, Winterskeit, partem ecclesiae et partem decimae, ecclesiam Ruoprehtrothe cum tota decima, ecclesiam Okenrode cum tota decima, ecclesiam Stildorp cum tota decima, circa Grasaph et infra, de sexaginta octo villis omnes decimas, medietatem ecclesiae Geistingen cum dimidietate decimae totius parochiae; Wintere minori, ecclesiam cum tota decima; Uvadenheim ecclesiam cum tota decima, Frankin ecclesiam cum decimis, Calewilere ecclesiam cum decimis, Aeverstorp ecclesiam cum tota decima, Entenich ecclesiam cum tota decima, Rindorp ecclesiae partem cum parte decimae, Wisebenne ecclesiam cum tota decima; capellam Sancti Isidori [Col. 0084D] cum parte decimae, quartam etiam partem quam in [Col. 0085A] ecclesia Ginesheim et illam quartam partem quam in ecclesia Duna; et in ecclesia Ulma ex dono habetis, vobis nihilominus confirmamus. Praeter haec curtes has: videlicet Corengouen, Burnheim, Rindorp, Blankenheim, Bobenheim, Dolendorp, Wintere, Halreberg, Stronberch, Cuorneskeit, ad eleemosynas fratrum pertinentes, vineas quoque quas in Bunna ex dono Frederici archiepiscopi ecclesiae vestrae collatas possidetis; decimam etiam de silvis quas ultra Rhenum per parochias vestras habetis. Praeterea libertatem praefatae Bunnensis ecclesiae, scilicet quod ecclesiae ad eam pertinentes ab omni censu episcopali sint liberae: quod certum est vos usque ad haec tempora possedisse, auctoritate apostolica roboramus.

[Col. 0085B] Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praedictam ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, honoris potestatisque suae dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque [Col. 0085C] in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Leodii per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Kal. Aprilis, indictione IX, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno secundo.

XXXVII. Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones ac privilegia, petente Henrico abbate, confirmat. (Anno 1131, April. 1.) [DRONKE, Cod. diplom. Fuld., 383.]

[Col. 0085D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HENRICO, abbati monasterii Salvatoris Domini nostri Jesu Christi et Sancti Bonifacii, quod situm est juxta ripam fluminis quod vocatur Fulda, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

In eminenti apostolicae sedis specula disponente Domino constituti ex injuncto nobis officio religiosas debemus personas diligere et loca eis commissa apostolicae protectionis patrocinio defensare. Proinde, dilecte in Domino fili Henrice abbas, tuis rationabilibus petitionibus annuentes, monasterium Salvatoris [Col. 0086A] Domini nostri Jesu Christi, cui Deo auctore praesides, praesentis scripti suffragio roboramus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda. Monasterium videlicet Sancti Andreae apostoli, quod vocatur Exaiulum, situm Romae juxta ecclesiam Sanctae Dei genitricis Mariae semper virginis, quae vocatur ad Praesepe, a praedecessore nostro sanctae memoriae PP. Leone predecessori tuo Hecberto religioso abbati amoris causa donatum, cum omnibus [Col. 0086B] mansionibus, caminatis, cellis, vinariis et coquina, cum curte et puteo et introitu per portam majorem a via publica, et cum omnibus ad idem monasterium pertinentibus, tam intra quam extra urbem sitis, quae ei juste ac recte pertinere noscuntur. Novale quoque quod eidem monasterio devotionis intuitu contulisti, nostra auctoritate apostolica ei in perpetuum confirmamus. Prohibemus autem omnem cujuslibet Ecclesiae sacerdotem in praefato vestro Fuldensi monasterio aliquam ditionem habere, vel auctoritatem praeter nostram apostolicam sedem, specialiter episcopum in cujus dioecesi constructum esse videtur, ita ut nisi ab abbate monasterii ipsius fuerit invitatus, nec missarum ibidem solemnia celebrare praesumat. Dona vero et oblationes decimasque [Col. 0086C] fidelium absque ullius personae contrarietate, firmitate perpetua eidem monasterio confirmamus. Interdicimus etiam ne femina unquam illuc ingredi praesumat, et ne quis unquam placitum ibi habeat vel in caeteris ejus locis nec servos nec colonos ad aliquod servitium constringat, nisi cui abbas ad utilitatem suae necessitatis assensum praebuerit. Obeunte vero te ejusdem loci abbate, nullus ibi per violentiam aut subreptionem, nisi quem fratres communi assensu secundum beati Benedicti Regulam eligendum decreverint abbas substituatur. Statuimus autem ut congruis temporibus nostrae sollicitudini ecclesiasticae intimetur qualiter religio monastica regulari habitu dirigatur concordiaque convenienti [Col. 0086D] ecclesiastico studio mancipetur, ne forte, quod absit! sub hujus privilegii obtentu animus gressusque rectitudinis vestrae a norma justitiae aliquo modo retorqueatur. Concedimus etiam tibi, fili charissime, praedicare verbum Dei auctoritate nostra apostolica, et ut tam tu quam successores tui ante alios abbates Galliae seu Germaniae primatum sedendi in omni loco conventuque nostra apostolica auctoritate obtineatis. Usum quoque dalmaticae et sandaliorum in missarum solemniis licentia nostrae auctoritatis tam tibi quam successoribus tuis concedimus, secundum quod in antecessorum nostrorum privilegiis continetur. Abbas vero non nisi a nostra sede benedicatur a qua benedici debet. Et si in aliquo crimine accusatus fuerit ejusdem tantummodo nostrae sedis judicium [Col. 0087A] exsequatur Illud etiam generaliter addendum esse dignum duximus ut quidquid auctoritate praedecessorum nostrorum, regum vel imperatorum ipsi vestro Fuldensi monasterio constat fuisse concessum, sit etiam nostra auctoritate apostolica per hoc nostrum privilegium confirmatum. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit a sacratissimo corpore Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis [Col. 0087B] percipiant et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

(S. p.) Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus. (B. V.)

Datum Leodii per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, Kal. Aprilis, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno II.

XXXVIII. Privilegium pro ordine Praemonstratensi. (Anno 1131, April. 12.) [LEPAIGE, Bibliotheca S. ord. Praem., p. 419.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HUGONI abbati Praemonstratensi ejusque [Col. 0087C] coabbatibus, praepositis, prioribus et universis fratribus Praemonstratensis ordinis, salutem et apostolicam benedictionem.

Sacra vestri ordinis religio sic vos dignos favoris gratiae per excellentiam meritorum constituit, ut ea vobis libenti animo concedamus, quae secundum Deum de sedis apostolicae pietate vobis profutura credimus. Eapropter, dilecti in Domino filii, justis interventionibus et postulationibus venerabilis fratris nostri Norberti Magdeburgensis archiepiscopi inclinati, et vestris rationalibus supplicationibus grato concurrentes assensu, personas vestras et Ecclesias quibus divinis estis obsequiis mancipati, cum omnibus possessionibus seu bonis quae inpraesentiarum juste et legitime possidetis, aut in futurum concessione [Col. 0087D] pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, sub beati Petri patrocinio, et apostolicae sedis protectione suscipimus, et praesentis nostri scripti pagina communimus. Statuimus etiam, ne post haec aliquis vestrum vel successorum vestrorum et modum regulae et praerogativam religionis quae in Praemonstratensi Ecclesia observatur, aliqua temeritate infringere aut immutare praesumat. Sed unusquisque, implorato divino auxilio, ut ordo vester de bono in melius provehatur, diligentius elaboret. Fratrum autem qui stabilitatem et obedientiam in ecclesiis vestris promiserunt, nullus recedere, et recedentem nisi cum commendatitiis [Col. 0088A] litteris nullus audeat retinere. Ut autem tam in praelatis quam in subditis vestri ordinis integritas inviolabiliter observetur, decernimus ut si quis abbatum Ecclesiarum vestrarum, ab ordinis sui proposito et consuetudine Praemonstratensis monasterii deviaverit, Pater abbas super correctione sua eum bis tertiove commoneat. Quod si incorrigibilis apparuerit, dioecesanus episcopus sub praesentia et testificatione Patris abbatis et duorum ejusdem ordinis abbatum, sine omni dilatione ordinis sui transgressorem deponet. Depositum autem episcopus ad Ecclesiam unde venit remittet, et alium idoneum canonica fratrum electione e vestigio subrogabit. Nulli ergo hominum fas sit personas vel Ecclesias vestras temere perturbare, aut earum possessiones [Col. 0088B] auferre vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem personis, Ecclesiis et locis vestris sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu [Col. 0088C] Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Lauduni per manum Haimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, secundo Idus Aprilis, indictione nona, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo trigesimo primo, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno secundo.

XXXIX. Privilegium pro monasterio S. Martini Laudunensi. (Anno 1131, April. 12.) [LEPAIGE, Bibliotheca Praemonstr., p. 448.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0088D] filiis GUALBERTO abbati et canonicis ecclesiae Beati Martini, quae in Laudunensis suburbio sita est, eorumque successoribus ibidem divino famulatui mancipatis in perpetuum.

Quoniam sine vero cultu religionis, nec charitatis unitas potest subsistere, nec Deo gratum exhiberi servitium, expedit apostolicae auctoritati religiosas personas diligere, et religiosa loca apostolicae sedis munimine confovere. Quoties enim illud a nobis petitur quod rationi cognoscitur convenire, animo nos docet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecte in Domino Gualtere abbas, tuis rationabilibus postulationibus annuentes, ecclesiam Sancti Martini, cui Deo auctore praeesse dignosceris sub beati [Col. 0089A] Petri patrocinio et apostolicae sedis protectione suscipimus, et nostri scripti pagina communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona praefata Ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis rationabiliter poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: vineas videlicet quas in Tiriniaco, in Jovia, in monte Antelli, in Ursello, in Criptis, in Mons, in monte Lauduno ipsa Ecclesia possidet. Et allodia, terras censuales, quas in Avenis, in Verciniaco, in Brucis, in Makigni, in Pomereto, in Morolzis, in Vele, in Salmunceo, in villa Mariae, in Vorgia habet. Culturam [Col. 0089B] quoque Monstratam ex dono Godefridi, consentiente charissimo filio nostro Ludovico rege Francorum, eidem Ecclesiae concessam, et culturam de Surmont, furnum de Moncels et de Verciniaco, molendinum quod dicitur Crollet, apud Chivi sedem molendini, apud Parenni aliam sedem molendini. Statuimus etiam ne post haec aliquis vestrum vel successorum vestrorum formam et modum regulae et praerogativam religionis quae hodie in Praemonstrata Ecclesia observatur, aliqua temeritate infringere aut immutare praesumat. Sed unusquisque, implorato divino auxilio, ut ordo vester de bono in melius provehatur, diligentius elaboret. Fratrum autem qui stabilitatem et obedientiam in eodem loco promiserint [Col. 0089C] nullus recedere, et recedentem nisi cum commendatitiis litteris nullus audeat retinere. Ut autem tam in praelatis quam in subditis vestri ordinis integritas inviolabiliter observetur, decernimus ut si quis abbatum Ecclesiarum quae praedictae ecclesiae Beati Martini subjectae sunt, ab ordinis sui proposito exorbitaverit, dioecesano episcopo, tertio quartove commonitus incorrigibilis apparuerit ad eamdem Ecclesiam reducatur, et in locum ejus idonea persona canonice subrogetur, salva nimirum dioecesani episcopi debita justitia et reverentia. Nulli ergo hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro [Col. 0089D] quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, honoris potestatisque suae dignitate careat, reamque se divino judicio de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

[Col. 0090A] Datum Lauduni per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, undecimo [ leg. secundo] Idus Aprilis, indictione nona, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno secundo.

XL. Ad Guillelmum Cantuariensem archiepiscopum.—De inobedientia Joannis Glasguensis episcopi conqueritur. [ Monasticon Anglicanum, III, p. 147.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GUILLELMO Cantuariensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato.

Ita rebelles et ingrati districtis debent animadversionibus cohortari. Quia igitur Joannes Glasguensis [Col. 0090B] episcopus contra matrem suam sanctam Romanam et Eboracensem Ecclesiam calcaneum suum erexit, et quoscunque potuit in errorem schismatis inducere minime formidavit, sollicitudini tuae mandamus ut, sicut in partibus illis vices nostras exsequeris, eumdem Joannem districte convenias, quatenus a suis erroribus resipiscat, et ad debitam obedientiam atque subjectionem Eboracensis Ecclesiae redeat. Si vero infra trium mensium spatium, postquam a te commonitus fuerit hoc implere contempserit, ex tunc, quousque satisfecerit, eum excommunicationi cum tuis suffraganeis subjicias. Idipsum Thomae Eboracensi archiepiscopo metropolitano suo facere injunximus. Vale.

[Col. 0090C] Data Parisiis X Kal. Maii.

XLI. Lobiensem abbatiam ordinis S. Benedicti privilegiis exornat, atque in primis declarat neminem in ecclesia abbatiali posse humari, propter honorem reliquiarum divi Petri apostoli, quae ibidem servantur. (Anno 1131, April. 26.) [MIRAEI, Opp. diplom., tom. II, p. 1161.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio LEONIO abbati monasterii Beati Petri Lobiensis, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi convenire cognoscitur, animo nos decet libenti condescendere, et petentium desideriis congruum impertiri [Col. 0090D] suffragium, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, si non ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit conservatus.

Proinde, dilecte in Christo fili Leoni abbas, tuis rationabilibus petitionibus clementer annuimus, et Beati Petri Lobiense monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, ad exemplum praedecessoris nostri felicis memoriae Joannis Romani pontificis sub apostolicae sedis protectione suscipimus, et scripti nostri auctoritate communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum et principum, oblatione fidelium, seu [Col. 0091A] aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant.

Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi per subreptionem vel violentiam substituatur, nisi quem fratres communi consensu, aut pars sanioris consilii secundum Regulam beati Benedicti providerint eligendum, et episcopus Leodiensis eis praefecerit.

Qui episcopus et donum abbatiae antiquorum regum et imperatorum munificentia sibi concessum nunquam amittat, unde et monachis ea quae nunc tenent vel tenere debent, vel de caetero acquisituri sunt sine inquietudine conservet.

Libertatis quoque praerogativam a venerabilibus [Col. 0091B] fratribus nostris Leodiensibus episcopis in Leodiensi Ecclesia praedecessoribus tuis concessam, tibi tuisque successoribus confirmamus.

Stationes etiam publicas a Leodiensi episcopo in eodem fieri coenobio, eumdemque episcopum ibidem aliquando venire, vel aliquod adventu suo gravamen inferre, nisi ab abbate et fratribus vocatus fuerit, omnino prohibemus.

Juri quoque Lobiensis Ecclesiae providentes, decernimus ne coenobium aliquod ob conversionis vel sepulturae causam absque jam dictae Ecclesiae licentia aliquem de familia suscipere praesumat.

Sane pravam illam consuetudinem, quae sub nomine personatus usque ad tempus praedecessoris nostri bonae memoriae papae Urbani extraordinarie [Col. 0091C] inoleverat, submovemus.

Defuncto autem presbytero, qui alicui altari serviebat, alium idoneum per te vel successores tuos episcopo praesentari praecipimus, qui videlicet et curam parochiae cum assensu vestro suscipiat, atque de cura plebis episcopo rationem reddat, tibique ac tuis successoribus pro temporalibus ad monasterium pertinentibus debitam subjectionem exhibeat.

Porro quia idem locus in honore beati Petri, cujus vices agimus, consecratus, et ipsius pignoribus specialiter habetur insignis, dignum duximus ejusdem atrium, sicut a sanctis Patribus nostris statutum est, et hactenus servatum, nullius humani cadaveris sepultura deinceps aperiri.

Advocatiam quoque deinceps ipsius monasterii [Col. 0091D] liberam omnino esse decernimus, ut videlicet nullus ibi advocatus constituatur, nisi quem abbas et fratres ad ipsius loci utilitatem constituerint.

Qui advocatus, ubi et quando invitatur a confratribus, sine inquietudine locum supra memoratum tueatur.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed illibata omnia et integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate et dioecesanorum episcoporum canonica justitia.

[Col. 0092A] Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem coenobio sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Innocentius, catholicae Ecclesiae episcopus.

Data Parisiis per manum Aimerici, sanctae Romanae [Col. 0092B] Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VI Kalendas Maii, indictione IX, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo primo, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno II.

XLII. Confirmatio confraternitatis Ecclesiae Oxomensis. (Anno 1131, Maii 4.) [LOPERRAEZ CORVALAN, Descripcion histor. del obispado de Osma, tom. III, p. 13.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, universis Dei fidelibus per Secoviensem, Oxomensem, Palentinam et Seguntinam parochias constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Inter caetera virtutis et misericordiae opera eleemosyna [Col. 0092C] praecipue commendatur, ipsa est enim quae a peccato liberat, et non permittit animam ire in tenebras, de cujus laude per Prophetam dicitur: Sicut aqua exstinguit ignem, ita eleemosyna peccatum (Eccli. III) . Et cum venerabilis frater noster Beltranus, Oxomensis episcopus, decorem domus Domini diligens, ecclesiam sibi commissam aedificare contendit, in quo vero opere ad laetum exitum perducendum multae atque magnae expensae eidem necessariae esse noscuntur; et quoniam eidem propriae facultates non suppetunt, charitati vestrae per apostolica scripta rogando mandamus, atque in peccatorum remissionem vobis injungimus, quatenus de bonis a Deo vobis praestitis ad tam sanctum et laudabile opus per Dei gratiam exsequendum, necessaria [Col. 0092D] solatia praebeatis, ut intercedentibus beatae Dei Genitricis meritis, in cujus honorem ecclesia dicta fundatur, necnon orationibus fratrum saecularium ejusdem loci pro vobis apud Deum effusis, bona vestra in hoc saeculo gratum suscipiant incrementum, et pro transitoria temporalique substantia piis locis ac vestra devotione impensa cum peccatorum venia aeterna vitae gaudia assequi mereamur. Confraternitas vero, quae, ut accepimus, venerabilis frater noster Raimundus, Toletanus archiepiscopus, ob loci sustentationem atque vestrarum salutem animarum ibidem stabilivit, auctore Domino confirmamus, et ratam permanere decernimus.

Datae apud Montem Furtinum, quarto Nonas Maii.

XLIII. Ad Alvisum Aquincinctinum abbatem.—Renuenti Alviso praecepit ut Atrebatensis Ecclesiae curam suscipiat. (Anno 1131, Maii 5.) MANSI, Concil., XXI, 403.

[Col. 0093A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio ALVISO Aquincinctinensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Divinis ingratum constat illum esse beneficiis, qui talentum sibi a Domino creditum, in sudario, tepescente charitate, reponit. Qui enim saluti proximi providere negligit, indignationem benigni et districti Judicis adversum se intorquere non metuit. Accepimus autem quoniam Atrebatensis Ecclesia proprio [Col. 0093B] destituta pastore, te unanimi voto et pari consensu sibi in episcopum et pastorem elegit. Per apostolica igitur scripta dilectioni tuae mandando praecipimus, quatenus absque refragatione aliqua opus Dei ad quod vocatus es, perficiendum suscipias: ut Atrebatensis Ecclesia peccatis exigentibus, tam in spiritualibus quam in temporalibus plurimum imminuta, tuis salubribus exhortationibus, et bonae vitae exemplo, divina suffragante gratia, percipiat incrementum.

Data in Pontisara, III Nonas Maii.

XLIV. Privilegium pro monasterio S. Dionysii Parisiensis. (Anno 1131, Maii 9.) [DOUBLET, Hist. de Saint-Denys, p. 485.]

[Col. 0093C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio SUGGERIO abbati venerabilis monasterii, quod in honore beati Dionysii martyris Parisius situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Decor domus Domini diligendus est et locus habitationis gloriae ejus, attenta diligentia et reverentia honorandus. Ecclesia namque Dei quae non sine multo sudore et labore temporaliter peregrinatur in terris, pro illius amore et desiderio quae perpetuis et inconcussis gaudiorum praemiis fruetur in coelis, religiosa et honorabilia loca quae Deo dicata sunt, et ejus famulatui mancipata, attentius reveretur et diligit. Ea igitur ratione nos, qui ex commisso a Deo apostolatus officio curam et administrationem [Col. 0093D] Ecclesiarum omnium gerimus, famosum et nobile Beati Dionysii monasterium, imperatorum et regum munificentia et liberalitate ditatum, affectione paterna diligimus, et ne pravorum hominum molestetur incursibus defensamus. Quocirca, dilecte in Domino fili Suggeri abbas, quem fidelem et devotum beato Petro sanctaeque Romanae Ecclesiae certis indiciis experti sumus, cujus etiam industria et sollicitudine in praefato Beati Dionysii monasterio, gratam Deo religionem reformatam esse comperimus, rationabilibus tuis postulationibus gratum praebemus assensum. Statuimus itaque ut quaecunque dignitas authenticis praedecessorum nostrorum Zachariae, Stephani, Leonis, Alexandri, Paschalis, et [Col. 0094A] Calixti, Romanorum pontificum privilegiis, eidem loco concessa est, quaecunque bona Catholicorum regum, vel aliorum fidelium, legitimis oblationibus ad idem monasterium pertinere noscuntur, quidquid etiam in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, seu aliis justis modis Domino largiente poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: In pago Metensi cellam Novam, cum omnibus appendiciis suis, videlicet Hulsperc, Autminge, Enmelingas, ecclesiam de Fulcreia, salinas ac patellas salinarum apud Marsalicam, monasterium Argentolium, quod situm est in pago Parisiensi, super fluvium Sequanae, cum pertinentiis suis. In episcopatu Aurelianensi campum [Col. 0094B] Mainerii, Villare, Vendrous, Villammeium, Fejenis, Linus Ad haec comitatum Vilcassini, qui juris Beati Dionysii est, quem charissimus filius noster Lodoicus, rex Francorum, per te a beato Dionysio in beneficium et feodum suscepisse cognoscitur, quoniam is possidet cujus nomine possidetur, tibi tuisque successoribus confirmamus. Vicariam quoque, et omnimodam justitiam, ac plenariam libertatem juxta villam Sancti Dionysii sicut sub scriptis terminis distinguitur, a fluvio videlicet Sequanae, a molendino quod vulgo appellatur Bayard, usque ad supremum caput villae quae vocatur Halbervillare. quam praefatus rex juris esse Beati Dionysii recognoscens ei restituit. vobis nihilominus roboramus.

[Col. 0094C] Praeterea omnimodam potestatem, omnemque justitiam, et universas consuetudines nundinarum indicti, ipsius regis liberalitate vobis concessas, ut perpetuis eas quiete obtineatis temporibus, assertionis nostrae munimine confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praedictum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut pars consilii sanioris secundum Dei timorem, et [Col. 0094D] beati Benedicti Regulam elegerint. Electus autem, vel a Romano pontifice, vel a quo maluerit Catholico episcopo, consecretur. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, sive basilicarum, ordinationes monachorum, vel clericorum ad idem monasterium pertinentium, a Catholicis accipietis episcopis, quemadmodum praedecessorum nostrorum canonicae aequitatis privilegiis institutum est. Missas sane publicas celebrari, aut stationem in eodem monasterio, praeter abbatis voluntatem, fieri prohibemus: sed nec interdicere, nec excommunicare, nec ad synodum vocare, vel abbatem, vel ipsius loci monachos, episcopis aut episcoporum ministris permittimus facultatem. Porro tam tibi quam tuis successoribus [Col. 0095A] licentiam indulgemus in gravioribus negotiis sedem apostolicam appellare, nec appellantes ante negotii finem laesio ulla contingat, quatenus auctore Deo in sanctae religionis studiis quieti ac seduli permanere possitis. Si quis igitur in posterum, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui careat dignitate, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et [Col. 0095B] hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Willelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus subscripsi.
  • Ego Goselinus presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae subscripsi.
  • Ego Joannes Sancti Chrisogoni presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli Equitii subscripsi.
  • [Col. 0095C] Ego Ubertus presbyter cardinalis tituli Sancti Clementis subscripsi.
  • Ego Rusticus presbyter cardinalis tituli Sancti Ciriaci subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis tituli Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Albertus diaconus cardinalis tituli Sancti Theodori subscripsi.
  • Ego Willelmus diaconus cardinalis tituli S. Mariae in Via Lata.

Datum Rothomagi per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, septimo Idus Maii, indictione nona, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus domini Innocentii II papae anno secundo.

XLV. Domus hospitalis Falesinae, assensu Henrici Anglorum regis a Gonfrido conditae, protectionem suscipit possessionesque confirmat. (Anno 1131, Maii 9.) [ Neustria pia, p. 751].

[Col. 0095D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GONFRIDO, salutem et apostolicam benedictionem.

Ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio, religiosis desideriis debemus assensum praebere, ut fidelis devotio celerius sortiatur effectum. Quocirca, dilecte in Domino fili Gonfride, tuis postulationibus clementer annuimus, et hospitalem domum de Falesia, [Col. 0096A] consensu charissimi filii nostri Henrici, gloriosi Anglorum regis, a te constructam, et scripti sui pagina roboratam, sub B. Petri protectione suscipimus, et apostolicae sedis robore communimus. Statuimus igitur ut quaecunque bona, quaecunque possessiones, concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, eidem loco collata sunt, vel deinceps, praestante Domino, conferentur, nullus auferre vel minuere audeat, sed omnia integra conserventur, pauperum usibus, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, omnimodis profutura. Si quis itaque locum ipsum temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel minuere forte tentaverit, indignationem BB. apostolorum Petri et Pauli et [Col. 0096B] nostram incurrat: conservantes autem, peccatorum remissionem et eorumdem apostolorum gratiam consequantur.

Datum Rothomagi VII Idus Maii.

XLVI. Didacum archiepiscopum Compostellanum vocat ad concilium Remis celebrandum.—G. subdiaconum commendat. (Anno 1131, Maii 19.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 525.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO Compostellano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro unitate Ecclesiae conservanda, et schismate quod nuper in sancta Dei pullulavit Ecclesia resecando, [Col. 0096C] utile duximus consilio fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium proxima B. Lucae festivitate Remis praestante Domino concilium celebrare. Ideo fratres et filios nostros archiepiscopos, episcopos, abbates, et alios religiosos ac sapientes viros Alamanniae, Lotharingiae, Franciae, Northmanniae, Angliae et Hispaniae convocare decrevimus. Per praesentia igitur scripta et charissimum filium nostrum G. sanctae R. E. subdiaconum fraternitati tuae mandando praecipimus, quatenus omni occasione remota praefato termino ad nostram praesentiam venias, ut tuo et aliorum fratrum nostrorum freti consilio valeamus, et errata corrigere, et quae ad honorem Dei statuenda fuerint suffragante ipsius gratia stabilire. Praedictum vero filium nostrum [Col. 0096D] G. quem paternae affectionis brachiis amplexamur, tibi, quem specialiter diligimus, attentius commendamus, rogantes ut eum pro reverentia B. Petri, et charitate nostra benigne recipias, et honeste pertractes.

Dat. Belvaci XIV Kal. Junii.

XLVII. Ad abbatem Cluniacensem Petrum.—De centum marcis in Anglia ab Henrico rege datis. (Anno 1131, Maii 20.) [MANSI, Concil. XXI, 407.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Cluniacensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

[Col. 0097A] Donationes et beneficia quae ad sustentationem fratrum a regibus, principibus et aliis juris religionis amatoribus sacrosanctis praestantur ecclesiis, tanquam ea quae divini juris effecta sunt, auctoritate apostolica volumus communicare. Per praesentis itaque scripti paginam, donationem a charissimo filio nostro Henrico illustri et glorioso Anglorum rege de centum marcis argenti per annos singulos Cluniacensi monasterio persolvendis factam, sexaginta videlicet in telonio Londoniensi, et quadraginta in telonio Lincolniensi, apostolicae sedis patrocinio roboramus. Haec autem donatio apud Rothomagum ab eodem filio nostro Henrico rege, Incarnationis Dominicae anno 1131, indictione IX, mense Maio, die Dominica in nostra et fratrum nostrorum praesentia [Col. 0097B] facta est, Guillelmi scilicet Praenesani episcopi, Joannis tituli S. Chrisogoni, Humberti S. Clementis, Rustici S. Cyriaci, Gozelini S. Caeciliae, presbyterorum cardinalium; Gregorii SS. Sergii et Bacchi, Aimerici cancellarii, Guidonis S. Mariae in Via Lata, diaconorum cardinalium; Oldegarii Terraconensis, Hugonis Rothomagensis archiepiscoporum; Gaufridi Carnotensis, Joannis Lexoviensis, Joannis Sagiensis, episcoporum; Bernardi Claraevallis, Sugerii S. Dionysii, Bosonis de Bacho, abbatum; Guillelmi comitis de Warena, Roberti filii ipsius regis comitis de Glocerio, Roberti de Sigillo, Roberti de Laha, Rabelis camerarii de Tancarvilla, Nahelis thesaurarii, Haalonis prioris Sancti Osqualdi. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum [Col. 0097C] monasterium super eadem donatione futuris temporibus infestare, aut eam auferre, minuere, vel ausu temerario fatigare; sed integra conservetur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa est usibus profutura. Si quia igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae confirmationis paginam sciens, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae ep. subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus, subscrip.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Guido Tiburcius episcopus, subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Joannes tit. S. Chrysogoni presb. card. subscripsi.
  • [Col. 0097D] Ego Ulbertus tit. S. Clementis presb. card. subscripsi.
  • Ego Goselinus presb. card. tit. S. Caeciliae, subscripsi.

Datum Belvaci per manum Aymerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, XIII Kalend. Junii, indict. XI, Incarnationis Dominicae an. 1131, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno II.

XLVIII. Clero et populo Atrebatensi Alvisum episcopum commendat. (Anno 1131, Jun. 18.) [BALUZ., Miscell. II, 164.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0098A] filiis clero et populo Atrebatensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Venientem ad nos venerabilem fratrem nostrum Alvisum episcopum vestrum debita charitate suscepimus, ipsumque cum gratia sedis apostolicae et litterarum nostrarum prosecutione ad vos duximus remittendum. Universitati itaque vestrae per praesentia scripta mandando praecipimus quatenus eum benigne recipiatis et honeste tractetis, eique tanquam proprio pastori et animarum vestrarum episcopo obedientiam et reverentiam humiliter deferatis, ad recuperandas quoque possessiones Ecclesiae, quae distractae sunt, et pacem reformandam ac raptores coercendos, sicut boni ac devoti filii, ei auxilium unanimiter praebeatis.

[Col. 0098B] Data Compendii XIV Kal. Julii.

XLIX. Gualtero abbati S. Vedasti praecipit ut Alviso episcopo Atrebatensi obediat. (Anno 1131, Jun.) [BALUZ., ubi supra, p. 164.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUALTERO abbati Sancti Vedasti, salutem et apostolicam benedictionem.

In sede justitiae a Domino constituti ita auctore Domino debemus nostra defendere ut unicuique Ecclesiae sua jura serventur. Juxta paternorum quoque canonum sanctiones non tantum a nobis convenit quod potestatis est fieri, sed potius quod rationis ordo exigit singulis exhiberi. Hujus ergo considerationis [Col. 0098C] intuitu dilectioni tuae per praesentia scripta mandamus et mandando praecipimus ut quemadmodum per praedecessorum nostrorum Urbani, Paschalis, Calixti, Romanorum pontificum, privilegia statutum est, et per nosipsos postmodum innovatum, venerabili fratri nostro Alviso Atrebatensi episcopo canonicam subjectionem et obedientiam deferas.

L. Ad Hugonem Rothomagensem episcopum.—Petit pecuniarum subsidia corrogari ad reparandam Noviomensem ecclesiam, incendio cum domibus episcopi et canonicorum combustam. (Anno 1131, Jun. 27.) [D BOUQUET, Recueil, tom. XV, p. 372.]

[Col. 0098D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri, HENRICO [ corr. HUGONI] Rothomagensi archiepiscopo, episcopis et dilectis filiis abbatibus, clericis, baronibus, et aliis Dei fidelibus per Rothomagensem provinciam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Utilis est et gratiosa admodum videri debet apud genus humanum haec commutatio, ubi pro temporalibus aeterna, pro transitoriis immutabilia conferuntur. Dator enim et remunerator omnium bonorum Dominus, sub cujus jurisdictione et dominio omnia concluduntur, bonam voluntatem irremuneratam non deserens, de plenitudine abundantiae suae pro minimis maxima et pro terrenis praebere coelestia [Col. 0099A] consuevit. Caeterum, quid apud Noviomum, peccatis exigentibus, nuper contigerit; quomodo episcopalis et mater ecclesia cum domibus episcopalibus incendio sunt concrematae, dilectionem vestram non credimus latere. Quia igitur tantae calamitati misericorditer compati et pietatis intuitu fraterna suffragia ministrare debemus, universitatem vestram per praesentia scripta exhortamur in Domino, atque in remissionem peccatorum injungimus, ut, ad praefatam ecclesiam ad honorem et servitium Domini reparandam, de facultatibus vobis a Deo collatis solatia transmittatis, quatenus cum Psalmista veraciter decantare: Domine, dilexi decorem domus tuae, et locum habitationis gloriae tuae (Psal. XXV, 8) , atque in coelesti patria corona immarcescibili, [Col. 0099B] praestante Domino [donari], valeatis.

Datum Crispiaci V Kal. Julii.

LI. Ad Hugonem Rothomagensem archiepiscopum.—Hortatur ut varia coerceat flagitia. (Anno 1131, Jul. 26.) [MANSI, Concil., XXI, 421.]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, venerabili fratri HUGONI Rothomagensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Qui in Ecclesia Dei praesidens nomine censetur episcopi, studeat ut actio sua conveniat nomini; si enim, cum potest, alios ab errore non revocat, seipsum errare demonstrat. Consentire namque videtur erranti qui ad resecanda ut corrigi debeant non [Col. 0099C] concurrit. Consentire est, cum qui posset redarguere taceat vel aduletur. Sed quid prodest alicui suo errore non pollui, qui consensum praestat erranti? Sacerdos ignorans legem ipse se arguit sacerdotem non esse: sacerdotis enim est scire legem, et ad interrogationem respondere de lege. Si scit, agnoscat se non esse custodem chartarum et elementorum legis, sed animarum: servus siquidem qui talentum a Domino susceptum in sudario reponit, multipliciter vapulabit. In provincia Northmanniae, cujus spiritualis administratio tibi, charissime frater, est a Deo commissa, multa mala, prout accepimus, pullulant, quae in aliis locis vel omnino non fuerunt, vel sunt desuetudine obumbrata. Novae siquidem [Col. 0099D] causae nova debetur sententia, et novis morbis novam discretus medicus adhibet medicinam: qui nimirum, si non senserit emolumentum fomenti, ne tota putrescat compago corporis, incisione vel cauterio depellantur. Pravum utique est et detestabile, et digna animadversione plectendum, quod in episcopatu Rothomagensi quidam laici jura sibi episcopalia usurpare, altarium oblationes auferre, ecclesiasticos redditus occupare; quidam etiam, quod monstruosum est, se archidiaconos nominare praesumunt. [Col. 0100A] Cum enim canones et sacrae leges prohibeant laicos, quantumlibet religiosos, res ecclesiasticas administrare, et officiales sive oeconomos non permittant in ecclesiis constitui nisi clericos: si quis talia praedia, possessiones ecclesiasticas, vel redditus divinis rebus destinatos, ausu sacrilego detinere praesumpserit, ut spiritus salvus sit, anathematis est sententia feriendus, et a corpore ac sanguine Domini separandus. Verum nullus debet in archidiaconum eligi, nisi prius fuerit diaconatus functus officio. Quod si quisquam laicus, aviditate rerum ecclesiasticarum, hoc sibi nomen vindicat, non debet archidiaconus sed archidiabolus appellari. Porro certissimi juris est Ecclesias Dei non haereditario jure aliquem, non secundum carnem successorem expetere, [Col. 0100B] sed ad sui regimen et officiorum suorum dispensationem honestas, sapientes et religiosas personas exposcere: honor namque ecclesiasticus non est sanguinis, sed meriti. Si quis igitur praebendas, praeposituras, capellanias, ecclesias, aut ecclesiastica officia jure successionis expostulare praesumpserit, optatis dignitatibus careat, et gravi poena pro tantis excessibus percellatur. Ad certum quoque Ecclesiae titulum debet quis in presbyterum ordinari: cujus perpetuo destinatur servitio ab ea non recedat, nisi pro communi utilitate suus praelatus ad alia transferat. Sacris est canonibus obvium, et locationi ac conductioni rerum forensium proximum, conductitios et mercenarios presbyteros, quasi levissimos transfugas et volatiles, ecclesiasticis servitiis mancipari. [Col. 0100C] Presbyter autem, post assumptam animarum curam, si ad synodum, ubi de fide, de moribus, et ordine poenitentiae debet instrui, vocatus non iverit, et se aliqua consuetudine excusare contendit: quia se pastoris et fratrum praesentiae subtrahit, flagitiorum cumulum, quorum timore praesentare se judici erubescit, ipsemet sibi inesse insinuat. Illae enim tantum consuetudines quae nec rationi, nec canonibus contradicunt, observari merentur. Tales igitur et tam praesumptores presbyteri Ecclesiae administratione priventur, a cujus unitate se dividunt. Ad haec certum est quoniam ecclesiasticum beneficium non debet esse furtivum, et quisquis non consentiente episcopo ad ordinem provehitur, ipse [Col. 0100D] sibi causa est probans et manifesta ut ulterius non debeat promoveri. Admittantur igitur ad sacrum ordinem quibus natalium, morum, et status dignitas suffragatur: qui enim absque legitimo sunt matrimonio procreati, juxta leges vulgo concepti, quibus incertus est pater; vel spurii, id est, sine patre filii appellati nisi permissione imperiali solemniter indulta, ad paternam successionem non admittuntur. Qui autem paterna haereditate indignus judicatur, ne tanquam Dei minister indebite officiis ecclesiasticis [Col. 0101A] applicetur consideratione est exactissima providendum. Caeterum, qui se turpitudini et inhonestae vitae subjecit, Deo moribus contradicens, militaturus ad castra Dominica non accedat. Illi vero qui publicis functionibus sunt astricti, curiae officiis obligati, servitutis mole gravantur; quoniam nemo potest duobus dominis servire, nulla ratione, dum supradictis gravaminibus obnoxii fuerint, in clericos ordinentur. Inscios etiam litterarum et divinae legis ignaros, quasi truncos inutiles, honestas et ratio prohibet ordinari. Tu ergo, frater charissime, officium pastoris et evangelistae diligenter adimplens, haec loquere et exhortare, argue, obsecra, increpa, quatenus bonae vitae tuae exemplo et praedicationis verbo, oves tibi commissas, divina suffragante gratia, [Col. 0101B] cum fructu centesimo Domino valeas praesentare. Et quidquid super tantis flagitiis coercendis tui arbitrii deliberata discretio canonice constituerit, nos auctoritate apostolica ratum habebimus.

Datum Altissiodori VII Kal. Augusti 1131.

LII. Privilegium pro monasterio Sancti Amatoris Antissiodorensis. (Anno 1131, Sept. 24.) [LE BEUF, Hist. ecclés. et civile d'Auxerre, tom. II, preuv., p. 264.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HURRICO priori et fratribus ecclesiae Sancti Amatoris quae in Antissiodorensi suburbio sita est, [Col. 0101C] regularem vitam professis in perpetuum.

Ad hoc nobis a Deo pastoralis officii cura commissa est ut beneplacentem Deo religionem laboremus statuere et stabilitatem exacta diligentia conservare. Proinde dilecti in Domino filii venerabilis fratris nostri Hugonis Antissiodorensis episcopi religionis siquidem et pauperum amatoris, cujus, annuente studio et diligenti sollicitudine in vestra est Ecclesia religio instituta precibus inclinati, vestris rationabilibus postulationibus annuimus, et ecclesiam Sancti Amatoris in qua divino vacatis servitio, apostolicae sedis suffragio communimus. In primis utique statuimus ut in eadem ecclesia secundum B. Augustini Regulam, ordo canonicus [Col. 0101D] perpetuis temporibus conservetur; et nullus ibi nisi secundum eamdem Regulam canonicam vitam professus, canonicus substituatur. Quascunque praeterea possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et legitime possidetis, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda: ecclesiam videlicet Sancti Petri de Canuaninis, et duas capellas in eadem parochia, capellam videlicet de Orgiaco, et capellam de Villa-Ferreoli cum decimis et pratis, et ecclesiam Sancti Martini de Lanosicco cum appendiciis suis et quidquid in ecclesia sanctorum [Col. 0102A] Gervasii et Protasii juris habetis, decimas etiam de tribus clausis vinearum quas praedictus frater noster Hugo Antissiodorensis episcopus in vestra parochia noscitur possidere. Nihilominus decimam de clauso sancti Salvatoris qui est Castaneti vobis confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut temerariis vexationibus fatigare, sed omnia conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum in omnibus dioecesani episcopi reverentia ac justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam siens, contra eam [Col. 0102B] temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Antissiodori per manum Emerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, [Col. 0102C] octavo Kalend. Octobris, indictione decima, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno secundo.

LIII. Odonem abbatem S. Medardi Suessionensem consecrat pridie Kalendas Octobris. (Anno 1131, Sept. 30.) [ Chronic. S. Medardi Suession. ap. ACHERY, Spicil. II, 489.]

LIV. Ad Hugonem Rothomagensem archiepiscopum.—Confirmatio jurium et praediorum Ecclesiae Rothomagensis. (Anno 1131, Oct. 6.) [MANSI, Concil., XXI, 423.]

[Col. 0102D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HUGONI Rothomagensi archiepiscopo ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuam memoriam.

Apostolicae sedis consueta benignitas et discreta simplicitas de plenitudine gratiae suae, fecundis successibus plene honorificentiis, et beneficiis plurimos obligat, et circa domesticos et humiles filios charitatis suae indeficientem affluentiam ubi opus fuerit repraesentat. Propensiori igitur ratione prospiciendum est ut si quando beneficium seu obsequium ab aliquo pie oblatum suscepimus, ut longe superiores in retribuendo quam in conferendo appareamus, non mensura pari vel aequalitate, sed ubertate copiosa [Col. 0103A] respondere curemus. Pravum est enim et detestabile ingratitudinis vitium et funditus a bonorum mentibus repellendum; ingratus siquidem poenam, non gratiam promeretur. Quanto autem studio et infatigabili sollicitudine hac tempestate causam matris tuae sanctae Romanae Ecclesiae intrepidus assumpseris, et ambitionem invasoris Petri Leonis detestans, ac Judaicae perfidiae furorem conterens frequentibus et ratione munitis exhortationibus clericorum, principum et caeterorum corda in fide Catholica et obedientia nostra firmaveris, non immemores: te, charissime frater Hugo archiepiscopo, virum utique sapientem, religiosum et in necessitate probatum, in proprium et specialem B. Petri et sanctae Romanae Ecclesiae filium suscipimus, et intra nostrae [Col. 0103B] dilectionis gremium familiari dulcedine retinemus. Rationabilibus igitur tuis postulationibus assensum praebentes, Rothomagensem Ecclesiam, cui Deo auctore praesides, cum bonis suis apostolica defensione protegimus, et quae ipsius juris sunt tibi tuisque successoribus scripti nostri robore communimus, statuentes ut Rothomagensis archiepiscopus, Bajocensi, Abrincensi, Ebroicensi, Luxoviensi, Constantiensi et Sagiensi, jure metropolitico praesit episcopis; qui nimirum ab eo consecrationem recipiant, et ei tanquam proprio metropolitano humiliter pareant. Decernimus etiam ut presbyteri in Rothomagensi parochia constituti ecclesiarum administrationem et curam animarum a vobis recipiant, et ad synodum vocati absque contradictione aliqua venire [Col. 0103C] non differant: ad haec adjicientes prohibemus, ne aliquis laicus infra praefatum episcopatum officium sibi archidiaconatus assumat, neque compositionem ecclesiasticam sibi vindicare praesumat; nullus quoque archiepiscopus vel episcopus in Rothomagensi parochia absque tuo vel successorum tuorum assensu audeat episcopalia celebrare. Porro nemo de vestris frugibus aut animalibus decimas exigat, quandoquidem episcoporum est decimas a subditis suis recipere, easque in usum propriae mensae, ad opus clericorum, necnon pro ecclesiarum aedificiis reparandis, ac pro sustentandis pauperibus juxta sanctiones canonicas dispensare.

Quisquis praeterea infra Rothomagensem episcopatum [Col. 0103D] ad pastoralitatis officium assumptus fuerit, episcopali jure vobis integre conservato, debitam reverentiam tibi tuisque successoribus absque refragatione exhibeat. Porro quaecunque possessiones aut bona ad praefatam Ecclesiam juste et canonice pertinere noscuntur, vel in futurum liberalitate regum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda.

Oppidum videlicet quod dicitur Andeleium cum villis, silvis, pratis, aquis, justitiis ac libertatibus, [Col. 0104A] cum portu et navium redditibus, et ut tam vos quam omnes servientes domus vestrae liberum commeatum vini, frumenti et omnium aliarum rerum, tam in aquis quam in terris, transitibus pontium, et portibus maris omni tempore habeatis; in Anglia in episcopatu Wintoniensi manerium quod dicitur Bintae-Worda, in Northmannia oppidum Gisors et Willam Duvrent ac Daivillam, cum agris, silvis, aquis, pratis, molendinis, et cum omni libertate et justitiis; prata quoque supra Sotevillam juxta Sequanam sita, et domum ibidem ad fena conservanda; Rothomagi domum propriam, curiam et hortum, ultra muros pomerium, et mansionarios, de quibus habes censum et justitiam: ea etiam quae sunt de feudo Rothomagensis archiepiscopi; Vilcassinum [Col. 0104B] Franciae, praeter illa castella quae ad jus regis ex antiqua consuetudine pertinent. Sane Alba-marla cum omnibus ad eam pertinentibus, et castrum Teoni, et castrum Allium Ambianensi civitati proximum, quod supra Somenam fluvium situm est, vobis sicut caetera auctoritate apostolica communimus. Terminos vero parochiales, infra quos utique Mellendum et Pontisara continentur, vobis firmamus, sicut a Pontisara usque ad mare protenduntur, et antiquis ex alia parte a Mellendo castro non solum Sequana flumine, sed etiam ultra. Sequanam antiquis territoriorum finibus discernuntur usque ad fluvium Bithle, et inde per Sequanam usque in mane. Nulli ergo hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, [Col. 0104C] vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris et eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura.

LV. Ad sanctum Aybertum monachum et inclusum. (Anno 1131, Oct. 21.) [COUSIN, Histoire de Tournay, l. II, p. 215.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo filio suo AYBERTO monacho et recluso, salutem et apostolicam benedictionem.

Quia veridica relatione comperi te a praedecessoribus meis sanctissimis viris Paschali et Honorio licentiam accepisse poenitentiam dare, et absolutionem [Col. 0104D] facere confitentibus peccata sua, eamdem tibi potestatem auctoritate Dei et beati Petri apostoli et nostra concedimus, rogans dilectionem tuam ut memor sis nostri in orationibus tuis. De reaedificatione locelli tui, unde mihi mandasti, precor et obsecro omnes, ad quos miseris et rogaveris in remissione peccatorum suorum, ut tibi de suis eleemosynis subveniant. Proinde omnibus benefactoribus tuis quartam partem poenitentiae suae ex parte Dei et sanctorum apostolorum Petri et Pauli et nostra relaxamus. Concedimus etiam tibi ut in oratorio tuo licentiam habeas ostiis apertis missas celebrare, etiamsi pro aliquo foris facto patria [Col. 0105A] reliqua inbanizata fuerit. Omnes vero te visentes in eundo et redeundo pacem ex toto habere praecipimus, in eos autem qui in eis manum injecerint, gladium excommunicationis quod resipuerint, et tibi satisfecerint, exerimus. Vale.

Data Remis XII Kalendas Novembris.

Appensum sigillum plumbeum ex una parte hanc habet inscriptionem INNOCENTIUS PAPA II, et ab altera vero effigies apostolorum Petri.

Hoc apographum de verbo ad verbum originali suo, quod in praesentem diem integrum in archivis ecclesiae nostrae Crispinensis asservatur respondet. Quod ita esse sigillo nostro etiam apposito testor XVI Kal. Martii 1614.—CLAUDIUS ejusdem Ecclesiae humilis abbas.

LVI. Ecclesiam S. Deodati in valle Galilaea tuendam suscipit possessionesque ac jura ejus confirmat. (Anno 1131, Oct. 24.) [Dom CALMET, Histoire de Lorraine, II, preuves, p. CCXCII.]

[Col. 0105B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ALBERTO, praeposito Sancti Deodati, et fratribus ibidem divino famulatui mancipatis, eorumque successoribus in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro Ecclesiarum statu satagere et earum saluti et quieti, auxiliante Domino, salubriter providere. Dignum namque est et honestati conveniens esse cognoscitur ut, qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a perversorum hominum nequitia tueamur, et beati [Col. 0105C] Petri atque apostolicae sedis patrocinio muniamus. Proinde, dilecte in Domino fili Alberte praeposite, tuis rationabilibus postulationibus annuentes, ad exemplar praedecessorum Calixti et Honorii Romanorum pontificum, ecclesiam Sancti Deodati, quae in valle Galilaea sita est, cui Deo auctore praeesse dignosceris, cum suis omnibus pertinentiis, sub beati Petri tutela et protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus. Statuimus ergo ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia in praesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praesente Domino poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant, in [Col. 0105D] quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda:

1. Altare scilicet Sanctae Crucis, quod tu, fili Alberte praeposite, cum communi fratrum tuorum assensu eidem ecclesiae ad ornamenta perpetuo concessisti.

2. Domos quoque tuas, et quaecunque alia tuo sunt studio acquisita, et ad communes usus fratrum ejusdem Ecclesiae a te collata.

3. Praeterea quaecunque antecessor tuus Rembaldus, in domibus, sive in aliis praefatae Ecclesiae contulit, vobis nihilominus confirmamus.

4. Allodium de Moriviller, et de Ainvilla, ex dono Hevusedae nobilis feminae.

5. Dotem etiam Idae mulieris, videlicet allodium [Col. 0106A] de Mogins, cum medietate unius molendini, ecclesiae vestrae ab ea donati.

6. Ecclesiam de monte Sancti Remigii, juxta quod frater noster dignae memoriae Riquinus Tullensis episcopus scripto suo vobis firmavit.

7. Necnon tenorem Ecclesiarum vestrarum, quas in episcopatu Basileensi habetis, sicut usque ad tempora nostra tenuistis, et a Ridulpho beatae recordationis, Basileensi episcopo, scripto confirmatum suscepistis, videlicet ut in quarto anno ecclesia de Hungrersem pro decimis quadraginta solidos Basileensis monetae, et capella de Mitteguilre quinque solidos et illa de Nunneguilre similiter solidos quinque persolvat.

8. In quibus nimirum Ecclesiis, cum opportunitas [Col. 0106B] exergerit, juxta dispositionem praepositi et fratrum vestrae Ecclesiae, sacerdotes substituantur.

9. Ad indicium autem libertatis hujus a Romana Ecclesia perceptae, quotannis aureum unum Lateranensi palatio persolvetis.

Nulli ergo hominum fas sit praenominatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut temerariis exactionibus fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris et successorum vestrorum usibus profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate [Col. 0106C] careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum Remis per manum Americi sacrosanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IX Kalend. Novembris, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus autem domini Innocentii anno XX.

LVII. Privilegium pro ecclesia S. Martini Turonensis. (Anno. 1131, Oct. 28.) [ Défense des priv. de Saint-Martin de Tours, p. 16.]

[Col. 0106D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Ecclesiae Beati Martini Turonensis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis debitores ex apostolicae sedis auctoritate ac benevolentia existamus, illis tamen personis propensiori studio providere nos convenit, quae sanctae Romanae Ecclesiae noscuntur specialius adhaerere; proinde, dilecti in Domino filii, justis vestris petitionibus accommodantes assensum, ecclesiam beati [Col. 0107A] Martini Turonensis in qua divino vacatis servitio, quae utique ad jus et proprietatem sanctae Romanae Ecclesiae specialiter noscitur pertinere, protectione sedis apostolicae duximus muniendam et praesentis scripti patrocinio roborandam. Statuimus enim ut quaecunque possessiones, quaecunque bona ad eamdem ecclesiam inpraesentiarum juste et legitime spectare videntur, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: burgum videlicet Sancti Petri puellaris cum pertinentiis suis, a charissimo filio nostro Ludovico illustri et glorioso Francorum rege vobis concessum; ecclesiam [Col. 0107B] Sancti Pauli Cormeriacensis, ecclesiam Sanctae Mariae de Bellomonte, ecclesiam Sancti Cosmae cum appendiciis suis. Porro libertatem et immunitatem, honores et beneficia eidem ecclesiae vestrae Beati Martini per antecessorum nostrorum Adeodati, Leonis, Adriani, Sergii, Gregorii, Urbani, Paschalis, Calixti, Honorii Romanorum pontificum, vel per Turonensium archiepiscoporum Crodberti, Ivonis et Airardi scripta collecta, integra vobis et intemerata serventur; claustrum autem vestrum usque ad muri cuneos liberum omnino permaneat, sicut hactenus noscitur permansisse; presbyteri quoque infra ecclesiae ambitum, in cellulis et oratoriis vestris, in ecclesia Sancti Venantii et in ecclesia Sancti Petri quae de Cardoneto dicitur commorantes, [Col. 0107C] in ea quae praeteritis temporibus libertate manserunt, de caetero maneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam Beati Martini temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus profutura. Sane chrisma, oleum sanctum, ordinationes canonicorum qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a Turonensi accipietis archiepiscopo, si quidem gratiam et communionem apostolicae sedis habuerit, et ea gratis ac sine pravitate vobis exhibere voluerit; alioquin ea a quolibet Catholico suscipietis episcopo. [Col. 0107D] Canonicus autem vester, si ecclesiarum quae ad jus archiepiscopi pertinent canonicus fuerit, beneficio refutato, excommunicandi eum archiepiscopus non habeat facultatem. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum [Col. 0108A] bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Remis per manum Aimerici sanctae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Kalend. Novembris, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno secundo.

LVIII. Disciplinam in ecclesiis Bambergensibus ab Ottone episcopo institutam sancit. (Anno 1131, Oct. 28.) [CANIS. ed. Basnage, Thesaurus, III, II, 50.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri OTTONI Babergensi episcopo, ejusque [Col. 0108B] successoribus canonice substituendis, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoties a nobis petitur illud quod religioni et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et congruum impartiri suffragium, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Proinde, venerabilis frater Otto episcope, petitionis desideriis tuae ex consueta sedis apostolicae mansuetudine clementer annuimus, in primis siquidem statuentes ut tenor religionis, qui in Ecclesiis tibi commissus est, per tuam diligentiam, cooperante Domino, institutus, firmiter in eis perpetuis temporibus conservetur. Constituimus etiam ut in eisdem Ecclesiis nullus per simoniacam haeresim statuatur, sed honestae personae, quibus utique morum et status [Col. 0108C] dignitas suffragatur, inibi ordinentur. Sane in coenobiis, quae vel antiquitus in tua parochia constructa sunt, vel tu ipse devotionis intuitu constituisti, seu aliis justis modis Ecclesiae tuae inire poteris, vel ab aliquo deinceps fidelium infra tuam dioecesim divina inspirante gratia, construentur, sacrae religionis ordinem manere decernimus. Nec alicui liceat ejusdem institutionis formam ullatenus permutare, nisi forte ad melioris status praerogativam, praestante Domino, promovere voluerit, nec id alicujus singulari judicio committatur, sed omnium monasteriorum ad Babergensem Ecclesiam pertinentium, aut sanioris partis consilio ac consensu fieri debere sancimus. Si quis autem huic nostrae constitutioni [Col. 0108D] temere contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non factum suum digna satisfactione correxerit, a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Conservantes eisdem locis quae justa sunt, omnipotentis Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli ac nostram gratiam consequantur.

LIX. Ad Ulgerium episcopum Andegavensem.—De confirmatione possessionum et privilegiorum Ecclesiae Andegavensis. (Anno 1131, Oct. 29.) [BALUZ, Miscell., III, 15.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0109A] fratri ULGERIO Andegavensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

In eminenti apostolicae sedis specula disponente Domino constituti, ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio religiosos viros debemus diligere et eorum loca sanctae Romanae Ecclesiae munimine defensare. Aequum etenim ac rationabile est ut quos erga beatum Petrum et nos ipsos in opportunitatibus fideles et devotos esse cognoscimus, eos et a pravorum hominum nequitia tueamur et in suis petitionibus clementer exaudire curemus. Proinde, venerabilis frater Ulgeri episcope, vir siquidem prudens ac religionis amator, tuis justis postulationibus assensum praebentes, Andegavensem Ecclesiam, [Col. 0109B] cui Deo auctore praeesse dignosceris, praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut quaecunque possessiones, quaecunque bona in praesentiarum ad eamdem Ecclesiam juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum largitione regum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis auxiliante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: ecclesiam videlicet Beati Joannis Baptistae, quae in Andegavis civitatis suburbio sita est, quam nimirum illustris vir Gaufridus comes junior tibi reddidit, ut videlicet tam tu quam successores tui jus plenissimum dominii et abbatis statuendi in ea canonicos, et tam in praebendis quam in aliis [Col. 0109C] omnibus rebus ad ipsam pertinentibus disponendi facultatem liberam habeatis. Prohibemus autem ne quis praebendam aut decanatum ipsius Ecclesiae, usque dum persona de medio sublata fuerit, donet alicui vel promittat. Detestabiles vero illas et homicidii reas exspectationes et successiones damnamus, nec quaelibet persona tale donum vel promissum suscipere vel capitulum concedere audeat. Hoc quoque penitus admonemus ne quisquam laicus jus aliquod in eadem Ecclesia vel in aliqua ipsius Ecclesiae praebenda praesumat expetere vel aliquid reddituum ejus expetere. Porro ecclesias et villas Chureii et Solonae cum omnibus suis appendiciis, quemadmodum a nobili viro Roberto de Busenciaco tibi et Ecclesiae tuae sunt traditae ac concessae, [Col. 0109D] apostolica auctoritate firmamus. Nulli ergo omnino hominum liceat praedictam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris Jesu [Col. 0110A] Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.

Datum Remis per manum Haymirici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Kal. Novembris, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1131, pontificatus vero domini Innocentii papae secundi anno secundo.

LX. Monasterii Mallersdorfensis protectionem suscipit. (Anno 1131, Oct. 29.) [LANG, Regesta, I, 134.]

[Col. 0110B]

LXI. Clero et populo Hildesheimensi significat Godehardum quondam episcopum in synodo Remensi sanctorum ordinibus ascriptum esse. (Anno 1131, Oct. 29.) [MANSI, Concil., XXI, 463.)

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis clero et populo Hildenesheimensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Veniens ad nos venerabilis frater noster Bernardus episcopus vester in plenaria synodo, quae Remis per Dei gratiam fuerat congregata, attestatione fratrum nostrorum episcoporum, et abbatum, et [Col. 0110C] aliorum qui secum venerant, S. memoriae Godehardum episcopum vestrum laudabiliter vixisse in mundo, et tam in vita quam post mortem multis miraculis coruscasse asseruit. Unde nos cum fratribus nostris omnipotenti Deo gratias referentes, habito eorum consilio, et collaudatione, quia eumdem in coelis eum sanctis credimus coronari, ipsum inter sanctos honorari praecipimus, mandantes vobis ut et eidem beato viro solemnitatem in vestra Ecclesia statuatis, et ad eam annualiter convenire curetis.

Data Remis IV Kal. Novemb.

LXII. Petro Venerabili Cluniacensi abbati locum qui dicitur Prins asserit. (Anno 1131, Oct. 31.) [MANSI, Concil., XXI, 416.]

[Col. 0110D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis, PETRO abbati et monachis Cluniacensibus in perpetuum.

Ex apostolicae sedis administratione, quae extraordinaria sunt, volumus corrigere; et quae ordinata, ad meliorem statum deducere; et ut in suae bonitatis firmitate permaneant, vigore ecclesiastico roborare. Eapropter, dilecte in Domino fili, donationem a Girino et fratribus, de loco qui dicitur Prins, cum suis pertinentiis. Remis in palatio venerabilis fratris nostri Rainaldi archiepiscopi nobis factam, vobis concedimus, donamus, et tradimus, ac per praesentis [Col. 0111A] scripti paginam confirmamus. Nulli ergo omnino hominum fas sit praefatum locum temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare: sed omnia dominio et possessioni Cluniac. monasterii perpetuo integra conserventur. Si quis autem huic nostrae constitutioni temerario ausu contraire tentaverit, etc.

Datum Remis II Kal. Novembris.

LXIII. Ad Sugerium S. Dionysii abbatem. (Anno 1131, Nov. 2.) [DOUBLET, Hist. de Saint-Denys, p. 487.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio SUERIO [ al. SUGGERIO], abbati Sancti [Col. 0111B] Dionysii, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ne illa quae rationabiliter constituta, vel ordine judiciario decisa, vel per concordiam terminata sunt, recolendi desuetudine obumbrent, sollicita providentia persuadet charta et attramento firmare. Nolumus enim lites et controversias in infinitum extendi, sed paci et tranquillitati Ecclesiarum diligentiam adhibere. Controversia siquidem filii nostri Lanzonis abbatis et monasterii Sancti Michaelis super fluvium Mosae in territorio Virdunensi, adversum te et monasterium Sancti Dionysii, cui auctore Deo praesides, diutius agitata, per venerabiles fratres nostros Matthaeum Albanensem episcopum, Rainaldum Remensem archiepiscopum, Goslenum [Col. 0111C] episcopum Suessionensem et Alberonem Trevirensem electum, et dilectos filios, Tytoinum, Gorgiensem abbatem, magistrum Ottonem Metensem, et Simonem praepositum Ambianensem, hoc modo terminata est, et a nobis praesentis scripti pagina confirmata. Ut videlicet Larizo abbas et successores sui, ac monasterium Sancti Michaelis, de villa Salona singulis annis quinque marcas boni aurei mediana quadragesima Dominica, scilicet qua cantatur Laetare, Jerusalem, Remis in monasterio Sancti Remigii certo nuntio tuo, vel successorum tuorum, aut monasterii S. Dionysii, vel abbati, aut priori Sancti Remigii ad opus vestrum persolvant. Et quidquid fiat, quidquid eveniat de Salona villa, praefatum [Col. 0111D] beati Michaelis monasterium, vel abbas ejusdem loci, nuntio monasterii sancti Dionysii, aut vestro nominatam quantitatem argenti statuto termino semper exsolvant. Ac per hoc, dilecte in Domino fili Suggeri abbas, et monasterium tibi commissum quidquid adversus monasterium et abbatem Sancti Michaelis calumniabaris dimisisti, et penitus refutasti. Condictum est etiam ut et tu et monasterium Sancti Dionysii, et abbas Sancti Michaelis, cum monasterio tuo, tam concessione capituli vestri, quam impressione sigilli hoc pactum ad invicem firmaretis. Caeterum Lanzo abbas concessionem episcopi Virdunensis sigilli sui auctoritate firmatam debet quaerere, et tibi conferre. Si quis autem huic nostri confirmationi sciens, temerario ausu contraire tentaverit, [Col. 0112A] a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat, nisi praesumptionem suam digna satisfactione correxerit. Conservantes autem beatorum apostolorum Petri et Pauli, ac nostram benedictionem et gratiam consequantur. Amen.

Datum Remis IV Nenas Novembris.

LXIV. Ad Stephanum Cisterciensem abbatem. (Anno 1131, Nov. 4.) D. BOUQUET, t. XIV, p. 247.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio STEPHANO Cisterciensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0112B] Quoniam turbatus et inquietus animus non potest Deo dignum famulatum impendere, nostrum est paci et tranquillitati Ecclesiarum et servorum Dei, auxiliante Domino, propensius providere. Controversiam siquidem inter filios nostros Herbertum S. Stephani Divionensis, et Herbertum S. Sequani abbates accepimus agitari. Quia igitur te sapientem, discretum et religiosum virum esse cognovimus, dilectioni tuae mandamus quatenus, statuto utrique parti termino, causam audias canoniceque definias, et auditis utriusque partis rationibus, quod inter vos discretio tua statuerit, inviolabiliter servetur.

Datum Remis II Nonas Novembris.

LXV. Bulla pro coenobio S. Satyri. (Anno 1131, Nov. 5.) [ Gall. Christ., nov., Instr., t. II, Instr. p. 52.

[Col. 0112C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO abbati et fratribus in ecclesia Beati Satyri divino famulatui mancipatis tam praesentibus quam futuris in P. P. M.

In apostolicae sedis specula, disponente Domino, constituti, ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio religiosos viros debemus diligere et ad religionem propagandam libenter operam dare. Quocirca, dilecti in Domino filii, quieti et utilitati ecclesiae Beati Satyri in qua divino vacatis servitio salubriter providentes, eam sanctae Romanae Ecclesiae suffragio muniendam duximus. In primis si quidem statuentes [Col. 0112D] ut ordo canonicus secundum beati Augustini Reguiam ibidem perpetuis temporibus irrefragabiliter conservetur. Sane decedentibus canonicis saecularibus qui ibi sunt, praebendis eorum in usum regularium fratrum redactis, nullus nisi canonicam vitam professus eis substituatur. Quascunque praeterea possessiones aut bona inpraesentiarum juste et canonice possidere videmini, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere pertubare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus [Col. 0113A] fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt. usibus profutura. Sane obeunte te, dilecte in Domino fili Petre, nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi per subreptionem aut violentiam praeponatur, nisi quem fratres ipsius loci secundum Dei timorem et beati Augustini Regulam sibi praeviderint eligendum. Statuimus etiam ut ipsius ecclesiae bona nullus sibi audeat usurpare, sed in tua et eorum qui post te regulariter successerint, libera dispositione permaneant, salva nimirum dioecesani episcopi justitia et reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire, tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua [Col. 0113B] emendaverit, potestastis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Remis per manum Americi S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, Nonis Novemb., indictione X, Incarn. Dom. ann. 1131, pontif. vero Domini Innocentii II PP. anno II.

[Col. 0113C] In folio verso privilegii legitur: «Privilegium Innocentii papae de confirmatione, et institutione ordinis S. Augustini in ecclesia S. Satyri et de canonicis saecularibus subtrahendis. »

LXVI. Monasterii Fusniacensis possessiones confirmat. (Anno 1131, Nov. 5.) [ Historia Fusniacensis coenobii, p. 23, teste BREQUIGNY, Table chronologique, II, 57.]

LXVII. Ad Lotharium regem.—Ejus erga se studium laudat. De muneribus missis gratias agit. Hortatur «quod in epistola significaverit, adimplere acceleret, ut imperialem coronam de manibus suis Romae suscipiat. » (Anno 1131.) [SCHLOSSER U. BERCHT, Archiv., II, 370.]

LXVIII. Ad Petrum Lugdunensem archiepiscopum, apostolicae sedis legatum. [PÉRARD, Recueil de plusieurs pièces curienses servant à l'hist. de Bourgogne, p. 105.]

[Col. 0113D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri PETRO Lugdunensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitati tuae notum facimus, quoniam fratri nostro Guillenco Lingonenis episcopo per scripta nostra praescripsimus, quatenus dilecto filio nostro Heberto abbati Sancti Stephani Divionensis super ecclesiam Sancti Michaelis, neque ab Humberto [Col. 0114A] presbytero, neque ab alia submissa persona, aliquam molestiam inferri permittat. Id ipsum quoque experientiae tuae injungimus, ut qualiter idem abbas praefatam ecclesiam quiete ac pacifice habeat, omnino provideas. Etenim veridica relatione didicimus quod praefatus Humbertus eamdem ecclesiam juste amiserit.

Data Parisiis, III Nonas Novembris.

LXIX. Ad Guilencum Lingonensem episcopum.—Ne Herbertum S. Stephani Divionensis abbatem vexari ab Humberto presbytero sinat. (Anno 1131, Nov. 11?) [PERORE, ibid., p. 105.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0114B] fratri GUILENCO Lingonensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitati tuae viva voce injunximus ut religiosos viros diligeres, eosque pro commisso tibi officio confoveres. Hoc profecto intuitu, per apostolica tibi scripta mandamus atque praecipimus, quatenus dilecto filio nostro Heberto abbati Sancti Stephani Divionensis, super ecclesiam Sancti Michaelis, neque ab Humberto presbytero, neque ab alia submissa persona, aliqua molestia vel injuria inferatur; sed ut idem abbas eamdem ecclesiam de caetero quiete possideat, omnimodis cures efficere.

Data Parisiis, III Nonas Novembris.

LXX. Parthenonem S. Trinitatis (Paraclitensem) Heloissae priorissae rogatu tuendum suscipit et bona ejus confirmat, ea lege ut a monialibus nummi sex quotannis Lateranensi palatio persolvantur. (Anno 1131, Nov. 28.) [ Gall. Christ., XII, instrum. 259.]

[Col. 0114C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus HELOYSSAE priorissae, caeterisque sororibus in oratorio Sanctae Trinitatis, quod in pago Trecensi, in parochia Quinceii supra fluvium Arduconem situm est, divino famulatui mancipatis tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi cognoscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Proinde, dilectae in Domino filiae, vestris justis [Col. 0114D] postulationibus assensum praebentes, monasterium S. Trinitatis, in quo divino vacatis servitio, sub apostolicae sedis protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentarium juste et legitime possidetis, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Sane laborum vestrorum decimas quas propriis excolitis sumptibus, seu annualium absque contradictione aliqua vobis concedimus possidendas. Nulli ergo hominum fas sit praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, [Col. 0115A] aut aliquibus vexationibus fatigare, sed haec omnia integra conserventur, vestris usibus perpetuo profutura. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis, sex nummos quotannis Lateranensi palatio persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertioque commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem, intervenientibus BB. apostolorum Petri et Pauli meritis, gratiam Domini nostri Jesu [Col. 0115B] Christi et aeterna felicitatis praemia consequantur. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Antissiodori per manum Almerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellari, IV Kal. Decembr., indict. X, Incarnationis Dominicae anno 1131; pontificatus vero domini Innocentii papae II an. II.

LXXI. Ad Joannem Glasguensem episcopum.—Ut Thomae [Thurstano] archiepiscopo Eboracensi pareat. (Anno 1131, Nov. 29.) [ Monastic. Anglic., III, 146.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri JOANNI Glasguensi episcopo, salutem [Col. 0115C] et apostolicam benedictionem.

Praedecessor noster felicis memoriae papa Paschalis, salvo siquidem Eboracensi Ecclesiae jure, tibi manus consecrationis imposuit. Postmodum vero successores ejus sanctae recordationis, Calixtus et Honorius Romani pontifices, tibi per scripta apostolica mandaverunt quatenus venerabili fratri nostro Thomae archiepiscopo Eborum tanquam proprio metropolitano obedientiam et reverentiam exhibere; quamvis autem, prout ipse asserit, ei obedire promiseris, nondum tamen id effectu prosequi rite complesti. Quocirca per praesentia tibi scripta praecipimus ut, omni dilatione, seu tergiversatione remota, praedicto fratri nostro Thomae archiepiscopo humiliter pareas; alioquin ei in sua deesse justitia [Col. 0115D] non poterimus.

Datae Altissiodori tertio Kalendarum Decembris.

LXXII. Ad totius Scotiae episcopos.—De obedientia metropolitano suo, Eboracensi archiepiscopo, praestanda. (Anno 1131, Nov. 29.) [ Monasticon Anglic., t. III, p. 147.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, universis per Scotiam episcopis, Eboracensis Ecclesiae suffraganeis, salutem et apostolicam benedictionem.

Aequum est ut qui aliis praeesse desiderat, suis [Col. 0116A] praelatis subesse nullatenus erubescat: obedientia namque et humilitas sunt virtutum custodes, arrogans vero et inobediens indignationem Dei incurrit: et odiosus effectus a se proximi amorem repellit. Caeterum, sicut obedientes et humiles filii sunt et in sedis apostolicae gremio confovendi, ita e converso rebelles et clati ex districtae rigore justitiae digni sunt.—Per apostolica scripta vobis praecipiendo mandamus, quatenus venerabili fratri nostro Thomae archiepiscopo, tanquam proprio metropolitano vestro, absque refragatione aliqua, obedientiam et reverentiam humiliter deferatis. Et quemadmodum a praedecessoribus nostris felicis memoriae, Calixto et Honorio, Romanis pontificibus, vobis mandatum, est, ei irrefragabiliter paretis.

[Col. 0116B] Datae Altissidiori, III Kalend. Decembris.

LXXIII. Ad Stephanum Regniacensem abbatem.—Regniacenses abbates eximit ab obedientia quam Aeduensi episcopo fecerant pro loco Fontumensi . (Anno 1131, Dec. 13.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 373.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio STEPHANO Regniacensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Aequitatis ratio postulat neminem alterius possessiones pervadere, sed unumquemque suo jure et dignitate propria contentum esse. Quamobrem, dilecte in Domino fili Stephane, abba, quoniam [Col. 0116C] Regniacensis abbatia cui auctore Deo praesides, in Altissiodorensi parochia procul dubio sita est, te a professione quam venerabili fratri nostro Stephano Aeduensi feceras, et obedientia quam promiseras, apostolica auctoritate absolvimus. Praecipimus autem ut venerabili fratri nostro Hugoni Antissiodorensi episcopo, ejusque successoribus, tam tu, quam tibi substituendi abbates, tanquam proprio episcopo obedientiam humiliter et reverentiam deferatis. Porro Fontumens locus cum bonis suis, licet in Aeduensi parochia sit, integre tamen sub jure et dominio Regniacensis abbatiae consistat.

Data Antissiodori, Idibus Decembris.

LXXIV. Ad Hildelbertum Turonensem archiepiscopum.—Privilegium Fontis Ebraldi. (Anno 1131, Dec. 17.) [PAVILLON, Vie de Robert d'Arbrissel, Preuv., p. 626.]

[Col. 0116D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus HILDEBERTO Turonensi archiepiscopo ejusque suffraganeis, necnon venerabili Pictaviensi et venerabili Santonensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Quanto muliebris sexus existit fragilior, tanto studiosius est ei paterna sollicitudine providendum. Caeterum, quam spectata et famosa sit religio monasterii Fontis-Ebraldi, quantumque ex ea Domino [Col. 0117A] lucrum ipsius gratia cooperante provenerit, vestra paternitas non ignorat. Et quoniam sorores ibidem Deo famulantes aliorum auxilio et eleemosynis valde indigent, fraternitati vestrae mandamus quatenus populum vobis a Deo commissum in peccatorum remissionem commoneatis, ut de bonis sibi a Deo praestitis, eas foveant, et sustentent. Praeterea, si quis fidelium devotionis intuitu eis aliqua loca contulerit in quo eaedem sanctimoniales feminae oratorium velint construere, ad ipsarum postulationem eis aquam benedictam, et alia sacramenta ecclesiastica pro debito episcopalis officii, absque molestia praebeatis. Quemadmodum autem ipsas ab omni exactione liberas esse statuimus, etiam earum servientes absque inquietatione presbyterorum ad [Col. 0117B] quorum parochiam spectare noscuntur, ipsarum obsequiis libere vacare censemus.

Datum Altissiodori XVI Kal. Jan.

LXXV. Ad Hebertum S. Stephani Divionensis abbatem. (Anno 1131, Dec. 18.) [PÉRARD, Recueil de piéces, etc., p. 104.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HEBERTO Sancti Stephani abbati Divionensis, salutem et apostolicam benedictionem.

Ex administratione officii nobis a Deo injuncti, est imposita nobis necessitas ut religionem satagamus statuere, et stabilitam summa diligentia propagare. Et sicut sacramenta ecclesiastica magis divino numini sunt accepta, ita per discretas et [Col. 0117C] idoneas personas debent ad salutem animarum cum devotione et humilitate attentius ministrari; ideoque per apostolica scripta tibi concedimus, atque mandamus ut, si ecclesias tuas vacare contigerit, in eis libere et absque contradictione aliqua, sapientes et discretos canonicos regulares substituas, qui et curam animarum suscipiant et earum saluti providere cognoscant, salva nimirum dioecesani episcopi justitia et reverentia.

Data Altissiodori, XV Kalendas Januarii.

LXXVI. Ad abbatem Fontinellensem.—Ut a praelato suo benedictionem suscipiat, ipsique obediat. (Anno 1131, Dec. 30.) [MANSI, Concil., XXI, 425.]

[Col. 0117D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, abbati S. Wandregisili, salutem et apostolicam benedictionem.

Tyrannorum socium se esse manifestis probationibus indicat, qui, tenacitatis et ambitionis reus, subditis praeesse desiderat, et rectoris officium negligit adimplere. Perlatum siquidem est ad aures nostras, unde valde miramur quoniam, cum locum abbatis teneas, et fratribus praesis, atque bona ecclesiae B. Wandregisili tanquam praelatus tuo arbitrio administres, sub praetextu cujusdam pravae consuetudinis, quae sacris oraculis et rationi resistit, archiepiscopo tuo professionem facere contemnis; et quod spectat ad abbatem, divinum non suscipis [Col. 0118A] sacramentum. Sacramento ergo contempto, profecto vas vacuum es, et nomen abbatis cassum geris et inane. Quod si homines decipere niteris, Deum utique fallere non poteris. Ideoque per apostolica tibi scripta mandando praecipimus quatenus et benedictionem suscipere, et quod stricti juris ratio postulat, praelato tuo irrefragabiliter obedire non differas: quod si hoc adimplere subterfugiendo distuleris, sententiam quam in te et obedientes tibi monachos praedictus frater noster Hugo archiepiscopus, vir siquidem sapiens et discretus, dictante justitia protulerit, aut etiam promulgaverit, nos, auctore Domino, ratam habebimus.

Data Antissiodori XIII Kal. Januarii.

LXXVII. Ad Guillencum Lingonensem episcopum. (Anno 1131, Dec. 30.) [D. BOUQUET, tom. XIV, p. 247.]

[Col. 0118B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GUILLENCO Lingonensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Controversiam quae inter filios nostros Herbertum S. Stephani Divionensis et Herbertum S. Sequani abbates agitatur, dilectis filiis nostris Stephano Cisterciensi, Bernardo Claravallensi abbatibus, et aliis quos sibi adhaerere voluerint, commisimus terminandam. Quocirca fraternitati tuae mandamus atque praecipimus ut quod ab ipsis per justitiam vel concordiam super hoc statutum fuerit irrefragabiliter [Col. 0118C] facias observari. Quod si aliqua partium earum judicio parere contempserit, tam in contemptorem, quam etiam in res ejus debitam sententiam proferas.

Datum Altissiodori, III Kal. Januarii.

LXXVIII. Ad archiepiscopos et episcopos Franciae, etc.— Fontis-Ebraldi sanctimoniales, nolentes res suos defendere per ferrum ignitum vel campestre bellum, jubet in suis possessionibus defendi per duos vel tres idoneos testes. (Anno 1132, Jan. 18.) [D. BOUQUET, t. XV, p. 373.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis, in [Col. 0118D] quorum parochiis possessiones et bona sanctimonialium Fontis-Ebraldi sita sunt, salutem et apostolicam benedictionem.

Hac intentione, hoc desiderio amatores religionis veri praedia et possessiones sacrosanctis ecclesiis conferunt, ut religiosarum personarum quae in eisdem Domino famulantur, orationibus ad Deum profusis, tam ipsi quam praedecessores sui peccatorum nexibus absolvantur, pro temporalibus aeterna, atque coelestia pro terrenis percipiant. Caeterum, quia mundus ad malum pronus est, et frigescente charitate excrescit aviditas; quemadmodum ad aures nostras perlatum est, quidam tam animarum suarum quam parentum salutis immemores, bona quae sanctimonialibus Fontis-Ebraldi a Dei fidelibus [Col. 0119A] devotionis intuitu collata sunt, nituntur auferre, et hanc sibi subtilem rapacitatis capacitatem assumunt, quia personae earum indefensae sunt, et neque per ferrum ignitum vel bellum (quoniam canonicum non est, et a magistro suo bonae memoriae Roberto, ipsius loci fundatore, prohibitum) res suas defendere nolunt. Verum quam iniquum et detestabile sit, quod divini juris effectum est aliquem in proprios usus redigere, et fidelium vota in irritum revocare, vestra universitas recognoscit. Quamobrem, venerabiles fratres, mandamus quatenus easdem mulieres attentius manuteneatis et defendatis, et de possessionibus quas per duos vel tres idoneos testes sibi legitime donatas et ab ipsis possessas probare poterunt, nullam eis inferre injuriam [Col. 0119B] vel molestiam permittatis. Quod si quis hoc attentare praesumpserit, pro episcopalis officii debito plenam de eo justitiam faciatis.

Datum Aeduae, XV Kal. Februarii.

LXXIX. Ad Ludovicum VI Francorum regem.—Scribit se sospitem Cluniacum pervenisse. (Anno 1132, Febr. 2.) [MANSI, Concil., XXI, 401.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio LUDOVICO illustri et glorioso Francorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.

Sani, Deo gratias, et incolumes Kalendis Februarii Cluniacum pervenimus, ubi cum fratribus nostris, [Col. 0119C] episcopis, abbatibus et aliis sapientibus et religiosis viris. Purificationis beatae Mariae festivitatem solemniter et honorifice celebrantes, a fratribus nostris Guillelmo patriarcha Jerosolymitano, et A. [Asquitillo] Bethlehemiticae civitatis episcopo, litteras obedientiae et subjectionis suscepimus. Quia igitur causam Ecclesiae cum omni constantia et fortitudine certis experimentis te nobiscum portare, et nostris prosperitatibus congaudere jamdudum agnovimus, earumdem litterarum transcripta serenitati tuae duximus transmittenda, ut quos nimirum tuae charitatis sinceritas sociabili foedere copulat, de prosperis quoque successibus nihilominus gratulentur. Noverit sane strenuitatis tuae nobilitas, quoniam A. de Monforte [Col. 0119D] nec absolvimus nec absolvi praecipimus. Dilectae filiae nostrae Adelaidi reginae, uxori tuae, pro xeniis nobis transmissis multimodas gratias referimus, et tam ipsam quam amantissimum filium nostrum Ludovicum regem et alios filios tuos per te in Domino salutamus.

Datum Cluniaci IV Nonas Februarii.

LXXX. Privilegium pro ecclesia Sancti Stephani Diessensis. (Anno 1132, Febr. 6.) [ Monumenta Boica, t. VIII, p. 161.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio nostro HARTWICO praeposito ecclesiae Sancti Stephani in Diessen, ejusque successoribus canonice [Col. 0120A] substituendis, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati noscitur convenire, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Proinde, dilecte in Domino fili Hartwice praeposite, tuis justis et rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et venerabilium fratrum nostrorum Chunradi Saltzburgensis archiepiscopi et Hermanni Augustensis episcopi precibus inclinati, ecclesiam Sancti Stephani, a Berchtulfo et Ottone comitibus, et Sophia et Laurita eorum uxoribus, et filiis, per manum illustris viri Degenhardi beato Petro oblatam, cui Deo auctore praeesse dinosceris, sub beati Petri tutelam et apostolicae sedis [Col. 0120B] protectionem suscipimus et praesentis scripti patrocinio communimus; statuimusque ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis et illibata permaneant. Quod autem praefati fratris nostri Hermanni Augustensis episcopi, annuente studio, de Ecclesia beati Georgii in qua prius divinis eratis mancipati, vos ad ecclesiam Sancti Stephani transtulistis, quoniam locus ipse eam ad conservandam religionem, quam etiam fratrum usibus aptior visus est, laudamus et nostra auctoritate apostolica confirmamus. Decernimus etiam ut capella quae sita est [Col. 0120C] in loco Werde ecclesiae beati Stephani de caetero cum omni jure subjaceat. Et quidquid juris, quidquid dignitatis ipsa hactenus noscitur habuisse totum in ecclesiam Sancti Stephani transfundatur: hoc tamen rationis tenore, ut praedictae ecclesiae Sancti Georgii attenta sollicitudine providere curetis, quatenus divinum ibi officium assidue Domino impendatur. Porro decimae quas praenominata ecclesia Sancti Stephani, concessione pontificum juste hactenus habuit, eidem loco in perpetuum concedimus. Sane si quis fratrum vel sororum post factam ibidem professionem, persuadente diabolo, sine licentia praepositi ejusdem loci, ad alia loca confugerit, prohibemus et interdicimus ut nullus eos suscipere [Col. 0120D] praesumat, sed tanquam voti proprii temeratores ad eamdem ecclesiam redire compellantur. Ad haec adjicientes statuimus ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam in eadem ecclesia futuris temporibus conservetur. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut fratrum pars consilii sanioris, secundum timorem Dei et beati Augustini regulam providerint eligendum. Ad indicium autem hujusmodi perceptae a Romana Ecclesia tuitionis et libertatis, aureum unum annis singulis Lateranensi palatio persolvetis. Nulli ergo hominum omnino liceat praenominatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas [Col. 0121A] retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati fuerint, nullus obsistat. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri [Col. 0121B] Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem, intervenientibus apostolorum Petri et Pauli meritis, gratiam Domini nostri Jesu Christi et aeternae beatitudinis praemia consequantur. Amen.

Datum Cluniaci per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VIII Idus Februarii, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1132, pontificatus autem domni Innocentii II papae anno secundo.

LXXXI. Ad Briccium Nannetensem episcopum.—Ne monasterium Trenorciense injuris afficiat. (Anno 1132, Febr. 6.) [JUENIN, Hist. de l'abbaye et de la ville de Tournus, preuves, p. 151.]

[Col. 0121C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri B. [BRICCIO] Nannetensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilecti filii nostri P[etri] Trenorchiensis abbatis adversum te querelam accepimus: quod monasterium suum novis exactionibus et consuetudinibus inquietes. Et quoniam locus ipse ad beati Petri jus specialiter pertinet, fraternitati tuae praecipimus, quatenus in ejus possessiones novas exactiones vel consuetudines non inducas; etsi quas induxisti omnimodis removens definitionem de causa ecclesiae S. Vitalis, quemadmodum in Romana curia facta est, similiter facias observari.

[Col. 0121D] Datum Cluniaci VIII Idus Februarii.

LXXXII. Ad Petrum abbatem et monachos S. Benigni Divionensis.—Redditus telonei Divionensis villae, de quibus erat controversia, eisdem auctoritate apostolica confirmat. (Anno 1132, Febr. 8.) [D. BOUQUET, t. XV, p. 374.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO abbati, et fratribus S. Benigni Divionensis, tam praesentibus quam futuris.

Inter vos et Hugonem, Robertum atque Carolum, homines utique vestros, de portione telonei, id est redditibus venditionum Divionensis villae, et qui ad jus monasterii vestri pertinent, controversia est [Col. 0122A] diutius agitata. Caeterum, nos ad locum ipsum cum quibusdam ex nostris fratribus accedentes, eamdem causam, utraque parte praesente, investigavimus, et quod iidem redditus vestro fuissent monasterio adjudicati, Josberti Divionensis vice comitis et Wirrici militis testimonio et juramento suscepimus. Quia ergo ea quae legitime statuta esse cognoscimus, debemus apostolica auctoritate roborare, justis desideriis vestris accommodantes assensum, eosdem redditus B. Benigni monasterio in perpetuum confirmamus, et praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut nulli hominum liceat super hoc de caetero idem monasterium infestare, aut ei exinde aliquam molestiam vel imminutionem inferre. Si quis autem ausu temerario hoc attentare praesumpserit, [Col. 0122B] a sacratissimo corpore ac sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; conservantes vero omnipotentis Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli gratiam consequantur. Amen.

Datum Cluniaci, VI Idus Februarii, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1132; pontificatus vero domni Innocentii papae II anno II.

LXXXIII. Monasterii Cisterciensis possessiones confirmat. (Anno 1132, Febr. 18.) [MANRIQUE, Annal. Cisterc., l, 234.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio STEPHANO Cisterciensi abbati, ejusque [Col. 0122C] successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Habitantes in domo Dei in sinceritate charitatis, unanimes conservant unitatem spiritus in vinculo pacis. Purae namque mentis religio indissolubili divini amoris glutino confirmata, vultum clementissimi Creatoris, ut terrena coelestibus conjungantur, et ima superis socientur, mundis orationibus incessanter profusis, inclinat. Quia igitur fratres Cisterciensis monasterii a cura saeculari liberos et divinis servitiis mancipatos, pie vivere, ac religiose cognovimus: idcirco, in Domino dilecte fili Stephane abbas, tuis justis petitionibus duximus annuendum. Statuimus enim ut quaecunque bona, aut possessiones, quae ad eumdem locum inpraesentiarum [Col. 0122D] juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, ei conferri contigerit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Et quoniam ubi Spiritus Domini, ibi libertas, ut liberius divinis famulatibus valeatis insistere, et purgata mentis acie contemplationi vacare, prohibemus ne aliquis archiepiscopus, aut episcopus te vel successores tuos, seu aliquem abbatem Cisterciensis ordinis, nisi pro fide ad concilium vel synodum venire compellat. Quia vero Cisterciense monasterium hujus religionis origo est atque principium, nostra concessione hac praerogativa non immerito gaudeat, ut si quando fuerit pastore proprio viduatum, [Col. 0123A] quemlibet abbatem de omnibus abbatibus vestri ordinis vel monachum sibi libere praeficiendum eligat, et absque aliqua contradictione obtineat; caeteris vero vestri ordinis abbatiis, quae unam vel plures abbatias habent sibi subditas, et de sui corporis fructifera copia derivatas, abbate suo rebus humanis exempto, eligendi quemcunque maluerint de sibi subjectis abbatibus, vel quemlibet monachorum de omnibus congregationibus Cisterciensibus liberam concedimus facultatem. Illa autem abbatia quae nullam habet subditam, quemlibet monachum de omnibus praefatae religionis congregationibus libere sibi in abbatem eligat et habeat.

Porro conversos vestros, qui monachi non sunt, [Col. 0123B] post factam in vestris coenobiis professionem nullus archiepiscoporum, episcoporum, vel abbatum, sine vestra grata licentia suscipere, aut susceptum retinere praesumat. Verum quoniam, sicut beato Gregorio Augustinum Anglorum episcopum instruente didicimus, in communi vita viventibus; jam de faciendis portionibus, vel exhibenda hospitalitate, et adimplenda misericordia nobis quid erit dicendum? Cum omne quod superest, in causis piis ac religiosis erogandum est, Domino magistro omnium dicente: Quod superest, date eleemosynam, et ecce omnia vobis munda sunt (Luc. XI) , statuimus ut de laboribus quos vos, et totius vestrae congregationis fratres propriis manibus et sumptibus colitis, et de animalibus vestris a vobis decimas expetere vel [Col. 0123C] recipere nemo praesumat. Nulli ergo, etc. Conservantibus vero eidem loco quae sua sunt sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Joannes tit. Sancti Chrysogoni presbyter cardinalis.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.

Datum Cluniaci per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, IV Idus Februarii, indict. X, Incarnationis Dominicae anno 1131; pontificatus [Col. 0123D] vero domini Innocentii secundi papae anno secundo.

LXXXIV. Henrico episcopo Tullensi addicit Berchem curtem, Mediano monasterio adjudicatam. (Anno 1132, Febr. 11.) [Dom CALMET, Histoire de Lorraine, Il, pr., p. 296.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO Tullensi episcopo, ejusque successoribus in perpetuum.

Desiderium nostrum est Ecclesiae Dei pacem statuere, et ne lites in infinitum extendantur, sed potius conquiescant, si quae adversus eam querela emerserit, ex apostolicae dispensationis arbitrio, [Col. 0124A] fine debito terminare. Et quoniam ea quae non semper subjacent oculis, si non saepe recolantur, obumbrandi desuetudine ab humana memoria solent excidere, litem et controversiam quae inter te, frater Henrice Tullensis episcope, et Milonem abbatem Mediani monasterii de curte, quae dicitur Bercheim, agitabatur, in nostra et fratrum nostrorum praesentia terminatam, ad perpetuam posterorumque memoriam scripturae duximus committendam.

Te igitur et praefato abbate nostro conspectui Cluniaci statuto a nobis termino praesentatis, Bercheim curtem pertinere ad jus et proprietatem Tullensis Ecclesiae allegasti, asserens a glorioso illustris memoriae imperatore Ottone eidem Ecclesiae fuisse [Col. 0124B] collatam; praecepta vero regalia tam alterius Ottonis imperatoris, qui sicut in scripto suo continebatur, eamdem curtem Ecclesiae tuae restituit, quoniam Lotharius excommunicatus eam injuste abstulerat; quam Henrici imperatoris qui mercatum, bannum et monetam in eamdem curtem Udoni Tullensi episcopo concessit, et privilegium praedecessoris nostri beatae recordationis Leonis papae, qui curtem ipsam cum mercato, banno et moneta, auctoritate apostolica Tullensi Ecclesiae confirmabat, ut legerentur in medium protulisti; quod et factum est. Abbas autem Milo, post multorum interpositionem verborum poenitentia ductus, quoniam super eadem curte molestias et inquietudines tibi multas inflixerat, [Col. 0124C] jus Tullensis Ecclesiae coram omnibus qui aderant recognoscens, praenominatam curtem Bercheim per quamdam chartam in nostra manu coram fratribus nostris episcopis, et cardinalibus, ac laicorum et clericorum qui aderant multitudine, libere refutavit.

Nos igitur, communicato fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium, et aliorum religiosorum virorum consilio, per eamdem chartam, tibi, frater Henrice episcope, et per te Tullensi Ecclesiae, cui Deo auctore praesides, curtem ipsam Bercheim reddidimus, et praesentis scripti privilegio confirmamus, statuentes ut neque praenominato Miloni abbati, neque alicui omnino hominum liceat super hoc Tullensem Ecclesiam de caetero inquietare, nec [Col. 0124D] aliquam molestiam vel imminutionem inferre. Si quis autem huic nostrae redditioni sive confirmationi, sciens temerario ausu contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, et extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem, intervenientibus beatorum apostolorum Petri et Pauli meritis, gratiam Domini nostri Jesu Christi et beatitudinis praemia consequantur.

Data Cluniaci, per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Idus Februarii, Incarnat. Dominicae anno 1132; [Col. 0125A] ponctificatus vero domini Innocenti papae II anno secundo, indictione decima.

LXXXV. Ecclesiae Tullensis bona, petente Henrico episcopo, confirmat. (Anno 1132, Febr. 11.) [ Défense de l'Eglise de Toul, preuves, p. 14.]

LXXXVI. Ad Herbertum abbatem S. Stephani Divionensis. (Anno 1132, Febr. 12.) [PÉRARD, Recueil, p. 104.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HERBERTO abbati ecclesiae Sancti Stephani [Col. 0125B] Divionensis, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quemadmodum ea quae a nobis statuuntur firma volumus et illibata persistere, ita ea quae a fratribus nostris rationabili providentia, sive per contriciam [ f. controversiam], seu per concordiam stabilita sunt, illibata volumus permanere. Controversia siquidem inter vos et Herbertum abbatem Sancti Sequani, de duabus ecclesiis. Stabulis scilicet et Dalreis, est olim diu agitata. Tandem in praesentia venerabilis Guilenci episcopi vestri, sicut ex ejus scriptis accepimus, indicantibus Gauterio Cabilonensi episcopo, et Gerardo Besuensi abbate, et Ayrardo Lingonensi decano, et duobus archidiaconis, Jocelino, et Garnerio, earumdem ecclesiarum [Col. 0125C] vobis est cum decimis adjudicata possessio. Sed quoniam animus abbatis Sancti Sequani de repetendis ecclesiis non pausabat, nos utriusque ecclesiae paci et quieti providere curantes, causam ipsam dilecto filio nostro Stephano Cisterciensi abbati, ita commisimus terminandam, ut quod ab eo per justitiam vel concordiam statueretur, ratum auctoritate apostolica permaneret. Ipse vero tanquam vir religiosus, et pacis amator, auditis tam tuis quam alterius partis rationibus, et diligenter inspectis, consilio charissimi filii nostri Bernardi Clarae-Vallensis abbatis, et aliorum religiosorum virorum, praenominatam de duobus ecclesiis controversiam hoc modo per concordiam terminavit, ut videlicet ipsarum [Col. 0125D] ecclesiarum, tam tu quam fratres tui dimidiam portionem et ecclesia Sancti Stephani reliquam medietatem obtineat. Quia igitur quae ad pacem sunt in Ecclesia Dei debemus statuere, et praefato filio nostro Stephano abbate, concordiam stabilitam auctoritate apostolica roboramus, et ut nulli super hoc vestram ecclesiam liceat infestare, praesenti decreto sancimus. Si quis igitur huic nostrae constitutioni scienter contraire tentaverit, anathematis sententia percellatur.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Data Cluniaci per manus Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Idus Februarii, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno II.

LXXXVII. Monasterii S. Mariae Claraevallensis possessiones et privilegia, petente Bernardo abbate, confirmat. (Anno 1132, Febr. 17.) [D'ACHERY, Spicil. II, 577.]

[Col. 0126A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERNARDO Clarevallensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum . . . .

Caeterum quam firma perseverantique constantia causam beati Patri et sanctae matris tuae Romanae Ecclesiae, dilecte fili in Domino, Bernarde abbas, incandescente Petri Leonis schismate fervor tuae religionis et discretionis susceperit defensandam, et se murum inexpugnabilem pro domo Dei opponens, [Col. 0126B] animos regum ac principum, et aliarum, tam ecclesiasticarum quam saecularium, personarum ad Catholicae Ecclesiae unitatem, et beati Petri ac nostram obedientiam frequentibus argumentis et ratione munitus inducere laboraverit, magna quae Ecclesiae Dei et nobis provenit utilitas manifestat. Quamobrem tuis justis desideriis accommodantes assensum, Beatae Mariae Dei Genitricis monasterium, cui Deo auctore praesides, cum omnibus ad ipsum pertinentibus apostolicae sedis patrocinio communivimus, statuentes ut quaecunque possessiones aut bona ad eumdem locum, etc., ut supra.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis S. Mariae in [Col. 0126C] Porticu.
  • Ego Joannes tit. S. Chrysogonis presbyter card.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.

Datum Lugduni per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii XIII Kal. Martii. indict. X Incarnationis Dominicae anno 1132, pontificatus domini Innocentii papae secundi anno tertio.

LXXXVIII. Bulla pro institutione canonicorum regularium in coenobio Sancti Laudi Constantiensis. (Anno 1132, Mart. 2.) [ Gall. Christ. t. XI, Instr. 238.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0126D] fratri ALGARO Constantiensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Tunc Ecclesia Dei suo ordine regitur, cum ejus regimen sapienti et religiosae personae committitur. Gaudemus admodum, charissime frater Algare episcope, quoniam te ad administrationem Constantiensis Ecclesiae divina dispensatio evocavit; ideoque tibi et Ecclesiae tuae in posterum providentes, bona et possessiones, libertates et immunitates quae usque ad haec tempora quiete et legitime Constantiensis Ecclesia noscitur possedisse, tibi et tuis successoribus privilegii nostri munimine roboramus. Praeterea Sancti Laudi quae in civitate Rothomagensi [Col. 0127A] sita est ecclesiam, et Sancti Laudi in Constantiensi episcopatu cum pertinentiis et libertatibus suis, vobis ut ad canonicum ordinem redigatis assensu principis, concedimus. Audivimus enim ibi saeculares irregulariter vivere, ita tamen ut decedentibus saecularibus praebendae et eleemosynae eorum in usum regularium cedant; obeunte vero praelato, nullus ibi qualibet violentia praeponatur, nisi quem canonici communi assensu secundum Dei timorem et statuta sedis apostolicae providerint eligendum. Si quis igitur hanc nostrae constitutionis paginam ausu temerario, etc. . . .

Datum Viennae sexto Nonas Martii, anno Domini 1132.

LXXXIX. Monasterium Cluniacense qui die dedicationis altaris majoris adierint, iis poenitentiae susceptae dies XL remittit. (Anno 1132, Mart. 2.) [ Biblioth. Cluniac., p. 1380.]

[Col. 0127B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, discreto filio PETRO Cluniacensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Liberalitatis laudabile genus est ut qui se beato Petro, et sanctae Romanae Ecclesiae humili devotione exponunt, majorem familiaritatis praerogativam et digniora beneficia sortiantur. Quam gratum Deo Cluniacense monasterium famulatum impendat, et quantum apud homines nitore religionis fulgeat, [Col. 0127C] Ecclesia Dei novit, et vehementer exsultat. Aequitatis igitur postulat ratio ut idem locus apostolicae dilectionis privilegio gaudeat, et tam in capite quam in membris libertatem obtineat. Nos siquidem monasterium ipsum, quod specialiter ad jus beati Petri et sanctae Romanae spectat Ecclesiae, per nos ipsos visitavimus, et eodem die, quo revolutis multorum annorum spatiis praedecessor noster felicis memoriae papa Urbanus ibidem majus altare consecraverat, cum archiepiscopis et episcopis qui nobiscum convenerant, cooperante Spiritus sancti gratia idem monasterium solemniter dedicavimus. Devotioni quoque et humilitati fidelium, qui pro amore Dei, et ipsius loci reverentia in anniversario dedicationis [Col. 0127D] illuc conveniunt, prospicientes, ipsis quadraginta dies poenitentiae sibi injunctae, de gratia Dei confisi, beatorum apostolorum Petri et Pauli auctoritate remisimus. Statuimus etiam ut immunitas ejusdem coenobii inviolata et integra futuris temporibus conservetur. Et si quis infra terminos banni, qui ab eodem praedecessore nostro circa Cluniacum constituti sunt, scienter homines capere, vulnerare, vel res dicti coenobii violenter auferre praesumpserit, excommunicationis sententia sit innodatus, et tandiu excommunicatus maneat quousque ablata restituat, et Cluniacensibus monachis de illata injuria congrue satisfaciat. Ad hoc adjicientes decrevimus ut quicunque Cluniacenses monachos, vel eorum socios ceperint, aut ea quae portaverint, vel conduxerint, [Col. 0128A] excommunicationi etiam subjaceant. Si vero aliqui absque ipsorum monachorum praesentia, ea quae ad victum vel vestitum fratrum Cluniacensi coenobio Deo servientium pertinent, alicubi depraedati fuerint, nisi infra decem dies ablata restituerint, eos anathemati ipso facto subjacere praecipimus, et in terra eorum divina prohibemus officia celebrari. Loca quoque in quibus se receperint, quandiu praesentes fuerint, a divinis obsequiis, praeter infantium baptisma et morientium poenitentias, cessare jubemus, et nullus eorumdem praesumptorum nisi a solo Romano pontifice absolvatur. Porro quisquis praefatis fratribus ubicunque manentibus, quaelibet alia, praeter ea quae superius enumeravimus, violenter abstulerit, nisi infra decem dies [Col. 0128B] ablata restituerit, excommunicationi subjaceat, nec absolvatur donec capitale reddat et congrue satisfaciat. Sane archiepiscopis et episcopis, in quorum parochiis hoc perpetratum fuerit, auctoritate beati Petri et nostra praecipimus ut, postquam clamor ad aures eorum pervenerit, vel malefactum innotuerit, praescriptam excommunicationis sententiam, tepiditate seposita, faciant observari.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesia episcopus.

Datum Viennae per manum Aymerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, indict. XI, pontificatus nostri anno III, VI Nonas Martii.

XC. Ad Petrum Venerabilem Cluniacensem abbatem.—Controversia inter Cluniacum et abbat. S. Aegidii composita. (Anno 1132, Mart. 8.) [MANSI, Concil., XXI, 409.]

[Col. 0128C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio PETRO Clun. abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Quae ad pacem spectant Ecclesiae, libenti animo statuere volumus, et ut futuris temporibus inviolabiliter observentur, attenta diligentia providere. Litem siquidem et controversiam, tu charissime in Domino fili Petre abbas, et Cluniacense monasterium, adversus dilectum filium nostrum Petrum abbatem S. Aegidii et monasterium suum diutius agitasti. Tu [Col. 0128D] enim de subjectione tibi et praedecessoribus tuis per apostolicam sedem concessa eos impetebas. Ille vero antiquam libertatem sui monasterii intendebat. Quae tandem in nostra et fratrum nostrorum et episcoporum cardinalium praesentia, apud Beljocum est hoc ordine terminata. Ut videlicet si, quod absit! religionis ordo in monasterio S. Aegidii imminutus fuerit, ibidem tuo et successorum tuorum praecepto et consilio reformetur. Si quando vero te vel successores tuos ad idem monasterium ire contigerit, reverenter suscipiamini, et quandiu ibi fueritis, cum vestris omnibus honeste procuremini. Residendi quoque in sede ejusdem abbatis, et capitulum regendi, praedicto abbate vel successoribus suis praesentibus, et quae ibidem corrigenda fuerint, corrigendi [Col. 0129A] habeatis liberam facultatem. Verumtamen eodem abbate decedente, vel ad locum alium ipso vel ejus successoribus transmigrantibus, fratres monasterii S. Aegidii eligendi de congregatione sua abbatem absque impedimento habeant libertatem. Ita tamen ut ipsis pro abbate, qui ad aliud transierit monasterium, de nullo alio, praeterquam de Cluniacensi monasterio pastorem assumere liceat. Quo nimirum defuncto, vel etiam remoto de congregatione sua, eligendi abbatem, cum praedicto tamen tenore, eamdem habeant facultatem. Pro recompensatione quoque fatigationum expensarumque quas nimirum tu vel praedecessores tui pro monasterio S. Aegidii pertulistis, idem abbas consensu fratrum suorum, obedientiam quae Limantium nuncupatur [Col. 0129B] cum pertinentiis suis, tibi et per te Cluniacensi monasterio donavit, et in jus ejus ac in proprietatem in perpetuum transtulit. Quod si quis vos super eadem obedientia molestaverit, praefatus Petrus abbas se ac successores suos secundum justitiam auctores et defensores constituit. Tu vero, dilecte fili Petre abbas, praeter ea quae dicta sunt querimoniae, quam adversus monasterium S. Aegidii habebas, habito fratrum tuorum consilio, in perpetuum renuntiasti. Statutum etiam est ut si Cluniacense monasterium super monasterio S. Aegidii haberet aliqua privilegia, vel coenobium S. Aegidii super Limantio, utrinque reddantur. Si qua vero exstant generalia, nullum in hoc vigorem obtineant. Auctoritate igitur Dei et nostra praecipimus ut praedicta conventio [Col. 0129C] absque illius contradictione irrefragabiliter perperim observetur. Si quis vero praedictae concordiae in hunc nostrae confirmationis [jussum] contraire praesumpserit, indignationem beatorum Petri et Pauli ac nostram incurrat, et ab incoepto frustretur.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episc. subsc.
  • Ego Matthaeus Albanensis episc. subscripsi.
  • Ego Romanus diac. card. S. Mariae in Porticu Noles subscripsi.
  • Ego Joannes tit. S. Chrysogoni presb. card. subscripsi.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli, [Col. 0129D] subscripsi.
  • Ego Otto. diac. card. S. Georgii, subscripsi.
  • Ego Guido diaconus card. SS. Cosmae et Damiani, subscripsi.

Datum Valentiae per manum Aimerici S. R. E. diaconi card. et cancell., VIII Kal. [ leg. Idus] Martii, Incarnat. Dominicae anno 1132, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno III.

XCI. Ad archiepiscopos et episcopos omnes.—Privilegia Cluniacensia. (Anno 1132, Mart. 8.) [MANSI, Concil., XXI, 405.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis et episcopis, ad [Col. 0130A] quos litterae istae pervenerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Liberalitatis laudabile genus est, ut qui se B. Petro et sanctae Romanae Ecclesiae humili devotione exponunt, majorem familiaritatis praerogativam et digniora beneficia sortiantur. Quam gratum Deo Cluniacense monasterium famulatum impendat, et quantum apud homines nitore religionis fulgeat, Ecclesia Dei novit, et vehementer exsultat. Aequitatis igitur postulat ratio ut idem locus apostolicae dilectionis privilegio gaudeat, et tam in capite quam in membris libertatem obtineat. Nos siquidem monasterium ipsum, quod specialiter ad jus B. Petri et S. Romanae spectat Ecclesiae, per nos ipsos visitavimus. Et eodem die quo revolutis multorum annorum [Col. 0130B] spatiis praedecessor noster felicis memoriae papa Urbanus ibidem majus altare consecraverat, cum archiepiscopis et episcopis qui nobiscum convenerant, cooperante Spiritus sancti gratia, idem monasterium solemniter dedicavimus. Devotioni quoque et humilitati fidelium, qui pro amore Dei, et ipsius loci reverentia in anniversario dedicationis illuc convenerint, prospicientes, ipsis quadraginta dies poenitentiae sibi injunctae, de gratia Dei confisi, B. apostolorum Petri et Pauli auctoritate remisimus. Statuimus etiam ut immunitas ejusdem coenobii inviolata et integra futuris temporibus conservetur, ut, si quis infra terminos banni qui ab eodem praedecessore nostro circa Cluniacum constituti sunt, scienter hominem capere, vulnerare, vel res ejus [Col. 0130C] auferre praesumpserit, excommunicationis sententia percellatur, quousque ablata restituat, et abbati ac monachis de illata injuria congrue satisfaciat. Ad haec adjicientes decrevimus ut quicunque Cluniacenses monachos vel eorum socios ceperint, aut ea quae portaverint vel conduxerint, excommunicationi subjaceant. Si vero aliqui absque ipsorum monachorum praesentia, ea quae ad victum vel vestitum fratrum in Cluniacensi coenobio Domino servientium pertinent, alicubi depraedati fuerint, nisi infra quadraginta dies commoniti ablata restituerint, eos anathemati subjacere praecipimus, et in terra eorum divina prohibemus officia celebrari. Loca quoque in quibus se receperint, donec praesentes fuerint, a divinis [Col. 0130D] obsequiis, praeter infantium baptisma et morientium poenitentias, cessare praecipimus: et nullus eorumdem praesumptorum, praeter timorem mortis, nisi a Romano pontifice absolvatur. Porro quisquis praefatis fratribus ubicunque manentibus, quaelibet alia, praeter ea quae superius enumeravimus, abstulerit, nisi infra quadraginta dies post nostram commonitionem ablata restituerit, excommunicationi subjaceat, nec absolvatur donec capitale reddat, et congrue satisfaciat. Quod si haec perpetrata esse noveritis, aut clamor super hoc ad aures vestras pervenerit, vobis praecipientes mandamus quatenus praefatam animadversionis sententiam per vestras faciatis parochias firmiter observari.

Datum Valentiae VIII Idus Martii.

XCII. Abbatibus, clero, principibus et populo Trevirensi significat, quem elegissent, Alberonem a sese consecratum esse pallioque donatum. Cui ut obediant monte. (Anno 1132, Mart. 11.) [JAFFÉ, Regesta pontif. Rom., p. 568. «In tabulario regio Berolino. Ex Schedis Pertzii.» Incipit: «Charissimum fratrem nostrum.»]

[Col. 0131A]

XCIII. Privilegium pro monasterio Trenorciensi. (Anno 1132, Mart. 16.) [COCQUELINES, t. II, p. 206.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio PETRO Trenorciensis monasterii abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis, [Col. 0131B] in perpetuum.

Quostiescunque illud a nobis petitur, quod rationi cognoscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Proinde, dilecte in Domino fili Petre abbas, tuis rationabilibus postulationibus assensum praebentes, Trenorciense monasterium, cui Deo auctore praesides, ad exemplar praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum, apostolicae sedis patrocinio communimus. Per praesentis igitur privilegii paginam apostolica auctoritate statuimus, ut quaecunque bona, quascunque possessiones Catholicorum imperatorum, seu caeterorum principum largitione, episcoporum concessione, seu caeterorum fidelium oblatione ad idem coenobium legitime inpraesentiarum [Col. 0131C] pertinent, sive in futurum juste poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Sane definitionem quam inter vestrum et beati Florentii monasterium de ecclesiis Sanctae Crucis, et Sancti Nicolai, a dominis praedecessoribus nostris, sanctae memoriae Urbano, atque Calixto ex eorum scriptis factam cognovimus, auctoritate sedis apostolicae confirmamus. Ad haec adjicientes ut idem locus in quo beati Valeriani martyris, et sancti Philiberti confessoris corpora requiescunt, ab omni jugo saecularis potestatis liber in perpetuum conservetur. Nec episcopo liceat cujuscunque dioecesis, eumdem excommunicationis, absolutionis perturbare, aut cruces, seu quaslibet exactiones novas [Col. 0131D] burgo et caeteris monasterii possessionibus irrogare. Missas quoque in eodem monasterio publicas celebrari, vel stationes ab episcopo praeter abbatis vel fratrum voluntatem fieri prohibemus. Praeterea pro reverentia beatae Mariae matris Domini, cujus nomine locus vester insignitus est, in Annuntiatione Dominica hymnum angelicum inter missarum solemnia abbati vel fratribus pronuntiare concedimus. Obeunte autem ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel pars consilii sanioris, secundum Deum et B. Benedicti Regulam providerint eligendum; ab apostolicae sedis episcopo, vel ejus legato, consecrandum. Nulli ergo omnino hominum fas sit, praenominatum coenobium temere [Col. 0132A] perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus [Col. 0132B] sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Lucas, presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.

[Col. 0132C] Datum Valentiae, per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XVII Kalend Aprilis, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1132, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno III.

XCIV. Bulla pro monasterio Tyronensi. (Anno 1132, Mart. 16.) [MABILLON, Annal. Bened., VI, 636.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUILLELMO Tyronensi abbati ejusque successoribus regulariter instituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas ecclesiarum omnium curam gerere, et earum quieti et utilitati, auxiliante Domino, providere. Quam ob rem, dilecte [Col. 0132D] in Domino fili Guillelme abbas, charissimi fratris nostri Gaufridi Carnotensis episcopi precibus inclinati, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et Tyronense S. Trinitatis monasterium, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis patrocinio duximus muniendum. Statuimus enim ut quaecunque possessiones aut bona in praesentiarum ad idem monasterium juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, eidem loco offerri contigerit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus. In regno Angliae in episcopatu S. David, [Col. 0133A] ecclesia S. Mariae de Cathmeis cum appendiciis suis. In episcopatu S. Andreae de Scotia, abbatia Sanctae Mariae Rochaburgensis cum appenditiis suis; ecclesiam SS. martyrum Joannis et Pauli de Ogra cum appenditiis suis; ecclesiam S. Aegidii de Castenariis; ecclesiam S. Leonardi de Ferreriis; ecclesiam S. Mariae de Asneriis; ecclesiam S. Mariae de Telio; ecclesiam S. Laurentii de Brigia; ecclesiam S. Petri de Audita; ecclesiam S. Martini de Hildrevilla; ecclesiam S. Mariae Magdalenae de Jarzia; ecclesiam S. Mariae de Aguille; ecclesiam S. Joannis Baptistae de Murgeriis; ecclesiam S. Andreae de Anglia cum appenditiis suis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat vestrum monasterium perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, [Col. 0133B] minuere, seu aliquibus molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura, salva nimirum dioecesanorum episcoporum reverentia. Decimas sane laborum quos propriis manibus aut sumptibus colitis seu etiam vestrorum animalium absque alicujus contradictione vobis concedimus possidendas. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non factum digna satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat. Conservantes autem eidem loco quae [Col. 0133C] justa sunt, omnipotentis Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli gratiam consequantur. Amen, amen, Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.

Datum Valentiae per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancelarii, decimo septimo Kal. Aprilis, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1132, pontificatus autem domini [Col. 0133D] Innocentii papae II anno tertio.

XCV. Ad Guillelmum Montispessulani dominum.—Personam ejus et bona omnia ad eum pertinentia, sub tutela et protectione Romanae suscipit Ecclesiae, ne quis ea auferre, minuere, aut aliquibus molestiis fatigare audeat. (Anno 1132, Martii 24.) [D. BOUQUET, Recueil, t. XV, p. 375.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio GUILLELMO, domino Montispessulani, salutem et apostolicam benedictionem.

Aequitatis et justitiae ratio persuadet ut quos erga B. Petrum et nos ipsos devotiores esse cognoscimus, [Col. 0134A] eos arctioris charitatis brachiis amplectamur, et sub ipso sanctae Romanae Ecclesiae gremio familiarius fovere curemus. Dignum etenim est ut pia mater erga humiles filios ampliorem exhibeat benignitatem, et eos a pravorum hominum incursione defendat. Quocirca, dilecte in Domino fili Guillelme, te sicut hominem et fidelem nostrum, ac specialem B. Petri militem, et haereditatem tuam, montem scilicet Pessulanum cum palude, et bona tua quae in praesentiarum legitime possides, sub B. Petri tutelam protectionemque suscipimus, et per praesentis scripti paginam communimus, statuentes ut nulli omnino hominum liceat personam tuam, seu praefatam haereditatem, aut bona deinceps perturbare, auferre, minuere, vel aliquibus molestiis [Col. 0134B] fatigare. Si quis hoc attentare praesumpserit, indignationem beatorum apostolorum Petri et Pauli ac nostram se incursurum non ambigat.

Datum Avenioni, IX Kal. Aprilis, pontificatus nostri anno I [III].

XCVI. Ad Petrum Venerabilem.—Privilegium de monasterio Beatae Mariae de Charitate supra Ligerim, quod sit semper prioratus ordinis Cluniacensis, et nunquam abbas ibidem instituatur. (Anno 1132, Mart. 30.) [ Bullar. Cluniac., p. 48.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio PETRO Cluniacensi abbati ejusque successoribus regulariter substituendis in [Col. 0134C] perpetuum.

Dispensatrix et provida sancta mater apostolica Romana Ecclesia, suscepta ab ipso Salvatore nostro Domino Jesu Christo auctoritate et privilegio, singulis Ecclesiis suas dignitates moderante ratione distribuit. Cum enim beato Petro a Domino dictum sit: Tu aliquando conversus confirma fratres tuos, et: Tibi dabo claves regni caelorum; et: Quodcunque ligaveris super terram erit ligatum et in coelis; et post resurrectionem dictum sit ei tertio gregem Dominicam pascere. Secundum antiquorum consuetudinem in civitatibus, in quibus a prudentibus jura dabantur populis, beatus Petrus et ejus successores episcopos, archiepiscopos, et primates, qui de lege divina populum instruerent, statuerunt. In [Col. 0134D] novis vero et religiosis quibusdam locis abbates, qui fratrum congregationi scirent praeesse et prodesse, sunt a sede apostolica constituti. De aliis autem ad verae humilitatis custodiam, quae omnium virtutum condimentum est; et superbiam atque invidiam, quae semper eam comitantur, propellit, ut essent semper obedientiae et prioratus, est nihilominus institutum. Praedecessorum ergo nostrorum vestigiiis inhaerentes decernimus, ut ecclesiae Sanctae Mariae de charitate quae a bonae memoriae Gaufrido Antissiodorensi episcopo, Guillelmo Nivernensium comite, et Bernardo de Cailan, et aliis fidelibus, ad quorum jus, locus ipse, tam in temporalibus, quam in spiritualibus pertinebat, Cluniacensi [Col. 0135A] monasterio a prima fundatione oblata est, semper obedientia et prioratus vester futuris temporibus maneat. Interdicimus igitur ex parte beati Petri et nostra, ut nulli omnino hominum liceat abbatem in eodem loco statuere, sed fratres ibidem Domino famulantes, Cluniacensis abbatis, et proprii prioris contenti regimine, quod professi sunt expleant, et grata Deo vota persolvant. Si quis autem hujus nostrae constitutionis transgressor exstiterit, iram Dei et indignationes beatorum apostolorum Petri et Pauli noverit incursurum. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Signum manus meae: ADJUVA NOS, DEUS SALUTARIS NOSTER.

[Col. 0135B] Datum apud Vapingum per manum Aymerici sanctae Ecclesiae Romanae diaconi cardinalis et cancellarii, III Kal. Aprilis, indict. X, Incarnationis Dominicae anno 1132.

XCVII. Ad Petrum Venerabilem abbatem Cluniacensem.—Illum investit de novo de abbatia S. Bertini, mandans monachis ejusdem ut ei pareant. (Anno 1132, Mart. 30.) [ Bullarium Cluniac., p. 47.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Cluniacensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Canonum praecepta nos instruunt, ut in exsequendis negotiis nihil praepropere, nihil extraordinarie [Col. 0135C] committamus. Tua siquidem dilectio nuper Remis in praesentia fratrum nostrorum archiepiscoporum, episcoporum et aliorum religiosorum virorum, qui nobiscum eo convenerant, ut abbatiam Sancti Bertini a praedecessoribus nostris Romanis pontificibus monasterio Cluniacensi commissam, et eorum privilegiis roboratam, tibi restitueremus, instantius postulavit. Caeterum nos ex deliberato eorumdem fratrum nostrorum consilio, ipsius loci monachis praeteritam Epiphaniae solemnitatem inducias concessimus, ut videlicet tunc ad nostram venirent praesentiam tibi de tuis querimoniis respondere parati. Ipsi vero elapso eo termino, nec venerunt, nec miserunt responsales: sed duos monachos ex parte fratrum nostrorum R. archiepiscopo, et N. Morinensi [Col. 0135D] episcopo, ac dilecti filii nostri T. illustris Flandrensium comitis, longiores pacis postulantes inducias direxerunt. Nos autem omnem eis occasionem auferre volentes, ipsos usque ad praeteritam mediam quadragesimam sustinuimus, qui nimirum nec etiam tunc venerunt, nec aliquos qui causam suam agerent destinarunt. Quia igitur, neque nos jus strictum urget, neque postulat aequitas, ut eis in sua contumacia perdurantibus prolixiorem terminum concedamus, te de praefata Beati Bertini abbatia ad reformationem religionis praedecessorum nostrorum inhaerentes vestigiis investivimus, monachisque [Col. 0136A] ejusdem coenobii, ut tibi, dilecte in Domino fili Petre abbas, humiliter pareant, et ut abbatem juxta dispositionem tuam et consilium eligant, per apostolica scripta mandamus.

Datum apud Vapingum, III Kalendas Aprilis.

XCVIII. Ad Guillelmum Montispessulani dominum.—Devotionem ejus erga se et Romanam Ecclesiam commendat, utque in bono proposito perseveret hortatur. (Anno 1132, April. 13.) [D. BOUQUET, Recueil, t. XV, p. 377.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo illustri viro GUILLELMO de Montepessulano, salutem et apostolicam benedictionem.

Amorem et servitium, quod B. Petro et nobis [Col. 0136B] exhibere non cessas, frequenter recolimus, et super his devotioni tuae corde et ore multimodas gratias exhibemus; et quoniam gratum famulantis obsequium verae dilectionis praemium promeretur, nos personam tuam, sicut multoties tibi significavimus, sincerae charitatis brachiis amplexamur; ut omnipotentis Dei clementia eam conservare dignetur incolumem, supplici prece deposcimus. Tua igitur interest, fili in Christo charissime, in bono quod coepisti proposito firmiter perdurare, et quae ad honorem et utilitatem sanctae matris tuae Romanae Ecclesiae et nostram spectare cognoveris, diligenti vigilantia operari.

Datum apud Ast, Idibus Aprilis.

XCIX. Ecclesiae S. Frigdiani Lucensis possessiones juraque confirmat. (Anno 1132, April. 16.) [Col. 0136C] [ Bullarium Lateranense, 10.]

C. [ Gualterio archiepiscopo Ravennati] haec significat: «Transalpinati sumus; Astae Resurrectionem Domini celebravimus; inde rogatu Novariensium ad eorum urbem perreximus et illorum majorem ecclesiam consecravimus.» Monet ut sibi Papiam obviam veniat . (Anno 1132, April. 17.) [AMADESII in antist. Raven. Chronot., III, 121.]

CI. Ecclesiae B. Alexandri Bergomatis possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1132, Maii 31.) [LUPUS, Codex diplom. Bergomatis, II, p. 963.]

[Col. 0136D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO praeposito, et fratribus in ecclesia B. Alexandri Pergamensis Domino servientibus tam praesentibus quam futuris, in perpetuam memoriam.

Officii nostri nos hortatur auctoritas ecclesiarum omnium curam gerere et earum quieti et utilitati, auxiliante Domino, salubriter providere. Quamobrem, dilecti in Domino filii, vestras postulationes benignius admittentes, Beati Alexandri ecclesiam [Col. 0137A] in qua divino vacatis servitio ad exemplum praedecessoris nostri fidelis memoriae papae Paschalis apostolicae sedis privilegio duximus muniendam, statuentes ut quaecunque possessiones seu bona ad eamdem inpraesentiarum juste et canonice pertinent, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium seu vestra justa acquisitione, vel aliis modis rationabiliter praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata serventur; in quibus haec nominatim duximus exprimenda: Concessionem videlicet decimarum a bonae memoriae Adeberto Pergamensi episcopo, ecclesiae vestrae praeposito, factam, quemadmodum in scriptis ejusdem episcopi et canonicorum beatorum martyrum Alexandri et Vincentii [Col. 0137B] continetur, ut eaedem decimae perpetuis fratrum usibus cedant; ecclesias quoque de Licina et de Lemene, et de villa, salva siquidem in eis dioecesani episcopi justitia et reverentia. Porro bonos usus et rationabiles consuetudines a praedecessore nostro piae recordationis papa Honorio vobis firmatas, nos quoque auctoritate apostolica roboramus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur vestris usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, [Col. 0137C] si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Ubertus presbyter card. tit. Sancti Clementis [Col. 0137D] subscripsi.
  • Ego Goselmus presb. card. tit. Sanctae Caeciliae subscripsi.
  • Ego Lucas presbyt. card. tit. SS. Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Romanus diac. card. S. Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego Gregorius diac. card. S. Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Otto diaconus card. Sancti Georgii subscripsi.

Datum Placentiae per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancell., II Kalend. Junii, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno III.

CII. Monasterium S. Salvatoris Papiensis sub protectione sanctae Romanae Ecclesiae suscipit, ejusque bona confirmat. (Anno 1132, Junii 3.) [MARGARINI, Bullar. Casin., tom. II, p. 142.]

[Col. 0138A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio JOANNI abbati venerabilis monasterii, quod dicitur D. Salvatoris, secus Papiam siti, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc nobis a Deo pastoralis officii cura commissa est, ut quieti et utilitati omnium Ecclesiarum particulari debeamus sollicitudine providere, [Col. 0138B] et ne pravorum hominum fatigentur molestiis, eas auctoritate sedis apostolicae communire. Quapropter, dilecte in Domino fili Joannes abbas, tuis rationabilibus postulationibus assensum praebentes, Domini Salvatoris monasterium cui Deo auctore praesides, cum omnibus ad ipsum pertinentibus, ad exemplar praedecessorum nostrorum felicis memoriae Joannis, Benedicti, Paschalis, Calixti, Romanorum pontificum, sub beati Petri tutela et apostolicae sedis protectione suscipimus. Quod nimirum coenobium ab Adelaide imperatrice augusta renovatum, et ejus liberalitate, et donationibus ditatum, suprascripti nostri privilegii pagina communimus, statuentes ut quaecunque bona, quaecunque praedia urbana, sive rustica, culta vel inculta, quascunque possessiones, [Col. 0138C] utensilia vel ornamenta a praefata Augusta, vel ab aliis fidelibus de suo jure eidem monasterio collata, inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis nominibus, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant. Sane obeunte te, nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres, communi consensu, vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam, providerint eligendum; electus autem a Romano pontifice consecretur. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum, [Col. 0138D] ordinationes monachorum, seu canonicorum vestrorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a quo malueritis, suscipiatis episcopo, siquidem Catholicus fuerit, et gratiam sedis apostolicae habuerit. Porro in ecclesiis ad ipsum monasterium pertinentibus baptismum celebrare permittimus, in quibus videlicet usque ad haec tempora constat esse celebratum. Missas quoque publicas in eodem monasterio celebrare, aut stationes, sive ordinationes aliquas, praeter abbatis voluntatem, ab episcopo quolibet fieri prohibemus. Decimas praeterea reddituum praefati coenobii, absque alicujus episcopi vel ministrorum ejus contradictione, vobis habendas concedimus. Nulli ergo omnino hominum liceat [Col. 0139A] praenominatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad haec praesenti capitulo adjungentes, statuimus ut supradictum coenobium sub nullius personae jurisdictione, seu potestate permaneat, sed ab omni jugo liberum, soli sanctae Romanae et apostolicae sedi subjectum esse. Sancientes, dalmaticae, sandaliorum, nec non chirotecarum usum tibi, tuisque successoribus juxta praedecessorum nostrorum statuta concedimus. Si qua ergo in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam [Col. 0139B] temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Ubertus presbyter cardinalis tituli Sancti Clementis subscripsi.
  • [Col. 0139C] Ego Anselmus presbyter tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Cosmas presbyter cardinal. titul. S. Caeciliae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinal. titul. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Dominicus diacon. card. tit. S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Gregorius diacon. card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardin. S. Georgii ss.
  • Ego Guido diacon. card. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.

Datum Placentiae, per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, [Col. 0139D] tertio Nonas Junii, indictione XX, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno III.

CIII. Ecclesiam Novariensem tuendam suscipit et Litifredi episcopi ac ejus successorum possessiones confirmat. (Anno 1132, Jun. 25.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 704.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri LITIFREDO Novariensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

In eminenti apostolicae sedis specula disponente [Col. 0140A] Domino constituti, ex injuncto nobis officio fratres nostros episcopos diligere, et Ecclesiis sibi a Deo commissis suam debemus justitiam conservare. Proinde, charissime in Christo frater Litifrede episcope Novariensis Ecclesiae, cujus a Deo tibi cura commissa est salubriter providentes, statuimus ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus exprimenda subjunximus: abbatiam videlicet S. Laurentii, abbatiam S. Bartholomaei in suburbio Novariensi, abbatiam S. Salvatoris de Casale, abbatiam S. Silani de Romagnano, capellam S. Nazarii, capellam Omnium Sanctorum et S. Salvatoris, capellam S. Matthaei, [Col. 0140B] capellam S. Andreae, capellam S. Stephani. Extra civitatem, plebem S. Albini de Mortario cum parochia sua, et septem capellis, videlicet S. Laurentii, S. Julii, S. Gaudentii, S. Victoris, S. Quirici, S. Michaelis, S. Petri, in quibus Novariensis episcopus episcopale jus habere dignoscitur. In campo Lato plebem S. Petri, ecclesiam S. Gaudentii, eccles. S. Majoli, eccles. Alexandri, ecclesiam de Berredo, et capellam S. Nazarii, plebem Vegevenensem cum capellis suis, plebem de Cassiolo, ecclesiam de Ceredano, et de Gravalona, ecclesiam Camari, ecclesiam Romentini et Galiati. Plebem Olegii cum capellis suis, plebem de Dulciagi, cum capellis suis, ecclesiam S. Julii novam et antiquam, plebem Varali cum capellis suis, plebem de Gattico cum capellis [Col. 0140C] suis, plebem Gaudiani cum capellis suis, plebem S. Julii cum capellis suis, plebem Vemeniae cum capellis suis, plebem Baveni cum capellis suis, capellam S. Angeli et S. Remigii, plebem de Intro cum capellis suis, plebem Mergotii cum capellis suis, plebem Oxulae cum suis pertinentiis. Ecclesias omnes, quae sunt in valle Sicidae. Plebem Grinasci, et capellas Romaniani, plebem Agamii cum suis pertinentiis, et Seciani cum suis pertinentiis, plebem Xuni cum capellis suis, plebem Quiregii, plebem Petrori, cum monasterio et suis capellis, plebem de Casali, et castro, et villam ejusdem Casalis, plebem Arcamariani cum capellis suis, ecclesiam Monticelli, plebem Vespolati cum capellis suis. Quascunque [Col. 0140D] praeterea ecclesias intra vel extra civitatem Novariensis Ecclesia possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis in perpetuum, et intemerata manere decernimus. Prohibemus etiam ut nullus absque tuo vel successorum tuorum assensu vel libera voluntate in Novariensi episcopatu, salva sedis apostolicae reverentia, ecclesiam fundare praesumat.

Nulli ergo omnino hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia cum integritate serventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione [Col. 0141A] concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica seu saecularis persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae justa servantibus sit pax Domini Nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

  • [Col. 0141B] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subsc.
  • Ego Ubertus presb. card. tit. S. Clementis subscripsi.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina subsc.
  • Ego Jomelsus presb. card. tit. S. Caeciliae subsc.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli subsc.
  • Ego Romanus diac. card. S. Mariae in Porticu subsc.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi subsc.
  • [Col. 0141C] Ego Stephanus diac. card. S. Luciae in Orfeu subsc.
  • Ego Otto diac. card. Sancti Georgii subsc.

Datum Placentiae per manum Alimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VII Kal. Julii, indict. XI, Incarnationis Dominicae 1133, pontificatus vero dom. Innocentii papae II anno III

CIV Ecclesiae Novariensis canonicorum bona confirmat. (Anno 1132, Jun. 25.) [UGHELLI, ibid., p. 706.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis Novariensis Ecclesiae canonicis, tam praesentibus [Col. 0141D] quam futuris in perpetuum.

In eminenti apostolicae sedis specula divina disponente clemenstia contituti, honestas personas paterna debemus charitate diligere, et ne ipsi, vel eorum bona pravorum bominum agitentur molestiis, sollicite volumus providere. Quamobrem, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Litifredi episcopi vestri precibus inclinati vestris rationabilibus petitionibus duximus annuendum. Statuimus igitur ut quascunque possessiones, vel bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et [Col. 0142A] illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus exprimenda subjunximus: In civitate Novariae ecclesiam S. Ambrosii: in Tercado ecclesias S. Cassiani, et S. Michaelis, et S. Ambrosii, in Veura ecclesiam S. Gaudentii cum omnibus decimis suis et manso uno, in Matheo ecclesiam S. Martini cum omnibus decimis suis et manso uno, in Insarno ecclesiam S. Damiani cum omnibus decimis suis et manso uno, in Matheo ecclesiam S. Martini cum omnibus decimis suis et mansis octo, et districto totius villae, in curte nova ecclesiam Sancti Michaelis cum omnibus decimis suis, et sex mansis et totius villae districto, in Quartaria ecclesiam S. Majoli, cum omnibus decimis suis, et sex mansis et totius villae districto, in Quartaria ecclesiam S. Majoli [Col. 0142B] cum omnibus decimis suis, et terris et districto villae totius, in Baceno ecclesiam S. Gaudentii cum possessionibus domus Tertianae, decimam Tredaci cum decem mansis, decimam Romentini, decimam Galiati, decimam Cameri, decimam Pernati, decimam Berzini, decimam Camiliani et Aguniati, decimam Oblati, decimam Novasse cum omnibus terris ad eamdem curtem pertinentibus, decimam Gondianae cum possessionibus quas tenet in eadem villa, decimam Granotii, decimam Monticelli et viginti modios ficti, decimam Guilengi, cum possessionibus quas ibidem tenetis, decimam Sociaci et mansos quos ibi habetis. Castrum Nomenonii cum omni districto totius villae, et decimis et viginti mansis, decimam Paliati cum duodecim mansis, duos mansos [Col. 0142C] in Terdobiato, unum mansum in Vespolato, in Nibiliola mansum unum, in Garbagna mansos duos, in Stodegarda duos mansos, in Casulino mansum unum, et ficti soldos quindecim veteris monetae Mediolanensis, et quindecim modios annonae, duas partes castri Mositii cum capella S Stephani, et districto, et teloneo, et honore, et duodecim mansis, in Gargarengo mansum unum, in Landiola mansum unum, in Silavengo mansum unum et molendinum, in Carpiniano mansum unum cum districto ejusdem mansi, in Agaimo mansum unum, in Siciano mansum unum cum servis, et ancillis et ficto sex soldorum, in Fara mansum unum quarta parte districti Cisti cum tribus mansis et dimidio, [Col. 0142D] in Caltiniaca tres mansos et molendinum unum, in Dulciago tres mansos cum districto eorum mansorum, in Mommo sex mansos et molendinum, in Albo mansum unum cum districto, in Pramoxello piscariam unam, aliam piscariam juxta castrum Domini, in Maxeria fictum quadraginta denariorum veteris monetae Mediolanensis, Canatum, et Oglon cum piscariis, olivetis suis, et ancillis suis. Ad haec adjicientes decimas et alias possessiones, quas in Novariensi civitate habetis, et diffinitionem controversiae, quae de obedientia, et reverentia clericorum S. Gaudentii, et obsequiis mortuorum inter eos et clericos ejusdem Ecclesiae agitabatur a bonae memoriae Ricardo Novariensi episcopo recte factam, et a praedicto fratre nostro Litifredo episcopo vestro [Col. 0143A] firmatam, atque a praedecessore nostro sanctae recordationis papa Hon. roboratam vobis nihilominus confirmamus. Decernimus ergo ut nulli hominum liceat vos super his, quae universitati vestrae praesentis scripti pagina roboravimus, infestare, aut aliquam vobis temerariam imminutionem inferre, sed omnia cum integritate serventur vestris usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit et secundo tertiove commonita satisfactione congrua non emendaverit, a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem vobis justa [Col. 0143B] servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae retributionis inveniant.

Signata, et subscripta hoc modo, videlicet:

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subsc.
  • Ego Ubertus presb. card. tit. S. Clementis subsc.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina subsc.
  • Ego . . . . . . . presb. card. S. Caeciliae subscripsi.
  • Ego . . . . . . . . . . . .
  • Ego Romnus diac. card. S. Mariae in Porticu [Col. 0143C] subsc.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Stephanus diac. card. S. Luciae in Orfea subsc.
  • Ego Otho diac. card. Sancti Georgii subsc.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani subsc.

Datum Placentiae per manum Aymerici diaconi card. et cancellarii S. R. E., VII Kalend. Julii, indict. XI, Incarn. Dom. anno 1133, pontificatus autem D. Innocentii papae II anno III.

CV. Canonicis S. Alexandri Bergomatis quasdam ecclesias ad sedem apostolicam spectantes concedit. (Anno 1132, Jun. 28.) [LUPUS, Cod. diplom. Bergom., II, 966.]

[Col. 0143D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in filio P[ETRO] praeposito et canonicis ecclesiae Beati Alexandri Pergamensis, salutem et apostolicam benedictionem.

Qui fideliores et devotiores B. Petri filiis esse probantur, debent a sede apostolica diligi et in suis opportunitatibus propensius, adjuvari. Eapropter, dilecti in Domino filii, devotionis vestrae studium attendentes, ecclesias Sanctae Trinitatis, Sancti Salvatoris, Sancti Michaelis quae sunt in Virgis, et ecclesiam S. Eusebii, quae ad jus beati Petri specialiter pertinere noscuntur, charitati vestrae commisimus. [Col. 0144A] Vestra igitur interest sic in obedientia sedis apostolicae et ejus amore persistere quatenus ejus gratiam mereamini fideliter retinere, ut eaedem ecclesiae nequaquam sub vestra custodia deteriorentur, sed in meliorem statum, auxiliante Domino, reducantur.

Dat. Placentiae, IV Kalendas Julii.

CVI. Ecclesiam Aquileiensem sedecim episcopatuum metropolim confirmat, Peregrinoque patriarchae usum pallii, rationalis, nacci, crucis concedit (Anno 1132, Jun. 29.) [UGHELLI, Italia sacra, t. V, col. 62.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri PEREGRINO Aquileiensi patriarchae, [Col. 0144B] ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Domus Domini decora, circumamicta varietate, columnas habet, alias in summo splendore positas, alias in medio, alias in ultimo collocatas. Sancta namque Romana Ecclesia, quae ab ipso Salvatore per beatum Petrum principatum obtinuit, opifices suos alios episcopos instituit, qui clero praeessent, et populorum curam animarum gererent, alios archiepiscopos, qui episcopis manum consecrationis imponerent, et jura dantes potestate metropolitica concilia celebrarent, alios primates, qui soli Romano subessent pontifici, et super archiepiscopos et provincias primatum haberent. Eapropter, dilecte frater in Christo, Peregrine Aquileiensis patriarcha, [Col. 0144C] tibi, et per te sanctae Aquileiensi Ecclesiae, cui auctore Deo praeesse dignosceris, potestatem super sexdecim episcopatus, videlicet Polensem, Tergestinum, Parentinum, Petenensem, Emonensem, Concordiensem, Tarvisiensem, Cenetensem, Belonensem, Feltrensem, Paduanum, Vicentinum, Tridentinum, Mantuanum, Veronensem, Cumanum, metropolitico jure concedimus, abbatias quoque scilicet Osciacensem, Mosicensem, Rosaciensem, Beliniensem, Sextensem, Pirensem, Sanctam Mariam ad Organum tibi et tuis successoribus duximus roborandas. Pallii vero usum, rationalis, atque nacci, qui praedecessoribus tuis pro ipsius Ecclesiae dignitate a nostris antecessoribus est concessus, nos [Col. 0144D] tam tibi quam tuis successoribus confirmamus, his videlicet diebus qui in Ecclesiae tuae privilegiis continentur. Sane quocunque perrexeris crucem te et tuos successores deferendi licentiam auctoritate beati Petri et nostra largimur. Porro comitatus, marchiam et ducatum regalibus, seu imperialibus privilegiis Ecclesiae tuae concessa, nos quoque praesentis decreti sanctione nihilominus roboramus. Statuimus etiam ut quascunque possessiones, quaecunque bona Aquileiensis Ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis et illibata permaneant, salvo nimirum in omnibus sanctae Romanae Ecclesiae jure ac reverentia. Decernimus ergo ut nulli hominum liceat praefatam Ecclesiam [Col. 0145A] temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare. Sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae justa servantibus [Col. 0145B] six pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Ubertus presbyter cardinalis tit. S. Clementis subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Sozilinus presbyter cardinalis tit. S. Caeciliae subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis Sanctae Mariae [Col. 0145C] in Porticu subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Stephanus diaconus cardinalis S. Luciae in Orphea subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum subscripsi.

Datum Placentiae per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Kal. Julii, ind. X, Incarnationis Dominicae anno 1132, pontificatus vero D. Innocentii papae II, anno III.

S. N. Ego Petrus not. ut vidi in privilegio ita scripsi, nec dictionem, vel syllabam addidi, nec praetermisi.

CVII. Ad A[ttonem] priorem ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. (Anno 1132, Jun. 30.) [BALUZ. Miscell. IV, 589.]

[Col. 0145D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio A. priori S. Fridiani, salutem et apostolicam benedictionem.

Imis superna, terrenis coelestia, temporalibus aeterna, et mortalibus sunt immortalia praeponenda. Discreta siquidem omnipotentis Domini providentia non nos pecudum pastores constituit, sed animarum custodes elegit. Ne igitur animae fidelium omnino depereant, si qui publice criminosi vel incestuosi in parochia tua fuerint, Lucanum episcopum [Col. 0146A] vel archipesbyterum adeas, ut secundum censuram ecclesiasticam poenitentiam eis injungat. Quod si a tua dilectione super hoc tertio invitati adimplere contempserint, tibi poenitentiam eis tribuendi licentiam apostolica auctoritate concedimus.

Dat. Placentiae II Kal. Julii.

CVIII. Bona omnia et privilegia monasterii Sancti Xisti Placentinae dioecesis confirmat. (Anno 1132, Jul. 14.) [COCQUELINES, t. II, p. 214.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei. ODDONI abbati venerabilis monasterii S. Xisti quod Placentiae situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

[Col. 0146B] Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi, ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Hoc nimirum charitatis intuitu praedecessores nostri felicis memoriae Paschalis et Calixtus Romani pontifices, in monasterio Sancti Xisti, quod Placentiae situm est, religionem, quae ibi ex tempore jam longo defecerat, reformare volentes, sapientium ac religiosorum virorum, et praecipue egregiae memoriae comitissae Mathildis, precibus et consilio, pro feminis ibidem irreligiose viventibus, monastici ordinis [Col. 0146C] viros constituerunt, et te, dilecte in Christo fili Oddo, ad restaurandum in eodem loco secundum B. Benedicti Regulam disciplinae monasticae ordinem, in abbatem illis auctoritate apostolica praeposuerunt.

Nos itaque eorumdem antecessorum nostrorum inhaerendo vestigiis, provisionem seu dispositionem ab eis factam, et privilegio munitam, praesentis scripti robore confirmamus, et inviolabiliter futuris temporibus observari decernimus; et scriptum illud quod a praedecessore nostro felicis memoriae papa Calixto, dum in Galliarum partibus esset, ab illius loci monialibus subreptum esse dignoscitur, in irritum revocamus. Ipsum vero locum et universa [Col. 0146D] ad eum pertinentia sub apostolicae sedis tutela et protectione servanda censemus, a quorumlibet infestantium molestiis libera, sicut ab antecessoribus nostris Romanis pontificibus noscitur institutum. Statuimus etiam ut universa praedia, vel possessiones quas Angelberga imperatrix, ejusdem monasterii fundatrix, illuc contulisse cognoscitur, seu quaecunque alia bona, quascunque villas, familias, cellas, ecclesias idem coenobium inpraesentiarum juste et legitime, sive in posterum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus ad notanda subjunximus: In Placentia in [Col. 0147A] xenodochio ecclesiam Sancti Petri, ecclesiam S. Martini in Burte, ecclesiam Sanctae Brigidae, ecclesiam Sancti Andreae, extra portam Mediolanensem, ecclesiam S. Mariae in capite Trebiae, ecclesiam Sancti Petri, in Centoria ecclesiam S. Bartholomaei, in Scopora duas capellas; in Castronovo ecclesiam S. Michaelis, et ecclesiam Sancti Bartholomaei, in Wardastalla ecclesiam Sancti Petri, ecclesiam S. Georgii, ecclesiam S. Martini, et ecclesiam S. Bartholomaei; in Luciaria ecclesiam S. Georgii cum capellis suis; in curte Nova ecclesiam S. Laurentii: in campo Miliario ecclesiam S. Petri.

Nulli ergo hominum fas sit praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones [Col. 0147B] auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris de suo, si potuerit idoneus inveniri, collegio secundum Dei timorem, et B. Benedicti Regulam, praeviderint eligendum. Quod si persona in eodem monasterio ad abbatiae administrationem talis non fuerit, de Casae Dei coenobio eligatur, quandiu videlicet illic monastici ordinis disciplina, Domino praestante, viguerit: Electus autem a Romano [Col. 0147C] benedicatur pontifice. Quidquid praeterea libertatis, seu dignitatis praedecessores nostri praenominato monasterio, per authentica privilegiorum scripta concesserunt, nos quoque praesentis privilegii auctoritate concedimus, et ratum haberi per tempora futura censemus. Sane cum ad bene regendum idem tibi commissum sit coenobium, possessiones et bona ipsius integre in tua maneant potestate; capellani ipsius ecclesiae tibi nihilominus sint subjecti. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque [Col. 0147D] sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine strictae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.

Datum Cremonae per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Idus Julli, indictione X [ leg. XII], Incarnationis [Col. 0148A] Dominicae anno 1133, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno III [ leg. IV].

CIX. S. Antonini martyris in urbe Placentina bona, jura et privilegia omnia confirmat. (Anno 1132, Jul. 15.) [COCQUELINES, II, p. 215.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio AZONI praeposito ecclesiae Sancti Antonini martyris, quae in civitate Placentina posita est, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro ecclesiarum statu satagere, et earum quieti et utilitati [Col. 0148B] salubriter, auxiliante Domino, providere. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas pravorum hominum nequitia defensare curemus. Proinde, dilecte in Domino fili Azo praeposite, tuis justis postulationibus assensum praebentes, ecclesiam Beati Antonini martyris, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis privilegio communimus. Statuimus enim ut quaecunque praedia, quaecunque possessiones aut bona tam in ecclesiis quam in aliis rebus, ab episcopis Placentinae ecclesiae, seu aliis Dei fidelibus eidem ecclesiae sunt concessa, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: ecclesiam scilicet B. Mariae in [Col. 0148C] Curtina, quae prope ecclesiam Sanctorum Antonini et Victoris martyrum sita est, cum usibus et consuetudinibus, quas in eadem ecclesia inpraesentiarum justas habere videmini, ut videlicet in omnibus Mariae festivitatibus tertiam partem candelarum habeatis, atque secundum Deum ibidem sacerdotes et clericos ordinetis: vos autem in ecclesia vestra canonici ob reverentiam B. Antonini martyris, cujus sacratissimo corpore ipse locus prius exstitit decoratus, in B. Mariae purificatione ipsam capellam annis singulis visitabitis. In territorio Plectula ecclesiam S. Antonini martyris cum sorte integra, et dote, et cum oblationibus totius anni, quemadmodum a bonae recordationis Dionysio episcopo Placentino [Col. 0148D] pro ecclesia Sancti Syri vobis in contracambium concessa esse dignoscitur: in qua nimirum secundum Deum ordinandi ministros libera sit vobis facultas. In Gragnano capellam Sancti Michaelis cum omni sua dote, et totius anni oblationibus a venerabili fratre nostro Arduino Placentino episcopo Ecclesiae vestrae hoc modo concessam, ut in eadem capella ponendi clericos, et removendi, sit libera vobis potestas, et ad sacros ordines promovendos suo tempore Placentino episcopo praesentandi; a plebe vero Tunensi ipsius loci presbyter chrisma et oleum sanctum suscipiat; et vocatus ad litanias, et ad baptismum illuc, absque contradictione aliqua vadat, salva ecclesiae vestrae in omnibus aliis justitia et reverentia.

[Col. 0149A] Praeterea omnes alias libertates, seu rationabiles consuetudines, a Placentinis episcopis ecclesiae vestrae concessas, quietas vobis et integras futuris temporibus manere decernimus. Porro si te, vel clericos tuos gravari praesenseris, sedem apostolicam quae subvenire solet oppressis, vobis libere liceat appellare. Bona igitur et possessiones quas in posterum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Deo, poteritis adipisci, firma vobis et integra manere sancimus: salva minirum dioecesani episcopi justitia et reverentia. Nulli ergo omnino hominum fas sit praenominatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus [Col. 0149B] fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognosccat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis [Col. 0149C] percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Petrus Papiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Joselmus presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli subscripsi.
  • [Col. 0149D] Ego Romanus diaconus cardinalis tituli Sanctae Mariae in Porticu, subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii subscripsi
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.

Datum Cremonae per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et similiter cancellarii, Idibus Julii, indictione decima [ leg. undecima], Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus vero Innocentii papae II anno IV.

CX. Henrico Anglorum regi significat de Hugoni archiepiscopo Rothomagensi praecepisse ut ejus de abbatibus quibusdam voluntati satisfaceret. Sed hortatur ne abbates sinat acephalos esse. Hugonem archiepiscopum commendat (Anno 1132, Jul. 15.) [MANSI, Concil., XXI, 424.]

[Col. 0150A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio HENRICO illustri et glorioso regi Anglorum, salutem et apostolicam benedictionem

Quemadmodum personam tuam sincera charitate diligimus, ita iis quae ad honorem tuum spectare cognoscimus et secundum Deum possumus, dare operam parati sumus. Venerabili siquidem fratri nostro [Col. 0150B] Hugoni Rothomagensi archiepiscopo per scripta nostra mandavimus, et consilium dedimus, quatenus de abbatibus illis de quibus tua nobis significavit serenitas, assensum tuae praebeat voluntati. Verumtamen quanto altius divinae pietatis providentia, personam tuam honore, sapientia et divitiis decoravit, tanto amplius eam obnoxiam sibi constituit, et ad suum obsequium arctius alligavit. Expedit igitur ut regno, sive ducatu, a divina dispositione tibi commisso, tuo tempore pravae consuetudines amputentur, et vitiorum radicibus resecatis, bona quaeque per tuae nobilitatis studium, Domino cooperante, plantentur. Aliter enim abbates et reliqui clerici nec gratum Deo famulatum impendere, nec animarum suarum saluti poterunt providere; imo acephali, id [Col. 0150C] est sine capite, reputabuntur, nisi episcopis suis et praelatis debita fuerint humilitate subjecti . . . . . Unde providendum est a tua prudentia ne ipsi omnino libere et sine jugo vivendo, in superbiam elati, animarum suarum detrimentum incurrant, et tibi, quod absit! ante conspectum superni judicis imputetur. Ad excellentiam vero tuam et prudentiam pertinet, ut praedictum fratrem nostrum Hugonem archiepiscopum, tantum siquidem virum, tam discretum, de cujus religione et sapientia sancta Dei Ecclesia laetatur, diligas et honores, et nullis molestiis inquietari permittas.

Datum Cremonae Id. Julii.

CXI. Ad Hugonem archiepiscopum Rothomagensem.—Ut nonnihil juris ecclesiastici regi deferat exhortatur. (Anno 1132, Jul.) [MANSI, Concil., XXI, 426.]

[Col. 0150D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo fratri HUGONI Rothomagensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Quemadmodum sit concedendum regibus et terrarum principibus, quorum potestate ac justitia Dei Ecclesia, et Christianus populus proteguntur, prout credimus, tua fraternitas non ignorat. Caeterum charissimus filius noster rex Anglorum Henricus, prout accepimus, est adversum te graviter indignatus quod contra consuetudinem suam, et aliorum ducum Northmanniae, a quibusdam abbatibus [Col. 0151A] professionem et obedientiam suscepisti. Quod profecto quamvis justum fuerit, et nobis in concilio Remensi mandatum, pro ejus charitate a rigore justitiae aliquando condescendere debemus, et pro tempore ipsius voluntati assensum praebere. Credimus enim, sicut nostris auribus intimatum est, et nos ei praescripta nostra mandavimus, quoniam si ei detuleris quod ad honorem et jus Rothomagensis ecclesiae pertinet, cum plenitudine gratiae suae inposterum obtinebis. Unde fraternitatem tuam rogamus atque mandamus quatenus de abbatibus illis ejus voluntati consentias, et si quem de abbatibus ligasti, absolvas.

CXII. Privilegium pro monasterio de Tilieto. (Anno 1132, Jul. 26.) [MORIONDI, Monumenta Aquensia, tom. I, col. 48.]

[Col. 0151B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio OPIZZONI abbati monasterii B. Mariae virginis, et S. Crucis de Civitacula, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas et placente Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratior aliquis famulatus impenditur, nisi ex radice charitatis procedens a pravitate religionis fuerit conservatus. Hoc nimirum charitatis intuitu, dilecte in Domino fili Opizzo abbas, venerabilis fratris [Col. 0151C] nostri Azonis Aquensis episcopi, et fratris ejus illustris viri Ansermi marchionis precibus inclinati, ejus justis postulationibus clementer annuimus, et monasterium B. Mariae matris Domini, et S. Crucis, quod nimirum ab eodem marchione, et matre sua, nec non fratribus, filiis et uxoribus suis in Aquensi episcopatu constat esse fundatum, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis patrocinio communimus; in primis siquidem statuentes ut ordo monasticus secundum B. Benedicti Regulam et formam religionis fratrum Cisterciensis monasterii futuris temporibus, ibidem inviolabiliter perseveret. Bona igitur et possessiones, quae ad eumdem locum inpraesentiarum juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, [Col. 0151D] vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis procurante Domino poterit adipisci, firma sibi, suisque successoribus, et illibata permaneant, quidquid videlicet in loco qui Boschus dicitur, vel ubicunque a praefato marchione, seu ab aliis Dei fidelibus eidem monasterio constat esse collatum. Sancimus etiam ut nec marchiones, nec aliquis eidem loco adjacentium regionum occasione pacis aut guerrae, seu regalis fodri monachos, vel conversos in eodem loco commorantes in personis, vel eorum substantiis, opprimere, inquietare, vel ab eis aliquid exigere, aut violentiam aliquam inferre praesumat. De vineis quoque, quae apud castrum Varagii sunt, id ipsum auctoritate apostolica constituimus. Decimas [Col. 0152A] sane laborum, quos propriis manibus, aut sumptibus colitis, et de animalibus vestris nullus a vobis expetere, vel recipere audeat. Interdicimus autem ne monachos, vel conversos vestros post factam in vestro monasterio professionem, aliquis episcoporum, abbatum ipsorum, vel aliqua persona absque libera vestra licentia recipere, vel retinere pertentet. Sed tanquam suae professionis praevaricatores redire ad locum ipsum compellantur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, [Col. 0152B] salva nimirum Aquensis episcopi justitia ac debita reverentia. Si quis igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpretata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • [Col. 0152C] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus
  • Ego Ubertus presbyter cardinalis titali S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Lucas presbyter card. tituli SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Romanus diaconus card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Gregorius diaconus card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego W. diac. card. S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Otto diacon. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido diaconus card. SS. Cosmae et Damiani.

[Col. 0152D] Datum Brixiae per manum Aymerici, diacon. card. sanctae Romanae Ecclesiae et cancellarii, VII Kal. Augusti, indictione X, Incarnationis Domini anno 1132, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno tertio.

CXIII. Monasterii Lenensis tutelam suscipit, privilegiaque et possessiones confirmat. (Anno 1132, Jul. 26.) [ZACCARIA, Della badia di Leno 114.]

CXIV. Privilegium pro canonicis ecclesiae S. Mariae Placentinae. (Anno 1132, Jul. 29.) [COCQUELINES t. II, p. 216.]

[Col. 0153A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis JOANNI praeposito, et canonicis Beatae Mariae Placentinae matricis Ecclesiae, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas, pro Ecclesiarum statu satagere, et earum quieti et utilitati salubriter, auxiliante Domino, providere. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et beati [Col. 0153B] Petri, atque apostolicae sedis patrocinio muniamus. Quocirca, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et B. Mariae Placentinam Ecclesiam, in qua divino servitio vacatis, praesentis privilegii pagina roboramus; statuentes, ut quascunque possessiones, et quaecunque bona inpraesentiarum eadem ecclesia juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: plebem videlicet Carmiani cum capellis suis, plebem Septimae cum capellis suis, plebem Pomariae cum capellis suis, [Col. 0153C] plebem Verdeti cum capellis suis, plebem Montisalti cum capellis suis, plebem Cassiani cum capellis suis, plebem Viculi cum capellis suis, plebem Sancti Georgii cum quinque capellis, duabus in Paderna, et una in Judaea, alia in Castroziano, atque alia in Glariola; capellas sane. in civitate, scilicet Sanctae Euphemiae, Sancti Gervasii, Sancti Protasii, Sancti Petri de Foro, Sancti Juliani, Sancti Martini de Foro, Sancti Domini, Sancti Alexandri, Sancti Martini de Burgo, Sancti Vincentii, Sancti Stephani, Sanctorum Joannis et Pauli, Sancti Zenonis, Sancti Faustini, Sancti Michaelis, Sanctae Agathae, Sanctae Mariae de Sperone, quarum ubique presbyteri, in Sabbato sancto baptizare et catechizare in vestra [Col. 0153D] majori ecclesia de consuetudine debent; vobis nihilominus confirmamus decimas totius civitatis, et praedictorum plebium, exceptis decimationibus plebis de Verdeto; castrum praeterea montis Regii, castrum Cassini, medietatem castri Gosolenghi, medietatem castri Viculi, castrum Carmiani.

Ad haec praesenti decreto sancimus ut nulli episcoporum liceat in ecclesia vestra, personis, vel bonis, contra antiquam consuetudinem et libertatem, aliquam exactionem imponere. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praenominatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integritate conserventur eorum, pro quorum gubernatione [Col. 0154A] et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. [Col. 0154B] Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subcripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Ubertus presbyter cardinalis tituli Sancti Clementis subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. Sancti Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli subcripsi.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis tit. Sanctae Mariae in Porticu, subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • [Col. 0154C] Ego Guido diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum, subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.

Datum Brixiae per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Kalend. Augusti, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1133; pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IV.

CXV. Privilegium pro monasterio SS. Faustini et Jovitae Brixiensis diaecesis, ordinis Casinensis. (Anno 1132, Aug. 10.) [COCQUELINES, t. II, p. 217.]

[Col. 0154D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ALBERTO abbati monasterii Sanctorum Faustini et Jovitae, quod in Brixiensi suburbio situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et earum quieti et utilitati salubriter auxiliante Domino providentes, Ecclesias in quibus famulantur apostolicae sedis munimine faveamus. Monasterium igitur beatorum martyrum Faustini et Jovitae, a fratre nostro bonae memoriae Ramberto, quondam Brixiensi episcopo fundatum, [Col. 0155A] et ipsius bonis et possessionibus ditatum esse cognoscitur, ob eorumdem martyrum praesentiam corporalem, tam apud ecclesiasticas quam saeculares personas, maximo honore ac reverentia dignum habetur. Unde praedecessores nostri felicis memoriae, Stephanus et Calixtus, Romani pontifices, locum ipsum specialius dilexerunt, et suis scriptis apostolicis roborarunt. Proinde, dilecte in Domino fili alberte abbas, tuis rationabilibus postulationibus praebentes assensum, praefatum Sanctorum martyrum Faustini et Jovitae monasterium, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum, juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, [Col. 0155B] largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant.

In quibus haec propriis nominibus exprimenda subjungimus: Ecclesiam Omnium Sanctorum, in castro praedictae civitatis constructam, ecclesiam Sanctae Mariae in Vergnano cum pertinentiis suis; in curticella ecclesiam Sancti Michaelis, Sancti Zenonis, cum omnibus, quae in Flumicello vestro coenobio pertinent, ecclesiam Sanctae Mariae in Mezzane, Ecclesiam Sancti Stephani cum omnibus quae apud Sale rationabiliter possidetis, hospitalem domum de Denno cum rebus ad ipsam pertinentibus, quidquid etiam idem monasterium in circuitu suo [Col. 0155C] cum hospitali domo et iis quae ad ipsam pertinent, juste possidet; braidam, quae Sancti Faustini dicitur, cum molendinis et aliis in ea aedificiis constitutis, et capella Sancti Domini, braidam quae Campus-Malxus vocatur, castrum Turbolae cum ecclesia Sancti Andreae, quae est infra castrum, et extra cum duobus aliis ecclesiis, videlicet Sancti Martini et Sancti Cassiani, curtem Buenni cum castro et capella Sancti Faustini, medietatem castri Vulpini cum ecclesia Sancti Stephani infra castrum, et extra ecclesiam Sancti Gervasii; in Cimmo ecclesiam Sancti Faustini, et quaecunque alia quiete ibidem tenere videmini, redditus vel fictum quod habitatores Asulae omnes et singuli persolvendum vestro coenobio concesserunt, quaecunque praeterea in Calcinado, Curticelle, [Col. 0155D] Yse, Pisonge, Batisino, loco Sancti Vigilii, Monticello, Provenze, Gussago, Rivatica, Carpenedo, Remedello, et Ponte Carolo, in praesenti indictione decima vestro monasterio pertinere noscuntur. Illud etiam quod a praenominato fratre nostro Ramberto episcopo usibus fratrum ejusdem monasterii concessum est, et scripto roboratum, ut videlicet potestatem et licentiam habeatis, quantum vestris sufficiat necessitatibus, de monte Denno ligna accipere, nos quoque vobis auctoritate apostolica confirmamus. Decimas sane possessionum vestrarum quas usque ad haec tempora juste et pacifice videmini possedisse, vobis habendas possidendasque.

Nulli ergo omnino hominum fas sit, saepedictum [Col. 0156A] coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salvo unius librae argenti censu, annis singulis Brixiensi Ecclesiae persolvendo. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam providerint eligendum. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove [Col. 0156B] commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine, districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Rodulphus Ortanus episcopus ss.
  • Ego Ubertus presbyter cardinalis tituli S. Clementis ss.
  • [Col. 0156C] Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Guido diaconus card. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.

Datum Brixiae per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinal. et cancellarii, IV Idus Augusti, indictione XI, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus autem domni Innocentii II papae anno IV.

CXVI. Privilegium pro parthenone S. Juliae, Brixiensis diaecesis, ordinis Casinensis. (Anno 1132, Aug. 30.) [COCQUELINES, II, p. 218.]

[Col. 0156D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo filiae CONSTANTIAE abbatissae monasterii Domini Salvatoris nostri, et sanctae Juliae virginis et martyris quod Novum dicitur, et in civitate Brixiae fundatum est, ejusque sororibus tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Ex apostolicae sedis auctoritate, in qua, disponente Domino, constituti sumus, omnibus Ecclesiis, et praecipue illis quae ad jus et dominium beati Petri pertinere noscuntur, debitores existimus, ut eas et a pravorum hominum incursibus defensemus, et sub [Col. 0157A] pio sanctae Romanae Ecclesiae gremio confovere curemus. Ideoque, charissima in Christo filia Constantia abbatissa, tuis rationabilibus postulationibus benignitate debita praebentes assensum, Beatae Juliae virginis ac martyris monasterium, cujus utique cura tibi, largiente Domino, commissa est, quod videlicet infra civitatem Brixianam a nobilis memoriae Ansa regina constat esse constructum, apostolicae sedis privilegio communimus. Statuimus enim ut quaecunque praedia, quascunque possessiones, quaecunque bona ex munificentia praefatae reginae, seu etiam ex largitione illustris memoriae imperatorum, qui post eam regni gubernacula susceperunt, vel ab aliis fidelibus collata, idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum [Col. 0157B] concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque sororibus, et his quae vobis in eadem religione successerint, et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus : Sermionem scilicet, cum duabus ecclesiis, Domini videlicet nostri Salvatoris et Sancti Viti martyris, Cervanicam cum ecclesia Sanctae Juliae martyris, Nubelariam cum ecclesia Sancti Laurentii, Berciagum cum duabus ecclesiis, Sancti Zenonis et Sancti Stephani, Maghonem vicum cum ecclesia Sancti Alexandri, Timolinam cum ecclesia Sanctae Juliae, Barbadam cum ecclesia Sanctae Mariae, Alfianum cum ecclesia Sanctae Juliae, Monticellum cum ecclesia [Col. 0157C] Sanctae Mariae, Vocem cum ecclesiis Sancti Petri et Sancti Laurentii, Calvatonem cum ecclesiis Sanctae Mariae et Sanctae Juliae, Scandoloriam cum ecclesia Sancti Michaelis, Ciconiariam cum ecclesia Sanctae Mariae, Gosenagum cum ecclesia Sancti Martini confessoris, Miliarinam, cum ecclesia Sanctae Juliae et Sermidam.

Praeterea quascunque alias curtes, villas, castella, ecclesias et omnia ad idem monasterium pertinentia, vobis nihilominus confirmamus. Praesenti quoque decreto sancimus ut praedictum monasterium, apostolicae sedis protectione et regia defensione munitum, sub nullius unquam alterius potestate, vel jurisdictionibus redigatur, adeo ut quisquam sacerdotum, [Col. 0157D] nisi ab ipsius loci abbatissa fuerit invitatus, nec missarum solemnia ibi celebrare praesumat. Nulli ergo omnino hominum fas sit, praenominatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur earum, pro quarum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Obeunte vero te ipsius loci abbatissa, vel aliqua illarum, quae tibi in eodem regimine successerint, nulla ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quam sorores communi consensu, vel sororum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, praeviderit eligendam. Sane ipsius loci abbatissae licentiam [Col. 0158A] indulgemus, ecclesias ad honorem Dei construere, mercatum et castella in terris praefati monasterii, ubicunque voluerit, pro utilitate ejusdem monasterii construere. Nullus etiam episcopus, dux, marchio, comes, vicecomes, seu aliqua magna, parvaque persona ullum districtum in aliquibus locis ipsius monasterii tenere, vel judicare, aut aliquod placitum absque licentia abbatissae habere praesumat, aut res ipsius spirituales, saecularesve, quovis modo alienare, vel molestiam ei inferre, aut fodrum vel mansionaticum, seu ripaticum, aut paratas, sive aliquas audeant functiones exigere. Decimas praeterea fructuum laborum vestrorum, quos propriis excolitis sumptibus, et districtum servorum et liberorum, ad vestrum coenobium pertinentium, vobis habenda [Col. 0158B] firmamus. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium sive basilicarum, ordinationes abbatissae vel monacharum, seu clericorum vestrorum, qui ad sacros fuerint ordines promovendi, seu quidquid ad sacrum mysterium pertinent, a quibuscunque malueritis Catholicis suscipiatis episcopis, qui nimirum absque pravitate et reprehensione aliqua, ea vobis concedant, quemadmodum a praedecessoribus nostris felicis memoriae Paulo et Calixto Romanis pontificibus, vestro monasterio, pro fragilitate feminei sexus, constat esse concessum. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis [Col. 0158C] honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Ulbertus presbyter cardin. tituli S. Clementis ss.
  • [Col. 0158D] Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Romanus diaconus card. Sanctae Mariae in Porticu ss.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Guido diaconus card. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Guido diaconus card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Oddo diaconus card. Sancti Georgii ad Velum Aureum ss.

Datum Brixiae per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Kalendas Septembris, indictione XI, Incarnationis [Col. 0159A] Dominicae anno 1133, pontificatus vero domni Innocentii II anno IV.

CXVII Privilegium pro ecclesia S. Petri de Guastalla. (Anno 1132, Sept. 7.) [AFFO, Storia di Guastalla, I, 333.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis JOANNI archipresbytero et fratribus Ecclesiae D. Petri quae in Guastallensi pago sita est, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Justitiae et rationis aequitas persuadet ut qui a successoribus suis sua desiderat mandata servari, praedecessoris sui voluntate statuta custodiat. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis desideriis accommodantes assensum, Ecclesiam vestram a [Col. 0159B] praedecessore nostro felicis memoriae papa Gregorio quinto in plebem de Capella promotam et a successore ejus sanctae recordationis papa Paschali privilegii sui munimiae roboratam, sub apostolicae sedis tutelam protectionemque nostram suscipiamus, et D. Petri patrocinio commendemus, statuentes ut quascunque possessiones seu decimas, quaecunque etiam bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, praestante Domino poterit adipisci, firma vobis et illibata permaneant. De chrismate et oleo sancto atque ordinatione clericorum, sive consecrationibus ecclesiarum, a quocunque velitis episcopo Catholico accipiendi licentiam [Col. 0159C] vobis liberam indulgemus. Ad haec adjicientes decernimus ut nullus ecclesiam infra terminos vestrae parochiae, nisi quae vobis debeat esse subjecta, absque vestra licentia aedificare praesumat, salva tamen in omnibus apostolicae sedis auctoritate et reverenda dignitate suprascriptae plebis. Capellas quoque Sancti Bartholomaei, Sancti Georgii et Sancti Martini ad jus vestrae ecclesiae pertinentes, et a praefatis decessoribus nostris vobis firmatas in vestra subjectione perpetuo manere sancimus. Nulli ergo archiepiscopo, episcopo vel abbati, duci aut marchioni, comiti seu capitano, judici aut gastaldioni, nec omnino alicui hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, [Col. 0159D] vel ablatas retinere, imminuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa fuerunt, usibus omnimodis profutura. Si quae igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum [Col. 0160A] bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Wilhelmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Romanus card. S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Ubertus presbyter Card. tit. S. Clementis ss.
  • Ego Oddo diaconus card. Sancti Georgii ad Velum Aureum ss.

Dat. apud S. Benedictum per manum Aimerici Sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinal. et cancellarii, VII Idus Septembris, indictione X, pontificatus vero Innocentii papae II anno III, Incarnationis Dominicae anno 1133.

CXVIII. Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi asserit ecclesiam S. Salvatoris, a Landulfo episcopo Ferrariensi concessam. (Anno 1132, Oct. 5.) [ Bullar. Lateran., 11.]

[Col. 0160B]

CXIX. Decernit ut monachi monasterii Sancti Georgii Majoris sub apostolicae sedis protectione recepti de caetero sibi eligant, quem ipsi duxerint in abbatem. (Anno 1132, Octobr. 7.) [CORNELIUS, Ecclesiae Venetae, t. VIII, p. 218.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio TRIBUNO abbati monasterii S. Georgii, quod in Venetae partibus situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Officii nostri hortatur auctoritas pro nos Ecclesiarum [Col. 0160C] statu satagere et earum quieti et utilitati salubriter auxiliante Domino providere. Dignum namque et honestum et conveniens esse dignoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio tueamur vel muniamus. Ideoque, dilecte in Domino fili Tribune abba, tuis rationabilibus postulationibus benignitate debita duximus annuendum, et beati Georgii monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sanctae Romanae Ecclesiae privilegio roboramus. Per praesentis enim scripti paginam apostolica auctoritate statuimus, ut locus ille sub beati Petri tutela et protectione liber in perpetuum conservetur : nec patriarcha, nec episcopus, neque persona ecclesiastica saecularisve praesumat [Col. 0160D] te vel successores tuos invitos ad concilium cogere, aut in vos vel in monachos vestros excommunicatos, seu ejectos aut fugitivos absolvere vel suscipere, aut sine tuo tuorumque successorum consensu ad ordines promovere. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona ubilibet idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum largiente Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum, ordinationes monachorum qui ad sacros fuerint ordines promovendi, a dioecesano accipietis episcopo, siquidem gratiam et communionem apostolicae sedis habuerit, et si ea [Col. 0161A] gratis ac sine pravitate voluerit exhibere. Alioquin pro eorumdem sacramentorum susceptione Catholicum, quem volueritis episcopum adeatis, qui apostolicae sedis fultus auctoritate, quod postulatur, indulgeat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem, et beati Benedicti regulam elegerint. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praenominatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione [Col. 0161B] concessa sunt usibus omnimodis profutura. Ad judicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis aureos duos quotannis Lateranensi palatio persolvetis. Si quis igitur patriarcha, archiepiscopus, episcopus, aut ecclesiastica saecularisve persona, in futurum hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu [Col. 0161C] Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Gualterius S. Ravennatis archiepiscopus ss.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Romanus diac. card. S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii ad Vellum Aureum ss.

Datum Nonantulae per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancell., Nonas Octobris, indictione decima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo trigesimo tertio, pontificatus [Col. 0161D] vero domni Innocentii II papae anno III.

CXX. Monasterii Nonantulani possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1132, Oct. 12.) [MURATORI, Antiq. Ital., t. V, p. 429.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio ILDEPRANDO Nonantulani monasterii abbati, ejusque successoribus regulariter ibi viventibus in perpetuum, salutem et apostolicam benedictionem.

Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis debitores ex apostolicae sedis auctoritate ac benevolentia existamus, illis tamen ardentius providere nos convenit, ut eas a pravorum hominum incursibus [Col. 0162A] defendendo arctiori debeamus charitate diligere, quas beato Petro et sanctae Romanae Ecclesiae non est dubium specialius adhaerere. Dignum namque et honeste conveniens esse cognoscitur ut qui, ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, earum quieti et utilitati salubriter, auxiliante Domino, providere curemus. Proinde, dilecte in Domino fili Ildeprande abba, tuis rationabilibus postulationibus benignitate debita duximus annuendum et Nonantulanum beati Silvestri monasterium, cui Domino auctore praeesse dignosceris, quod utique ab Astulfo Longobardorum rege, ejusdem loci fundatore, beato Petro oblatum est, ad exemplar praedecessorum nostrorum felicis memoriae Leonis, Alexandri, Paschalis et Calixti, Romanorum pontificum, apostolicae sedis privilegio [Col. 0162B] communimus. Statuimus enim ut quaecunque praedia, quascunque possessiones seu bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, firma tibi, tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjungimus: ipsum videlicet castellum Nonantulanum, castellum Vetus, Galianum, Cathinianum, Fananum, Lixanum, Sclopinum, Samonum, Campilium, Maranum, Pratum Albinum, monasterium Sanctae Luciae cum ecclesiis et pertinentiis suis, ecclesiam Sanctissimae Trinitatis de Savino, Manzolinum, Ravalium, Rastellinum, Sanctam Mariam de Grumolo, Spinalberti, Solariam, Roncalia, Camoranam, Curtile Siccum, castellum Pollacci, Trecentula, Bondenum, Nogariam, castellum Cellam, et Marzaliam cum [Col. 0162C] pertinentiis eorum. Praeterea castellum Cellulae, curtem Ragusae, castellum Theodaldi cum omnibus alodiis, quae in ipso comitatu Ferrariensi Bonifacius marchio acquisita possedit, vestro in perpetuum monasterio confirmamus, quae comitissa Mathildis de oblatione, quam Sancto Petro et Romanae Ecclesiae dederat, vobis nuper dedisse cognoscitur, sub censu scilicet unius aurei annuo, in civitate Papiensi ecclesiam Sancti Quirici, in Placentina ecclesiam Sancti Silvestri, in Monticello ecclesiam Sancti Georgii, in Cremona ecclesiam Sancti Silvestri, ecclesiam Sanctae Crucis, et ecclesiam Sancti Benedicti, in Parmensi ecclesiam Sancti Silvestri, in suburbio Vicentiae ecclesiam Sancti Silvestri, in Libertino ecclesiam Sancti Silvestri, in Montesilicae [Col. 0162D] ecclesiam Sancti Danielis cum omnibus ad ipsam pertinentibus, in Tarvisina civitate ecclesiam Sanctae Mariae, et Sanctae Fuschae cum libertate, capellis, et omnibus ad eam pertinentibus. Sanc nec Mutinensi omnino, nec alicui cuiquam episcoporum, vel principum, aut alicui ecclesiasticae, saecularive personae liceat supradicto monasterio, aut ejus cellis vel ecclesiis, aliisque possessionibus gravamen inferre, exactiones imponere, placitum, sive colloquium, praeter abbatis ac fratrum voluntatem, indicere vel tenere. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia proponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum [Col. 0163A] pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam, praeviderint eligendum, qui nimirum ad apostolicae sedis praesulem consecrandus accedat. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum, ordinationes monachorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, sive clericorum eidem monasterio, cellis vel ecclesiis pertinentium, a quo malueritis, Catholico accipietis episcopo, si quidem gratiam et communionem apostolicae sedis habuerit, et si ea gratis et sine pravitate voluerit exhibere. Non enim episcoporum cuiquam permittimus invito abbate in monasterio vel monasterii cellis seu ecclesiis, ordinationes facere, missas publicas celebrare, vel earum decimas vindicare, nec de ipso monasterio, vel ejus [Col. 0163B] rebus rescriptum subripere, aut quolibet modo impetrare cuique personae facultas sit. Quod si ferte praesumptum fuerit, irritum penitus habeatur. Nec episcopis facultas sit, monasterii vestri clericos sine tui consensus deliberatione, interdictionis aut excommunicationis sententia coercere; quaecunque praeterea in posterum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praenominatum monasterium auxiliante Domino poterit adipisci, vobis praesenti scripto firmamus. Porro illa dignitatis insignia, quibus antecessores tui inter missarum solemnia uti noscitur, nos personae tuae ex apostolicae sedis benignitate concedimus, ut scilicet in diebus solemnibus ad missarum officia celebranda dalmatica, mitra, chirothecis [Col. 0163C] et sandalis induaris. Ad haec adjicientes decernimus ut nulli omnino hominum fas sit praefatum coenobium temere perturbare, etc., ut in omnibus semper apostolicae sedis, cujus est proprium, munimine ac protectione congaudeat. Si quis igitur in futurum archiepiscopus, vel episcopus, imperator sive rex, princeps, aut dux, comes, vicecomes, judex, castaldio, aut ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus [Col. 0163D] subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli subscripsi.
  • [Col. 0164A] Ego Georgius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu subscripsi.

Datum Nonantulae per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quarto Idus Octobris, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus vero Innocentii papae II anno tertio.

CXXI. Ad Bertholdum abbatem S. Blasii.—Approbat se parationem ecclesiae Burglensis ab ecclesia Eggenheim. (Anno 1132, Nov. 4.) [D. GERBERT, Hist. Nigrae Silvae, III, p. 66.]

[Col. 0164B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERTHOLDO abbati monasterii S. Blasii ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quemadmodum ea quae a nobis statuuntur, firma volumus et illibata consistere, ita quae a fratribus nostris rationabili studio gesta sunt, intemerata custodiri sancimus. Proinde, dilecte in Domino fili Bertholde abbas, quod de Burgala cella et capella S. Joannis, quae in loco qui Ekkeneim dicitur sita est, a venerabilibus fratribus nostris bonae memoriae Odelrico Constantiensi episcopo, [Col. 0164C] et successore ejus itidem Odelrico, consensu archipresbyteri, ac caeterorum presbyterorum illius parochiae statutum est, auctoritate sedis apostolicae confirmamus, ut videlicet praedicta Burgala cella et Ecclesia B. Joannis, quae nimirum praefatis episcopis consentientibus in allodio constructae sunt, quod Quarnerius et Aguipertus ad conversionem venientes monasterio B. Blasii, cui Deo auctore praesides, obtulerunt, cum suis pertinentiis perpetuo jam dicti coenobii juris existant, ita tamen, ut in praenominata Burgala cella fratres monasterii Sancti Blasii libere et absque alicujus contradictione Domino famulentur, et in ecclesia B. Joannis in pede montis aedificata plebs divina percipiat sacramenta; et unaquaeque suis contenta sit terminis, quemadmodum [Col. 0164D] a supradictis episcopis noscitur institutum. Nulli ergo hominum fas sit hanc paginam nostrae confirmationis infringere vel mutare, sed omnia, sicut superius est expositum, perpetuis futuris temporibus [Col. 0165A] in sua stabilitate serventur. Si quis autem hujus nostrae constitutionis temerator exstiterit, indignationem beatorum apostolorum Petri et Pauli se noverit incursurum.

Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus.

Data Placentiae II Nonas Novembris.

CXXII. Ad Gaufredum Carnotensem et Stephanum Parisiensem, episcopos.—Ut Aurelianensi subdecano ac sociis honores et bona ablata restitui satagant. (Anno 1132, Nov. 5.) [MANSI, Concil., XXI, 401.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus GAUFRIDO Carnotensi, apostolicae sedis legato, et STEPHANO Parisiensi, episcopis, [Col. 0165B] salutem et apostolicam benedictionem.

Prout novit vestra fraternitas, damna et injurias dilectis filiis nostris Archembaldo Aurelianensi subdecano, magistro G. et eorum sociis irrogatas, et honores sibi ablatos, restituendos, in vestro arbitrio et aestimatione posuimus. Quod quia minime impletum esse accepimus, dilectioni vestrae mandamus atque praecipimus, ut quemadmodum bene inchoastis, in nomine Domini procedatis, et eamdem causam effectui mancipetis.

Datum Placentiae Nonis Novembris.

CXXIII. Privilegium pro Ecclesia S. Ursi Augustensis (prov. Tarantas. ). (Anno 1132, Nov. 19.) [ Historiae Patriae Monumenta, Chartae, I, p. 769, ex archiv. collegiat. S. Ursi d'Aosta (L. C.).]

[Col. 0165C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HERBERTO Augustensi episcopo ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.

Apostolicae sedis moderamini congruit religiosorum virorum desideriis clementer annuere, et ut gratum Deo suscipiant incrementum suum eis suffragium impertiri. Tuis igitur, frater venerabilis Herberte episcope, postulationibus annuentes, ecclesiam Sancti Ursi quae in Augustensis civitatis suburbio sita est, scripti nostri pagina communimus. Statuimus enim ut, juxta votum tuum et collandationem et assensum fratrum tuorum, videlicet Bosonis [Col. 0165D] praepositi, Stephani archidiaconi, ac totius capituli, ordo canonicus in eadem Ecclesia futuris temporibus inviolabiliter conservetur, atque decedentibus canonicis, qui ibidem inpraesentiarum manere noscuntur, nullus eis nisi vitam professus canonicam surbregetur. Quaecunque praeterea bona, seu possessiones praenominata Ecclesia in praesenti indictione decima juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci firma fratribus in ea regulariter viventibus, et illibata permaneant. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, [Col. 0166A] aut temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur regularium canonicorum usibus in perpetuum profutura. Si quis autem huic nostrae constitutioni temerario ausu contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, atque sententiae excommunicationis subjaceat. Conservantes autem omnipotentis Dei gratiam et aeternae vitae praemia consequantur.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.

Datum Placentiae XIII Kalendas Decembris, indictione X, Incarnationis dominicae anno 1133, pontificatus Domni Innocentii papae II anno III.

CXXIV. Ad Petrum Venerabilem Cluniacensem abbatem.—SS. Facundi et Primitivi in Hispania coenobium conceditur. (Anno 1132, Dec. 13.) [MANSI, Concil., XXI, 410.]

[Col. 0166B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto PETRO Cluniacensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Ignem venit Dominus mittere in terram, et vult ut ardeat. Quia ergo gratuita Dei beneficia sacrum Cluniacense collegium suae visitationis gratia illustravit, ignem in eo charitatis accendit, et discreta religionis humilitate perfudit: aequissimi juris est, ut quod gratis accipit, fratribus indigentibus devote [Col. 0166C] impendat, lapsos relevet, tepidos excitet, et piae religionis radios, et bene Deo placentis conversationis odorem, diversas mundi illustrando provincias, longe lateque transfundat: et sic amor et gloria divini cultus, quae copiose, Deo gratias, vigent in vite, per vestram administrationem Deo grata et fecunda ubertate multiplicentur in propagine Monasterium ergo SS. martyrum Facundi et Primitivi, quod in Hispaniarum partibus situm est, et ad jus B. Petri constat specialiter pertinere, qui a religionis nitore, et temporalium rerum opulentia, quibus pristinis temporibus effloruerat, unde valde dolemus, peccatis exigentibus excidit: nos, quorum praecipue interest in antiquum revocare, illustris filii nostri Aldefonsi [Col. 0166D] Hispaniarum regis vota clementius admittentes, vetris postulationibus impertimur assensum. Igitur locum ipsum cum suis omnibus pertinentiis tibi, dilecte in Domino fili Petre abbas, tuisque successoribus, salvo nimirum B. Petri censu annuo, et S. R. E. in omnibus debita justitia et reverentia, ad reformationem religionis, et rerum temporalium incrementum, ex apostolicae sedis benignitate committimus. Vestra itaque, charissimi filii, interest ut ope, et consilio, vestraque instantia, religio in eodem monasterio reformetur, et tam in interioribus quam in exterioribus locus ipse ad statum et dignitatem pristinam auxiliante Domino reducatur.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subcripsi.
  • [Col. 0167A] Ego Guillelmus Praenestinus episc. subscripsi.
  • Ego Urbanus presb. card. tit. S. Clementis subscripsi.
  • Ego Anselmus presb. card. subscripsi.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Guido diac. card. S. Mariae in Via Lata subscripsi.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum, subscripsi.

Datum Bononiae per manum Aymerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, Id. Decemb., indict. X, Incarnationis Dominicae anno 1132, pontificatus domini Innocentii papae II anno III.

CXXV. Norberto ejusque successoribus archiepiscopis Magdeburgensibus, possessiones et bona sua, cum universim, tum nominatim, confirmat. (Anno 1131-1133.) [LUDEWIG, Reliquiae manuscript., XII, p. 388.]

[Col. 0167B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri NORBERTO Magdeburgensi episcopo ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.

Tunc apostolicae sedi et Romanis pontificibus honor integre conservatur, si unicuique Ecclesiae suae dignitas custoditur, fratrum etenim nostrorum gloriam nostram propriam indicamus. Romanae siquidem Ecclesiae consueta benignitas et discreta humilitas quos devotos et mansuetos filios reperit, alios [Col. 0167C] dignitatibus et honoribus sibi amplius facit obnoxios, alios familiaritatis et dilectionis praerogativa sublimat. Equidem et rationabile est, ut, quorum beneficia et obsequia nos suscepisse recolimus, corum devotioni in mensura pari, nec quantitate aequali, sed ex abundantiore benevolentia libenti animo, respondere curemus. Caeterum quam firma perseverantique constantia causam juris tuae sanctae Romanae Ecclesiae, venerabilis frater Norberte Magdeburgensis archiepiscope, incandescente Petri Leonis schismate, fervor tuae religionis et discretio prudentiae suscepit defensandam et se invicem inexprimabilem, pro domo Dei opponens, animos regis et principum et aliarum tam ecclesiasticarum, quam saecularium personarum, ad catholicae Ecclesiae [Col. 0167D] unitatem et beati Petri ac nostram obedientiam, frequentibus argumentis et ratione munitis inducere laboraverit, magnaque inde Ecclesiae Dei et nobis pervenerit utilitas, manifestum est. Ideoque, charissime frater, quem plena in Domino charitate diligimus et familiari sedis apostolicae gremio detinemus, charissimi filii nostri, illustris et gloriosi regis Lotharii et tuis rationabilibus postulationibus assensum praebentes, possessiones et bona quae juste et legitime possides, tibi et successoribus tuis; et per eos Magdeburgensi Ecclesiae, auctoritate apostolica confirmamus et praesenti privilegii pagina communimus, in quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda. In Magdeburgensi dioecesi, abbatiam [Col. 0168A] Beati Joannis Baptistae; ecclesiam Beatae Mariae; ecclesiam Beati Joannis evangelistae; ecclesiam Sancti Nicolai; ecclesiam quae dicitur Gratia Dei; abbatiam Haldesleve; praeposituram Sanctae Mariae Gallae in episcopatu Ossenburgensi; ecclesiam Eugerii in Monasteriensi episcopatu; abbatiam de Borchorst in Moguntinensi dioecesi, etc. Ad hoc praedecessorum nostrorum sanctorum virorum, Joannis, Benedicti et Leonis, Romanorum pontificum, vestigiis inhaerentes, crucis et pallii praerogativam et dignitatem metropolitanam, quemadmodum in eorum continetur privilegiis, vobis concedimus et super civitates et cum episcopali dignitate vobis nihilominus roboramus. Quaeque praeterea in futurum liberalitate regis, largitione principum, oblatione fidelium [Col. 0168B] seu aliis justis modis, praefata ecclesia, largiente Domino, poterit adipisci, firma vobis de caetero et illibata permaneant. Decernimus ut nulli omnino hominum liceat praefatam Magdeburgensem Ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus exactionibus conturbare, sed omnia integra conserventur, tibi tuisque successoribus in perpetuum profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore [Col. 0168C] ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Praelecta et diligenter subauscultata est praesens copia per me Ottonem Coepes, notarium publicum, et non discedit principalibus suis litteris verbo aliquo, quod protestor manu propria.

CXXVI. Privilegium pro monasterio S. Mariae de Morrona. (Anno 1133, Jan. 23.) [ Annales Camaldul., t. III, p. 341, ex authentico episcopatus Volaterrarum.]

[Col. 0168D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERARDO abbati monasterii Sanctae Mariae de Morrona, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Religiosi viri quanto familiarius omnipotenti Deo adhaerere noscuntur, tanto studiosius paternae sunt affectionis intuitu confovendi. Eapropter, dilecte in Domino fili, Gerarde abbas tuis, rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et Beatae Mariae monasterium cui Deo auctore praeesse dignosceris cum suis omnibus pertinentiis sub apostolicae sedis tutelam et protectionem suscipimus, et beati Petri ad quem specialiter pertinet, patrocinio duximus [Col. 0169A] muniendum. Statuimus enim ut quaecunque praedia, quaecunque possessiones seu bona a nobilis memoriae Uvicione comite et filiis ejus Uvolino, Rainerio, Lotherio, et Bolgarino, aut aliis Catholicis viris vestro monasterio sunt juste concessa, tibi tuisque successoribus in perpetuum firma et illibata manere sancimus. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: castellum videlicet de Vivario cum paritario et aliis pertinentiis ejus; possessiones de Morrona, possessiones de Castello de Sojana, de Negoriana, de Rivoalto, de Massa, de Montegemule. Quaecunque praeterea bona praefatum coenobium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, [Col. 0169B] praestante, Domino poterit adipisci, vobis praesentis scripti pagina confirmamus. Decernimus ergo ut nulli episcopo, nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra serventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine [Col. 0169C] Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus SS.
  • ADJUVA NOS, DEUS, SALUTARIS NOSTER.
  • Ego Guilielmus Praenestinus episcopus SS.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus SS.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli S. Laurentii in Lucina SS.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli SS.
  • [Col. 0169D] Ego Martinus presbyter cardinalis tituli Sancti Stephani in Caelio monte SS.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani SS.
  • Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X Kalend. Februarii, indictione XI, Incarnationis Dominicae anno 1134, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IV.
  • Ego Marchesius sacri Lateranensis palatii, . . . . . . publicus judex authenticum vidi et legi et SS.
  • Ego Albertus notarius apostolicae sedis authenticum illud vidi et legi et SS.
  • Ego Albertus notarius apostolicae sedis authenticum illud vidi et legi et SS.
  • [Col. 0170A] Ego Hugo notarius apostolicae sedis authenticum illud vidi et legi et ss.

CXXVII. Privilegium pro parthenone S. Mariae de Fontanis. (Anno 1133, Febr. 9.) [DUPLESSIS, Hist. de l'Eglise de Meaux, II, p. 26.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo filiae mulieri priorissae monasterii B. Mariae de Fontanis, ejusque sororibus tam praesentibus quam futuris inibi regulariter substituendis in perpetuum, etc.

. . . . Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et legitime possidet . . . . firma vobis in perpetuum et illibata permaneant; in quibus haec adnotanda subjunximus: [Col. 0170B] possessiones de prope Fontanis cum appendiciis earum, prata, colonantias, cum omnibus ad eas pertinentiis, etc. . . . . Apud Jambri domos et terras ab illustri viro Teobaldo Blesensium comite monasterio vestro donationis titulo concessas, etc. . . . .

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quinto Idus Februarii, indictione XI, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno IV.

CXXVIII. Ecclesiae Cellensis superioris disciplinam Praemonstratensem bonaque confirmat. (Anno 1133, Febr. 20.) [HUGO, Annal. S. ord. Praemonstrat., t. I, p. 384.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0170C] filio JOANNI Cellensis ecclesiae praeposito, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Apostolicae sedis moderamini congruit religiosos viros debita benignitate diligere, et eorum loca protectionis suae patrocinio communire. Quapropter, dilecte in Domino fili Joannes praeposite, tuis rationabilibus postulationibus accommodantes assensum, Cellensem Beati archangeli Michaelis ecclesiam, quae juxta Wirtzeburgensem civitatem a te et Henrico fratre tuo, devotionis intuitu, fundata esse dignoscitur, praesenti privilegio duximus roborandam. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus, qui secundum B. Augustini Regulam, venerabilis fratris nostri Norberti Magdeburgensis archiepiscopi, [Col. 0170D] religiosi utique et prudentis viri, annitente studio, est inibi institutus, perpetuis temporibus in eadem ecclesia inviolabiliter conservetur. Fratres quoque qui, divina inspirante clementia, ibidem ad conversionem venerint, post factam in eodem loco professionem, ad alia loca convolandi non habeant facultatem; nullus archiepiscopus, episcopus, abbas, vel quilibet alius sine praepositi sui licentia, eos suscipere aut susceptos retinere praesumat; hoc enim et sacris regulis inhibetur, et ab ecclesiasticis personis convenit esse alienum. Porro permutationem illam, quae inter te et venerabilem fratrem nostrum Embricum Wirtzburgensem episcopum, consensu canonicorum suorum, super eodem loco rationabiliter facta est et per scripti sui paginam [Col. 0171A] confirmata, nos autem auctoritate apostolica roboramus. Quaecunque praeterea per vos ab eodem episcopo vel redempta, vel aliorum fidelium oblatione eidem ecclesiae canonice collata sunt, aut deinceps justis modis, auxiliante Domino, conferri contigerit, tibi tuisque successoribus firma in perpetuum et illibata permaneant, salva nimirum dioecesani episcopi justitia et reverentia. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere infestare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra serventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus profutura. Si qua ergo in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis [Col. 0171B] paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, atque a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat. Cunctis autem eidem ecclesiae, quae sunt justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum Pisis per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X Kalend. Martii, indict. XI, Incarnat. Dominicae anno 1133, pontificatus D. Innocentii II papae anno III.

CXXIX. Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum, Ariam Legionensem et P[etrum] Lucensem. (Anno 1133, Mart. 1.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 529.]

[Col. 0171C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus DIDACO Compostellano archiepiscopo, ARIAE Legionensi, et P. Lucensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Inspectis fraternitatis vestrae litteris vesaniam atque inobedientiam illius Ovetensis manifeste cognovimus, qui nimirum quoniam peccatum peccato adjicere minime formidavit, et contra interdicti sententiam primum per legatos nostros in eum datam, et postmodum nostra auctoritate firmatam, [Col. 0171D] episcopale officium celebrare tentavit, nos eum auctoritate Spiritus sancti excommunicationi subjicimus, et ut ab eo tanquam ab excommunicato abstineatis, sollicitudini vestrae mandando praecipimus. De caetero super amore et reverentia quam erga S. R. E. et nos ipsos geritis, multimodas vobis gratias referentes vestram experientiam praesentibus litteris commonemus, quatenus ad ea quae B. Petro expedire noveritis, propensius intendatis, et pro ipsius servitio tanquam boni et devoti filii efficaciter laboretis.

Dat. Pisis Kal. Martii .

CXXX. Archiepiscopis, episcopis et abbatibus per Toletanam, Bracarensem, Compostellanam provincias constitutis significat A. Ecclesiae Ovetensis invasorem a sese excommunicatum esse. (Anno 1133, Mart. 1.) [FLOREZ, ibid. ]

[Col. 0172A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis et abbatibus per Toletanam, Bracarensem, Compostellanam provincias constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectionem vestram nolumus ignorare quoniam in A. Ovetensis Ecclesiae occupatorem pro eo quod contra prohibitionem legati nostri consecrationem [Col. 0172B] suscepit, et post suspensionem per nuntium sedis apostolicae in eum factam, et a nobis postmodum confirmatam, celebrare officium episcopale tentavit, communicato fratrum nostrorum consilio excommunicationis sententiam promulgavimus: ideoque vestram praesentibus litteris duximus commonendam fraternitatem, quatenus vos ab ipso tanquam ab excommunicato sollicite custodiatis, et subjectos vestros, ut ab eodem pariter se observent, nihilominus moneatis.

Dat. Pisis Kal. Martii.

CXXXI. Ecclesiae Ferrariensis possessiones, petente Landulfo episcopo, confirmat. (Anno 1135, Mart. 11.) [COCQUELINES, II, p. 209.

[Col. 0172C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri LANDULPHO episcopo, consulibus et populo Ferrariensi in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae sedis cathedra, disponente Domino, constituti esse conspicimur, ut justis postulationibus liberiori animo praebeamus assensum, et quos devotiores ad nostrum obsequium, et sanctae Romanae Ecclesiae specialius adhaerere cognoscimus, scilicet ejusdem piae matris gremio familiarius confovere curemus. Quia igitur vos, dilecti in Domino filii, beato Petro et nobis qui, licet indigni, ipsius vice fungimur, nostrisque successoribus omnem obedientiam et gratum obsequium exhibituros promisistis, praedecessorum nostrorum sanctae recordationis [Col. 0172D] Adriani, Benedicti et Paschalis Romanorum pontificum, inhaerentes vestigiis, Ferrariensem Ecclesiam tanquam specialem apostolicae sedis filiam, sanctae Romanae Ecclesiae patrocinio communimus, et ei fundos suos praesentis privilegii pagina roboramus. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: massam videlicet Babylonicam, quae vocatur Ferraria, cum duodecim fundis suis, cui duodecim alias massas nostras minores cum omni obedientia ac servitute subjugamus, id est massam et ripam Palatiolus cum duodecim fundis suis, simulque massam Quartisianam cum duodecim fundis [Col. 0173A] suis, et similiter massam Popularem cum duodecim fundis suis, nec non massam Curulum, et massam Saletum cum viginti quatuor fundis suis, et massam Sencticam, et Tastilionem, cum fundis suis, massam quoque quae vocatur Firmignana cum omnibus fundis suis; quas massas cum omnibus suis pertinentiis, de dominio et jure atque potestate sanctae sedis apostolicae, a praefatis praedecessoribus nostris Ecclesiae Ferrariae concessas, nos quoque eidem praesentis decreti auctoritate firmas statuentes, ut tam tibi, frater Landulphe episcope, quam tuis etiam successoribus in singulis massis ecclesias cum clericis diaconibus, et presbyteris ordinandi et consecrandi licentia permittatur. Termini autem Ferrariensis comitatus his finibus distinguuntur: ab oriente ab [Col. 0173B] una parte fluminis Padi, ab altera nostra massa Phiscalia, et Veteraria; transeunt flumen Sandali usque Bucciletum, per Bucciletum transeunt flumen Gabianam per Ludurium, circumdant villam magnam Madrariam, pervenientes usque Malletum, a Malleto pergunt juxta arginem Anxianum, per paludes piscarias usque Vitricam, et transeuntes Vitricam perveniunt usque fossam Buranam, et inde exeunt in Padum, et descendunt usque ad occidentem usque Ulmum formosam quae certa finis inter Romaniam et Longobardiam. Ab altera autem fluminis parte fines sunt similiter: ab oriente callis de fine, qui terminus est inter nostrum comitatum Comaclensem, et extendunt se per paludes et piscarias usque ad fossatum Silvulae, et circumdant massam [Col. 0173C] Corneti et Lacinanus, quae de nostro comitatu Ferrariae sunt. Descendentes inde ad occidentem per paludes et piscarias usque flumen Tartari, exeunt usque in flumen Padi. Porro habitatoribus ipsius massae majoris Ferrariae pravas et malas consuetudines amovemus, nisi tamen, sicuti soliti sunt, ad suffragium sanctae Romanae Ecclesiae per eorum nuntium unaquaeque libera persona de moneta Venetiarum denarios singulos, juxta antiquam consuetudinem, dabit. Census vero, et tributi, atque telonei ripa et flumine, unam medietatem pro benedictione ad communem utilitatem et meliorationem, seu restaurationem jam dictae majoris massae concedimus; alteram vero medietatem ad nostras manus [Col. 0173D] reservamus. Similiter telonei de mercato unam medietatem nobis retinemus, alteram vero praefato nostro Ferrariae episcopo condonamus. Placitum sane generale similiter in dominio ac potestate sanctae Romanae Ecclesiae reservamus, ut videlicet coram nostro nuntio, semel in anno faciente justitiam, ab omnibus per tres dies custodiatur. Collectam vero vel fodrum, aut pravam vel injustam functionem, aut dationem, seu consuetudinem nequaquam exigimus, scilicet omnia pro Dei timore atque amore praefatae nostrae sanctae ecclesiae Beati Georgii, omnibus habitatoribus ipsius majoris massae pepercimus, aliasque minores massas ei, sicut supra dictum est, cum omnibus suis servitutibus subjugamus. Praeterea vestrae devotionis desiderio annuentes, [Col. 0174A] praefatos comitatus Ferrariae, et generale civitatis placitum, ac Comacli riparum cum omni jure, quod infra civitatem et comitatum ad dominium sanctae Romanae Ecclesiae pertinet, alicui minime tribuemus, nisi aut communi civitatis vestrae, aut Ferrariensi episcopatui, ita tamen, ut quantum exinde ab illis habere poterimus, vos beato Petro justa compensatione bonorum ac sapientum consilio, persolvatis. Ad haec de vestra fidelitate atque servitio plurimum confidentes, offensas illas, quas nobis et praedecessoribus nostris intulistis, vobis ex benignitate sedis apostolicae condonamus. Pro tantis itaque perceptis a sede apostolica beneficiis, vestra universitas nobis nostrisque successoribus per proprium nuntium in commune . . . juvabitque in civitate, [Col. 0174B] et toto comitatu Ferrariae justitiam beati Petri et sanctae Romanae Ecclesiae nos et successores nostros recuperare, retinere ac defendere bona fide juvabitis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, aut Ferrariensem Ecclesiam super his quae dicta sunt, minuere, aut sanctae sedi apostolicae sua in ei jura, quae superius significata sunt, auferre praesumpserit, poenae et compositionis nomine reddat eidem sanctae sedi apostolicae auri optimi libras centum; et nisi quae male praesumpta sunt, satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore [Col. 0174C] et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem praefatis ecclesiis justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum in territorio Vulterrano per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Idus Martii, indictione XII, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus domini Innocentii papae II anno IV.

CXXXII. Syrum Januensem ex episcopo archiepiscopum factum pallio decorat eique Marianensem, Nebiensem, Acciensem episcopos suffraganeos subjicit. (Anno 1133, Mart. 19.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 859.]

[Col. 0174D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri SYRO Januensi archiepiscopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Justus Dominus, et justitiam dilexit, aequitatem vidit vultus ejus. Si pro homine perdito humanatus est Dei Filius, et pro ejus redemptione atque salute mortem ignominiosam pertulit, Catholica igitur et sancta Dei mater Ecclesia, ne filii sui damnentur, perpetuo bona sua hilari vultu et mente jucunda, [Col. 0175A] quoniam id ipsum aequitatis et justitiae ratio postulat, debet impendere. Quocirca sacrosancta sedes apostolica, animarum saluti providens, quoniam pro discordia, et guerra, quae inter dictam Januensem civitatem et Pisas olim argutissimo id favente inimico humani generis orta est, incomparabiles hominum clades, Christianorum captivitates, et ecclesiarum destructiones innumerae provenerunt, ut de caetero tam detestabilis lis et dissensio conquiescat, personam tuam, et per te Januensem Ecclesiam a praefata civitate, quae beato Petro ac sanctae Romanae Ecclesiae fidelis, et ad serviendum prompta exstitit, et de caetero se id facturam propensius pollicetur, decorem et exaltationem praerogativa gloriosa sublimat. Te igitur, frater charissime Syre archiepiscope, [Col. 0175B] pallii genio decorantes, et gratia ampliori donantes, in archiepiscopum promovemus, et tres episcopatus in Corsica, Maranen. videlicet, Nebolensem, et tertium, cujus sedem constituimus Ecclesiam Sancti Petri de Acci, qui habeat unam plebem de Marana, et aliam de Meria, atque Vobzensem, et illum de Brunate, quem modo novum statuimus tibi, tuisque successoribus metropolitico jure subjicimus. Verumtamen episcopatum Januensem, et te videlicet, ac posteros tuos ab omni emancipatos subjectione in manu propria libere retinemus, statuentes ut Januensis archiepiscopus eo ordine, quo et Pisanus a solo Romano pontifice consecretur. Quod si forte Pisanus archiepiscopus a suis suffraganeis fuerit consecratus, Januensis quoque a suis nihilominus [Col. 0175C] similiter consecretur. Deinde vero infra Ecclesiam praeferens, videlicet diebus Coena Domini, et Pascha, Ascensione Domini, Pentecoste, in festivitate apostolorum Petri et Pauli, S. Laurentii, tribus festivitatibus S. Mariae, Natali Domini, Epiphania, et in die anniversarii consecrationis tuae, in consecrationibus quoque episcoporum, basilicarum, et ordinationibus clericorum. Abbatiam quoque de Tyro ad meliorationem, salva sanctae Romanae Ecclesiae proprietate ac consensu, tibi, venerabilis frater archiepiscope Syre, committimus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, [Col. 0175D] potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem haec nostra statuta servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episc.
  • Ego Joannes Ostiensis episcopus.
  • [Col. 0176A] Ego Rudolphus Ortanus episc.
  • Ego Joannes tit. S. Chrysogoni presbyter card.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucin.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Martinus presb. card. tit. S. Stephani in Caelio Monte.
  • Ego Rainerius Senensis episc.
  • Ego Rolandus Rossellanus episc.
  • Ego Ildizo Saonensis episc.
  • Ego Romanus diac. card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diac. cardin. S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • [Col. 0176B] Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani.

Datum Grosseti per manum Aymerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, XIV Kal. Aprilis, indict. X, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontif. vero D. Innocentii PP. II anno IV.

CXXXIII. Ad Hugonem Burgundiae ducem.—Monet ut Herbertum abbatem Divionensem tueatur contra monachos S. Sequani, quos excommunicatos nuntiat. (Anno 1133, Maii 19.) [D. BOUQUET, XIV, p. 248.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio HUGONI illustri Burgundiae duci, salutem et apostolicam benedictionem.

Controversia quae inter filios nostros Herbertum [Col. 0176C] Divionensem abbatem et monachos S. Sequani jam dudum agitata est, dilecti fratris nostri Stephani Cisterciensis abbatis, sapientis siquidem viri, cui eam per justitiam vel concordiam terminandam commisimus, exstat provida discretione decisa. Verum praefati monachi spiritu superbiae inebriati, non solum concordiam ab eodem fratre nostro statutam minime servarunt, quin potius quamdam villam ecclesiae S. Stephani pervadentes, vina fratrum ipsius loci fuderunt, vasa vinaria confregerunt, et eamdem villam tam animalibus quam rebus aliis spoliarunt; quod nimirum tante gravius ferimus, quanto haec ipsa tuo favore perpetrata esse accepimus. Nos igitur, quorum praecipue interest malefactores debita sententia coercere, in eosdem monachos [Col. 0176D] jamdudum prolatam excommunicationem innovamus, et omnes qui opem et consilium in eodem maleficio praebuerunt, donec supradicta damna restituantur, pari sententiae subjacere praecipimus. Nobilitati ergo tuae mandamus ut jam dictam concordiam quae per tam sapientem virum et industrium facta est, facias observari, et ne praedictus abbas propter hoc ulterius molestetur, studeas providere; alioquin timendum est ne tibi imputetur, si, cum possis malum prohibere, non prohibes. Dilectam filiam nostram ducissam uxorem tuam, in Domino salutamus ac benedicimus.

Data Laterani, XIV Kal. Junii .

CXXXIV. Ecclesiam S. Stephani Pratensem tuendam suscipit et ejus jura confirmat. (Anno 1133, Maii 21.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 331.]

[Col. 0177A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ILDEPRANDO praeposito ecclesiae S. Stephani de Prato, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Justitiae et rationis ordo nos admonet ut qui ad Ecclesiarum regimen divina sumus providentia assumpti, eas et a pravorum hominum incursibus tueamur, et sub pio S. Rom. Ecclesiae gremio confovere curemus. Hoc nimirum charitatis intuitu, dilecte in Domino fili Ildeprande praeposite, tuis precibus [Col. 0177B] duximus annuendum, et B. Stephani protomartyris ecclesiam, cui Deo auctore praesides, sub tutela B. Petri protectioneque suscipimus. Statuimus itaque ut in parochia ejusdem ecclesiae te invito, tuisque successoribus aut fratribus contradicentibus, nulli omnino hominum liceat ecclesiam construere, aut aliquam super hoc injuriam irrogare, salva sedis apostolicae reverentia. Decimas quoque eorum qui ad vestram ecclesiam jure parochiali pertinent, absque alicujus contradictione vobis habendas concedimus. Sepulturam ejusdem loci ad opus eorum qui parochiam vestri censentur, vobis et ecclesiae vestrae nihilominus confirmamus. Decernimus etiam ut nullus interdicti seu excommunicationis sententiam absque justa et rationabili causa in vos audeat promulgare. [Col. 0177C] Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipietis episcopo, siquidem Catholicus fuerit, et gratiam sedis apostolicae habuerit, et si ea gratis et absque pravitate aliqua vobis voluerit exhibere. Alioquin Catholicum, quem malueritis, adeatis antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate quod postulatur indulgeat. Quaecunque praeterea bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Nulli ergo omnino hominum fas [Col. 0177D] sit eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, et omnia integra serventur tuis et successorum tuorum usibus profutura, salva dioecesani episcopi reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, atque a sanctissimo corpore ac sanguine Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, et in extremo examine districtae ultioni [Col. 0178A] subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

C. Ego Innocentis Catholicae Ecclesiae episcopus.

Dat. Laterani per man. Almerici S. Rom. Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii XII Kal. Junii, indict. XII, Incarn. Dominicae anno 1133, pontificatus vero Innocentii PP. II anno IV.

CXXXV. Ad Petrum Venerabilem Cluniacensem abbatem.—Ex variis periculis ereptus, votivas orationes exposcit. (Anno 1133, Maii 23.) [MANSI, Concil., XXI, 416.]

[Col. 0178B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, Petro abbati, et fratribus Cluniacensibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Protexit nos Deus a conventu malignantium, et a multitudine operantium iniquitatem (Psal. LXIII) . Olim namque debacchante Judaica rabie, divinae virtutis dextera de profunditate sui consilii nos et fratres nostros ad sua reservatos obsequia, de Urbe sub protectione suae miserationis eduxit. Modo vero in faciem suae respexit ecclesiae, atque nos sanos et incolumes ad sedem propriam revocavit. Dignum est igitur, quatenus pro tantis nobis collatis a supereo numine beneficiis, nobiscum pariter gratulemini, et divinae majestati grates debitas referatis: illud [Col. 0178C] omnimodis exorantes, ut causam ecclesiae, nunc usque in suo patrocinio sustentatam, magis ac magis attollat, et bonis principiis exitus meliores adhibeat. Credimus enim quod preces vestrae majorem efficaciam apud Deum obtineant, quam saecularis potentia quorumlibet amatorum. Nos autem in urbe cum charissimo filio nostro Romanorum rege Lothario constituti, super sollicitudine ac studio quod super sanctam Romanam Ecclesiam geritis, devotioni vestrae multimodas gratias exhibemus, et quae ad liberationem Ecclesiae pertinent, Deo gratias, salubriter operamur.

Data Laterani X. Kal. Junii.

CXXXVI. Monasterium Brugnatense sedem episcopalem instituit, Januensis Ecclesiae suffraganeam. (Anno 1133, Maii 27.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 984.]

[Col. 0178D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio IIDEPRANDO Brugnatensi electo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Quemadmodum sedes apostolica universis per orbem Ecclesiis praelata consistit, dicente Domino ad Petrum: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam et tibi dabo claves regni coelorum (Matth. XVI) ; ita nimirum semper ei licuit duos episcopatus in unum redigere, opportunitate temporis in duo dividere, novos creare, et abbatias, [Col. 0179A] et alia venerabilia loca episcopans praerogativae culmine decorare. Hoc nimirum dispensationis intuitu pro bono pacis, et Ecclesiae Catholicae salute, atque suffragio Brugniatense monasterium, quod in honorem beati Petri apostoli, sanctorumque Laurentii et Columbani constructum esse cognoscitur, praesenti scripti pagina communimus, ipsumque episcopalem sedem de caetero fore decernimus, statuentes ut ecclesiae, quae citra ipsum sunt, castella quoque, et villae, quae sui juris existunt, eidem coenobio parochiali jure subjaceant, et pontifex qui ibidem pro tempore fuerit, decimas, oblationes et alia, tam in temporalibus quam spiritualibus, tanquam proprius episcopus habeat et disponat, atque Januensi Ecclesiae tanquam metropolitanae suae obediens, et subjectus [Col. 0179B] existat. Illud etiam huic nostrae constitutioni addendum esse censuimus, ut universa quae vel concessione pontificum, oblatione fidelium eidem Ecclesiae collata sunt, vel deinceps auxiliante Domino juste et canonice conferentur, sibi suisque successoribus firma semper et illibata permaneant, salva nimirum in omnibus sanctae Romanae Ecclesiae justitia et reverentia. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel oblatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt usibus omnino profutura. Si qua igitur in futurum [Col. 0179C] ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem haec nostra statuta servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus SS.
  • [Col. 0179D] Ego Churrardus Sabinensis episcopus SS.
  • Ego Rodulphus Hortanus episcopus SS.
  • Ego Joannes tit. S. Chrisogoni presb. card. SS.
  • Ego Gerardus tit. S. Crucis presb. card. SS.
  • Ego Anselmus presb. card. SS.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Jo. et Pauli SS.
  • Ego Romanus diac. card. S. Mariae in Porticu SS.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi SS.
  • Ego G. diac. S. Mariae in Via Lata SS.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii SS.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card, et cancellarii, VI Kalend. Junii, indictione XI, ann. 1133, pontificatus vero D. papae Innocentii secundi anno IV.

CXXXVII. Ad Adalberonem Hamburgensem archiepiscopum.—Ut omnes episcopi Daniae, Suediae, Norvegiae, etc., illi subjecti sint. (Anno 1133, Maii 27.) [LAPPENBERG, Hamburgisches Urkundenbuch, p. 132.]

[Col. 0180A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili ADALBERONI Hammenburgensi archiepiscopo, ejusque successoribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Ad hoc in B. Petri cathedra, disponente Domino, constituti esse conspicimur, quatenus singulis Ecclesiis et ecclesiasticis personis suam conservemus justitiam; et qualiter, tam temporaliter quam spiritualiter ejus status integer perseveret, salubriter providere [Col. 0180B] curemus. Dignum enim et rationabile est ut sicut sacrosancta Dei Ecclesia unitatis ac fidei perpetua mater existit, ita ejus privilegia custodiantur illaesa, et nullis molestiis, nullis oppressionibus parvorum hominum fatigetur. Saepe utique venerabilis frater noster Adalbero Hamenburgensis archiepiscopus, in praesentia praedecessorum nostrorum felicis memoriae Calixti et Honorii, ac nostra, questus est, Ascetum Lundensem et episcopos alios Daciae, tibi debitam, sicut metropolitano suo, quemadmodum in antiquis privilegiis Gregorii, Sergii, Leonis, Benedicti, Nicolai et Adriani, Romanorum pontificum continetur, obedientiam denegare. Frequenter autem et a praedictis praedecessoribus nostris Calixte et Honorio, atque a nobis, eis mandatum est ut aut ad [Col. 0180C] tuam et Hammenburgensis Ecclesiae redirent obedientiam, aut si quam super hoc justam se confiderent rationem habere, ad sedem apostolicam venirent ostendere praeparati. Ipsi vero apostolicis contemnentes obedire mandatis, nec venerunt, nec responsales miserunt. Quia igitur lucrum nemo de sua contumacia debet obtinere, ex deliberato fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium consilio, tam Lundensem quam alios episcopos Daciae tibi restituimus. Ad formam itaque privilegiorum Gregorii, Sergii, Leonis, Nicolai, Benedicti et Adriani, episcopatus Daciae, Suediae, Norweigiae, Farriae, Cronlondiae, Halsingaldiae, Islandiae, Scridevingiae, et Sclavorum, charissimi filii nostri Lotharii regis precibus inclinati, tibi et perte Hammenburgensi Ecclesiae, suae [Col. 0180D] scilicet metropoli, praesentis scripti pagina confirmamus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem haec statuta servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

[Col. 0181A] Datum Romae apud montem Aventinum, per manum Almerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, VI Kal. Junii, indictione XI, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno IV

CXXXVIII. Ad Nicolaum Danorum regem.—Ejusdem argumenti. (Anno 1133, Maii 27.) [LAPPENBERG ibid. p. 133.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio NICOLAO illustri Danorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.

Praedecessores nostri felicis memoriae, Gregorius, [Col. 0181B] Sergius, Nicolaus, Benedictus et Adrianus, Romani pontifices, Hammenburgensem Ecclesiam metropolim statuerunt, et ei tam Lundensem quam alios episcopatus Daciae subdiderunt. Caeterum frater noster Adalbero Hamenburgensis archiepiscopus, tam praedecessorum nostrorum tempore, quam nostro, questus est quod earumdem Ecclesiarum episcopi debitam sibi reverentiam exhibere contemnant. Pro quo nimirum cum a praedictis praedecessoribus nostris Calixto et Honorio, atque a nobis, sit eis per scripta mandatum, ut ad sedem apostolicam venirent responsuri super hac causa, nec venerunt, nec responsales miserunt. Nos itaque unicuique suam justitiam volentes conservare, communicato fratrum nostrorum consilio, praefato fratri nostro Adalberoni archiepiscopo, [Col. 0181C] quemadmodum in antiquis privilegiis praenominatorum Sergii, Gregorii, Leonis, Benedicti, Nicolai et Adriani Romanorum pontificum continetur, tam Lundensem quam alios episcopatus Daciae restituimus. Tuae itaque prudentiae per apostolica scripta rogando mandamus, quatenus eidem fratri nostro Adalberoni archiepiscopo, tanquam metropolitano tuo, humiliter pareas, et, ut episcopi tui regni ad obedientiam redeant, diligenter satagas adimplere.

Datum apud montem Aventinum, VI Kal. Junii.

CXXXIX. Ad . . . . . Suedorum regem.—Ejusdem argumenti. (Anno 1133, Maii 27.) [LAPPENBERG, ibid., p. 134.]

[Col. 0181D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio . . . . . . Suedorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.

Venerabilis frater noster Hammenburgensis archiepiscopus ad apostolicam sedem veniens, in nostra praesentia questus est, quod cum episcopis regni tui, sicut antiqua praedecessorum nostrorum Gregorii, Sergii, Leonis, Benedicti, Nicolai et Adriani, Romanorum pontificum, privilegia indicare noscuntur, metropolitano jure praesideat, debitam ei obedientiam denegare praesumant. Quia igitur nostri officii est male gesta corrigere et ad viam rectitudinis revocare, nobilitati tuae rogando mandamus, quatenus praefato [Col. 0182A] fratri nostro Adalberoni Hammenburgensi archiepiscopo, tanquam metropolitano tuo, humiliter pareas; et ut episcopi terrae tuae ad ipsius obedientiam redeant, pro facultate tibi a Deo collata diligenter efficias.

Datum apud montem Aventinum VI Kal. Juniii.

CXL. Ascerum episcopum Lundensem jubet metropolitae A[dalberoni] parere. (Anno 1133, Maii 27.) [LAPPENBERG, ubi supra, p. 135.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, ASCERO, episcopo Lundinensi, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0182B] Quemadmodum juris naturalis est alterum non laedere, ita nimirum nostri officii laesum adjuvare. Caeterum venerabilis frater noster A. Hammenburgensis archiepiscopus conquestus est coram beatae memoriae Calixto et Honorio, et jam etiam nobis, quod ei debitam obedientiam et reverentiam tanquam metropolitano tuo negligas exhibere. Qua de re cum et ab ipsis et a nobis saepe per litteras et nuntios evocatus sis, nec per te, nec per tuos tamen sedem apostolicam visitasti. Quia igitur nostri officii est singulis sua conservare, fraternitati tuae per praesentia scripta serio mandamus, ut ad ejus subjectionem et reverentiam redeas et ei tanquam metropolitano tuo in omnibus pareas.

Datum apud montem Aventinum VI Kalendas [Col. 0182C] Junii.

CXLI. Suediae episcopis praecipit ut metropolitae A[dalberoni], archiepiscopo Hamburgensi, obtemperent. (Anno 1133, Maii 27.) [ Ibid. ]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus, universis episcopis Suediae, salutem et apostolicam benedictionem.

Aequum est ut qui aliis praeesse desiderat, suis praelatis revereri humiliter non erubescat. Caeterum venerabilis frater noster A. Hamminbergensis ( sic ) archiepiscopus, ad sedem apostolicam veniens, graviter questus est quod cum vobis, sicut est [etiam] [Col. 0182D] in antiquis privilegiis Gregorii, Sergii, Leonis, Benedicti, Nicolai et Adriani, Romanorum pontificum, continetur, metropolitico jure praesideat, debitam ei obedientiam subtrahatis. Quod profecto a vobis est tanto studiosius corrigendum, quanto subjecto populo etiam in hoc bonae conversationis exempla debitores estis impendere. Per praesentia itaque scripta fraternitati vestrae mandamus quatenus praefato fratri nostro A. Hamminburgensi archiepiscopo, tanquam metropolitano vestro, obedientiam et reverentiam deferatis et nullam ei super hoc molestiam de caetero irrogetis.

Datum apud montem Aventinum VI Kalendas Junii.

CXLII. Bulta super certis episcopatibus in Polonia et citra, archiepiscopo Magdeburgensi subjectis. (Anno 1133, Jun. 4.) [BOLLAND., tom. VI Junii, p. 48.]

[Col. 0183A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri NORBERTO episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Sacrosancta Romana et apostolica Ecclesia, ex quo te in filium specialem assumpsit, tuae devotionis fervorem atque industriam in suis opportunitatibus certis indiciis comprobavit. Caeterum novissime diebus istis, cum divinae dispositionis providentia nos, licet indignos et minus idoneos, ad apostolatus administrationem placuit evocare, id ipsum in persona [Col. 0183B] tua magis ac magis enituit, tuaeque fidei ac religionis constantia non tantum vicinis, sed etiam remotis nationibus evidenter innotuit; siquidem nec labor aliquis temporalis, nec alicujus minae seu blanditiae efficere potuerunt, quin adversus Petri Leonis tyrannidem murum inexpugnabilem te opponens, et ad ipsius regis et aliorum principum corda, in B. Petri obedientiam inducenda, efficaciter laborans [Col. 0184A] [praeclare remegeris]. Dignum est igitur ut sedes apostolica, quae de te tam devote filio plenis visceribus gratulatur, tuis obsequiis atque laboribus debita benignitate respondeat; et te ad suum servitium exsequendum, amplius obnoxium faciat.

Proinde, venerabilis frater archiepiscope, querimoniam illam quam adversus episcopos Poloniae, in nostra praesentia deposuisti, scripturae et atramento duximus committendam. Afferabas enim praefatae regionis episcopos ex antiqua institutione, Magdeburgensi Ecclesiae jure metropolitico subjacere, et ad confirmationem tuae partis, auctoritatem praedecessorum nostrorum, Joannis , Benedicti et Leonis beatae memoriae praetendebas. Quos nimirum episcopatus, qui ultra Salam, Albiam et [Col. 0184B] Oderam, esse tunc temporis videbantur, seu qui ibidem in antea, divina essent cooperante clementia disponendi, interventu Ottonis piissimi augusti supposuisse Magdeburgensi Ecclesiae astruebas quorum videlicet episcopatuum nomina haec sunt: Albiam et Oderam, Stetin et Lubus ; ultra Oderam vero Pomezamia , Potatuan , Gnesen Cracow Wratislavia Cruci-Witz , Masania [Col. 0185A] et Lodi lacum . Unde legitimis datis induciis, earumdem ecclesiarum episcopos, ut tibi de tua querimonia responderent, tam per litteras, quam per nuntios, semel atque secundo ad nostram praesentiam invitavimus; ipsi vero non venerunt, nec ad nos responsales aliquos transmiserunt.

3. Visum est igitur nobis et fratribus nostris, quod nec ipsi de contumacia sua lucrari deberent, nec Magdeburgensis Ecclesia diutius propria justitia privaretur. Ideoque, charissime frater Norberte archiepiscope, ex apostolicae sedis benignitate atque justitia, de praedictis episcopatibus et terminis, quos jam dicti praedecessores nostri antecessoribus tuis concessisse, et Ecclesiae tuae pertinere noscuntur; te in possessionem emisimus et investivimus; [Col. 0185B] et ut de caetero idem episcopi fraternitati tuae obediant, per scripta nostra praecipimus; nihilominus tibi tuisque successoribus et per vos Magdeburgensi Ecclesiae, quemadmodum praenominatos episcopatus, sic etiam in posterum mihi ( melius inibi), auxiliante Domino fuerint ordinandi, irretractabiliter possidendos, jure perpetuo confirmamus .

4. Tua igitur, frater dilectissime, interest in amore et obedientia sanctae Ecclesiae Romanae persistere, et pro his, quae ad honorem et utilitatem ejus spectare cognoveris attenta diligentia vigilare. Ut autem hoc, quod a nobis canonice institutum est, stabile maneat, apostolica censura sub divini judicii attestatione, jubemus, ut nulla persona parva vel [Col. 0185C] magna, aut quilibet successorum nostrorum haec, quae statuimus, infringere praesumat. Hujus privilegii violator, cum Juda proditore aeternis suppliciis deputandus damnetur.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Wilhelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Joannes, Ostiensis episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Joannes, tit. S. Chrisogoni presbyt. cardin.
  • Ego Gerhardus, presbyter cardin. tit. Sanctae Crucis.
  • Ego Anselmus presbyter cardin. tit. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Lucas presbyter cardin. tit. Sanctorum Joannis [Col. 0185D] et Pauli.
  • Ego Martinus presbyter cardin. tit. S. Stephani in Caelio monte.
  • Ego Romanus diaconus cardin. Sanctae Mariae in Porticu.
  • Ego Gregorius diaconus cardin. Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • [Col. 0186A] Ego Otto diacon. cardin. Sanctorum Cosmae et Damiani.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Nonas Junii, indictione XI, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IV.

CXLIII. Bernardo Paderbornensi episcopo et ejus successoribus usum rationalis concedit. (Anno 1133, Jun. 5.) [SCHATEN, Annales Paderborn., I, p. 732.

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BERNARDO Padelburgensi episcopo [Col. 0186B] ejusque successoribus canonice promovendis.

Sicut omne datum optimum et omne donum perfectum desursum est, et a Patre luminum descendere Scripturae sacrae auctoritas protestatur; ita procul dubio nostram gloriam atque laetitiam fore credimus, si fratres nostri digni honore inveniuntur, et pro sua probitate atque scientia de magnis honoribus ecclesiasticis ac dignitatibus ad altiora provehi promerentur. Hoc profecto intuitu, quoniam multa de tuae devotionis erga beatum Petrum studio, venerabilis frater Bernarde episcope, nostris sunt auribus nuntiata et hoc ipsum certis indiciis comprobavimus, aequum est ut pro impenso obsequio a sede apostolica amplius honoreris, et ut de caetero [Col. 0186C] fraternitatem tuam nobis magis obnoxiam statuimus, tam temporaliter quam spiritualiter gratum emolumentum, Domino cooperante, recipias. Et quoniam tanquam Aaron ad pontificalis dignitatis fastigium divina providentia credimus evocatum, et loco Moysi ad regimen es, et principatum Christiani populi constitutus, eorumque quoque dignitatis te principem constituimus, et usum rationalis tibi tuisque successoribus ex apostolicae sedis benignitate concedimus. Hoc videlicet sancientes ut eodem his diebus per parochiam tuam infra ecclesiam duntaxat utamini, qui in praesentis scripti pagina perscribuntur. Id est: Coena Domini, Pascha, Ascensione, Pentecoste, Natali beati Joannis Baptistae, festivitatibus beatorum apostolorum Petri et Pauli, solemnitatibus [Col. 0186D] beatae Mariae et Omnium Sanctorum, Natali Domini et Epiphania. In consecrationibus quoque ecclesiarum infra tuam parochiam, nec non etiam ordinationibus clericorum, in anniversario dedicationis Padelburgensis Ecclesiae, et in festivitate sancti Liborii. Tua itaque, frater dilectissime, interest, ut quod in facie geris Ecclesiae operum tuorum commendet [Col. 0187A] effectus, et tua dilectio hac semper gratia valeat dignior inveniri.

Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus.

Signum manus meae, ADJUVA NOS, DEUS, SALUTARIS NOSTER.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardin. et cancellarii, Non. Julii, indictione XI, anno Dominicae Incarnat. 1135, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IV.

CXLIV. Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones et privilegia, petente Bertoo abbate, confirmat. (Anno 1133, Jun. 5.) [DRONKE, Cod. diplom. Fuld., 385.]

[Col. 0187B] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERTOO abbati monasterii Salvatoris Domini nostri Jesu Christi Sancti Bonifacii, quod situm est juxta ripam fluminis quod Fulda vocatur, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro Ecclesiis Dei, tam prope quam longe positis, attentam sollicitudinem gerere, et earum quieti et utilitati salubriter auxiliante Domino providere. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis munimine roboremus. Eapropter, dilecte in Domino fili Berthoe abbas, tuis rationabilibus postulationibus [Col. 0187C] clementer annuimus, et Salvatoris Domini nostri Jesu Christi monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sanctae Romanae Ecclesiae privilegio communimus. Statuimus enim ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium praedecessori tuo Hecberto religioso abbati respectu dilectionis donatum, etc. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . pertinere noscuntur. Prohibemus autem omnem . . . in cujus dioecesi constat esse constructum contrarietate eidem monasterio perpetuo firma esse sancimus. Interdicimus . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . [Col. 0187D] nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut fratrum pars consilii sanioris secundum beati Benedicti Regulam elegerint. Statuimus autem ut congruis temporibus nostrae sollicitudini ecclesiasticae intimetur, qualiter religio monastica inter fratres tuo regimini commissos regulari habitu dirigatur . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . in missarum solemniis, ex apostolicae sedis benignitate, secundum quod in antecessorum nostrorum privilegiis continetur dilectioni tuae concedimus. Et ob majorem familiaritatis praerogativam, quam in sancta Romana Ecclesia nostro tempore consequi [Col. 0188A] mernisti, licentiam utendi mitra et annulo tibi tuisque successoribus nihilominus impertimur. Abbas vero . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . sit etiam nostra auctoritate apostolica per ejus scripti paginam confirmatum. Nulli ergo omnium hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura . . . . . . . . . . . . . . . . emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei . . . . . . . . . . . . . . . . . . . [Col. 0188B] praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

(S. p.) Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus (B. V.)

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, Nonis Junii, indictione XI, Incarnationis Dominicae anno 1133, pontificatus vero domni Innocentii anno IV.

CXLV. Ad Lotharium et Richizam.—Concedit allodium terrarum comitissae Mathildae. (Anno 1133, Jun. 8.) [MANSI, Concil., XXI, 392.]

INNOCENTIUS papa II, LOTHARIO imperatori Augusto et RIGET imperatrici.

[Col. 0188C] Si auctoritas sacra pontificum et potestas imperialis vere glutino charitatis adinvicem complentur, omnipotenti debitus famulatus libere poterit exhiberi, et Christianus populus grata pace et tranquillitate gaudebit. Nihil enim in praesenti saeculo est pontifice clarius, nihil rege sublimius: nihil est quod lumine clariore praefulgeat quam recta fides in principe, nihil est quod ita nequeat occasui subjacere quam vera religio. Quae nimirum omnia tanto manifestius, Deo gratias, in persona tua clarescunt, quanto ab ineunte aetate amator religionis et cultor justitiae exstitisse cognosceris, et novissime diebus istis, nec personae tuae, nec propriae parcendo pecuniae, pro B. Petri servitio multos labores et immensa [Col. 0188D] pericula pertulisti. Cum ergo, testante sacro eloquio, etiam mali patres bona data filiis suis debeant impartire, dignum profecto est ut nos, qui, disponente Domino, universis Catholicae Ecclesiae filiis debemus sollicitudine paterna consulere, personam tuam arctius diligamus, et tanquam specialissimo Ecclesiae defensori, in his quae ad statum imperii in suo robore conservandum, et utilitatem ac liberationem catholicae Ecclesiae spectare noscuntur, tam secundum ecclesiasticum officium quam temporaliter, imperatoriam potentiam augeamus. Hoc nimirum intuitu allodium bonae memoriae comitissae Mathildae, quod utique ab ea B. Petro [Col. 0189A] constat esse collatum, vobis committimus, et ex apostolicae sedis dispensatione concedimus, atque in praesentia fratrum nostrorum archiepiscoporum, episcoporum, abbatum, necnon principum et baronum, per annulum investimus: ita videlicet ut centum libras argenti singulis annis nobis et successoribus nostris exsolvas, et post tuum obitum proprietas ad jus et dominium sanctae Romanae Ecclesiae cum integritate absque diminutione et molestia revertatur. Quod si nos vel successores nostros in eamdem terram venire, manere, transire oportuerit, tam in susceptione quam in procuratione, atque securo conductu, prout apostolica sedes decreverit [ al. apostolicam sedem decuerit], honoremur. Qui vero arces tenuerit [ al. tenuerint], vel rector terrae [Col. 0189B] fuerit, B. Petro et nobis nostrisque successoribus fidelitatem faciant. Caeterum pro charitate vestra, nobili viro Henrico Bavariae duci genero vestro et filiae vestrae uxori ejus, eamdem terram cum praefato censu et supradictis conditionibus apostolica benignitate concedimus, ita tamen ut idem dux hominium faciat et fidelitatem B. Petro ac nobis nostrisque successoribus juret. Post quorum obitum, praedictum comitissae Mathildae allodium et jus et dominium sanctae Romanae Ecclesiae, sicut supradictum est, integrum et absque diminutione atque difficultate aliqua reducatur: salvo tamen semper in omnibus ejusdem sanctae Romanae Ecclesiae jure ac proprietate.

Datum Laterani sexto Idus Junii.

CXLVI. Privilegium quo Prumiense coenobium Trevirensis dioecesis, nec non universae ejusdem possessiones in sedis apostolicae protectionem recipiuntur. (Anno 1133, Jun. 8.) [COCQUELINES, II, p. 214.]

[Col. 0189C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, diecto filio ADALBERONI, abbati monasterii Prumiensis, quod in honore Salvatoris Domini nostri Jesu Christi in Treverensi parochia situm est, ejusque successoribus regulariter constituendis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi noscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Aequum enim et rationabile est ut, qui ad [Col. 0189D] Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eos et a perversorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis munimine roboremus. Eapropter, dilecte in Domino fili Adalbero abbas, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et Prumiense Salvatoris Domini nostri Jesu Christi monasterium, cui auctore Domino praesides, sanctae Romanae Ecclesiae privilegio communimus. Statuimus enim ut quidquid auctoritate praedecessorum nostrorum, vel imperatorum, Pippini scilicet et Caroli, et aliorum principum, ei Prumiensi monasterio constat esse concessum, atque suis praeceptis munimentisque firmatum, tibi tuisque successoribus stabile firmumque consistat. Praeterea quascunque possessiones, seu bona [Col. 0190A] idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in posterum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis rationabilibus modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis et illibata permaneant. Sane ex ampliori sedis apostolicae benevolentia statuimus ut, si qui possessiones et bona ejusdem coenobii invadere vel retinere praesumpserit, si a suis episcopis commoniti non satisfecerint, dilectioni tuae eos interdicendi seu excommunicandi sit attributa potestas. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliis quibuslibet modis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione [Col. 0190B] ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

[Col. 0190C] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancellarii, VI Idus Junii, indict. XI, anno Domini 1133, pontificatus vero domni Innocentii papae II, anno IV.

CXLVII. Privilegium pro monasterio Vallumbrosano. (Anno 1133, Sept. 2.) [UGHELLI, Italia sacra, V, 776.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ATTONI Vallumbrosano abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis ab auctore rerum, omnium bonorum, Deo commissa est, ut [Col. 0190D] religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitate radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Ut ergo, divina suffragante clementia, in ecclesia Beati Vigilii, quae in Cremonensi episcopatu, loco qui Turris Trintina dicitur, quam utique dilectus filius noster Obertus Brixiensis Ecclesiae canonicus, cum consensu patris sui Ricchelini, et fratrum suorum Octonis, Lanfranchi, Beltranni et Willelmi, per manus nostras beato Petro, sub annua pensione sex denariorum Mediolanensis monetae, Lateranensi palatio annis singulis obtulit persolvenda, secundum beati Benedicti [Col. 0191A] et Vallumbrosani monasterii Regulam religio statuatur, eam cum suis pertinentiis omnibus tibi, tuisque successoribus, et per nos vestro monasterio, sub praedicto censu concedimus, et praesentis scripti pagina roboramus. Tua vero, in Domino fili charissime, interest ut, juxta desiderium venerabilis fratris nostri Bernardi Veronensis episcopi, cujus nimirum voluntate et precibus hoc ipsum factum est, et praefati Oberti, ac suorum parentum devotione in praenominata ecclesia religionem instituas, et ut grata inibi Domino servitia impendantur totis viribus elaborare quascunque possessiones, praeterea quaecunque bona Vallumbrosanum monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, [Col. 0191B] oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Decernimus ergo, etc., usque usibus omnimodis profutura. Si qua igitur, etc., usque aeternae pacis inveniant. Salva nimirum dioecesani episcopi reverentia. Cunctis, etc. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guilelmus Praenestinus episcopus subsc.
  • Ego Ubertus presb. card. tit. S. Clementis SS.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli subsc.
  • Ego Romanus diac. card. S. Mariae in Porticu SS.
  • Ego Guido diac. card. S. Mariae in Via Lata SS.

Datum Senis per manus Almerici S. R. E. diac. [Col. 0191C] card. et cancellarii, IV Non. Septembris, indictione XI, Dom. Incarn. anno 1133, pontificatus vero dom. Innocentii papae II anno III [IV.]

CXLVIII. R[ainaldum] Remensem et B [leg. Henricum] Senonensem arguit quod citius excommunicationis sententiam in eos non tulerint qui priorem S. Victoris interfecerunt. (Anno 1133, Nov. 16.) [D'ACHERY, Spicil., III, 493.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus R. Remensi, B. Senonensi archiepiscopis, et eorum episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0191D] Horrenda caedes dilecti filii nostri bonae memoriae Thomae prioris S. Victoris, audientium corda turbavit, et nos fratres nostros gravi moerore perfudit: quid autem prodest Galliam monstrorum horribilitate non foedari, nec haeretica pravitate non pollui, si in ea sacra dignitas effusione sanguinis sacerdotalis foedatur? Unde mirandum valde est quoniam, regnante filio nostro charissimo illustri et glorioso Ludovico Francorum rege, cujus regalis vigore justitiae homicidae, sacrilegi et flagitiosi gravissima sunt animadversione coercendi, tam atrox, tam detestabile facinus aliquorum temerariorum nefandis ausibus, temporibus suis fuerit attentatum. Exsurgant igitur leges, quoniam in tanti atrocitate facinoris silere non debent, et tam ecclesiastica quam [Col. 0192A] mundana censura propriis mucronibus accingatur. Quae namque bellica clades, et immanis hostilitas, vel aeris inclementia tantam stragem populo Dei inferre valebit, quam si sacerdotes, quibus animarum cura et divina sacramenta commissa sunt, quibus non obedire periculosum est, et clericos in sorte Dei assumptos, et monachos contingat occidi? Quia igitur perpetrata flagitia si sequatur impunitas, audaciam caeteris conferunt delinquendi, ne tanti sceleris immanitas, et profana temeritas posteris vestigia foeda relinquat, et sui contagii imitatores efficiat, ejusdem flagitii complices sacrae rigore disciplinae prosternite, ut justus de promulgata justitia gaudeat, et hoc audiens impius conquiescat: si enim zelus vestrae ultionis in consimili crimine exarsisset, [Col. 0192B] nefas geminatum hodie non fuisset admissum. Evigilate igitur, fratres, quibus legis divinae dispensatione commissa est potestas, et omni dissimulatione remota adversus parricidas illos, et hujus criminis conscios, graviter plectendo juste animadvertite. Si quid enim a vobis dissimulatum et omissum fuerit, cognoscetis id ad animarum vestrarum et officii periculum pertinere: sane quidquid super his prudentia vestra decreverit, B. Petri et nostra erit firmitate subnixum. Sanctorum siquidem Patrum decreta, et novissima et antiqua conciliorum statuta, vos instruunt quid oporteat in hujusmodi casu decerni. Ad haec mandamus ut corpus praefati boni viri, qui coram judice superno modo de sua justitia et innocentia testimonium perhibet, et sub obedientia [Col. 0192C] vivens in obsequio proprii est interfectus episcopii, in sua ecclesia honorifice tumuletur.

Data Pisis 21 Decembris [leg. XVI Kal. Dec.] .

CXLIX. Ad Attonem episcopum Pistoriensem.—De immunitate Ecclesiae Pistoriensi concessa. (Anno 1133, Dec. 21.) [MANSI, Concil., XXI, 493.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ATTONI Pistoriensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis, in perpetuum.

Pistoriensis Ecclesia, largiente auctore omnium bonorum Domino, Tusciae partibus a longe retro [Col. 0192D] temporibus hujus specialis praerogativae munus obtinuit, ut sapientum et discretorum pastorum regimine praefulgeret, et tam in spiritualibus quam in temporalibus per eorum industriam gratum Deo susciperet incrementum. Gaudemus equidem, et debita jucunditate laetamur, quoniam supernae dispositionis providentia te, venerabilis frater Atto episcope, sapientem utique virum et in religione probatum, ejusdem loci pastorem constituit, et ad gubernandum et instruendum doctrinae et vitae exemplo populum suum miseratione divina vocavit. Quanto igitur vita tua religiosior est, et praefata Pistoriensis Ecclesia, cui auctore Deo praesides, existit B. Petro devotior, tanto ex injuncto apostolatus officio magis grata nobis incumbit necessitas [Col. 0193A] ut praenominatam Ecclesiam tibi a Deo commissam, auctoritate apostolica privilegiis muniamus, et ei jus suum illibate et integre observemus. Ad exemplar igitur praedecessorum nostrorum felicis memoriae Urbani et Paschalis Romanorum pontificum, praesenti decreto statuimus ut universa quae inpraesentiarum eadem Ecclesia juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma sint tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Statuimus etiam ut dioecesis Pistoriensis episcopatus, sicut ejus termini praedictorum nostrorum privilegiis distincti sunt, sic in jure et conditione, Pistoriensi episcopo sine alicujus molestia vel inquietudine [Col. 0193B] perseverent: per quos nimirum terminos subscriptae capellae et ecclesiae constitutae esse noscuntur, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Willelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus subscripsi.
  • Ego Joannes tituli S. Chrysogoni presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Gottifredus cardinalis presbyter tituli S. Justinae, subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Petri Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis tituli S. Stephani [Col. 0193C] in Caelio monte, subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis tituli Sanctorum Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata, subscripsi.
  • Ego Odo diaconus cardinalis S. Georgii, subscripsi.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis S. Nicolai in Carcere Tulliano, subscripsi.

Datum Pisis per manum Haimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kal. Januar., indict. XII, Incarnat. Dominicae 1133, pontificatus vero domini Innoc. papae II anno quarto.

CL. Ad Gaufredum Carnotensem et Stephanum Parisiensem, episcopos.—Quam poenitentiam interfectores Archembaldi subdecani Aurelianensis agere teneantur, ut satisfaciant et ab excommunicatione absolvantur. (Anno 1134, Jan. 8.) [D'ACHERY, Spicil., III, 493.]

[Col. 0193D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus GAUFREDO Carnotensi apostolicae sedis legato, et STEPHANO Parisiensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Noverit vestra dilectio quoniam Goffredus de Viconovo nuper ad nos veniens, in praesentia Fratrum nostrorum jure jurando firmavit, quod salva fidelitate charissimi filii nostri Lodovici Francorum regis [Col. 0194A] ligium hominium faciet dilectis filiis nostris Stephano subdecano, Si. praeposito, et aliis cognatis et nepotibus Archembaldi bonae memoriae Aurelianensis subdecani, qui hoc recipere voluerint, et tam ipsis quam omnibus aliis qui cum eodem defuncto fuerant exsultati, vitam et membra et bona jurabit; et cum eo meliores de cognatione ipsius eamdem securitatem jurabunt. Hoc etiam addito quod fideliter laborabit, quatenus Henricus similiter juret idem et faciat, et uterque Aurelianensi Ecclesiae quam graviter laeserunt, satisfaciet. Praeterea Herveus de Viconovo, Hugo nepos ejus, et Thebaldus Hervei, et cum eo tot milites ut centesimum numerum compleant, et centum quadraginta de melioribus burgensibus urbis Aurelianensis, quos ad hoc poterunt invenire, praedictis [Col. 0194B] Archembaldi subdecani parentibus hominia facient. Quod si Henricus hoc jurare noluerit, praedictus Goffredus hoc per se nihilominus faciet adimpleri.

Deinde vero proxima Omnium Sanctorum festivitate nostro se conspectui praesentabunt, poenitentiam quam eis injungere voluerimus fideliter suscepturi, tunc per nos ab excommunicationis vinculo absolvendi. Denique praefatus Si. subdecanus, et Si. praepositus mortem jam dicti Archembaldi recolendae memoriae eidem Goffredo in conspectu fratrum nostrorum pro Dei amore misericorditer indulserunt, et hoc ipsum facient aliis militibus ejusdem subdecani interfectoribus, qui Aurelianensi Ecclesiae, et parentibus interfecti satisfaciant. Verumtamen ipsi [Col. 0194C] omnes interim extra Ecclesiam et in poenitentia erunt, et si quem eorum ad extremum vitae venire contigerit, et absolutio ab excommunicatione et viaticum non negabitur. Volumus autem ut pro his qui Ecclesiae satisfecerint, Aurelianensis Ecclesia ulterius a divinis non cesset officiis. Si qui autem de eisdem interfectoribus se ab ipsa satisfactione subtraxerint, donec in terra de speciali dominio gloriosi filii nostri Lodovici Francorum regis in ipso Aurelianensi episcopatu manserint, tota civitas et archidiaconatus Stephani de Garlanda usque ad eorum satisfactionem a divinis vacet officiis. Ideoque sollicitudini vestrae mandamus, ut quia status terrae notior vobis existit, de modo satisfactionis et absolutione Ecclesiae, quae sub interdicto tenetur, vice [Col. 0194D] nostra providere curetis.

Datum Pisis sexto Idus Januarii.

CLI. Privilegium pro monasterio Resbacensi. (Anno 1134, Jan. 12.) [DUPLESSIS, Hist. de l'Eglise de Meaux, II, p. 27.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo NATALI Resbacensi abbati, ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

Quemadmodum ex gestorum veterum scriptis agnovimus, vir quidam venerabilis, Dado nomine, natione Francigena, in loco qui Resbacus dicitur super rivum ejusdem nominis in pago Meldensi, devotionis [Col. 0195A] intuitu monasterium aedificavit, quod videlicet Jerusalem voluit appellari, ipsumque in honorem apostolorum Petri et Pauli solemniter consecratum, consilio et assensu S. Faronis Meldensis episcopi, et aliorum plurimorum episcoporum nec non etiam regum Franciae, B. Petro et sanctae Romanae Ecclesiae obtulit, quod nimirum cum egregio abbate Agillo, et abbatibus sibi substituendis, et commonachis, seu clericis ibidem Domino famulantibus sibi ad regendum commissis, et cum omnibus rebus atque hominibus eidem monasterio subjectis aut subjiciendis, in potestatione, dominatione ac defensione apostolicae sedis, praedecessores nostri bonae memoriae Joannes et Martinus Romani pontifices susceperunt, et scriptis apostolicis roboraverunt. [Col. 0195B] Nos itaque eorum inhaerentes vestigiis, te dilecte in Domino fili Natalis abba, cum eodem monasterio, cui, Deo gratias, praeesse dignosceris in tutela et patrocinio sanctae Romanae Ecclesiae ac nostro suscipimus, et praesentis privilegii pagina communimus: statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum seu principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant: in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: Burgum videlicet ipsius quod Resbacus dicitur cum omnibus suis appendiciis cum ecclesiis et decimis, cum servis et ancillis, cum [Col. 0195C] pratis aut pascuis, cum aqua quae dicitur Mucra, seu omnium piscatione, insulis quoque et molendinis, nec non et piscatoriis, cum pontibus etiam cunctisque ipsius aquae transitoriis, et cum omnibus sibi adjacentibus, cultis et incultis: villam Orleii et villam Montboitron cum earumdem villarum ecclesiis, decimis, servis et ancillis, pratis et pascuis, et cum omnibus eisdem adjacentibus, cultis et incultis; villam quae Ulciacus dicitur et villam quae Septemsortes dicitur cum earumdem villarum ecclesiis, decimis, servis et ancillis, pratis et pascuis, et earum appendiciis, cultis et incultis: portum de Fay; dimidiam villam quae Brigenium dicitur, cum matre ecclesia, et decimis ad eam pertinentibus, cum servis et ancillis, cum pratis et pascuis, et aliis [Col. 0195D] circum adjacentibus tam cultis quam incultis: villam quae dicitur Montigniacus, cum ecclesia et decimis, et sibi circum adjacentibus pratis pascuis, terris cultis et incultis; villam quae dicitur Capella super Mucram, et villam quae dicitur Cormaiot super eamdem ripam; et villam quae dicitur Melleraie super eamdem ripam, cum earumdem villarum ecclesiis, decimis, servis et ancillis, molendinis, piscationibus, pratis, pascuis, et omnibus appendiciis; cultis et incultis: villam quae dicitur campus Coellus cum ecclesia, decima, servis, ancillis, prati pascuis et omnibus appendiciis, cultis et incultis insulam quae dicitur Bellus-Locus, cum ecclesia, decima, servis, ancillis, pratis, pascuis, piscationibus, [Col. 0196A] et omnibus suis appendiciis cultis et incultis; villam quae dicitur Herbicia, cum ecclesia, decima, servis, ancillis, pratis, pascuis, et suis appendiciis cultis et incultis; villam quae dicitur Agillimansio, cum ecclesia, decima, servis, ancillis, pascuis, pratis et sibi adjacentibus, cultis et incultis; decimam villae quae dicitur Senionia, cum terra appendente, cum servis et ancillis; terram et decimam villae quae dicitur S. Lupi, cum servis et ancillis; villam quae dicitur Laqueius super ripam Matronae fluminis, cum servis, ancillis, pratis, pascuis et suis appendiciis, cultis et incultis; supra eamdem ripam, possessionem quae dicitur Porteion, et alteram, quae dicitur Vernolium; et ecclesiam quae Capella vocatur, cum servis et ancillis, pratis, pascuis, et aliis appendiciis [Col. 0196B] cultis et incultis; castrum quod appellatur Brecus, in villa quae dicitur minor Brociacus, terram cum servis et ancillis, pratis et pascuis, et aliis appendiciis, cultis et incultis, etc. . . Porro libertatem in qua idem Resbacense monasterium cum parochianis ecclesiis sibi adjacentibus, videlicet Sancti Joannis, S. Nicolai, S. Dionysii, S. Leodegarii et S. Christophori hactenus mansisse cognoscitur, vobis praesenti decreto firmavimus, ut videlicet abbas ipsius loci nullius nisi tantum Romani pontificis judicio et ditioni, vel admonitioni subjaceat: presbyteri quoque supradictarum ecclesiarum neque ad synodum dioecesani episcopi, vel ad aliam ejus admonitionem ire cogantur; sed potius tuae ac successorum tuorum potestati et ordinationi cum suis omnibus [Col. 0196C] parochianis subjecti existant; nec in eisdem parochianis dioecesanus episcopus aut aliquis ejus officialis quacunque occasione justitiam vel admonitionem habeat; quinimo de omni re, tuo et successorum tuorum judicio relinquuntur. Ut autem libertas ejusdem monasterii nequaquam futuris temporibus minuatur, sed potius illibata servetur, simili modo censemus ut pro extorta professione quam te, dilecte fili Natalis abba, fratri nostro bonae memoriae Bulcardo Meldensi episcopo pacis intuitu fecisse accepimus, nullum impedimentum tibi vel tuis successoribus generetur. Ad haec adjicientes statuimus ne quisquam omnino absque missione vel auctoritate sanctae Romanae Ecclesiae eumdem locum, [Col. 0196D] seu ecclesias in quibus parochorum conventus fit, a sacris officiis prohibere praesumat, aut propter hoc divinum intermittatur altaris officium nisi forte, quod absit, talis offensa vel culpa vobis a pravis hominibus injuste fuerit irrogata, pro qua nostra auctoritate atque licentia communiti in eosdem malefactores anathematis sententiae secundum canones proferatis, quos etiam, prout oportuerit, ligandi aut solvendi facultatem . . . fecisse videmus apostolica vobis benignitate concedimus. Praeterea presbyteros in omnibus ecclesiis quas habetis, praeter illas quinque supradictas, constituendos juxta consuetudinem eligatis eosque in eisdem locis Domino servituros dioecesanis episcopis praesentetis. Chrisma vero, oleum sanctum, consecrationes altarium [Col. 0197A] vel ecclesiarum, ordinationes monachorum vel clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipietis episcopo si quidem gratiam apostolicae sedis habuerit, et ea vobis absque pravitate et exactione exhibere voluerit: a quo etiam benedictionem abbatis libere et absque exactione professionis percipiatis; alioquin quemlibet Catholicum adeatis antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Ad indicium autem hujus a Romana Ecclesia libertatis duos bisantios nobis nostrisque successoribus annualiter persolvetis. Nulli ergo hominum fas sit vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, imminuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra [Col. 0197B] conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostram constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae [Col. 0197C] pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Guillelmus episcopus Praenestinus subscripsi.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus subscripsi.
  • Ego Girardus presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Lictifridus presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis ecclesiae Sancti Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Guido indignus sacerdos subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Albertus diaconus tituli S. Theodori subscripsi.
  • [Col. 0197D] Ego Guido diaconus cardinal. S. Adriani subscripsi.

Data Pisis per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinal. et cancellarii, secundo Idus Januarii, indict. XII, Incarnationis Dominicae anno 1134, pontificatus vero domni Innocentii secundi papae anno quarto.

CLII. Bulla per quam Franckentalense coenobium stabilitur ac simul in protectionem sanctae sedis recipitur. (Anno 1134, Jan. 23.) [SCHANNAT, Hist. episcop. Wormat., tom. II, p. 66.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, [Col. 0198A] dilectis filiis GUILBERTO praeposito ecclesiae S. Mariae Magdalenae, quae sita est in loco qui Franckental, ejusque fratribus in perpetuum.

Religiosam vitam eligentibus congrua nos oportet consideratione prospicere; quamobrem, dilecti filii, vestras petitiones clementer admittimus, et B. Mariae Magdalenae ecclesiam in qua divino vacatis officio in B. Petri protectione suscipimus, inprimis quidem statuentes ut ordo canonicus, qui secundum B. Augustini Regulam ibidem noscitur institutus, in eadem ecclesia perpetuis temporibus inviolabiliter servetur, universa quoque bona, quae inpraesentiarum ad eumdem locum canonice pertinent, aut in futurum, auxiliante Domino, adipisci poteritis, vobis, vestrisque successoribus ejusdem scripti munimine roboramus, in quibus haec propriis nominibus [Col. 0198B] duximus adnotanda: ecclesiam videlicet, quae in loco Omerscheim dicitur in honore sanctorum omnium consecratam, in qua religiosae mulieres Domino deservire noscuntur, quam nimirum cum omnibus suis pertinentiis sanctae Romanae Ecclesiae suffragio pariter duximus protegendam. Omnia etiam, quae a nobili viro Erkemberto, vestrae ecclesiae fundatore, seu aliis Dei fidelibus, eidem loco, devotionis intuitu collata sunt, firma vobis in perpetuum manere decrevimus. Porro decimas omnium rerum, quas infra septa et immunitatem vestram habueritis, quemadmodum a venerabili fratre nostro Burchardo, qui et Buggo, Guormatiensi episcopo, vobis concessae aut remissae sunt, nos quoque vestrae [Col. 0198C] ecclesiae perpetuo habendas, apostolica auctoritate sancimus, atque juxta ejusdem fratris nostri constitutionem in auxilium Guormatiensium episcoporum poenitentes suscipiendi, et infirmos visitandi licentiam habeatis, et ut sitis ab omni saeculari exactione quieti, quidquid juris, seu privilegii alia claustra in Guormatiensi episcopatu rationabiliter habere videntur, vos quoque nihilominus obtinere decernimus.—Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quorumlibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres ejusdem loci, omnium assensu, seu pars sanioris consilii, secundum Dei timorem, et beati Augustini regulam praeviderint eligendum. Nulli ergo hominum fas sit praedictum [Col. 0198D] locum temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, imminuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra et illibata conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine, [Col. 0199A] districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus.
  • Ego Littifridus presbyter cardin. tit. Vestinae.
  • Ego Lucas presbyt. card. tit. S. Joannis et Pauli.
  • Ego Stephanus diacon. card. tit. S. Luciae.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii ad Velum Aueum.

Data Pisis, per manum Americi sanctae Romanae Ecclesiae card. diaconi et cancellarii, X Kalend. Feb., indictione XI, Incarnat. Dom. anno 1134, pontificatus [Col. 0199B] domni Innocentii II papae anno IV.

CLIII. Monasterii S. Florae Aretini possessiones confirmat. (Anno 1134, Mart. 23.) [COCQUELINES, tom. II, p. 223.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI abbati monasterii S. Florae, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur, quod rationi noscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Quamobrem, dilecte in Domino fili Joannes [Col. 0199C] abbas, petitiones tuas clementer admittimus, et monasterium Sanctae Florae cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, apostolicae sedis suffragio communimus. Per praesentis igitur privilegii paginam apostolica auctoritate statuimus ut quaecunque bona, quascunque possessiones, inpraesentiarum idem monasterium juste et canonice possidet, aut etiam in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis modis, auxiliante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata serventur: in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: Castrum Sanctae Florae cum capellis, quae in eodem sitae esse noscuntur, capellam videlicet Sancti Anastasii, capellam Sancti Angeli, capellam Sancti [Col. 0199D] Apollinaris, capellam Sancti Zenonis, et id quod habetis in capella Sanctae Mariae; monasterium Sancti Petri majoris in civitate Arretina cum hospitio et omnibus pertinentiis suis, adjicientes, ut tu juxta solitam consuetudinem possis illud ordinare; capellam Sancti Gregorii, et jus quod habetis in capella Sancti Laurentini, monasterium Sancti Michaelis de monte Pinculi cum capellis et pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Petri et Sancti Tiburtii in Gargonsa cum pertinentiis suis, plebem Sancti Martini de Galoniano cum omnibus pertinentiis suis, duas partes de plebe Sanctae Mustiolae cum pertinentiis earum, et jus quod habetis in ecclesia Sancti Vincentii in Cortona, et castrum de [Col. 0200A] Quarata cum ecclesia Sancti Andreae et curte sua, castrum de Sarna cum ecclesia sanctae Florae, et curte sua, et quidquid habetis in Sancto Mamma, castrum de Muglano cum ecclesia Sancti Angeli et curte, et hoc quod habetis in ecclesia Sanctae Mariae, in villa-Alba; castrum de Fontia cum ecclesia Sancti Petri et pertinentiis suis, castrum de Rughitino cum ecclesiis, et curte sua: ecclesiam Sancti Leonis cum pertinentiis suis, ecclesiam Sanctae Florae minoris cum medietate suae curtis et curtis de Bulgari cum hoc quod habetis in ecclesia Sancti Laurentii et Sancti Sebastiani, et ecclesiam Sancti Petri in Majano cum hoc quod ibi habetis, et quidquid habetis in Politiano et in Pinli et in vico. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, vel [Col. 0200B] tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars sanioris consilii, secundum timorem Dei et beati Benedicti Regulam, providerint eligendum.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat, praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum Arretini episcopi et Ecclesiae canonica justitia et reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere [Col. 0200C] venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus SS.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus SS.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus SS.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus SS.
  • [Col. 0200D] Ego Rodulphus Ortanus episcopus SS.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis SS.
  • Ego Lictifrodus presbyter cardinalis tituli Vestinae SS.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli SS.
  • Ego Guido indignus sacerdos SS.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi SS.

Data Pisis [per] manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. cardin. et cancellarii, X Kalend. Aprilis, indictione XII [leg. XIII] , Incarnationis Dominicae anno 1135, pontificatus domni Innocentii papae II anno V [leg. VI] .

CLIV. Ad Briccium Nannetensem episcopum. (Anno 1134, April. 22.) [MORICE, Mémoires pour l'hist. de Bretagne, I, 571.]

[Col. 0201A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BRICCIO Nannetensi episcopo ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Jurgantium controversias celeri sententia terminare et aequitati procul dubio convenit et vigori. Proinde definitionem controversiae quae inter te et monachos Majoris Monasterii pro ecclesiis videlicet S. Crucis, S. Saturnini, S. Albini et S. Mariae infra Nannetensem civitatem sitis, est hactenus agitata, chartae et atramento duximus committendam. Illustris igitur [Col. 0201B] vir Conanus Britanniae comes, primo quidem per venerabiles fratres nostros Guilelmum Praenestinum episcopum, et Guidonem sanctae Romanae Ecclesiae tunc diaconum cardinalem, et postmodum per frequentes litteras suas nobis saepius indicaverat supradictas ecclesias, secundum consuetudinem principum illius terrae, ita proprias sui juris existere, quod nihil sibi prorsus in eis civitatis episcopus vindicaret, seque de earum institutione diutius cogitantem ad hoc divina inspiratione asserebat fuisse inductum quod eas beato Petro vellet offerre, ac postmodum monachis Majoris Monasterii nostra benignitate, et in quibus eatenus turpis vitae ac conversationis clerici fuerant commorati, per manus nostras religiosi viri ad serviendum Domino [Col. 0201C] ponerentur. Et nos quidem de ipsius comitis devotione gaudentes eumdem nostris litteris commonuimus, ut quandoquidem tam pium opus ei divina pietas inspiraverat, easdem proprio episcopo restitueret ejusque providentiae ipsas regendas disponendasque committeret. Cumque hoc multoties sibi fuisset per nostras litteras persuasum, nostris exhortationibus se devote velle favere asseruit; sed in hoc negligentiam ipsius episcopi arguebat, eo quod religiosas ibi personas ponere recusabat, unde etiam fraternitati tuae saepius scripsimus, et de suscipiendis praedictis ecclesiis et ponenda in eis religione pariter consuluimus. Interea jam fere unius anni spatio elapso, praefatus comes ad nos nuntios suos misit et devotionem suam per nos [Col. 0201D] effectui mancipari suppliciter postulavit; atque ut hoc ipsum nequaquam impetu aut levitate aliqua procedere putaretur, per eosdem nuntios venerabilium fratrum nostrorum Gaufridi Carnotensis apostolicae sedis legati et Ancelini Redonensis episcopi scripta suscepimus. Qui videlicet bonam voluntatem ejusdem comitis collaudantes, ut suis petitionibus praeberemus assensum, pariter rogaverunt. Cum igitur tantopere apud nos insisteret, et tantorum virorum testimonio juvaretur, nec infra hujus temporis spatium nostris exhortatoriis libris toties tibi missis aliquid rescripsisses, vix tandem praefati comitis petitioni annuimus, arbitrantes melius esse easdem ecclesias de manu laicali tam honesta occasione [Col. 0202A] abstrahere et religiosos viros inibi ponere, quam in potestate ipsius comitis taliter remanere. Praedictis igitur ecclesiis in B. Petri proprietate et defensione susceptis, rogatu supradictorum fratrum nostrorum eas abbati et fratribus Majoris Monasterii, salva tua justitia et reverentia, ex nostra benignitate concessimus et scripti nostri pagina roboravimus. Cum igitur praedictus abbas super eamdem concessionem, se a tua fraternitate diversas molestias et injurias sustinere nobis per suos nuntios saepius questus esset, per apostolica scripta praecipimus ut ab eorum fratrum infestatione desisteres, aut in octavis B. Martini nostro te conspectui repraesentares, tam nobis quam ipsis de contemptu et injuriis responsurus. Verum cum dies ipsius [Col. 0202B] termini immineret, quamvis confectus senio et infirmitate gravatus nostram adivisti praesentiam. Cumque abbatem et monachos aliquandiu exspectares, tandem quidam ab eis missi cum litteris advenerunt, asserentes nec venisse nec venturos esse; quippe sicut injuriae eis illatae redundare in Romanam Ecclesiam videbantur, ita negotium ipsum domno papae principaliter pertineret. Porro tua fraternitas calamitates atque oppressiones quas ab eis pertuleras nihilominus replicabas, asserens ecclesias supradictas, quas a potestate illustris viri Conani comitis esse, et ab eo sibi fuisse concessas monachi astruebant, pro quarum etiam confirmatione privilegium a sede apostolica impetraverant, priusquam ab eodem comite in capitulo B. Petri [Col. 0202C] Nannetensis, in festivitate B. Nicolai investituram acciperent, et ab eo essent in possessionem missi, fuisse in manu tua ad opus Nannetensis Ecclesiae refutatas. Cumque praefatus comes jam ad hoc esset inductus ut eisdem monachis supradictas ecclesias, te renitente et contradicente contraderet, tu Ecclesiam tibi commissam sentiens praegravari Romanae sedis audientiam multis astantibus appellasti, et contra eamdem appellationem ipsas suscepisse praedictos monachos proclamasti. Eclesiam quoque Sanctae Mariae, quae ad abbatiam Sanctae Crucis de Kemperelegio pertinere dicebatur, eos per subreptionem impetrasse, ut suo apponeretur privilegio, edixisti. Et quia monachi absentes erant, nec sufficientes responsales miserant, licet esses confectus [Col. 0202D] senio et adversa valetudine impeditus, personae tuae non parcens, donec monachi nostro se conspectui praesentarent, es in nostra curia commoratus. Qui ante nos mediante Quadragesima venientes, cum tuis objectionibus respondere deberent, licet a nobis submoniti quatenus ad idem negotium peragendum sufficientes personas mitterent, nequaquam se ad hoc venisse, vel missos esse asseruerunt, nec de his quae sibi ab eodem collata videbantur, se judicium subire tutum esse monstrabant; praecipue cum idem comes abesset, nec pro causa hujuscemodi vocatus fuisset. Tandem cum tua pars necessariis probationibus abundaret, et testes super his quae proposueras produxisses, nos eorum testimonia [Col. 0203A] pro causae diversitate suscepimus. Et primi quidem, videlicet Joannes et David sacerdotes, testimonium protulerunt tuo praecepto atque consensu, et sub tua obedientia se fuisse in Sanctae Crucis ecclesia constitutos, et ibidem divina celebrasse mysteria. Dein cum testes alios quaereremus, tres nobis presbyteros praesentastis, quorum duo de ecclesia Sancti Saturnini, videlicet Rainerium et Akariam, et unus de ecclesia Sancti Albini, scilicet Acharias; idipsum asseruerunt quod utique priores testes de S. Crucis ecclesia affirmaverant. De refutatione quoque earum quas per comitem factas asseruisti, Titio archidiaconus et Normannus subdiaconus et canonicus tuae ecclesiae testati sunt se interfuisse, vidisse et audisse cum praefatus comes juxta fluvium Vicenoniae calumniam [Col. 0203B] quam in eisdem ecclesiis eatenus habuerat, priusquam monachis in capitulo B. Petri Nannetensis, a Conano comite concessae fuissent, et in possessionem missi per cuffiam, tibi et Nannetensi Ecclesiae libere refutavit, nulla habita mentione quod Majori Monasterio conferri deberent. Praeterea Simon, abbas S. Gildae de Landa, et Guido, capellanus S. Mariae, testati sunt pro gravamine quod Nannetensi Ecclesiae praedictus comes in Nannetensi capitulo inferebat antequam abbas et monachi Majoris Monasterii de supradictis ecclesiis in capitulo Nannetensi investiti, et in earumdem possessionem a praedicto comite fuissent immissi, te nostram audientiam publice appellasse. Qui omnes tactis sacrosanctis Evangeliis juraverunt ita verum esse [Col. 0203C] quemadmodum fuerant protestati. Tot igitur et tantis rationibus instructi, communicato fratrum nostrorum consilio, ex judicio te, venerabilis frater Briccie, de ecclesiis videlicet Sanctae Crucis, S. Saturnini, S. Albini et Sanctae Mariae, in qua monachi de Camperelegio Domino famulantur, quas iidem monachi Majoris Monasterii in privilegio subrepticiae poni fecerant, possessorem constituimus et per te Nannetensem Ecclesiam plene earum pertinentiis per annulum investivimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat huic nostrae definitioni ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentaverit, nisi congrue satisfecerit, anathemati noverit se subjacere . . .

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ( cum multis aliis cardinalibus qui subscripserunt ).

[Col. 0203D] Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardin. cancellarii, X Kal. Maii, indictione XII, Incarnat. Domin. anno 1135, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno V.

CLV. [Didaco] archiepiscopo Compostellano significat post discessum Lotharii imperatoris aliquandiu cum suis se in Urbe mansisse; deinde, «ut fratribus suis ad sese tulior et facilior pateret accessus,» Pisas ivisse. Astaldum commendat. (Anno 1134, Maii 3.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 549.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri D. Compostellano archiepiscopo salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0204A] De prudentia et honestate tua plurimum confidentes, fraternitati tuae statum nostrum breviter duximus intimandum. Post discessum itaque charissimi filii nostri Lotharii imperatoris Augusti nos, qui subjectis ovibus providere debemus, ne forte caedem lupis rapacibus viderentur exponi, de divinae protectionis tegmine magis quam humani auxilii robore confidentes, cum ipsis in Urbe mansimus. Unde factum est ut fideles nostri adversus hostes Ecclesiae fortiores effecti, in B. Petri et nostra fidelitate firmius perseverent. Denique postquam eos nostra corporali praesentia aliquandiu defensavimus, ut fratribus nostris ad nos tutior et facilior pateret accessus, et laborantes opportunis solatiis confovere possemus, Urbe egredientes Pisas pervenimus: [Col. 0204B] ibique cum fratribus nostris commorantes, quae ad honorem Ecclesiae pertinent propensius operamur. Miramur autem quoniam, elapso tanto tempore, de statu et incolumitate tua nullam nobis certitudinem reddidisti. Ut igitur tuae dilectionis affectus erga matrem tuam Ecclesiam Romanam magis appareat, per exhibitionem operis id ipsum studeas demonstrare. Ad haec filium nostrum latorem praesentium Astaldum, qui sanctae Dei Ecclesiae admodum fidelis existit, dilectioni tuae attentius commendamus, rogantes ut pro B. Petri reverentia et nostra charitate benigne recipias et ei in quibus oportuerit auxilia subministres.

Data Pisis V Nonas Maii.

CLVI. Privilegium pro abbatia Praemonstratensi. (Anno 1134, Maii 3.) [LE PAIGE, Bibliotheca Praemonst., p. 622.]

[Col. 0204C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis, HUGONI abbati Praemonstratensi et coabbatibus, praepositis, prioribus et universis fratribus Praemonstratensis ordinis tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Sacer ordo vester, in agro Dominico divina dispensatione plantatus, apostolicis gratiis digne meretur attolli cujus professores, mundanis a se relegatis illecebris, coelestium contemplationi vacantes, insistunt jugiter profectibus animarum. Nos autem ad dictum [Col. 0204D] ordinem quem in statu summo, solido et stabili decrevimus et volumus permanere, apostolicae considerationis intuitum dirigentes, ad ea libenter intendimus per quae professores jam dicti nullum verae pacis patiantur excidium, nullumque religionis status perferat detrimentum, sed eo devotius divine cultui ac salutis insistant operibus, quo quietior fuerit status eorumdem, ipsique fuerint ampliori libertate donati. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris precibus annuentes statuimus, et apostolicae sedis auctoritate sancimus ut ordo canonicus, qui secundum Deum et beati Augustini Regulam et Praemonstratensium fratrum observantiam in eadem ecclesia constitutus esse dignoscitur, in omnibus etiam ordinis vestri ecclesiis perpetuis temporibus [Col. 0205A] inviolabiliter observetur. Statuimus etiam ut juxta ordinationem bonae memoriae Norberti Magdeburgensis archiepiscopi, universi abbates et praepositi vestri Praemonstratensis ordinis ad commune capitulum annuatim Praemonstratum veniant, ibique communi fratrum consilio corrigenda corrigant, et quae statuenda fuerint, auctore Domino, statuant. Ad haec praesenti etiam decreto sancimus ut nulla persona ecclesiastica, pro benedictione abbatum, vel consecratione ecclesiarum vestrarum, palefridum aut aliud aliquid exigere praesumat, nullusque abbatum vestrorum, etiamsi exigatur, dare praesumat, quia et exigenti et danti nota Simoniacae pravitatis et periculum imminet. Personam autem de alio ordine nulla ecclesiarum vestrarum sibi eligat in [Col. 0205B] pastorem, nec vestri ordinis aliqua, in abbatem monasterii alterius ordinis, nisi de auctoritate Romanae Ecclesiae ordinetur. Nulli archiepiscopi, episcopi aut alii praelati ponant sub interdicto ecclesias vestras, aut personas vestras excommunicent, cum vestri excessus per commune capitulum Praemonstratense possint et debeant emendari. Sancimus etiam ut liceat vobis personas liberas et absolutas e saeculo fugientes ad conversionem recipere, et sine contradictione cum suis rebus et possessionibus retinere. Infirmos quoque, qui in extrema voluntate ad vos se transferri, aut apud vos sepeliri deliberaverint, nullus eos impedire, seu res eorum legitimas retinere praesumat, salva tamen haeredum legitima portione et canonica justitia ecclesiarum illarum a [Col. 0205C] quibus mortuorum corpora assumuntur. Simili quoque modo decernimus ut in curiis et grangiis vestris oratoria juxta possibilitatem vestram et utilitatem construere possitis, quatenus ibi congregationi vestrae et aliis fidelibus ad animarum salutem divina officia celebretis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat ecclesias vestras temere perturbare, aut earum possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate, et dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica [Col. 0205D] saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem ecclesiis et locis vestris jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Ecclesiae Catholicae episcopus.
  • [Col. 0206A] Ego Wilelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis.
  • Ego Lictifredus presbyter cardinalis tituli Vestinae.
  • Ego Ubido indignus presbyter.
  • Ego Joannes presbyter cardinalis sanctae Romanae Ecclesiae.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido cardinalis diaconus Sancti Adriani.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quinto [Col. 0206B] Nonas Maii, indictione duodecima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo quinto; pontificatus domni Innocentii II papae anno quinto.

CLVII. Privilegium pro monasterio Sextensi. (Anno 1134, Junii 9.) [ Annat. Camaldul, Append., t. III, p. 343, ex authentico SS. Bartholomaei et Pontiani de Luca.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HENRICO abbati Sancti Benedicti supra Padum ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0206C] Et temporis necessitas nos urget, et imminutio exigit personarum, ut si quando religiosa quondam monasteria a suae religionis nitore defecerint, ei manus auxilii porrigamus, et ad eorum reparationem cooperante Domino totis viribus intendamus. Sextense siquidem monasterium, quod spiritaliter beati Petri juris existit, in vera religione et possessionum temporalium abundantia priscis temporibus floruisse cognoscitur; sed quia abundante iniquitate multorum charitas refriguit, et hominum malitia inolevit, locus ipse tam in temporalibus quam in spiritualibus, quod dicere sine dolore non possumus, plurimum est attritus. Unde nos, qui loco ejusdem apostolorum principis residentes, ecclesiarum omnium et earum praecipue quae adjus sanctae Romanae [Col. 0206D] Ecclesiae pertinent, attentam debemus sollicitudinem gerere, cum fratribus nostris sollicite pertractavimus, atque post diutinas discussiones tandem ecclesiasticae utilitatis seu dispensationis causa id nostro sedit arbitrio, ut videlicet tibi, dilecte in Domino fili Henrice abbas, tuisque successoribus idem monasterium committere debeamus. Per praesentis itaque privilegii paginam apostolica auctoritate statuimus ut ejusdem Sextensis monasterii magisterium de caetero habeatis, et ad ejus reparationem sollicite intendatis. Quatenus ibidem religione vestro studio reformata, et ea quae in eodem loco corrigenda fuerint, vestra industria corrigantur, et abbas qui pro tempore inibi statuendus fuerit, vestra provisione [Col. 0207A] atque consilio eligatur. Sane de novitiis ejusdem monasterii hoc statuimus ut, si tibi vel tuis successoribus utile visum fuerit et religioni congruum, iidem novitii ab abbate Sextensi infra annum ad Beati Benedicti monasterium transmittantur, et vice ipsorum de eodem claustro alii assumantur. Nulli ergo hominum fas sit super hac concessione vos temere perturbare, aut praefatum coenobium a vestro magisterio et correctione subtrahere. Sed tam abbas quam fratres ejusdem loci futuris temporibus vestrae disciplinae subjecti et obedientes existant; salva nimirum beati Petri proprietate et apostolicae sedis debita reverentia. Ad indicium autem quod eadem ecclesia apostolicae sedis juris existat, tres bisantios nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. [Col. 0207B] Si quis autem adversus hanc nostram constitutionem temerario ausu venire tentaverit, indignationem beatorum apostolorum Petri et Pauli se noverit incursurum. Conservantes autem eorumdem apostolorum gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

ADJUVA NOS, DEUS, SALUTARIS NOSTER.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Gulielmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Hubertus Pisanae Ecclesiae archiepiscopus ss.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lictifredus presbyter cardin. tit. Vestinae ss.
  • [Col. 0207C] Ego Martinus presbyter cardinalis titul. Sancti Stephani in Caelio monte ss.
  • Ego Guido indignus sacerdos ss.
  • Ego Romanus diaconus cardin. Sanctae Mariae in Porticu ss.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido cardinal. diaconus Sancti Adriani ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli ss.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Idus Junii, indictione XII, Incarnationis Dominicae anno 1135, pontificatus domni Innocentii II papae anno V.

  • [Col. 0207D] Ego Vido Henrici Pepe imperialis aulae judex, et notarius authenticum illud unde hoc sumptum est exemplum, cum sigillo domni Innocentii papae II vidi, legi et fideliter exemplavi.
  • Ego Bonotius sacri palatii notarius de Gunzaga authenticum illud bullatum sigillo domni Innocentii II papae, unde hoc sumptum est exemplum, vidi, legi et ideo hic subscripsi.
  • Ego Agnellus sacri palatii notarius de loco Gunzagae, etc.
  • Ego Arlothus sacri palatii notar. de Gunzaga, etc.

CLVIII. Henrico abbati Padilironensi et successoribus ejus ecclesiam S. Caesarii (Wilzacarensem) ea lege concedit ut tres bisantios singulis annis persolvant. (Anno 1134, Jun. 9.) [MURATORI, Antiq. Ital., V, 259.]

[Col. 0208A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HENRICO abbati monasterii Sancti Benedicti super Padum, ejusdemque successoribus suis regulariter substituendis in perpetuum.

Cor nostrum pia divinitatis inspiratione compungitur loca quondam in ecclesiasticae religionis observantia instituta in melius reformare, et eorum destitutioni pro debito nostri officii subvenire. Hac siquidem intentione, hoc desiderio, fideles quoque [Col. 0208B] ad honorem Dei ecclesias construunt, eisque possessiones et praedia largiuntur, ut videlicet religiosae personae inibi statuantur, quae divinae majestati humiliter ac devote deserviant, quarum orationibus ad Deum fusis, tam fundatores quam praedecessores et posteri, a peccatorum vinculis absoluti, pro temporalibus beneficiis aeterna praemia consequi mereantur. Quo nimirum intuitu, recolendae memoriae Illustris comitissa Mathildis, ecclesiam Beati Caesarii in Mutinensi agro, beato Petro oblatam, suis bonis possessionibusque ditavit, libris, vasis et aliis ornamentis ecclesiasticis plurimum honestavit, et ut fratres, qui secundum beati Augustini Regulam omnipotentis Dei vacarent obsequiis, in eodem ponerentur effecit. Unde factum est ut mundo in maligno [Col. 0208C] posito et in deterius assidue declinante, illa, quae pro bono religionis et animae suae remedio Deo et beato Petro obtulerat, a pravis hominibus sint occupata atque distracta, et ubi prius religio et honestas cum rerum temporalium ubertate vigebat, nunc peccatis exigentibus, vix saltem vestigia bonorum spiritualium ob insolentiam pravorum hominum valeant apparere. Cujus rei gratia cum fratribus nostris saepius meditantes, ut tam pium praefatae mulieris propositum non frustraretur, sed potius optatum animae remedium consequatur, tibi, dilecte in Domino fili Henrice abbas, et successoribus tuis, eamdem ecclesiam cum suis pertinentiis duximus concedendam, ut videlicet per tuam tuorumque successorum industriam, secundum beati Benedicti [Col. 0208D] Regulam religiosorum fratrum conventus in eodem loco ponatur, et juxta facultatem illius ecclesiae eorum numerus statuatur. Decernimus ergo ut nulli hominum liceat super hac nostra constitutione vos temere perturbare, nec praefatam ecclesiam, quandiu religio ibidem Domino cooperante duraverit, a nostra dispositione seu correctione distrahere, sed tam ipsa quam bona ad eam pertinentia sub nostro magisterio et libera ordinatione consistant, salva nimirum beati Petri proprietate atque dominio et nostra nostrorumque successorum debita reverentia. Ad indicium autem quod eadem ecclesia apostolicae sedis juris existat, tres bysantios nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Si quis [Col. 0209A] autem adversus hanc nostram constitutionem temerario ausu venire tentaverit, indignationem beatorum apostolorum Petri et Pauli incurrat. Conservantibus autem sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gulielmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Mattheus Albanensis episcopus subscripsi.
  • Ego Humbertus Pisanae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli S. Stephani in Caelio monte subscripsi.
  • Ego Guido indignus sacerdos subscripsi.
  • [Col. 0209B] Ego Lucifredus presbyter cardinalis tituli Vestinae subscripsi.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis S. Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Guido cardinalis diaconus Sancti Adriani subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli S. Joannis et Pauli subscripsi.

Datum Pisis per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Idus Junii, indictione XII, anno Incarnationis [Col. 0209C] 1135, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno V.

CLIX. Bulla qua Quinciacensium monachorum praedia aliaque confirmantur. (Anno 1134, Oct. 12.) [ Gall., Christ., IV, instrum. 164.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ALBERICO abbati de Quinceio ejusque successoribus regulariter substituendis.

Quanta cordi nostro laetitia de vestrae congregationis religione laudabili generetur, ille profecto cognoscit qui renum et cordium scrutator existit: vos enim de Pontiniacensi monasterio, utpote apum examina, exeuntes longe lateque alvearia innumera coelesti [Col. 0209D] manna repletis et multorum sitientium corda aquae salientis in vitam aeternam salutari doctrina imbuendo reficitis. Eapropter sacrum collegium vestrum verae charitatis affectione diligimus et monasterium beatae Dei Genitricis, in quo divino vacatis servitio, apostolicae sedis suffragio communimus, statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones in praesenti duodecima indictione juste et canonice possidetis, quaecunque etiam in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis rationabiliter poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant, in quibus haec nominatim duximus exprimenda: locum ipsum videlicet de Quinceio locum [Col. 0210A] de Fontanis, locum de Baterio. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae contitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem [Col. 0210B] loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae operationis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episc.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Romanus diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum.

[Col. 0210C] Data Pisis per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, IV Idus Octobris, indict. XII, Incarnat. Dom. an. 1135, pontif. dom. Innocentii papae II anno V.

CLX. Ad Gaufridum archiepiscopum, et Dolensis Ecclesiae suffraganeos episcopos atque abbates per eamdem provinciam constitutos.—Invitat eos ad concilium Pisense. (Anno 1134, Nov. 8.) [MANSI, Concil., XXI, 487.]

Navis Ecclesiae, cui rector Christus praesidet, licet undarum propulsatione saepius agitetur, remigante tamen saepe in ea Domino, nunquam submergitur. De profunditate siquidem sui consilii coelestis nautae [Col. 0210D] providentia ventos concitat, mare turbat, navem agitat, ut ministros dormientes excitet, pigros animet et cautos industriores efficiat. Gloria igitur sit in altissimis Deo, quoniam fides vestra nunquam defecit, sed emergente in Ecclesia schismate probati inventi estis, et manifeste tanquam veri Christi discipuli domum Domini illustratis. Ut autem de statu Ecclesiae vobiscum tutius tractare possimus, et levior vobis ad nos pateret accessus, ordinato in Urbe vicario, et dispositis iis quae fidelibus nostris opportuna esse cognovimus, cum fratribus nostris sani, Deo gratias, et incolumes Pisis moramur, et ut novis morbis nova medicamenta possint commodius adhiberi, ordinante Domino, proxima Pentecosten solemnitate [Col. 0211A] generale ibidem concilium celebrare decrevimus. Quocirca universitati vestrae praesentium auctoritate praecipimus ut eodem termino, omni occasione summota, vestram nobis exhibeatis praesentiam, quatenus administrante Spiritus sancti gratia, vestri freti consilio et auxilio, ea constituere valeamus, unde modo et in posterum Ecclesia collaetetur. Dilectum autem filium Joannem monachum, capellanum nostrum, fraternitati vestrae attentius commendamus, rogantes ut pro B. Petri reverentia eum benigne suscipiatis et honeste tractetis.

Datum Pisis VI Id. Novemb.

CLXI. Ecclesiae Faesulanae possessiones, petente Joanne episcopo, confirmat. (Anno 1134, Nov. 16.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 241.

[Col. 0211B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri JOANNI Fesulano episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

In eminenti apostolicae sedis specula, disponente Domino, constituti, fratres nostros diligere episcopos et Ecclesiis sibi a Deo commissis suam debemus justitiam conservare. Proinde, charissime frater in Christo Joannes episcope, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et sanctam Fesulanam Ecclesiam, cui auctore Domino praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus. Statuimus enim ut quascunque possessiones, seu bona eadem [Col. 0211C] Ecclesia in praesenti anno juste et legitime possidet, aut in futurum rationabiliter poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: Curtem, et civitatem Fesulanam cum ecclesiis, curtis et terris adjacentibus, similiter castrum montis Lauri, et mons Regis, Bajanam, et curtem Salam, Festilianum, et pratum Regis, ecclesiam S. Mariae in Urbana, cum curte et Libiano, et Biviliano, castrum quod aedificatum esse tuis laboribus constat juxta fluvium Fontana cum curte rivi Ferioli et Palranti, castrum Ciselo, curtem in monte Acuto, et in Ampinana montana Sancti Gaudentii, cum alpibus, et pertinentiis eorum, sicut ex regis concessione Ecclesiae tuae collata sunt, castrum Agnae, [Col. 0211D] curtem Turricolae, et Castillionem, castrum montis Bonelli, castrum Rofiani, monasterium Sancti Salvatoris, situm in episcopatu Pistoriensi, cum ecclesiis Sancti Potiti, S. Martini constructis in Fugnano in campo Novoli eccl. S. Martini. In Capraccia medietatem ecclesiae S. Christinae, in Ripole ecclesiam S. Salvatoris, S. Michaelis de Marine, curtem de Calenzano, curtem S. Donnini, curtem de Bagnasca, et quidquid Fesulana Ecclesia possidet in plebe S. Stephani in Campo, et in plebe S. Joannis in Septimo. In Mengnano ecclesiam S. Petri cum curte, et omnibus decimationibus earum, monasterium S. Bartholomaei, situm Fesulis cum ecclesiis et decimationibus sibi pertinentibus, monasterium S. Martini, [Col. 0212A] monasterium S. Gaudentii cum pertinentiis earum, patrimonium filiorum Hemionis, castrum, quod vocatur Flumen, et quidquid de jure praefatae ecclesiae in territorio Macelli detinent filii Hugonis, filii Raimberti, et Azo filius Albichi, et filii Hugonis de Castaniola, et Lombardi de Molezzano, et filii Hugonis de Casula, et Longobardi de Terliano, et Longobardi de Sancto Joanne majore, et Longobardi de Arena, vel quaecunque in praedicto loco juris vestrae Ecclesiae aliquis homo detinere videtur. Quidquid etiam Ugo filius Raynerii donavit praefatae Ecclesiae in Ampinana, in monte Acuto, et in Lece, Magnale, Politiano, et medietatem Ecclesiae, et curtis in loco Quaracla. Praeterea plebem S. Crisci sitam Albine, plebem S. Gervasii cum curte sitam in [Col. 0212B] Alpiniano, ecclesiam S. Miniatis cum curte in monte Lauro, plebem S. Joannis, plebem S. Babilli, et S. Ditali, plebem S. Leonini, plebem S. Mariae, plebem S Stephani, in Pomino plebem S. Jerusalem, in Glaceto plebem S. Jerusalem, in Izermano plebem S. Gervasii cum curte, in Pitiana plebem S. Petri, in Cascia plebem S. Petri cum curte, et castro, quod vocatur Novum, in Sco plebem S. Mariae cum curte in Capiclia plebem S. Joannis, plebem S. Pancratii, plebem S. Romuli cum curte, ecclesiam S. Miniatis cum pertinentiis suis, in Campinione ecclesiam S. Mariae cum curte, plebem S. Viti, in Regitino plebem S. Petri, plebem S. Laurentii cum castello, et curte, in Robiana plebem S. Miniatis, in Cintoria plebem S. Petri cum curte, ecclesiam S. Justi in [Col. 0212C] monte Rantuli, in Sillano plebem S. Petri, Novale plebem S. Crisci, in Panzano plebem S. Leonini cum curte, ecclesiam S. Eufrosini cum curte juxta castrum Corbuli, ecclesiam S. Romuli cum curte Novellae, plebem S. Mariae cum curte, ecclesiam S. Cassiani cum curte, in Avanano ecclesiam S. Mariae et S. Petri, plebem S. Justi cum curte, plebem S. Pauli cum curte, in Collina plebem S. Leonini, in monte Milliario plebem S. Mariae, in Testinula plebem S. Martini cum curte, in Stagia plebem S. Mariae. Quidquid esse infra Fesulanae Ecclesiae parochiam, vel in aliarum Ecclesiarum parochiis, praedecessores tui hactenus possedisse noscantur, firma vobis et inconvulsa manere sancimus. Nulli ergo hominum liceat praenominatam ecclesiam temere perturbare, [Col. 0212D] aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur vestris, et clericorum et pauperum usibus profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore, et sanguine Dei ac Domini Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae sua jura servantibus [Col. 0213A] sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis accipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen. amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subs.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. Sanctae Crucis in Jerusalem subscripsi.
  • Ego Lictifredus presb. card. tit. Sancti Vitalis ss.
  • Ego Guido indignus sacerdos subscripsi.
  • Ego Romanus diaconus card. Sanctae Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • [Col. 0213B] Ego Guido card. Sancti Adriani subscripsi.

Dat. Pisis per manum Alberici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis cancellarii, sexto decimo Kalend. Decembris, indict. XII, Incarnationis Dominicae anno 1134, pontificatus D. Innocentii papae II anno V, etc.

CLXII. G[regorio] episcopo Bergomati nuntiat se canonicos S. Alexandri, qui constitutos ab ipso judices rejecissent, et canonicos S. Vincentii in proximam Ascensionem Domini (16 Maii 1135) evocasse. (Anno 1134, Nov. 30.) [LUPUS, Cod. dipl. Bergom., II, 985.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G[REGORIO] Pergamensi episcopo, salutem [Col. 0213C] et apostolicam benedictionem.

Gravat nos quod canonici Sancti Alexandri de controversia quae inter ipsos et canonicos Sancti Vincentii agitatur, venerabilium fratrum nostrorum P. Papiensis episcopi et A. sanctae Romanae Ecclesiae cardinal. diac. quibus eamdem causam terminandam commisimus subire judicium noluerunt. Verumtamen quia iidem dati judice in eadem causa minime processerunt, et nos utrique parti occasionem cujuslibet materiam praebere non volumus, eosdem ad nostram praesentiam invitavimus et proximam Ascensionem Domini nostri Jesu Christi eis terminum constituimus, utrinque sub periculo ordinis prohibentes ne se ad invicem in bonis aut personis offendant.

[Col. 0213D] Data Pisis II Kalend. Decembris.

CLXIII. Didaco archiepiscopo Compostellano de muneribus missis gratias agit. (Anno 1134.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 561.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO Compostellano archiepiscopo salutem et apostolicam benedictionem.

Quia filius pius matris suae in necessitate positae oblivisci non debet, mirari nos non destitimus quoniam tanto tempore S. R. E. ministrare solatia distulisti. Verumtamen quoniam diversis occupationibus irretitum te fuisse accepimus, quod non voluntate, [Col. 0214A] sed necessitate factum est, ex apostolica mansuetudine indulgemus: credimus enim quoniam tantus est fervor tuae dulcedinis, ut si tempus et facultas tibi suppeteret, profecto nihil deesset Romanae Ecclesiae quod tua liberalitas non suppleret. Affectum ergo tuae charitatis propensius attendentes, pro exeniis a devotione tua nobis transmissis grates referimus: magis etenim voluntatem quam facultatem attendentes, praedecessorum nostrorum inhaerendo vestigiis personam tuam vera in Christo charitate diligimus, et volumus honorare: et si qua forte emerserint, quoniam mundus in maligno positus est, et homines pravi sunt qui honori B. Jacobi vel personae tuae contraire nitantur, nos profecto parati sumus et quae tibi adversantur apostolica auctoritate [Col. 0214B] repellere, et eos qui eumdem locum B. Jacobi diligunt affectione paterna fovere. Tua itaque interest ita in B. Petri servitio et amore persistere, ita te devotum et humilem B. Petri filium in omnibus exhibere, ut magis ac magis in tuis opportunitatibus exaudiri a sede apostolica et honorari merearis.

Dat. Pisis.

CLXIV, Ad Rainaldum Remensem, Hugonem Rothomagensem, Hugonem Turonensem, archiepiscopos, eorumque suffraganeos.—De parricidio Thomae, prioris S. Victoris. (Anno 1134.) [MANSI, Concil., XXI, 450.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus [Col. 0214C] fratribus RAINALDO Remensi, HUGONI Rothomagensi, HUGONI Turonensi, archiepiscopis, et eorum suffraganeis episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Graviora delicta amarioribus gravis poenitentiae fletibus purganda sunt: et quod adversus sacros ordines committitur, expedit ut celeriter dignis animadversionibus expietur. Quis enim locus tutus, et cui personae sit praestanda securitas, si Ecclesiae Dei violenter clerici, coelestibus obsequiis mancipati, injuriis, vel captionibus, vel cruciatu corporis a perditis hominibus affligantur? aut, quod detestabilius est, morte et sacri sanguinis effusione multentur? Adversus ergo tam Deo odibile et tam piaculare flagitium, quod in dilectos filios nostros bonae memoriae [Col. 0214D] Thomam priorem S. Victoris, et Archembaldum subdecanum Aurelianensem commissum est, tepiditate seposita, assumpto vigore justitiae exsurgant canones, armentur jura: et, si res expostulat, novum scelus novae synodi librata sententia conteratur. Quod ergo a vestra dilectione super hoc apud Jotrum nuper judicatum est, apostolica auctoritate statuimus esse firmatum. Sed quia nimis remissa videtur esse vestra sententia, addendo censemus, ut in quibuscunque locis praefati sanguinarii praesentes fuerint, divina ibi non celebrentur officia: et si quis sacrilegos illos clericidas, ac coelestis collegii perturbatores, et effusores Dominici sanguinis, in saeculo remanentes manutenere et confovere tentaverit, [Col. 0215A] anathematis sententia percellatur. Ad hoc addentes statuimus ut, quia de nefaria parentum nequitia et horrendo furore, clerici nec adipisci nec retinere ecclesiasticum debent emolumentum (ipsis enim non pretio, non violentia, non terrore, non consanguineorum truculenta nequitia, sed solis intervenientibus meritis, oportet acquiri, et acquisitum servari), tam Tebaldus Noterius quam alii qui honores sub hac pessima forma acquisierint vel retinuerint salva nimirum sedis apostolicae reverentia, ecclesiasticis priventur beneficiis. Et quia superabundat iniquitas, summopere prospiciendum est ut clerici de caetero nihil humanum metuant; et ut grata tranquillitate, famulatibus valeant vacare divinis, apostolica eis suffragia propensius impertimur.

CLXV. Ecclesiae Mortariensis ab ipso consecratae possessiones et jura confirmat. (Anno 1134.) [ Bullar. Lateran., 12.]

[Col. 0215B]

CLXVI. Monasterii Huysburgensis protectionem suscipit. (Anno 1135, Jan. 8.) [ Neue Mitth. a. d. Geb. hist, ant. Forsch., IV, I, 9.]

CLXVII. Possessiones et privilegia abbatiae S. Petri Aureae Vallis confirmat. (Anno 1135, Jan. 8.) [ Gall. Christ. vet. t. IV, p. 114.]

[Col. 0215C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto GAUFRIDO abbati S. Petri Aureae Vallis, et ejusdem fratribus in eadem ecclesia canonicam vitam professis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Quoties a nobis illud petitur quod rationi et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium; ut fidelis et pia devotio celerem consequatur effectum. Quamobrem, dilecti in Domino filii, interventu venerabilis fratris nostri Guillelmi Pictavensis episcopi sapientis utique et honesti viri, atque in Catholica vita probati, petitiones, vestras libenter admittimus, et ad exemplum praedecessoris [Col. 0215D] nostri bonae memoriae Paschalis papae, ecclesiam beati Petri in qua divino vacatis officio, apostolicae sedis patrocinio duximus muniendam, in primis siquidem statuentes ut ordo canonicus qui in eodem loco noscitur institutus, ibidem secundum B. Augustini Regulam perpetuis temporibus, inviolabiliterque conservetur, et ne cui post professionem factam proprium quid habere, neve sine praepositi vel congregationis licentia de claustro discedere liceat interdicimus, et tam vos quam vestra omnia sedis apostolicae protectione munimus; vobis itaque vestrisque successoribus in eadem religione permansuris ea omnia perpetuo possidenda sanximus, quae inpraesentiarum legitime possidere videmini, in Pictavensi videlicet pago ecclesiam S. Pauli de [Col. 0216A] Hydriaco, S. Martini de Achaio, S. Hatarii de Borno, S. Martini de Gemellis, S. Petri de Solobria, S. Mariae de Toxoneriis, S. Martini de Loono, S. Michaelis de Crum, S. Mariae de Masconia, S. Eparchi de Germundo, S. Mariae Magdelenae de Pristiniaco, S. Benedicti de Boxeria; ecclesiam Sancti Varentii, S. Mariae Magdalenae de Thouercia, S. Pauli de Bosco, S. Stephani de Amaillo; ecclesiam S. Lupi et sancti Pancratii, S. Martini de Salis; ecclesiam de Bocaico, ecclesias quoque sanctorum martyrum Gervasii et Protasii de Silvax, ecclesiam sancti Saturnini de Loberchai, ecclesiam S. Hilarii de Tolon, ecclesiam sanctae Crucis de Borellia, ecclesiam sanctae Mariae de Galcis, sanctae Mariae de domibus Iterii, ecclesiam S. Hilarii de Mazoil, a venerabilibus fratribus [Col. 0216B] nostris Petro et Guillelmo Pictavensibus episcopis vobis concessas: item in pago Andegavensi ecclesiam S. Petri de Dompno Petro, et S. Albini Torcanuo, quas confrater noster bonae memoriae Rainaldus Andegavensis episcopus et antecessor ipsius Gaufridi vestrae ecclesiae concesserunt. Decernimus ergo ut nulli hominum fas sit vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua vero in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere [Col. 0216C] venire tentaverit. secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus.
  • [Col. 0216D] Ego Gerardus cardinalis presbyter tituli Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Anselmus presbyter cardin. tit. Lucinae.
  • Ego Luciferedus presbyter titul. Vestinae.
  • Ego Lucas presbyter tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Guido indignus sacerdos.
  • Ego Aro presbyter tit. S. Anastasiae.
  • Ego Gregorius diaconus cardin. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardin. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego card. diaconus S. Adriani.

Datum Pisis per manum Aimerici S. Romanae Ecclesiae diacon. cardinalis et cancellarii. VI Idus [Col. 0217A] Januarii, indict. XII, Incarnationis Dominicae anno 1138 , pontificatus domni Innocentii II papae anno V.

CLXVIII. Bulla qua privilegia monasterii Scheningensis confirmantur. (Anno 1135, Jan. 28.) [FALKE, Codex Tradit. Corbeiensium, p. 761.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GOTESCALCO praeposito et fratribus in Scheningensi ecclesia Beati Laurentii canonicam vitam professis tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas religiosos viros fraterna charitate diligere, et quae a fratribus [Col. 0217B] nostris rationabiliter invenerimus constituta, apostolicae sedis munimine roborare. Significastis siquidem nobis quod frater noster Reinhardus bonae memoriae Alberstadensis episcopus Scheningensem locum in quo prius quaedam sanctimoniales nequiter conversantes, cum neque in spiritualibus, neque in temporalibus aliquem fructum inibi facerent, sed potius utpote absque regula et ratione viventes per diversas terras huc illucque discurrerent, propter utilitatem personarum et earum male conversationem, communicato fratrum suorum consilio, exinde ipsas amoverit et ibidem regulares canonicos esse decreverit. Sed quia idem locus constituendis fratrum officinis incongruus existebat, eidem fratri nostro saniori consilio visum esse claustrum ipsum de [Col. 0217C] priori loco in quamdam curiam suam, quam habebat in Scheningensi villa, utilitatis intuitu, transmutare, ea tamen consideratione habita ut ecclesia illa antiqua cum omnibus ad eam pertinentibus sub eorumdem fratrum potestate maneret, et perpetua ditione ac dispositione consisteret. Nos igitur, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus desideriis annuentes, quod a praedicto fratre nostro Reinardo bonae recordationis episcopo super eadem re factum esse cognoscitur auctoritate apostolica confirmamus, et futuris temporibus ratum esse sancimus. Statuimus etiam ut ordo canonicus qui secundum beati Augustini Regulam in vestra ecclesia noscitur institutus, ibidem, cooperante Domino, inviolabiliter observetur. Quaecunque praeterea bona, quascunque possessiones [Col. 0217D] inpraesentiarum juste et canonice possidetis, quaecunque etiam in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, seu oblatione fidelium, seu aliis justis modis poteritis adipisci, apostolicae sedis patrocinio munientes, eadem vobis firma et illibata in perpetuum manere decernimus. Prohibemus etiam ut nulli fratrum vestrorum post factam in eodem loco professionem, absque libera praepositi et fratrum licentia, ecclesiam vestram relinquere, et ad alium locum liceat pertransire, nec aliquis episcoporum, abbatum, priorum vel aliqua persona eum retinere praesumat, sed tanquam suae [Col. 0218A] possessionis praevaricator redire ad locum proprium compellatur. Porro fratres saeculares venientes et vestro collegio sociari volentes, petita prius a propriis episcopis vel praelatis licentia, suscipiendi facultatem liberam habeatis. Obeunte te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem communi consensu aut fratrum pars sanioris consilii, secundum Dei timorem, de vestra congregatione, aut de alia ejusdem professionis, si necesse fuerit, secundum beati Augustini Regulam providerint eligendum. Nulli ergo omnino hominum fas sit vestram ecclesiam temerariis vexationibus sive exactionibus fatigare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet [Col. 0218B] molestiis infestare; sed omnia integra et illibata serventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura, salva nimirum Alberstatensis episcopi justitia et reverentia. Si qua in posterum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum suum correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae jura sua servantibus sit pax Domini [Col. 0218C] nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Guilielmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctissimae Crucis in Hierusalem ss.
  • Ego Gregorius diacon. cardin. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Guido card. diaconi S. Adriani ss.

Data Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardin. et cancellarii V Kal. Februarii [Col. 0218D] indictione XII, Incarnat. Dominicae 1135, pontificatus domni Innocentii II papae anno quinto

CLXIX. Privilegium Ecclesiae in villa Ronchalia, ab episcopo Placentino constructae et canonicis Sancti Antonini donatae, confirmat. (Anno 1135, Mart. 13.) [COCQUELINES, II, p. 223.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio AZONI sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinali et praeposito B. Antonini de Placentia, ac fratribus in eadem Ecclesia divino famulatui mancipatis, [Col. 0219A] tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Locorum venerabilium cura nos commonet, de eorum quiete ac utilitate sollicite cogitare, quatenus qui ecclesiasticis famulantur obsequiis, ecclesiasticae quoque tuitionis optato patrocinio foveantur. Tua siquidem charitas, dilecte in Domino fili Azo cardinalis presbyter, insinuavit nobis venerabilem fratrem nostrum Arduinum, Placentinae civitatis episcopum, tibi ac fratribus ecclesiae Beati Antonini licentiam concessisse in villa vestra, quae Ronchalia dicitur, in fundo Beati Antonini ad honorem . . . . ecclesiam construendi, ea scilicet consideratione habita, quoniam tam viri quam mulieres pro sacerdotis absentia, absque participatione corporis et sanguinis Domini, de hac vita transiisse multoties dicebantur. [Col. 0219B] Cujus nimirum loci administrationem atque ordinationem vobis vestrisque successoribus idem frater noster perpetuo jure concessit. Hoc etiam addito, ut qui habitum religionis induere et in eodem loco Deo militare decreverint, a praeposito ecclesiae Sancti Antonini, vel ab ejus fratribus, si ipse defuerit, ad suscipiendos sacros ordines, congruo tempore pro eodem Placentino episcopo praesententur. Quod si clericus aut sacerdos ejusdem loci, culpis exigentibus, fuerit corrigendus competenti regularique disciplina ab eodem praeposito, vel ejus fratribus corrigatur. Si vero saepe commonitus, incorrigibilis apparuerit, tanquam inutilis et inobediens per eosdem ipsius loci beneficio et mansione privetur. Oleum quoque et Chrisma a matrice Ecclesia praefati loci [Col. 0219C] sacerdos accipiat. Decimas autem, ad plebem de Sparovaria pertinentes nullatenus usurpare praesumat. Insuper etiam, si quis de eadem villa devotionem suam in quibuslibet eidem plebi judicatis exhibere voluerit, nequaquam impediat. In aliis vero omnibus, ecclesia quae nunc fundamentis in suprascripta villa Ronchaliae a vobis construitur, libere omnino ad ecclesiam Beati Antonini pertineat, adeo ut nullus archipresbyter jus potestatis in spiritualibus aut temporalibus se noverit habiturum.

Quia igitur sicut ea quae a nobis statuuntur, volumus illibata persistere: ita etiam fratrum nostrorum debemus bene gesta firmare, vestris postulationibus clementer annuimus, et quod a praedicto fratre nostro Arduino episcopo super hoc statutum est, [Col. 0219D] auctoritate apostolica roboramus et futuris temporibus ratum manere decernimus, quemadmodum ejusdem fratris nostri scripto noscitur stabilitum. Nulli ergo hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere minuere, aut temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conservantur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, [Col. 0220A] si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Hierusalem subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. Sancti [Col. 0220B] Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Lictifredus presbyter cardinalis tit. Vestinae subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum et Pauli subscripsi.
  • Ego Guido indignus sacerdos subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sancti Adriani ss.
  • Ego Vasallus diaconus cardinalis Sancti Eustachii subscripsi.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, et cancellarii, III Idus [Col. 0220C] Martii, indictione XII (leg. XIII) , Incarnationis Dominicae anno 1135, pontificatus domni Innocentii II papae anno VI.

CLXX. Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi xenodochium et ecclesiam S. Joannis concedit. (Anno 1135, April. 3.) [ Bullar. Lateran., 14.]

CLXXI. Abbatiae Heylissemiensis, a Rainero construendae possessiones confirmat. (Anno 1135, Maii 3.) [MIRAEI, Opp. diplom., IV, p. 9.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio RAINERO salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0220D] Religiosis desideriis facilis est praebendus assensus, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Quia igitur, dilecte in Domino fili Rainere, ob peccatorum tuorum veniam promerendam, ecclesiam ad honorem sanctae Dei genitricis Mariae, ut juxta beati Augustini Regulam, et formam religionis Floreffiensium fratrum omnipotenti Deo inibi serviatur, in proprio allodio, quod Heylichshain superius dicitur, construxisti, propositum tuum ac desiderium in Domino collaudamus, et ad id propensius exsequendum omnimodis exhortamur. Nos tuis justis postulationibus [Col. 0221A] clementer annuimus, et ut ordo canonicus in praefata ecclesia perpetuis temporibus conservetur, praesenti decreto sancimus. Statuimus etiam ut possessiones et bona, quae eidem ecclesiae a te, seu ab aliis religiosis viris collata sunt, vel in futurum praestante Domino offerri contigerit, firma fratribus, qui inibi Domino famulantur, et illibata permaneant.

Nulli ergo omnino hominum fas sit praedictum ordinem in praenominata ecclesia infringere, vel mutare, aut ausu temerario perturbare, vel bona ejus auferre, minuere, aut quibuslibet molestiis fatigare, salva nimirum dioecesani episcopi reverentia.

Si quis autem huic nostrae constitutioni audacter, vel temerarie contraire tentaverit, nisi congrue satisfecerit, indignationem beatorum apostolorum Petri [Col. 0221B] et Pauli se noverit incursurum.

Data Pisis, V Nonas Maii, Incarnationis Dominicae anno 1135, pontificatus domni Innocentii papae II anno VI.

CLXXII. Confirmat «ordinem S. Augustini ad Praemonstratam ecclesiam V Non. Maii.» (Anno 1135.) [Monachi Sazav. continuatio Cosmae, ad an. 1135, ap. Pertz, Monum. Germ. Script. IX, 158 ( Patrologiae, t. CLXVI).]

CLXXIII. Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi restituit paroeciam a monachis S. Georgii invasam. (Anno 1135, Maii 21.) [ Bullar. Lateran., 15.]

[Col. 0221C]

CLXXIV. Ad Hubertum episcopum et canonicos Lucanos. (Anno 1135, Maii 24.) [BALUZ., Miscell., IV, 589.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Hu. [HUBERTO] episcopo et canonicis Lucanis salutem et apostolicam benedictionem.

Dignum est ut suae jaceat ruinae dolore prostratus quisquis apostolicis contendit contraire mandatis. Caeterum pro exhibenda justitia fratribus S. Fridiani [Col. 0221D] monachos S. Georgii Lucani frequenter ad nostram praesentiam evocavimus; ipsi vero nec nostro se conspectui praesentarunt, nec praefatis fratribus prout debuerunt, satisfecerunt. Pro quo nimirum excessu in ipsos interdicti sententiam promulgavimus. Illi autem tanquam inobedientiae filii interdictum minime servaverunt. Ea propter communicato fratrum nostrorum consilio, eosdem monachos anathematis vinculo innodavimus. Quo circa dilectioni vestrae mandamus quatenus eamdem sententiam per vestram parochiam annuetis, et singulis diebus Dominicis ad eorumdem monachorum humiliationem in vestra Ecclesia renovetis.

Data Pisis nono Kal. Junii.

CLXXV. Ecclesiae Bonnensis possessiones quasdam confirmat. (Anno 1135, Maii 26.) [GUNTHER, Cod. diplom. Rh.-Mos. I, 217.]

[Col. 0222A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GERARDO praeposito, et canonicis Bunnensis ecclesiae ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

In beati Petri cathedra divina disponente clementia constituti, quae ad pacem sunt Ecclesiae debemus statuere, et venerabilium locorum quieti et utilitati salubriter providere. Quamobrem, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et allodium, quod prope Bunnam [Col. 0222B] in villa quae dicitur Entenic, cum vineis, agris, nemoribus et mancipiis ad ipsum pertinentibus, a nobilibus viris, Gerardo de Lon et Heriberto de Saphra, annuentibus uxoribus eorum et liberis, emptionis titulo ducentis triginta marcis acquisivisse vos constat, vobis praesentis scripti pagina confirmamus. Mansum etiam, quem a Sigibergensi ecclesia in villa, quae dicitur Remerstorf, pro quadam compositione rationabiliter habetis, firmum vobis et illibatum perpetuo manere sancimus, statuentes ut ea omnia debita gaudeant libertate, et ab omni saeculari exactione libera et quieta consistant. Decernimus ergo ut neque tuis successoribus, nec alicui hominum liceat aliquid de praedictis possessionibus acquisitis vel acquirendis, vel [Col. 0222C] de his quae inpraesentiarum libere et canonice Bunnensis habet ecclesia, alienare, aut in feodum dare, sed omnia integra conserventur vestris usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae [Col. 0222D] pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis titulo Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis titulo Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Guido indignus sacerdos.

Datum Pisis, per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VII Kal. Junii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1135, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno VI.

CLXXVI. Privilegium pro Vindocinensi abbatia. (Anno 1135, Maii 26.) [LAUNOII Opera, III, I, 397.]

[Col. 0223A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio FRAYMUNDO abbati Vindocinensis monasterii, ejusque successoribus regularis ad substituendis in perpetuum.

Cum omnibus Ecclesiis et personis ecclesiasticis debitores ex apostolicae sedis auctoritate ac benevolentia existamus, illarum tamen quieti et utilitati attentius nos providere convenit, quas B. Petro non est dubium specialius convenire et pertinere. Expedit ergo ut pro monasterio Vindocinensi, cui, charissime in Domino fili Fraymunde abbas, auctore [Col. 0223B] Deo, praeesse dignosceris, tanto amplius paterna invigilemus sollicitudine, quanto ex oblatione illustris memoriae Gaufridi Andegavensium comitis, et Agnetis Pictaviensis comitissae ibidem locus ad jus et dominium sanctae Romanae Ecclesiae spectare cognoscitur. Ideoque tuis justis postulationibus clementer annuimus et praedictum Vindocinense monasterium ad exemplar praedecessorum nostrorum apostolicae sedis privilegio communimus. Sicut igitur praefati fundatores devoverunt, sub sanctae Romanae Ecclesiae defensione et libertate ab omni conditione aliarum personarum absolutum semper et liberum idem coenobium permanere sancimus, statuentes ut quascunque possessiones, bona ab ipsius loci fundatoribus, vel ab aliis Deum timentibus oblata, et praedecessorum [Col. 0223C] nostrorum auctoritate firmata idem coenobium inpraesentiarum in locis quibuscunque possident, tibi tuisque successoribus in perpetuum praesentis scripti pagina roboramus. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: Ecclesiam S. Georgii in Oleronis insula cum magna parte ejusdem insulae; ecclesiam Beatae Mariae de castro Oleronis, ecclesiam Sancti Nicolai de Olerone, ecclesiam Beatae Mariae de Surgeriis, ecclesiam Sancti Sepulcri de Balgentiaco, parochialem ecclesiam S. Clementis de Credone cum omnibus ecclesiis quae infra terminos ejusdem parochiae continentur, ecclesiam de Adreio, ecclesiam S. Saturnini sitam super Ligerim, ecclesiam S. Petri de Monte Foleti, [Col. 0223D] ecclesiam de Carcere, videlicet beati Nicolai et Vincentii, et S. Mariae, quas in Cenomanensi episcopatu, consensu illustris Goffridi de Meduana, Hildebertus ejusdem loci episcopus coenobio vestro concessit. In episcopatu Andegavensi, ecclesiam S. Mariae de Castellis, ecclesiam Sanctae Mariae de Cosma, ecclesiam Sanctae Mariae de Broco, ecclesiam Sancti Petri de Villeriis, ecclesiam S. Hippolyti et S. Germani de Aretiaco. Confirmamus etiam vobis quidquid Robertus de Montecontorio Vindocinensi coenobio donavit, et ejus filius Bertrannus postmodum concessit; ecclesiam B. Joannis quae est super Ligerim. Concedimus etiam tibi tuisque successoribus ecclesiam B. Priscae cum dignitate cardinali. Mitram, dalmaticam sandalia, et alia quaeque dignitatis [Col. 0224A] cardinalis insignia, vobis pariter confirmamus. Quidquid praeterea possessionis, dignitatis vel immunitatis eidem coenobio a sede apostolica concessum est, aut in posterum liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium offerri contigerit, vobis integrum atque inconvulsum in perpetuum manere sancimus. Ad concilium vero tu, vel tuorum quilibet successorum coactus non ibit, ubi papae persona non erit. Neque etiam subditas vestro coenobio ecclesias, ubicunque sint, excommunicare vel interdicere cuiquam liceat, nisi apertis pro culpis et quas ejusdem loci abbas et monachi ab ipsis episcopis ad moniti emendare contempserint. Quod si quis contra te vel tuos successores pro aliquibus rebus causari voluerit, nullatenus tu vel tui successores respondeatis [Col. 0224B] donec Romanum consulatis pontificem, cujus monasterium ipsum et res monasterii esse noscuntur. Quidquid igitur de rebus ipsis sine Romani pontificis judicio distractum fuerit vel definitum, irritum erit.

Ad haec statuimus ut Andegavensis, Pictaviensis et Vindocinensis comites, omni tempore sint adjutores et defensores ejusdem loci ad honorem apostolicae sedis, nec eorum quilibet aliquam exactionem sive consuetudinem Vindocinensis coenobii rebus inferat, nec in eis aliquid vindicare praesumat, praeter pratrocinium solum, quod eis ad honorem apostolicae sedis exhibere promissum est. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia [Col. 0224C] seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam praeviderint eligendum, non tamen sine trium abbatum testimonio, quos religiosiores in vicinis locis haberi contigerit. Electus autem abbas a Carnotensi vel a quolibet Catholico voluerit episcopo benedicatur, omni professione vel cujuslibet rei exactione seposita. Praecipimus etiam ut tam in Vindocinensi monasterio, quam in S. Salvatoris juxta Andegavis muros ecclesia nulli personae nisi soli papae liceat potestatem aliquam aut dominationem exercere, aut excommunicare seu interdicere, etiam si contigerit Carnotensem aut Andegavensem [Col. 0224D] patriam pro culpis quibuslibet excommunicari; excommunicatos tamen ipsi scienter non suscipiant. Decernimus etiam ut nulli omnimodo hominum liceat saepe dictum coenobium perturbare aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis igitur in futurum archiepiscopus, episcopus, imperator aut rex, princeps aut dux, comes, vicecomes, judex aut quaelibet potens vel impotens persona, hujus nostri privilegii paginam sciens, contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, [Col. 0225A] reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco ista servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Sic signatum: Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus. Ego Praenestinus episcopus. Ego Antheus Albanensis episcopus. Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi. Ego Guido diaconus card. Sanctorum Cosmae et Damiani. Ego Vasallus diaconus card. Sancti Eustachii. Ego Lictefridus presbyter card. titulo Vestinae. Ego Grisogonus diaconus card. Sanctae Mariae in Porticu. Ego Gerardus presbyter card. tit. S. Crucis in Jerusalem. Ego Anselmus presbyter cardin. tit. Sancti Laurentii in Lucina. Ego Lucas presbyter card. titulo Sanctorum Joannis et Pauli. Ego Martinus presbyter cardin. tit. Sancti Stephani in Caelio Monte. Ego Guido indignus sacerdos. Ego Axo presbyter card. tit. Sanctae Anastasiae.

Datum Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardin. et cancellarii, VII Kalend. Junii, indictione XII, Incarnationis Dominicae anno 1135, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno sexto.

Sic sequitur in figura rotunda:

ADJUVA NOS, DEUS, SALUTARIS NOSTER. S. PETRUS, S. PAULUS. INNOCENTIUS PAPA SECUNDUS.

CLXXVII. Privilegium pro Ecclesia Silvae Mundae. (Anno 1135, Maii 28.) [ Annal. Camaldul., III, p. 242.]

Innocentius, anno 1135, auctoritate apostolica, [Col. 0225D] cum Pisanis adhuc moraretur, ut legitur in veteribus summariis Fontisboni, confirmavit licentiam concessam a praedecessore suo Leone papa IX, fratribus Silvae Mundae, aedificandi suum monasterium ad tute vivendum, et possidendi auctoritate sua donationes, oblationes tam pro vivis, quam defunctis, et habendi suarum rerum decimationes ex dono apostolicae sedis, deserendo monasterium primum quod a nobili viro Griffo constructum dicitur, in comitatu Arretino, et pro ejusdem devotione fundatum, cui quamdam filiam suam praefecit religionis intuitu, et sanctimoniales feminas ei junxit: quod quidem monasterium filiae suae inhonestate permotus auferens ad virorum officium permutavit et libertate donavit. [Col. 0226A] Exortis autem guerris inter filium praedicti Griffi et ejus nepotes, fratres dicti loci coacti sunt primum monasterium deserere et fabricare novum secundum licentiam sumni pontificis impetratam, quam Innocentius papa auctoritate Dei firmavit, et perpetuo observari praecepit.

Subscripserunt omnes cardinales.

Datum Pisis anno Domini 1135, quinto Kalendas Junii, pontificatus domni Innocentii anno sexto.

CLXXVIII. Archiepiscopos et episcopos per regnum Teutonicum constitutos hortatur ad observandum Ecclesiae Romanae privilegium: «ut majores causae ad examinationem sedis apostolicae devolvantur et oppressi omnes intrepide ad eam appellent.» (Anno 1135, Maii 30.) [THEINERUS, Disquisitiones criticae, p. 207.]

[Col. 0226B]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis et episcopis per regnum Teutonicum constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Tunc pax et charitas vice se mutua complectuntur, et manet indissolubilis in altera dilectione sinceritas, si juxta divinae dispensationis ordinem et Ecclesiae gradus distinctos minores majoribus reverentiam exhibeant et inferioribus diligentiam potiores impendant. Verum ecclesiasticus ordo confunditur, si minores illicita sua temeritate praesumant vel praesidentes non concessa sub remissione impunitatis attentant. Compago namque humani corporis et divini collegii conservatur incolumis, si pastores super [Col. 0226C] gregem invigilent, et magis appetant pascere, quam damnare [ leg. dominare] in clero, et subditi potius humiliter obedire, quam a subjectione procaciter resilire. Ne igitur pars alterutra dispensationis ordinationem pervertat, beatus Petrus apostolorum princeps est in capite Ecclesiae a Domino constitutus, ut per se et per successores suos fratres confirmet, errata corrigat et jura sua unicuique tribuat. Inde etiam generali lege Ecclesiae promulgatum, ut majores causae ad examinationem sedis apostolicae devolvantur, et oppressi omnes intrepide ad eam appellent. Privilegium enim sibi in hoc appellandi sancta Romana reservavit Ecclesia. Quam sit namque necessarius appellandi usus, nemo est qui nesciat, quippe cum judicantium iniquitatem et imperitiam [Col. 0226D] corrigat. Appellatione autem interposita, omnia in statu suo permaneant, et tandiu nihil erit innovandum quandiu de appellatione ab eo, ad quem provocatum, fuerit pronuntiatum. Caeterum quod in laicis culpabile videtur, in clericis criminosum. At vero juxta imperiales sanctiones, si judices ordinarii provocationes aestimaverint respuendas, XXX pondo auri multantur, et assessores et officiales eorum totidem nisi publice restiterint, et actis evidentibus contradixerint. Quanta igitur animadversione sit plectendus judex ecclesiasticus, qui doctrinam matris suae sanctae Romanae Ecclesiae objicit et privilegium beati Petri infringere nititur, parem se faciens Jesu Christo et super apostolorum sedem ascendens, [Col. 0227A] vigor justitiae in promptu habens ulcisci omnem inobedientiam non ignorat. Exhortamur igitur fraternitatem vestram in Domino, ut quemadmodum dignitatem vestram desideratis illibatam a sede apostolica custodiri, ita erga subditos mites sitis et praerogativam audientiae in nullo imminuere aut infringere de caetero attentetis. Alioquin de tanti excessus impunitate non judicabimur apud Dominum negligentes, tepidi sive rei. Ex officio siquidem apostolatus injuncta est nobis a Deo necessitas, ut majoribus honorifice providentes, minora salubriter sine laesione curemus.

Data Pisis, III Kal. Junii.

CLXXIX. Privilegium pro monasterio Nobiliacensi. (Anno 1135, Jun. 2.) [DUCHESNE, Hist. de la maison de Béthune. ]

[Col. 0227B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUALTERO abbati Nobiliaci monasterii ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

. . . Confirmamus etiam terram, juxta mare sitam, quam Guillelmus Bethuniensis advocatus, concedente comite Flandrensi Theodorico, pro commutatione de Reschesburg eidem ecclesiae dedit, etc.

Data Pisis per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, et cancellarii, IV Nonas Junii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii papae II anno XI.

CLXXX. Privilegia libertatesque abbatiae S. Petri in monte Blandinio, ordinis S. Benedicti, confirmantur. (Anno 1135, Jun. 2.) [MIRAEI, Opp. diplom. IV, p. 10.]

[Col. 0227C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GILBERTO monasterii Blandiniensi abbati, ejusque successoribus in perpetuum.

Apostolicae auctoritati expedit religiosas personas diligere et earum loca pia protectione munire, quodque grave eis est levigare et relaxare, ut ex indulta consolationis gratia in obsequio Dei promptiores existant.

Eapropter praefatum Blandiniense coenobium sub solius beati Petri et nostra ditione atque protectione [Col. 0227D] specialiter suscipimus, et perpetuo manere decrevimus. Apostolica auctoritate contituentes, ut nullus deinceps episcopus praesumat de ejusdem coenobii redditibus, rebus, curtis, vel villis, quolibet modo quidquam minuere nec immissiones aliquas facere, nec audeat ibidem cathedram collocare, neque ordines facere, nec communem exstruere, neque placenta tenere, nec ullam imperandi potestatem exercere, nisi ab abbate et fratribus ejusdem loci fuerit rogatus. Missas sane publicas vel stationes in eodem monasterio ab episcopo fieri, et episcopum ibidem frequenter venire, nisi ab abbate et fratribus fuerit vocatus, omnino prohibemus.

Altaria vero quae idem coenobium canonice nunc [Col. 0228A] possidet, ab omni personatu libera sancimus, de quibus nulla per episcopos vel eorum ministros exactio quibuslibet occasionibus exigatur, nec absque canonico judicio inveniantur, salva in omnibus dioecesani episcopi canonica justitia.

Insuper inconvulse confirmamus ut presbyteri ad eadem altaria ministraturi, prius ab abbate et ab ecclesia sua electi, deinceps episcopo vel archidiacono, seu decano praesententur, a quibus curam animarum suscipiant. Abbati autem pro rebus ad monasterium pertinentibus debitam subjectionem exhibeant. Statuimus etiam ut exceptis illis, qui ad proprios titulos ordinati sunt, de ecclesiis vestris presbyteros, si minus idonei fuerint, removeatis, et assensu dioecesani episcopi idoneos substituatis: et [Col. 0228B] ne quis parochianum vestrum infirmum oleo inungat, vel extra parochiam ducat, aut mortuum sine vestro consensu sepeliat.

Liceat quoque vobis de notariis criminibus excommunicare, et excommunicati ab episcopo et ejus ministris pro excommunicatis habeantur, et nisi per vos nullo modo absolvantur. Curias autem vestras in Gallia sitas ab omni decima, excepta frugum, liberas constituimus, et terram, quae propriae terrae vestrae alluvione maris concrescit, vobis et ecclesiae vestrae confirmamus. Monachum quoque de coenobio vestro ad ecclesiasticum ordinem promovendum, seu pro alia qualibet causa absque consensu abbatis tollendi nemo unquam habeat licentiam.

Haec itaque constitutionis decreta auctoritate Dei [Col. 0228C] et nostra perpetua stabilitate et sine aliqua constituimus refragatione servari, nec a quoquam qualibet occasione immutari. Servanti sit pax et benedictio; non servanti, nisi resipuerit, perpetua maledictio.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Wilhelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus.
  • Ego Guido indignus sacerdos.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis Sanctorum Joannis et Pauli.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae [Col. 0228D] Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quarto Nonas Junii, indictione decima tertia, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo sexto, pontificatus domni Innocentii papae II anno secundo.

CLXXXI. Ad Henricum Leucorum episcopum.—Confirmat concordiam factam inter ipsum et Fridericum comitem Tullensem. (Anno 1135, Jun. 6.) [MANSI, Concil. XXI, 419.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO Leuchorum episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis, in perpetuum.

[Col. 0229A] Statuta fratrum nostrorum sicut irrationabilia debemus ecclesiasticae disciplinae moderatione corrigere, ita nihilominus convenit eorum bene gesta firmare. Quamobrem, venerabilis frater Henrice episcope, pacem et concordiam, quae post multas guerras et labores atque expensas inter te et nobilem virum Fredericum comitem Tullensem, in praesentia venerabilium fratrum nostrorum Altuini episcopi Sanctae Rufinae, tunc apostolicae sedis legati, Alberonis Treverensis archiepiscopi et suffraganeorum suorum, Stephani videlicet Metensis, Alberonis Virdunensis, episcoporum, necnon aliorum nobilium principum, videlicet Simonis ducis, Adeleidis ducissae uxoris suae, Rainaldi Barrensium comitis, Galteri de Cundricurte, Odonis de Melaino, [Col. 0229B] et Petri de Bressejo, Rutile in Treverensi parochia facta est, praesentis scripti pagina confirmamus, et futuris temporibus ratam manere decernimus. Ita scilicet ut de hospitalitate, seu consuetudine, quam praefatus comes Fredericus in praebenda fratrum Tullensis Ecclesiae sibi usurpare contra justitiam nitebatur, nihil sibi deinceps ex debito audeat vindicare. Verumtamen si praedictus comes Visceriaci in praebenda fratrum bis in anno cum septem vel decem militibus tantum hospitari voluerit, id ipsum ei minime negabitur, sed fratres ejusdem loci sustinebunt, nec eum exinde molestabunt, si in modo fratrum hospitium suscipiat, si ministerialium administratione procurari voluerit, si nullam exactionem in eadem villa vel per se, vel per alios [Col. 0229C] fecerit. Caeterum, si ipse hoc transgredi vel violare praesumpserit, jam dicti fratres id ipsum ab eo per justitiam exquirere possint. Praeterea si quando necesse fuerit ut idem comes a decano vel praeposito postulaverit, in praebenda fratrum semel in anno cum septem vel decem militibus tantum, tertium hospitium ei dabitur. Si vero necessitas ingruerit, et nec decanum, nec praepositum ad obtinendum hospitium habere poterit: hospitium ipsum per ministerialium manus accipiat, et servitium competens, quod ei exhibitum fuerit, cum gratiarum actione suscipiat. Quod si comes aliter quam suprascriptum est, fecerit, et conventionem laudatam coram praefatis episcopis atque principibus violaverit, aut exactionem aliquam, vel violentiam in villis [Col. 0229D] fratrum supradictorum exercuerit, si servitia sufferentia canonicorum antedicta, et eo modo quo sunt determinata, per manus ministerialium non susceperit: hospita quae non ex debito aut justitia, sed per sufferentiam fratrum accipiebat, prorsus amittat: et hoc tandiu stare poterit quandiu ipse amicitiam fratribus debitam observaverit. Decernimus ergo ut neque praefato comiti, neque alicui hominum liceat, te vel successores tuos, seu Tullensem Ecclesiam, aut canonicos, super hoc temere infestare, aut aliquid ultra id quod praedictum est, a te vel ab ipsis exigere: sed potius ipse statutis hospitiis contentus existat, et Tullensis Ecclesia, et canonici, ab ipsius infestatione de caetero liberi [Col. 0230A] maneant et quieti. Si quis autem hujus nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam venire tentaverit temere, secundo tertiove commonitus, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine D. N. Jesu Christi alienus fiat. Conservantes autem, omnipotentis Dei, et beatorum apostolorum Petri et Pauli gratiam consequantur.

Data Pisis per manum Almerici S. R. E diaconi cardinalis et cancellarii, VII Idus Junii, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domini Innocentii papae II anno VI.

CLXXXII. Ecclesiam Joannis in Viculo canonicis B. Mariae Placentinae adjudicat sub censu annuo sedi apostolicae persolvendo. (Anno 1135, Jun. 7.) [COCQUELINES, t. II, p. 228.]

[Col. 0230B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI, ecclesiae Beatae Mariae Placentinae praeposito, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ex administratione officii nobis a Deo injuncti, compellimur ad Ecclesiarum Dei statum in suae incolumitatis robore conservandum diligenter intendere, et ne in locis, in quibus honestas et religio florere consueverant, occasione aliqua omnino depereant, sollicite providere. Ecclesia siquidem Sancti [Col. 0230C] Joannis de Viculo, infra Placentini episcopatus terminos sita, quae specialiter ad jus beati Petri, et dominium pertinet, peccatis exigentibus, valde attrita est, et tam in temporalibus quam in spiritualibus maximum sustinuit detrimentum. Tu vero, dilecte in Domino fili Joannes praeposite, ad sedem apostolicam veniens ejusdem ecclesiae concessionem a nobis humiliter postulasti. Et nos igitur de religione tua et ferventi sollicitudinis studio habentes in Christo fiduciam, ecclesiam ipsam tibi, tuisque successoribus, et per vos Ecclesiae Placentinae admeliorationem committimus, ut videlicet bona et possessiones ejusdem loci, quae distractae sunt, vestro recuperentur studio, et habitae conserventur, et regularium conventu ibi quotidie honestus famulatus [Col. 0230D] Domino impendatur. Si quando vero (quod non optamus) a gratia sedis apostolicae excideritis; aut quod vobis injunctum est, de eadem ecclesia non observaveritis, locus ipse cum omnibus possessionibus suis, tam mobilibus quam immobilibus, vel se moventibus, ad jus et dominium, ac liberam facultatem sanctae Romanae Ecclesiae absque molestia revertatur. Ad indicium autem quod praefatus locus juris sit beati Petri et sanctae Romanae Ecclesiae, dimidiam unciam auri singulis annis Lateranensi palatio persolvetis. Nulli ergo omnino hominum fas sit super hoc de caetero infestare, aut aliquod vobis gravamen inferre. Si quis igitur ausu temerario hoc attentare praesumpserit, indignationem beatorum [Col. 0231A] apostolorum Petri et Pauli, et nostram se noverit incursurum. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lucas presbyter card. tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis tit. Sancti Stephani in Caelio Monte ss.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tituli Sanctae Anastasiae ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum [Col. 0231B] Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Stephanus diaconus cardinalis Sanctae Luciae in Orphea ss.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sancti Adriani subscripsi.
  • Ego Boetius diaconus cardinalis Sancti Viti subscripsi.
  • Ego Vasallus diaconus cardinalis Sancti Eustachii ss.

Datum Pisis per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, et cancellarii, VII [Col. 0231C] Idus Junii, indictione decima tertia [ leg. decima quarta], Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno VII.

CLXXXIII. Bulla pro abbatia Juncellensi. (Anno 1135, Jun. 8.) [ Gall. Christ. VI, Instrum. 135.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERENGARIO abbati monasterii B. Petri Juncellensis ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis debitores ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio existamus, illis tamen propensiori cura nos convenit [Col. 0231D] imminere, quae ad jus B. Petri specialius pertinere noscuntur. Quapropter, dilecte in Domino fili Berengari abbas, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et Juncellense beati Petri apostoli monasterium ad exemplum praedecessorum nostrorum Gregorii VII et Paschalis II recolendae memoriae Romanorum pontificum, sub apostolicae sedis tutela et projectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus [Col. 0232A] haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: In ipsa villa Juncellensi ecclesias S. Felicis, S. Michaelis, et S. Saturnini. In Biterrensi episcopatu ecclesiam S. Joannis de Silias, ecclesiam S. Petri de Rovinacco, ecclesiam S. Martini de Avena, ecclesiam S. Mariae de Altiniaco, ecclesiam S. Dalmatii de Telnodaz, ecclesiam S. Salvatoris de Rocca rotunda, ecclesiam S. Nicolai, ecclesiam S. Saturnini de Canaonas, ecclesiam S. Bartholomaei de Arnosia, ecclesiam S. Juliani de Fellinas, ecclesiam S. Petri de Dransthilag, ecclesiam S. Mariae de Anisa, ecclesiam S. Stephani de Diano, ecclesiam S. Urici de Bezet, ecclesiam S. Mariae de Frangolia, ecclesiam S. Petri de Bruculo, ecclesiam S. Salvatoris de Podio, ecclesiam S. Suzannae de Barzac. In Rutenensi [Col. 0232B] episcopatu ecclesiam S. Martini de Canals, ecclesiam S. Juliani de Moleiras, ecclesiam S. Christophori de Druria, ecclesiam S. Mariae de Tauriaco. In Agathensi episcopatu ecclesiam S. Mariae de Nataliono, ecclesiam S. Ceciliae de Lopiano. In episcopatu Lutevensi ecclesiam S. Mariae de Pruneto. Decimas sane et alia jura, quae usque ad haec tempora quiete ac legitime tenuistis, libere et absque alicujus contradictione vobis habenda et possidenda perpetuo jure concedimus et firmamus, et ut neque ab episcopo, neque ab alio super his quaelibet vobis imminutio aut violentia inferatur, apostolica auctoritate sancimus. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia [Col. 0232C] seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Benedicti Regulam de eadem congregatione, si idoneus inventus fuerit, providerint eligendum. Quod si in eodem coenobio persona ad hoc regimen exsequendum conveniens inveniri non potuerit, liceat praedictis fratribus de alio monasterio sibi abbatem eligere. Electus autem a dioecesano consecretur episcopo, si quidem hoc ipsum absque pravitate et exactione aliqua voluerit exhibere; alioquin Catholicum, quem malueritis, adeatis antistitem, qui nimirum fultus auctoritate sedis apostolicae, quod postulatur indulgeat. Hoc quoque praesenti capitulo duximus addendum, ut ipsum monasterium, [Col. 0232D] et abbates, vel monachi ab omni saecularis servitii sint infestatione securi, omnique gravamine mundanae oppressionis remoti, in sancta conversatione et religionis observantia Domino servientes. Quod si aliquis episcoporum, seu quaelibet ecclesiastica saecularisve persona monasterium vestrum in rebus aut personis gravare praesumpserit, abbas et fratres ejusdem loci libere apostolicam sedem appellent. Nulli ergo omnino hominum fas sit praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliis locis quasi piis de causis concedere, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad indicium autem perceptae [Col. 0233A] hujus a Romana Ecclesia libertatis, bisantium unum, nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Si quis igitur regum, imperatorum, ducum, comitum, principum, seu ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem praedicto coenobio sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis [Col. 0233B] percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus SS.
  • Ego Chrysogonus diac. card. S. Mariae in Porticu SS.

Datum Pisis per manum Aimerici, S. Rom. Ecclesiae diaconi card. et cancellarii, VI Idus Junii, Incarnationis Dominicae anno 1135, indictione XIII, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno VI.

CLXXXIV. Privilegium pro abbatia Malliacensi. (Anno 1135, Jun. 9.) [ARCÈRE, Histoire de la Rochelle, t. II, preuves, p. 669.]

[Col. 0233C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio TEBALDO, abbati monasterii Sancti Petri Malliacensis ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Cum omnibus ecclesiis et personis ecclesiasticis debitores ex apostolicae sedis auctoritate ac benevolentia, illis tamen attentius providere nos convenit, et eas a pravorum hominum incursibus defensando, arctiori debemus charitate diligere quas beato Petro et sanctae Ecclesiae Romanae non est dubium specialius adhaerere. Quapropter, dilecte in Domino fili Tebalde abbas, postulationibus tuis clementer annuimus, ac tibi tuisque successoribus [Col. 0233D] regulariter promovendis, Malliacense monasterium, cui auctore Deo praeesse dignosceris, praesentis scripti pagina communimus atque firmamus. Sanctorum itaque praedecessorum nostrorum beatae memoriae Sergii, Alexandri, Urbani, Paschalis, Calixti et Gelasii Romanorum pontificum privilegiorum tenorem sequentes, per praesentem privilegii nostri scriptionem apostolica auctoritate statuimus, ut quaecunque hodie idem coenobium possidet, sive in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, vel oblatione fidelium canonice poterit adipisci, et quaecunque praedecessoribus tuis, nostrorum constant praedecessorum, qui supra dicti sunt, privilegii munimine confirmata, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Porro ut vestrum [Col. 0234A] Malliacense coenobium sub tutela et jurisdictionibus sanctae Romanae, cui Deo auctore deservimus, Ecclesiae constitutum nullius alterius juris ecclesiae ditionibus subjaceat; omnem cujuslibet ecclesiae sacerdotem in eo ditionem quamlibet praeter rectorem sedis hujus apostolicae habere prohibemus, adeo ut nisi ab abbate fuerit invitatus, nec missarum solemnia celebrare praesumat. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium sive ecclesiarum, ordinationes monachorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a Pictaviensi accipietis episcopo, si quidem gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et si exhibere ea gratis et sine pravitate voluerit, omni exactione seposita. Alioquin liceat vobis a quocunque malueritis episcopo [Col. 0234B] Catholico hujusmodi sacramenta accipere, et consecrationem. Tua ergo interest, in Christo dilecte, regularis disciplinae institutionibus ferventer sistere, ut quanto a saecularibus tumultibus liberiores existitis, tanto amplius ac sollicitius Deo placere totis animae ac mentis viribus procuretis. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis XX solidos usualis monetae per annos singulos, Lateranensi palatio persolvetis.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ei suas possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua [Col. 0234C] igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, honoris et officii sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Jesu Christi aliena fiat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Pisis per manus Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quinto Idus Junii, indictione decima tertia, anno Incarnationis Dominicae millesimo centesimo trigesimo [Col. 0234D] sexto, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno VI.

CLXXXV. Privilegium pro monasterio S. Michaelis Hugthoviensis. (Anno 1135, Jun. 10 [SCHOEPFLIN, Alsat, diplom. t. I, p. 208.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio CUNRADO abbati monasterii S. Michaelis, quod in loco, qui Vosagus dicitur; situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0235A] Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, auctore Domino sine aliqua est dilatione complendum. Hoc igitur rationis intuitu monasterium quod in honore S. Michaelis omniumque coelestium virtutum in Argentinensi episcopatu in silva quae dicitur Vosagus juxta flumen Scheram a bonae memoriae comite Wernero constructum est, et ab eodem beato Petro oblatum sub ejusdem apostolorum principis, et nostra tutela suscipimus et praesentis privilegii pagina communimus, statuentes ut universa quae inpraesentiarum locus ipse juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis procurante Domino poterit adipisci, tibi, dilecte [Col. 0235B] in Domino fili Cunrade abbas, tuisque successoribus, firma in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjungimus: campos videlicet, silvas, prata in ipsa valle adjacentia, servos, ancillas et piscationem usque ad Ludenbach et capellam Rugnisbach cum appendiciis suis; ligna quoque ad opus monasterii, officinas claustrie et fratrum usibus necessaria de dominicata silva ejusdem comitis ab eodem vobis concessa, vobis habenda et possidenda firmamus. Hoc etiam adjicientes ut, si eadem silva fructum gestaverit, juxta ejusdem viri concessionem, decimam partem ex his pariter habeatis. Praedium quoque in Fleresheim ab Adelberto comite de Hadesburc [Col. 0235C] et uxore ejus Judinta cum refutatione ecclesiae ibidem sitae, vobis concessum. Praedium apud Heidolfesheim cum mancipiis et banno quae ex dono illustris viri Folmarii comitis filii praedicti Werneri et Helligae uxoris ejus, habere videmini. Praedium quoque ex dono Berlint sororis ejusdem comitis apud Egensheim, et praedium apud Taleheim. Praedium apud Eureseim ; praedium apud Tambach. Praedium quoque ex dono Luttoldi comitis et Adelehidis uxoris ejus in Luteringia habere videmini, apud Geheresdorf. Saltum unum integrum et duos dimidios, duo molendina, bannum dimidium ad vendendum vinum, mercati quartam partem. Item praedium in Brachalfingen , aliud ad Banesdorf, aliud ad Herebrehteswile, ecclesias tres integras et dimidiam. [Col. 0235D] Item praedium quod donavit Donatus presbyter et frater ejus Rainardus in praefata villa cum servis et ancillis, Ecclesiam ejusdem villae, quam dedit Conradus comes et Erimannus comes cum uxore sua Agnete.

Obeunte te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet violentia praeponatur, nisi quem communi consensu fratres omnes, vel pars sanior fratrum secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerint. Electus autem ab Argentinensi episcopo, si Catholicus est, consecretur, siquidem gratiam apostolicae sedis [Col. 0236A] habuerit, et eam vobis absque pravitate et exactione exhibere voluerit; alioquin quemcunque malueritis Catholicum adeatis episcopum, qui nostra fultus auctoritate eamdem consecrationem vobis exhibeat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut videlicet eorum, qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et supremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Advocatus autem ejusdem loci, non per aliquam violentiam constituatur, sed communi abbatis et capituli voluntate. Qui etiam si vestrum coenobium plus justo gravare voluerit, alium prout melius visum fuerit eligendi vobis libera licentia pateat. Sane ipsum monasterium cum appendiciis suis ab Argentinensis episcopi jurisdictione seu qualibet ejus exactione [Col. 0236B] tutum fore, sanctum atque liberum. Ad indicium autem hujus perceptae a Romana Ecclesia libertatis, unum bysantium nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo [Col. 0236C] corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter Cardin. tituli S. Crucis in Hierusalem subscripsi.
  • Ego Matthaeus Albanensis episcopus subscripsi.
  • Ego Stephanus diaconus cardinalis S. Luciae in [Col. 0236D] Orphen subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Theodwinus S. Rufinae episcopus subscripsi.
  • Ego Oddo diaconus cardin. S. Georgii ad Velum aureum subscripsi.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tituli S. Anastasiae subscripsi.

Data Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Idus Junii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1135, pontificatus domni Innocentii II papae anno IV.

CLXXXVI. Bulla qua prioratum Sancti Petri de Nanto ad abbatiae dignitatem evehit, uniendo ipsi plures ecclesias. (Anno 1135, Jun. 13.) [ Gall. Christ., I, Instrum., 61.]

[Col. 0237A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio RAIMONDO abbati monasterii Beati Petri Nantensis ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Apostolicae sedis nos urget auctoritas religiosas personas diligere, et earum loca, praesertim quae beati Petri viris existunt, sanctae Romanae Ecclesiae gremio confovere, et ut in eis religio augeatur, et conservetur paterne affectionum consideratione prospicere. Proinde, dilecte in Domino fili abbas, [Col. 0237B] desiderium tuum, quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, auctore Deo sine aliqua dilatione duximus affectui mancipandum, ut videlicet ecclesia Beati Petri Nantensis, qui, Deo gratias, tam in temporalibus quam in spiritualibus per tuam industriam plurimum accrevisse, juxta petitionem tuam de prioratu abbatia deinceps statuatur: et ut in futurum inviolabiliter abbatia permaneat, praesenti decreto sancimus. Ipsum itaque ad jus et proprietatem beati Petri pertinens, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina roboramus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, [Col. 0237C] largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: in Nantensi villa ecclesiam Sancti Stephani, et ecclesiam Sancti Jacobi; in Larzaco ecclesiam Sancti Salvatoris, ecclesiam Sanctae Mariae de Cuneis, ecclesiam Sancti Stephani de Cantobrio, ecclesiam Sanctae Mariae Magdalenae de Lechiciis, ecclesiam Sancti Martini de Vicano, ecclesiam Sancti Michaelis de Robiaco, ecclesiam Sancti Sepulcri de Algua, ecclesiam Sancti Christophori de Cubertoirata, ecclesiam Sanctae Mariae de Luc, ecclesiam Sanctae Mariae de Celcleras, ecclesiam Sancti Joannis de Brolio. In [Col. 0237D] episcopatu Nemausensi, ecclesiam Sanctae Mariae de Durbia, ecclesiam Sancti Geraldi de Rupefolio, ecclesiam Sancti Joannis de Vallegarinta, ecclesiam Sanctae Mariae de Treve, et ecclesiam Sancti Petri de Revenh.

Porro obeunte te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, providerint eligendum. Electus autem a dioecesano consecretur episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et ea absque pravitate et exactione aliqua voluerit inhibere; alioquin Catholicum [Col. 0238A] quem malueritis adeatis antistitem, qui nimirum, nostra fultus auctoritate, quod postulatur, indulgeat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse discernimus, ut qui se illic sepeliri deliberaverint, eorum devotioni et extremae voluntati, nisi excommunicati fuerint, nullus assistat [ f. obsistat], salva nimirum matricis ecclesiae justitia. Nulli ergo episcopo, nulli omnino magnae parvaeque personae facit [ f. vacet] praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur, tam vestris quam fratrum et pauperum usibus profutura. Ad indicium vero quod idem coenobium beati Petri juris existat, duos bizantios nobis, et successoribus [Col. 0238B] nostris, annis singulis persolvetis. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • [Col. 0238C] Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Litusens presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis SS. Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Antonius presbyter cardinalis subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus SS. Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Chrysogonus diaconus cardinalis subscripsi.

Datum Pisis per manus Aymerici, santae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancell. Idibus Junii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno millesimo [Col. 0238D] centesimo, pontificatus vero domini Innocentii papae secundi.

CLXXXVII. Majori Monasterio ecclesiam SS. Rufini et Valerii Basilicensem asserit, petente Gosleno episcopo Suessionensi. (Anno 1135, Jun. 16.) [MABILLON, Annal. ord. S. Bened., VI, 671.)

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ODONI abbati Majoris Monasterii ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati convenire cognoscitur, animo nos docet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri [Col. 0239A] suffragium. Et quemadmodum ea quae a nobis statuuntur firma volumus et illibata persistere, ita nihilominus ea quae a fratribus nostris rationabili studio invenerimus constituta, debemus auctoritate apostolica roborare. Ideoque, dilecte in Domino fili Odo abbas, commoditatibus Majoris Monasterii providentes, et petitionibus venerabilis fratris nostri Gosleni Suessionensis episcopi annuentes, Basilicensem ecclesiam in honore beatorum martyrum Rufini et Valerii consecratam ab eodem episcopo, consensu capituli sui, tibi et per te B. Martino concessam cum omnibus ad eamdem ecclesiam pertinentibus in perpetuum possidendam habendamque concedimus, salvis nimirum institutionibus quae de Basilicensi priore et ecclesia S. Theobaldi inter te et eumdem [Col. 0239B] episcopum rationabiliter sunt statutae, et per mutua scripta vestra firmatae. Nulli ergo hominum fas sit B. Martini Majus Monasterium super hac confirmatione nostra de caetero infestare, et de praefata Basilicensi ecclesia et omnibus ad eam pertinentibus aliquam tibi vel tuis successoribus molestiam vel contrarietatem inferre. Si quis autem ausu temerario contra hanc nostram constitutionem venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum digna satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi alienus fiat. Conservantes autem omnipotentis Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli, et nostram gratiam consequantur. Amen, [Col. 0239C] amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus S.
  • Ego Willelmus Praenestinus episcopus S.
  • Ego Wido Tiburtinus episcopus S.
  • Ego Lucas presbyter Joannis et Pauli S.
  • Ego Guido indignus sacerdos S.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tit. S. Anastasiae S.

Data Pisis per manum Aimerici S. R. E., diaconi cardinalis et cancellarii, XVI Kalendas Julii, indictione XIV, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii papae II anno VI.

CLXXXVIII. (Anno 1135, Jun. 17.) [ Gall. Christ., XII, Instr. 260.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, [Col. 0239D] dilectis in Christo filiabus HELOYSAE, caeterisque sororibus in oratorio S. Trinitatis, quod in pago Trecensi in parochia Quinceii supra fluvium Arduconem situm est, divino famulatui mancipatis tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Quoties illud, etc., ut in privilegio anni 1131, Nov. 28, sub num. 70, supra. Ad haec adjicientes statuimus, ne propter benedictionem et consecrationem percipiendam de monasterio exire cogamini; nec pro electione abbatissae, aut alia qualibet occasione episcopus, vel alia quaelibet persona, ullum vobis gravamen vel molestiam inferre praesumat. Nulli ergo hominum, etc. Ad judicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis unum [Col. 0240A] obolum aureum quotannis Lateranensi palatio persolvetis. Si qua igitur, etc. Data Pisis, per manum Almerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, XV Kal. Julii, indict. XIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domino Innocentii papae II anno VI.

CLXXXIX. Ecclesiae Mediolanensis clericis nuntiat Tetaldum de Medolaco propter infestatam ecclesiam de Virgis excommunicatum esse. (Anno 1135, Jun. 18.) [LUPUS, Cod. diplom. Berg., II, 989.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis T. archipresbytero, A. archidiacono, A. vicedomino. An. de Rode, Na. primicerio et Ste. archipresbytero, et caeteris Mediolanensis Ecclesiae clericis, [Col. 0240B] viris Catholicis, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectionem vestram nolumus ignorare quoniam pro nimia infestatione atque rapina quam Tetaldus de Medolaco ecclesiae de Virgis quae beati Petri juris existit, saepe intulerat, et adhuc inferre non desinit eum excommunicationis vinculo innodavimus. Eapropter universitati vestrae mandamus atque praeci pimus quatenus ab eo tanquam ab excommunicato penitus caveatis eumque a vestris finibus arceatis.

Dat. Pisis XIV Kalend. Julii.

CXC. Gregorio episcopo cleroque et populo Bergomati significat se controversiam inter S. Vincentii et S. Alexandri canonicos composuisse. (Anno 1135, Jun. 18.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 455.]

[Col. 0240C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GREGORIO episcopo, et dilectis filiis, clero et populo Bergomensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectioni vestrae notum facimus quoniam post multos labores atque difficultates, quas pro sedanda querela, quae inter canonicos S. Vincentii et S. Alexandri est diutius agitata, saepe pertulimus, tandem ipsam controversiam Deo propitio terminavimus. Eapropter mandamus vobis atque praecipimus quatenus finem guerris et simultatibus imponatis, et quod a nobis super eadem re statutum est irrefragabiliter observetis. Praeterea universitati vestrae sub obtestatione anathematis imperamus, ut Bettefredum [Col. 0240D] quod in campanili Sancti Vincentii occasione ejusdem discordiae prout accepimus erexistis, acceptis his litteris, exinde auferatis, et de caetero pacem et concordiam teneatis.

Datum Pisis XIV Kal. Julii.

CXCI. Privilegium pro monasterio S. Crucis Donawerdensi. (Anno 1135, Jun. 19.) [COCQUELINES, t. II, 230.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo DIETRICO, abbati monasterii S. Crucis de Werd, ejusque successoribus regulariter substituendis.

Quemadmodum ex gestis praedecessoris nostri [Col. 0241A] sanctae memoriae Leonis IX papae didicimus, nobilis quondam vir Mangoldus de Werde, devotionis intuitu, monasterium in castro suo construxit, quod B. Petro apostolorum principi offerens, fecit in honore sanctae et vivificae Crucis per manus ejusdem Romani pontificis consecrari, sanctimoniales feminas ibidem Deo servituras instituit.

Factum est autem ut eodem coenobio per operam pravorum hominum dirupto atque devastato, alter Mangoldus, jam dicti nobilis viri filius, ab apostolica sede obtinuit, ut sibi licentia praeberetur, idem monasterium ad alia loca transferre, ac per hoc juxta ipsum castrum in planitie terrae fundavit ecclesiam, et sanctimoniales ibi ad Dei servitium deputavit. Quibus utique tam religione quam numero [Col. 0241B] decrescentibus, tertius Mangoldus praedecessorem nostrum egregiae recordationis Paschalem papam humiliter adiit, et ut, amotis sanctimonialibus, in eodem loco monachi ponerentur expetiit. Cujus petitioni Romanus pontifex benigne consensit, et Gebhardo, quondam Constantiensi episcopo, tunc apostolicae sedis legato, per sua scripta mandavit, ut videlicet de cella Sancti Blasii monachi assumerentur, et in eodem monasterio ponerentur. Quod cum praefatus episcopus implevisset, idem locus tam in temporalibus quam in spiritualibus, Deo gratiae sint, plurimum augmentatus est.

Quod igitur, dilecte fili Dietrice abbas, a nobis humiliter postulasti ut idem coenobium, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis privilegio muniremus. [Col. 0241C] Nos, quorum praecipue interest loca, quae ad jus sanctae Romanae Ecclesiae pertinent, diligere ac fovere, interventu dilecti filii nostri quarti Mangoldi, illustris viri, tuis desideriis benignitate debita duximus annuendum. Per praesentis itaque privilegii paginam, auctoritate apostolica statuimus ut idem coenobium, ab ipsis fundatoribus B. Petro oblatum, perpetuis temporibus sub sanctae Romanae Ecclesiae tutela consistat, et ordo monasticus, qui secundum beati Benedicti Regulam, per jam dilectum praedecessorem nostrum ibidem noscitur institutus, absque sexus varietate seu mutatione in eodem loco irrefragabiliter observetur. Prohibemus etiam ut dioecesanus episcopus in eodem loco nihil audeat [Col. 0241D] sibi vindicare, exceptis consecrationibus altarium vel ecclesiarum, ordinationibus monachorum, seu etiam clericorum, si tamen haec ipsa vobis gratis et sine exactione vel pravitate exhibere voluerit. Alioquin quemcunque malueritis Catholicum adeatis antistitem, ab eodem, quae ad spiritualia pertinent, suscepturi. Sepulturam quoque ipsius loci liberam fore decernimus, ut videlicet eorum, qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni ac supremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva nimirum justitia matricis Ecclesiae.

Decernimus igitur ut nulli omnino hominum liceat, portionem ligni vivificae crucis quae in eodem loco recondita esse creditur, pro cujus honore vestrum coenobium factum est, exinde amovere, vel [Col. 0242A] quidquam ex his, quae jam dictus praedecessor noster Leo IX eidem firmavit Ecclesiae, quaeve inpraesentiarum canonice possidetis, aut in futurum, concessione pontificum, largitione imperatorum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata serventur. Ad judicium autem quod monasterium vestrum juris B. Petri, unum aureum singulis annis, nobis, nostrisque successoribus persolvetis.

Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum satisfactione congrua correxerit, potestatis honorisque [Col. 0242B] sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli S. Crucis in Hierusalem.

Datum Pisis per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIII Kal. [Col. 0242C] Julii, indictione XIII (leg. XIV) , Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii II papae anno VII.

CXCII. Sententiam latam de controversia canonicorum S. Alexandri et S. Vincentii Bergomatum litteris confirmat. (Anno 1135, Jun. 19.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 453.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO praeposito, et fratribus Ecclesiae S. Alexandri Pergami, tam praesentibus quam futuris in P. P. M.

Justitiae ac rationis ordo suadet ut quemadmodum Patres vocamur in nomine, ita etiam comprobemur [Col. 0242D] in operatione. Et sicut ea quae ad pacem sunt Jerusalem summopere stabilire debemus, ita nihilominus, si quando inter sacrosanctas Ecclesias querela emerserit, ne forte in infinitum extendatur, sed potius conquiescat necesse est, ut eam ordine judiciario celeriter terminemus. Hoc profecto intuitu pro sedanda discordia, quae inter vos, et canonicos S. Vincentii noscitur agitata, dum olim in Longobardiae partibus essemus, cum fratribus nostris saepius laboravimus. Inter caetera siquidem, quae tam de capellanis ecclesiarum S. Salvatoris, S. Agathae, S. Joannis, S. Gratae, S. Vigilii, atque de poenitentiis criminosorum, quam etiam de fidelitatibus, et quibusdam aliis vestrae Ecclesiae pertinere fatebamini, [Col. 0243A] asserebatis hanc inter vos ex antiquo tempore consuetudinem viguisse, ut quoties clerici S. Alexandri ad ecclesiam S. Vincentii, vel ad alias ecclesias pro exsequiis mortuorum, vel in solemnitatibus in simul convenirent, praepositus videtur primam sedem in sinistra parte chori obtinere consueverit. Atque hoc vobis vindicare tanto instantius conabamini, quanto manifestius vestram ecclesiam episcopalem sedem priscis temporibus exstitisse, et tam hanc quam alias diversas praerogativas obtinuisse, multis auctoritatibus monstrabatis. Econtra vero canonici S. Vincentii respondebant Ecclesiam suam antiquitus matricem esse; nec vobis aut vestro praeposito hujuscemodi debitum exhibere debere libere proclamabant. Et si quando praepositus videtur [Col. 0243B] eamdem sedem obtinuisse, id ex charitate et gratia potius quam ex debito processisse. Nec debere tribui necessitati quod exhibere charitas consueverat. His et hujusmodi contentionibus nobis et fratribus nostris diutius fatigatis, eidem controversiae finem imponere saepe voluimus. Adeo quod ex utraque parte ab antiquioribus et maturioribus personis juramenta suscepimus, per quas rei veritatem possemus addiscere, et eamdem causam ordine debito terminare. Cum igitur tam per allegationes partium quam etiam per juramenta suscepta causam pleniter audissemus, ipsam tunc temporis diffinire distulimus, arbitrantes quod in ejusdem temporis spatio hujuscemodi querela per concordiam finiretur, et inter vos et ipsos commodius posset eadem causa [Col. 0243C] decidi. Denique dum neque per datos a nobis judices, neque per alios causa posset per concordiam terminari, et utraque Ecclesia tum pro factis saepe sumptibus, tum pro guerris et dissensionibus quae ex hac occasione provenerunt, valde fuisset attrita, nos quorum praecipue interest Ecclesiarum quieti salubriter providere, tam vos quam episcopum, et canonicos Sancti Vincentii certo termino ad nostram praesentiam invitavimus. Et quoniam eadem causa, nobis sicut diximus, plenius nota erat, hanc inter vos, et ipsos sententiam promulgavimus: «In nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti. Amen. Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, fratrum meorum episcoporum et cardinalium consilio praecipio [Col. 0243D] ut quoties canonici S. Alexandri in solemnitatibus et exsequiis mortuorum cum canonicis S. Vincentii, sive in ecclesia S. Vincentii, sive in aliis convenirent, praepositus S. Alexandri teneat primum locum in sinistra parte chori, capellani ecclesiarum S. Salvatoris, S. Agathae, S. Joannis, S. Gratae, S. Vigilii, in Dominicis diebus, et praecipuis festivitatibus veniant ad ecclesiam S. Alexandri ad majores missas. Criminosi de parochia S. Alexandri praesente praeposito, vel uno de presbyteris ejusdem Ecclesiae poenitentiam suscipiant. Item statuimus ut presbyteri qui jurant fidelitatem B. Vincentio, jurent et B. Alexandro. Praecipimus etiam ut unus de sacerdotibus S. Alexandri portet capsam cum reliquiis. In mutatione vero Ecclesiae, duo de presbyteriis [Col. 0244A] S. Alexandri portent arcam cum duobus de presbyteriis S. Vincentii. Ad scrutinia, in Coena Domini, ad baptismum, et in aliis solemnitatibus more solito conveniant. Cum canonici S. Vincentii ad ecclesiam S. Alexandri venerint, et in Campanis pulsandis, et in aliis, sicut consuetudo est, honorifice suscipiantur, et totum chorum, sicut consueverunt, obtineant.» Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat super hac nostra constitutione B. Alexandri Pergamensis Ecclesiam de caetero perturbare, aut qualibet occasione eam infringere, vel mutare, sed omnia vobis in perpetuum integra conserventur, quemadmodum praesentis scripti sanctione instituta esse noscuntur. Si quis autem huic nostrae constitutioni, seu diffinitioni temerario ausu [Col. 0244B] contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, atque excommunicationi subjaceat. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subsc.
  • Ego Hubertus Pisanae Ecclesiae archiepiscopus subsc.
  • Ego Transmundus Sign nus episcopus subsc.
  • Ego Theoduvinus S. Ruffinae episcopus subsc.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus subsc.
  • Ego Rodulfus Ortanus episcopus subsc.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem [Col. 0244C] subsc.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis subsc.
  • Ego Intifredus presb. card. tit. Vestinae subsc.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli subsc.
  • Ego Martinus presb. card. tit. S. Stephani subsc.
  • Ego Guido indignus presb. subsc.
  • Ego Azo presb. card. tit. S. Anastasiae subsc.
  • Ego Gregorius presb. card. tit. S. Priscae subsc.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi subsc.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum subsc.
  • Ego Guido card. diac. S. Adriam subsc.
  • Ego Boethius diac. card. S. Viti subsc.
  • [Col. 0244D] Ego Vassallus diac. card. S. Eustachii subsc.
  • Ego Ubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata subsc.
  • Ego Grisogonus diac. card. S. Mariae in Porticu subsc.

Datum Pisis per manum Aimerici, S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIII Kal. Julii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1135, pontif. vero D. Innocentii papae II anno VI.

CXCIII. Privilegium pro monasterio B. Mariae in Cagia. (Anno 1135, Jun. 20.) [DUPLESSIS, Hist. de Meaux, II, p. 32.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ELIAE abbati ecclesiae B. Mariae de Cagia, [Col. 0245A] quae Meldis sita est, ejusque successoribus secundum Regulam B. Augustini ibi canonice substituendis, in perpetuum, etc. . . .

Confirmamus vobis quaecunque per authentica praedecessorum nostrorum privilegia, vel principum seu quorumlibet episcoporum scripta collata sunt, et quaecunque in futurum, largiente Deo juste atque canonice poteritis adipisci, in quibus haec propriis duximus adnotanda nominibus: videlicet ipsam ecclesiam B. Mariae de Cagia . . . et presbyteratum ejusdem ecclesiae, cum omnibus quae ad presbyteratum pertinent, pro quo singulos annos canonicis S. Stephani sexaginta solidos persolvitis, donec Deo annuente tantum valens a vobis recipiant; annualia etiam omnium praebendarum de ecclesia S. Stephani [Col. 0245B] quocunque modo personae canonicorum mutentur; praebendam quoque Isembardi presbyteri apud S. Stephanum, pro qua hebdomadam unius presbyteri apud S. Stephanum ecclesia vestra facere debet. Confirmo etiam vobis cantuarium S. Stephani quod Capellania vocatur; altare etiam de Ulcorra, et ecclesiam de Cloia, cum omnibus ad eam pertinentibus, salvo tamen jure pontificali: decimas quoque quas habuit Symon filius Attonis apud Pressi, et apud villam quae dicitur Pinus, etc. . . . locum etiam Gilini eremitae, quem tibi et ecclesiae tuae post obitum ejusdem Gilini, venerabilis frater noster Manasses Meldensis episcopus consilio Theobaldi Meldensis archidiaconi in perpetuum habendum concessit, etc. . . . Nulli ergo hominum fas sit [Col. 0245C] praedictam ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrua satisfactione emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo [Col. 0245D] examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kal. Julii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno sexto.

CXCIV. Privilegium pro ecclesia S. Joannis Modoeciensi. (Anno 1135, Jun. 25.) [FRISI, Memorie storiche di Monza, II, 50.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0246A] in Christo filio GUILIELMO Modoeciensi archiepiscopo ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Sicut injusta poscentibus nullus tribuendus est effectus, sic legitima desiderantium non est differenda petitio. Idcirco, dilecte fili Guilielme archiepiscope, ecclesiam Beati Joannis Baptistae, cui Deo auctore praeesse cognosceris sub apostolicae sedis tutelam excipimus, et cum omnibus ad eam pertinentibus beati Petri patrocinio communimus. Idem enim locus a nobilis memoriae Teodelinda regina constructus, amplis etiam honoribus, possessionibus et thesauro ditatus, veneratione dignus habetur et celebris. Per praesentis igitur privilegii paginam apostolica auctoritate statuimus, ut quaecunque [Col. 0246B] bona, quascunque possessiones, concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, vel aliis justis modis in praesenti possidet, aut in futurum largiente Domino juste atque canonice poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis visa sunt nominibus exprimenda: Monasterium videlicet Sancti Petri de Cremella cum ecclesia Sancti Sisinni, ecclesiae Sancti Joannis de Bulciaco, Sancti Georgii de Colciaco, Sancti Joannis de Castromartis. In Uellate ecclesiae Sanctae Mariae et Sancti Fidelis, ecclesia Sancti Juliani de plebe Colonia cum capellis suis; ecclesia Sancti Eusebii; in sexto ecclesiae Sancti Alexandri, Sancti Michaelis et Sancti [Col. 0246C] Salvatoris; ecclesiae Sancti Martini, Sancti Petri, Sancti Michaelis, Sancti Salvatoris, Sanctae Agathae, Sancti Donati, Sancti Mauritii, Sancti Georgii, et ecclesiae Sancti Alexandri, Sancti Eugenii de Concoretio. Nulli ergo omnino hominum facultas sit vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Sane illa feudorum beneficia quae venerabilis frater Jordanus Mediolanensis archiepiscopus vestrae ecclesiae in praenominatis ecclesiis ad communem fratrum sustentationem concessit, vobis vestrisque successoribus auctoritate apostolica confirmamus, [Col. 0246D] statuentes ut nulli omnino hominum liceat ea deinceps a communi fratrum utilitate auferre, subtrahere, vel modis quibuslibet immutare. Praeterea quaecunque vobis ab imperatoribus jure concessa sunt apostolica auctoritate firmamus, et jus ac rationabiles consuetudines quas in supradicta ecclesia Sancti Petri de Cremella habetis, vobis pariter roboramus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et [Col. 0247A] a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.

  • Ego Guillelmus Praenestinus episcop. SS.
  • Ego Guido indignus sacerdos. SS.
  • Ego Lucas presbyter cardin. tit. S. Joannis et Pauli. SS.
  • Ego Gregorius diacon. card. S. Mariae in Porticu SS.

[Col. 0247B] Data Pisis per manum Aimerici, S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VIII Kal. Augusti, indictione XIII, Incarnationis Dominicae 1135, pontificatus vero Innocentii II papae anno VI.

CXCV. Bulla qua possessiones monasterii de Quadraginta confirmat. (Anno 1135, Nov. 7.) [ Gall. Christ., VI, Instrum. 36.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio RIKINO abbati ecclesiae de Quadraginta, ejusque successoribus regulariter substituendis, etc.

Proinde, dilecte in Christo fili, postulationibus tuis clementer annuimus, et ecclesiam de Quadraginta, [Col. 0247C] cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus. In primis siquidem statuentes, ut ordo canonicus juxta B. Augustini Regulam in eadem ecclesia futuris temporibus inviolabiliter observetur, quaecunque praeterea bona, quascunque possessiones eadem ecclesia juste possidet, concessione pontificum, largitione principum, tibi tuisque successoribus confirmamus. Si qua igitur in futurum, etc.

Innocentius II Catholicae Ecclesiae episcopus.

Gerardus presbyter cardinalis S. Crucis in Hierusalem.

Lucas presbyter cardinalis SS. Joannis et Pauli.

Matthaeus Albanensis episcopus, etc.

Data per manum Aimerici sanctae Romanae Eccl. [Col. 0247D] diaconi cardinalis et cancellarii, VII [ al. pridie] Idus Nov., ind. XIII, Incarnat. 1136, pontificatus sexto.

CXCVI. Alberoni, electo Leodiensi, usum rationalis concedit. (Anno 1135, Nov. 29) [CHAPEAUVILLE, Gesta pontif. Tungr., II, 99.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALBERONI Leodiensi electo, salutem et apostolicam benedictionem.

Magistra bonorum omnium charitas, nil sapit asperum, nil extraneum: cujus profecto bonum est proprium, aliorum profectibus, et suae dilectionis affectum caeteris documentis erga proximos demonstrare. Quae [Col. 0248A] videlicet virtus cum in omnibus fidelibus debeat praefulgere, praecipue tamen sacrosanctae Romanae Ecclesiae plus caeteris noscitur convenire. Et quemadmodum eadem universalis et pia mater filios suos provehit in sublime, atque alios patriarchas, alios archiepiscopos, alios episcopos statuit, ita nihilominus decora circumamicta varietate, de concessa sibi a Deo divinorum munerum largitate, eosdem diversorum insignium pulchritudine elementer exornat. Quia ergo personam tuam, venerabilis frater Albero, electe sanctae Leodiensis Ecclesiae, utilem fore credimus, ex apostolicae sedis benignitate te duximus honorandum, et sub pio B. Petri gremio familiarius confovendum. Et quoniam tanquam Aaron ad pontificalis dignitatis fastigium divina gratia te vocatum [Col. 0248B] esse confidimus, et loco Moysi ad regendum Christianum populum, per Dei providentiam es constitutus, eorum quoque dignitatis te participem constituimus, et usum rationalis, postquam in episcopum consecratus fueris, personae tuae concedimus, statuentes ut eodem sacro ornamento infra Ecclesiam duntaxat his diebus utaris qui in praesentis scripti serie praescribuntur, id est Coena Domini, Pascha, Ascensione, Pentecoste, in festo B. Joannis, in solemnitatibus apostolorum Petri et Pauli, Assumptione B. Mariae, in festo beati Lamberti, Omniumque Sanctorum, Natali Domini, in octavis ejusdem et Epiphania, in Purificatione B. Mariae, in dedicationibus ecclesiarum intra tuam parochiam, et ordinationibus clericorum, et in anniversario die dedicationis [Col. 0248C] Leodiensis ecclesiae. Age igitur, frater charissime, et quod in facie geris Ecclesiae, intus habeas, et tam sacri muneris insigne operum tuorum assignet effectus.

Data Pisis tertio Kalendas Decembris.

CXCVII. Privilegium pro canonica SS. Petri et Ursi d'Aosta. (Anno 1135, Nov. 30.) [ Historiae patriae Monumenta, Chartae, I, p. 776, ex originali archivio Collegiatae S. Ursi d'Aosta.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ARNALDO, priori et fratribus in Augustensi ecclesia Sanctorum Petri et Ursi canonicam vitam professis tam praesentibus quam futuris, in perpetuum

[Col. 0248D] Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium honorum Deo commissa est ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Quamobrem, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et sanctorum Petri et Ursi ecclesiam in qua divino vacatis servitio apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut universa quae inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, [Col. 0249A] praestante Domino, poteritis adipisci, eidem ecclesiae integra in perpetuum et illibata serventur. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut videlicet, salva justitia matricis ecclesiae, eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et supremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci priore, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, aut fratrum pars sanioris consilii, secundum Dei timorem et beati Augustini Regulam providerint eligendum. Statuimus ergo ut neque matrici Ecclesiae, nec alicui omnino hominum liceat vestram Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas [Col. 0249B] retinere, minuere, seu a vobis quidquam ultra id quod est antiquitus constitutum exigere, aut vos quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia vobis integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus profutura; salva nimirum dioecesani episcopi canonica justitia et reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo [Col. 0249C] examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.

Data Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Kalendas [Col. 0249D] Decembris, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii papae II anno VI.

CXCVIII. Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum. (Anno 1135, Dec. 27.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 566.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO Compostellano archiepiscopo salutem et apostolicam benedictionem.

Noverit tua dilectio quia et personam tuam fraterna charitate diligimus, et tuis petitionibus cum honore Ecclesiae benigne volumus impertiri assensum. Verum sciendum est quia sicut sedes apostolica aliis Ecclesiis sua jura non quaerit auferre, ita [Col. 0250A] etiam quae sua sunt non debet amittere. Quia ergo sacris canonibus continetur ut a proprio metropolitano quisque suffraganeus consecretur, aequum esse cognoscitur si hoc ipsum in persona Legionensis electi suo ordine conservetur, praesertim cum frater noster R. Toletanus archiepiscopus pro eo quod Ariam Legionensem episcopum absque mandato S. R. Ecclesiae, cujus erat suffraganeus, consecrare praesumpsit, fuerit ab episcopali suspensus officio: idem consecratus pro eadem offensa in manu nostra episcopatum per insignia pontificalia refutaverit. Aequanimiter ergo ferat tua fraternitas, si hujusmodi difficultatibus jus B. Petri minuendo materiam ministrare non volumus. De caetero filium nostrum P. Fulconem, Ecclesiae tuae capellanum, qui pro tuo [Col. 0250B] honore atque servitio in Romana Ecclesia saepius laboravit, tibique valde fidelis et devotus existit, tua benignitas attentius habeat commendatum: cujus rei experimentum eo hoc ad praesens volumus comprobare, ut videlicet ea quae de redditibus capellaniae suae sibi sunt a fratribus imminuta, sicut per te et ipsos ei dicitur esse promissum, ipsi absque majori dilatione aequa recompensatione restitui facias; nos autem de his quae eidem contulisti devotioni tuae grates referimus, et ut coeptam erga eum benevolentiam laeto et meliori fine perficias pariter deprecamur.

Datum Pisis VI Kal. Januarii.

CXCIX. Willelmo archiepiscopo et Ecclesiae Cantuariensi asserit ecclesiam S. Martini Doverensem, ab Henrico Anglorum rege donatam. (Anno 1130-1136.) [ Monastic. Anglic., II, 4.]

[Col. 0250C]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, venerabili fratri WILLELMO Cantuariensi archiepiscopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, sine aliqua dilatione est complendum, et quoties illud a nobis petitur quod rationi cognoscitur convenire, animo nos decet libenti concedere et juste petentium votis congruum impertiri suffragium. Tuis igitur, frater Willelme Cantuariensis archiepiscope, rationabilibus postulationibus ex apostolicae sedis consueta [Col. 0250D] benevolentia clementer annuimus et ecclesiam Beati Martini de Dovora, a charissimo filio nostro Henrico illustri et glorioso Anglorum rege tibi et Ecclesiae Cantuariensi concessam et praeapte confirmatam, cum omnibus quae inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum liberalitate regum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis rationabiliter poterit adipisci, tibi et Cantuariensi Ecclesiae, et per vos successoribus vestris, in perpetuum confirmamus. Praedicti ergo filii nostri Henrici regis precibus annuentes, decernimus ut in praefata Beati Martini ecclesia ordo canonicatus secundum beati Augustini regulam statuatur, et futuris inviolabiliter conservetur temporibus. Abbas vero qui [Col. 0251A] fratribus prosit et praesit, juxta eamdem in praenominata ecclesia erigatur.

Si quis itaque huic nostro decreto ausu temerario contraire tentaverit, honoris et officii sui periculum patiatur et excommunicationis ultione plectatur, nisi praesumptionem suam digna satisfactione correxerit. Conservantes autem a Patre misericordiarum et totius consolationis Deo coronam perpetuam et beatorum apostolorum Petri et Pauli desiderabilem gratiam consequantur.

CC. Ad Adalberonem Trevirensem archiepiscopum.—Contra abbatem S. Maximini, quem, si vera sint ei objecta, deponendum judicat. (Anno 1133-1136, Jan. 20.) [HONTHEIM, Historia Trevir. diplom. 1, 524.]

[Col. 0251B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili ADALBERONI Trevirensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitatem tuam ignorare non credimus quod Gerardus abbas S. Maximini nuper apud nos de Simonia et dilapidatione bonorum ecclesiasticorum est per quosdam fratres sui monasterii diffamatus. Quamohrem ipsum ad nostram praesentiam invitavimus, praecipientes ut, proxima Dominica qua cantatur Misericordia Domini, ad nos veniret, super eisdem capitulis respondere ac satisfacere praeparatus. Ipse vero superbiae spiritu debacchatus, non solum scripta nostra contempsit, sed etiam eos, qui de fratribus suis pro eadem re ad nostram praesentiam [Col. 0251C] venerant, officio suo destitui, et alios variis injuriis et laesionibus affici, propriisque beneficiis, prout accepimus, pro sua fecit voluntate privari. Quod si verum est, ipsum ab abbatiae regimine submovemus, et tam latorem praesentium quam alios, quos destituisse dicitur, officio et beneficio, in integrum reconciliari restituique praecipimus. Quam sententiam firmiter observandam et effectui mancipandam fraternitati tuae injungimus, quousque ipse ad nostram praesentiam veniat, atque de contemptu et objectis capitulis satisfaciat.

Data Pisis, XIII Kalendas Februarii.

CC bis. Privilegium pro Liesbornensi monasterio. (Anno 1132 ad 1143.) [NIESERT, Munsteriche Urkundenb., etc., tom IV, p. 106, ex chartulario Liesbornensi saeculo XV conscripto.]

[Col. 0251D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BALDUINO Lesbornensi abbati, ejusque successoribus regulariter promovendis, in perpetuum.

Locorum venerabilium cura nos admonet de eorum quiete atque salute sollicite cogitare. Quatenus qui ecclesiasticis famulantur obsequiis ecclesiasticae quoque tuitionis optato patrocinio foveantur.—Caeterum, sicut ea quae a nobis statuuntur firma volumus, quae a fratribus rationabiliter fuerint acta, auctoritate apostolica nos convenit roborare. Ideoque, dilecte in Domino fili Balduine abbas, tuis desideriis [Col. 0252A] annuentes, quod a fratre nostro bonae memoriae Egberto Monasteriensi episcopo super Ecclesia sita in loco qui Liesborn dicitur propter malam vitam quarumdam sanctimonialium olim ibidem turpiter conversantium, consilio et auctoritate praedecessoris nostri papae Honorii sanctae recordationis factum est, et a fratre nostro Vernhero ipsius successore firmatum, praesentis scripti pagina roboravimus: statuentes ut ibi per monachos honestae vitae secundum beati Benedicti Regulam de caetero serviant, ( sic ) et tam ea quae de libera seu canonica electione abbatis ejusdem loci, secundum Dei timorem et monasticum Ordinem celebranda, quam etiam de decimis viginti, scilicet solidorum Monasteriensis monetae infra parochiam Disteden in locis Dullen et [Col. 0252B] Beldinchusen, eidem monasterio annualiter persolvendis, ab eodem fratre nostro sancita sunt, firma in perpetuum et illibata permaneant. Nulli ergo hominum fas sit praefatum monasterium super hoc temere perturbare, aut aliquam exinde ei molestationem inferre, sed omnia quemadmodum superius dicta sunt, tibi tuisque successoribus intemerata serventur. Si qua ergo ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et excommunicationi subjaceat. Conservantes autem eidem loco quae sua sunt, omnipotentis Dei et beatorum Petri [Col. 0252C] et Pauli apostolorum gratiam consequantur. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.

Datum Pisis, octavo Kalendas Octobris.

Sigillum appensum in plumbo ex filis sericis.

CCI. Ad Gerardum S. Maximini abbatem.—Eum de Simonia et dilapidatione arguit. (Anno 1133-1136, Oct. 30.) [HONTHEIM, ibid., p. 523.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, GERARDO abbati S. Maximini salutem et apostolicam benedictionem.

Sicut nos ea quae de filiis audivimus bene acta [Col. 0252D] laetificant, ita nihilominus sinistra contristant. Latores siquidem praesentium, Henricus presbyter et Egelolfus, ad nostram praesentiam venientes, personam tuam de Simoniaca haeresi accusarunt, adjicientes etiam quod monasterium B. Maximini, in temporalibus opulentum thesauris et ornamentis suis, postposito Dei timore et reverentia, spoliaveris, et ad nihilum pene redegeris. Quae omnia, quoniam indiscussa seu etiam impunita praeterire non possumus, nec debemus, praesentium auctoritate mandamus tibi atque praecipimus quatenus proxima Dominica, qua cantatur Misericordia Domini, omni occasione seu tergiversatione submota, nostro te conspectui repraesentes, super his omnibus, aut [Col. 0253A] etiam aliis quae tibi objicientur, sufficere respondere paratus. Prohibemus autem et omnimodis interdicimus ne interim bona monasterii distrahas aut impignores, vel supradictis personis, aut eorum sociis, ullam contrarietatem aut molestiam inferas.

Data Pisis, III Kalend. Novembris .

CCII. Ad quosdam abbates.—Laudat eorum congregationes pro stabilienda ordinis disciplina. (Anno 1133-1136, Nov. 17.) [MANSI, Concil., XXI, 430, ex t. I Anecdot. Martenii.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, II, Resbacensi, R. Latiniacensi, S. Cassiacensi, II. S. Theoderici, A. S. Amandi, Jo. Aquicingensi, W. Letiensi, SE. Lobiensi, PA. S. Sepulcri [Col. 0253B] Cameracensis, S. Luciani Beivacensis, S. Eligii Noviomensis, B. S. Nicolai de saltu, in unum in nomine Domini convenientibus, et caeteris abbatibus in eodem spiritu congregatis, salutem et apostolicam benedictionem.

Evangelicae institutionis testatur auctoritas, quod ubi duo vel tres congregati fuerint in nomine meo, ibi sit ipse in medio eorum. Accedit quoque quod Psalmista cecinit, dicens: Ecce quam bonum et quam jucundum, habitare fratres in unum: sicut unguentum in capite, quod descendit in barbam, barbam Aaron. Jucundamur itaque pro vobis in Domino, et debita exsultatione replemur, quoniam tanquam B. Benedicti discipuli, monasticae disciplinae observantiis [Col. 0253C] inhaeretis, et de die in diem in eadem proficere cupientes, omnipotenti Deo magis ac magis placere contenditis . Placet equidem nobis, et hoc ipsum apostolica auctoritate firmamus, quod videlicet singulis annis in uno monasteriorum vestrorum celebrare conventum communiter decrevistis. Unde etiam desiderium nostrum est, ut unguentum suavitatis, quod de capite descendit in barbam, penetralia vestri cordis infundat, et tam in sacro conventu dicendi et exsequendi quae recta sunt, vobis tribuat facultatem. Nec dubium quin etiam hoc ipso eorum vos imitatores fore monstretis, quibus fuisse cor unum et animam unam in primitiva Ecclesia legimus. Proinde quod vestro communi decreto de ordine monastico conservando, et correctione fratrum [Col. 0253D] secundum Regulam B. Benedicti et aliorum sanctorum Patrum regulas, vestra discretio constituet, nos, auctore Domino, ratum habebimus. Adjicimus ut nullus fratrum vestrorum, post factam in suo [Col. 0254A] monasterio professionem, absque praelati et aliorum fratrum licentia, ad alium locum audeat convolare, nec alicui liceat eum suscipere vel tenere. De caetero universitati vestrae debitae salutationis et apostolicae benedictionis alloquium persolventes, hortamur in Domino, fraternitatem diligite, et charitatem mutuam inter vos ad honorem Dei irrefragabiliter conservate. Omnipotens Dominus actiones vestras aspirando praeveniat, et adjuvando misericorditer prosequatur. Amen.

Data Pisis, XV Kalend. Decemb.

CCIII. B[ernardo] episcopo Hildesheimensi ejusque successoribus interdicit ne castrum Winceburgense alienent. (Anno 1133-1136, Nov. 25. [ Origines Guelficae, p. 448.]

[Col. 0254B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri B[ERNARDO] Hildensemensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Sicut Ecclesia res alienas non debet rapacitatis studio usurpare, ita possessiones suas cujuslibet desidia vel favore non debet amittere; nec dubium quin ea quae semel divini juris fiunt, in alios usus nulla possunt ratione transferri. Eapropter auctoritate apostolica constituimus, et sub anathemate interdicimus ne castrum Wintzenborc, a manu vel dominicatu Hildensemensis episcopi in beneficiandi vel subtrahendi, tibi vel successoribus tuis licentia [Col. 0254C] pateat. Adjicientes etiam ut quisquis ad damnum ejusdem Ecclesiae idem castrum per violentiam occupare praesumpserit, usque ad satisfactionem excommunicationi subjaceat. Dilectum autem filium nostrum, Tidericum, Ecclesiae supradictae praepositum, ita pro nostra reverentia diligas et honores, ita eum de charo habeas chariorem, ut et ipse preces nostras apud te sibi sentiat profuisse, et nos devotioni tuae pro eo referre gratias debeamus.

Data Pisis, VII Kalend. Decembris.

CCIV. L[eopoldo] marchioni significat se, cognita ex Conrado archiepiscopo Salsburgensi devotione ejus, protectionem ecclesiae B. Augustini suscepisse. A[gneti] uxori ejus et A[delberto] marchioni caeterisque filiis salutem ascribit. (Anno 1134-1136. Mart. 30.) [FISCHER, Merkwurd Schnicks v. Klosternenburg, II, 119.]

[Col. 0254D]

CCV. Ad Alberonem archiepiscopum Trevirensem.—Dilatam abbatis S. Maximini causam ei terminandam committit. (Anno 1134-1136, April. 10.) [MARTÈNE, Ampl. Collect., I, 723.]

[Col. 0255A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri A. Trevirensi archiepiscopo, S. et A. B.

Prout tua novit fraternitas, G. abbas S. Maximini de Simonia et distractione bonorum ecclesiasticorum dudum in nostra est praesentia accusatus. Unde etiam praeterita Dominica qua cantatur Misericordia Domini, ipsum ad nostram praesentiam invitavimus, de objectis sibi capitulis responsurum. Verum imperialibus [Col. 0255B] precibus postea intercedentibus, idem negotium usque ad tempus expeditionis duximus differendum. Praefixo tamen termino adversa pars nihilominus nostro se conspectui praesentavit, ea quae praefato abbati objecerat, canonice probare parata. Nos itaque eorum laboribus et expensis paterna provisione parcentes, eamdem causam fraternitati tuae commisimus terminandam. Mandamus igitur discretioni tuae quatenus usque ad tempus expeditionis ejusdem praefatum negotium canonico fine decidas. Quod si hoc interim fieri non poterit, eadem causa nostro terminanda judicio reservetur. Verumtamen primo omnium, tepiditate atque dilatione submota, Godefridum, Henricum, Giselbertum, Eilolfum, Ludewicum, Fridericum, Hugonem integre [Col. 0255C] officiis praebendisque restituas, et qualiter ipsi pacem et quietem in monasterio B. Maximini habeant, diligenter efficias, ad recuperationem quoque bonorum ecclesiasticorum quaeque distracta sunt, summo studio elabores.

Data Pisis, IV Idus Aprilis.

CCVI. Ad clerum et capitulum S. Deodati in valle Galilaea. (Anno 1134-1136, April. 22.) [Dom CALMET, Histoire de Lorraine, II, Pr. p. CCCII.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, clero et capitulo ad ecclesiam Sancti Deodati pertinentibus, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0255D] Quemadmodum juxta canonum sanctiones, segregata debet esse vita et conversatio clericorum et sanctorum laicorum, ita nihilominus ecclesiastica judicia per ecclesiasticas personas convenit exerceri. Eapropter universitati vestrae mandamus atque praecipimus ut, si quae judicia ecclesiastica in loco vestro emerserint, haec ipsa secundum statuta canonum decidantur, et cujuslibet saecularis potestatis timore postposito, ordine canonico terminentur. Prohibemus etiam et omnimodis interdicimus ne apud vos praebendae, et parochiales Ecclesiae jure successionis ab aliquo vindicentur, aut etiam per saecularem potentiam occupentur.

Data Pisis, X Kalend. Maii.

CCVII. Ad Guigonem Carthusiensem priorem.—S. Hugonem Gratianopolitanum in sanctorum numerum relatum esse monet et vitam ejus ut conscribat, hortatur. (Anno 1134-1136, April. 22.) [MANSI, Concil., XXI, 417.]

[Col. 0256A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUIGONI priori Carthusiensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Divinis respondentes beneficiis, cognita vita ejus, et auditis quae per B. Hugonis merita fiunt miraculis, supernae majestatis clementiam collaudavimus, et archiepiscoporum, episcoporum, et cardinalium, atque aliorum, qui nobiscum aderant, communicato consilio, ipsum inter sanctos et electos honorari [Col. 0256B] praecipimus, et diem ejus assumptionis cum gaudio solemniter celebrari. Quia igitur ipsius vita, quam pie duxit in corpore, et miraculorum coruscatio, qua Deus eum facit apud homines praefulgere, tuae maxime dilectioni non exstant incognita, auctoritate B. Petri et nostra tibi mandamus, quatenus ea quae tibi super hoc nota fuerint, diligenter describendo, posterum, memoriae tradas: ut et Deus honoretur in sancto, et clerus legens, ac populus audiens, gratias agant Domino, atque ipsius intercessione peccatorum veniam percipere mereantur. Orantes pro nobis dilectos filios nostros Carthusienses fratres, per te in Domino salutamus ac benedicimus.

Data Pisis, X Kal. Maii.

CCVIII Monasterii Ahusensis protectionem suscipit. (Anno 1134-1136, Maii 3.) [LANG, Regesta I, 141.]

[Col. 0256C]

CCIX. A[lberoni] archiepiscopo Trevirensi mandat cogat Brunicum ejusque filios ut Filestanges praedium Romaricensi monasterio restituant. (Anno 1134-1136, Jun. 7.) [JAFFÉ, Regesta pontif. Rom., cum hac mentione: «In tabulario Confluentino. Ex Schedis Pertzii.»]

CCX. Privilegium pro monasterio Rivipullensi. (Anno 1134-1136, Jun. 11.) [MARCA, Marca Hispanica, app., p. 1277.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus [Col. 0256D] fratribus O. Tarraconensi archiepiscopo, Urgellensi, Vicensi, Gerundensi, Elnensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Rivipollense monasterium juris proprii beati Petri et ad defensionem Romanae spectat Ecclesiae. Quicunque ergo beatum Petrum diligunt, monasteria qui ad jus ejus spectant debent a pravorum hominum incursibus defensare. Eapropter fraternitati vestrae per apostolica scripta mandamus quatenus Rivipollense monasterium cum omnibus possessionibus et bonis manuteneatis, et si quis parochianorum vestrorum, locum ipsum aut aliquid de pertinentiis ejus infestare attentaverit, canonicam de eo justitiam faciatis. Quod si justitiam de malefactoribus facere [Col. 0257A] neglexeritis, periculum ordinis et officii incurretis.

Data Pisis, III Idus Junii.

CCXI. Ad Joannem priorem et fratres S. Mariae in Portu. (Anno 1134-1136, Jun. 22.) [UGHELLI, Italia sacra, V, 1237.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis JOANNI priori, et fratribus S. Mariae in Portu, salutem et apostolicam benedictionem.

Filius noster Marcus Julianus Venetus, a tempore praedecessoris nostri bonae memoriae papae Calixti, vovit ecclesiam in honorem B. Mariae construere, et canonicos ibi regulares statuere, cujus videlicet [Col. 0257B] magisterium est vobis concessum. Verum vos ejus tardantes votum nondum eam regere coepistis. Ne igitur ejus evacuetur propositum, mandamus vobis ut, si commodum visum fuerit, absque dilatione praedicti loci regimen assumatis, aut ut alios ibidem possit substituere canonicos libere refutetis.

Datum Pisis, X Kal. Julii.

CCXII. Ad clericos Mutinenses.—Significat consules Mutinenses ob infestatum monasterium Nonantulanum excommunicatos esse. (Anno 1134-1136, Junii 24.) [TIRABOSCHI, Storia della badia di Nonantola, t. II, p. 245.]

[Col. 0257C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili filio B. et dilectis filiis, F. praeposito et clericis Mutinensibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Quanta mala Mutinensis populus Nonantulano monasterio, quod juris beati Petri est, intulerit, vestra dilectio non ignorat. Unde frequentibus litteris consules commonuimus, ut a damno praefati monasterii desisterent, et ad nostram praesentiam satisfacturi venirent. Ipsi vero nec ab injuria destiterunt, nec ad nos toties vocati venerunt. Eapropter habito fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium consilio, sententiam excommunicationis in eos promulgavimus. Per praesentia itaque scripta universitati vestrae mandando praecipimus, quatenus a [Col. 0257D] praefatis consulibus tanquam excommunicatis penitus caveatis, et eamdem sententiam per Mutinensem episcopatum publice nuntiantes parochianos vestros ab iis abstinere omnimodis faciatis. Quod si forte praedicti consules in sua pertinacia perduraverint, et ab infestatione jam dicti monasterii non destiterint, in totam civitatem vestram anathematis sententiam auctore Domino proferemus.

Data Pisis, VIII Kal. Julii.

CCXIII. Ad abbatem et monachos Beccenses. (Anno 1134-1136, Aug. 7.) [MANSI, Concil., XXI, 421.]

[Col. 0258A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis L. abbati et fratribus Beccensis monasterii salutem et apostolicam benedictionem.

Super his quae de vestra religione et honestate ad nostram audientiam perferuntur omnipotentem Dominum collaudamus, vestraeque devotioni plurimum congaudemus. Expedit igitur ut quanto periculosiora tempora instare noscuntur, tanto propensius divinae majestatis clementiam imploretis, quatenus Ecclesiae suae diutinis afflictionibus fatigatae pacem conferre dignetur et fideles atque catholicos a suis laboribus [Col. 0258B] relevare. Non enim ambigimus quin Christus in navi dormiens vestris et aliorum religiosorum vocibus velociter excitetur et post procellas ac turbines magna tranquillitas subsequatur. Hoc autem scitote, quoniam monasterium atque collegium vestrum affectione paterna diligimus et pro commisso nobis officio in quibus necessarium fuerit volumus confovere. Pro libro sane a vestra devotione nobis transmisso multimodas vobis gratias referimus.

Data Pisis, VII Idus Augusti.

CCXIV. Ad Bertholdum abbatem S. Blasii.—De pace cum Schaphusensibus monachis servanda. (Anno 1134-1136, Aug. 8.) [GERBERT, Hist. Nigrae Silvae, t. III, p. 67.]

[Col. 0258C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BERTHOLDO, abbati et fratribus monasterii S. Blasii, salutem et apostolicam benedictionem.

Habitantes in domo Domini servare debent unitatem spiritus in vinculo pacis. Quia ergo, inspirante divina gratia, saecularia desideria respuistis, et secundum B. Benedicti Regulam vitam monasticam professi estis, expedit ut vestrum propositum studiosius attendatis, et omnipotenti Deo verbo et opere placere curetis, ut videlicet populus fidelium vestro exemplo et bonis moribus ad melius informetur, et vestra devotio pro temporalibus laboribus vitam perpetuam acquirere mereatur. Nos autem dilectum filium nostrum Ricc. fratrem vestrum paterna benignitate suscepimus, et super controversia quae inter [Col. 0258D] vos et Scaphusenses monachos agitatur, id vobis duximus rescribendum, quod videlicet largiente Domino legatum nostrum ad partes vestras in proximo transmittemus, qui auditis utriusque partis rationibus eidem liti debitum finem imponere justitia dictante curabit. Orantes vos pro nobis divina gratia conservet incolumes, et suo servitio reddat acceptos.

Datum Pisis, VI Idus Augusti .

CCXV. Privilegium pro monasterio Hilsenburgensi. (Anno 1136, Jan. 2.) [ Neue Mittheilungen aus dem Gebiet historich-Antiquaris, her Forschungen, t. II, p. 296.]

[Col. 0259A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio LAMBERTO Hilisinneburgensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nen enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit [Col. 0259B] conservatus. Eapropter, dilecte in Domino fili Lamberte abbas, postulationes tuas clementer admittimus, et Hilisinneburgense monasterium cui, Deo auctore, praesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones, inpraesentiarum idem monasterium juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis prante [praestante, propitiante?] Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus exprimenda subjunximus: ex dono videlicet Arnoldi bonae recordationis Alberstatensis [ Halberstad ] episcopi, vestri monasterii fundatoris, in Berverdiggerode [Col. 0259C] novem mansos, cum silva adjacente et decimatione ejusdem villae, in Sutherrode duos mansos, in Suthseauno septem mansos et dimidium, cum decimatione ipsius villae, in Bireslevo undecim mansos cum decimatione ipsius villae, in Lieren, mansum unum in Thiedeziggerode [ Thiedorz ], septem mansos et decimas [decimas ejusdem loci]. In Aldenrode, octo mansos, in Culisberi [Culesberi] dimidium mansum et decimas ejusdem loci [et dec. ej. loci fehlt]. In Geveneslevo [ Geveneslove ] dimidium mansum, in Beddigge decem mansos. In Isiggerode tres mansos, in Warmeresthorpe [ Warmerestorphe ] sex mansos, in Thiedesthorpe [ Thiedestorphe ] duos mansos, decimationes quoque in Dudiggerode, in [Col. 0259D] Winetherode, in Brodessende, in Luntheriggerode [ Lutherigg ], in Boviggerode, in Emmenrode, in Geschenrode, in Ecarzinggerode [ Ecarzigg ], in Bachenrode, in Benesiggerode [ Bensigg ], in Waliggerode. Praeterea praedia quae Burchardus episcopus bonae memoriae, beatis apostolis Petro et Paulo in Hilsineburch noscitur contulisse. In Aderstade scilicet curtim cum omnibus appendiciis suis, in Aeherslevo [ Asch ], duodecim mansos, in Merigge decem mansos, in Domeneslevo mansum unum, in Badeslevo mansos quinque, in Scipenstide [ Schipenstede ], mansos octo, in Bisikentorp [ Bisichentorpe ] mansos duos, in Aneslevo mansos quatuor, in Ramereslevo [ Ratmersleve ] mansos quinque, in Iggelevo mansos octo, cum decimatione ejusdem villae, in Abbenrode [ Albenrode ] [Col. 0260A] quindecim mansos et dimidium. In Bethcenesheim [ Bechtenesheim ] mansos tres, in Anderbike mansum unum, decimationes quoque in Bareslevo [ Balerslene ], in Roresheim, in Thrubiki [ Biche ], in Aldenrode, in Thurwardiggerode, in Gunderaderode [ Gundraderode, in Ezerdiggerode, in Vreslevo. Insuper autem decimationem in Daunenstade, et in Suthlochtenheim, ab Herrando [a Bernhardo] quondam Alberstadensi [ Halberstad ] episcopo qui et Stephanus dictus est, monasterio vestro concessas. Decimationes etiam de novalibus in omnibus locis, in quibus decimas habere videmini, quas felicis memoriae Reinhardus episcopus vestro monasterio contulit [ Sehet ]. Praedia quoque in Papestorpe et in Wochkinstide octo talentorum censum persolventia, [Col. 0260B] quae per Ottonem episcopum pro Godenhusen et Abrstide vestro sunt collata monasterio. Prohibemus autem et omnibus modis [omnimodis] interdicimus ut neque tibi, neque tuis successoribus fas sit bona seu possessiones praedicti monasterii distrahendi, aut sine communi assensu et voluntate capituli quolibet modo alienandi. Ut autem, vos, fratres nostri, divinis famulatibus liberius valeatis insistere, immunitatem, a supradicto fratre nostro Burchardo episcopo monasterio vestro rationabili devotione concessam, vobis nihilominus confirmamus, ut videlicet neque ab Alberstatensibus [ Halberstad ] episcopis, neque a quibuslibet clericis vel viris saecularibus aliqua praejudicia sive gravamina, seu exactiones aliquas, aliquando perferatis, nisi forte quantum [Col. 0260C] vobis spontanea voluntate ipsis largiri placuerit, hospitalitatis gratia erigente. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Deum et beati Benedicti Regulam providerint eligendum. Electus autem juxta Cluniacensem vel Fructuariensem, seu Gorziensem ordinem, sine pravitate et exactione aliqua consecretur. Interim autem in describendis, providendis seu disponendis rebus monasterii, episcopus nullatenus se immisceat, sed tantummodo electam personam congrua benedictionis reverentia regiminis cura investiat. Praesertim laudabilis [Col. 0260D] honestatis et bonae conversationis tuae meritum attendentes, ad honorem Dei et Ecclesiae tuae, tibi tuisque successoribus, usum pontificalium vestium apostolica auctoritate concedimus, ita ut ad divini cultus reverentiam in omni ecclesia per nostrae dispensationis confirmationem in vicem episcopi tui tibi liceat pontificaliter succedere. Nullus ergo hominum idem coenobium audeat temere perturbare, vel ei possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura, salva nimirum Ecclesiae Alberstadensis debita reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam [Col. 0261A] sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco quae sua sunt servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus SS.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus SS.
  • Ego Guido cardinal. diaconus Sancti Adriani SS.
  • [Col. 0261B] Ego Gregorius diacon. cardin. Sanctorum Sergii et Bacchi SS
  • Ego Grisogonus diac. card. S. Mariae in Porticu SS.
  • Ego Lucas presbyt. cardin. tituli Sanctorum Joannis et Pauli SS.

Data Pisis per manum Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardin. et cancellarii, IV Nonas Januarii, indictione XIV, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domini Innocentii II papae anno VI.

CCXVI. Ad Fromundum abbatem Vindocinensem.—De concordia inita inter Ulgerium episcopum Andegavensem et monachos Vindocinenses. (Anno 1136, Jan. 12.) [MARTÈNE, Thes. Anecd., I, 386, ex archivis monasterii Vindocinensis.]

[Col. 0261C]

INNOCENTIUS servus servorum Dei, dilecto filio FROMUNDO Vindocinensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Inter varias sollicitudines curasque multiplices, illa maxime nos urget anxietas, si inter personas religiosas de bonis spiritualibus sive temporalibus controversia oriatur. Summopere igitur occurrendum est ut non crescant jurgia, sed, juxta magistram bonorum omnium charitatem quae nil sapit extraneum, nil asperum, nil confusum, imo propria aequitate nutrit concordiam, dissociata conjungit, inter servos Domini, quos non oportet litigare, pax [Col. 0261D] et unanimitas conservetur. Aequum enim est ut qui Spiritu Dei aguntur, nulla sectione mentium, nulla voluntate contraria dividantur, ne inde discordia sumat initium unde pacis foedera debent suscipere incrementum. Ideoque, dilecte in Domino fili Fromunde abbas, controversiam quae inter te ac venerabilem fratrem nostrum Ulgerium Andegavensem episcopum, tam de ecclesiis quam de oblationibus et aliis est hactenus agitata, secundum arbitrium fratrum nostrorum tam tuo quam ejusdem fratris nostri annuente consensu, per concordiam duximus terminandam. Tu siquidem quosdam census in quibusdam ecclesiis Andegavensis parochiae Vindocinensi monasterio vindicabas, quos utique idem frater noster appellabat gyndragia, et tam eos quam [Col. 0262A] oblationes baptisteriorum in nostra praesentia refutasti. Deinde praedictus episcopus omnem controversiam quam de burgo de Brioleto et de aliis adversum te et Vindocinense monasterium habuerat refutavit. Praefatum itaque burgum et quaecunque in ecclesia Sancti Clementis cum pertinentiis suis et in aliis infra scriptis ante promotionem ejusdem episcopi, vel querelam ab eo motam habuistis, aut inantea juste acquirere poteritis, vobis in perpetuum libere habenda concessit. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda, ecclesiam videlicet de Atheis, ecclesiam de Capella, ecclesiam de Cella, ecclesiam S. Saturnini, ecclesiam de Congreto, ecclesiam Beluli campi, ecclesiam de Pomerolis, ecclesiam de Laignio, ecclesiam de Avireo, ecclesiam [Col. 0262B] de Jallia, ecclesias de Meduanuillo, ecclesiam Sancti Saturnini super Ligerim, et capellam de Braccosacco, ecclesiam Sancti Petri de Maziaco, ecclesiam Sancti Medardi de Caveriaco, ecclesiam Sanctae Mariae de Broc, ecclesiam Sanctae Mariae de Castellis, ecclesiam Sancti Symphoriani de Porcellis, ecclesiam Sanctae Mariae de Cosma, ecclesiam Sancti Petri de Vileriis, ecclesiam S. Hippolyti, ecclesiam Sancti Germani de Arethio. Oblationes quoque purificationum, vel nuptiarum, et alias, sicut hactenus tenuistis, pro charitate nostra et amabili reverentia sanctae Romanae Ecclesiae, ad cujus jus et dominium Vindocinense monasterium pertinet, tibi et successoribus tuis concessit. Verumtamen pro decima burgi de Brioleto, [Col. 0262C] quae ad capellam Sancti Mauricii spectare cognoscitur, unum agripentum vinearum, secundum arbitratum bonorum virorum, magistro Guidoni capellano habendum fruendum duntaxat in vita sua parabis, successori vero suo dimidium. Redditum vero tuum oblationum et primitiarum de cella pro charitate ejusdem episcopi presbytero ipsius loci qui confectus senio dicitur, in vita sua habendum et retinendum concessisti: qui videlicet ipsum a te recipiat, et a te recognoscat. Post cujus obitum, tam oblationes quam primitiae ad jus et dominium Vindocinensis monasterii libere revertantur. Quod si fatalitatis urgente molestia idem presbyter ante reditum episcopi diem obierit, praefatum redditum [Col. 0262D] post ejus obitum ad Vindocinense monasterium reversurum, jam dictus episcopus, dum vixerit, obtineat. Interim vero ad indicium juris tui, in quinque festivitatibus per annum singulas candelas de oblatione recipies, quaecunque vero ecclesiae sive ecclesiastica beneficia in Andegavensi episcopatu tibi vel successoribus ad opus Vindocinensis coenobii collata fuerint: exceptis abbatiis et canonicis et ecclesiis illis in quibus episcopus vel canonici Sancti Mauricii totum vel partem nominata habent, ab eodem episcopo tibi tuisque successoribus et per nos Vindocinensi monasterio sunt concessa. Similiter etiam episcopus et canonici Sancti Mauricii ecclesias in quibus monasterium Vindocinense totum vel partem habet, acquirere ulterius non attentent. De ecclesia [Col. 0263A] vero Sancti Nicolai Credonensis statutum est ut praebendarum et canonicorum numerus ad senarium reducatur. Tu vero et successores tui libere duas discretas de sex praebendis duobus honestis viris et eorum successoribus in perpetuum dabitis. Qui nimirum post susceptum a te beneficium episcopo Andegavensi, remota omnis exactionis molestatione, praesentari debebunt. Defuncto vero altero eorum vel duobus, aliqua illarum praebendarum in manu tua malo studio minime teneatur, sed absque frustratoria dilatione, a te honesto clerico praebeatur. Quod si dominus Credonensis voluntati tuae in hoc contraire et de duarum datione praebendarum te impedire tentaverit, episcopus ipsum secundum suum officium et censuram ecclesiasticam coercebit.

[Col. 0263B] De quatuor vero praebendis quae residuae sunt, regulares canonici de Rota tres, et episcopus similiter unam praebeant. Andegavensis autem episcopus nisi sibi praebendam, quam habet in ecclesia Sancti Nicolai retinuerit, aut canonicis Sancti Mauricii dederit, nulli nisi Vindocinensi coenobio dare possit. Et quoniam locus idem Sancti Nicolai frequentationi religiosorum virorum incongruus esse cognoscitur, nec monachi Vindocinenses, nec canonici Rotenses ibidem inhabitare praesumant, sed prout constitutum est, in eodem loco sex canonici statuantur. Status autem matricis ecclesiae Sancti Clementis, tam in baptismo quam in propria sepultura, et in aliis illibatus et integer conservetur. [Col. 0263C] Mensura olei quae Ecclesiae Sancti Nicolai a Rotensibus canonicis annis singulis parabatur, ulterius non detur. Supradicta quoque quae auctoritate episcopi Andegavensis indigent, proprii scripti munimine et attestatione canonicorum Sancti Mauricii roborentur, ita videlicet, ut neque suo, neque successorum tempore, hujuscemodi pax et concordia quae inter nos statuta est, aliqua machinatione solvatur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem concordiam infringere, seu aliqua occasione convellere, sed omnia ita firma et illibata ab utraque parte in perpetuum conserventur, quemadmodum superius legitur institutum. Si quis autem contra haec temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum congrua [Col. 0263D] emendatione correxerit, excommunicationis sententiam se noverit incursurum.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Willoius Praenestinus episcopus.
  • Ego Ulgerius dictus episcopus Andegavensis subscripsi.
  • Ego Littifredus presbyter cardinalis tituli Vestinae.
  • Ego Rodulphus Ortanus episcopus.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Joannis et Pauli.
  • Ego Guido indignus sacerdos subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • [Col. 0264A] Ego Guido cardinalis diaconus S. Adriani.
  • Ego Vassallius diaconus cardinalis S. Eustachii.
  • Ego Hybaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.

Data Pisis per manum Alberici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Id. Jan., indict. XIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno VI.

CCXVII. Henricum archiepiscopum Senonensem abstinere officio episcopali jubet. (Anno 1136, Jan. 15.) [ Gall. Christ., XII, Instrum. 33.]

[Col. 0264B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri H. Senonensi archiepiscopo salutem et apostolicam benedictionem.

Statuta sedis apostolicae et canonum veneranda decreta nulli sacerdotum Domini ignorare liberum est. Sacerdotis enim est legem scire et ad interrogationem respondere de lege: quod si legem ignorat, ipse se arguit indebite honorem sacerdotii occupare. Sed et ignorantia canonum episcopum non excusat. Caeterum episcopus qui scienter canones violat, a sanctis Patribus judicatur, et a sancto Spiritu cujus instinctu ac dono sunt conditi, condemnatur. Quoniam blasphemare Spiritum sanctum [Col. 0264C] non incongrue videntur qui contra eosdem sacros canones aliquid aut proterve agunt, aut loqui praesumunt, aut facere volentibus sponte consentiunt. Evangelica quoque testatur auctoritas beatum Petrum esse in terris Christi vicarium et magistrum totius Ecclesiae, et ab ipso Domino institutum, dicendo: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam. Ac per hoc sedes apostolica est omnium Ecclesiarum caput et cardo, mater atque magistra, ad quam profecto libere licet omnibus appellare. Appellatione vero interposita omnia in eodem statu manere debent, et tandiu nihil erit penitus innovandum donec Romanus pontifex, si ad eum appellatum est, prius examinet si justa vel injusta fuerit appellatio. Et si judicaverit renovandum [Col. 0264D] esse judicium vel et novos dare judices, sive probaverit talem causam esse ut non replicentur ea quae acta sunt, quod ab eo decretum fuerit, irrefragabiliter observatur. Quae cum ita sint, miramur admodum et gravi moerore afficimur quoniam in conventu nuper Peveris habito pro causa matrimonii inter Ar. de Soliaco et filiam Ra. de Baugentiaco, quibus opponebatur titulus parentelae, cum pro judice resideres, par esse beato Petro aut super eum ascendere contumaciter attentasti. Post appellationem namque ab eodem Ar. ad nos factam qui licet indigni Christi legatione fungimur, et beati Petri in terris vices exsequimur, quantum in te fuit, os in coelum ponens et ejusdem principis apostolorum [Col. 0265A] claves evacuans, in tantum super eodem negotio procedere praesumpsisti, ut de parentela quae opponebatur testium juramenta susciperes. Caeterum in hanc culpam nullatenus incidisses si sedes apostolica, quae mater est tuae dignitatis, foret quod esse debuerat, magistra tuae rationis. Ne igitur tantam offensam reliquisse impunitam a Domino arguamur, donec B. Petro et nobis satisfacias, te ab officio episcopali suspendimus.

Data Pisis, XVIII Kalendas Februarii.

CCXVIII. Ad Robertum abbatem Sanctae Mariae de Rota in dioecesi Andegavensi. (Anno 1136, Jan. 25.) [BALUZ., Miscell., III, 17.]

[Col. 0265B] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio Roberto abbati Sanctae Mariae de Rota, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Religiosis desideriis facilem praebere debemus assensum, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Quocirca, dilecte in Domino fili Roberte abbas, venerabilis fratris nostri Ulgerii Andegavensis episcopi, religiosi utique, prudentis ac discreti viri, certisque experimentis in Catholica fide probati, postulationibus annuentes, Ecclesiam Beatae Mariae de Bosco, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, eamque praesentis privilegii pagina communimus, in primis siquidem statuentes ut ordo canonicus, qui secundum [Col. 0265C] beati Augustini regulam ibidem est Deo propitio institutus, in eodem loco perpetuis temporibus inviolabiliter conservetur. Quaecunque praeterea bona, quascunque possessiones eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, quaecunque etiam in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis largiente Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata serventur. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: Ecclesiam videlicet Sanctae Mariae de Liureio, ecclesiam Sanctae Mariae de Camazeio cum capellis suis, scilicet Sancti Petri et Sancti Leonardi, ecclesiam Sancti Salvatoris, ecclesiam Sancti Germani [Col. 0265D] de Daona, ecclesiam Sancti Petri de Vaus, ecclesiam Sanctae Mariae de Arisel, ecclesiam Sancti Bomiri de Fonte Cooperto, ecclesiam Sancti Petri de Bremio, ecclesiam Sanctae Mariae de Roalderia, ecclesiam Sancti Germani, ecclesiam Sanctae Mariae Villaeportus, ecclesiam Sancti Petri de Chanceio, capellam Sanctae Mariae de Portu Sononia, capellam Sanctae Mariae de Peston, capellam Sancti Joannis de Longo-Alneto, capellam Sanctae Crucis de Cancellis, capellam Sanctae Mariae Magdalenae Breliengaudi, capellam Sancti Lamberti, capellam Sancti Dionysii de Molendini Blochet. Concedimus etiam vobis dationem trium praebendarum in ecclesia Sancti Nicolai Credonensis tribus honestis clericis, qui nimirum, post susceptum a vobis beneficium, [Col. 0266A] Andegavensi episcopo, remota exactionis molestia, praesententur. Defuncto quoque aliquo eorum, quaelibet earumdem praebendarum in manu vestra malo studio minime teneatur, sed absque frustratoria dilatione a vobis honesto clerico praebeatur. Et quoniam idem locus frequentationi religiosorum virorum incongruus esse cognoscitur, vobis ibidem habitare non liceat, sed potius, sicut statutum est, in eodem loco sex canonici statuantur. Mensura vero olei quae eidem Ecclesiae a vobis annualiter praestabatur, ulterius non detur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit vestram Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur, [Col. 0266B] eorum pro quorum sustentatione concessa sunt usibus profutura, salva siquidem Andecavensis episcopi debita justitia et reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, excommunicationi subjaceat. Conservantes autem eidem loco quae sua sunt, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen, amen, amen. Bene valete.

  • Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • [Col. 0266C] Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Ulgerius dictus Andecavensis episcopus subscripsi,
  • Ego Guido cardinalis Sancti Adriani subscripsi.
  • Ego Vasallus diaconus cardinalis Sancti Eustachii subscripsi.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego Litifredus presbyter cardinalis tit. Vestinae subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Guido indignus sacerdos.
  • Ego Gregorius cardinalis presbyter tituli Sanctae [Col. 0266D] Priscae subscripsi.

Data Pisis per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, VIII Kalendas Februarii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii papae II anno sexto.

CCXIX. Privilegium pro monasterio Fossatensi. (Anno 1136, Febr. 20.) [ Gall. Christ., VII, Instrum., 56.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ASCELINO abbati monasterii Sancti Petri Fossatensis, quod in Parisiensi pago situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0267A] Quoties illud a nobis petitur quod rationi convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum suffragium impertiri. Proinde, dilecte in Domino fili Asceline abbas, tuis rationabilibus postulationibus affectione paterna gratum praebentes assensum, B. Petri Fossat monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, seu bona ex concessione, vel confirmatione Romanorum pontificum, seu Francorum regum, vel quorumlibet episcoporum inpraesentiarum juste et canonice possidetis, quaecunque etiam in futurum auxiliante Domino poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum, et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus duximus [Col. 0267B] exprimenda.

In archiepiscopatu Senonensi, villam quae dicitur Seia, et ecclesiam ejus, prioratum Capellae et ecclesiam ejus, ecclesiam de Acheriis, ecclesiam de Colliaco.

In episcopatu Carnotensi, prioratum S. Arnulfi, et ecclesiam ejus, prioratum de Monasteriis, ecclesiam de Longo villari, ecclesiam de S. Mauricio.

In episcopatu Parisiensi, in burgo Castrensi, prioratum S. Clementis, et ecclesiam ejus, ecclesiam de Evriaco in castro Corboilo, prioratum S. Joan. Bapt. in castro Turnomio, prioratum S. Dionysii, et ecclesiam ejus, cum capellis et rebus ad prioratum pertinentibus, ecclesiam de Oratorio, ecclesiam de [Col. 0267C] Ferreolis, ecclesiam de Brucia, ecclesiam S. Hilarii de Varennis, cum capella S. Nicolai, sita in Fossat villa, ecclesiam de Boissiaco, ecclesiam de Mansionibus, ecclesiam de Nobiliaco, ecclesiam de Noisiaco sicco, praeterea prioratum S. Eligii, infra civitatem Parisiensem situm, et ecclesias ad ipsum pertinentes, videlicet ecclesiam S. Martialis, ecclesiam Sancti Petri de Arsionibus, ecclesiam S. Crucis, ecclesiam S. Petri de Bobus infra muros ejusdem civitatis sitas, ecclesiam S. Boniti ultra magnum pontem, ecclesiam S. Pauli extra civitatem, cum terris et rebus ad eam pertinentibus; et in archiepiscopatu Senonensi, ecclesiam Sancti Hilarii, in villa quae dicitur Messia; praeterea priorarum S. Verani, cum [Col. 0267D] terris et rebus ad eum pertinentibus, prioratum de Equata, cum omnibus ad eum pertinentibus. Vobis nihilominus confirmamus in ecclesia Parisiensi praebendam unam ad monasterium vestrum spectantem, et in eadem ecclesia aliam praebendam ad prioratum S. Eligii pertinentem.

In episcopatu vero Meldensi, ecclesiam de Curte Prothasii. Auctoritate insuper apostolica firmiter inhibemus, ut nullus episcopus seu archiepiscopus nisi de mandato Romani pontificis, aut nisi legatus ad hoc missus specialiter in vos, vel aliquem de congregatione vestra fratrem, sive monachum excommunicationis sententiam promulgare nedum ferre praesumat. Quae si lata fuerit, seu modo quolibet promulgata, eam auctoritate apostolica decernimus [Col. 0268A] non tenere. Pro dedicationibus ecclesiarum, pro consecrationibus altarium, chrismatis, olei et similium, pro locatione abbatis, cum in novitate sua pastorali locatur, nullus decanus, nullus archidiaconus, nullus Ecclesiae praelatus, aliquid aliquando exigere vel extorquere praesumat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel pars sanioris consilii, secundum Dei timorem, et B. Benedicti Regulam providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, [Col. 0268B] sed omnia integra conserventur, etc.

Datum Pisis per manum Almerici S. R. E. diaconi, cardinalis et cancellarii, X Kal. Martii, indictione XII, Incarnationis Dom. 1136, pontificatus domni Innocentii papae II anno VI.

CCXX. Ad Gregorium Bergomatem episcopum. (Anno 1136, Febr. 28.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 456.]

INNOCENTIUS, etc., venerabili fratri GREGORIO Bergomensi episcopo, etc.

Non dubium est quod controversiam, quae inter canonicos Sanctorum martyrum Vincentii et Alexandri est hactenus agitata, in nostra praesentia terminavimus. Caeterum canonici Sancti Vincentii [Col. 0268C] plusquam oportet sapere cupientes, sicut accepimus, sententiae nostrae verba cavillantur, et ad suum intellectum atque voluntatem invertunt. Nec his contenti sedes in choro antiquitus institutas transposuerunt. Sed haec mutatio dexteri Excelsi non fuisse cognoscitur. Ideoque fraternitati tuae mandamus, atque praecipimus, ut tam de sedibus in choro seu in mensa, omni transportatione submota, quam de pace, incenso, aut aliis, quemadmodum a nobis statutum est, inviolabiliter facias observari. Atque hujusmodi scrupulositates seu cavillationes superinduci nostrae sententiae ulterius non permittas. De fidelitatibus etiam faciendis, de poenitentiis, vel de capellanis, seu sedibus, in choro, synodo, vel mensa [Col. 0268D] episcopi, etc., seu de aliis capitulis, quae in nostro privilegio continentur, ita aequus arbiter inter eos resideas, ut canonici Sancti Alexandri non habeant unde adversus te juste conqueri debeant.

Data Pisis, II Kal. Martii.

CCXXI. Ad Petrum venerabilem Cluniacensem abbatem.—Confirmatio ecclesiae Rochabovecurtiensis. (Anno 1136, Mart. 13.) [MANSI, Concil., XXI, 411.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio PETRO Clun. abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Bonus et diligens paterfamilias gaudio magno [Col. 0269A] gaudet cum vineam suam locatam, agricolis vigilanti studio videt excoli, et tribulis ac sentibus pariter emundari. Cujus profecto gaudio laetitia jucundior cumulatur, si eadem vinea, propagatione ordinaria, per multorum spatiorum dimensionem incipiat dilatari. Proportionali igitur ratione Deo credimus gratissimum esse, si Deo dicati religio Clun. monasterii, et diversas ecclesias exornet, atque plurimorum mentes disciplinis regularibus instruat, et fide, quae per dilectionem operatur, inflammet. Eapropter, dilecte in Domino fili, Petre abbas Cluniacensis, memores devotionis, quam erga sedem apostolicam cum commissa tibi ecclesia semper habuisti, et honoris et servitii, quod nobis efficaciter fideliterque, maxime tempore schismatis, impendisti: ecclesiam [Col. 0269B] de Rochabovecurt, laudantibus ejusdem clericis a venerabili fratre nostro Willelmo Petragoricensi episcopo Pontio abbati antecessori tuo, et per eum ecclesiae Clun. canonice donatam, et a felicis memoriae papa Calixto antecessore nostro, sicut privilegium ejus testatur, solemniter confirmatam, tibi, successoribusque tuis, non solum confirmamus, sed etiam confirmando, auctoritate apostolica donamus, ut ordo Clun. ad laudem Dei, ad quam specialiter institutus est, et ad honorem sacrosanctae Romanae Ecclesiae, cui omnino devotus est, perpetuis temporibus ibi floreat. Statuentes ut nulli hominum liceat eamdem ecclesiam, vel bona, quae inpraesentiarum legitime possidet, aut in futurum justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, temere [Col. 0269C] perturbare, auferre, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus, subscr.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Guido card. diac. S. Adriani subscripsi.
  • Ego Vassalus diac. card. S. Eustachii, subsc.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata, subscripsi.
  • Ego Anselmus presb. card. subscripsi.
  • [Col. 0269D] Ego Littifredus card. tit. Vestinae, subscripsi.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli, subscripsi.

Data Pisis per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardin. et cancellarii, II Idus Martii, indictione XIV, Incarn. Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii papae II anno VII.

CCXXII. Ad eumdem.—Confirmatio Montis Desiderii. (Anno 1136, Mart. 13.) [MANSI, Concil., XXI, 1412.]

Iisdem est omnino concepta verbis atque praecedens, usque ad inflammet. Tum: Hoc profecto intuitu Montisderiensem [ forte pro Montisdesideriensem] ecclesiam a venerabilibus fratribus nostris Guarino [Col. 0270A] Ambianensi, et Simone Noviomensi, episcopis, monasterio Cluniacensi canonice et devote collatam, idipsum quoque charissimo filio nostro Ludovico illustri et glorioso Francorum rege, et Raynaldo Remensi archiepiscopo, atque Radulpho de Perrona concedentibus, et pro ejus confirmatione sedem apostolicam suppliciter exorantibus, cum omnibus ad ipsam pertinentibus, in perpetuum tibi tuisque successoribus confirmamus. Statuentes, ut nulli omnino homini liceat eamdem ecclesiam vel bona, quae in praesentiarum legitime possidet, vel in futurum justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, temere perturbare, auferre, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc [Col. 0270B] nostrae constitutionis paginam sciens, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episc. subscripsi.
  • Ego Anselmus presb. card. subscripsi.
  • Ego Luitfredus presb. card. subscripsi.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Guido card. diac. S. Adriani, subscripsi.
  • Ego Vassalus diac. card. S. Eustachii, subscripsi.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata, subscripsi.

Datum Pisis per manum Aimerici S. R. E. cardinalis et cancellarii, III Idus Martii, indict. XIV, Incarn. [Col. 0270C] Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii papae II anno VII.

CCXXIII. Privilegium pro Ecclesia Niciensi. (Anno 1136, Mart. 29.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 1110.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri PETRO Niciensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro Ecclesiarum statu satagere, et earum quieti et utilitatibus salubriter, auxiliante Domino, providere. Dignum namque et honestati congruum esse cognoscitur ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas a [Col. 0270D] pravorum hominum nequitia tueamur, et B. Petri atque apostolicae sedis patrocinio muniamus, et Niciensem Ecclesiam, cui Domino auctore praeesse dignosceris, S. R. E. privilegio roboramus, statuentes ut ordo canonicus, qui secundum B. Augustini regulam tuo laudabili studio est in Niciensi Ecclesia Dei gratia institutus, ibidem futuris temporibus irrefragabiliter observetur, et decedentibus clericis, qui inpraesentiarum in eo Domino famulantur, nullus eis nisi regularem vitam professus canonicus subrogetur. Obeunte quoque te nunc ejusdem loci episcopo, nemo ibi praeter quam regularis episcopus praeponatur, qui eidem Ecclesiae cooperante Domino praeesse valeat et prodesse. Decernimus etiam ut quaecunque bona, quascunque possessiones eadem [Col. 0271A] Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum et principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis permittente Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus in perpetuum et illibata serventur, in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: ecclesiam videlicet S. Mariae de Clansio, ecclesiam Sancti Laurentii de Illontia, ecclesiam Sanctae Mariae de Pila, ecclesiam Sanctae Teclae, et castrum quod vocatur Drapum, ecclesiam Sanctae Mariae Villae Veteris, monasterium Sancti Pontii cum ecclesiis ad ipsum pertinentibus, quas in Niciensi episcopatu episcopale legitime pertinere dignoscitur, ecclesiam Sanctae Mariae de Olivo, ecclesiam Sancti Hospitii. Nulli ergo hominum liceat [Col. 0271B] quod a te super institutione praefatae Ecclesiae factum est, et a nobis firmatum, infringere, vel mutare, seu qualibet occasione convellere, nec ejus possessiones auferre, vel abbatias retinere, seu quibuslibet molestationibus fatigare, sed omnia semper conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contraire et temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si nec reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni [Col. 0271C] subjaceat. Cunctis autem eidem sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae actionis fructum percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guilelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Grisogonus diac. card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Lutefredus presb. card. tit. Vestinae.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et [Col. 0271D] Pauli.

Datum Pisis per manum Almerici S. R. E. diaconi card. et cancellarii, IV Kalend Aprilis, ind. XV, Incarnationis Dominicae anno 1137, pontif. vero domini Innocentii papae II, anno septimo.

CCXXIV. Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. (Anno 1136, Mart. 29.) [BALUZ., Miscell., II, 165.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALVISO, Atrebatensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Super devotione tua et sollicitudine quam circa nos ipsos et sanctam Romanam geris Ecclesiam, [Col. 0272A] fraternitati tuae multimodas gratias exhibentes, dilectionem tuam apostolicis litteris visitamus, atque nos et fratres nostros Deo propitio bene valere tibi tanquam speciali beati Petri filio indicamus. Caeterum pro Hasnoniensi et Monsteriolensi abbatibus ac No, archidiacono, qui ad concilium invitati non venerunt, preces tuas admisimus, et licet propter hoc ex decretis sanctorum Patrum ultionem sumere deberemus, tamen apostolicae sedis mansuetudinem imitantes, hoc ipsum eis pro tua charitate duximus indulgendum, atque ab interdiciti sententia praedictum archidiaconum et abbates absolvimus. De aliis quoque abbatibus qui vocati ad concilium minime venisse noscuntur eamdem nihilominus sollicitudinem geras. De caetero, quoniam Sydrac a tua fraternitate [Col. 0272B] ad nostram praesentiam invitatus non venit, quod de causa ipsius canonice tua discretio decreverit nos auctore Deo ratum habebimus. Ad haec tuae devotioni compatientes, Condiancenses canonicos ad venerabilem fratrem nostrum Renoldum Remensem archiepiscopum remisimus, ut ipsius judicio controversia quae inter te et illos agitur Deo propitio terminetur.

Datum Pisis IV Kal. Aprilis.

CCXXV. Privilegium pro Camaldulensi congregatione. (Anno 1136, April. 22.) [ Annales Camaldul., tom. III, col. 353.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis AZONI priori Camaldulensi, ejusque fratribus [Col. 0272C] tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Incomprehensibilis et ineffabilis divinae miseratio potestatis, nos hac providentiae ratione in apostolicae sedis administratione constituit, ut paternam de omnibus Ecclesiis sollicitudinem gerere studeamus. Siquidem sancta Romana Ecclesia, quae a Deo sibi concessum omnium Ecclesiarum retinet principatum, tanquam diligens et pia mater singulis debet Ecclesiis instanti vigilantia providere. Condecet igitur, ut Ecclesiae et venerabilia loca, praesertim quae in verae religionis habitu omnipotenti Domino famulari noscuntur, specialioris praerogativae sortiantur honorem, et apostolicae auctoritatis munimine roborentur. Praedecessoris itaque nostri bonae memoriae papae Honorii vestigiis inhaerentes, et vestris, dilecti [Col. 0272D] in Domino filii, petitionibus annuentes, praesenti decreto statuimus ut Camaldulensis eremus perpetuis futuris temporibus in sui statu et religionis vigore consistat, et ordo monasticae observantiae in tota vestra congregatione statutus nullius personae insolentia et superstitione aliqua permutetur. Hoc etiam adjicientes ut nemini fratrum vestrae congrégationis post factam monasticam professionem absque prioris et rationabili fratrum licentia sit egrediendi facultas. Si vero exire praesumpserit, et secundo tertiove commonitus, redire contempserit, quousque congrue satisfecerit, ipsum excommunicationis sententiae subjugamus. Prohibemus insuper, ne in ecclesiis, quae a vestrae congregationis fratribus [Col. 0273A] gubernantur, a nullo episcoporum absque canonica examinatione, divinum interdicatur officium. Praeterea in communi civitatis seu parochiae interdicto, clausis januis et non admissis dioecesanis, ecclesiarum vestrarum monachi nequaquam prohibeantur divina officia celebrare. Quicunque vero pro obsequio servorum Dei in eremo Camaldulensi degentium ad aliquas partes perrexerint, tam in eundo quam in redeundo, seu etiam in stando a nullo penitus molestentur. Porro quaecunque bona, quascunque possessiones inpraesentiarum juste atque canonice possidetis, aut in futurum, concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus [Col. 0273B] in eadem religione permanentibus in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: ecclesiam videlicet Sancti Donati, quae Fons bonus dicitur, cum hospitali et omnibus suis bonis, monasterium Sanctae. Mariae in Poplena, monasterium Sancti Petri in Luco, monasterium Sancti Salvatoris secus civitatem Florentiam, monasterium Montismuri, monasterium Sancti Petri in Cerreto, monasterium Sanctae Mariae in Polliciano, monasterium Sancti Petri in Fontiniano, monasterium Sancti Justi in Vulterre, monasterium Sanctae Mariae in Morrena, monasterium Sancti Fridiani, monasterium Sancti Michaelis infra civitatem Pisarum, monasterium Sancti Savini in [Col. 0273C] territorio ejusdem civitatis, monasterium Sancti Stephani in Cintoria, monasterium Sancti Salvatoris in Cantignano, monasterium Sancti Petri in Puteolis, monasterium Sancti Salvatoris in Silvamunda, monasterium Sanctae Mariae in Aguano, monasterium Sancti Petri in Rota, monasterium Sancti Salvatoris Berardingorum, monasterium Sancti Vigilii in burgo Senensi, monasterium Sancti Petri in vivo montis Amiati, salva ejusdem loci propria consuetudine; monasterium Sancti Quirici in Rosa, monasterium Sancti Savini in Chio, eremum de Fleri cum suo monasterio, monasterium Sancti Viriani, monasterium Sancti Bartholomaei in Anglari. In episcopatu Castellano abbatiam Dezane, salvo jure Castellanae ecclesiae, monasterium Sanctae Mariae in [Col. 0273D] trivio, eremum Sancti Petri in Lajolo, monasterium Sanctae Marie in Insula, monasterium Sanctae Mariae in lacu, monasterium Sancti Angeli juxta castrum Britti: monasterium Sanctae Christinae in eadem curte, in Marchia camerina monasterium Sancti Georgii, monasterium Sancti Martini in Accole cum ecclesia quae dicitur Heremite. In Sardiniae insula, monasterium Sanctae Trinitatis, in Saccari ecclesiam Sanctae Eugeniae in Samanar, ecclesiam Sancti Michaelis et Sancti Laurentii in Vanari; ecclesiam Sanctae Mariae et Sancti Joannis et Sancti Simeonis in Salvenero, ecclesiam Sancti Nicolai in Trulla, ecclesiam Sancti Petri in Scano, ecclesiam Sancti Pauli in Cotroniano, monasterium Sancti Bartholomaei de Anglari, cum castro et omnibus [Col. 0274A] pertinentiis suis, castrum Montorii cum omnibus pertinentiis suis. In civitate Pisana, monasterium Sancti Zenonis, salvo per omnia jure Romanae Ecclesiae, Villam de Montione, quam emistis ab abbate Sanctae Florae, et ecclesiam ejusdem villae. Villam de Modionas quam emistis ab Henrico praeposito, et reliquis canonicis, sicut in vestris chartulis continetur, et ecclesiam ejusdem villae cum decimatione, decimationem villae de Largnano, et villae Agnae et ecclesiam ejusdem villae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praedictum eremum et congregationem vestram temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, religiosorum fratrum, et pauperum [Col. 0274B] usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum suum correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se existere divino judicio de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0274C] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • ADJUVA NOS, DEUS, SALUTARIS NOSTER.

  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Maurus Arretinus episcopus ss.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis ss.
  • Ego Lictifredus presbyter cardinalis tit. Vestinae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Wido indignus sacerdos ss.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tit. Sanctae Anastasiae ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • [Col. 0274D] Ego Guido cardinalis diaconus Sancti Adriani ss.
  • Ego Boetius diaconus cardinalis Sanctorum Viti et Modesti ss.
  • Ego Vassalus diaconus cardinalis Sancti Eustachii ss.
  • Ego Hubaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu ss.

Datum Pisis per manum Aymerici Sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X Kalend. Maii, Indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1137, pontificatus vero domini Innocentii papae secundi anno VII.

CCXXVI. Lothario Romanorum imperatori de victo Friderico, Sueviae duce, gratulatur. Monet agat ut «obtineat Daviticum imperium et Salomoniticum regnum.» (Pro Papiae legendum est Pisis.) (Anno 1136, April. 24.) [SCHLOSSER U. BERCHT, Archiv. II, 370.]

[Col. 0275A]

CCXXVII. Privilegium seu bulla confirmatoria Ecclesiae Rorensis. (Anno 1136, April. 24.) [ Monumenta Boica, t. XVI, p. 102.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BRUNONI praeposito et fratribus in Rorensi Ecclesia congregatis canonicam vitam professis, tam futuris quam praesentibus in perpetuum.

[Col. 0275B] Officii nostri nos hortatur auctoritas religiosa diligere loca, et ea optatae petitionis patrocinio confovere. Proinde, dilecti in Domino filii, vestris petitionibus clementer annuimus et Rorensem Ecclesiam in qua divino vacatis officio sub beati Petri et nostra tutela suscipimus et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut ordo canonicus juxta beati Augustini regulam in eodem loco perpetuis temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea, quaecunque bona, quascunque possessiones ex concessione venerabilis fratris nostri Henrici episcopi Ratisponensis, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, propitio Deo, poteritis adipisci, firma vobis et in perpetuum illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli hominum fas sit vestram [Col. 0275C] praefetam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque [Col. 0275D] in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guilielmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus.
  • Ego Wido indignus sacerdos.

Data Pisis per manum Almerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VIII Kalend. Maii, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo sexto; pontificatus domni Innocentii secundi papae anno VII.

CCXXVIII. Privilegium pro monasterio Laureacensi. (Anno 1136, April. 24.) [PETRUS, Suevia ecclesiastica, p. 537.]

[Col. 0276A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GRAFDONI abbati monasterii quod Laureacus dicitur, in Augustensi episcopatu situm, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quoties a nobis ea, quae ad religionem et honestatis decorem pertinent, postulantur, moras ad concedendum facere non debemus, ne differe bona desideria, quae magis fovenda sunt, videamur. Proinde, dilecte in Domino fili Grafdo abbas, tuis justis postulationibus duximus annuendum, et monasterium [Col. 0276B] quod Laureacum dicitur, ab illustri viro Friderico duce juxta patris sui voluntatem ac desiderium, qui illud in proprio allodio fundaverat, sub censu annuo unius aurei beato Petro oblatum, sub apostolicae sedis tutelam protectionemque suscipimus, et ejusdem apostolorum principis patrocinio communimus. Per praesentis itaque scripti paginam statuimus ut in eodem coenobio monasticus ordo secundum beati Benedicti Regulam futuris temporibus inviolabiliter observetur. Quaecunque etiam bona seu possessiones ab ipsius loci fundatoribus, seu ab aliis Dei fidelibus eodem loco collecta esse noscuntur, aut quaecunque in futurum concessione pontificum, liberalitate regum, ducum seu principum, oblatione fidelium, vel aliis justis modis praestante [Col. 0276C] Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant. Ut autem fratres qui in eodem monasterio pro tempore fuerint divinis obsequiis mancipati de bonis ipsius loci valeant sustentari, auctoritate apostolica prohibemus, ut nullus abbas, nulla omnino ecclesiastica vel saecularis persona, praedicti loci possessiones et bona auferat, vel vendat aut in feudum dare, vel aliquo modo distrahere praesumat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti regulam praeviderint eligendum. Chrisma vero, oleum sanctum, consecrationes altarium [Col. 0276D] vel basilicarum, benedictionem abbatis, ordinationes monachorum vel clericorum vestrorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi a dioecesano suscipietis episcopo, siquidem catholicus fuerit, et gratiam Ecclesiae Romanae habuerit, et ea gratis et absque pravitate aliqua vobis voluerit exhibere, alioquin Catholicum, quem malueritis, adeatis antistitem. Qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Decernimus ergo ut nulli episcopo aut advocato, vel eorum ministris, nulli etiam ecclesiasticae personae liceat praenominatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia vobis integra conserventur. [Col. 0277A] Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut qui illic se sepeliri deliberaverint, eorum extremae voluntati nisi excommunicati sint, nullus obsistat, salva matricis Ecclesiae justitia. Decimas sane, quas legitime possidemus, et usque ad haec tempora quiete et pacifice possidetis, vobis nihilominus confirmamus. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis, et quod idem locus beati Petri juris existat, bisantium unum nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Si quis igitur huic nostrae constitutioni ausu temerario contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, a corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae [Col. 0277B] ultioni subjaceat. Conservantibus autem sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guilielmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus ss.
  • Ego Littifredus presbyter cardinalis S. Justinae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis ss. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Wido indignus sacerdos ss.
  • Ego Azo presbyter cardinalis titulo S. Anastasiae ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis ss. Sergii et [Col. 0277C] Bacchi ss.
  • Ego Guido cardinalis diaconus Sancti Adriani ss.
  • Ego Hubaldus diac. cardinalis S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Chrysogonus diacon. cardinalis S. Mariae in Porticu ss.

Data Pisis per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, octavo Kalendas Maii, indictione decima quarta, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo sexto, pontificatus domni Innocentii papae secundi anno septimo.

CCXXIX. Monasterii P. Pauli Virdunensis disciplinam bonaque confirmat. (Anno 1136, April. 24.) [D. CALMET, Hist. de Lorraine, II, Pr. p. CCCX.]

[Col. 0277D]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilecto filio ROGERO, abbati monasterii Sancti Pauli, quod in suburbio Virdunensi situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Cum omnibus ecclesiasticis personis debitores ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio existamus, illis tamen propensioris charitatis studio nos convenit imminere quos in verae religionis habitu Domino militare cognoscimus. Ideoque, dilecte in Christo fili Rogere abbas, tuis petitionibus clementer annuimus, et beati Pauli monasterium cui Deo auctore praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio [Col. 0278A] communimus, statuentes ut quod a venerabili fratre Alberone Virdunensi episcopo de institutione ejusdem loci propter insolentiam fratrum quondam ibidem conversantium factum est, et a dilectissimo fratre nostro Alberone Trevirensi archiepiscopo collaudatum, perpetuis temporibus ratum et inconvulsum auctoritate nostra permaneat, ut videlicet ordo canonicus, secundum beati Augustini regulam et normam, atque institutionem fratrum Praemonstratensium, in eodem loco inviolabiliter observetur, et per eos divinae majestati debitum impendatur. Decrevimus etiam ut quaeque bona, quasque possessiones inpraesentiarum idem monasterium juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, [Col. 0278B] oblatione fidelium, seu aliis justis causis, praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata serventur. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatum monasterium perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura, salva nimirum dioecesani episcopi justitia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino [Col. 0278C] judicio existere de perpetua iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Pisis octavo Kalend. Maii, indictione decima quarta, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo trigesimo septimo, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno sexto.

CCXXX. Monasterii Celtae Paulinae coemeterium confirmat. (Anno 1136, April. 26.) [MULDNER, Hist. Nachr. der Gottesackercapelle zum heil Kreutz, 59, teste Schultes, Directorium diplomaticum, l, 317.]

[Col. 0278D]

CCXXXI. Ad Raynaldum archiep. Remensem.—Ut archidiaconum suum in archiepiscopum Bituricensem electum petenti populo concedat. (Anno 1136, Maii 12.) [PEZ, Thes. Anecd. VI, I, 310.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei. venerabili fratri R. archiepiscopo, et capitulo Remensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Charitatis bonum est proprium alienis tanquam suis gaudere profectibus. Sed et particeps mercedis existit, qui bonorum operum se exhibet adjutorem. [Col. 0279A] Quia ergo Bituricensis clerus et populus pastoris solatio destituti, charissimum filium nostrum ma. [magistrum?] A. archidiaconum Remensis Ecclesiae sibi in archiepiscopum elegerunt, universitatem vestram convenit exsultare, quae dono divinae gratiae talem personam habere promeruit, quae ad regimen tam gloriosae ac nobilis Ecclesiae cum magna instantia ac summo desiderio postulatur. Jamque dilectioni vestrae per apostolica scripta rogando mandamus, et mandando praecipimus quatenus personam ejusdem electi in nomine Domini Bituricensi Ecclesiae concedatis, et qualiter eorum desiderium qui sibi eum elegerunt in Patrem et archiepiscopum laudabiliter impleatur efficiatis.

Data Pisis IV Id. Maii.

CCXXXII. Ad ma. A. archidiaconum Remensem.—Ut Deo ad archiepiscopatum Bituricensem vocanti obediat. (Anno 1136, Maio.) [PEZ, ubi supra. ]

[Col. 0279B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio su. ma. Remensi archidiacono, salutem et apostolicam benedictionem.

Fidelis et sapiens dispensator talentum, quod, suscipit a Domino, nummulariis erogandum in sudario [non] reponit, sed potius pervigili studio et summa diligentia elaborat, ut cum fructu multiplicato creditam sibi pecuniam Domino suo reconsignet. [Col. 0279C] Ad hoc summus pastor, Dominus noster Jesus Christus, sicut evangelica testatur auctoritas, B. Petro, tertio confitenti se eumdem Magistrum suum diligere, tertio intulit: Pasce oves meas (Joan. XVII, 21) . Unde colligitur quia qui diligit pascit, et qui non diligit non pascit. Si ergo Dei Filius de secreto Patris egressus est ad publicum nostrum, ut nobis aeternae beatitudinis pascua ministret, nullus Deo placens praeponere debet quietem suam utilitati proximorum. Caeterum, in Christo charissime fili, scire te volumus quoniam nobilis et gloria Bituricensis Ecclesia, pontificis solatio destituta, personam tuam sibi elegit in pastorem et archiepiscopum. Vocat te Dominus, invitat Christus ut de sua [Col. 0279D] gratia tibi commissa praefatae Ecclesiae filios foveas et salutaribus disciplinis plenius informes. Nos igitur quoque praecipue interest universae Ecclesiae Dei providere, et bonis studiis opem et consilium adhibere, electionem ad te factam roborantes, auctoritate apostolica in remissionem peccatorum injungimus tibi, rogamus et praecipimus quatenus, omni contradictione et excusatione submota, et tam gratum Deo ministerium et tam gloriosum opus assumas, ut, divina cooperante gratia et tuo annitente studio, praefatae Ecclesiae praerogativa integre conservetur, et populo salubriter consulatur.

CCXXXIII. Privilegium pro ecclesia S. Auberti Cameracensi. (Anno 1136, Maii 31.) [LE GLAY, Glossaire, 39.]

[Col. 0280A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GALTERO abbati et filiis ecclesiae Sancti Auberti quae in Cameracensi civitate sita est, eorumque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro Ecclesiarum statu satagere ac earum quieti et utilitati salubriter, auxiliante Domino, providere. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur et beati [Col. 0280B] Petri atque apostolicae sedis patrocinio muniamus. Proinde, dilecti in Domino filii, postulationibus vestris impertimur assensum et Beati Auberti ecclesiam, in qua divino vacatis servitio, praesentis scripti pagina roboramus, statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, rationabiliter poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: Ecclesiam videlicet Sancti Vedasti in Cameracensi civitate sitam, cum multis mansis, et quinque cambas ad molendinum [Col. 0280C] vestrum, quod habetis in civitate, molentes et tres furnos et a porta Salis usque ad viam Sancti Remigii in sinistra parte, quidquid in aqua, in piscibus, in terris et in hospitibus possidetis, furnum unum, cambam unam cum molitura et mansum vestrum cum rivulis interius et exterius profluentibus cum toto districto, villam quoque totam Tilletum dictam, cum omnibus pertinentibus, altare de Vinciaco, cum omnibus appendiciis suis, videlicet Lesden, Liegiscurch, Scurviler et unum molendinum et unum furnum et unam cambam et omnia quae ad praedictum altare pertinent, altare, de Vilers Renardi et terram quam tres fratres Hugo, Wibaldus et Elbertus in eadem villa de Haistaldi Prato et quidquid [Col. 0280D] juris possidebant in villa quae dicitur Berilgias et apud Dehereeias praedictae ecclesiae contulerunt, altare de Goeio, altare de Silviniaco, altare de Otvilers, ecclesiam Sancti Auberti cum altari in villa quae Andra dicitur cum I mansis et terra arabili, altare de villa quae dicitur Sanctus Vedastus et quarta pars allodii de Albertiis, allodium quod dedit Robertus de Bello Manso apud Fontanas; in Haynoensi pago, ecclesiam cum altari de Siccis Avesnis cum L mansis terraque arabili et silva, altare quoque de Thiens, altare de Maheng, altare de Sausoith, altare de Ivurio cum appendicio Ramocurth , altare de Riva, participante ecclesia [Col. 0281A] Sanctae Mariae, altare de villa quae Strada nuncupatur, cujus sonegia duodecim denariorum est, altare de Barastra cum appendiciis suis Haplencurth et Rahiercurth, altare de Chaum cum appendicio suo Provilla, altare de Gahuncurth, capellam in Vitriaco cum terra arabili, altare de Gavera , altare de Aesna cum appendiciis suis, scilicet Houlcurt et Grandi Ponte. Cerae vero, quam sacerdotes de majori archidiaconatu afferunt in die Pentecostes, sexta pars praedictae ecclesiae et nunc et antiquitus conferatur; apud Naviam tredecim mansos, apud Scaldeuvrium duos mansos et terram arabilem cum decima ejusdem terrae, apud Guennecurth allodium, quod Gunhardus tradidit, apud Ramelias quinque mansos et dimidium allodii [Col. 0281B] quod ibidem possidetis, apud Chementias mansos et allodium, apud Reiglencurth mansum unum et terram arabilem, apud Meevrias tres campos, apud Blahercurth mansos, apud Seherias duas partes quatuor mansorum de allodio quod Osto miles dedit, allodium de villa Manullo nuncupata et terram et silvam et quidquid ad eamdem villam pertinet, apud Locheneias quatuor mansos de franco allodio et aliud allodium quod dedit Doda uxor Engeranni et Alaisa uxor Roberti, apud Fontanas Fagalae allodium quod dedit Robertus de Pulchro Manso, et quidquid ad illud pertinet, apud Attrebatum, in Strata , camba una quam dedit Robertus sacerdos filius Thamardi, concedente et confirmante Alviso ejusdem civitatis episcopo, apud Bantheneias [Col. 0282A] duos mansos et terram arabilem; apud Roseth in Viromandensi pago allodium, apud Belveverth quod singulis annis tres solidos reddit Cameracensis monetae, terram etiam quae in procinctu ecclesiae est, ubi ortus et officinae fratrum sunt, quam Burcardus ejusdem civitatis episcopus contulit et confirmavit cum toto districto libere praedicta ecclesia possideat. Chrisma vero et oleum infirmorum et catechumenorum, secundum antiquas et rationabiles vestras consuetudines a Cameracensi absque contradictione suscipiatis Ecclesia. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatam Beati Auberti ecclesiam perturbare, aut ejus possessiones auferre, minuere seu quibuslibet fatigationibus molestare, sed omnia integre conserventur, eorum pro quorum sustentatione [Col. 0282B] et gubernatione concessa sunt usibus omni modis profutura, salva nimirum dioecesani debita justitia et reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reaturo suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae quae sua sunt servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum [Col. 0283A] judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Data Pisis per manum Emerici diaconi cardinalis et cancellarii, II Kal. Junii, indictione XIV, anno Dominicae Incarnationis 1137, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno VII.

CCXXXIV. Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. (Anno 1136, Jun. 1.) [BALUZ., Miscell., II, 164.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALVISO Atrebatensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0283B] Fraternitatis tuae scripta debita benignitate suscepimus atque dilectum filium nostrum Nicolaum Cameracensem electum, qui infra sacros ordines est, tum pro Ecclesiae necessitate, tum pro tua et aliorum qui nos pro ipso rogaverunt instantius charitate ex apostolica dispensatione remisimus. Tua itaque interest ut, juxta collatam tibi a Deo prudentiam, pro servitio et utilitate sanctae Romanae Ecclesiae, quemadmodum de te bene confidimus, tanquam devotus ejus filius efficaciter elabores.

Data Pisis Kalend. Junii.

CCXXXV. Privilegium pro abbatia Balneensi. (Anno 1136, Jun. 11.) [ Annal. Camaldul., III, col. 311.]

[Col. 0283C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis JOANNI archipresbytero et canonicis Balnensibus tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro Ecclesiarum statu satagere, atque earum quieti et utilitati auxiliante Domino salubriter providere. Dudum siquidem, dilecte in Domino fili Joannes archipresbyter, apud nos saepe numero questus es pro injuriis et pressuris, quas Balnensi Ecclesiae tibi commissae irrogari dicebas. Inter caetera vero quae de eisdem gravaminibus nobis exposuisti, adversus Triviensem abbatem graviter questus es, asserens [Col. 0283D] quod duodecim capellas cum decimis, oblationibus tam vivorum quam mortuorum, et reliquo parochiali jure Ecclesiae Balnensi violenter auferret. Quamobrem nuntium nostrum ad partes vestras direximus, qui et negotium ipsum diligenter inquireret, et tam te quam praedictum abbatem primis Kalendis Maii ad agendam causam sufficienter ante nostram praesentiam vocaret. Quo nimirum termino utraque parte nostro conspectui praesentata, praefatus abbas quoddam scriptum sub nomine praedecessoris nostri papae Paschalis in argumentum causae suae in medium protulit. Quod diligentius intuentes suspectum atque fallatum subtiliter deprehendimus, eo quod quaedam rasurae inibi invenire et alia pro aliis mutatis descripta nominibus, cum luce clarius [Col. 0284A] constet tam auctoritatibus sanctorum canonum, quam etiam generali Ecclesiae consuetudine, capellas quasque suis debere plebibus subjacere, eisque de decimis et aliis ad jus parochiale pertinentibus respondere. Cum manifestum sit eamdem plebem in massa beati Petri apostolorum principis sitam esse, et sub ipsius dominio proprietario jure consistere. Auditis igitur utriusque partis allegationibus, visum nobis est et fratribus nostris super eadem lite definitivam ferre sententiam. Caeterum abbas negotium cupiens protelare, subterfugium quaerere, longiores inducias postulavit, promittens se termino, quem sibi provideremus, plenius instructum adesse negotio, et instrumenta quaedam, quae domi reliquerat, allaturum. Nos autem ne forte quidquam praecipitare [Col. 0284B] videremur, usque ad octavas beati Martini inducias ei dedimus, praecipientes qualiter interim erga eamdem ecclesiam, quam beati Petri juris esse se haberet, eique portiones et oblationes seu decimas earumdem capellarum bona fide persolveret. Statuto itaque termino, abbas ad nos rediens quemdam veterem tomum protulit, in quo nihil, quod ad commodum suae causae pertinens invenire potuimus. Qui etiam a nobis saepius requisitus praefatas capellas infra ejusdem plebis parochias sitas esse respondit, adjiciens quod ministri earumdem capellarum cum litania et oblationibus singulis annis plebem ipsam visitare solebant, et tam eadem plebs quam capellae ac totius Balnensis territorii fundus B. Petri juris existat. Sanctorum ergo canonum [Col. 0284C] auctoritate perspecta, et fratrum nostrorum ac plurium sapientium archiepiscoporum, abbatum et aliorum, qui aderant, communicato consilio, cum praefatus abbas super acquisitionem earumdem nullum possit instrumentum authenticum exhibere, decimas omnes praedictarum capellarum, quarum nomina sunt haec, videlicet Sancti Salvatoris, Sancti Nicolai, Sancti Pauli, Sanctae Appollinaris, Sancti Martini, Sancti Paterniani, Sancti Hilari, Sanctae Florae, Sanctae Margaritae, Sancti Andreae, Sancti Blasii, Sancti Angeli, ac totum ejus parochiale in eisdem capellis tibi, dilecte in Domino fili Joannes es archipresbyter, et per te Balnensi Ecclesiae per sententias restituimus atque concessimus, ut videlicet [Col. 0284D] eamdem potestatem in eisdem capellis de caetero habeas, quas et in aliis praedictae plebi subjectis exerces, id est ponendi seu removendi presbyteros, interdicendi eos, sibi officio restituendi, et debitas portiones habendi tam de oblationibus vivorum quam mortuorum, et si qua alia sunt, quae ad matricem ecclesiam et tuum officium pertinent, concessa tibi insuper facultate disponendi et dispensandi, secundum sanctorum canonum instituta, omnes decimas, quae de curtis praedictarum capellarum a parochianis quocunque tempore colliguntur, vel de toto Balnensi territorio habentur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat Balnensem super his Ecclesiam infestare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet [Col. 0285A] eam molestiis fatigare, sed omnia ei cum integritate serventur vestris usibus profutura. Prohibemus insuper ut nulli ecclesiasticae saecularive personae fas sit in praedictis capellis, quae infra Balnense territorium sitae sunt, decimas, vel oblationes aut reliqua, quae ad matricis Balnensis Ecclesiae dispositiones vel proprietates pertinent, absque ejusdem plebis concessione recipere vel habere. Si quis autem huic nostrae constitutioni sciens, obviare tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat

[Col. 0285B] Cunctis autem eidem Ecclesiae jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subs.
  • Ego Willelmus Praenestinus episcopus subs.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus subs.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus subs.
  • Ego Albertus Albonensis episcopus subs.
  • Ego Alberius Bituricensis archiepiscopus subs.
  • Ego Umbertus Bisuntinus archiepiscopus subs.
  • Ego Robertus Erfordensis episcopus subs.
  • Ego Milio Servannensis episcopus subs.
  • [Col. 0285C] Ego Ugo Gratianopolitanus episcopus subs.
  • Ego Guillelmus Aurasicensis episcopus subs.
  • Ego Wido Lausannensis episcopus subs.
  • Ego Paganus Nolanus episcopus subs.
  • Ego Anselmus presb. card. subs.
  • Ego Litifredus presbyter cardinalis tituli Vestinae subs
  • Ego Lucas presbyt. cardin. tit. Sanctorum Joannis et Pauli subs.
  • Ego Martinus presbyt. cardin. tit. Sancti Stephani subs.
  • Ego Wido indignus sacerdos subs.
  • Ego GG. presbyter cardinalis tituli Sanctae Priscae subs.
  • [Col. 0285D] Ego Guido presbyter card. titulo Sancti Chrysogoni subs.
  • Ego Gregorius diacon. Sanctorum Sergii et Bacchi subs.
  • Ego Guido diacon. cardinalis Sancti Adriani subs.
  • Ego Boetius diacon. cardin. Sanctorum Viti et Modesti subs.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu subs.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancellarii, III Idus Januarii, indictione XIV, pontificatus domni Innocentii II papae anno VII.

CCXXXVI. Henrico patriarchae Gradensi pallii crucisque praeferendae usum tribuit, Ecclesiaeque bona confirmat. (Anno 1136, Jun. 12.) [UGHELLI, Italia sacra, V, 1120.]

[Col. 0286A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO patriarchae Gradensi, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Tunc apostolicae sedi et Romanis pontificibus honor integer conservatur, si universis Ecclesiis collata dignitas custodiatur. Et quemadmodum nulli debemus ultra quam meretur favente gratia impertiri, ita nemini, quod sui juris est, stimulante [Col. 0286B] ambitu, convenit derogare. Quanto ergo majori praerogativa nosceris sublimatus, tanto propensius tibi noveris attendendum, ut in corrigendis subditis plus possit apud te ratio quam potestas, et te boni dulcem, et mali pium sentiant correctorem. Personas diligas, vitia persequaris, ne si aliter agere forte volueris, transeat in crudelitatem correctio, et perdas quod emendari desideras; sicque vulnus debes abscindere, ut non possis ulcerare quod sanum est, ne si plusquam res exigit ferrum impresseris, noceat cui prodesse festinas. Sed sic alterum condiatur ex altero, quatenus et boni habeant amando quod caveant, et mali metuendo quod diligant. Quapropter, venerabilis frater Henrice patriarcha, tuis postulationibus clementer annuimus, et Gradensem [Col. 0286C] Ecclesiam, cui, auctore Deo, praeesse dignosceris, praesentis scripti patrocinio communimus. Igitur praedecessorum nostrorum Pelagii, Alexandri et Urbani II auctoritatem sequentes, illius praecipue constitutionis tenorem servantes, quam praedecessor noster Leo IX sanctissimus, et synodali judicio, et privilegii pagina confirmavit, tibi, tuisque successoribus canonice substituendis, et patriarchalem concedimus dignitatem, et magisterium Gradensis Ecclesiae gerendum, in his tantum finibus confirmamus, qui per supradictos praedecessores eidem noscuntur Ecclesiae constituti. Crucem quoque ante te ferendam esse concedimus, nisi cum Romae fueris, aut in praesentia et comitatu Romani pontificis; pallium etiam fraternitati tuae plenitudinem pontificalis [Col. 0286D] officii ex apostolicae sedis liberalitate largimur, quo intra Ecclesiam tuam ad missarum solemnia celebranda uti memineris eis diebus, quibus praedecessores, tuos usos fuisse non ambigimus, ut in Nativit. Domini, Epiphania, tribus festivitatibus S. Mariae, Coena Domini, Sabbato sancto, Resurrectione Domini, Ascensione, Pentecoste, in Natalitio S. Joannis Baptistae, et omnium apostolorum, in festivitatibus quoque S. Marci, protomartyris Stephani, S. Laurentii, S. Maximi, in solemnitate Omnium Sanctorum, et principalibus Ecclesiae tuae festis, nec non in ecclesiarum, episcoporum, et caeterorum clericorum consecrationibus, et anniversario consecrationis tuae die. Statuimus etiam ut quaecunque bona, [Col. 0287A] quascunque possessiones Gradensis Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum justis modis poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Porro ecclesias a religiosis viris eidem Ecclesiae Gradensi oblatas, per parochias ejusdem provinciae constitutas, tibi tuisque successoribus libere confirmamus, ita ut nulli episcopo absque tuo assensu liceat in eis consecrationes celebrare, aut sacerdotibus in eisdem Domino servientibus donec in locis ipsis fuerint, divina officia prohibere. Decernimus ergo ut nulli omnino, etc. Si qua igitur in futurum, etc. Cunctis autem, etc. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episc. ss.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episc. ss.
  • [Col. 0287B] Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Hierusalem ss.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Guido indignus sacerdos ss.
  • Ego Azo presb. card. tit. S. Anastasiae ss.
  • Ego Gregorius diaconus card. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Guido card. diac. S. Adriani ss.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Grisogonus diac. card. S. Mariae in Porticu ss.

Datum Pisis per manum Almerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, II Id. Junii, indict. XIV, anno Dominicae Incarnationis 1136, pontificatus autem D. [Col. 0287C] Innocentii papae II anno VII.

CCXXXVII Ecclesiae S. Victoris Massiliensis possessiones confirmat. (Anno 1136, Jun. 18.) [ L'Antiquité de Marseille, I, p. 461.]

CCXXXVIII. Ecclesiae Guesnensis possessiones, petente Jacobo archiepiscopo, confirmat. (Anno 1136, Jul. 7.) [RACZINSKI, Cod. diplom. majoris Poloniae, 1; HASSELBACH, Cod. Pomeran. diplom, I, 28.]

CCXXXIX. Ad Gregorium Bergomatem episcopum. (Anno 1136, Jul. 24.) [UGHELLI, Italia Sacra, IV, 455.]

[Col. 0287D]

INNOCENTIUS, etc., venerabili fratri GREGORIO Bergomensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Lites et controversiae extenduntur in infinitum, si quod judicatum est, non fuerit effectui mancipatum. Ideoque per apostolica scripta fraternitati tuae mandamus atque praecipimus, quatenus sicut gratiam B. Petri, et nostram habere desideras, omni tepiditate supposita sententiam quam de causa S. Vincentii et S. Alexandri protulimus, irrefragabiliter facias observari. Quod si canonici S. Vincentii parere contempserint, vigor justitiae non elangueat, inobedientes ab ecclesiarum ingressu submoveas, [Col. 0288A] et in eorum ecclesiis divina prohibeas officia celebrari.

Data Pisis IX Kal. Aug.

CCXL. Privilegium pro ecclesia B. Mariae de Reno. (Anno 1136, Aug. 27.) [SAVIOLI, Annal. Bolognesi, I, Append., p. 193.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GUIDONI priori et fratribus in ecclesia Beatae Mariae de Reno regularem vitam professis tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati noscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri [Col. 0288B] suffragium. Proinde, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus et ecclesiam Beatae Mariae in qua divino vacatis servitio apostolicae sedis privilegio communimus. Statuentes ut ordo canonicus, qui secundum beati Augustini Regulam in vestra ecclesia noscitur institutus, perpetui futuris temporibus ibidem inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum eadem ecclesia juste et canonice possidet, quaecunque etiam in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. Porro quia juxta sacrae Scripturae testimonium [Col. 0288C] decimae sunt tributa egentium animarum, et religiosae personae quae de aliorum eleemosynis seu beneficentia solent vivere de rebus suis non debent molestias sustinere; decernimus ut de laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis vel etiam de nutrimentis vestris nullus a vobis decimas exigere vel suscipere audeat. Liceat etiam vobis clericos sive laicos e saeculo fugientes, dummodo nulli conditioni teneantur obnoxii, ad conversionem suscipere, et juxta canonicae institutionis regulam in vestro collegio retinere. Nullus ergo hominum eamdem ecclesiam audeat temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione [Col. 0288D] concessa sunt, usibus profutura, salva nimirum dioecesani episcopi debita reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis [Col. 0289A] percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Guilielmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Anselmus presbyter cardin. ss.
  • Ego Littifredus presbyt. card. tit. Vestinae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum oannis et Pauli ss.
  • Ego Guido card. diac. Sancti Adriani ss.
  • Ego Hubaldus diacon. card. Sanctae Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Grisogonus diac. card. S. Mariae in Porticu, [Col. 0289B] ss.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diacon. cardinalis et cancellarii, VI Kal. Septembris, indictione XIII, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii II papae anno VII.

CCXLI. Privilegium pro monasterio Sancti Georgii Priflingensis. (Anno 1136, Oct. 22.) [ Monumenta Boica, t. XIII, p. 155.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HERBONI abbati monasterii Sancti Georgii de Privinigen, quod inter Ratisponam et Danubium situm est, ejusque successoribus regulariter [Col. 0289C] substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas religiosas personas ac loca eorum regimini commissa diligere, atque ipsorum quieti et utilitati auxiliante Domino salubriter providere. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eos a pravorum hominum nequitia tueamur, et beati Petri ac sanctae Romanae Ecclesiae patrocinio muniamus. Ideoque, dilecte in Domino fili Herbo abbas, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et beati Georgii monasterium cui, auctore Deo, praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio decoramus Statuimus enim ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, [Col. 0289D] tibi tuisque successoribus, et per vos jam dicto coenobio hujus scripti pagina confirmemus. Porro decimam a venerabili fratre nostro Ottone Babenbergensi episcopo vobis concessam, quam ab Hartvico Ratisponensi episcopo per gratum concambium obtinuisse cognoscitur, vobis praesenti scripto firmamus. Cellam etiam Aspach dictam, quam idem episcopus suis laboribus ac studio conquisitam divini amoris intuitu eidem loco contulit, a nullo unquam hominum alienari, vel aliquo modo auferri sancimus. Decernimus etiam ut ordo monasticus qui in eodem coenobio a priscis temporibus noscitur institutum, perpetuis temporibus ibidem integer conservetur. Obeunte vero te nunc ejusdem loci [Col. 0290A] abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti regulam elegerint. De laboribus quoque vestris tam infra quam extra septa monasterii, quos propriis sumptibus excolitis, decimas a vobis nemo exigere praesumat. Interdicimus etiam ut nullus episcopus qui in Banbinbergensi Ecclesia pro tempore fuerit, vel aliquis alius occasione alicujus rei, vel advocatiae idem coenobium aliquibus exactionibus gravare vel ejus possessiones a praedicto episcopo vobis collatas, vel undecunque acquisitas, seu oblatas, alicui in beneficium dare, vel fratrum usibus subtrahere praesumat. Quaecunque [Col. 0290B] praeterea bona idem monasterium concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, in futurum poterit adipisci, firma vobis et illibata permaneant. Nulli ergo omnino hominum fas sit idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auterre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, tam vestris quam fratrum vestrorum ac pauperum usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque [Col. 0290C] se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Guilielmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • [Col. 0290D] Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus ss.
  • Ego Guido diaconus card. sancti Adriani ss.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis ss.
  • Ego Boetius diacon. card. Sanctorum Viti et Modesti ss.
  • Ego Latrifredus presbyter card. tituli Vestinae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardin. tit. Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Grisogonus diaconus card. Sanctae Mariae in Porticu ss.

Data Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XI Kal. Novembris, indictione XIV, Incarnationis Dominicae [Col. 0291A] anno 1136, pontificatus vero domni Innocentii papae III anno VII.

CCXLII. Ad Henricum Ratisponensem episcopum. (Anno 1136, Oct.) [ Monumenta Boica, t. XIII, p. 152.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO Ratisponensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Aequum et rationabile est ut monachi et regulares canonici qui de aliorum eleemosynis et beneficentia vivere debent, de laboribus quos propriis sumptibus ac manibus excolunt, dare decimas non cogantur. Quod profecto in Pisano concilio, quod nuper Deo propitio celebravimus, a nobis est apostolica [Col. 0291B] auctoritate firmatum. Eapropter fraternitati tuae per apostolica scripta praecipimus quatenus fratres Pruviningenses tam de novalibus, quam de aliis laboribus quos propriis sumptibus ac manibus excolunt, neque per te, neque per Hoholdum militem ullatenus inquietes, neque per alios inquietari permittas; alioquin scire te volumus quoniam contemptum sedis apostolicae impunitum nullatenus dimittemus.

CCXLIII. Privilegium pro ecclesia Pollingensi. (Anno 1136, Oct. 23.) [ Monumenta Boica, t. X, p. 39.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis CHUNONI praeposito, et fratribus in ecclesia [Col. 0291C] Pollingensi regularem vitam professis tam praesentibus quam futuris in perpetuam rei memoriam.

In eminenti apostolicae sedis specula disponente Domino constituti, sollicite providere nos convenit, ut religiosa loca paternis affectibus diligamus et ne pravorum hominum agitentur molestiis, attentam diligentiam adhibere curemus. Quamobrem dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Waltheri Augustensis episcopi precibus inclinati, vestris postulationibus clementer annuimus, et ecclesiam sancti Salvatoris, sitam in villa quae Pollinga dicitur, in qua divinis estis obsequiis mancipati, apostolicae sedis privilegio communimus. Statuentes, ut vita apostolica, et ordo canonicus in eamdem ecclesia [Col. 0291D] divina suffragante clementia institutus, perpetuis futuris temporibus ibidem inviolabiliter conservetur. Quaecunque praeterea bona, quascunque possessiones inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci firma vobis in perpetuum et illibata serventur; in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: villam videlicet in qua eadem ecclesia aedificata est, ubi etiam secundum beati Augustini Regulam omnipotenti Domino divina exhibetis obsequia, villam Villhaim, villam Ubingen, villam Friheim, villam Rieden, villam Ascheringen, villam Hunenwanch, [Col. 0292A] villam Phafenhoven, necnon caeteras possessiones, quas quondam secundus rex eidem ecclesiae vestrae restituit, atque contradidit. Sancimus etiam ut nulli absque fratrum licentia, post factam in eodem loco professionem, ad aliam ecclesiam liceat transmigrare; prohibemus insuper ut nemo aliquem ex pravo studio in ecclesia, vel monasterio suo suscipere, vel susceptum audeat retinere; quod si iidem transfugae secunda vel tertia fratrum suorum denuntiatione commoniti ad eamdem ecclesiam redire contempserint, praelato et fratribus suis in eos interdicti vel anathematis sententiam proferendi licentiam indulgemus. Decimas sane, quas concessione pontificum possidetis, aut etiam in posterum adipisci poteritis, apostolica vobis auctoritate firmamus. [Col. 0292B] Porro chrisma, oleum sanctum, ordinationes etiam clericorum, qui ad sacros ordines sunt promovendi, vel si quae alia sunt ecclesiastica sacramenta a dioecesano suscipietis episcopo, siquidem catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eaque vobis sine pravitate et exactione voluerit exhibere; alioquin quemcunque malueritis catholicum adeatis antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur, indulgeat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, vel quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur, vestris, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus profutura. Si quis [Col. 0292C] ergo hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem eidem loco quae sua sunt, omnipotentis. Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli benedictionem et gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Guillielmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae epicopus ss.
  • [Col. 0292D] Ego Anselmus presbyter cardin. ss.
  • Ego Insifredus presbyter cardinalis tituli Vestinae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Guido indignus sacerdos ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sancti Adriani ss.
  • Ego Boetius diaconus cardinalis Sanctorum Viti et Modesti ss.

Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X [Col. 0293A] Kal. Novembris, indictione XV, Incarnationis Dominicae anno 1136; pontificatus vero domni Innocentii papae II anno VII.

CCXLIV. Privilegium pro abbatia Schutterana. (Anno 1136, Oct. 28.) [WURTVEIN, nova Subsidia diplom., t. VII, p. 92.—Ex vidimus judicis Curiae Argentinensis anni 1391, in tabulario abbatiae Schutteranae.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio CONRADO abbati Schutterensis monasterii, quod in episcopatu Argentinensi, in loco qui Mortinaugia dicitur, situm est, ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

[Col. 0293B] Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare; nec enim gratus Deo aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens a puritate Religionis fuerit confirmatus, hoc nimirum charitatis intuitu, dilecte in Domino fili Conrade abbas, tuis postulationibus accommodantes assensum, Schutterense monasterium, cui Deo auctore praesides, sub cura beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione [Col. 0293C] principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata serventur, in quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda, videlicet Frisenheim cum ecclesia, Scopheim cum ecclesia, Rogenswiler (hodie Heiligenzell), Zunsvilere (Zuntwyhr) cum ecclesia, Odenheim (Ottenheim) cum ecclesia, Wagenhurst (Wanhurst), Kippenheim, Kirrechcella (Kirtzel) cum ecclesia, Albeswiler (Almansweiler), Ichenheim; ecclesia Sasbach (Saspach) cum suis pertinentiis, et ea quae ministeriales vestri possident in Brisangia, Heimbach, Dirmuntigen, ecclesia Wopelinesbergen cum suis appendiciis, et his quae ministeriales vestri in eadem provincia possident. In Alsatia Gersheim (Gerstheim), [Col. 0293D] Herbousheim (Herbolsheim), Sigelesheim (Sigolsheim), cum suis appendiciis, et his quae ministeriales vestri in eadem provincia possident; mancipia nihilominus quae noscitur habere in Suevia, in Lotharingia, in Altdorff (Altorff). Prohibemus etiam ut neque alicui de successoribus tuis liceat possessiones monasterii alienare, aut in beneficium dare. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas [Col. 0294A] retinere, minuere, vel aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire attentaverit, secundo tertiove commonita, si non praesumptionem suam satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem eidem loco quae sua sunt, omnipotentis Dei, et beatorum apostolorum Petri et Pauli gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0294B] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Theodwinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.

Data Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Kalendas Novembris, indictione XV, Incarnationis Dominicae millesimo centesimo tricesimo sexto, pontificatus vero domni Innocentii secundi papae anno septimo.

CCXLV. Privilegium generale pro monasterio S. Nicasii Remensi. (Anno 1136, Nov. 10.) [VARM, Archives administ. de Reims, I, 288.]

[Col. 0294C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio suo JORANNO abbati monasterii Sancti Nicasii, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

. . . Quascunque possessiones, quaecunque bona coenobium. . . . . possidere cognoscitur, tibi tuisque successoribus, praesentis scripti pagina confirmamus. In quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda: in Remensi dioecesi altare de Buxolio super Maternam fluvium, super fluvium Auxonam altare de Celto, altare de Anteniaco cum tribus [Col. 0294D] capellis de Oggeio, de Altovillari, de Fulzeio; altare de Branzonis curte cum capella Sancti Nicolai de Sarpeia curte; altare de Hanonia, altare de Burcio; altare de Sancto Leodegario cum ecclesia, eremum Azonis de Ham; dimidiam partem potestatis in allodio S. Leodegarii, cum banno et justitia, pascuis, cursu aquae, piscaria cum caeteris redditibus, dimidiam quoque partem molendini cum piscatura; allodium quoddam de domno Trajano, cum servis et ancillis ad ipsum pertinentibus, cum banno et [Col. 0295A] justitia, et cursu aquae, et molendino cum piscatura. Altare de Gons, et mansum Fulcaudi, et mansum Roberti de Corbineio, villam de Singli, cum banno et justitia et omni dominatione quam in ea Hugo comes Registetensis tenuerat. Dimidiam partem molendini de Coopello cum terra ibidem pertinente; allodium Hugonis de Cirelio. Terram quae dicitur mons Reguli, et omnem terram et silvam quae est a rivulo Canis Spinae quae decurrit ad vallem Morendi, usque ad silvam archiepiscopi, versus Remis, ab Hugone quondam Trecensi comite monasterio vestro collatam, cum banno, justitia cursu aquae, et omnibus consuetudinibus quas idem comes ibidem tenuerat. Duas partes decimae de omnibus terris ad montem Reguli pertinentibus, terras etiam, [Col. 0295B] quae Aceles appellantur; molendinos Helberti de Halmericurte cum terra ad ipsos pertinente; allodium secus eamdem villam, quadraginta jornalium in episcopatu Laudemensi apud Riboldi montem. Curtem unam cum domibus ad eam pertinentibus, et duobus viridariis, et de culturis eidem castello proximis; terram arabilem uni carruccae sufficientem, et tertiam partem prati castello adjacentis. In episcopatu Cathalaunensi, altare Sancti Hilarii de Buxito, cum capella ibidem pertinente, quae est in honore sanctae genitricis Mariae et beati Nicasii; altare de villa quae cappa dicitur; altare de villa Sancti Basoli; altare de domno Martino. In episcopatu Leodiensi, altare de Morelineis; altare de Senzelia, altare Sanctae Mariae Magdalenae de [Col. 0295C] Cymaco cum appendiciis suis. Claustrum quoque et suburbium quod circa monasterium est, et ad ipsum pertinet, ab omni exactione liberum esse decernimus, ut in eis nullus audeat aliquas exactiones imponere; sed tam tu quam successores tui, qui in eodem loco pro tempore fuerint vel cui ipsi praeceperint, et consuetudines quas idem coenobium in ipsis habuisse cognoscitur, libere vobis liceat possidere, videlicet portagium, rotagium, thelonagium, modiagium, foragium, cum banno et justitia . . . . . Prohibemus . . . . . ut nulli unquam monachorum post factam . . . . . professionem, absque libera abbatis et fratrum licentia, monasterium vestrum relinquere, et ad alium locum liceat pertransire. Si [Col. 0295D] vero, quod absit, hoc ipsum evenire contigerit, post secundam et tertiam fratrum suorum commonitionem, ad proprium locum [non] redierit, abbati et fratribus suis eum interdicendi, vel excommunicandi concedimus facultatem.

Nulli ergo hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet modis fatigare, sed integra conserventur omnia eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum dioecesani episcopi canonica justitia et reverentia. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc paginam nostrae constitutionis sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si [Col. 0296A] non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Wilelmus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus ss.
  • Ego Guido Tiburtinae episcopus ss.
  • [Col. 0296B] Ego Anselmus presbyter cardinalis ss
  • Ego Linfredus presbyter cardinalis ss.
  • Ego Lucas presbyter cardin. tituli sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu ss.

Data Pisis per manum Almerici, Sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VI Idus Novembris, indictione XV, Incarnationis Dominicae anno 1136; pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno VII.

CCXLVI. Carthusiensium Montis-Dei in dioecesi Remensi institutionem confirmat. (Anno 1136, Nov. 23.) [MARLOT, Metropolis Remensis, II, 312.]

[Col. 0296C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis fratribus in monasterio S. Mariae Montis-Dei divino famulatui mancipatis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare: nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex radice charitatis procedens, a puritate [Col. 0296D] religionis fuerit conservatus. Ideoque, dilecti in Domino filii, vestris justis desideriis clementer annuimus, et beatae Dei genitricis monasterium, in quo divino vacatis servitio, apostolicae sedis privilegio communimus, in primis siquidem statuentes ut ordo monasticus, qui secundum normam et institutionem fratrum Carthusiensium, in eodem loco noscitur institutus, perpetuis futuris temporibus ibidem irrefragabiliter observetur. Sancimus etiam ut nulli omnino liceat ordinem Carthusiensium in eodem monasterio stabilitum infringere, minuere vel mutare, et libertatem quam Carthusia, scilicet caput hujus ordinis, habet, vestrum coenobium nihilominus obtineat, nec alicui eam liceat ullatenus violare. Ut [Col. 0297A] autem mente et corpore omnipotenti Deo servire liberius valeatis, simili modo decernimus vos ab omni inquietudine cujuslibet rei vel placiti quietos ac liberos remanere, nec de his quae in terris, pascuis, silvis aut agricultura vobis collata sunt, ullam vos injuriam vel molestiam sustinere. Terminos autem loci vestri propriis terminis duximus exprimendos, ab eodem scilicet Monte-Dei usque ad montem qui est juxta Setonam, versus orientalem plagam, sicut dederunt, ipsam terram Nicolaus de Burgo, et Willelmus; versus occidentem usque ad aquam Bairone; a meridie usque ad antiquum aggerem, qui vadit de ponte Bairone [ vel Bariorone, ut est in bulla Eugenii ], usque ad Mosomense castrum; a septentrione usque ad fagos in fundo vallis [Col. 0297B] silvae, quae est comitis Regitestensis, cujus voluntate et concessione hoc donum factum atque firmatum est. Adjicientes etiam ut nulla femina fines vestros introeat, nisi forte id fiat propter transitum, qui per loca vestra viatoribus debet esse communis. Decernimus igitur ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum dioecesani episcopi debita justitia et reverentia [ in charta Eugenii habetur: salva sedis apostolicae auctoritate et dioecesani episcopi canonica reverentia].

[Col. 0297C] Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • [Col. 0297D] Ego Innocentius Ecclesiae Catholicae episcopus.
  • Ego Guillermus Praenestinus episcopus.
  • Ego Theodevinus Rufinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sancti Adriani.
  • Ego Chrisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joan. et Pauli.

Datum Pisis per manum Armeraci S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, IX Kalend. Decemb., indict. XIV, Incarnat. Dominicae anno 1136, pontificatus vero domini Innocentii P. R. II anno VII.

CCXLVII. Confirmat immunitates ecclesiae Marsnensis prope Trajectum Mosae ad monasterium B. Remigii pertinentis, in qua canonicorum loco monachi substituuntur. (Anno 1136, Nov. 23.) [COCQUELINES, II, pag. 232.]

[Col. 0298A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dijecto filio ODONI abbati monasterii S. Remigii, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Locorum venerabilium cura nos admonet, de eorum quiete atque utilitate sollicite cogitare. Nec dubium quod si servorum Dei petitionibus benigne concurrimus, nostris opportunitatibus clementem [Col. 0298B] Dominum reperimus. Ideoque, dilecte in Domino fili Oddo abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, atque libertatem ecclesiae de Marsna, ad monasterium Beati Remigii pertinentis, ab Alexandro quondam Leodiensi episcopo tibi concessam, et ab Hermanno ejus archidiacono et fratribus suis laudatam atque firmatam, praesentis scripti pagina roboramus, et futuris temporibus inconvulsam manere decernimus, ut videlicet tam in praepositura quam etiam in canoniis, decentibus clericis, qui praefatae ecclesiae beneficia possident, juxta prudentiam et dispositionem tuam et successorum tuorum, loco eorum monachi substituantur.

Praepositus vero, qui ex parte tua vel successorum tuorum eidem loco praefuerit, sacerdotem sub [Col. 0298C] tali praebenda, qualem ipse praepositus, consensu abbatis et fratrum coenobii Sancti Remigii, qui pro tempore fuerit, providerit, constitutum Leodiensi archidiacono praesentabit, a quo nimirum sibi cura committetur, et ipse sacerdos de omni episcopali et synodali jure secundum Leodiensis episcopatus consuetudinem respondebit.

Nulli ergo hominum liceat eamdem concessionem, monasterio B. Remigii factam, infringere vel mutare, aut qualibet occasione convellere; sed omnia tibi tuisque successoribus integra conserventur, quemadmodum praesentis scripti sanctione, praefati Alexandri quondam episcopi concessione noscitur institutum. Si qua sane ecclesiastica saecularisve [Col. 0298D] persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat.

Cunctis autem hanc nostram confirmationem servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • [Col. 0299A] Ego Lucas presbyter cardinalis tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Guido diaconus cardinalis S. Adriani.
  • Ego Chrysogonus diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu.

Datum Pisis per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IX Kalendas Decembris, indictione XIV, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno VII.

CCXLVIII Canonicorum ecclesiae S. Laurentii Januensis possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1136, Dec. 7.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 860].

[Col. 0299B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GUIDONI praeposito et canonicis matricis ecclesiae Sancti Laurentii Januensis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Apostolicae sedis nos monet auctoritas, etc. Statuimus enim ut qualescunque possessiones, etc. In quibus haec propriis nominibus adnotanda, etc. Nulli, etc. Si qua igitur, etc. Amen

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Theodevinus S. Rufinae episc.
  • Ego Anselmus presb. card.
  • Ego Lucas presb. card.
  • [Col. 0299C] Ego Guido indignus sacerdos.
  • Ego Gregorius diac. SS. Sergii et Bacchi
  • Ego Guidus diac. card. S. Adriani.
  • Ego Chrysogonus diac. card. S. Mariae in Porticu.

Datum Pisis per manum Aymerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, VII Idus Decembris, ind. XIV, Incarn. Dom. anno 1136, pontificatus vero D. Innocentii papae II anno VII.

CCXLIX. Confirmat ordinem canonicorum regularium S. Augustini, recens introductum in Steinfeldense coenobium Coloniensis dioecesis. (Anno 1136, Dec. 10.) [COCQUELINES, t. II, p. 232.]

[Col. 0299D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis EVERUINO praeposito et fratribus in ecclesia de Steinvelt canonicam vitam professis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri, quatenus devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Proinde, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus gratum praebentes assensum, ecclesiam Steinvelt, in qua divinis estis obsequiis mancipati, apostolicae sedis privilegio communimus in primis siquidem statuentes ut ordo canonicus, [Col. 0300A] qui secundum beati Augustini regulam ibidem noscitur institutus, perpetuis futuris temporibus inviolabiliter observetur. Praecipimus insuper ut nulli fratrum vestrorum, post factam professionem, absque libera praepositi et fratrum licentia ecclesiam vestram relinquere, et ad alium locum liceat transvolare, nec aliquis eum retinere praesumat in praeposituris quae per fratres vestros instituuntur. Ordo vester secundum beati Augustini regulam teneatur, et si quid novi in ordine statuendum fuerit, communi assensu praelatorum vestri annui conventus concorditer statuatur. Praeposituras quoque a vestris fratribus institutas, a vobis pro confirmatione ordinis visitari, et praepositos earum, per singulos annos vestram ecclesiam visitare decernimus. Monasteria [Col. 0300B] quoque sanctimonialium, qui se magisterio vestrae ecclesiae regenda subjiciunt ab eodem se absolvi, et alii subdi postea non praesumant. Ut autem omnipotenti Domino servire securius valeatis, libertatem a recolendae memoriae Friderico archiepiscopo Coloniensi ecclesiae vestrae concessam, et a venerabili fratre nostro, Brunone, ejus decessore, postmodum approbatam, ipsius precibus inclinati, omnimodam firmitatem in perpetuum tenere sancimus. Porro quascunque possessiones, quaecunque bona, eadem ecclesia Steinvelt inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum, concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et [Col. 0300C] illibata consistant. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate recognoscat, et a sacratis simo corpore et sanguine Dei et Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus [Col. 0300D] subscripsi.
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis.
  • Ego Benfredus presbyter cardinalis.
  • Ego Chrysogonus diaconus card. S. Marie in Porticu.
  • Ego Lucas presbyter card. tituli SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Martinus presbyter card. tit. S. Stephani.
  • [Col. 0301A] Ego Guido indignus sacerdos.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. S. Priscae.

Data Pisis per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancellarii, IV Idus Decembris, indictione XIV, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno VII.

CCL. Ad Stephanum Anglorum regem.—In regem unanimiter electum et consecratum in specialem B. Petri et Romanae Ecclesiae filium recipit. (Anno 1136.) [D. BOUQUET, t. XV, p. 391.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio STEPHANO, illustri Anglorum [Col. 0301B] regi, salutem et apostolicam benedictionem.

Rex regum et Dominus dominantium, in cujus manu sunt omnium potestates et omnia jura regnorum, ex incomprehensibili supernae providentiae dispensatione, quando vuit, mutat tempora et transfert regna. Sicut enim attestatur Propheta: Dominator excelsus in regno hominum, et cui voluerit dat illud (Dan. IV, 14) . Quot commoditates, quanta jucunditatis tranquillitas, quantumque justitiae censura in regno Angliae et ducatu Northmanniae, regnante filio nostro glorioso Henrico rege, viguerunt, eo humanis rebus exempto, oculata fide perclaruit. Cum etiam idem esset religiosorum virorum amator, pacis et justitiae cultor, viduarum et orphanorum [Col. 0301C] propitius consolator, et eorum qui impotentia defendere se non poterant pius defensor, ipso sublato de medio, prout accepimus, turbata est religio in regno Angliae, et nullum mandatum pacis seu justitiae in adjutorio regali vigebat, atque atrocitatem tantorum scelerum comitabatur impunitas. Ne autem diutius grassando in populum Dei debacchari posset dira ferocitas, inclinata est ad preces religiosorum virorum divinae miseratio pietatis; et tantis flagitiis potenter occurrens quemadmodum venerabilium fratrum nostrorum archiepiscoporum, episcoporum earumdem regionum, et amatorum sanctae Romanae Ecclesiae, gloriosi Francorum regis et illustris viri comitis Theobaldi scripta testantur, et industriorum virorum nobis indicavit assertio, communi voto et [Col. 0301D] unanimi assensu tam procerum quam etiam populi, te in regem eligere, et a praesulibus regni consecrari providit . Nos cognoscentes vota tantorum virorum [Col. 0302A] in personam tuam, praeeunte divina gratia, convenisse, pro spe etiam certa te beato Petro in ipsa consecrationis tuae die obedientiam et reverentiam promisisse, et quia de praefati regis prosapia prope posito gradu originem traxisse dignosceris; quod de te factum est gratum habentes, te in specialem B. Petri et sanctae Romanae Ecclesiae filium affectione paterna recipimus, et in eadem honoris et familiaritatis praerogativa qua praedecessor tuus egregiae recordationis Henricus a nobis coronabatur, te propensius volumus retinere.

CCLI. Bulla in gratiam canonicorum regularium S. Joannis in suburbio Senonensi (Anno 1136.) [ Gall. Christ., XII, Instrum. 359.]

[Col. 0302B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HAIMARDO abbati ecclesiae S. Joannis evangelistae quae in Senonensi suburbio sita est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Officii nostri hortatur nos auctoritas Ecclesiarum statuta satagere et earum quieti ac utilitati salubriter, auxiliante Domino, providere. Dignum namque est et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti fuimus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et B. Petri atque apostolicae sedis patrocinio muniamus. Quamobrem, dilecte in Domino fili Raynarde abbas, petitiones [Col. 0302C] tuas clementer admittimus, et ecclesiam S. Joannis, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sanctae Romanae Ecclesiae privilegio communimus, statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, ampliante Deo, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus in perpetuum et illibata serventur, in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: ecclesiam scilicet Sancti Stephani de Castro-Raynardi cum suis appendiciis, a venerabili fratre nostro Henrico Senonensi archiepiscopo de consensu capituli sui praefatae ecclesiae S. Joannis concessam, ecclesiam quoque S. Salvatoris [Col. 0302D] a capitulo et canonicis Senonensibus, jam dicto fratre nostro Henrico archiepiscopo assensum praebente, vobis cum omnibus pertinentiis commissam, [Col. 0303A] et a beatae memoriae praedecessore nostro papa Honorio confirmatam concedimus, ratificamus et approbamus auctoritate apostolica, etc. . . . .

Datum anno Domini millesimo centesimo tricesimo sexto.

CCLII. Ad canonicos ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. (Circa annum 1136.) [BALUZ., Miscell., IV, 591.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis S. Fridiani, salutem et apostolicam benedictionem.

De obitu charissimi filii nostri A. prioris vestri, recolendae memoriae, tanto amplius condolemus, quanto in ejus subtractione nobis ac vobis majora [Col. 0303B] consilia et solatia sunt sublata; verumtamen non modicum consolamur, quod et vita ejus coram Deo et hominibus laudabilis exstitit, vosque ipsius sacris disciplinis instructos in persona dilecti filii nostri Jer. unanimiter convenisse, et in pace atque unitate . . . . Caetera desunt.

CCLIII. Universis clericis et laicis per episcopatum Lucensem constitutis Attonem priorem et fratres ecclesiae S. Frigdiani commendat. Anno 1133-1137, Jan. 5. [BALUZ., ibid., p. 589.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis universis clericis ac laicis per Lucanum episcopatum consistentibus, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0303C] B. Fridiani ecclesia pro religione et vitae ibidem Domino famulantium honestate, tam apud vicinas quam apud nationes externas, maxima devotione et reverentia honoratur. Per cujus profecto institutionem, quamplures hominum Spiritus sancti gratia illustrati, relictis pompis saecularibus, se ad omnipotentis Dei servitium transtulerunt, et suae bonae conversationis exemplo ad recta opera exercenda informare fidelium populorum animos non desistunt. Aequum est igitur ut sedes apostolica fratres ipsius loci paternis affectionibus diligat, et sui erga eos amoris efficaciam patenter ostendat. Quapropter universitatem vestram exhortamur in Domino, ut dilectum filium vestrum Attonem priorem ac fratres [Col. 0303D] praefatae S. Fridiani Ecclesiae devotissime honoretis, et tam in hospitalitate quam in aliis eorum opportunitatibus hilari benignitate eis solatia praebeatis. Qui autem illis hospitalitatem denegat, se non manere in charitate demonstrat. Vestra igitur interest, dilectissimi in Domino filii, nostris commonitionibus humiliter obedire, quatenus ejusdem B. Fridiani et aliorum sanctorum intercedentibus meritis, pro eorumdem fratrum susceptione et impensis beneficiis, orationum, quae in eodem loco Domino exhibentur, participes fieri, et post hujus vitae cursum aeternae retributionis mercedem a remuneratore omnium bonorum Deo percipere mereamini.

Data Pisis Nonis Januarii.

CCLIV. Ad Petronillam Fontis Ebraldi abbatissam. (Anno 1133-1137, Jan. 5.) [PAVILLON, Vie de Robert d'Arbrissel, Pr., p. 628.]

[Col. 0304A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo Petronillae abbatissae Fontis Ebraldi, salutem et apostolicam benedictionem.

Significatum est nobis te magnopere requiem quaerere, et gregis tibi commissi colla velle quiescere; quod profecto tanto gravius ferimus, quanto diebus istis novissimis periculosa tempora instare noscuntur. Attende ad hoc quod apostolorum principi voce Dominica dicitur: Si diligis me, pasce oves meas, ex quo nimirum colligitur quia, si is qui dono supernae gratiae gregem Dominicam pascendo praeest, [Col. 0304B] et hoc ipsum facere renuit, pastorem summum se minime amare demonstrat; sed B. Martinus confessor Domini gloriosus, praelatis Ecclesiae laudabile relinquens exemplum, semetipsum, si adhuc esset populo necessarius, laborem pro eo subire humiliter paratum esse ostendit. Quapropter dilectionem tuam monemus, et per obedientiam imperamus, ut gregem tibi commissum nulla ratione relinquas, sed potius more solito sorores tuas temporaliter et spiritualiter studeas procurare, quatenus una cum ipsis praesentari Reginae virginum merearis, immortalitatis stolam a remuneratore omnium bonorum Domino perpetuis laboribus susceptura.

CCLV. Ad Hugonem archiepiscopum Rothomagensem, in corrigendis vitiis severum, ad mansuetudinem adhortatur, promittit, si abbas S. Vandrigisili «usque ad proximam Pentecostes solemnitatem obedire ei contempserit, se sententiam quam in illum rationabilem promulgaverit, ratam habiturum.» Stolam dono mittit. (Anno 1133-1137, Jan. 20.) [ Neustria pia, p. 174.]

[Col. 0304C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HUGONI, Rothomagensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fervorem tuae dilectionis ac constantiam fidei, quae in persona tua hactenus claruerunt, exigente temporis necessitate, tam apud ecclesiasticas quam saeculares personas, ipsis operum fructibus sancta [Col. 0304D] Dei Ecclesia comprobavit. Unde et in specula domus Domini divina providentia constitutus, super commissum gregem, more boni pastoris, diligenter invigilas, et te severum in corrigendis vitiis exhibendo, episcopale officium verbis et exemplis adimplere contendis. Age nunc, charissime, et, juxta Apostoli vocem, obsecra, increpa, argue (II Tim. IV) , in omnibus tamen charitate et mansuetudine, ac sanctorum canonum forma servata. Nec ullatenus arbitreris quod ea, quae recte a te statuta sunt, in irritum devocare, et quae plantaveris disperdere aut eradicare velimus, quin potius ea quae secundum Deum et justitiam feceris, perpetua firmitate volumus observari. Quod si abbas S. Wandregisili, usque ad [Col. 0305A] proximam Pentecostes solemnitatem obedire fraternitati tuae contempserit, sententiam, quam in ipsum rationabilem promulgabis, apostolica auctoritate, ratam habebimus. Praeterea, frater dilectissime, te praesentibus litteris duximus commonendum, quatenus personam tuam studeas praeparare, ut, cum nuntium nostrum acceperis, B. Petri servitium valeas exercere. Stolam ob insigne dilectionis de collo nostro assumptam, per dilectos filios nostros, R. et G. viros industrios tibique devotos, charitati tuae transmittimus, ut videlicet ad honorem Dei et B. Petri reverentiam nostrique memoriam, ea assidue perfruaris.

Data Pisis XIII Kalend. Februar

CCLVI-CCLVII. Privilegium pro monasterio Sancti Petri Mellicensis. (Anno 1137, Jan. 3.) [HUEBER, Austria illustrata, p. 8.]

[Col. 0305B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HERCHINFRIDO abbati monasterii Sancti Petri de Medelik ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Apostolicae sedis cui, disponente Domino, praesidemus, auctoritate compellimur, ut venerabilia loca, praesertim quae beati Petri juris existunt, atque per sanctas inibi Domino familiaritates diligamus, et eorum quieti et utilitati salubriter, auxiliante Deo, providere curemus. Hujus itaque rationis intuitu, dilecte in Domino fili Herchinfride abbas, tuis rationabilibus [Col. 0305C] postulationibus annuentes, Beati Petri monasterium, cui divina providentia praesides, quod utique illustris vir Luipoldus marchio a parentibus suis in Medlick, in parochia Pataviensi constructum, et sub patronatus sui jure possessum, sanctae Romanae Ecclesiae obtulit, ejus tuitione perpetua confovendum ad instar praedecessorum nostrorum recolendae memoriae Paschalis et Calixti Romanorum pontificum, apostolicae sedis privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones quaecunque praedia sive ecclesias cum decimarum oblationibus praedicti principes Luipoldus, et pater ejus Luipoldus, ac caeteri parentes ejus, seu alii fideles de jure proprio eidem coenobio contulerunt, sive in posterum [Col. 0305D] offerri contigerit, tibi tuisque successoribus praesentis scripti pagina roboramus. Obeunte vero te nunc ejus loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, providerint eligendum. Electus autem ad Romanum pontificem veniat consecrandus. Porro circummanentium abbatum subire judicium non cogamini, nisi forte illorum qui ad jus et proprietatem sedis apostolicae pertinent cum ecclesiasticae necessitatis causa exegerit. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes monachorum qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a Pataviensi accipietis [Col. 0306A] episcopo, si quidem gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et si ea gratis ac sine pravitate aliqua voluerit exhibere; alioquin quem malueritis Catholicum adeatis antistitem, qui nimirum apostolicae sedis fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Laicos sane seu clericos saecularem vitam agentes, absque ullius episcopi vel praepositi contradictione ad conversionem suscipiendi licentiam habeatis. Sepulturam quoque ipsius loci liberam omnino esse decernimus, ut videlicet eorum qui illic sepeliri desideraverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Advocatus autem ejusdem loci Luipoldus marchio maneat, vel ejus haeres, quicunque in posterum marchiam obtinuerit. Verumtamen neque illis, neque [Col. 0306B] alicui prorsus hominum liceat in eodem monasterio vel in bonis ejus quidquam tibi temere vindicare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia quae inpraesentiarum idem coenobium juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Deo, poterit adipisci, integra et illibata conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis, nobis nostrisque successoribus aureum unum annis singulis persolvetis. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc [Col. 0306C] nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit; si secundo tertiove commonita, reatum suum congrua satisfactione non emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum Pisis per manum Hunnerici sanctae Romanae [Col. 0306D] Ecclesiae diaconi et cancellarii, III Nonas Januarii, indict. XIV, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus domni Innocentii II papae anno VII.

CCLVIII. Agnetem, uxorem quondam Leopoldi marchionis, et filios ejus de Leopoldi morte consolatur. Monachos Mellicenses commendat. Haec addit: «Juxta petitiones vestras charissimum filium imperatorem Lotharium, cum ipsum nos videre contigerit, ut vestram vobis justitiam conservet, libenter et affectuose rogabimus. » (Anno 1137, Jan. 8.) [FISCHER, Merkw. Schicks. v. Klosternenbrurg II, 132 (SCHRAMB, Chron. Mellic., 71).]

CCLIX. Monasterium S. Trinitatis Sacargiense tuendum suscipit ejusque privilegia confirmat. (Anno 1137, Jan. 21.) [ Annal. Camaldul., III, 258.]

[Col. 0307A]

CCLX. Privilegium pro ecclesiae ecclesia Bonae Spei. (Anno 1137, Jan. 27.) [HUGO, Annal. Praemonstr. I, 301.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ODONI, abbati de Bona Spe, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter [Col. 0307B] enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Quamobrem, dilecte in Domino fili Odo abbas venerabilis fratris nostri Milonis Tervanensis episcopi, religiosi siquidem, prudentis atque discreti viri precibus inclinati, tuis justis desideriis clementer annuimus, et ecclesiam de Bona Spe, cui Deo auctore, praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio, communimus statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis rationabiliter, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata serventur. In quibus haec propriis visa sunt exprimenda [Col. 0307C] vocabulis: Allodium scilicet, in quo praefata Beatae Dei genitricis ecclesia sita est in loco de Vallereilla. Allodium de Ramelgiis; allodium de Gays; tria molendina, duo videlicet juxta abbatiam et tertium in valle de Lestinis. Allodium de Morteri, salvo siquidem censu annuo, quam canonicis S. Yonnis de Valencianis debetis pro ea persolvere, scilicet quinque modios avenae; duos modios boni frumenti, et dimidium; duos modios siliginis et dimidium; tredecim nummos, et totidem Gallinatios. Pro tota decima tam annonae, quam pecorum decem modios et tres solidos. Pro decima curiae juxta abbatiam, sex nummos ecclesiae Sanctae Mariae Cameracensis solvendos. Pro decima de Rasmelgiis, annonae ac pecorum, ecclesiae Lobiensi [Col. 0307D] decem solidos. Pro decima pecorum de Gays, ecclesiae S. Huberti de Marolis, quinque solidos. Quae utique supradicta, scriptis seu chirographis eorum, per quos eadem possidetis vobis sunt concessa atque firmata. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam Beatae Mariae de Bona Spe temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia ei, cum integritate serventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura, salva nimirum dioecesani episcopi canonica justitia et reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis [Col. 0308A] paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum suum correxerit potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus
  • Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Theodwinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus.
  • [Col. 0308B] Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis titulo S. Laurentii in Licina.
  • Ego Bezifredus, presbyter cardinalis titulo Vestinae.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Martinus, presbyter cardinalis titulo Sancti Stephani.
  • Ego Guido indignus sacerdos
  • Ego GG. presbyter cardinalis titulo S. Priscae
  • Ego Bernardus presbyter cardinalis titulo Sancti Chrysogoni.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bachhi.
  • [Col. 0308C] Ego Guido diaconus cardinalis titulo Sanctorum Cosmae et Damiani.

Datum Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VI Kal. Februarii, indictione XV, Incarnat. Domini anno 1137, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno VII.

CCLXI. Bulla confirmatrix translationis abbatiae a S. Firmino ad Joannem secus Seylam, nec non possessionem ejusdem abbatiae. (Anno 1137, Jan. 30.) [HUGO, Annales ord. Praemonstr., I, 691.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio FULCONI Ambianensi abbati de S. Joanne, [Col. 0308D] ejusque fratribus regulariter substituendis in perpetuum.

Pia postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Quamobrem, dilecte in Domino fili Fulco abbas, venerabilis fratris nostri Milonis Tervanensis episcopi, religiosi siquidem, prudentis atque discreti viri, precibus inclinati, tuis justis desideriis clementer annuimus, et ecclesiam de S. Joanne cui Deo auctore praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, [Col. 0309A] aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis ustis modis rationabiliter praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata serventur; in quibus haec propria visa sunt exprimenda vocabulis: altare videlicet S. Germani, et altare S. Firmini de valle, et altare S. Marcelli, cum tota decima ecclesiae, ad quod videlicet altare S. Marcelli pertinet, villa quae dicitur Marlemont, et villula quae dicitur Bertincuria. Molendinum quoque quod dedit vobis vicedominus de Pincheni ( Pepigny ). Decimas etiam animalium et nutrimentorum vestrorum quas utique venerabilium fratrum nostrorum precibus Rainaldi Remensis archiepiscopi et Guarini Ambianensis episcopi, vobis canonici S. [Col. 0309B] Mariae Ambianensis ecclesiae concesserunt. Curiam quoque in valle Guidonis sitam cum oratorio et terra quae pertinent ad ipsam vallem cum decima. Extra vero ubicunque in territorio de Mairiu terram fratres excoluerint. Tertiam partem decimae casae ecclesiae de Waubercurte quam dedit Robertus clericus. Quae nimirum omnia ad vestram ecclesiam spectare noscuntur. Decernimus ergo ut nulli hominum liceat praefatam ecclesiam B. Joannis Baptistae temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus visitationibus fatigare, sed omnia ei in integritate serventur, eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura, [Col. 0309C] salva nimirum dioecesani episcopi canonica justitia et reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • [Col. 0309D] Ego Guillelmus Praenestinus episcopus.
  • Ego Theodwinus S. Vulfinae episcopus.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis titulo S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Lettifredus presbyter cardinalis titulo Vestinae.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Martinus presb. card. tit. S. Stephani.
  • Ego Guido indignus sacerdos.
  • Ego GG. presbyter cardin. tit. S. Priscae.
  • Ego Bernardus presbyt. card. tit. S. Grisogoni.
  • Ego Gregorius diacon. card. tit. SS. Sergii et Bacchi.
  • [Col. 0310A] Ego Guido diacon. card. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Guido diacon. card. titulo S. Adriani

Data Pisis per manum Alberici, sanctae Romanae Ecclesiae diacon. cardinalis et cancellarii, III Kal. Febr., indictione XV, Incarnationis Dominicae anno 1137; pontificatus vero domni Innocentii II papae anno VII

CCLXII. Privilegium pro monasterio S. Petri Selincurtensis. (Anno 1137, Jan. 30.) [HUGO, Annal. ord. Praemonstrat., t. II, p. 360.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GALTERO abbati Sancti Petri de Selincuria, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum

[Col. 0310B] Piae postulationes voluntatis effectu debemus prosequente complere, ut et devotionis sinceritas indubitanter vires assumat. Quamobrem, fili Galtere abbas Sancti Petri de Selincuria, tuis justis desideriis clementer annuimus, et ecclesiam cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum, concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis rationabiliter, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata serventur. In quibus haec propriis exprimenda sunt vocabulis: terra [Col. 0310C] scilicet quae est contra ecclesiam, et duae partes decimae de Selincuria; tertia pars decimae de Warsuvio, decimae etiam omnium animalium et hortorum ejusdem loci quas concessit dominus Frumoldus prior, et universum capitulum Sancti Martini Ambianensis, et tertia pars decimae de Tancheremaisnil, etc. . . . . Omnia quae Guarinus episcopus et Simon archidiaconus praedictae ecclesiae concesserunt, etc. . . . Decernimus ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia cum integritate serventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura, salva nimirum episcopi dioecesani [Col. 0310D] canonica justitia. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui piaculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant

Data Pisis per manum Almerici, sanctae Romanae [Col. 0311A] Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Kalendas Februarii, indictione XV, Incarnationis Dominicae anno 1137, pontificatus domni Innocenti II papae anno VII.

CCLXIII. Monasterii S. Mariae de Columba possessiones rogata Bernardi abbatis Clarevallensis, confirmat (Anno 1137, Febr. 7.) [UGHELLI, Italia sacra, II, 213.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio BERNARDO Clarevallensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in loco qui Columba dicitur, et Carettum antiquitus vocabatur, quique in Placentino episcopatu situs est, in perpetuum.

[Col. 0311B] Piae postulatio voluntatis effectu debet promovere complementum, quatenus devotionis singularitas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Quamobrem, charissime in domino fili Bernarde abbas, tuis precibus annuentes, monasterium, quod in loco qui Columba dicitur situm est, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem totus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, fratribus, qui ibidem pro tempore fuerint, firmiter in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec [Col. 0311C] specialiter duximus adnotanda: omnes videlicet terras illas, quas illustr. vir Pallavicinus marchio, et nobilis signifer Placentiae civitatis, sive alii boni viri, eidem loco devotionis intuitu, contulerunt, quas nimirum ejusdem loco fratribus quietas, et liberas jure perpetuo permanere, et ab omni saeculari exactione remotas fore sancimus. Et quoniam communem vitam degentes de aliorum eleemosynis et beneficentia debent vivere, constituimus ut de laboribus, quos fratres ipsius monasterii propriis manibus, aut sumptibus excolunt, nullus ab eis decimas exigere nec suscipere audeat. Decernimus etiam ut a villa, quae Senna dicitur, usque Bundium, seu infra alios terminos, a venerabili fratre nostro Arduino episcopo, nec non a clero, et populo Placentino [Col. 0311D] specialiter designatos, nulla ecclesia quolibet tempore construatur, nullaque saecularis habitatio prorsus fiat. Nulli ergo hominum fas sit idem monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra [Col. 0312A] conserventur usibus fratrum ibidem Domino famulantium profutura. Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae concessionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei, et Domini nostri Jesu Christi aliena sit, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Conservantes autem haec omnipotentis Dei, et BB. Petri et Pauli, apostolorum ejus, gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subs.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus subsc.
  • [Col. 0312B] Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem subscr
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli SS.
  • Ego Bernardus presb. card. tit. S. Chrysogoni SS.
  • Ego Ivo diaconus cardin. S. Mariae in Aquiro SS.

Datum Pisis per manum Americi S. R. E. diac. card. et cancellarii, VII Id. Febr., ind. XV, Incarn. Dom. ann 1137, pontific. vero D. Innocentii papae II anno VII.

CCLXIV. Xenodochii S. Joannis Hierosolymitani protectionem suscipit, bona confirmat, privilegia auget. (Anno 1137, Febr. 8.) [ Priviléges de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem, p. 85.]

[Col. 0312C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio RAYMUNDO magistro xenodochii sanctae civitatis Hierusalem, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Christianae fidei religio hoc pie credit et veraciter profitetur, quod Dominus et Salvator noster Jesus Christus, cum omnium dives esset, pro nobis est pauper effectus. Unde etiam ipse suis imitatoribus opportunae consolationis praemia repromittens, Beati, inquit, pauperes, quoniam vestrum est regnum coelorum; idemque pater orphanorum et refugium [Col. 0312D] pauperum ad hospitalitatem ac beneficentiam nos exhortans in Evangelio ait: Quod uni ex minimis meis fecistis, mihi fecistis; quique ad comprobandam tantae humanitatis excellentissimam bonitatem, etiam pro calice aquae frigidae se mercedem redditurum asseruit. Et nos igitur quibus ex injuncto [Col. 0313A] officio imminet his qui longe et his qui prope sunt paterna sollicitudine providere, devotionem vestram debita benignitate complectimur, et quemadmodum postulastis, hospitalem domum sanctae civitatis Jerusalem, sub beati Petri tutela suscipimus, et personas sive res ad eam pertinentes apostolicae sedis privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Si quando vero fuerint loca deserta, eidem venerabili domui ab aliquo pia devotione collata, liceat vobis ibidem villas aedificare, [Col. 0313B] ecclesias et coemeteria ad opus omnium ibi manentium fabricare. Cum autem vobis terrae cultae vel incultae justo titulo conferentur, facultatem et licentiam habeatis ibidem oratoria construendi, et coemeteria faciendi ad opus tantum fratrum qui de vestra fuerint mensa. Decernimus ergo ut receptores vestrarum fraternitatum, sive collectarum, salvo jure dominorum suorum, in beati Petri et nostra protectione consistant et per terras in quibus fuerint, pacem habeant. Simili modo sancimus ut quicunque in vestra fuerit fraternitate receptus, si forte ecclesia ad quam pertinet a divinis officiis erit prohibita, eumque mori contigerit, eidem sepultura ecclesiastica denegetur, nisi nominatim anathematis vinculo fuerit innodatus. Praeterea si quis fratrum vestrorum, [Col. 0313C] qui ad recipiendas easdem fraternitates vel collectas, a vobis fuerint missi in quamlibet civitatem, castellum vel vicum advenerint, si forte locus ipse a divinis officiis sit interdictus, pro omnipotentis Dei reverentia, in eorum adventu, semel in anno aperiantur ecclesiae, et exclusis excommunicatis, divina ibi officia celebrentur. Quia vero, omnia vestra sustentationibus pauperum et peregrinorum debent cedere, ac pro hoc nullatenus ea aliis usibus convenit applicari, constituimus, ut de laboribus quos vestris sumptibus colitis, dare decimas non cogamini.

Nulli ergo hominum fas omnino sit, super hac concessione nostra vos temere perturbare, aut possessiones [Col. 0313D] vestras auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris et pauperum usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum, congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem locis sua jura servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, [Col. 0314A] quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen. . . . . . . Amen.

Sigilli loco scriptum est in orbem:

ADJUVA NOS, DEUS, SALUTARIS NOSTER.

Et in medio:

SANCTUS PETRUS, SANCTUS PAULUS, INNOCENTIUS PAPA SECUNDUS

Signatum:

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis titulo Sanctae Crucis in Hierusalem.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis titulo Sancti Laurentii in Lucina.
  • Ego Lucas presbyter titulo Sanctorum Joannis [Col. 0314B] et Pauli.
  • Ego frater Bernardus presbyter cardinalis titulo Sancti Chrysogoni.
  • Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Portu.
  • Ego Ubaldus cardinalis S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Theodeumirus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Wido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • Ego Guido cardinalis Sancti Adriani.
  • Ego Vassallus diaconus cardinalis Sancti Eustachii.

[Col. 0314C] Data Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VII Idus Februarii, indictione XV, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo septimo, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno septimo.

CCLXV. Privilegium pro monasterio Petri Perusini. (Anno 1137, Febr. 10.) [COCQUELINES, II, p. 234.

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HIERONYMO abbati monasterii Sancti Petri, quod secus Perusinam civitatem situm est, ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

[Col. 0314D] Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino fili Hieronyme, tuis postulationibus clementer annuimus, atque praedecessorum nostrorum vestigiis inhaerentes, monasterium beati Petri, cui auctore Deo praesides, apostolicae sedis privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, tibi tuisque successoribus firma et illibata [Col. 0315A] permaneant, tam in ecclesiis quam in cellis, curtibus, plebibus, monasteriis, fundis atque casalibus: in quibus utique haec propriis nominibus duximus exprimenda: plebem scilicet Sancti Constantini, Sancti Rufini, Sancti Martini, et Sancti Joannis; plebem Sancti Martyrii, ecclesiam Sancti Benedicti in Angellione cum suis pertinentiis, ecclesiam Sancti Justini cum curte sua, ecclesiam Sancti Andreae, et Sancti Angeli de Aliano, cum suis pertinentiis, ecclesiam Sanctae Mariae in Petiviano, et Sancti Clementis; curtem de Casale, curtem de Petroniano, et hoc, quod vobis pertinet de curte et ecclesia Sancti Donati de Civitella, necnon et terram Ugonis nepotis Bernonis de monte Nigro. Apostolicae quoque sedis tibi munimine confirmamus ecclesias Sanctorum [Col. 0315B] Apollinaris, Blasii et Montani, cum suis omnibus pertinentiis, salvo annuo censu Farfensis Ecclesiae. Quin etiam confirmamus massas tres in comitatu Perusino positas, unam quae vocatur Cusulo, alteram Filontio, et aliam quae nuncupatur Casalina, cum ecclesiis, vineis, campis, hortis, montibus, cultis et incultis, omnibusque suis pertinentiis: monasterium quoque Sancti Angeli in comitatu Astisinate, in loco qui dicitur Limisano, cum cellis et capellis suis, et cum omnibus sibi pertinentibus, atque monasterium Sancti Salvatoris in Cathale, cum omnibus sibi pertinentibus; et monasterium Sancti Petri in Plojano cum universis suis pertinentiis, ecclesiam Sancti Sylvestri in Murcella, ecclesiam Sancti Donati, et quidquid vestri juris esse [Col. 0315C] dignoscitur in Agello, ecclesiam Sanctae Mariae in Podio cum omnibus pertinentiis, ecclesiam Sancti Pauli in Monticello, atque ecclesiam Sancti Petri de Petroniano, cum curte sua. Sane chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, sive basilicarum, ordinationes monachorum, qui ad sacros fuerint ordines promovendi et clericorum ad idem monasterium pertinentium, a dioecesano accipietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et si ea gratis et sine pravitate voluerit exhibere, alioquin liceat vobis Catholicum, quem malueritis, adire antistitem, et ab eo consecrationum sacramenta suscipere; qui sanctae Romanae Ecclesiae fultus auctoritate, quae postulatis indulgeat. Obeunte vero te, [Col. 0315D] nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam, elegerint a Romano pontifice consecrandum. Missas autem publicas in eodem monasterio per episcopum fieri, vel stationes, aut ordinationes aliquas celebrari, praeter abbatis ac fratrum voluntatem omnimodo prohibemus, ne in servorum Dei recessibus occasio popularibus praebeatur ulla conventibus. Nec ulli episcopo facultas sit, praeter Romani pontificis conniventiam, idem coenobium, aut ejus cellas, gravare, interdicere, vel excommunicare, seu exactiones novas imponere, [Col. 0316A] nec saecularium procerum cuiquam liceat, fodrum, vel aliud servitium, ab eodem monasterio aut ejus pertinentiis extorquere, salvo nimirum jure ac dominio sanctae Romanae Ecclesiae. Decernimus igitur ut nulli omnino hominum liceat eamdem Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas injuste, usibus suis vindicare, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua ergo in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temerario ausu venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis [Col. 0316B] honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi Redemptoris aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus SS.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus SS.
  • Ego Theodewimus S. Rufinae episcopus SS.
  • Ego Berardus presbyter cardinalis tituli S. Crucis [Col. 0316C] in Hierusalem SS.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli S. Laurentii in Lucina SS.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis tituli S. Stephani SS.
  • Ego Guido indignus sacerdos SS.
  • Ego Bernardus presbyter cardinalis tituli S. Chrysogoni SS.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi SS.
  • Ego Vassalus diaconus cardinalis Sancti Eustachii SS.

Datum Pisis per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Idus Februarii, indictione XV, Incarnationis Dominicae [Col. 0316D] anno 1137, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno VII.

CCLXVI. Bulla pro monasterio Eleemosynensi. (Anno 1137, Febr. 18.) [ Gall. Christ., VIII, Instrum. 422.]

INNOCENTIUS episcopus, servus serverum Dei, dilecto in Christo filio OLRICO abbati monasterii de Eleemosyna ejusque successoribus regulariter instituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas pro Ecclesiarum statu satagere, et earum quieti atque utilitati salubriter auxiliante Domino providere. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, [Col. 0317A] ut qui ad Ecclesiarum regimen sumus assumpti, eas et a pravorum hominum incursibus tueamur, et beati Petri apostolicae sedis patrocinio confovere curemus. Quamobrem, dilecte in Domino fili Olrice abbas, tuis postulationibus clementer annuimus, et monasterium de Eleemosyna, cui auctore Deo praeesse dignosceris, praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum idem locus juste et legitime possidet, aut in futurum liberalitate principum, concessione pontificum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis largiente Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Et quoniam monachi et alii religiosi viri communi vita viventes, debent aliorum [Col. 0317B] eleemosynis ac beneficentio sustentari, simili modo sancimus, ut de laboribus quos propriis sumptibus colitis, seu etiam de nutrimentis vestris, nullus a vobis decimas exigere, nullusque suscipere audeat, ut quanto estis ab ecclesiasticarum vel saecularium personarum infestationibus liberi, et ab eorum actionibus expediti, tanto propensius, divinis famulatibus intendatis, et vota vestra juxta monasticae professionis observantiam omnipotenti Domino humiliter exhibere curetis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit vestrum monasterium temere perturbare, vel ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus molestationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione ac gubernatione [Col. 0317C] concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona scienter contra hanc nostrae concessionis paginam temerario ausu venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei ac Domini Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem praefato monasterio jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0317D] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Drogo Ostensis episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis tituli Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Crysogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.

[Col. 0318A] Datum Pisis per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kalend. Martii, indictione XIV, Incarnationis Dominicae anno 1136, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno VIII .

CCLXVII. Privilegium pro Ecclesia Arausicana. (Anno 1137, Febr. 25.) [ Gall. Christ., I, Instrum., 132.

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Guillelmo Araucensi episcopo, ejusque successoribus canonice promoventibus [ f. promovendis].

In beati Petri cathedra disponente Domino constituti, fratres nostros episcopos debemus diligere, [Col. 0318B] et loca eis commissa apostolicae sedis munimine confovere. Quamobrem, venerabilis frater Guillelme episcope, tuis postulationibus impartimur assensum, et ecclesiam Arausicensem, cui Deo auctore praesides, praesentis scripti pagina communivimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia in praesenti anno juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, operante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam scilicet Sancti Florentii, cum coemeterio et villa [Col. 0318C] quae Claustrum nominatur, infra ipsum coemeterium constituta, cum palude, condamina quam comitissa Auraicensis, assensu filii sui Raimbaldi, Beato Florentio contulit, cum decimis set caeteris possessionibus suis; ecclesiam Beati Eutropii, cum decimis totius territorii de Cadarossa, et possessionibus suis; ecclesiam Sancti Petri cum decimis et possessionibus suis; ecclesias de Monte Draconis, de Sagariis, de Jocondatis, cum decimis et possessionibus suis, de Mornatio, de Serigniano, de Grapontis, de Sancto Juliano, de Derbucio, de Guarda, de Travaillano, de Camareto, de Vellaiga, de Vacquayrassio, de Albuna, de Durbano, et Balmis, de Albagnano, de Jonqueriis, cum decimis et possessionibus suis et decimis de Sarriano, et de Podio-d'Icardo, [Col. 0318D] de Sancto Privato, de Causianis, de Gausianis et de Aselano, et ecclesiam Sancti Genesii, cum appendiciis suis, et caetera omnia quae venerabilium fratrum nostrorum praedecessorum tuorum episcoporum fraternitas de occupantium manibus eripuit. Ea etiam omnia quae per vos vel per feudales vestros praefata ecclesia possidere videtur, vobis nihilominus confirmamus; ad exemplum quoque praedecessoris nostri beatae memoriae papae Calixti apostolica auctoritate sancimus, ut in praefata Auraicensi ecclesia perpetuis futuris temporibus episcopalis sedes absque Tricastini episcopi, vel cujuslibet alterius contradictione consistat; [Col. 0319A] similiter idem locus propriam parochiam episcopalem obtineat, in qua tu, vel successores tui cleriricos ordinandi, ecclesias et oratoria consecrandi, et alia quae ad episcopale officium pertinent ministrandi facultatem liberam habeatis. Terminos sane Arausicensis parochiae, quos ex praecepto ejusdem praedecessoris nostri, in praesentia Attonis quondam Arelatensis archiepiscopi, et suffraganeorum ejus, per assertiones testium et instrumenta chartarum a praedecessore tuo bonae recordationis Berengario episcopo constat esse probatos, et Romae assistente Pontio Tricastino episcopo per eumdem Romanum pontificem, indagatis utrinque diligenter rationibus, in praesentia episcoporum et cardinalium collaudatis, praedictae Arausicensi ecclesiae [Col. 0319B] quiete et sine aliqua infestatione habendos, possidendosque firmamus; videlicet a ponte Abolena, per stratam regalem, quae vadit inter duos montes usque ad Diganum, et a praedicto ponte sicut ascendit aqua de Lez versus meridiem, et usque ad fines Vasensis episcopatus. Porro debitam portionem decimarum et cunctarum oblationum, quae pro vivis et pro defunctis, ecclesiis offeruntur, sanctorum canonum instituta distinguantur; ideoque venerabilis frater episcope, quartam partem decimarum ad te pertinentium, tibi ab aliquo usurpari prohibemus. Simili modo statuimus, ne aliquis detensiones ecclesiae non ad se pertinentes, suis usibus indebite vindicare praesumat.

[Col. 0319C] Nulli ergo hominum fas sit, praefatam Arausicensem Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu cujuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis igitur in futurum, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio de perpetrata iniquitate cognoscat existere, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco [Col. 0319D] quae sua sunt servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum suae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Angelus presbyter cardinalis titulo Sancti Laurentii ss.
  • Ego Litafredus presbyter ss.
  • Ego Lucas presbyter titulo Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Marton presbyter cardinalis titulo Sancti Stephani.
  • Ego Guido indignus presbyter.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis titulo Sanctae Priscae.
  • [Col. 0320A] Ego Bernardus presbyter cardinalis titulo Sancti Chrisologi [ f. Chrisogoni].
  • Ego Theodevitus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Drogo Ostensis episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis titulo Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Guiguo diaconus cardinalis S. Adriani.
  • Ego Ulbordus cardinalis S. M. in Via Lata.
  • Ego Chrysogonus cardinalis diaconus S. Mariae in Porticu.
  • Ego Ivo diaconus cardinalis Sanctae Mariae.

Datum Pisis per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quinto Kalendas Martii, indictione decima quinta, [Col. 0320B] Incarnat. Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo septimo, pontificatus vero domini Innocentii papae anno octavo.

CCLXVIII. Ad Petronillam Fontis Ebraldi abbatissam. (Anno 1137, Febr. 28.) [PAVILLON, Vie de Robert d'Arbrissel, p. 627.

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo Petronillae ejusque sororibus, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Quod rationi convenit et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilectae in Christo filiae, vestris justis postulationibus clementer annuimus et monasterium [Col. 0320C] B. Mariae Fontis Ebraldi in quo divinis estis obsequiis mancipatae, cum omnibus ad ipsuum pertinentibus, sub apostolicae sedis protectione susceptum praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones praedictum monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, vel in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium rationabiliter poterit adipisci, tam tibi quam his quae tibi in eodem regimine regulariter successerint, firma et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus exprimenda subjunximus: videlicet ecclesiam S. Quintini de Fontanis cum omnibus redditibus, possessionibus ac suis pertinentiis; Altam Brueriam [Col. 0320D] cum suis pertinentiis, vineis, atque aliis bonis ab Amolmico comite ecclesiae vestrae collatis, eleemosynam seu donum a Roberto comite vobis concessum, scilicet X marchas argenti vobis singulis annis persolvendas, etc. Ut autem quietius Domino deservire possitis, et frequentationibus hominum ad hoc ipsum devotius efficiendum, vester sacer conventus nullatenus impediatur, praesenti scripto omnimodis prohibemus, ut nullae prorsus habitationes circa vestrum coenobium fiant, nullus etiam juxta vos ecclesiam aedificare vel consecrare praesumat, unde quies et religio vestri coenobii valeat perturbare, etc.

Datum Pisis per manum Aimerici, S. Romanae Ecclesiae cardinal. cancellarii, II Kal. Martii, indict. XV, Incarnat. Domini anno 1137.

CCLXIX. Ecclesiae S. Mariae Pisanae bona, petente Uberto archiepiscopo, confirmat. (Anno 1137, Mart. 5.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 388.]

[Col. 0321A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri UBERTO Pisano archiepiscopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Pisanorum Ecclesia specialis sanctae Romanae Ecclesiae filia a longis retro temporibus ad serviendum beato Petro et Romanis pontificibus prompta exstitit et devota. Quod et ipsum in persona nostra manifestis indiciis comprobavimus, et prae caeteris intercessoribus nostris ingruente necessitate Ecclesiae devotionem [Col. 0321B] cleri et populi Pisanae civitatis certis rerum sensimus argumentis. Accedit ad hoc tua familiaritas, et dilecte venerabilis frater Uberte archiepiscope, quem ob specialem praerogativam ad regimen Ecclesiae Beatae Mariae semper virginis, cui Deo auctore praesides, de gremio sedis apostolicae, ex magna benignitate concessimus, et propriis tanquam beati Petri manibus archiepiscopalis dignitatis infula decoravimus. Pro quibus omnibus eamdem praefatae Dei Genitricis domum ampliori gratia, et benevolentia dignam fore censemus, et cum omnibus ad eam pertinentibus praesentis scripti pagina communimus, in primis siquidem statuentes ut decimae Pisani episcopatus, quae sibi competunt secundum sanctorum [Col. 0321C] canonum instituta, honestas quoque personas in episcopali sede ac praefata Dei Genitricis ecclesia, juxta sanctiones canonum, ordinare, et ibidem canonicos constituere, et quae ibidem fuerint corrigenda canonice corrigere, seu alias plebes, vel capellas tuas disponere nihilominus habeas facultatem. Decernimus etiam ut quascunque possessiones, quaecunque bona praefata B. Mariae ecclesia in praesens juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis, videlicet castrum de Cucilla, castrum et curte de [Col. 0321D] Locenthana, castrum et curte de Sancta Lucia, castrum et curte de Monte Calvo, tres partes castri et pogii de Ripasticaria, novem partes de quatuordecim partibus castelli, et curtis de Bellora et Boccello, quintam partem castri de Segalare, duas partes castri et curtis de Plumbino, placitum et fodrum de Vada, placitum et fodrum de Zasignana, castrum et curtem de Gari, medietatem castri et curtis de Ceule, medietatem castri et curtis de Lucagnano, placitum et fodrum de Buti, placitum et fodrum de Vico, curtem de Plentina, placitum et fodrum Sancti Joannis de Vena, Sanfam novum et vetus, castrum episcopale de Calche cum curte sua, curte de Papiana cum suis pertinentiis, curtem de Avane cum morlo, et bovario et aliis suis pertinentiis, tumulum ab [Col. 0322A] Arnousque ad stagnum a terra filiorum Dodonis, et Castagnolo usque ad mare, et a solatio usque ad mare, tertium in stagno positum, castrum et curte de Livorna, castrum et curte de Uriliano, positum prope Chesinam, medietatem castri et curtis de Callirile, castrum et curte de Riojacco, terram Ubertingam. Praeterea plebes praefatae Dei Genitricis ecclesiae pertinentes sibi, suisque successoribus nihilominus confirmamus, videlicet plebem de Calcinaria cum capella Sancti Angeli de Travalda, capella de Rupida cum capella de Planthule, et omnibus aliis capellis eidem plebi pertinentibus, plebem de Buti cum capella Sancti Marci de Submonte, cum omnibus aliis suis capellis, plebem de Vico Ausurissole cum omnibus aliis suis capellis, plebem S. Joannis de Vena cum [Col. 0322B] omnibus suis capellis, plebem de Cassina cum omnibus suis capellis, plebem S. Cassiani cum omnibus suis capellis, plebem S. Juliae cum omnibus suis capellis, plebem S. Laurentii de curte cum omnibus suis capellis, plebem de Calci cum omnibus suis capellis, plebem de Asciano cum omnibus suis capellis, plebem de Massazuculi cum capella S. Agathae, et Clatri, capella S. Prosperi de Bozzano, capella de Balbano cum omnibus suis aliis capellis, plebem de Avone cum, etc.; plebem de Pugnano cum capella de Lajano cum, etc.; plebem de Rujuno, plebem de Arena, ecclesia S. Nicolai de Patino, plebem de Livorna, plebem de Larzenta cum, etc.; plebem de Limone cum, etc.; plebem S Laurentii de Patha cum, etc.; plebem S. Angeli cum, etc.; plebem de Pomaria, et Monte [Col. 0322C] vaso, et omnibus capellis suis, plebem de Rosignano cum, etc.; plebem de Vada cum, etc.; plebem de Ripabella cum ecclesia S. Perpetuae, et territorio ecclesiae S. Cassiani de Molazzano, et omnibus aliis capellis eidem plebi pertinentibus. Ut autem ad complementum securitatis, seu corroborationis horum omnium nihil vobis desit, cunctaque in territoriis praedictarum plebium, seu etiam infra terminos plebium infra positarum, videlicet plebis de Trajana, plebis de Miliana, plebis de Tripallo, plebis de Gello in Colline, plebis de Bibone, plebis de Pararini jure proprietatis ad praefatam Pisanam Ecclesiam pertinent, apostolica vobis auctoritate firmamus, salvo nimirum jure beati Petri, et sanctae Romanae Ecclesiae. [Col. 0322D] Nulli igitur omnino hominum fas sit praedictam Pisanam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre. Si qua igitur, etc., cunctis autem, etc. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus SS.
  • Ego Theodevinus S. Rufinae episcopus SS.
  • Ego Gerardus presb. cardinal. tit. S. Crucis in Jerus. SS.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurencii SS.
  • Ego Gotifredus presb. card. tit. S. . . SS.
  • Ego Lucas presb. cardinal. tit. SS. Joannis et Pauli SS.
  • Ego Ivo diac. card. S. Mariae in Aquiro SS.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii, et Bacchi SS.
  • Ego Guido diaconus cardinalis S. Adriani SS.
  • [Col. 0323A] Ego Ubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata SS.
  • Ego Chrysogonus diac. cardin. S. Mariae in Porticu SS.
  • Ego Bernardus presb. card. tit. S. Chrysogoni SS.

Datum apud Campilium per manum Americi S. Romanae Ecclesiae diac. card., III Nonas Martii, indict. XV, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero D. Innoc. papae II anno IX.

CCLXX. Ad Didacum Compostellanum episcopum. (Anno 1137, Mart. 10?) [FLOREZ, España sagrada, XX, 584.

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO Compostellano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0323B] Universa Romana curia et Ecclesiae fideles nostri pro latore praesentium Aria communi filio nostro et clerico sedem apostolicam suppliciter exoraverunt. Nos igitur eorum precibus diligenter annuentes, fraternitati tuae pro eodem apostolica scripta dirigimus, rogantes mandando, ut eum benigne suscipiatis, eique pro B. Petri et nostra reverentia ecclesiasticum beneficium cum praebenda in Compostellana Ecclesia in proximo concedas.

Dat. in Bibione Castro VI Idus Ks. Mart. ( i. e. post Kal.)

CCLXXI. Adalberto archiepiscopo Moguntino mandat ut familiam monasterii S. Emmerammi Ratisponensis contra Sigebotum militem tueatur. (Anno 1137, Mart. 26.) [PEZ, Thesaurus Anecdot., I, III, 136.]

[Col. 0323C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri A. Moguntino archiepiscopo, apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.

Lator praesentium Gerhardus, ad nos veniens, adversus Sigebotum militem questus est quod, cum ipse et consanguinei ejus de familia B. Emmerammi existant, idem Sigebotus in propriam servitutem vindicare conetur. Eapropter fraternitati tuae rogando mandamus quatenus contra vexationes ejusdem Sigeboti praefatum Gerhardum ejusque consanguineos in sua justitia manuteneas. Et si idem Sigebotus eos contra justitiam gravare praesumpserit, debitam in [Col. 0323D] eum sententiam proferas.

Data Viterbii VII Kal. Aprilis

CCLXXII. Privilegium pro Ecclesia Londinensi. (Anno 1137, April. 8.) [RYMER, Foedera, conventiones, litterae inter reges Angliae et alios, t. l. p. 14.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio NORMANNO, priori ecclesiae Christi infra muros Lundoniensis civitatis sitae, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Apostolicae sedis clementiae congruit religiosas personas affectione paterna diligere, et loca eis commissa optatae defensionis munimine confovere: [Col. 0324A] proinde, dilecti in Domino filii, vestris petitionibus rationabilibus clementer annuimus, et ecclesiam Christi, in qua divinis estis obsequiis mancipati, apostolicae sedis patrocinio communimus.

Statuimus enim ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia in praesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata consistant: in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: duas scilicet partes redditus de civitate Exoniae; terram de Lectuna, quam Simon de Molins et uxor ejus Adelina eidem loco, divinae pietatis intuitu, contulit; terram et [Col. 0324B] socam de Anglischecnihte-Gylde; ecclesiam de Bix cum redditibus suis; ecclesiam de Totenham: praeterea quascunque ecclesias, seu terras, extra civitatem Lundiniensem, vel infra, a Dei fidelibus vobis rationabiliter collata seu alia quae in posterum offerri contigerit, vobis et per vos eidem ecclesiae auctoritate apostolica firmamus

Decernimos ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum dioecesani episcopi debita reverentia.

[Col. 0324C] Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra cam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat: et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat.

Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Theodewinus episcopus ss.
  • [Col. 0324D] Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Anselmus presbyt. cardin. ss
  • Ego Albertus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Hubaldus diaconus cardinalis S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Chrysogonus diacon. card. tituli S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Godefredus presbyt. cardinalis tit. Sanctae Anastasiae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinal. Sanctorum Joannis et Pauli, ss.
  • Ego Martinus presbyter card. tit. S. Stephani ss.
  • [Col. 0325A] Ego Gregorius presbyt. card. tit. S. Priscae ss.
  • Ego Bernardus presbyt. card. tit. S. Chrysogoni ss.

Datum Viterbi per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancellarii, VI Idus Aprilis, indict. XV, Incarnat. Dominicae anno 1137, pontificatus domni Innocentii II papae anno VII.

CCLXXIII. Privilegium pro xenodochio Roncevallensi. Anno 1137, Maii 6. [OIHENARTUS, Notitia utriusque Vasconiae, tum Iberiae, tum Aquitaniae, p. 95.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, fidelibus universis, ad quos istae litterae pervenerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Honor et reverentia, quae piis locis impenditur, [Col. 0325B] omnipotenti Deo procul dubio exhibetur; eleemosyna siquidem, quae Dei nostri opus interpretatur, si sollicita consideratione pensatur, non est donum sed mutuum, et quod Christi pauperibus ministratur, in praesenti saeculo auctorem suum adjuvat eique in futuro praemium aeternae retributionis apportat. Nos hoc nimirum intuitu venerabilis frater noster Sanctius episcopus Pampiloniensis in loco qui dicitur Roncesvallum ad susceptionem pauperum atque peregrinorum hospitalem domum et ecclesiam in honorem beatae Mariae pro sua devotione construxit. Quam nimirum ab eodem fratre nostro, aliisque devotis viris honeste ditatam, sub beati Petri apostoli et nostra protectione suscepimus, et cum omnibus rebus [Col. 0325C] suis apostolico privilegio communivimus. Quamobrem charitati vestrae rogando mandamus atque in peccatorum remissionem vobis injungimus quatenus a Deo vobis praestitis ad ejusdem loci sustentationem opportuna subsidia tribuatis, hoc scientes quod omnibus benefactoribus ejus totius apostolicae benedictionis gratiam impertimur, et eos qui tam venerabilem locum infestare praesumpserint dignae animadversionis sententiae subjugamus.

Datum in territorio Anagniensi secundo Nonas Maii.

CCLXXIV. « Per omnia Casinensi Ecclesiae adjacentia monasteria» litteras mittit ne Rainaldo, electo abbati Casinensi, vel fratribus obediant. (Anno 1137, Maio.) [PETRI, Chronic. mon. Casin., l. IV, c. 108 ( Patrologiae t. CLXXIII).]

[Col. 0325D]

CCLXXV. Ad monachos Morchbacenses. (Anno 1137, Jun. 11.) [HUND, Metropolis Salisburg., III, p. 440.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis praeposito et fratribus Ecclesiae Morchbach, salutem et apostolicam benedictionem.

Juxta apostolicam sententiam non tantum debemus attendere quod nobis est utile, sed quod multis ut salvi fiant atque de nostra abundantia indigentium inopiam supplere debeamus. Caeterum sicut nostris est auribus intimatum ecclesia Beati Petri Undenstorff [Col. 0326A] de vestro collegio sibi expedit habere praepositum. Quamobrem universitati vestrae per apostolica scripta rogando mandamus atque praecipimus quatenus unum de fratribus vestris quem eadem ecclesia ad suum regimen postulaverit ipsius loci fratribus concedatis et eorum bonum propositum nequaquam impediatis.

Datum apud Barum IV Nonas Julii.

CCLXXVI. Ad Walterum episcopum Augustensem.—Mandat, ut ab inferendis monasterio Burano, utpote regali, molestiis abstineat. (Anno 1137, Jun. 11.) [PEZ, Thes. Anecd., III, III, 633, ex codice Tegernseensi saec. XII.]

[Col. 0326B] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri W. Augustensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Veniens ad nos fidelis noster E. Burensis abbas se a tua fraternitate multa gravamina pertulisse asseruit, tum pro sua dejectione, tum pro sententia anathematis super eum posita. Praeterea gloriosus filius noster L. imperator Burensem abbatiam dicit esse regalem, atque id a curia sua esse recognitum, et sententia principum judicatum atque imperiali privilegio confirmatum.

Ideoque fraternitati tuae mandamus atque praecipimus quatenus per te vel per submissam personam nullam praefato abbati vel ejus fratribus de caetero injuriam vel molestiam inferas, sed potius eos in [Col. 0326C] pace vivere et Deo servire permittas. Quod enim in curia imperiali causa cognita sententia principum judicatum esse cognoscitur, nolumus immutari, sed ratum haberi, de fundo videlicet in quo idem coenobium situm est.

Data Bari III Id Julii [ leg. Junii].

CCLXXVII. Ad coenobitas Benedictoburanos, quibus praecipit, ut Engelscalcho abbati a vinculo excommunicationis absoluto tanquam praelato et magistro suo reverentiam et obedientiam deferant. (Anno 1137, Jun. 15.) [PEZ, ibid., p. 631.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis Burensis monasterii monachis, salutem et [Col. 0326D] apostolicam benedictionem.

Sicut Scriptura sacra testatur, libat Domino prospera qui ab afflictis pellit adversa, quia ergo filius noster E. abbas vester ad nos veniens, a fratre nostro W. Augustensi episcopo, tum pro sua dejectione, tum pro sententia anathematis posita super eum, multa gravamina se pertulisse asseruit, ejus oppressionibus paterna affectione compassi sumus. Accedit ad hoc quod gloriosus filius noster Lotharius imperator Burensem abbatiam dicit esse regalem, atque id in sua curia esse recognitum, et sententia principum judicatum, et imperiali privilegio asserit confirmatum.

Ideoque nos, quorum praecipue interest venerabilium locorum quieti attentius providere, fratri nostro [Col. 0327A] W. Augustensi episcopo mandando praecipimus quatenus praefato abbati vestro in bonis aut etiam in personis nullam de caetero injuriam vel molestiam inferat, sed potius, tam vos quam ipsum in pace vivere et Deo servire permittat. Quod enim in curia imperiali causa cognita sententia principum est rationabiliter judicatum, de fundo videlicet in quo idem monasterium situm est, nolumus immutari, sed ratum haberi.

Nec vos lateat quoniam praefatum abbatem vestrum a vinculo supradictae excommunicationis absolvimus, et, ut ei tanquam praelato ac magistro obedientiam et reverentiam deferatis, mandando praecipimus.

Datum Bari XVII Kal. Julii.

CCLXXVIII. Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones et privilegia rogatu Chunradi abbatis confirmat. (Anno 1137, Jun. 21.) [DRONKE, Cod. diplom. Fuld., 387.]

[Col. 0327B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio CHUNRADO abbati monasterii Salvatoris Domini nostri Jesu Christri et Sancti Bonifacii, quod situm est juxta ripam Fluminis quod Fulda vocatur, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis debitores ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio ac benevolentia existamus, illis tamen propensiori charitatis studio nos convenit imminere quas de jure [Col. 0327C] ac proprietate apostolicae sedis speciali praerogativa constat existere. Nec dubium quod si fratrum nostrorum petitionibus clementer annuimus, nostris procul dubio desideriis propitium Dominum reperimus. Quam ob rem, dilecte in Domino fili Chunrade abbas, tuis postulationibus debita benignitate impertimur assensum, et monasterium Domini ac Salvatoris nostri Jesu Christi atque Bonifacii, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis privilegio communimus, in primis siquidem statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus hodie juste ac legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et [Col. 0327D] illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Monasterium scilicet Sancti Andreae apostoli, quod vocatur Exajulum, situm Romae juxta ecclesiam Sanctae Dei genitricis semperque Virginis Mariae, quae dicitur ad Praesepe, a praedecessore nostro beatae recordationis papa Leone, intuitu dilectionis praedecessori tuo Hecberto religioso abbati collatum, cum omnibus caminatis, mansionibus, cellis vinariis, et coquina, cum vineis, hortis, diversisque pomorum generibus, cum curte, puteo, et introitu per portam majorem a via publica, et generaliter cum omnibus tam intra quam extra urbem juste ac recte ad idem monasterium pertinentibus. Prohibemus etiam omnem cujuslibet Ecclesiae [Col. 0328A] sacerdotem in eodem vestro coenobio sibi ditionem vel auctoritatem aliquam usurpare, excepta duntaxat apostolica nostra sede. Sed neque episcopo in cujus dioecesi idem monasterium situm est, nisi ab abbate ipsius loci fuerit invitatus, missarum solemnia ibidem liceat celebrare. Porro donationes, oblationes decimasque fidelium, absque alicujus personae contradictione eidem monasterio perpetuo firmas et inconvulsas fore decernimus. Interdicimus insuper ne femina unquam illuc intrare praesumat, nec aliquis ibidem vel in caeteris ejus locis aliquando placitum habeat, nec ad aliquod servitium ipsius loci servos colonosve constringat, nisi is cui abbas ad utilitatem ejusdem venerabilis domus id consenserit faciendum. Obeunte vero te nunc ipsius loci abbate, vel tuorum [Col. 0328B] quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam providerint eligendum. Electus autem non nisi a Romano pontifice benedicatur. Constituimus sane ut congruis temporibus ecclesiasticae nostrae sollicitudini suggeratur, qualiter ordo monasticus inter fratres regimini tuo, dilecte in Domino fili abbas Chunrade, commissos regulari habitu dirigatur, concordiaque convenienti inter eos ecclesiastico studio conservetur, ne forte (quod absit!) sub obtentu hujus privilegii animus gressusque rectitudinis vestrae a norma justitiae in aliquo reflectatur. Concedimus tibi praeterea, fili charissime; verbum Dei [Col. 0328C] auctoritate nostra apostolica praedicare, et ut tam tu quam successores tui ante alios abbates Galliae seu Germaniae primatum obtineatis, in omni loco atque conventu ubi praesentes fueritis. Ad exemplum quoque praedecessorum nostrorum usum dalmaticae ac sandaliorum in missarum solemniis ex apostolicae sedis benignitate tibi concedimus. Et ut tua devotio erga beatum Petrum ac nos ipsos amplius augeatur, ad majoris familiaritatis evidentiam, qua te sub apostolicae sedis gremio volumus confovere, tibi tuisque successoribus utendi mitra et annulo tribuimus facultatem. Quod si abbas praefati monasterii aliquo crimine fuerit forte pulsatus, Romanae tantummodo sedis judicium exsequatur. Illud autem [Col. 0328D] huic nostrae sanctioni generaliter addendum esse prospeximus, ut quidquid auctoritate praedecessorum nostrorum, regum, vel imperatorum, eidem Fuldensi coenobio constat fuisse concessum, eidem loco perpetuis temporibus praesentis privilegii maneat auctoritate subnixum. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare. Sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione [Col. 0329A] congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Domini Dei Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem coenobio sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

(S. p.) Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus. (B. V.)

Ego Guido diaconus cardinalis Sancti Adriani.

Datum Bari per manum Lucae presbyteri cardinalis, agentis vicem domini Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae [Col. 0329B] diaconi cardinalis et cancellarii, XI Kal. Julii, indictione XV, Incarnationis Dominicae anno 1137, pontificatus autem domini Innocentii papae II anno VIII.

CCLXXIX. De reverentia debita canonicis Sancti Sepulcri. (Anno 1137, Jul. 18.) [DE ROZIÈRE, Cartulaire du Saint-Sépulcre, p. 5.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus F[ULCHERO,] Tyrensi archiepiscopo, JO[ANNI] Acconensi, B[ERNARDO] Sidoniensi, B[ALDUINO] Berithensi [episcopis], Tyrensis Ecclesiae suffraganeis, salutem et apostolicam benedictionem.

Tunc in Ecclesia Domini juxta illud sacri eloquii [Col. 0329C] est charitas ordinata, cum subjecti praelatis obedientiam et reverentiam deferunt, et praelati non ut dominantes in clero, sed potius se mansuetos ac benevolos exhibent. Si enim in rebus saecularibus suum cuique jus et proprius ordo servandus est, multo magis in ecclesiasticis dispositionibus nulla debet induci confusio. Hujus rei gratia, fraternitatem vestram exhortamur in Domino et apostolica auctoritate mandando praecipimus quatenus venerabili fratri nostro Willelmo, Jerosolymitano patriarchae, debitam reverentiam exhibeatis, ipsumque, prout tantum virum decet, pariter honorare curetis; qui enim aliis se novit praepositum esse, non indigne ferre debet sibi alium esse praelatum.

[Col. 0329D] Datum in territorio Potentiensi, XV Kalendas Augusti.

CCLXXX. Ad Petrum abbatem Cluniacensem. (Anno 1137, Jul. 20.) [ Biblioth. Cluniac., p. 765.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO abbati Cluniacensium, salutem et apostolicam benedictionem.

Super sollicitudine atque diligentia quam erga nos et beati Petri negotia te exhibere cognovimus, omnipotenti Deo et tuae devotioni gratias agimus. Benedictus igitur Dominus Deus Israel, qui visitavit et fecit redemptionem plebis suae. Qui etiam ita nobiscum magnificare dignatus est misericordiam suam, [Col. 0330A] ita fecit prosperum iter nostrum, ut ab urbe Roma usque Barrum. vix aliqua civitas castrumve remanserit quod beato Petro et nobis subjectum et obediens non existat. Qua in re gaudemus divinae manus antiqua coruscare miracula, dum sancta Ecclesia quanto amplius sub malleo tribulationis tundi conspicitur, tanto altius sublevatur [ al. sublimatur], et more aromatum, quo magis verberibus teritur eo latius odoramenta suavitatis effundit. Et quidem optabile nobis erat si, quemadmodum nobis per litteras indicasti, personae tuae possemus habere praesentiam, ut vel sic labores nostri diurni atque nocturni valerent Deo propitio mitigari. Sed quoniam aestivi fervores et aeris intemperies, necnon fragilitas complexionis tuae id minime patiuntur, [Col. 0330B] charitatem tuam hortamur in Domino quatenus, his omissis, una cum sacro Cluniac. collegio, orationibus consuetis insistas, ut benignitatem quam Conditor noster voluit nobis hactenus exhibere, felici consummatione perficiat: et diutinis laboribus sponsae tuae, atque Christiani populi, sub jugo illius tyranni Siculi macerati, vestris et aliorum religiosorum precibus inclinatus, jam nunc optatum finem imponat. Quod profecto, sicut de ipsius pietate confidimus, velociter consummabitur. De caetero praefatum conventum per te in Domino salutantes, nos et fratres nostros tuis, et eorum orationibus commendamus.

Data in territorio Potentiensi XIII Kal. Augusti

CCLXXXI. Bulla pro Aldone primo abbate Castellionis. (Anno 1137, Sept. 20.) [ Gall. Christ., IV, Instrum., p. 170.]

[Col. 0330C]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilecto filio ALDONI abbati S. Mariae de Castellione ejusque successoribus, etc.

Quod per aspirantem gratiam, dilecte in Domino fili Aldo abbas, in B. Dei Genitricis ecclesia constitutus, nobis exstat acceptum, unde etiam charitatem tuam duximus commonendam, ut more boni agricolae commissam tibi vineam summi patrisfamilias diligenter excolere, eamque pro viribus meliorare contendas: quia vero exhortatione confratrum nostrorum Guilenci quondam Lingonensis [Col. 0330D] episcopi et Bernardi Claraevallensis abbatis est in B. Mariae ecclesia institutum, ut obeuntibus saecularibus ejusdem loci canonicis, nonnisi regulares substituantur, idipsum nihilominus gratum habemus, statuentes ut decedentibus saecularibus canonicis, qui inpraesentiarum apud vos esse noscuntur, nullus eis nisi regularem vitam professus canonicus subrogetur. Sancimus etiam ut quascunque possessiones idem locus hodie canonice possidet, aut inposterum concessione pontificum, largitione regum et principum poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus permaneant. Nulli ergo, etc.

  • Ego Innocentius Ecclesiae Catholicae episcopus.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus.
  • [Col. 0331A] Ego Gerardus cardinalis S. Crucis in Hierusalem.
  • Ego Anselinus presbyter cardinalis.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis
  • Ego Vido diaconus cardinalis.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis
  • Ego Yvo diaconus cardinalis.

Datum apud S. Germanum per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii XII Kal. Octob., indictione I, anno 1138, pontificatus Innocentii II octavo.

CCLXXXII. Ad Guillelmum Montispessulani dominum.—Rogat ut pro Romanae Ecclesiae honore et utilitate, tanquam specialis ejus filius, efficaciter laboret, vicem ab eo, cum tempus et res postulaverit, recepturus. (Anno 1137, Sept. 21. [D. BOUQUET, Recueil, XV, 393.)

[Col. 0331B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio GUILLELMO de Montepessulano, salutem et apostolicam benedictionem.

Sicut mater non potest oblivisci infantem suum, ita etiam [Romanus pontifex] filium suae genitricis oblivisci non debet; sed potius, quantum potest et quantum sapit, maternis obsequiis eum debet fovere. De tua ergo probata devotione plurimum confidentes, per apostolica scripta rogando mandamus quatenus pro his quae ad honorem et utilitatem B. Petri apostolorum principis spectare cognoveris, tanquam specialis ejus filius efficaciter elabores; sciturus [Col. 0331C] quoniam, cum tempus postulaverit aut res, in tuis vel amicorum tuorum causis id ipsum, Deo propitio, faciemus. De caetero, noverit dilectio tua nos per Dei gratiam bene valere atque hoc idem de te exoptare.

Datum apud Sanctum Germanum, XI Kalendas Octobris.

CCLXXXIII. Alberoni archiepiscopo Trevirensi ejusque successoribus primatum Galliae Belgicae asserit. (Anno 1137, Oct. 1.) [GUNTHER, Cod. diplom. Rheno-Mosell., I, 226.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALBERONI Trevirensium archiepiscopo, [Col. 0331D] ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Singularum Ecclesiarum decus et gloria ad laudem et exaltationem sanctae Romanae Ecclesiae atque cujusque ecclesiasticae praerogativa personae, ad apostolicae majestatis refunditur dignitatem, Treverensis siquidem Ecclesia, a longis retro temporibus Deo gratias inter caeteras provincias regni Theutonici gloriose refulsit et in maxima nobilitate praeclaruit. Persona vero tua, frater in Christo charissime, Albero archiepiscope, a primaevo juventutis flore ita honeste vixit et in exhibendis obsequiis sedi apostolicae viriliter militavit, et post adeptum Treverensis Ecclesiae regimen quanto potentius, quanto sublimius ostendisti, tanto robustior murus [Col. 0332A] pro domo Domini exstitisti. Proinde tam tua quam etiam Ecclesiae tibi commissae charitate succensi, praedecessorum nostrorum Joannis tertii decimi, Benedicti VII, Leonis etiam noni, Victoris II, sanctae memoriae Romanorum pontificum, vestigiis inhaerentes dignitates, ab eis Ecclesiae Treverensi concessas et praeceptis imperialibus roboratas, auctoritate apostolica communimus, et primatum Galliae Belgicae hoc modo vobis scripti praesentis pagina confirmamus; statuimus enim ut quandocunque a nostra principali atque apostolica sede presbyter vel diaconus, vel subdiaconus, seu quilibet ordinarius legatus pro ecclesiasticae utilitatis causa sive peragenda synodo in Galliam, Belgicam Germaniamve fuerit destinatus, tam tu quam successores tui, [Col. 0332B] post eumdem apostolicum legatum primatum inter alios obtineatis antistites; si vero legatus Ecclesiae Romanae defuerit, nihilominus post imperatorem aut regem sedendi, et sententiam edicendi ac synodale judicium promulgandi facultatem atque licentiam habeatis. Sancimus etiam ut juxta quod in sacro Chalcedonensi concilio statutum est et a nobis in generalibus conciliis innovatum, nullo regi vel imperatori, seu advocato, nulli ecclesiasticae saecularive personae liceat decedentium archiepiscoporum seu presbyterorum vel reliquorum clericorum Treverensis Ecclesiae bona pervadere vel diripere, sed potius haec ipsa ad opus successoris sui juxta dispositionem oeconomi et clericorum libere conserventur. Ob reverentiam vero Treverensis ecclesiae [Col. 0332C] et familiaritatem personae tuae, tam de equitando cum nacco per stationes quam etiam de cruce ante te ubiubi deferenda, quod a praedecessoribus nostris apostolicae memoriae viris Trevirensibus archiepiscopis est concessum, nos quoque tibi apostolica auctoritate concedimus. Inter haec etiam omnia quae ad praedictam Treverensem Ecclesiam, tam intra civitatem quam extra, pertinere videntur, id est ecclesias cum universis rebus sibi attinentibus, sive canonicorum regularium, sive monachorum aut virginum quae ex scriptis vel praeceptis regum seu imperatorum sive fundatorum eorumdem locorum institutione ad eam pertinent et pertinere debent, et quidquid omnino quoquomodo ubiubi eadem venerabilis Ecclesia possidet et possidere debet, [Col. 0332D] tam generaliter quam specialiter, tibi tuisque successoribus concedimus et auctoritate apostolica confirmamus. Nulli ergo omnino hominum fas sit personam tuam seu successorum tuorum vel Treverensem ecclesiam super hac nostra concessione temere perturbare, aut bona vestra auferre, minuere aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur vestris et pauperum usibus profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire attentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini [Col. 0333A] Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantibus autem sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis titulo Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis titulo Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.

Data in territorio Romano per manum Almerici [Col. 0333B] sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii Kal. Octobris, indictione prima, Incarnationis Dominicae anno 1137, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno octavo.

CCLXXXIV Adalberonem archiepiscopum Trevirensem constituit S. sedis legatum per archidioeceses Trevirensem, Moguntinam, Coloniensem, Salisburgensem, Bremensem et Magdeburgensem. (Anno 1137, Oct. 2.) [HONTHEIM, Hist. Trevir. diplom., I, 536.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis, et dilectis filiis universis, abbatibus, clero, principibus et populo per Trevirensem, Moguntinam, Coloniensem, [Col. 0333C] Salzburgensem, Bremensem et Magdeburgensem provincias constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Juxta sententiam doctoris gentium beati Pauli apostoli, non tantum sapientibus, sed etiam insipientibus, nec tantum vicinis, verum etiam longe positis, ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio, existimus debitores, utpote quibus beati Petri vincula commissa, et omnium ecclesiarum, quae per mundi climata sitae sunt, sollicitudo incumbit; quatenus ea, quae per locorum distantiam, vel causarum multiplicitatem, per nostram praesentiam terminare non possumus, haec eadem per apostolicae sedis vicarios, auctore Domino, exsequamur. Cujus rei gratia venerabilem fratrem nostrum Adalberonem, Trevirensem [Col. 0333D] archiepiscopum, virum utique sapientem, discretum, et in ecclesiasticis necessitatibus ab ineunte aetate probatum in partem sollicitudinis nostrae assumpsimus, eumque in partibus vestris legatum sedis apostolicae constituimus. Mandamus itaque vobis, et praesentium auctoritate praecipimus ut eidem fratri nostro obedientiam et reverentiam deferre, et pro celebrandis conventibus synodalibus ad [Col. 0334A] ejus convocationem convenire non gravemini, quo vestro nimirum fretus consilio et auxilio, corrigenda corrigere, et quae recta sunt, adjuvante Domino, valeat stabilire.

Datum in territorio Romano sexto Nonas Octobris .

CCLXXXV. Privilegium pro monasterio S. Mariae Salzburgensi. (Anno 1137, Oct. 2.) [SCHATEN, Annales Paderborn. I, p. 747.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis monachis monasterii Sualenbergensis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Sacrosancta Romana Ecclesia, quae per beatum Petrum apostolorum principem Ecclesiarum omnium [Col. 0334B] obtinuit primatum, omnibus ejus suffragio indigentibus subvenire misericorditer consuevit. Dignum est enim ut qui ad animarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum nequitia tueamur, et beati Petri patrocinio muniamus. Quocirca, dilecti in Domino filii, vestris desideriis impertimur assensum, et Sualenburgense monasterium a nobili viro Widekindo in honore beatae Dei Genitricis fundatum, atque consilio et assensu gloriosi filii nostri Lotharii Romanorum imperatoris Augusti, necnon bonae memoriae fratris nostri Adalberti Moguntini archiepiscopi regimini Paderborniensis Ecclesiae ab eo pro sua devotione oblatum, praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, [Col. 0334C] quaecunque bona ex dono fratris nostri Bernardi Paderbornensis episcopi, vel ejusdem Widekindi, idem locus inpraesentiarum canonice possidet, quaecunque etiam concessione pontificum, largitione imperatorum vel principum, seu quorumlibet fidelium eidem venerabili loco rationabiliter offerri contigerit, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Obeunte vero te ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres ipsius monasterii communi assensu, seu fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam providerint eligendum; advocatumque nisi per electionem atque providentiam abbatis et fratrum ibidem constitui omnino prohibemus. Decernimus [Col. 0334D] ergo ut nulli omnino liceat vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur vestris usibus profutura. Si vero, quod absit! advocatus, qui in vestro monasterio pro tempore fuerit, inutilis apparuerit, liceat vobis loco ejus alium idoneum substituere ad honorem et utilitatem loci [Col. 0335A] vestri. Quod si episcopus in cujus dioecesi vestrum monasterium situm est, temere vos in aliquo gravare voluerit, facultatem liberam habeatis ad auxilium matris vestrae Ecclesiae Romanae confugere, utpote qui sub ejus speciali protectione consistitis. Si quis igitur in posterum, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem eidem loco quae sua sunt, omnipotentis Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli gratiam [Col. 0335B] consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Drogo Ostiensis episcopus.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sancti Adriani.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis.
  • Ego Gerhardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis in Hierusalem.
  • Ego Grysogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis Sancti Stephani.

Datum in territorio Romano per manum Innocentii sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, [Col. 0335C] sexto Nonas Octobris, Incarnationis Dominicae anno 1137, indictione I, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno octavo.

CCLXXXVI. Archiepiscopatus Magdeburgensis et episcopatus Misnensis confinium, petente Conrado archiepiscopo, confirmat. (Anno 1137, Oct. 2.) [DREYHAUPT, Pagus Neletici, I, 30.]

CCLXXXVII. Parthenonis S. Joannis Gerbstadensis protectionem suscipit privilegiague confirmat, petente Chunrado marchione. (Anno 1137, Oct. 3.) [KREYZIG, Beïtrage II, 349.]

CCLXXXVIII. Ecclesiae S. Frigdiani Lucensis ecclesiam S. Pantaleonis committit, decimasque de fundo Loveti in comitatu Ferrariensi asserit. (Anno 1137, Nov. 1.) [ Bullar. Lateran., 17.]

CCLXXXIX. A. archipresbytero et fratribus ecclesiae S. Martini Lucensis nuntiat se fratribus ecclesiae S. Frigdiani ecclesiam S. Pantaleonis commisisse. (Anno 1137, Nov. 1.) [BALUZ., Miscell., IV, 589.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis A. archidiacono. A. archipresbytero, [Col. 0336A] caeteris canonicis Lucanae Ecclesiae B. Martini, salutem et apostolicam benedictionem.

Diutinae destitutioni Ecclesiae S. Pantaleonis paternis affectibus condolentes, eidem duximus sucurrendum et salubriter providendum. Communicato itaque fratrum nostrorum consilio, locum ipsum dilectis filiis nostris. I. [Hieronymo] priori, et fratribus ecclesiae S. Fridiani ad reformationem religionis et meliorationes loci ex apostolica dispensatione commisimus, quandiu scilicet apud eosdem fratres religio et canonicus ordo viguerit, ita tamen ut ordinationes clericorum, seu alia ecclesiastica sacramenta ab episcopo vestro suscipiant, si Catholicus fuerit, et gratiam apostolicae sedis habuerit, easque sine pravitate et exactione eis voluerit [Col. 0336B] exhibere. Mandamus itaque vobis atque, praecipimus quatenus jam dicto priori et fratribus ejus nullam super hoc per vos vel submissam personam molestiam inferatis. Sed potius eosdem ibidem Deo servire quiete atque pacifice permittatis.

Data Romae Kal. Novemb.

CCXC. Ad B. capellanum ecclesiae S. Juliani. (Anno 1131, Nov. 1.) [BALUZ., ibid., p. 590.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, B. capellano Ecclesiae S. Juliani, salutem et apostolicam benedictionem

Per praesentia tibi scripta mandamus quatenus dilecto filio nostro. J. priori et fratribus ecclesiae [Col. 0336C] S. Fridiani obedias, utpote quibus a nobis Sancti Pantaleonis Ecclesia est commissa. Quod si eis obedire contempseris, noveris eisdem a nobis licentiam datam esse te exinde amovendi, et locum ipsum ad honorem Dei et salutem Ecclesiae ordinandi.

Data Romae Kalend. Novembris.

CCXCI. Monasterio S. Blasii in Nigra Silva cellam Wislikon asserit (Anno 1137, Nov. 28.) [HERGOTT, Genealog. Hasburg., II, p. 157.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERTHOLDO abbati monasterii S. Blasii quod est in Nigra Silva, ejusque successoribus et fratribus regulariter promovendis in perpetuum.

[Col. 0336D] Justis et rationabilibus desideriis consentire congruit officio, et divinae constat placitum voluntati. Propterea enim Catholicae nos Deus praefecit Ecclesiae, ut omnes generaliter fideles, sed praecipue sanctae religionis domesticos, doctrina, exemplo, simul et auctoritate, provehere studeamus. Notum sit igitur omnibus, tam praesentibus . . . qualiter quidam nobiles viri, Algerus scilicet, et Adalbero, cellam in praedio suo, quod vulgariter Wyslikon dicitur, et est in pago Thuragensi, construxerunt, Deoque et S. Blasio in perpetuam haereditatem, religionis intuitu tradiderunt, cum omnibus attinentiis suis, id est domibus, agris, pratis, viis, aquis, aquarum decursibus, exitibus et redditibus, silvis, pascuis [Col. 0337A] et compascuis, cultis et incultis, acquisitis et acquirendis, omnique jure, quod dici vel nominari . . . omnique utilitate, quae provenire vel excogitari possunt, plenariaque concivilitate, in pascuis et compascuis circumpositorum vinculorum, id est Bebikon, Lenginanch, Shnesanch, Medendorf, Siglistorf, Rumiken, Meliken. Actum legitime in coenobio S. Blasii, praesente Rusteino ejusdem loci venerabili abbate, multisque nobilibus, quorum ista sunt nomina: Reinhardus, et frater ejus Waltherus de Goesenstein, Thedericus de Roetelein, Diethelmus de Eun, Bernhardus filius, Bil. de Misacho, Bern de Altwise, Volkerus de Legnach, Hiltiboldus de Turchin, Diethelnius de Helwile.

Anno Incarnationis Domini 1114, VI Kal. Januarii, [Col. 0337B] feria sexta.

Vestris igitur, dilecti in Domino filii, desideriis, necnon Uldarici episcopi Constantiensis, et Conradi ducis, advocati videlicet monasterii S. Blasii, precibus clementer annuentes, maxime pro bono fortunae, pacis et concordiae, eamdem cellam vobis, cum omni praenominato jure, auctoritate sedis apostolicae confirmamus, hoc commonentes, quos jam dictae cellae habitatores memoratorum vicorum hominibus solummodo in frugibus et in freno non sint onerosi; alias vero omnimodam eis et plenariam auctoritate apostolica recognoscimus concivilitatem. Concambium quoque pro detentione decimarum, quae de eodem loco Ecclesiae Snesanch fuerant persolvendae, [Col. 0337C] perpetua subnixum esse volumus firmitate. Ipsi quoque cellae liberum in nomine Domini baptismum tradimus et sepulturam. Priorem autem eidem loco non alium praeesse statuimus, nisi quem abbas utilem judicaverit et idoneum; de advocato nihilominus idipsum statuentes, majoraque negotia, scilicet de beneficiis perpetuis concedendis, praediis transferendis, et similia, abbatis arbitrio reservantur. Sub omni constitutionis tenore alias etiam cellas vestras, id est Ochsenhusen, Berowa, Witnowa, Burglon, volumus esse comprehensas, tamque eas, quam ecclesias, per quas monachi vestri divina populo celebrant, a lege dioecesana omnique exactione liberas esse volumus et immunes. Recognoscimus quoque decretum Honorii bonae memoriae papae II, [Col. 0337D] quod scilicet nulli episcoporum apostolicae sedis legatorum, loca vestra, vel monachos, sine speciali summi pontificis legitimo sub interdicto ponere liceat, vel excommunicare. Si quis igitur huic nostrae auctoritatis privilegio verbo vel facto contrarius exstiterit, nisi digne emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a corpore et sanguine Domini participatione et fidelium communione alienus existat, atque apostolorum Petri et Pauli auctoritate aeternae damnationi subjaceat cum Juda in Domini nostri Jesu Christi traditione. Cunctis autem [Col. 0338A] ista pie servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, salus aeterna, et requies animarum. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Wido diaconus card. S. Adriani.
  • Ego Grisogonus diacon. card. S. Praxedis.
  • Ego Ivo diacon. card. Sanctae Mariae in Aquino.

Data Romae per manum Lucae presbyteri cardinalis agentis vicem domni Aymerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Kal. Decembris, indictione I, Incarnationis Dominicae 1138, pontificatus domni Innocentii II papae anno VIII.

CCXCII. Privilegium pro monasterio S. Blasii. (Anno 1137, Nov. 29.) [GERBERT, Historia Nigrae Silvae, III, 70.]

[Col. 0338B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERTHOLDO abbati monasterii S. Blasii de Silva Nigra, ejusque successoribus tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, auctore Deo sine aliqua est dilatione complendum. Quamobrem, dilecti in Domino filii, vestris desideriis annuentes monasterium aedificatum a fratribus vestri coenobii in praedio, quod nobiles viri Hawinus, Adhelbertus atque Chunradus assensu illustris quondam ducis Welfonis in loco, qui vulgo Ochsenhusen dicitur, [Col. 0338C] monasterio S. Blasii in Nigra Silva devotionis intuitu tradiderunt, qui utique in pago Ramechgowe in comitatu Bozze, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona tam in mancipiis utriusque sexus, areis, aedificiis, exitibus et redditibus, agris, acquisitis ac acquirendis, pratis, pascuis, aquis aquarumque decursibus, molendinis, piscationibus, silvis et aliis utilitatibus suis, quae inpraesentiarum canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, imperatorum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, idem locus poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Ita tamen ut idem monasterium coenobio S. Blasii omni [Col. 0338D] tempore sit subjectum, et juxta ejus normam sive ordinem divinum ibi officium celebretur, quemadmodum ab ipsa sua fundatione noscitur institutum. Decernimus etiam ut nulli abbatum, sive potentum, nulli omnino hominum liceat bona praedictae Ecclesiae de Ochsenhusen pertinentia temere perturbare, auferre, vel ablata retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Priorem autem eidem loco non alium praeesse sancimus, [Col. 0339A] nisi quem abbas S. Blasii providerit statuendum. De advocato quoque idipsum nihilominus constituimus, qui si forte inutilis apparuerit, alius sibi idoneus ad ejusdem abbatis arbitrium subrogetur, nullusque ibi alius de his, qui minores advocati dicuntur, alio tempore habeatur. Si qui vero illuc ad conversionem venire voluerint, non licebit priori vel fratribus absque licentia abbatis S. Blasii eos suscipere in suo consortio. Majora sane negotia utputa de aedificiis transmutandis, vel beneficiis canonice concedendis, et his similia supradicti abbatis dispositioni et arbitrio reserventur. Si quis autem huic nostrae dispositioni contradictor exstiterit, nisi reatum suum congrue correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo [Col. 0339B] corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi alienus fiat. Conservantes autem, intervenientibus beatorum apostolorum Petri et Pauli meritis, a remuneratore omnium bonorum Domino aeternae vitae praemia consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diacon. cardinalis S. Adriani.
  • Ego Grysogonus diacon. card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Ivo diaconus cardinalis S. Mariae in Aquira.

Data Romae per manum Lucae presbyteri cardin., agentis vicem domni Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae [Col. 0339C] diac. card. et cancellarii, III Kalend. Decembris, indict. Incarnat. Domin. anno 1137, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno VIII.

CCXCIII. Fundationem canoniae Claustroneoburgensis, factam a S. Leopoldo, Austriae marchione confirmat, ipsamque canoniam in tutelam sedis apostolicae suscipit, etc. (Anno 1137, Nov. 30.) [PEZ, Thesaur. Anecdot., VI, I, 322.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HARTMANNO praeposito et fratribus in cella S. Mariae Niuvenburgensis, quae in Pataviensi episcopatu sita est, canonicam vitam professis, tam [Col. 0339D] praesentibus quam futuris in perpetuum.

Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis debitores ex injuncto nobis officio existamus, illis tamen propensiori cura nos convenit imminere, quos ad omnipotentis Dei servitium, et observationem regularis ordinis amplius anhelare cognoscimus. Ideoque, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et ecclesiam Sanctae Dei Genitricis Mariae, beato apostolo Petro oblatam, in qua divino vacatis officio, sub ejusdem apostolorum principis tutelam protectionemque suscipimus, et apostolicae sedis privilegio communimus.

[Col. 0340A] In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus, qui secundum beati Augustini regulam in eodem loco noscitur institutus, ibidem futuris temporibus perpetuo conservetur. Bona quoque et possessiones, quas inpraesentiarum eadem ecclesia rationabiliter possidet, vel in futurum concessione pontificum, largitione imperatorum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, auxiliante Domino, poterit adipisci et nominatim decimas adjacentis parochiae Nuiwenburch, a fratre nostro Reimaro, Pataviensi episcopo, canonice transmutatas, praesentis scripti pagina roboramus. Obeunte vero te ejusdem loci praeposito vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, [Col. 0340B] aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Augustini regulam praeviderit eligendum, salva nimirum dioecesani episcopi canonica justitia et reverentia.

Porro sacramenta ecclesiastica a dioecesano suscipietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eaque vobis gratis et sine pravitate aliqua voluerit exhibere. Alioquin Catholicum, quemcunque malueritis, adeatis antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate quod postulatur indulgeat.

Devote quoque petitioni vestrae congregationis annuentes, praesenti decreto sancimus ut nullus praefatae ecclesiae advocatus, nisi de domo et progenie [Col. 0340C] dilecti filii nostri marchionis Liupaldi, vestro tamen electus arbitrio, constituatur, dum tamen nullum gravamen vel exactio eidem loco pro ejus patrocinio inferatur. Quod si ipse inutilis praefatae ecclesiae apparuerit, et secundo tertiove commonitus non emendaverit, liceat vobis ac vestris, eum a procuratione hujusmodi removere, eique alium idoneum substituere.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praedictam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare. Sed omnia integra conserventur, eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana [Col. 0340D] Ecclesia libertatis, unum byzantium nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis.

Si qua igitur in posterum ecclesiastica secularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini [Col. 0341A] nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Anselmus pbr. card. ss.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Conradus Sabinus episcopus ss.

CCXCIV. Ad Alberonem ep. Leodiensem.—Significat se promovisse Arnulfum in abbatem Gemblacensem, et ei munus benedictionis impendisse, etc. (Anno 1137, Dec. 18.) [ Gall. Christ., III, Instrum. 127.]

[Col. 0341B] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALBERONI episcopo, et capitulo Leodiensi, necnon universis monachis et populo Gemblacensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Officii nostri nos hortatur auctoritas, tam longinquis quam etiam prope positis paterna sollicitudine providere: ideoque venientem ad nos dilectum filium nostrum Arnulphum electum Gemblacensis coenobii debita benignitate suscepimus, atque juxta petitionem vestram, ipsum propriis tanquam beati Petri manibus in abbatem promovimus, et salva Leodiensis ecclesiae debita reverentia, illi benedictionis gratiam impendimus. Eumdem itaque cum nostrarum litterarum prosecutione, et gratia sedis apostolicae [Col. 0341C] ad vos remittentes reverenter suscipiatis, et in sede praefati coenobii honorifice collocetis. Et quoniam, dilecte frater Albero episcope, pro reformanda inibi religione, tuo annuente studio, praedictus filius noster Arnulphus in eodem loco abbas est constitutus. expedit ut ad recuperandas possessiones et bona Gemblacensis coenobii, quae ab ejusdem loci abbatibus absque communi assensu ipsius capituli venditione seu qualibet alienatione distracta sunt, eidem consilium et auxilium praebeas, atque ut ipsi restituantur efficias: domos etiam saeculares in atrio ejusdem coenobii, atque sub dormitorio fratrum nuper constructas, quae religioni valde sunt perniciosae, funditus destrui praecipimus. Quod si earum fundatores contemptores exstiterint, eos canonica [Col. 0341D] censura coercere non differas. Praeterea dilectioni tuae mandamus quatenus comitem, Namurcensem Godefridum et Henricum filium ejus et Ebaldum Florinensem eorum adjutores, qui tempore pacis in sexta feria burgum Gemblacensem cum ecclesia S. Salvatoris combusserunt, villas quoque et curias ipsius coenobii depraedati sunt et destruxerunt, studiose commoneas ut abbati et fratribus praedicti loci ablata restituant et de injuriis satisfaciant: quod si infra 40 dies, postquam haec scripta susceperis, hoc adimpletum non fuerit, absque dilatione debitam de eis justitiam facias. Ad haec, frater episcope, tibi mandamus ne praefatum abbatem a concubina quondam Balduini clerici super ecclesia S. Salvatoris vexari permittas, sed potius redditus a tempore [Col. 0342A] mortis ejusdem inde perceptos atque futuri temporis eidem abbati integre reddi facias.

Datum Romae XV Kal. Jan.

CCXCV. Ad archiepiscopos Remensem, Senonensem et Turonensem, quos monet ut mites sint, et liberum injuste oppressis relinquant ad sedem apostolicam appellare. (Anno 1130-1138.) [PEZ, Thesaur. Anecdot., VI, I, 308.]

INNOCENTIUS papa secundus, R. [REINALDO] Remensi, H. Senonensi, H. [HUGONI] Turonensi, archiepiscopis, et eorum suffraganeis episcopi.

Tunc pax et charitas vice mutua se complectuntur, et manet indissolubilis in alterna dilectione sinceritas, si juxta divinae dispensationis ordinem et [Col. 0342B] Ecclesiae gradus distinctos minores majoribus reverentiam exhibeant, et inferioribus diligentiam potiores impendant. Verum ecclesiasticus ordo confunditur, si minores illicita sua temeritate praesumant, vel praesidentes non concessa sub remissione impunitatis attentant. Compago namque humani corporis, et divini collegii conservatur incolumis, si pastores super gregem invigilent, et magis appetant pascere quam dominari in clero, et subditi potius humiliter obedire quam a subjectione procaciter resilire. Ne igitur pars alterutra coelestis dispensationis ordinationem pervertat, Petrus, apostolorum princeps, est in capite Ecclesiae a Domino constitutus, ut per se et per successores suos fratres confirmet, errata [Col. 0342C] corrigat, et jura sua unicuique tribuat. Inde est etiam generali lege Ecclesiae promulgatum ut majores causae ad examinationem sedis apostolicae devolvantur, et ut oppressiones intrepide ad eam appellent, privilegium sibi in hoc appellandi sancta Romana reservavit Ecclesia. Quam sit namque necessarius appellandi usus, nemo est qui nesciat, quippe cum judicantium iniquitatem et imperitiam corrigat. Appellatione autem interposita, omnia in statu suo permaneant, et tandiu nihil erit innovandum, quandiu de appellatione ab eo ad quem provocatum est fuerit pronuntiatum. Caeterum quod in laicis est culpabile, videtur in clericis criminosum. At vero, juxta imperiales sanctiones, si judices ordinarii provocationes aestimaverint respuendas, triginta [Col. 0342D] pondo auri multantur, et assessores et officiales eorum totidem, nisi publice restiterint, et aptis [ f. actis] evidenter contradixerint. Quanta igitur animadversione sit plectendus judex ecclesiasticus, qui doctrinam matris suae, sanctae Romanae Ecclesiae, abjicit, et privilegium beati Petri infringere nititur, parem se faciens Jesu Christo et supra apostolorum sedem ascendens, vigor justitiae, in promptu habens ulcisci omnem inobedientiam, non ignorat. Exhortamur itaque fraternitatem vestram in Domino, ut quemadmodum dignitatem vestram desideratis illibatam a sede apostolica custodiri, ita erga subditos mites sitis, et praerogativam audientiae in nullo imminuere aut infringere de caetero attentetis. Alioquin de tanti excessus impunitate nos judicabimur apud [Col. 0343A] Dominum negligentes, tepidi, sive rei. Ex officio siquidem apostolatus injuncta nobis est a Deo necessitas, ut majoribus honorifice providentes minora salubriter sine laesione curemus.

  • Ego Guido diac. card. S. Adriani SS.
  • Ego Drogo Ostiensis eps. SS.
  • Ego Bazifredus pbr. card. tit. Vestinae SS.
  • Ego Lucas pbr. card. tit. SS. Joannis et Pauli SS.
  • Ego Martinus pbr. card. tit. S. Stephani in Caelio Monte SS.
  • Ego Crysogonus diac. card. S. Mariae in Porticu SS.

Datum Romae per manum Lucae pori cardinalis, agentis vicem domini Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. cardinalis et cancellarii, II Kal. Decembris, [Col. 0343B] indict. I, Incarnationis Dominicae anno 1137, pontificatus vero domini Innocentii PP. II anno VIII.

CCXCVI. Privilegium pro monasterio Portensi, ordinis Cisterciensis.—Ne in districtu monasterii venationes a quoquam fiant. (Anno 1138, Jan. 13.) [COCQUELINES, II, 233.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ADELBERTO Portensi abbati ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter [Col. 0343C] enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Proinde, dilecte in Domino fili Adelberte abbas, tuis rationabilibus postulationibus gratum praebemus assensum, et ut in Portensi coenobio cui auctore Domino praeesse dignosceris, monasticus Ordo, qui secundum B. Benedicti regulam, et normam Cisterciensium fratrum, inibi noscitur institutus, perpetuis futuris temporibus inviolabiliter observetur, praesenti scripto sancimus. Confirmamus et concambium a venerabili fratre nostro Udone, Nuenburgensi episcopo, tecum et cum fratribus tuis rationabiliter factum, videlicet Portensem locum cum omnibus suis appendiciis pro Smolensi loco, in quo prius eratis Domino servientes, ab eodem episcopo concambii titulo vobis [Col. 0343D] collatum, ita tamen, ut idem Smolensis locus cum suis omnibus appendiciis jurisdictioni et usui cedat praefati episcopi. Statuimus insuper ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et rationabiliter possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata consistant. Ut autem quietius omnipotenti Deo servire possitis, praesenti scripto duximus inhibendum, ut nullus clericus, nullus laicus infra terminos vestros venationibus audeat vacare, aut nugis consimilibus operam dare. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum [Col. 0344A] liceat praenominatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra serventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, omnimodis usibus profutura, salva nimirum dioecesani episcopi debita reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque [Col. 0344B] in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter tit. Sanctae Susannae SS.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Gerardus presbyter card. tit. Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Guido diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu

[Col. 0344C] Data Romae per manum Aymerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, Idib. Januar., Incarnat. Dominicae anno 1137, pontificatus domni Innocentii papae II anno VII.

CCXCVII. Ad A. archidiaconum et A. presbyterum Ecclesiae Lucensis. (Anno 1138, Jan. 23.) [BALUZ., Miscell., IV, 590.]

INNOCENTIUS servus servorum Dei, dilectis filiis A. archidiacono et A. archipresbytero Lucanae Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.

Non dubium vobis est quod sollicitudo omnium Ecclesiarum, et praecipue quae B. Petri juris existunt, ad Romanum pontificem peculiari quadam [Col. 0344D] praerogativa pertineat. Miramur autem quod, sicut accepimus, Manfredus et Albericus presbyteri, nec non Lambertus, Capellus, canonici vestrae Ecclesiae, institutioni quam de Ecclesia S. Pantaleonis, salva B. Martini justitia fecimus, improbe adversantur; et quoniam ipsi nostra patientia abutuntur, et conantur contra stimulum calcitrare, mandamus vobis atque praecipimus quatenus districte eosdem canonicos moneatis ab hujusmodi vexatione desistere, et dilectis filiis nostris J. priori et fratribus S. Fridiani, quibus Ecclesiam ipsam commisimus; per se vel per submissam personam nullam praesumant molestiam irrogare. Quod si infra quindecim dies postquam scripta praesentia susceperitis, praefati [Col. 0345A] canonici vestris monitis non paruerint, extunc eos a suis officiis suspendimus, eamdemque sententiam vobis firmiter observandam injungimus.

Data Romae X Kal. Februar.

CCXCVIII. Ad eosdem. (Anno 1138, Jan. 23.) [BALUZ., ibid. ]

INNOCENTIUS episcopus, servus sevorum Dei, dilectis filiis A. archidiacono et A. archipresbytero Lucanae Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.

Sicut testatur canonica auctoritas, sedes apostolica fas habet de omni Ecclesia judicandi, et prout ipsa decreverit disponendi. Ideoque dilectioni vestrae [Col. 0345B] praecipiendo mandamus ut occasione juramentorum illorum quae potius in perniciem quam salutem Ecclesiae S. Pantaleonis facta esse dicuntur, dilectis filiis nostris, J. priori et canonicis S. Fridiani nullam inferri injuriam vel molestiam patiamini. Quod si ipsi qui eadem juramenta tam illicite quam incaute fecerunt, in sua obstinatione perdurare voluerint, dissimulare non poterimus quin de ejus plenam justitiam faciamus.

Data Romae X Kal. Februarii.

CCXCIX. Jeronymo priori et fratribus ecclesiae S. Frigdiani Lucensis de superioribus duobus epistolis significat. (Anno 1138, Jan. 23.) [BALUZ., ibid., p. 591.]

[Col. 0345C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, Jer. priori et fratribus Ecclesiae S. Fridiani, salutem et apostolicam benedictionem.

Super vexatione quam pro Ecclesia S. Pantaleonis a quibuslibet vestris aemulis sustinetis valde gravamur. Unde etiam archidiacono et archipresbytero Lucano mandavimus, ut nisi presbyter Manfredus cum reliquis qui vobis exinde adversantur, infra quindecim dies post scripta nostra suscepta, ab hujusmodi impugnatione cessaverint, et tunc, quousque satisfecerint, a suis officiis suspendantur. De his etiam qui illa illicita et incauta juramenta fecerunt, nisi resipuerint, auctore Domino, plenam justitiam faciemus. De caetero nos et fratres nostros [Col. 0345D] vestris orationibus attentius commendamus.

Data Romae X Kalend. Februarii.

CCC. Ad quosdam presbyteros et canonicos ecclesiae S. Martini Lucensis. (Anno 1138, Jan.) [BALUZ., ubi supra, p. 590.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, MANFREDO et ALBERICO presbyteris, nec non LAMBERTO, CAPELLO, HENRICO canonicis Ecclesiae S. Martini, salutem et apostolicam benedictionem.

Perlatum est ad aures nostras quod institutioni, quam de S. Pantaleonis Ecclesia fecimus committendo eam S. Fridiani canonicis, contraitis. Quocirca vobis apostolica auctoritate mandamus atque [Col. 0346A] praecipimus, quatenus jam dictos fratres super cadem causa nullatenus infestetis, sed potius quod a nobis exinde statutum est irrefragabiliter observetis, alioquin tanquam in contemptores decretorum sedis apostolicae in vos noveritis vindicandum.

CCCI. Canonici Cheminonenses institutum Cisterciensium amplectuntur. (Anno 1138, Febr. 17.) [ Gall. Christ., X, Instrum. 1127.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio STEPHANO abbati monasterii de Tribus-Fontibus, ejusque successoribus regulaliter substituendis, in perpetuum.

[Col. 0346B] Laudes et gratias omnipotenti Deo referimus, quod nomen et vitam fratrum Claraevallensium per diversas partes mundi, ita celebrem, ita fecit spectabilem esse, ut eorum laudabili . . . . ipsi quoque viri religiosi religiosiores fieri appetant; et juxta illud Psalmistae, de virtute in virtutem ire contendant. Placet igitur nobis et hoc ipsum auctoritate apostolica confirmamus, quod canonici Cheminonenses semetipsos et locum suum monasterio de Tribus-Fontibus, contulerunt, et sub vestra cura atque magisterio de caetero vivere decreverunt, et quoniam Deus utpote incommutabilis et aeternae mutabilia corda non approbat, atque apud ipsum non est transmutatio nec vicissitudinis obumbratio, simili modo sancimus, ut jam dictis canonicis praesentibus [Col. 0346C] vel futuris, nullatenus liceat quocunque tempore se a vestra subjectione subtrahere, seu qualibet occasione contra vos calcaneum elevare, sed potius idem locus cum appendiciis suis et personae ibidem pro tempore Domino servientes, subjectae et obedientes vobis existant, quemadmodum abbatiae quae secundum regulam Cisterciensium institutae sunt suo capiti obsequuntur. Salvo nimirum censu XII nummorum Catalaunensium singulis annis nobis nostrisque successoribus persolvendorum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat vos vel successores vestros super hac nostra confirmatione temere perturbare, aut aliquam vobis exinde contrarietatem inferre. Si quis autem ausu temerario contra hanc praesentem constitutionem venire tentaverit, [Col. 0346D] secundo tertiove commonitus, nisi praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, excommunicationi subjaceat. Conservantes vero omnipotentis Dei ac beatorum apostolorum Petri et Pauli gratiam consequantur, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, etc.

Datae Romae per manum Haimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIII Kalendas Martii, indictione prima, Incarnationis Dominicae anno 1140, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno nono.

CCCII. De obedientia quae debetur patriarchae Jerosolymitano. (Anno 1138, Mart. 6. [ROZIÈRE, Cartul. du Saint-Sépulcre, p. 5.]

[Col. 0347A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus F[ULCHERO], Tyrensi archiepiscopo, R[AIMUNDO] Tortose, G[ERARDO] Tripolitano, H . . . . . Gibelentino, B[ALDUINO] Barutino, B[ERNARDO] Sidoniensi et JOANNI Acconensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Nolumus vos ignorare, fratres, quoniam, si quis Domino placere praeoptat in terris, oportet eum apostolicis humiliter obedire mandatis; profecto enim indignus est sacerdotio, quisquis beati Petri aut ejus successoribus nititur contraire praeceptis; [Col. 0347B] quicunque vero praeceptiones sive institutiones Romanae Ecclesiae, quae prima est et mater omnium, contemnere seu evacuare contendit, aditum coelorum sibi post exitum claudit, et dum vivit in terra, vilescit; ex ubertate namque apostolicae disciplinae singulis Ecclesiis et sua confertur dignitas et conservatur auctoritas. Per apostolica igitur scripta vobis praecipiendo mandamus quatenus fratri nostro W[illelmo], Jerosolymitano patriarchae, tanquam primati et patriarchae vestro, debitam subjectionem et obedientiam, omni contradictione seposita, deferatis. Idipsum quoque a praedecessore nostro bonae memoriae, papa Honorio, G[uillelmo], Tyrensi archiepiscopo, [prae] decessori tuo, venerabilis frater F[ulchere] archiepiscope, et subjectione et obedientia [Col. 0347C] est imperatum. Quod si contemptores exstiteritis, canonicam de vobis justitiam faciemus.

Datum Romae II Nonas Martii.

CCCIII. Ad Joannem S. Georgii abbatem.—De reformatione parthenonis S. Gangolfi. (Anno 1138, Mart. 12.) [NEUGART, Cod. diplom, Alem., II, 70, ex archivo San-Georgiano.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI abbati S. Georgii, salutem et apostolicam benedictionem.

Quia, fili, prout scimus et accepimus, felicis memoriae antecessor noster Honorius pro reformanda religione [Col. 0347D] Ecclesiae S. Gangolfi de Ordechdal adeo fuit intentus et sollicitus, ut eamdem ejusdem Ecclesiae religionem, quae diu collapsa fuit, pro instantia atque rogatu comitis Petri , ejusdem Ecclesiae [Col. 0348A] advocati, itemque uxoris suae Ithae, et Reginaldi unici ipsorum, ad observantiam Regulae S. Benedicti omnimodis reformare studeret. Idcirco nunc etiam nostrae auctoritatis studium et benevolentiam in hoc habere nihilominus debet. Notum ergo sit omnibus, tam futuris quam praesentibus, quod in hoc facto ejus omnino vestigia sectando auctoritatem ipsius omnino approbamus, tenemus et confirmamus. Et ideo nunc etiam, quae praecepit, praecipimus, quae decrevit decernimus, et per omnia omnino deinceps rata esse statuimus. Hanc vero Ecclesiae illius reformationem hoc modo et ordine scimus accepisse effectum et consummationem, episcopo videlicet Metensi Stephano, ejusque populo et clero in hac pie consentiente, consiliumque et auxilium insuper [Col. 0348B] impendente, atque pro quiete ejusdem Ecclesiae, ab ipsa quoque ipsius abbatissae consecratione sese omnino avertente, et praefato quoque Petro ab electione ejusdem abbatissae et ab ejus investitura, sibi jure haereditario permissa, penitus absistente, eamque Deo et Beato Georgio libere per omnia tradente, et voluntati vel arbitrio abbatis S. Georgii perpetuo deinceps permittente. Non latet etiam quod venerabilis Hatticha , tunc monasterii illius abbatissa, constanter in his perficiendis dextram dedit, et assensum pietatis et humilitatis devotissime, gratanterque et sponte obtulit, et ita nunc quasi per eam Ecclesia illa tanquam pro lege accepit, ut si quae forte posthac inordinate et erecta cervice, more scilicet saecularium monasteriorum, per obedientiam [Col. 0348C] illam transire noluerit, res scilicet vel praedia monasterii incaute exponendo, per praedictum abbatem sine spe recuperationis pro libitu suo deponatur, et altera in locum ejus, per eum assumpta, digne recipiatur. Quod ergo, ut diximus, tunc per antecessorem nostrum factum atque statutum esse novimus, hoc nunc divina et apostolica, nostraque auctoritate perpetuo tenendum et firmiter observandum mandamus, mandando praecipimus, et nunc tibi tuisque successoribus per praesentia scripta Ecclesiae illius monarchiam et animarum curam specialiter committimus. Et ne quis huic commisso contraire, vel aliquo modo contrarius praesumat existere, sub termino divinae et apostolicae excommunicationis [Col. 0348D] non solum interdicimus, sed et si quis in hoc praevaricator inventus fuerit, divinae et apostolicae excommunicationi subjicimus.

Datum Romae IV Idus Martii.

CCCIV, Privilegium pro monasterio S. Martini Laudunensis. Anno 1138, Mart. 21.) [LE PAIGE, Biblioth. Praem., p. 450.]

[Col. 0349A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis Gualtero abbati et canonicis Ecclesiae S. Martini quae in Laudunensi suburbio sita est, eorumque successoribus ibidem divino famulatui mancipatis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura a provisore omnium bonorum, Deo nobis commissa est, ut religiosas diligamus personas et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi a radice charitatis procedens ab ipso [Col. 0349B] religionis fonte fuerit emanatus. Hoc nimirum intuitu, dilecte in Domino fili Gualtero abbas, tuis justis postulationibus clementem impertimur assensum, et ecclesiam Beati Martini cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub beati Petri tutela et apostolicae sedis protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: vineas videlicet, quas in Tiriniaco, in Jovia, in monte [Col. 0349C] Antelli, in Ursello, in Criptis, in monte Lauduno ipsa ecclesia possidet. Allodia quoque, terras, casulas quas in Avains, in Verciniaco, in Bruris, in Makigni, in Pomereto, in Morolgis, in Vele, in Salmunceo, in villa Mariae, in Vorgia habet. Culturam quoque Monstratam ex dono Gotfridi, consentiente charissimo filio nostro illustris memoriae Ludovico rege Francorum, eidem ecclesiae concessam, et culturam de Sormunt; furnum de Moncel, et de Verciniaco, molendinum quod dicitur Croslet, apud Chivi sedem molendini, apud Paranni aliam sedem molendini. Praeterea allodia de Diona, de Couerci, de Taran, de Remicurte, de Floricurte, de Pusello de Biauvoir; dimidietatem molendinorum [Col. 0349D] de Anisiaco, quemadmodum sunt vobis a venerabili fratre nostro Bartholomaeo Laudunensi episcopo confirmata. Statuimus etiam ne post haec aliquis vestrum vel successorum vestrorum formam et modum Regulae et praerogativam religionis quae hodie in Praemonstrata ecclesia observatur, aliqua temeritate intringere aut immutare praesumat, sed unusquisque, implorato divino auxilio, ut ordo vester de bono in melius provehatur, diligentius elaboret. Fratrum autem qui stabilitatem et obedientiam eodem loco promiserunt, nullus recedere et recedentem, nisi cum commendatitiis litteris, nullus audeat retinere, adjicientes ut terra quae est prae foribus ecclesiae vestrae usque ad ecclesiam S. Stephani propter fratrum quietem sicut hactenus [Col. 0350A] in perpetuum ab omni habitatore sit vacua, Censemus etiam ut nulli hominum liceat fratres, qui de eadem Ecclesia exierint de locis suis expellere, nec alicui fugitivos vestros recipere, sed nostra auctoritate eosdem fugitivos vobis excommunicare concedimus. Ut autem tam in praelatis quam in subditis vestri ordinis integritas inviolabiliter observetur, decernimus ut si quis abbatum qui de vestra ecclesia exierint, ab ordine et consuetudine Laudunensis monasterii deviaverit, abbas praedicti monasterii super correctione sua eum bis tertiove commoneat. Quod si incorrigibilis apparuerit, dioecesanus episcopus sub praesentia et testificatione abbatis Sancti Martini, sine omni dilatione ordinis sui transgressorem deponet. Depositum autem episcopus [Col. 0350B] ad ecclesiam B. Martini remittet, et alium idoneum canonica fratrum electione e vestigio subrogabit. Sepulturam quoque, ejusdem loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se inibi sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi excommunicati fuerint, nullus obsistat, salvo jure parochialium sacerdotum. Nulli ergo hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, [Col. 0350C] secundo tertiove commonita, nisi satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura observantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii. XII Kalend. Aprilis, indictione prima, Incarnationis [Col. 0350D] Dominicae anno 1137, pontificatus vero domni Innocentii II, papae anno nono.

CCCV. Ad Hugonem Praemonstratensem abbatem. (Anno 1138, Mart. 21.) [LE PAIGE, Bibliotheca Praem., p. 421.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilelectis filiis HUGONI Praemonstratae Ecclesiae, et aliis ejusdem professionis abbatibus et religiosis viris, salutem et apostolicam benedictionem.

Quemadmodum ea quae semel a Deo dicata sunt, ad usus saeculares redire non possunt, ita qui se Deo in locis vestris servire voverunt, atque seipsos professionis vinculo se astrinxerunt, ad alia loca sine licentia praelati sui transire non possunt. Nulli [Col. 0351A] ergo episcopo, abbati vel priori liceat professos vestros canonicos sive conversos, absque libera licentia praelati sui suscipere. Et idipsum auctoritate apostolica prohibemus, ne quis attentet professionis vestrae aliquos vobis invitis ausu temerario retinere. Praeterea vobis potestatem attribuimus fugitivos vestros usque dum redeuntes satisfaciant, excommunicationis sententia innodare.

Datum Laterani XII Kalendas Aprilis.

CCCVI. Ecclesiae S. Mariani Eugubinae canonicorum possessiones confirmat. (Anno 1138, Mart. 23.) [UGHELLI, Italia sacra, I, 636.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0351B] filiis BENEDICTO praeposito, ejusque fratribus in ecclesia cathedralis sedis B. Mariani Eugubinae civitatis famulantibus, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et fidelis devotio laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecti in Domino filii, postulationibus vestris clementer impertimur assensum, et ecclesiam B. Mariani, in qua divinis estis obsequiis mancipati, apostolici privilegii pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione [Col. 0351C] fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis, plebem videlicet S. Joannis de Civitate, plebem S. Mariae Serrata, plebem de Lisciano, plebem S. Mariae de Gadiano, cum plebe S. Donati et S. Viriani, plebem S. Gervasii, curtem de Lavari, cum aliis omnibus ecclesiis, ac bonis praedictae ecclesiae pertinentibus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam B. Mariani Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet fatigationibus molestare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum [Col. 0351D] gubernatione et sustentatione sunt concessa, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur, etc. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinen. episcopus propria manu corroboravi.
  • Ego Petrus card. presb. S. Susannae.
  • Ego Bernardus presb. card. S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Anselmus presb. card. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Martinus presb. card. S. Stephani.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Guido diac. card. S. Adriani.
  • Ego Boetius diac. card. SS. Viti et Modesti
  • [Col. 0352A] Ego Ivo diac. card. S. Mariae in Aquiro.
  • Ego G. G. card. S. Angeli.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica.

Datum Laterani per manus Aimerici S. R. E. cardinalis cancellarii, X Kal. Aprilis, indict. I, Incarn. Dominicae an. 1137, pontificatus vero D. Innocentii papae II an. IX

CCCVII. Privilegium de ecclesiis episcopo Parisiensi subjectis, etc. (Anno 1138, Mart. 26.) [ Gall. Christ., VII, Instrum. 57.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri STEPHANO episcopo Parisiensi, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

[Col. 0352B] Quanto nobilis et gloriosa Parisiensis Ecclesia pro sede regis Francorum existit famosior, et in amore et reverentia B. P. et S. R. Ecclesiae, venerabilis frater Stephane episcope, manifestis argumentis exstas devotior, tanto propensius in his quae ad utriusque decus et emolumentum spectare noscuntur, optata suffragia impertimur. Ideoque, charissime frater Stephane, rationabilibus postulationibus tuis praebentes assensum, quaecunque Parisiensis Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum, largitione principum, oblatione fidelium, vel aliis justis titulis, Deo propitio, poterit adipisci, tibi tuisque successoribus, et per vos Parisiensi [Col. 0352C] Ecclesiae apostolici muniminis privilegio communimus. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam videlicet S. Marcelli, ecclesiam S. Clodoali, cum villa et omnibus appendiciis suis, ecclesiam S. Germani Antissiodorensis, ecclesiam S. Eligii, ecclesiam quoque de Campellis, cum praebendis et tribus parochiis, id est de S. Mederico, de Capella, et de terris eidem ecclesiae pertinentibus, salvo nimirum censu duorum solidorum monetae illius terrae, videlicet quae in partibus illis appenditur, Senonensi Ecclesiae annualiter persolvendo; quae videlicet supradictae ecclesiae ad jus et proprietatem Parisiensis episcopi spectare noscuntur. Jus etiam episcopale in subscriptis abbatiis, et earum [Col. 0352D] parochiis, seu parochianis omnibus, videlicet in abbatia Latiniacensi, in abbatia Fossatensi, in abbatia Sancti Maglorii, in abbatia Sancti Victoris, in abbatia vallis Sanctae Mariae, in abbatia de Sarneya, in abbatia sanctimonialium, scilicet de Monte Martyrum, et de Kala; in ecclesia insuper Argenteoli. Praeterea pactum et conventionem inter te et charissimum filium nostrum Ludovicum regem Francorum illustris memoriae factam de loco in suburbio Parisiensi sito, qui Campellus nominatur, tibi nihilominus confirmamus, ita videlicet quod tertia pars totius redditus fossati illius terrae, sive in censu, sive in emptionibus, quaestibus, aut aliis quibuscunque modis aliquid inde processerit, tibi et successoribus tuis absque diminutione aliqua [Col. 0353A] persolvatur; quae vero reliquae partes regali fisco reddantur. Cumque vero fuerit praepositus regis super hoc fidelitatem tibi tuisque successoribus faciat, et tuus regi et haeredibus suis, et unus absque altero nihil de terra illa suscipiat vel disponat. Statuimus etiam ut si aliquis Ecclesiae Parisiensis canonicus ad episcopatus fuerit honorem promotus, ipsius praebenda ad Parisiensem Ecclesiam libere revertatur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat, te vel successores tuos, super hac nostra confirmatione temere perturbare, vel possessiones Ecclesiae Parisiensis auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel quibuslibet molestiis fatigare. Si qua vero in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra [Col. 0353B] eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi praesumptionem suam satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco et ecclesiae sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, Amen, Amen.

Ego Innocentius, etc.

Datum Laterani, per manum Aymerici sanctae [Col. 0353C] Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VII Kalend. Apr., indict. I, Incarn. Dom. anno 1137, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno VIII.

CCCVIII. Privilegium abbatiae Albae-Ripae. (Anno 1138, Mart. 27.) [ Gall. Christ., IV, Instrum. 169.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, reverendissimo in Christo filio RAINBALDO abbati monasterii Albae-Ripae, suisque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

In apostolicae sedis specula disponente-Domino constituti, tanto amplius religiosas personas paterna [Col. 0353D] debemus pietate diligere ac fovere, quanto magis eorum orationibus ad exsequendum injunctum nobis apostolatus officium opportunis solatiis adjuvari, et in futuro aeternae benedictionis participes fore confidimus. Proinde, dilecte in Domino fili Rainbalde abbas, exorati a charissimo filio nostro Bernardo Claraevallis abbate, de cujus religione atque prudentia innumera commoda sanctae Ecclesiae a Domino provenerunt. . . . . . desideriis clementer annuimus, et monasterium Albae Ripae cui Deo auctore praesides, praesentis scripti pagina communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione [Col. 0354A] fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec nominatim duximus exprimenda: videlicet quaecunque a bonae memoriae Wilenco Lingonensi episcopo per manum supradicti abbatis Claraevall. ad opus monasterii Albae-Ripae in locis inferius adnotatis, devotionis intuitu sunt collata. Scilicet in Solongereth, campo Alerii, Ambrariis, Aula, Arcufracto, Rachese, Quince, Morethangiis, Crille. Quod profecto donum non solum de his quae in proprietate ac dominio suo praefatus episcopus inibi possidebat factum esse cognoscitur, sed et quidquid ex his quae alii ab eo de eisdem terris feudi nomine vel quocunque modo tenebant juste possetis acquirere. [Col. 0354B] Praeterea nihilominus confirmamus quae idem episcopus exceptis supradictis locis in omnibus aliis terris suis circumjacentibus vobis contulit, id est omnia necessaria libere et gratis ad usus vestros et domorum vestrarum atque animalium tam in herbis quam in aquis, silvis, glandibus et in quibuslibet rebus vel potu, melle, venatione et caeteris iis similibus a vobis vel universis vestris sive mercenariis capiendis vel inveniendis. Simile quoque donum a nobili viro Rainaldo de Grance vobis factum, simili sanctione firmamus. Adjicientes donationem, quam egregius vir Ebalus comes de Sauz et Rainaldus de Grance vobis fecisse noscuntur de iis quae infra supradictos terminos possidebant. Et extra eadem loca si qua de proprietate et dominio [Col. 0354C] eorum sunt vestris vel vestrorum hominum seu et animalium usibus necessaria, firma vobis et inviolata serventur. Nulli ergo omnino hominum liceat praedictum monasterium super hac nostra constitutione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur vestris usibus omnimodis profutura; si quis autem huic nostrae constitutioni sciens contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam congrue emendaverit, excommunicationi subjaceat. Conservantes vero haec, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen, amen, [Col. 0354D] amen.

Data Laterani per manum Aimerici S. Rom. Eccl. diaconi card. et cancell., VI Kal. Apr., indict. I, Incarnat. Dominicae 1138, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno IX.

CCCIX. Ad universos fideles in regno Constantinopolitano degentes. (Anno 1138, Mart. 28.) [Eug. de ROZIÈRES, Cartul. du Saint-Sépulcre, p. 86]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, universis Dei fidelibus Latinis, qui sunt in exercitu regis Constantinopolitani vel in terra sua habitant, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0355A] Quemadmodum particeps mercedis existit qui honorum operum se adjutorem praebet, ita qui nefario operi praestat auxilium a culpa liber esse non potest; agentes enim et consentientes par poena complectitur. Pro deliberatione Orientalis Ecclesiae et expiando Dei sanctuario Catholici et Deum timentes viri tam de ultramontanis partibus quam de Italia plurimum laborasse noscuntur, et diversis periculis maris et terrae seipsos opposuisse. Quod tandem, divina cooperante gratia, non sine multa humani sanguinis effusione ab infidelium servitute et dominatione liberata est et in Christianorum potestate redacta. Nunc autem, sicut accepimus, rex Constantinopolitanus, qui se ab unitate Ecclesiae dividit et beato Petro, coelorum clavigero, qui princeps [Col. 0355B] est apostolorum et Ecclesiae post Christum caput et fundamentum, inobediens est, Antiochiam caeterasque proximas civitates nititur occupare et suae dominationi subjicere. Quia igitur nostrum est cunctos fideles ad sinum matris suae Ecclesiae recolligere et ab illicitis prohibere, universitatem vestram rogamus, monemus atque praecipimus, et in peccatorum remissionem injungimus quatenus, si praefatus rex jam dictam Antiochiam vel alia loca, quae fideles Christiani possident, occupare vel impugnare praesumpserit, vos ab ipsius societate et servitio omnimodis subtrahatis, nec in tam praesumptuosa invasione opem ei et consilium praebeatis; alioquin damnationis suae vos noveritis esse participes.

[Col. 0355C] Data Laterani, V Kalendas Aprilis.

CCCX. Sedem episcopalem Ecclesiae Roscellanae Grossetum transfert. (Anno 1138, April. 9.) [UGHELLI, Italia sacra, X, 268.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, ven. fratri ROLLANDO Grossetano episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in P. R. M.

Sacrosancta Romana Ecclesia caput et magistra omnium Ecclesiarum est ab ipso Salvatore nostro Jesu Christo divinitus constituta; quae profecto, sicut speciali privilegio coelitus sibi collato potestatem [Col. 0355D] habet novos episcopatus, exigente necessitate, statuere, ita nihilominus duos potest in unum conjungere, unum in duos dividere, atque episcopales sedes qualibet tyrannica feritate oppressionem, vel violentiam patientes, ad alia quae tutiora sunt loca transferre. Cum utique B. Augustinus, egregius S. Ecclesiae doctor et rector, certis ex causis id fieri annuat, videlicet aut pro persecutorum feritate, aut locorum difficultate, aut malorum societate. Sed et praedecessores nostri, qui diversis fuere aetatibus, eamdem translationem ad alia loca munitiora unius ejusdemque dioeceseos saepe numero fieri permiserunt. Hoc nimirum dispensationis intuitu ven. frater Rollande episcope, quoniam Rosellana [Col. 0356A] Ecclesia multorum praedonum in circuitu habitantium stimulis et infestationibus agitatur, et populus ejusdem loci ad magnam desolationem atque paucitatem, peccatis exigentibus, est redactus, communicato fratrum nostrorum consilio dignitatem episcopalis sedis in eadem urbe hactenus habitam in Grossetanam civitatem apostolica auctoritate transferimus, atque ut idem locus de caetero episcopalis apicis culmine decoretur, praesentis privilegii sanctione decernimus. Nulli ergo omnino hominum fas sit te vel successores tuos super hac nostra constitutione temere perturbare, aut etiam super his aliquid immutare, sed potius Grossetana civitas episcopalis sedis dignitate perpetuo gaudeat, eique tanquam matrici Ecclesiae ob omnibus tam [Col. 0356B] clericis quam laicis Rosellanae dioeceseos obedientia et reverentia humiliter deferatur. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae dispositionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, atque a sacratissimo corpore ac sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Constituimus autem ut privilegiis a sede apostolica monasteriis, seu aliis piis locis indultis hujus nostrae concessionis obtentu nullum praejudicium inferatur. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini [Col. 0356C] nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss. N.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Albericus Hostiensis episcopus ss.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter tit. S. Susannae ss.
  • Ego Gerardus presbyt. cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Anselmus presbyt. cardinalis tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • [Col. 0356D] Ego Lucas presbyt. cardinalis tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Martinus presbyt. cardinalis tit. S. Stephani ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Oddo diaconus cardinalis ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis S. Adriani ss.
  • Ego Grisogonus diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis S. Angeli ss.
  • [Col. 0357A] Ego Octavianus diaconus cardinalis S. Nicolai in Carcere ss.

Datum Laterani per manum Aymerici S. R. Ecclesiae diaconi cardinalis et canc., V Idus Aprilis, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno IX.

CCCXI. Privilegium pro monasterio S. Martini de Campis. (Anno 1138, April. 11.) [MARRIER, Historia S. Martini de Campis, p. 379.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis THEOBALDO priori et fratribus monasterii B. Martini in Campis tam praesentibus, quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0357B] Quae piis et religiosis locis, largitione episcoporum, liberalitate regum conferuntur, libenti animo apostolicae sedis munimine roboramus. Eapropter, dilecti in Domino filii, ecclesiam de veteri Creceio cum atrio omnibusque suis appendiciis a venerabilibus fratribus nostris Burchardo Meldensi episcopo, vobis pia devotione donatam, et a Manasse ipsius successore postmodum confirmatam, vobis vestrisque successoribus et per vos monasterio B. Martini in perpetuum praesentis scripti pagina confirmamus; statuentes ut nulli omnino hominum liceat eamdem donationem infringere vel mutare, aut huic nostrae confirmationi ausu temerario contraire. Si quis autem hoc audaci praesumptione attentaverit, iram Dei omnipotentis et beatorum [Col. 0357C] Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat.

Datum Laterani per manum Almerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Idus Aprilis, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IX.

CCCXII. Privilegium pro parthenone S. Alexandri Parmensi. (Anno 1138, April. 12.) [AFFO, Storia della citta di Parma, II, p. 348, ex archivo monasterii S. Alexand. Parm.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo filiae AGNETI abbatissae monasterii Beati Alexandri quod intra civitatem Parmensem [Col. 0357D] situm est, ejusque sororibus, tam praesentibus quam futuris, in eodem loco regulariter substituendis in perpetuum.

Cum pro omnibus Ecclesiis et religiosis locis ex injuncto nobis officio debeamus sollicitudinem gerere, pro illis tamen magis studiosos nos esse convenit, qui beato Petro specialius inhaerere et ad ejus jus pertinere noscuntur. Proinde, dilecta in Domino filia Agnes abbatissa, tuis et sororum tuarum rationalibus postulationibus clementer annuimus, et Beati Alexandri monasterium in quo divinis estis obsequiis mancipatae, quod utique B. Petri juris existit, sub apostolicae sedis tutelam protectionemque suscipimus, et apostolicae sedis patrocinio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque [Col. 0358A] bona idem coenobium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, poterit adipisci, firma vobis vobisque succedentibus, et per vos eidem coenobio in perpetuum, et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: intra civitatem Parmensem ecclesiam Beati Bartholomaei cum omnibus suis pertinentiis; in Fabrario ecclesiam Sancti Andreae cum omnibus ad eam pertinentibus et cum dominicatu; terras seu possessiones quas in Foligaria habetis; in Fodico ecclesiam Beati Jacobi cum pertinentiis suis; in Belena ecclesiam Beati Laurentii cum suis omnibus pertinentiis. Quidquid etiam in terris, vineis et [Col. 0358B] domibus apud Melajanum et Colornium possidetis. Prope eamdem civitatem Parmensem quaecunque apud Meletolum, Baganzolam Valeriam, et Vicugibuli in terris, vineis, domibus et dominicatibus possidetis. Apud Vigorcolum clausuram unam vinearum cum terris aliis et villanis. Quaecunque praeterea in Juliniano et in Purpurano tam in terris et vineis quam in villanis, domibus et aliis rebus possidetis. Ea vero quae apud Vigattuli, Marturani, vel in basilica Nola, in Moliole, in Castello novo, in Feline, in Vigodemeri, in Traversedula, in Purilio, in Berotto, in Cadecomazi, in Noceto in terris, vineis et aliis rebus possidetis, praesenti vobis scripto firmamus. Decimam etiam laborum vestrorum quos propriis excolitis sumptibus, nullus a vobis exigere [Col. 0358C] praesumat. Chrisma sane, oleum sanctum, consecrationes altarium seu ecclesiarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi a dioecesano suscipietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam sedis apostolicae habuerit, atque ea gratis et absque pravitate aliqua voluerit exhibere. Alioquin Catholicum quem malueritis adeatis antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbatissa, vel quaecunque sororum quae tibi in regimine abbatiae successerint, nulla ibi persona qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quam sorores ejusdem loci aut pars earumdem consilii sanioris secundum Dei timorem [Col. 0358D] et regulam beati Benedicti elegerint. Porro sepulturam ipsius loci liberam esse decernimus, ut eorum qui illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati fuerint, nullus obsistat. Nulli ergo omnino hominum fas sit praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere. minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur earum, pro quarum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis, et quod idem monasterium beati Petri juris existat, bizantium unum nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, [Col. 0359A] hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • [Col. 0359B] Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Bernardus presbyter cardinalis tit. Sanctae Crucis in Hierusalem ss.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. Sancti Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Balduinus presb. card. tit. Sanctae Mariae fundentis oleum ss.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diac. card. Sanctor. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Guido diac. card. Sancti Adriani ss.
  • Ego Grisogonus diac. card. S. Mariae in porticu ss.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • [Col. 0359C] Ego Ivo diac. card. S. Mariae in Lauro ss.
  • Ego Octavianus diac. card. Sancti Nicolai in Carcere ss.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancell., II Idus Aprilis, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii secundi papae anno IX.

Pendet bulla plumbet.

CCCXIII. Ordinem canonicorum Praemonstratensium in monasterio Villinae ejusque bona confirmat, multaque privilegia largitur. (Anno 1138, April. 30.) [HUGO, Annal. Praem., t. II, p. 686.]

[Col. 0359D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio MARQUARDO praeposito Vilthimensi, ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuam memoriam.

Venerabilium locorum cura nos admonet de eorum quiete et utilitate sollicite cogitare. Quamobrem, dilecte in Domino fili Marquarde praeposite, tuis rationabilibus petitionibus annuimus et Vilthinensem Ecclesiam, cui auctore Deo praeesse dignosceris, praesentis scripti pagina communimus, in primis siquidem statuentes ut ordo canonicus qui secundum B. Augustini regulam, et normam Praemonstratensium fratrum ibidem noscitur institutus, perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter conservetur. [Col. 0360A] Sancimus etiam ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, adjicientes insuper ut quaecunque bona tam in ecclesiis quam in decimis, vel aliis possessionibus frater noster Reginbertus Brixiniensis episcopus ad usus canonicorum praefatae ecclesiae contulit, aut etiam a successoribus ejus fuerint in posterum pro sua devotione collata, nullus eis succedentium episcoporum aliquid exinde minuere vel auferre praesumat. Ut autem praepositus et fratres ejusdem loci, omnipotentis Dei servitio vacare liberius valeant, [Col. 0360B] ab omni exactione rerum temporalium vos liberos et quietos de caetero esse decernimus. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres ejusdem loci communi assensu et fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Augustini regulam providerint eligendum. Chrisma namque, oleum sacrum, consecrationes altarium seu ecclesiarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipiatis episcopo, si quidem Catholicus fuerit et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eaque vobis sine pravitate vel exactione exhibere voluerit; alioquin Catholicum, quemcunque [Col. 0360C] malueritis, adeatis antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Nulli ergo episcopo, nulli omnino hominum fas sit praedictam Ecclesiam perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris et pauperum usibus profutura. Sepulturam quoque ipsius loci omnino liberam esse decernimus, ut eorum qui illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Si quis igitur huic nostrae constitutioni temere contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis [Col. 0360D] honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, atque a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem, etc., inveniant. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Kal. Maii, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno VIII

CCCXIV. Ad Chunradum Salzburgensis Ecclesiae archiepiscopum. (Anno 1138, April. 30.) [HANSISIUS, Germania sacra, II, p. 948.]

[Col. 0361A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri nostro CHUNRADO archiepiscopo Salzburgensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.

Litteras fraternitatis tuae pro fratre nostro Reinberto, Brixinensi episcopo, ad nos transmissas benigne suscepimus, et licet ipse apud nos sinistra esset fama respersus, pro charitate tantum et reverentia personae tuae ipsum potius apostolica mansuetudine, quam justitiae rigore tractavimus, ac domum ad sedem [Col. 0361B] suam cum gratia sanctae Romanae Ecclesiae et nostrarum interim prosecutione remisimus. Proinde fraternitatem tuam duximus commonendam, ut et ordinatio Brixinensis ecclesiae tibi specialiter incumbit, erga eumdem fratrem nostrum ita sollicitus et studiosus existas, quatenus ibi cooperante Domino dirigatur, ut neque nobis, neque tibi possit aliqua neglectu imputari jactura. De quiete autem, sive de vacatione, quam a sede apostolica postulasti, te exaudire non possumus, sed potius in remissionem peccatorum tibi injungimus, quatenus supra gregem tuum tanquam bonus pastor vigiles, et semel susceptam obedientiam, ita studeas conservare, ut cum Apostolo dicere valeas: Durum certamen certavi, cursum consummavi, fidem servavi; et cum apparuerit [Col. 0361C] princeps pastorum, ab eo coronam immarcescibilem consequaris. De servitio autem Ecclesiae esto sollicitus, sicut nosti.

Data Laterani II Kal. Maii . . . . . ( Caetera legi non possunt. )

CCCXV. Ad Balduinum archiepiscopum Pisanum.—Varia privilegia concedit. (Anno 1138, Maii 1.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 389.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BALDUINO archiepiscopo Pisano, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Tunc apostolicae sedi et Romanis pontificibus honor [Col. 0361D] integre conservatur, si unicuique Ecclesiae sua dignitas custodiatur. Romanae siquidem Ecclesiae consueta benignitas et discreta humilitas, quos devotos et mansuetos filios reperit, alios dignitatibus et honoribus sibi facit amplius obnoxios, alios familiaritatis et dilectionis praerogativa sublimat. Aequum etenim et rationabile est ut quorum nos beneficia et obsequia suscepisse recolimus, eorum devotioni non mensura pari, nec quantitate aequali, sed ex abundantis gratiae benevolentia libenti animo respondere curemus. Quia igitur de discordia et guerra, quae inter Pisanam et Januensem civitates existit, multae hominum clades, et Christianorum captivitates innumerae provenerunt, nos quorum praecipue interest singulorum saluti tam spiritualiter quam temporaliter [Col. 0362A] sollicitudine providere pro bono pacis, et recompensatione episcopatuum, quos utique a praedecessoribus nostris Romanis pontificibus Ecclesiae Pisanae concessos in insula Corsicae a praedecessore tuo bonae memoriae fratre nostro archiepiscopo accepimus in Galluriensi judicatu duos episcopatus, Galtelinensem videlicet et Civitatensem, et Populoniensem episcopatum tibi tuisque successoribus, et per vos Ecclesiae Pisanae concedimus, et metropolitano jure subjicimus, vosque primatus honore super Turritanam provinciam declaravimus; legationem quoque Sardiniae, a praedecessore nostro papa Urbano praedecessoribus tuis concessam, tibi tuisque successoribus praesentis scripti pagina roboramus. Denique ut Pisana civitas, quae coelesti favore de inimicis [Col. 0362B] Christiani nominis victoriam frequenter obtinuit, et eorum urbes plurimas subjugavit, amplius honoretur, equo albo cum nocco albo in processionibus utendi, et crucem, vexillum scilicet Dominicum, per subjectas vobis provincias portandi tibi tuisque successoribus licentiam damus; pallii quoque usum fraternitati tuae concedimus, ut videlicet eo secundum consuetudinem Pisanae Ecclesiae perfruaris, et in consecrationibus trium episcoporum in Corsica, Aleriensis scilicet, Adjacensis et Sagontini, ac praedictorum duorum in Sardinia, et Populoniensis episcopi, quorum metropolitanus existis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam ausu temerario venire tentaverit, secundo tertiove [Col. 0362C] commonita, nisi congrua emendatione correxerit, potestatis honorisve sui dignitate careat, reamque se, etc., et a sacratissimo, etc. Cunctis autem eidem Eccl. etc., quatenus, etc., et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Desiderius presb. card. tit. S. Praxedis ss.
  • Ego Petrus presb. card. tit. S. Susannae ss.
  • Ego Gerardus presb. card. tit S. Crucis in Jer. ss.
  • Ego Littifredus presb. card. tit. Vestinae ss.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Stiantius presb. card. tit. S. Savinae ss.
  • Ego Martinus presb. card. tit. S. Stephani in Caelio [Col. 0362D] monte ss.
  • Ego Petrus episcopus Papiensis ss.
  • Ego Oddo diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diaconus card. tit. S. Adriani ss.
  • Ego Boetius diac. card. tit. SS. Viti et Modesti ss.
  • Ego Chrysogonus diac. card. tit. S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Ubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Octavianus diac. card. tit. S. Nicolai in carcere ss.
  • Ego Jacinthus prior subdiaconorum sacri palatii ss.
  • Ego Joannes sacri palatii subdiaconus ss.
  • [Col. 0363A] Ego Baro sacri palatii subd. et prior Scolae Crucis ss.
  • Ego Joannes Paparo Romanae Ecclesiae subd. ss.
  • Ego Galganus sacri palatii subdiaconus ss.
  • Ego Monachus sacri palatii subdiac. subsc.
  • Ego Baldicio sacri palatii subdiac. subscripsi.
  • Ego Vulgarius sacri palatii subdiac. subsc.

Datum Laterani per manum Aimerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, Kal. Maii, ind. I, Incarn. Domin. anno 1138, pontificatus vero D. Innocentii papae II anno nono.

CCCXVI Ad Oprandum abbatem Vallis-Altae.—Confirmat huic monasterio omnia bona a Gregorio episcopo donata et sedis apostolicae privilegio communit. (Anno 1138, Maii 5.) [LUPUS, Cod. diplom. Bergom., II, 1015, ex archivo ejusdem abbatiae.]

[Col. 0363B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio OPRANDO abbati monasterii Vallis-Altae quod in Pergamensi parochia situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Venerabilium locorum cura nos admonet de eorum quiete sollicite cogitare. Quamobrem, dilecte in Domino fili Oprande abbas, hujus desiderii justitiae clementer annuimus, et monasterium Sancti Benedicti quod in Altavalle situm est, cui etiam, Deo auctore, praeesse dignosceris, praesentis privilegii robore communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona a venerabili fratre [Col. 0363C] nostro Gregorio Pergamensi episcopo, consilio et assensu fratrum suorum, nec non advocati, et aliorum bonorum hominum, tam in pratis quam in silvis, agris, aquis, aquarumque decursibus cum terrarum et fluminum usibus aut aliis quibuscunque praedicto monasterio canonice sunt collata, aut etiam in antea ab ipso vel ab aliis Dei fidelibus, legitime conserventur tibi tuisque successoribus firma et illibata permaneant, per terminos videlicet, vel affines qui in scripto ejusdem fratris nostri Gregorii episcopi continetur videlicet, etc. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres [Col. 0363D] communi assensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam providerint eligendum. Electus vero a Pergamensi episcopo, qui pro tempore fuerit, benedicatur et ordinetur, vestrumque monasterium sub [Col. 0364A] ejusdem episcopi patrocinio et defensione consistat. Nulli ergo, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinal. Sanctae Crucis in Jerusalem subscripsi.
  • Ego Lucas cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Nass. diaconus cardin. Sancti Eustachii subscripsi.
  • Ego Grisogonus diaconus cardin. Sanctae Mariae in Porticu subscripsi.
  • Ego G. G. diac. card. Sancti Angeli subscripsi.

[Col. 0364B] Dat. Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Nonas Maii, indict. I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno IX.

CCCXVII. Ecclesias Beatorum martyrum Joannis et Pauli, S. Martini, S. Stephani Majoris et S. Stephani Minoris, necnon medietatem oblationum et bonorum ad certa quaedam altaria, et sacras aedes pertinentium, B. Petri canonicis perpetuo addicit. (Anno 1138, Maii 23.) [ Bullarium Vaticanum I, p. 46.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Sanctorum Joannis et Pauli, Sancti Martini, Sancti Stephani Majoris et Sancti [Col. 0364C] Stephani Minoris, ad servitium ecclesiae Beati Petri apostolorum principis deputatis , tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Liquet omnibus fidei Christianae cultoribus, beatum Petrum ab ipso Salvatore nostro Domino Jesu Christo fore apostolorum principem constitutum, eique potestatem ligandi atque solvendi animas coelesti privilegio traditam; unde etiam ei dicitur: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam, et tibi dabo claves regni coelorum; et quodcunque ligaveris super terram erit ligatum et in coelis, et quodcunque solveris super terram erit solutum et in coelis; et iterum: Si diligis me, Simon Petre, pasce oves meas. Nos igitur qui, licet indigni, [Col. 0364D] ejusdem coelorum clavigeri vicarii sumus , et ejus loco in sancta Dei Ecclesia residemus, speciales ipsius ministros, sive patrimonia, sedis apostolicae debemus patrocinio confovere, et a pravorum hominum incursibus defensare. Quamobrem, [Col. 0365A] dilecti in Domino filii, vestris petitionibus benignitate debita impertimur assensum, et sacrosanctas ecclesias beatorum martyrum Joannis et Pauli, Sancti Martini , Sancti Stephani Majoris et Sancti Stephani Minoris, vestris usibus ac sustentationibus destinatas, praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut, quascunque possessiones, quaecunque bona eisdem venerabilibus locis canonice pertinent, aut in futurum, concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, vel aliis justis modis, Deo propitio poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant, in quibus haec nominatim duximus exprimenda: medietatem videlicet oblationum altaris Sanctae Mariae, et omnium possessionum, et bonorum, necnon [Col. 0365B] etiam pensionum, et domorum ejusdem ecclesiae Sanctae Mariae in Turri pertinentium; medietatem quoque oblationum altaris Sancti Gregorii , et omnium eorum quae ad ipsum pertinent; medietatem insuper oblationum ecclesiae Sancti Joannis et eorum omnium quae ad ipsam pertinent; medietatem oblationum ecclesiae Sanctae Petronillae et eorum omnium quae ad ipsum pertinent. Decernimus ergo ut nulli omnino liceat praefatas ecclesias super his, aut aliis temere perturbare, aut earum possesiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, perpetuis futuris temporibus vestris usibus omnimodis profutura. Si quis sane huic nostrae constitutioni ausu temerario contraire [Col. 0365C] praesumpserit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam congrua emendatione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et [Col. 0366A] sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Guido Tyburtinus episcopus ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis titulo Sanctae Crucis in Jerusalem, ss.
  • Ego Anselmus presbyt. cardinalis titulo Sancti Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lictifredus presbyt. cardinalis tit. Vestinae [Col. 0366B] [ id est, S. Vitalis] ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Martinus presbyt. cardinalis tit. Sancti Stephani ss.
  • Ego Stancius presb. cardinalis tit. Sanctae Sabinae ss.
  • Ego Gregorius diacon. cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss
  • Ego Oddo diaconus cardinalis Sancti Georgii ss.
  • Ego Guido diacon. cardin. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Guido diacon. cardin. Sancti Adriani ss.
  • Ego Boetius diac. card. Sanctorum Viti et Modesti ss.
  • [Col. 0366C] Ego Hubaldus diac. card. Sanctae Mariae ss.
  • Ego Grisogonus diac. card. Sanctae Mariae in Porticu ss.
  • Ego GG. diac. card. Sancti Angeli ss.

Datum Laterani per manum Aimerici, S. Romanae [Col. 0367A] Ecclesiae diaconi cardin. et cancellarii, X Kalendas Junii, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno VIII.

CCCXVIII. Episcopatus Fulgonatensis fines Ecclesiaeque possessiones, petente Benedicto episcopo, confirmat. (Anno 1138, Jun. 11.) [UGHELLI Italia sacra, I, 693.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, ven. fratri BENEDICTO episcopo Fulginensi, ejusque successoribus canonice substituendis, salutem in perpetuum.

Incomprehensibilis et ineffabilis divina miseratio potestatis nos hac providentiae ratione in apostolicae [Col. 0367B] sedis administratione constituit, ut paternam universis Ecclesiis sollicitudinem gerere studeamus. Proinde, venerabilis in Christo frater Benedicte episcope, tuis justis postulationis debita benignitate annuimus, et Fulginensem Ecclesiam, cui Deo auctore praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum rationabilibus modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Sancimus etiam ut universi fines parochiae, sive a tuis successoribus usque hodie sunt possessi, ita omnino integri tam tibi quam tuis successoribus in perpetuum conserventur. Primum quidem latus a [Col. 0367C] Timia vadit in flumen Mortuum, secundum latus a flumine Mortuo in fontem Palumbi, et primum S. Stephani ad Crucem S. Martini, inde ad Cerretum, et ad rivulum Fojani usque ad rivulum, qui dicitur Griscus. Tertium latus ab ipso Grisco pervenit ad Corniale de Vaccagna usque ad clivium Martis, et inde ad collem Jovis, et descendit per directum usque ad Crucem Sancti Mauri. A quarto latere versus dona juxta Spellam pervenit in supradictum flumen Timiam. Confirmamus insuper vobis, et vos S. Fulginensis Ecclesiae, et plebem S. Joannis de Foroflumini cum ecclesiis suis, plebem S. Joannis de Filecto cum ecclesiis suis, plebem S. Feliciani de Butino, plebem de S. Maria Nova, plebem S. Mariae de Fulginea cum ecclesiis et possessionibus eorum, [Col. 0367D] plebem S. Valentini, et plebem de Rovelleta, et plebem S. Mariae de scopulo, plebem S. Mariae de fellonica cum possessionibus et ecclesiis eorum, plebem de Cassignano, plebem de Porcarella et plebem S. Andreae de Orbe cum ecclesiis et pertinentiis earum. Porro castellum Landolinae cum sua possessione, et monasterium S. Petri cum suis possessionibus, ecclesiam quoque S. Mariae de Rignano cum omnibus pertinentiis suis, in tuo et tuorum successorum dominatu semper permanere censemus. Canonicam vero S. Feliciani cum omnibus pertinentiis vel ecclesiis suis ita sub nostro statuimus jure persistere, [Col. 0368A] ut nullus ibi praepositus, nullusque canonicus absque assensu episcopi ordinetur. Praebenda etiam de canonica episcopo attribuatur, quoties in refectorio cum fratribus reficere noluerit. Monasterium quoque Salvatoris, et ecclesiam S. . . . . et ecclesiam S. Constantii, et ecclesiam S. Abundii, et ecclesiam S. Herculii, et omnes ecclesias civitatis secundum sacrorum canonum sanctiones in vestra statuimus dispositione et ordinatione persistere. Insuper etiam ecclesiam S. Christinae, ecclesiam S. Petri de Rotundo, et canonicam S. Paterniani, cum omnibus pertinentiis earum, monasterium S. Stephani, et monasterium de Salvino, et S. Martini de Murro, et S. Angeli de Rosaja cum omnibus pertinentiis eorum, canonicam quoque S. Martini, S. Andreae, [Col. 0368B] et S. Luciae cum omnibus pertinentiis, et ecclesiis eorum, omnesque alias ecclesias Fulginensis episcopatus similiter in nostra statuimus dispositione et ordinatione persistere. Sane redditus de mercato, de portis, de pontibus, de stratis civitatis, et de castro episcopi, videlicet S. Feliciani tibi tuisque successoribus in perpetuum confirmamus, sicut ex antiquo jure et ex regia liberalitatis munificentia Fulginensis hactenus possedit Ecclesia. Et campum qui dicitur S. Mariae, et campum de Pissinale, campum de Uccellano, campum de Vaccaria, campum S. Abundii de Filecto, campum Frigidi, campum de Gualdo, et totam terram Berardi filii Riconis, et terram totam, quam dedit Acto comes, Luponis filius, Ecclesiae S. Feliciani, et totam terram, quae [Col. 0368C] in Spello, et Colle. Topini quoque fluminis alveum juxta civitatem in vestra jurisdictione servandam perpetuo confirmamus, et molendina omnia, quae illic praesenti tempore jam constructa sunt, aut in futurum construi contigerit, et quaeque illic aedificia construentur, necnon omnes servi, et ancillae, atque liberi ad Ecclesiam pertinentes sub vestra semper aut successorum possessione permaneant. Decernimus ergo, etc. Si quam ergo, etc. Cunctis autem, etc. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Gregorius presb, card. tit. SS. Apostolorum ss.
  • Petrus card. presb. tit. S. Susannae ss.
  • Petrus card. presb. tit. S. Marcelli ss.
  • Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Hierus. ss.
  • [Col. 0368D] Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina. ss.
  • Lucas presb. card. tit. SS. Joan. et Pauli ss.
  • Gregorius diac. card. SS. Sergii ss.
  • Guido diac. card. S. Adriani ss.
  • Oddo diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Guido diac. card. SS. Cosmae, et Damiani ss.

Datum Laterani, per manum Aimerici S. R. E. diaconi card. et cancellarii, 3 Id. Jun., ind. 1, Inc. Dom. an. 1138, pontificatus vero D. Innocentii papae II anno VIII .

CCCXIX. Ad Alvisum episcopum Atrebatensem.—Significat se ejus et abbatis S. Vedasti litem Hugoni archiepiscopo Rothomagensi et aliis episcopis detulisse decernendam. (Anno 1138, Jul. 3.) [BALUZ., Miscell., II, 164.]

[Col. 0369A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALVISO Atrebatensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Querelam adversus abbatem Sancti Vedasti nobis expositam a tua fraternitate suscepimus, et de tam praesumptuosis ejus excessibus valde gravamur. Et quoniam crimen Simoniae et alia tam multa tam gravia quae intra Ecclesiam in personas religiosas dicitur commisisse, indiscussa manere non patimur, venerabilibus fratribus nostris Hugoni Rothomagensi archiepiscopo, Gosleno Suessionensi, Miloni [Col. 0369B] Tervanensi, et Goffrido Catalaunensi episcopis haec ipsa examinanda et terminanda commisimus. Nos sane personam tuam et Ecclesiam tibi commissam diligere et honorare intendimus, atque dilectioni tuae in justitia deesse non volumus. Devotionem tuam laetari et Deo gratias exhibere optamus, quoniam et schismatis spurcitia ab urbe exterminata est, et pax sanctae Romanae Ecclesiae a superno Numine restituta.

Data Albani V Non. Julii.

CCCXX. Archiepiscopis, episcopis, abbatibus, clero principibusque et populo per Trevirensem, Moguntinam, Coloniensem, Magdeburgensem et Bremensem provinciam constitutis Alberonem, archiepiscopum Trevirensem, legatum sedis apostolicae constitutum nuntiat; cui ut obediant praecipit. (Anno 1138, Jul. 17.) [GUNTHER, Cod. diplom. Rh.-Mos., I, 229.]

[Col. 0369C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis et dilectis filiis universis abbatibus, clero, principibus et populo per Treverensem, Maguntinam, Coloniensem, Madeburgensem, et Bremensem provinciam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Potestas atque administratio Ecclesiae Dei, et cura Christiani populi ab ipso Salvatore nostro Jesu Christo beato Petro apostolorum principi ejusque vicariis coelesti privilegio est commissa. Ipsi enim a Domino specialiter dictum est: Tu aliquando conversus confirma fratres tuos (Luc. XXII) ; et: [Col. 0369D] Quaecunque ligaveris super terram, erunt ligata et in coelo, et quaecunque solveris super terram, erunt soluta et in coelo (Matth. XVI) . Hoc nimirum intuitu nos qui, licet indigni, in sede apostolica constituti, vices ejusdem coelorum clavigeri gerimus, fratribus nostris prope vel longe positis salubriter providere optamus, quatenus quibus praesentiam nostram exhibere non possumus, eis per ministros nostros vitae pabula ministremus. Hujus rei gratia venerabilem fratrem nostrum A. Treverensem archiepiscopum, virum utique sapientem, discretum, et in necessitatibus ecclesiasticis ab ineunte aetate probatum, in partem nostrae sollicitudinis assumpsimus, eumque in partibus vestris legatum sedis [Col. 0370A] apostolicae constituimus. Mandamus itaque vobis, et praesentium auctoritate praecipimus quatenus eidem fratri nostro obedientiam et reverentiam deferatis, et pro celebrandis conventibus synodalibus ad ejus vocationem conveniatis, ut vestro fretus consilio et auxilio corrigenda corrigere, et quae recta sunt, cooperante Domino, valeat stabilire.

Data Albani XVI Kal. Augusti.

CCCXXI. Ad Willelmum Hierosolymitanum patriarcham.—In causa Tyriae dioecesis. (Anno 1138, Jul. 17.) [MANSI, Concil., XXI, 394.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, WILLELMO Hierosolymitano patriarchae, salutem et [Col. 0370B] apostolicam benedictionem.

Quanto munificentiae supernae benignitas Hierosolymitanam Ecclesiam tuis temporibus altius sublimavit, tanto magis expedit personam tuam erga fratres suos humaniorem existere, et eos, qui tibi obedientiam exhibent, charitate mutua honorare. Proinde fraternitati tuae mandamus, quatenus venerabilem fratrem nostrum Fulcherium Tyrensem archiepiscopum, qui ex mandato sanctae Romanae Ecclesiae tibi obedit, fraterni amoris intuitu diligas et honores: sollicite providens, ne sibi gravamen aliquod inferas; vel sub obtentu hujuscemodi subjectionis, quae utique ex beneficio apostolicae sedis tibi et Ecclesiae Hierosolymitanae impenditur, Tyrensis Ecclesiae nobilis et famosa suae justitiae aut [Col. 0370C] dignitatis patiatur aliquod detrimentum. Indignum est enim ut honor qui sibi, si ei obediret, ab Antiochia exhiberetur, a te vel tuis successoribus subtrahatur.

Data Albani XVI. Kalend. Augusti.

CCCXXII. Ecclesiae S. Sepulcri Hierosolymitanae protectionem suscipit possessionesque confirmat. (Anno 1138, Jul. 26.) [Eug. DE ROZIÈRE, Cartulaire du Saint-Sépulcre, p. 22.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO priori et fratribus in ecclesia Sancti Sepulcri canonicam vitam professis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Si mansuetudo et liberalitas sanctae Romanae [Col. 0370D] Ecclesiae universis Christianis debet opportuna solatia ministrare, multo magis his qui religiosam vitam ducunt et omnipotenti Domino familiarius adhaerere videntur id ipsum convenit propensius impertiri. Quia ergo, dilecti in Domino filii, juxta regulam beati Augustini vivere decrevistis, et in loco, ubi steterunt pedes Domini, adorantes, apud gloriosum sepulcrum ejus, in quo triduo corporaliter requievit, et alia sanctissima loca, in quibus Redemptor mundi pro salute nostra vincula, flagella, crucis ignominiam, vulnera mortemque sustinuit, regulariter militatis, majori vos benevolentia et gratia dignos esse censemus, et paternis vos affectibus volumus confovere. Vestris igitur postulationibus debita benignitate [Col. 0371A] accommodantes assensum, sacrosanctam ecclesiam Sancti Sepulcri, in qua divinis obsequiis insistentes, passionem Dominicam et victoriosissime crucis triumphum assidue oculata fide recolitis, nec non personas vestras sub beati Petri protectionem suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut universa, quae ecclesia ipsa inpraesentiarum canonice possidet, quaecunque etiam ab egregiae memoriae viris, duce Godefredo et utroque rege Balduino, Arnulpho quoque et aliis patriarchis, eidem loco collata sunt juste, aut rationabiliter in posterum a patriarchis vel aliis Dei fidelibus conferentur, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: videlicet ecclesiam Sancti Sepulcri apud [Col. 0371B] Brundusium cum appendiciis suis, ecclesiam quoque, quae sita est extra castrum Barulum, in honore et nomine ejusdem sepulcri, in meridiana parte juxta vias publicas, quarum una ducit Canusium, altera vero Salpiam, cum universis appendiciis suis, ecclesiam Sancti Sepulcri itidem extra muros civitatis Trojanae similiter cum omnibus appendiciis suis, ecclesiam in honore beati Theodori in Beneventano suburbio sitam. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum locum seu personas vestras temere perturbare, vel possessiones ecclesiae vestrae auferre, minuere seu qui[bus]libet molestiis fatigare, sed omnia vobis integra conserventur vestris et pauperum Christi usibus profutura, [Col. 0371C] salva nimirum Jerosolymitani patriarchae canonica justitia et reverentia. Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et excommunicationi subjaceat; conservantes autem haec omnipotentis Domini et beatorum Petri ac Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen.

  • Ego Innocentius, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Egidius, Tusculanus episcopus, subscripsi.
  • Ego Gregorius, presbyter cardinalis [tituli Sanctorum] Apostolorum, subscripsi.
  • [Col. 0371D] Ego Girardus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Jerusalem, subscripsi.
  • Ego Anselmus, presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina, subscripsi.
  • Ego Lucas, presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Ivo, presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Damaso, subscripsi.
  • Ego Vassallus, diaconus cardinalis Sancti Eustachii, subscripsi.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis Sancti Angeli, subscripsi.

Datum Albani, per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VII Kalendas Augusti, indictione prima, Incarnationis [Col. 0372A] Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno IX.

CCCXXIII. De subjectione quam debet Tyrensis Ecclesia ecclesiae Jerosolymitanae. (Anno 1138, Jul. 28.) [Eug. DE ROZIÈRE, Cartulaire du Saint-Sépulcre, p. 4.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri F[ULCHERO], Tyrensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Totius Ecclesiae Dei, quae peregrinatur in terris, ordinatio et dispensatio beato Petro coelorum clavigero, ejusque vicariis est concessa; unde ei licuit semperque licebit pro qualitate rei et temporis episcopatus dividere, divisos conjungere, regnorum jura [Col. 0372B] transferre, novas metropoles constituere, et metropolitanorum subjectionem primatibus pro sui arbitrii moderatione conferre. Nos igitur, praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum vestigiis inhaerentes, Tyrensem Ecclesiam, quae olim Antiochenae subjecta exstitit, Jerosolymitanae subjacere statuimus, tibique ut venerabili fratri nostri W[illelmo] patriarchae, tanquam primati tuo, obedires litteris et viva voce praecipimus. Prohibemus itaque ne hac occasione in personam tuam interdicti vel excommunicationis sententiam promulgare Antiochenus patriarcha praesumat; quod si hoc attentare praesumpserit, irritum habeatur, nec habere nomen sententiae mereatur, neque Jerosolymitano patriarchae [Col. 0372C] aliquam injuriam vel gravamen liceat fraternitati tuae inferre.

Datum Albani V Kalendas Augusti.

CCCXXIV. Privilegium pro abbatia Septem-Fontium. (Anno 1138, Nov. 10.) [HUGO, Annal Praemonst., II, p. 495.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI abbati de Septem-Fontibus, ejusque successoribus regulariter profitentibus in perpetuum.

Apostolicae sedis clementiae convenit religiosorum precibus aures accommodare, et eorum quieti et utilitati salubriter providere; ideoque, dilecte in [Col. 0372D] Domino fili Joannes abbas, tuis desideriis clementer annuimus, monasterii de Septem-Fontibus cui Deo auctore praesides, praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum idem venerabilis locus juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: ex dono videlicet Joannis de Runiaco, Lamberti et Hugonis filiorum ejus, Raeiri de Fanon, Jacobi, Hugonis . . . . . Praeterea molendinum atque atrium et officinas eorum usibus necessarias cum caeteris supradictis a praefato nostro [Col. 0373A] Rainaldo archiepiscopo vobis corroboratas, praesenti decreto vestrae Ecclesiae confirmamus; adjicientes etiam ut ordo canonicus qui secundum beati Augustini regulam, et institutionem fratris nostri bonae memoriae Norberti archiepiscopi in eadem est ecclesia stabilitus, futuris temporibus ibidem perpetuo conservetur; sancimus etiam ut nulli fratrum ejusdem ecclesiae post factam ibi professionem absque vestro assensu et capituli ipsius loci, ad aliam ecclesiam liceat transmigrare, nec eumdem transfugam cuiquam suscipere liceat vel tenere, qui etiam si invitatus canoniceque commonitus redire noluerit, abbas in eum canonicam sententiam perferendi habeat facultatem. De laboribus quos propriis manibus vel sumptibus colitis decimam a vobis exigi omnino [Col. 0373B] prohibemus. Verum ecclesiastica sacramenta a dioecesano episcopo suscipietis, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eaque vobis sine pravitate et exactione voluerit exhibere; alioquin Catholicum, quemcunque malueritis, adeatis antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Nulli ergo hominum fas sit praesentem vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia vobis integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura. Si quis sane ausu temerario huic nostrae constitutioni [Col. 0373C] scienter contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam congrua emendatione correxerit, excommunicationi subjaceat; conservantes autem haec omnipotentis Dei, beatorum Petri et Pauli apostolorum gratiam consequantur. Amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, etc.

Datum Laterani per manum Lucae presbyteri cardinalis agentis vicem domni Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Idus Novembris, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero D. Innocentii II papae anno VIII.

CCCXXV. Canonicorum regularium per Halberstadensem episcopatum constitutorum disciplinam legesque confirmat. Anno 1138, Nov. 14.) [SCHOTTGEN et KREYSIG Diplomat., II, 696.]

[Col. 0373D]

CCCXXVI. Parthenonis S. Mariae Lamspringensis protectionem suscipit, privilegiaque et possessiones confirmat. (Anno 1138, Nov. 14.) [KOKEN Beitr. Z. Niedersachs Gesch., I, 171.]

CCCXXVII. Privilegium pro Ecclesia Hamerslebiensi. (Anno 1138, Nov. 14.) LEUKFELD, Antiquitates Katelenburgenses, t. l, p. 85.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, [Col. 0374A] dilecto filio THIETMARO praeposito (scilicet Homerslebiensi), et universis praelatis canonicorum regularium per Halberstadensem episcopatum constitutis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Pia postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, et ut fidelis devotio laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Ideoque, dilecti in Domino filii, vestris justis petitionibus gratum praebentes assensum, ecclesias quibus praeesse videmini, possessiones etiam et bona ad ipsas pertinentia sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et praesenti privilegio communimus. Statuentes ut quascunque possessiones vel bona in ecclesiis, terris cultis vel [Col. 0374B] incultis, vineis, pratis, bannis, molendinis, silvis, pascuis seu aliis rebus inpraesentiarum juste et legitime possidetis, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, poteritis adipisci, firma vobis et per vos eisdem ecclesiis et illibata permaneant. Decernimus etiam ut ordo canonicus, qui secundum beati Augustini Regulam in eisdem ecclesiis noscitur institutus, aut in aliis, Deo propitio instituetur, perpetuis futuris temporibus inviolabiliter conservetur. In quibus siquidem locis regularis vitae ordo seu disciplina eo districtioris moderamine seu discretione servetur, ut salva professione vitae canonicalis, fratres non cadendi ad inferiora, sed semper ad perfectiora [Col. 0374C] ascendendi habeant facultatem. Nulli etiam canonicorum licitum sit post factam professionem absque libera praepositi et capituli sui licentia ob levitatem aut discretioris vitae observantiam ecclesias vestras relinquere et ad alia loca transire. Discedentem vero nullus episcoporum, abbatum et priorum audeat retinere. Si quid vero perturbationis seu discordiae inter fratres vestrae professionis ortum fuerit, praepositi fratrum vestrarum congregationum in unum conveniant, quorum studio et diligentia, controversia, quae inter eos orta est, si fieri potest, finiatur; alioquin ad episcopum recurratur. Quod si nec per ipsum pax reformari poterit, ad Romanum pontificem causa eadem quantocius perferatur. Praeterea ad pacem et quietem vobis perpetuo [Col. 0374D] conferendam statuimus ut, si aliqua ecclesiastica saecularisve persona vos sive ecclesias vestras super his capitulis, aliisve rebus gravare voluerit, liceat vobis appellationis remedio perfrui. Volumus etiam praepositos vestrarum congregationum in exaltatione sanctae Crucis convenire singulis annis, ut, si quid inibi de ordine vestro corrigendum, communi consilio ibidem auxiliante Domino statuatur. Ille vero, qui convocandi conventum hujusmodi administrandi habuerit, communiter eligatur. Quod autem ibi de emendatione sive melioratione vestri ordinis institutum fuerit a subditis irrefragabiliter observetur. Fratres quoque, qui de vestris claustris assumpti in aliis ecclesiis sunt constituti praepositi, aut in [Col. 0375A] posterum constituentur, si forte in seipsis aut in religione sive ordine canonico deliquerint, aut circa suos subditos negligentes exstiterint, praepositis claustrorum, unde assumpti sunt, de hujusmodi commissis respondeant, et satisfaciant. Et si fortitudo idem fratres ab ipsa praelatione judicio dejecti fuerint, aut cedere voluerint, ad claustrum suum unde venerunt, redeant et in obedientia pristina maneant. Porro praepositi et fratres vestrae professionis, qui non dissimilem sed religiosum exoptant habere pastorem, electioni episcoporum interesse absque contradictione aliqua habeant facultatem; congregationes monialium, sive habeant abbatissas sive non, disciplinae et magisterio probatae vitae vestrae professionis de vita et moribus suis corrigendis de [Col. 0375B] more obediant. Obeunte vero quolibet vestrorum praepositorum, nullus ei substituatur, nisi quem superstites praepositi, communi vel sanioris partis consilio decreverint eligendum. De praepositis autem nullus vivens, sive moriens alium sibi audeat subrogare. Saecularibus etiam canonicis non pateat licentia, qui propter Deum paupertatem elegerunt in saeculo, et divitias contempserunt, injurias seu molestias irrogare. Si quis vero de illis hoc attentare praesumpserit, a suo episcopo inde severius corrigatur. Et quoniam frequenter scandala et persecutiones emergunt, quibus servi Dei multoties affliguntur, et e locis suis exire coguntur, si quando contigerint talia, res seu bona vestra mobilia vobiscum liceat asportare, eisque in locis ubi fueritis [Col. 0375C] uti. Liceat etiam vobis sacerdotes publice concubinarios et incontinentes, et eos qui Simoniaca haeresi convicti sunt sive confessi, in sacramentis vitare, et super his nullam communionem cum eis habere. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit, vos vel ecclesias vestras super his nostris constitutionibus temere perturbare, bona vel possessiones vestras auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua ergo in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non [Col. 0375D] reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat; atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem vestris ecclesiis sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gerhardus presbyter cardinalis titul. S. Crucis in Hierusalem.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Lucina.
  • [Col. 0376A] Ego Martinus presbyter cardinalis tit. S. Stephani Caelio monte.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Christophorus diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu.

Data Laterani per manum Humerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XVIII Kalend. Decembris, indict. II, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno VIII.

CCCXXVIII Monasterii S. Joannis Halberstadensis disciplinam, privilegia, possessiones confirmat. (Anno 1138, Nov. 19.) [JAFFÉ, Regesta pontif. Rom. p. 583, cum hac mentione: «In tabulario Magdeburg. Ex Schedis Pertzii.»]

[Col. 0376B]

CCCXXIX. Attonis episcopi sententiam confirmat qua consules Pistorienses, Ecclesiae bonorum direptores, excommunicati erant. (Anno 1138, Dec. 4.) [ZACHARIA, Anedocta medii aevi, p. 211.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, A. venerabili fratri episcopo et dilectis filiis clero Pistoriensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Super injuria quam clero et Ecclesiae vestrae a Pistoriensibus illatam esse accepimus, charitati [Col. 0376C] vestrae affectione debita condolemus, et tam in hoc quam in aliis, prout expedit vobis, tanquam charissimis fratribus consilium et auxilium volumus exhibere. Proinde sententiam a B. M. praedecessore nostro papa Paschale in aggressores vestrae Ecclesiae et bonorum ejus prolatam ratam habemus, et eam quam pro tanta praesumptione et sacrilegio in cives vestros jam dedistis, aut in antea canonice protuleritis, auctore Domino confirmamus.

Datum Romae secundo Nonas Decembris.

CCCXXX. Clerum Pisanum, Pistoriensem, Florentinum, Faesulanum, Lucanum, Volterranum, Senensem, monet ut excommunicationis sententiam in consules Pistorienses pronuntiatam et divulgent et observandam curent. (Anno 1138, Dec. 4.) [ZACHARIA, ibid. ]

[Col. 0376D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, fidelibus episcopis, abbatibus, clericis et laicis per Pisanum, Pistoriensem, Florentinum, Faesulanum, Lucanum, Vulterranum, et Senensem episcopatum constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Perlatum est ad aures vestras quod consules Pistorienses in suam matrem Ecclesiam gravissime deliquerunt, eamque suis thesauris, postposita Dei reverentia, spoliaverunt; pro quo nimirum venerabilis frater noster A., ejusdem loci episcopus, in eos sententiam protulit: quia ergo juxta sacrae Scripturae vocem frater fratrem adjuvans, civitas munita et fortis, et proximorum mala debemus propria deputare, [Col. 0377A] mandamus vobis atque praecipimus quatenus eidem fratri nostro et Pistoriensibus clericis in hoc viriliter assistatis, et sententiam quam idem episcopus jam in illos sacrilegos protulit, aut in antea canonice promulgaverit, per vestras parochias observetis et observari firmiter faciatis.

Datum Romae secundo Nonas Decembris.

CCCXXXI. Privilegium pro ecclesia in Gratia Dei. (Anno 1138, Dec. 8.) [LUDEWIG, Reliquiae Manuscript., XI, 545.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HENRICO, praeposito ecclesiae quae Gratia Dei dicitur ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, in perpetuam memoriam.

[Col. 0377B] Piis votis assensum praebere et religiosos viros in suis postulationibus exaudire nos convenit, qui quanto fragiliores sumus, tanto magis eorum orationibus. . . . . Nec dubium quod si eorum petitionibus clementer annuimus, nostris opportunitatibus omnipotentem Dominum propitium reperimus. Quamobrem, dilecti in Domino filii, vestris desideriis annuentes, ecclesiam quae Gratia Dei dicitur, in qua divino vacatis officio, apostolicae sedis privilegio communimus; statuentes ut ordo canonicus, qui secundum beati Augustini regulam et formam traditam a fratre nostro bonae memoriae Norberto Magdeburgensi archiepiscopo, ibi est institutus, in eadem ecclesia, futuris temporibus, inviolabiliter conservetur. Sancimus etiam ut nulli fratrum post [Col. 0377C] factam in vestra ecclesia professionem, absque praelati et fratrum licentia ad alium locum liceat transmigrare, discedentem quoque nullus audeat retinere. Qui etiam, a praelato suo secundo tertiove commonitus, si redire noluerit, canonicam in eo sententiam proferendi praepositus, qui pro tempore fuerit, habeat facultatem. Quia vero fratres communi vita viventes debent aliorum eleemosynis et beneficentiis sustentari, simili modo decernimus ut de laboribus quos propriis manibus vel sumptibus colitis, vel etiam de nutrimentis vestris, nullus a vobis decimas exigere audeat, nec ad eas persolvendas vos quandoque compellat. Adjicimus etiam ut universa bona quae vobis praefato fratre nostro, [Col. 0377D] Norberto archiepiscopo, vobis concessa sunt, et a venerabili viro Conrado successore ejus scripto firmata, quaecunque etiam inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum, concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito vel tuorum quolibet successorum, nullus eidem loco qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres, communi consensu, aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Augustini regulam sibi elegerint, qui etiam alterius professionis clericum in Patrem vel praelatum suscipere non cogantur, sed potius quem in ipsa canonica vita probatum [Col. 0378A] moribus et scientia, idoneum indicaverint, libere et concorditer eligant sibique per se praepositum faciant. Idem autem praepositus hujusmodi libertatis privilegio collato sibi a venerabili fratre nostro Conrado archiepiscopo gaudeat, ut videlicet nullius expeditionis vel alterius servitii obtentu a pastore Magdeburgensis Ecclesiae, incommoda exactione gravetur. Si vero concilia sanctorum Patrum aguntur, vocatus adveniat, et debitum honorem et reverentiam archiepiscopo exhibeat. Nulli ergo omnino hominum fas sit eamdem Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa [Col. 0378B] sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis autem in posterum huic nostrae constitutioni contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, omnipotentis Dei et beatorum Petri ac Pauli apostolorum ejus indignationem incurrat, excommunicationi subjaceat; conservantibus autem eidem loco quae sua sunt sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Lucae presbyteri cardinalis, agentis vicem domni Almerici, santae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VI Idus Decembris, indictione II, Incarnationis Dominicae [Col. 0378C] anno 1138, pontificatus domni Innocentii II papae anno IX.

CCCXXXII. Privilegium pro canonicis Ecclesiae Portuensis. (Anno 1138, Dec. 17.) [FANTUZZI, Monum. Ravenn., II, p. 117.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI priori ecclesiae S. Mariae in Portu, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Justis votis assensum praebere, et religiosorum preces benignis auribus exaudire apostolicae convenit dignitati. Nec dubium quod, si servorum Dei petitionibus benigne, concurrimus, nostris opportunitatibus clementem Dominum reperimus, ut quemadmodum [Col. 0378D] divina providentia Patres in Dei populo dicimur, ita etiam affectu prosequente operis salubriter praeesse fidelibus mereamur. Cum igitur universis personis ecclesiasticis nos oporteat generaliter providere, erga illos tamen propensiori cura nos convenit esse sollicitos, quos constat majori studio cunctipotentis Dei servitio inhiare et arctiore religione ac morum honestate clarescere. Hoc profecto intuitu, dilecte in Domino fili Joannes prior, tuae devotionis precibus debita benignitate impertimur assensum, et B. Dei genitricis Mariae ecclesiam cui, Deo auctore, praeesse dignosceris cum omnibus ad eam pertinentibus praesentis privilegii pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste [Col. 0379A] et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis auxiliante Domino poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus in perpetuum, et illibata permaneant. Liceat etiam vobis clericos e saeculo fugientes ad conversionem in congregationem vestram suscipere absque alicujus episcopi vel praepositi contradictione sive molestia. Sed et laicos de quibuslibet parochiis vestrae societati ad disciplinae videlicet regularis conversionem per vos ipsos adjungi, nisi forte aliquibus legalibus conditionibus teneantur obnoxii, nullus episcopus vel praepositus vobis interdicere audeat. Nulli quoque fratrum ejusdem ecclesiae licentia pateat post factam apud vos professionem de [Col. 0379B] claustro vel domo vestra discedere aliqua occasione, sine prioris Ecclesiae aut absque communi congregationis licentia. Quod si quis ex clericis vel laicis professis de claustro vel domo vestra discesserit, et commonitus redire contempserit, priori Ecclesiae ipsius, qui pro tempore fuerit, apostolica auctoritate sit facultas ejusmodi a suis officiis suspendere et excommunicare; suspensum vero, sive interdictum, vel excommunicatum, nullus episcoporum abbatumve suscipere vel retinere praesumat. Quae omnia vobis apostolica auctoritate concedimus, quandiu scilicet apud vos canonici ordinis tenor, praestante Domino, viguerit. Praeterea clericorum tonsuram in vestro loco regulariter per professionem regulariter volentium vivere nostra concessione vobis facere liceat. [Col. 0379C] Porro clericorum vestrorum ordinationes a quo malueritis Catholico episcopo suscipiendi licentiam habeatis, si quando Ravennata Ecclesia forte antistitem non habuerit, vel si is, qui in ea fuerit, constiterit non esse Catholicum. Sane fructum vestrorum decimas, quas ubilibet vestris laboribus sumptibusque colligitis, nullus episcoporum, vel episcopalium ministrorum a vobis exigere audeat. Sepulturam quoque sacrorum locorum vestrorum liberam omnino esse decernimus, ut eorum, qui se ibidem sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Ad haec adjicientes statuimus auctoritate praesentis privilegii ut praefata Ecclesia vestra cum [Col. 0379D] omnibus ubilibet ad se pertinentibus ab omni sit extraordinaria functione immunis. Ut videlicet, si quando archiepiscopum Ravennatae, vel quemlibet episcopum alium in cujus parochia aliquam Ecclesiam vel possessionem habetis, vel decedente archiepiscopo clericos vel laicos ejusdem ecclesiae ad Romanum pontificem, vel imperatorem cujuslibet rei gratia proficisci contigerit, nullam vobis exactionem in argento aut in equitaturis, vel aliquibus aliis stipendiis de ejusdem ecclesiae rebus facere audeant, aut ibidem hospitando aliquod unquam inferre. Praeterea, si, ingruente bello, cives Ravennates, vel aliarum civitatum, vel locorum homines pro militibus, vel pro munienda civitate, vel castro collectam fecerint, jamdictam Ecclesiam vestram [Col. 0380A] ab omni exactione nihilominus immunem esse praecipimus. Justis quoque postulationibus vestris clementius annuentes, Aquimolum, cum redimine, seu adjacentiis suis extra portam S. Laurentii Ravennatis, ubi molendinum construxistis juxta pontem qui supra aquam ante eamdem Portam fluentem consistere cernitur in superiori, et exteriori parte ejusdem pontis ad jus B. Petri pertinens sub censu unius denarii Lucensis monetae a vestra Ecclesia nobis, nostrisque successoribus annualiter persolvendo. Quaecunque praeterea a venerabili fratre nostro Gualterio Ravennatae archiepiscopo Ecclesiae, vestrae divinae pietatis intuitu collata sunt, vobis praesentis scripti pagina confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam [Col. 0380B] temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit [Col. 0380C] pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. Apostolorum ss.
  • Ego Petrus presbyt. card. tit. Sancti Marcelli ss.
  • Ego Crescentius presbyt. card. tit. SS. Marcellini et Petri ss.
  • Ego Comes cardinalis tit. S. Eudoxiae ss.
  • Ego Anselmus presbyt. card. tituli S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Guido indignus S. Romanae Ecclesiae sacerdos [Col. 0380D] ss.
  • Ego Gripho presbyt. card. tit. Pastoris ss.
  • Ego Jero presb. card. tit. SS. Laurentii et Damasi ss.
  • Ego Otto diacon. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Vass. diac. card. S. Eustachii ss.
  • Ego Hubaldus diac. card. S Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Grisogonus diac. card. S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica ss.

Datum Laterani per manum Lucae presbyt. card. agentis vice D. Aimerici, S. Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancellarii, XVI Kal. Jan. indict. XI, Incarnat. Domin. anno 1138, pontificatus vero Innocentii papae II anno IX.

CCCXXXIII. Privilegium pro abbatia Floreffiensi ordinis Praemonstratensis. (Anno 1138, Dec. 21.) [MIRAEUS, Opp. diplom. IV, 11.]

[Col. 0381A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERLANDO Floreffiensi abbati, ejusque successoribus canonice instituendis in perpetuum.

Justis votis assensum praebere, et religiosorum preces benignis auribus exaudire apostolicae convenit dignitati. Hoc profecto intuitu, dilecte in Domino fili Gerlande abbas, tuae devotionis precibus debita benignitate impertimur assensum, et Floreffiensem ecclesiam cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, cum omnibus ad eam pertinentibus, praesentis privilegii [Col. 0381B] pagina communimus.

In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: Curtem de Meillinga, curtem de Herlemont cum sexaginta bonnuariis et decima ejus, allodium in capella. Item in eadem capella terram Folorini, et terram Arnulphi, quam tenetis ab Ecclesia Lobiensi sub censu duorum denariorum; curtem de Serevilla, et dimidiam partem decimae ejus, et terram quam tenetis in valle Columbina a Waltero de Villers, sub censu septem solidorum, et quatuor denariorum, molendinum quoque super Sambram fluvium, in allodio quod dicitur Avulois, cujus dimidiam partem tenetis a Gerardo clerico, et Godescalco fratre ejus Morelmeis, sub censu duorum solidorum, reliquas vero duas partes ab [Col. 0381C] ecclesia Beati Foillani Fossensis, et a quodam Hugone nobili viro, sub censu duorum solidorum. Item duo molendina Vangir, unum sub censu duorum solidorum, et alterum sine censu, et terram quam tenetis ab Hugone Multone citra Sambram in parochia vestra; curtem etiam de Vervis, dimidiam partem allodii de Timeon, domum insuper Hospitalem in villa Wanze, cum suis omnibus appendiciis, sub reditu unius aurei, a comitissa Emissende beato Petro oblatam. Item decimam et dotem ubicunque adjacentem Floreffiensi ecclesiae, cum mansionariis et caeteris rebus eidem possessioni subditis, domum quoque parochiae, et censum capitis familiae, qui super altare ponitur, appendices ecclesias, videlicet Sancti Laurentii de Sartho, Sancti Martini de Jodiou, [Col. 0381D] Sanctae Gertrudis de Floreffiolo, aliamque ecclesiam B. Martini; capellam similiter comitis cum suis omnibus pertinentiis, quae nimirum cum praefata ecclesia B. Mariae a Godefrido Namurcensi comite data sunt. Dimidium praeterea Ardenellam, et triginta bonnuaria apud Sartum Bernardi, et tertiam partem postulae. Simili quoque modo sancivimus, ut de laboribus, quos propriis manibus sumptibusve colligitis, seu de vestris nutrimentis, dare decimas cuiquam non cogamini. Ordinem quoque, et propositum vestrum canonice vivendi secundum B. Augustini regulam, et institutionem Praemonstratensis Ecclesiae, nullus audeat immutare, vel super vos ordinem alterius professionis [Col. 0382A] inducere. Fratrum etiam vestrorum, qui stabilitatem et obedientiam promiserunt, absque proprii abbatis et capituli sui licentia nullus discedere, discedentemque nullus audeat retinere. Ut etiam ecclesia vestra pro communi interdicto parochiae non vacet solummodo ne illi recipiantur, quos interdictos vel excommunicatos esse constiterit.

Porro libertatem ecclesiae vestrae ab Alexandro Leodiensi episcopo privilegio determinatam, atque firmatam assensu Ecclesiae suae, vobis auctoritate apostolica confirmamus, ut videlicet sicut parochia, ita presbyter parochianus in manu solius abbatis sit, a synodo et consilio liber et ab omni prorsus archidiaconi et decani censura, nec decanus nisi cum archidiacono illuc veniat.

[Col. 0382B] Chrisma quoque, oleum, consecrationes altarium, ecclesiarum, ac ordinationes clericorum a dioecesano episcopo accipietis, si gratiam apostolicae sedis habuerit, et ea vobis gratis et sine exactione aliqua exhibere voluerit. Alioquin eadem a quolibet Catholico accipiatis episcopo, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur, indulgeat.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit vos, vel praedictam Floreffiensem ecclesiam super hac nostra constitutione temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur, eorum pro querum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura.

[Col. 0382C] Si quis autem ausu temerario huic nostro decreto contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei, et BB. Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat et excommunicationi subjaceat; conservantes vero Dei et Domini Redemptoris nostri, et eorumdem apostolorum gratiam consequantur. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Data Laterani per manum Henrici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kal. Januarii, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IX.

CCCXXXIV. Fundationem ac privilegia abbatiae Viconiensis, religiosorum ordinis Praemonstratensis juxta Valencenas, confirmat. (Anno 1138, Dec. 21.) [MIRAEI, Opp. dipl., tom. IV, p. 12.]

[Col. 0382D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei dilecto filio GUARINO abbati de Casa Dei, in silva quae dicitur Viconia, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium.

[Col. 0383A] Proinde, dilecte mi in Domino fili Guarinae abbas, tuis justis petitionibus clementer annuimus, et ecclesiam Casae Dei, cui Domino auctore praesides, cum omnibus ad ipsam pertinentibus, praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant.

In quibus haec propriis visa sunt exprimenda vocabulis: Tiliois, Maisnil, Belmunt, Hatinies. Porro ordinem et propositum vestrum canonice vivendi [Col. 0383B] secundum B. Augustini regulam, et institutionem Praemonstratae Ecclesiae, nullus audeat immutare, vel super vos ordinem alterius professionis inducere. Fratrum etiam vestrorum qui stabilitatem et obedientiam promiserunt, absque proprii abbatis et capituli sui licentia nullus discedere, discedentem nullus praesumat retinere.

Quod si canonice vocatus redire contempserit, abbas in eum perferendi sententiam habeat potestatem. Ecclesia quoque vestra pro communi interdicto parochiae non vacet, sed exclusis excommunicatis, divina celebret officia. Simili modo sancimus ne de laboribus, quos propriis manibus sumptibusve colligitis, seu de vestris nutrimentis dare decimas cuiquam cogamini.

[Col. 0383C] Quia vero quieti vestrae magis ac magis convenit nos providere, et circa divina officia vos cupimus esse assiduos, simili modo statuimus ut neque tu, dilecte in Domino fili Guarine abbas, nec aliquis successorum tuorum, nisi forte vocatus ad synodum, vel alia negotia praesumatis abire.

Nulli ergo hominum fas sit praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus bona, vel possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis autem ausu temerario huic nostro decreto contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, nisi [Col. 0383D] reatum suum congrua sua emendatione correxerit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi subjaceat. Conservantes vero Dei ac Domini Redemptoris nostri, et eorumdem apostolorum gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Lucae presbyteri cardinalis, agentis vicem domini Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kal. Januarii, indictione I, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno nono.

CCCXXXV. Praemonstratensem ecclesiam sub B. Petri protectione suscipit. (Anno 1138, Dec. 21.) (HUGO, Annal. Praem., I, p. 11.]

[Col. 0384A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HUGONI Praemonstratensi abbati, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Justis votis assensum praebere et religiosorum preces benignis auribus exaudire, apostolicae convenit dignitati. Nec dubium quod, si servorum Dei petitionibus benigne concurrimus, nostris opportunitatibus clementem Dominum reperimus, ut quemadmodum divina providentia Patres in Dei populo dicimur, ita etiam effectu prosequente operis salubriter [Col. 0384B] praeesse fidelibus mereamur. Cum igitur universis personis ecclesiasticis nos oporteat generaliter providere, erga illos tamen propensiori cura nos convenit esse sollicitos, quos constat majori studio omnipotentis Dei servitio inhiare, et acriori religione ac morum honestate clarescere. Hoc profecto intuitu, dilecte in Domino fili Hugo abbas, tuae devotionis precibus debita benignitate impertimur assensum, et Praemonstratensem ecclesiam cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, cum omnibus ad eam pertinentibus, praesentis privilegii pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, [Col. 0384C] oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, acquirere poterit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis, atque interventu venerabilium fratrum nostrorum Bartholomaei Laudunensis, et Simonis Noviomensis episcoporum, vestro monasterio confirmanda: ambitum scilicet vallis Praemonstratensis, sicut in vestris scriptis continetur, et certis terminis definitur, ab omni videlicet exactione liberum tam terragii, quam decimae, sive census, curiam quoque de Fontenellis, cum vivario et duabus partibus molendinorum subjacentium, caeterisque appendiciis suis, curtem de Merlin cum vineis suis, curtem de Roseriis cum pertinentiis et appendiciis suis, curtem de Vercigny [Col. 0384D] cum appendiciis suis, curtem de Souppy cum molendinis subjacentibus in flumen quod dicitur Axona, caeterisque appendiciis et pertinentiis suis, duas partes decimae de Chavus. Apud Valavergni decem modios vini de decima ejusdem villae, decimam cum terragio de Vrevin, et terra Concivilla, exceptis duobus modiis, quae inde persolvi debent ecclesiae B. Mariae Nogenti, vivarium etiam et molendinum juxta eamdem villam, sicut haec ipsa habuerat in suo dominio Ingelrannus filius Thomae de Marla in praedictis duabus villis. Census de Poilly, molendinum de Rochis, molendinum de Proisel, molendinum de Achery, molendinum de Cortun, molendinum de Cenceny, vinagia de Bourguignon, terram de Carreni, [Col. 0385A] duas partes molendini de Aquila, vineas de Brovencourt, Ursignicourt, Brummont, Lizy, Valavrigny, Montarcenne, et de Montbavin, vineas de Coucy castello, et de Coucivilla, vinagia et vineas de Novavilla in Suessionensi episcopatu, in suburbio civitatis curtem et locum, torcularium et vineas. Apud Pomerias vinagia, census denariorum Branae castri, et Branellae villae, curtem de Biucy cum vineis, caeterisque pertinentiis suis, molendinum de Rupibus, quod sub eadem villa est, curtem de Clamecy cum torculari, vineis et aliis pertinentiis. Apud Sorny, duo torcularia, vineas et alios redditus, curtem de Tenselva cum pertinentiis suis, curtem de Luilly, et dimidium molendinum cum caeteris pertinentiis. Apud Bethencourt vinagia et alios redditus. [Col. 0385B] Apud Pinon quemdam censum, et tertiam partem minutae decimae de Atrio, et sextam partem cujusdam molendini, et decimam quam Josbertus ibidem habuit, capellam et curtem de Rosel, cum molendino, vivario, torculari, vineis et omnibus pertinentiis suis. In monte de Trosly curtem unam, et in valle aliam, cum terris, vineis et aliis pertinentiis suis, et partem villae cum suis appendiciis, quam Andreas de Boldimento vobis contulit, sicut eam in dominio suo tenebat, et quaedam alia ab aliis Dei fidelibus oblata, curtem de Bincy cum pertinentiis suis, curtem de Allechi, et duas partes decimae, vineas cum caeteris appendiciis. Apud Cauny censum et vinagia. In villa quae dicitur Pons S. Medardi, quartam partem decimae. Apud Margival dimidium [Col. 0385C] molendinum, medietatem castanearum a Vausaillon. In episcopatu Noviomensi altare et curtem de Bonolio cum pertinentiis suis, curtem de Bolmont, curtem de Calveni, allodium de Germaines, curtem de Montisel, curtem de Thory, curtem de Landricourt. Et in suburbio Noviomensi, terram, vineas et prata, curtem cum his quae ad eam pertinent. Molendina Despeville, et dimidiam partem decimae ejusdem villae. Duas partes decimae Destoily. Sextam partem decimae de Duri, molendina de Offois, et duas partes decimae ejusdem villae, tertiam partem decimae de Grecy, dimidiam sedem cujusdam molendini apud Dinisam, et medietatem decimae ejusdem villae, duas partes decimae de Sancta Radegunde, duas partes decimae de Calveni, tertiam [Col. 0385D] partem decimae de Caullaincourt, duas partes decimae de Gricourt, tres partes dimidiae partis decimae de Leherives, tertiam partem decimae de Lancy decimam de Kivres, tertiam apud Omencourt, tertiam de Liencourt, et de Curcy; tria jugera apud Greum, capellam S. Nicolai liberam apud S. Quintinum, curtem allodiorum cum suis appendiciis, curtem de Voïana cum appendiciis, curtem de Hanopiis in allodio cum decima, duas partes decimae de Bechincourt, duas partes decimae de Cartigny, totam decimam de Falvi, excepta minuta, quartam partem de Aldeni, molendina de Escauly, cum appendiciis suis, molendina de Hamel, sedes cujusdam molendini apud Pieton. Illud etiam humanitatis [Col. 0386A] ratione perspeximus et praesenti decreto in perpetuum valituro sancimus, ut sorores quae per laborem fratris nostri bonae memoriae Norberti Magdeburgensis archiepiscopi, et vestram exhortationem, ad omnipotentis Dei servitium accesserunt, et semetipsas Domino obtulerunt, de bonis Ecclesiae vestrae, quorum non modica pars eidem loco per eas noscitur pervenisse, sine cujusquam contradictione nunc et semper, in sustentatione temporalium necessaria consequantur. Simili quoque modo decernimus ut de laboribus, quos propriis manibus sumptibusque colligitis, dare decimas cuiquam non cogamini, sed nec alicui episcopo liceat qualibet occasione in ecclesia vestra divina officia prohibere. Si vero generale interdictum in dioecesi factum fuerit, exclusis excommunicatis, [Col. 0386B] et clausis januis nihilominus divina officia celebretis. Porro ordinationes canonicorum, vel consecrationes altarium vel basilicarum, seu reliqua ecclesiastica sacramenta a Laudunensi suscipietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit; alioquin Catholicum quemcunque malueritis adeatis antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia vobis integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis autem [Col. 0386C] ausu temerario huic nostrae constitutioni scienter contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, excommunicationi subjaceat. Conservantes autem haec, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Lucae cardinalis presbyteri, agentis vicem domni Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae cardinalis diaconi et cancellarii, XII Kalend. Januarii, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno VIII.

CCCXXXVI. Monasteriis Praemonstratensibus immunitatem decimarum tribuit. (Anno 1138, Dec. 21.) LEPAIGE, Biblioth. Praem., p. 624.]

[Col. 0386D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbatibus, praepositis ac reliquis fratribus Praemonstratensis ordinis atque professis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum

Decimas a populo sacerdotibus atque levitis esse solvendas divinae legis sanxit auctoritas. Caeterum a canonicis sive clericis communi vita viventibus nulla ratio sinit, ut episcopi vel personae quaelibet ecclesiasticae seu mundanae decimas de ipsorum laboribus propriis, vel nutrimentis accipiant, beato [Col. 0387A] scilicet Gregorio magno et egregio doctore attestante atque dicente: «Communi vita viventibus de faciendis eleemosynis et exhibenda hospitalitate nobis quid erit dicendum, cum omne quod superest in piis causis debeant erogare?» Quamobrem praesentis scripti pagina sancimus et auctoritate apostolica constituimus, ut nulli episcopo, nulli ecclesiasticae saecularive personae licentia pateat, de laboribus quos propriis manibus sumptibusque colligitis, vel etiam de nutrimentis vestris, decimas a vobis exigere, nec quietem vestram occasione aliqua perturbare; sed potius ab hujusmodi vexationibus et exactionibus expediti, divino servitio diebus ac noctibus libera mente vacetis. Si quis autem ausu temerario contra hoc venire tentaverit, et praesumptionem [Col. 0387B] suam satisfactione congrua non emendaverit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat.

Datum Laterani, XII Kalend. Januarii.

CCCXXXVII. Privilegium pro ordine Praemonstratensi. (Anno 1138, Dec. 21.) [LE PAIGE, Biblioth. Praem., p. 624.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbatibus ac praepositis ordinis Praemonstratensis atque professis, salutem et apostolicam benedictionem.

Qui divina disponente clementia locum pastoris obtinere meretur, necesse habet non solum de sua, sed etiam de fratrum suorum salute sollicite cogitare. [Col. 0387C] Certus existens quod sicut pro bonis operibus tam suis quam eorum qui sibi committuntur, retributionem a Domino et benedictionem accipiet. Ita e contrario, si, quod absit! vel ipse aberraverit, vel subditos suos exorbitare permiserit, sententiam damnationis incurret, quem etiam oportet medici vicem agere, ut quae cognoverit fovenda confoveat, et quae viderit amputanda ferro discretionis abscidat. Hoc nimirum intuitu constituimus ut, si aliquis abbatum vestri ordinis atque professionis, sive Praemonstratae Ecclesiae, sive alterius loci, quod Deus avertat! in crimine fuerit deprehensus, aut prorsus inutilis in officio apparuerit, communi omnium vestrum, vel etiam majoris et sanioris partis consilio, hujuscemodi deponendi, et loco ejus alium subrogandi ex nostra [Col. 0387D] concessione habeatis liberam facultatem.

Datum Laterani, XII Kalend. Januarii.

CCCXXXVIII. Ecclesiae Bellaevallis bona confirmat. (Anno 1138, Dec. 21.) [HUGO, Annal. Praem., I, p. 205.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PHILIPPO abbati Bellaevallis, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis debet effectu consequente compleri, ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus, [Col. 0388A] et quod a Dei fidelibus, praesertim a venerabili fratre nostro bonae memoriae Rainaldo Remensis Ecclesiae archiepiscopo, in ecclesiis, domibus, silvis, aquis aquarumve decursibus, terris cultis et incultis, vobis pia devotione rationabiliter collata sunt et suo scripto firmata vobis, et per vos monasterio vestro apostolicae sedis privilegio confirmamus; in quibus haec propriis vocabulis exprimenda subjunximus: ipsum videlicet locum qui Aureavallis dicitur, a venerabili fratre nostro Alberone Virdunensi episcopo communi assensu et consilio suae Ecclesiae, annuentibus et petentibus Rainaldo Barensi et Henrico de Grantpreit comitibus, vobis vestrisque successoribus cum suis omnibus appendiciis, terris cultis, vel incultis, pratis, silvis, aquis concessum. Possessionem [Col. 0388B] quoque quae dicitur Anement super Mosam fluvium sitam, quam per manum praedicti fratris nostri Rainaldi archiepiscopi ab Hugone Remensi de vico Judaeorum ejusque filio Ernaldo septem libris denariorum emistis, propter quam etiam Hugoni de Duzeio sexaginta solidos dedistis, a quibus nimirum idem locus cum suis omnibus pertinentiis, terris videlicet, cultis vel incultis, pratis, silvis, aquis praenominato venditionis et emptionis titulo vobis est traditus, molendina quae praenominati fratris nostri concessione et traditione supra Mosam construxistis. Aquam etiam mortuam, quae Ramum dicitur, et terram quam Willelmus Manses assensu fratrum suorum vobis donavit, et terram ab Holdiarde et Rogero marito suo et fratribus atque sororibus, et [Col. 0388C] nepotibus suis cum personis propriis vobis collatam. Locum qui Crisseium dicitur, ab Adelaide de Grantpreit et filio ejus Joanne et fratribus suis cum suis omnibus pertinentiis, terris scilicet cultis et incultis, pratis et sedibus molendinorum in Axona et usibus piscationis et silvae quantum necesse fuerit ad aedificandum et comburendum, vobis et ecclesiae vestrae divini amoris intuitu donatum. Decimas sane quas dilectus filius noster Ursus abbas monasterii Sancti Dionysii Remensis sub censu trium solidorum Remensis monetae annis singulis persolvendorum ecclesiae vestrae concessit, nullus a vobis exigere praesumat. Confirmamus insuper vobis terram, piscaturam, et prata ab Helia de Burgo vobis donata, terram quae dicitur Wamel cum omnibus appendiciis, [Col. 0388D] terris cultis vel incultis, pratis, silvis et aquis vobis praesenti scripto firmamus. Porro decimas laborum vestrorum quos propriis manibus seu sumptibus excolitis, nullus a vobis exigere, aut exactionem aliquam imponere ecclesiae vestrae praesumat; nulli quoque omnino hominum fas sit ecclesiam vestram temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed et omnia integra conserventur vestris et pauperum usibus profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque [Col. 0389A] sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Lucae presbyteri cardinalis, agentis vicem domni Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kalend. Januarii, indictione II, Incarnationis Dominicae [Col. 0389B] anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno nono.

CCCXXXIX. Privilegium pro monasterio S. Nicolai Clarifontensis. (Anno 1138, Dec. 21.) [HUGO, ibid., p. 402.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERARDO abbati sancti Nicolai de Claro fonte, ejusque successoribus canonice sufficiendis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis, prosequente debet studio confoveri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata, vires indubitanter assumat. Interventu itaque venerabilium [Col. 0389C] fratrum nostrorum Bartholomaei Laudunensis et Nicolai Cameracensis episcoporum, tuis, dilecte in Christo fili Gerarde abbas, justis petitionibus paterna benignitate annuimus, et ecclesiam Sancti Nicolai de Claro fonte, cui Domino auctore praesides, cum omnibus suis pertinentiis, praesentis scripti pagina communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus qui secundum beati Augustini regulam et institutionem fratrum Praemonstratensium, in eadem ecclesia stabiliter futuris temporibus, ibidem inviolabiliter conservetur. Sanximus etiam ut nulli fratrum ejusdem ecclesiae licentia pateat post factam ibi professionem, absque tuo assensu et capituli ipsius loci, ad aliam ecclesiam [Col. 0389D] convolare, nec eumdem transmeantem cuique suscipere liceat, vel tenere; qui etiam, si invitatus canoniceque monitus, recedere noluerit, abbas in eum canonicam sententiam proferendi habeat facultatem. Si vero generale interdictum in loco ubi vestra ecclesia sita est, factum fuerit, exclusis excommunicatis, clausis januis, divina liceat officia celebrare. Decernimus in posterum ut quascunque possessiones, quaecunque bona ecclesia Sancti Nicolai inpraesentiarum canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, acquirere poterit, et tibi tuisque successoribus firma et illibata permaneant; in quibus haec propriis exprimenda vocabulis duximus: [Col. 0390A] In episcopatu scilicet Laudunensi, abbatiam ipsam Clari-fontis cum omni decima, et terragio fundorum tibi adjacentium, scilicet a fonte Emelim per novalia Rebonis, Alberti et Danseri, usque ad viam de Rosbais ( Roubais ), et ex alia parte a fossis de Montimbre per pulchram Quercum usque ad siccum Sumerum, terram etiam de Bray, cujus terrae longitudo a fine terrae Clari-fontis usque ad terram Boucoy ( Boucoy ); latitudo vero inter duos rivos, Bray et Gerbais, extensa esse cognoscitur. Praeterea ultra rivum de Bray duas carucatas terrae, quae omnia intra parochiam de Wimiis ( hodie Vimis), continentur. In parochia autem de Lusoir totam terram, illa quae est inter Bray et Gerbais, quam contulit Gibardus cognomento Boverius. Totam etiam terram [Col. 0390B] inter Braium et Sumerum quae ad territorium de Lusoir pertinet, a terra de Geregnies ( Gerenies ) usque ad territorium de Voemiis, quam contulit Rabodo, uxor ejus Bruna ac liberi, pro cujus terrae tota decima, tam agriculturae quam educationis animalium ecclesiae S. Petri de Buciliaco, cujus est altare de Lusoir duodecim nummi, ecclesiae vero Sancti Michaelis duos solidos. Sacerdoti vero Lusoir duodecim Valentinensis monetae annuatim persolvi debent. In parochia vero de Sorbais allodium quod dederunt Gerardus et Gofridus filii Hugonis Malvais assensu matris et fratrum suorum. In episcopatu autem Cameracensi, terram quae olim Malus rivus, nunc autem Pulcher Rivus ( hodie Beautron) nuncupatur, pro cujus fundo haeredibus X sold. Valentinensis [Col. 0390C] monetae, pro universa vero ejus decima, tam majori quam minuta X solidi ejusdem monetae ecclesiae Sancti Michaelis annuatim persolvuntur. Duas etiam culturas de Heresiis (Lersy) et de Marcella ab omni censu liberas; terram quoque de Marcella sub censu duorum solidorum Valentianensium, et duas culturas, unam apud Heresias, alteram juxta Plancham sub censu quatuor denariorum. Quia vero fratres communem vitam ducentes, ex aliorum beneficentia et eleemosyna debent vivere, constituimus ut de laboribus quos propriis manibus sumptibusque colligitis, decimas cuiquam dare non cogamini. Porro ordinationes clericorum, consecrationes altarium vel basilicarum, seu etiam reliqua ecclesiastica [Col. 0390D] sacramenta, a Laudunensi suscipiatis episcopo, siquidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eaque vobis sine pravitate et exactione voluerit exhibere; alioquin Catholicum quemcunque malueritis, adeatis antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulastis, indulgeat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia vobis integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura. Si quis sane ausu temerario, huic nostrae constitutioni scienter contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem [Col. 0391A] suam congrua emendatione correxerit, excommunicationi subjaceat. Conservantes autem haec, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus benedictionem et vitam aeternam consequantur. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Data per manus Luepori cardinalis, agentis vices domni Emerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kal. Januarii, indictione XI, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno IX.

CCCXL. Monasterii S. Nicolai Septem Fontium (dioec. Lingon.) possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1138, Dec. 21.) [HUGO, Annal. Praem., II, p. 487.]

[Col. 0391B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BESCELINO, abbati Sancti Nicolai de Septem-Fontibus, ejusque successoribus canonice profitentibus, in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati convenire dignoscitur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri assensum. Proinde, dilecte in Domino fili Besceline abbas, tuis justis petitionibus clementer annuimus, et ecclesiam Sancti Nicolai de Septem-Fontibus, cui Deo auctore praesides, cum omnibus ad ipsam pertinentibus praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, [Col. 0391C] quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant: in quibus haec propriis visa sunt exprimenda vocabulis: videlicet quidquid possidetis de allodio de Villers, tam in terris cultis, quam incultis, et omnibus usibus. Et etiam quae habetis in finibus de Roseriis, et de Andelo, et de Brualcurt, pascua scilicet equis, vaccis, porcis, ovibus, vel quaelibet animalibus vestris necessaria tam in silvis, quam in caeteris locis. Praeterea molendina quae sita sunt in allodio de vineis. Universa quoque quae fratres ejusdem loci ex [Col. 0391D] concessione Bartholomaei de Nojant ab hominibus ipsius per eum feudum tenentibus infra fines de Andelo juste et canonice acquisierunt, aut in futurum acquirere poterunt, libere et absolute vobis habenda et possidenda concedimus. Insuper etiam locum qui dicitur Frangesvaul cum omnibus appendiciis suis, et terris tam cultis quam incultis, pratis, aquis et silvis vobis nihilominus confirmamus; quemadmodum frater noster Wileneus Lingonensis episcopus bonae memoriae universitati vestrae concessit, et scripto firmavit. Ipsum quoque locum de Septem Fontibus, cum Francavalle a Radulpho abbate ecclesiae Sancti Petri de Monte, assensu fratrum suorum, sub censu aurei nummi singulis annis, vel [Col. 0392A] etiam in quarto anno byzantii suae ecclesiae persolvendo in festivitate beati Petri, causa conservandae charitatis atque humilitatis liberum vobis concessum, nec non fraterna consuetudine in exsequiis defunctorum hactenus habita, etiam in antea perpetuo conservanda, vobis pariter confirmamus. Adjicientes insuper ut abbas Septem Fontium, qui pro tempore fuerit, neminem fratrum ecclesiae Beati Petri posthac in eodem loco, professione et obedientia facta, absque communi assensu fratrum ejusdem ecclesiae Beati Petri recipiat. Abbas quoque Sancti Petri hoc ipsum erga vos illibate custodiat. Quia vero communem vitam ducentes de aliorum eleemosynis et beneficentia debent vivere, constituimus ut de laboribus, quos propriis manibus aut [Col. 0392B] sumptibus colitis, seu etiam de nutrimentis vestris dare decimas cuiquam non cogamini. Porro ordinem et propositum vestrum vivendi canonice secundum beati Augustini regulam, et institutionem Praemonstratensis Ecclesiae nullus audeat immutare, vel super vos ordinem alterius professionis inducere. Fratrum etiam vestrorum, qui stabilitatem et obedientiam promiserunt, absque proprii abbatis et capituli sui licentia nullus discedere, discedentem vero nullus audeat retinere: quod si vocatus canonice, redire contempserit, abbas in eum proferendi sententiam habeat facultatem. Ecclesia quoque vestra pro communi interdicto parochiae, non vacet, sed exclusis excommunicatis vel interdictis, divina vobis liceat officia celebrare . . . . Simili modo [Col. 0392C] sancimus ut neque tu, dilecte in Domino fili Besceline abbas, nec aliquis successorum tuorum, nisi forte vocatus ad synodum vel alia negotia praesumatis abire. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel quibus libet aliis molestiis fatigare, sed omnia integra et illibata conserventur eorum, pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrua satisfactione emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino [Col. 0392D] judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Lucae presbyteri cardinalis, agentis vices domni Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kal. Januar. indict. I, Incarnationis Dominicae [Col. 0393A] anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IX.

CCCXLI. Ad Manassem Meldensem episcopum. (Anno 1138.) [DUPLESSIS, Histoire de Meaux, l. II, p. 33.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri MANASSE Meldensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis, in perpetuum.

Suscepti regiminis cura nos admonet, ita disponente Domino, erga singulos attentam sollicitudinem atque vigilantiam adhibere, ut in ecclesiasticis dispositionibus nulla confusio inducatur, sed potius unicuique suum jus et propria dignitas conservetur. Hujus rei gratia, venerabilis frater, Manasses episcope, [Col. 0393B] devotionem tuam erga sedem apostolicam attendentes, tuis desideriis debita benignitate impertimur assensum, et Meldensem Ecclesiam cui auctore Domino praesides, praesentis privilegii pagina communimus, et jus episcopale quod praedecessores tui tenuisse noscuntur in omnibus abbatiis, monasteriis, et ecclesiis quae infra Meldensem episcopatum sitae sunt, tibi tuisque successoribus confirmamus. Nulli ergo hominum liceat super hac nostra confirmatione te vel successores tuos temere perturbare, aut aliquam vobis exinde diminutionem vel contrarietatem inferre, etc. . . . .

Datum Laterani anno Incarnationis Dominicae 1138.

CCCXLII. Ad Walterum Augustensem episcopum.—Hortatur ut Engelscalcum abbatem Benedictoburanum cum fratribus in gratiam et communionem recipiat. (Anno 1138.) [Pez, Thes. Anecd. III, III, 633.]

[Col. 0393C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri W. Augustensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Noverit tua fraternitas quod E. Burensis monasterii abbas, et O. confrater suus, cum sedem apostolicam anno praeterito visitassent, ex mandato nostro a sententia qua eos alligaverat sunt soluti. Proinde per apostolica tibi scripta mandamus, atque mandando praecipimus quatenus omni dissimulatione submota eos in ecclesiastica communione suscipias, et praefatum monasterium nec in bonis nec in personis de [Col. 0393D] caetero inquietes, nec ab aliquo infestari permittas.

Molestum autem nobis est quoniam litteris nostris non qualem decuit reverentiam exhibuisti, et fratres ipsos post susceptos apostolicos apices infestasti. Eapropter mandando praecipimus quatenus fratres, qui pro tua infestatione ab eodem monasterio recesserunt, ad locum suum reducas, vel libere redire permittas.

CCCXLII bis. Privilegium pro ordine Praemonstratensi. (Anno 1138, Dec. 29.) [LE PAIGE, Biblioth. Praem., I, p. 624.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis, et dilectis filiis abbatibus, praepositis et prioribus ad [Col. 0394A] quos litterae istae pervenerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Non videtur fraternae charitatis amore succensus qui quod sibi non vult fieri, proximo suo ausu temerario inferre praesumit; sed et quanto aliquis majore dignitate atque officio decoratur, quove amplius religiosus dici et esse desiderat, eo magis debet attendere, ne quidquam extraordinarium vel minus canonicum in suis actionibus valeat inveniri, sed potius ejus opera coram hominibus luceant, et per ipsius bona studia omnipotens Dominus collaudetur. Cujus rei gratia fraternitati vestrae mandamus et apostolica auctoritate praecipimus ut nullum de conversis vel caeteris fratribus Praemonstratensis ordinis post factam in suo loco professionem et [Col. 0394B] promissam obedientiam absque praelati sui licentia recipiatis. Et si quis eorum contra hanc nostram prohibitionem ad vos confugium fecerit, absque contradictione vel molestia eumdem transfugam proprio abbati vel transfugo reddatis. Quod si contemptores exstiteritis, indignationem sedis apostolicae vos incursuros esse sciatis.

Datum Laterani quarto Kalendas Januarii.

CCCXLIII. Ad Stephanum Aeduensem episcopum.—Al. abbatem Vizeliacensem instituit. (Anno 1131-1139, Jan. 27.) [MANSI, Concil., XXI, 402.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri STEPHANO Aeduensi episcopo, salutem [Col. 0394C] et apostolicam benedictionem.

Quemadmodum tua novit fraternitas, Vizeliacense monasterium, pro pastoris absentia tam in temporalibus quam in spiritualibus maximum sustinuit detrimentum. Ne igitur ipsum monasterium propter hoc diutius fatigetur, dilectum filium nostrum Al., subpriorem Cluniacensem, ejusdem loci monachis in abbatem dedimus. Ideo fraternitati tuae mandamus, quatenus ei vice nostra manum benedictionis imponas.

Datum VI Kal. Februarii.

CCCXLIV. Ad Gregorium Bergomatem episcopum. (Anno 1138-1139, April. 9.) [LUPUS, Cod. diplom. Bergom., II, p. 1018.]

[Col. 0394D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G[REGORIO] Bergamensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitatem tuam latere non credimus quoniam nos de discordia quae inter clericos Sancti Vincentii et Sancti Alexandri agebatur affectione paterna dolentes susceptis sacramentis eam definivimus et definitionem scripti nostri auctoritate firmavimus. Et quoniam quidam, sicut accepimus, pacis et concordiae turbatores mandatum nostrum super hoc cavillationibus suis negligunt observare, per praesentia tibi scripta mandamus atque praecipimus quatenus de sede in mensa praeceptum nostrum, et de fidelitate clericorum ac caeteris sententiam, inter [Col. 0395A] ipsos a nobis datam irrefragabiliter facias observari. Si vero canonici S. Vincentii pravae intentionis studiis fidelitates a clericis ipsius episcopatus nullatenus suscipere et a mensa se subtrahere voluerint, super his et aliis ita provideas ut clerici Sancti Alexandri antiquam consuetudinem quam in nostra praesentia testibus probaverunt, et per nostram sententiam obtinuerunt, de caetero non omittant. Donationes, venditiones, alienationes, seu quaelibet invasiones de bonis Bergamensis Ecclesiae ab Arnulfo intruso, vel ejus tempore factae, a praedecessoribus nostris et nobis, et sunt cassatae et evacuatae. Ideoque nolumus quod in his tempus ipsius Arnulfi in praescriptione computetur.

Data Laterani V Idus Aprilis.

CCCXLV. Ecclesiae S. Alexandri Bergomatis canonicos de superiore epistola certiores facit. (Anno 1138-1139.) [LUPUS, ibid., p. 1018.]

[Col. 0395B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, canonicis Sancti Alexandri, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro discordia terminanda quam inter vos et canonicos Sancti Vincentii agebatur, affectione paterna laboravimus, et susceptis sacramentis debitum finem imposuimus. Ideoque grave nobis esse noscatis, quoniam, sicut accepimus, quod a nobis super hoc statutum est observare negligunt et quibusdam [Col. 0395C] verborum cavillationibus impedire contendunt. Unde venerabili fratri nostro G[regorio] episcopo vestro praecipiendo injunximus quatenus de sede in mensa praeceptum nostrum, et de fidelitate clericorum ac caeteris sententiam inter vos et ipsos a nobis datam irrefragabiliter faciat observari; si vero ipsi canonici fidelitates a clericis ipsius episcopatus pravae intentionis studiis suscipere noluerint, et a mensa se subtraxerint, super his et aliis ita vobis provideat, ut antiquam consuetudinem quam in nostra praesentia testibus approbatis et per nostram sententiam obtinuistis de caetero non amittatis.

CCCXLVI. Privilegium pro ecclesia S. Joannis Madalharstorfensis. (Anno 1139, Jan. 7.) [ Monumenta Boica, XV, 269.]

[Col. 0395D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio EPPONI abbati monasterii Madalharstorffensis quod in Ratisponensi episcopatu, in honore B. Joannis evangelistae situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim gratus Deo aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Hoc nimirum charitatis intuitu, dilecte [Col. 0396A] in Domino fili Eppo abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementius annuentes, monasterium Beati Joannis evangelistae cui, auctore Domino, praesides, quod utique ab Henrico quodam et filio ejus Ernesto pia devotione noscitur esse constructum, cum suis omnibus pertinentiis sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus et praesenti privilegio communimus: in primis siquidem statuentes ut ordo monasticus secundum B. Benedicti Regulam perpetuis futuris temporibus inviolabiliter inibi conservetur; libertatem quoque a recolendae memoriae Lothario seu ab aliis ecclesiasticis saecularibusve personis eidem coenobio collatam, nec non concambium quod inter te et monasterium sanctimonialium Ratisponensium propter emancipationem census actum est, [Col. 0396B] praesenti scripto firmamus, et illibata perpetuo manere sancimus; praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem coenobium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum et principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et integra perseverent; in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: praedium in villa Stainkirchen, cum agris, silvis et pratis et molendino in eodem loco sito; praedium cum molendino in villa Ettiusdorff sito cum suis pertinentiis; Ruesdorff, Hader, Ascholtzausem cum suis pertinentiis, Ketenpeunt, Reiut, Prinpach, Pnechausen cum capella et aliis pertinentiis, Harselpach, [Col. 0396C] Puech, cum suis pertinentiis; Perchaim cum molendino, Hard cum capella et aliis pertinentiis; Chleping, Sitiching, Penning, Puecha, Wernsing, Taching, cum tribus vineis, Grietzpach, Stainbach, Kafftn cum suis pertinentiis, Mangolting cum molendino, duo praedia Teyting, vineam apud Weng, vineam apud Watempach. In episcopatu Pataviensi quinque vineas apud transitum Marquardi, apud Sikchendorff unam vineam, Trasemstorff, Schlichendorff, Grindorff cum suis pertinentiis et mancipiis utriusque generis, eamdem possessionem incolentibus a nobili femina Leukarda vestro monasterio intuitu divini amoris collatam. Adjicientes insuper statuimus ut de fundo vestri monasterii sive de novalibus vel aliis laboribus quos propriis [Col. 0396D] manibus sumptibusve excolitis, nullus a vobis decimas exigere praesumat. Nulli etiam episcopo pateat angarias vel alias novas exactiones monasticae quieti et religioni contrarias vobis vel ecclesiae vestrae imponere. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse censemus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Benedicti Regulam elegerint. Liceat etiam vobis et ecclesiae vestrae advocatum eligere atque ad peragendas utilitates [Col. 0397A] ipsius loci deinceps ipsum habere. Porro si quis post professionem in vestro monasterio factam exinde aufugerit, et secundo tertiove commonitus ad claustrum vestrum redire contempserit, ipsum vobis liceat excommunicare, excommunicatum autem nullus episcoporum, abbatum vel priorum audeat retinere. Nulli ergo omnino hominum fas sit idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris ac pauperum usibus profutura, salva nimirum justitia et reverentia Babenbergensis Ecclesiae, cui idem coenobium cum suis omnibus pertinentiis, tuo studio ac petitione, dilecte in Domino fili Eppo abbas, constat esse delegatum ac subjectum. [Col. 0397B] Si qua autem in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Aymerici sanctae [Col. 0397C] Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VII Idus Januarii, indictione secunda, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero Innocentii II papae anno IX.

CCCXLVII. Privilegium pro monasterio Sanctae Mariae Biburgensis. (Anno 1139, Jan. 7.) [HUNDII, Metropol. Salisb., II, p. 205.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio EBERHARDO abbati Sanctae Mariae Biburgensis [Col. 0397D] ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

In sede justitiae, disponente Domino, constituti, ecclesiarum quieti et utilitati salubriter providere nos convenit; ut quemadmodum per Dei gratiam patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprobemur in opere. Cujus rei gratia, dilecte in Domino fili Eberharde, tuis fratrumque tuorum justis desideriis annuentes, ecclesiam Beatae genitricis et virginis Mariae Biburgensis, in qua divinis estis obsequiis mancipati, sub beati Petri tutela et nostra defensione suscipimus, et apostolicae sedis privilegio communimus. In primis siquidem statuentes ut religio quae, secundum beati Benedicti Regulam, per studium atque industriam Ottonis Bambergensis [Col. 0398A] episcopi instituta esse cognoscitur in vestra ecclesia, perpetuis futuris temporibus ibidem firmiter observetur. Quascunque praeterea possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus in perpetuum, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis, videlicet: Griezpach, Mozeinhoven, Pucha, Percha, Gubedum, Lobesingen; in Tangrintil septem mansos de novalibus, et ecclesiam super monte Adallungestorff. Adjicientes insuper statuimus ut de fundo vestri monasterii, sive de novalibus vel aliis laboribus, [Col. 0398B] quos propriis manibus sumptibusve colligitis, nullus a vobis decimas exigere audeat.

Nulli etiam episcopo licentia pateat angarias vel alias novas exactiones monasticae quieti et religioni contrarias vobis vel ecclesiae vestrae imponere. Porro sepulturam ipsius loci liberam esse censemus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Benedicti Regulam praeviderit eligendum. Liceat etiam vobis et ecclesiae vestrae advocatum eligere, atque ad peragendas utilitates ipsius [Col. 0398C] loci libere ipsum habere. Nulli ergo omnino hominum fas sit vos vel ecclesiam vestram super hac nostra constitutione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, honoris potestatisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo [Col. 0398D] corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae dianoni cardinalis et cancellarii, VII Idus Januarii, indictione II, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo nono, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno nono.

CCCXLVIII. Ad Gerardum Tripolitanum, R. Tortosanum et H. Byblitanum episcopos.—In causa Tyriae dioecesis. (Anno 1139, Jan. 17.) [MANSI, Concil., XXI, 395.]

[Col. 0399A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus GERARDO Tripolitano, R. Tortosano, et H. Byblitano, episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Scire debet vestra fraternitas quoniam status Ecclesiae tunc clarius elucescit, cum gradus in ea constituti illaesi servantur, et quae debetur praelatis singulis, absque contentione seu contradictione reverentia exhibetur. Unumquemque etenim ex his [Col. 0399B] qui subjecti sunt considerare convenit quanta suos praelatos, si quos habeat, reverentia et honorificentia debeat honorare: quae si injuste et immerito subtrahantur, unitatis status profecto nutabit, ad quem ecclesiastica doctrina ob majorem firmitatem, diligenti consideratione omnia in se ordinando, reduxit. Ne igitur Ecclesiarum vestrarum honor vel dignitas, ob contentionem seu rebellionem indebitam minuatur vel annuletur, per apostolica vobis scripta mandamus atque praecipimus, quatenus venerabili fratri nostro Fulcherio Tyrensi archiepiscopo, tanquam metropolitano vestro, debitam obedientiam et reverentiam deferatis. Nos enim vos et Ecclesias vestras Tyrensi Ecclesiae, quae vestra metropolis est, auctoritate apostolica restituimus, et a juramento [Col. 0399C] vel fidelitate, qua patriarchae Antiocheno estis astricti, eodem modo absolvimus. Si vero nostris mandatis obedire, et intra tres menses post harum acceptionem litterarum, ad obedientiam praedicti fratris nostri redire neglexeritis, sententiam quam ipse in vos canonice promulgabit, nos auctore Deo ratam habebimus.

Datum Laterani XVI Kal. Febr.

CCCXLIX. Ad Radulphum patriarcham Antiochenum.—In causa Tyriae dioecesis. (Anno 1139, Jan. 17.) [MANSI, Concil., XXI, 395.]

[Col. 0399D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri RADULPHO Antiocheno patriarchae, salutem et apostolicam benedictionem.

Sanctorum canonum institutionibus continetur ut unusquisque suis terminis contentus existat, nec in aliena jura irrepat. Ea etiam quae nobis fieri nolumus, tam divinis quam humanis legibus, proximis nostris facere prohibemur. Quae cum ita sint, fraternitati tuae mandamus quatenus suffraganeos Tyrensis Ecclesiae non impedias quin venerabili fratri nostro Fulcherio archiepiscopo, metropolitano suo, debitam obedientiam et reverentiam deferant: alioquin canonicis sanctionibus contraitur, si metropolitanis a suis suffraganeis obedientia subtrahatur. Optamus enim ut circa praelatos et subditos [Col. 0400A] suum jus et proprius ordo absque contradictione servetur.

Datum Laterani XVI Kal. Febr.

CCCL. Ad Balduinum Berytensem, Bernardum Sidoniensem, et Joannem Ptolemaidensem, episcopos.—In causa Tyriae dioecesis. (Anno 1139, Jan. 17.) [MANSI, Concil., XXI, 396.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus BALDUINO Berytensi, BERNARDO Sidoniensi, JOANNI Ptolemaidensi, episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Ad hoc sancti Patres diversos esse in Ecclesia gradus et ordines voluerunt, ut, dum subjectionem [Col. 0400B] et reverentiam minores majoribus exhibent, una fieret ex diversitate connexio, et recte officiorum gereretur administratio singulorum. Gravat autem nos, et valde miramur quod, cum vobis jam pridem litteris apostolicis praeceperimus ut venerabili fratri nostro Fulcherio Tyrensi archiepiscopo, metropolitano vestro, obedientiam et reverentiam exhiberetis, quasdam occasiones et interpretationes minus idoneas praetendendo, id facere contempsistis: cum utique quasi peccatum hariolandi sit repugnare, et quasi scelus idololatriae nolle acquiescere (I Reg. XI) . Mandamus itaque vobis, et auctoritate apostolica iterato praecipimus, quatenus, omni occasione submota, eidem fratri nostro de caetero pareatis: nec sub obtentu obedientiae, quam alicui primati dependitis, [Col. 0400C] sibi subjectionem et reverentiam metropolitano vestro debitam aliquatenus subtrahatis. Quod si contemptores ulterius exstiteritis, sententiam quam idem archiepiscopus in vos canonice protulit aut protulerit, nos auctore Domino ratam habebimus. Si vero pro eo quod eidem fratri nostro obedieritis, a patriarcha Hierosolymitano aliquid contra vos fuerit constitutum, nos eamdem sententiam viribus carere decernimus, et nullius momenti esse censemus.

Data Laterani XVI Kal. Febr.

CCCLI. Ad Willelmum Hierosolymitanum patriarcham.—In causa Tyriae dioecesis. (Anno 1139, Jan. 17.) [MANSI, Concil., XXI, 394.]

[Col. 0400D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri WILLELMO Hierosolymitano patriarchae, salutem et apostolicam benedictionem.

Magisterium totius Ecclesiae et ecclesiasticae institutionis B. Petro apostolorum principi coelesti privilegio esse collatum, evangelica declarat auctoritas. Et infra: Miramur autem, quoniam cum Romana Ecclesia pro liberatione Orientalis Ecclesiae tantopere laboraverit, et filiorum multorum sanguinem effundendo, corda tam ecclesiasticorum quam saecularium ad ejus servitium excitaverit, nequaquam, prout convenit, eidem matri suae hac vice respondere curasti. Parum enim tibi visum [Col. 0401A] fuerat quod venerabilem fratrem nostrum Fulcherum Tyrensem archiepiscopum, more praedecessorum suorum pro susceptione pallii ad Romanam Ecclesiam venientem, disturbare praesumperas: nisi et erga eum a nobis redeuntem te inhumanum difficilemque et nimis asperum exhiberes: adeo quod nec antiquam dignitatem Tyrensis Ecclesiae sibi restituere, nec de damnis sibi illatis, aut etiam de Cajapha, sive Porphyra, juxta mandatum nostrum, infra tres menses post acceptionem nostrarum litterarum ei justitiam facere volueris. Cum utique satis indignum sit, ut honor qui sibi, si ei obediret, ab Antiochena exhiberetur Ecclesia, a te vel tuis successoribus subtrahatur. Praeterea in subjectos illius nimis potestative diceris te habere. Quocirca [Col. 0401B] auctoritate apostolica mandando tibi praecipimus, sicut ejusdem matris tuae piis optas studiis atque solatiis confoveri, sicut in tuis necessitatibus ejus patrociniis desideras adjuvari, jam dictum archiepiscopum diligas et honores; et in nullo pertubare praesumas; quin potius de omnibus, de quibus apud te querimoniam deposuerit, sibi plenam justitiam infra quadraginta dies postquam praesentia scripta susceperis, exhibere non differas, nec aliquid in subditos suos contra statuta canonum praesumas. Alioquin timendum tibi est ne tam ipsum quam suffraganeos suos a tua obedientia subtrahamus, eosque in manu nostra retineamus.

Data Laterani XVI Kal. Januarii .

CCCLII. Privilegium pro Ecclesia Bambergensi. (Anno 1139, Jan. 23.) [ Neue Mitthelungen, I, IV, p. 15.]

[Col. 0401C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri OTTONI Babenbergensi episcopo ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.

In apostolicae sedis specula, disponente Domino, constituti, pro ecclesiarum omnium statu et quiete talem nos convenit sollicitudinem adhibere, ut contra pravorum hominum nequitias sacrosanctae Romanae et apostolicae Ecclesiae munimine defensentur, et ea quae justis titulis eisdem sunt collata [Col. 0401D] vel conferentur ecclesiis firma et inconcussa possideant libertate. Nos igitur quorum praecipue interest legitimas desiderantium preces admittere et effectui mancipare, postulationibus tuis, venerabilis in Christo frater Otto episcope, apostolica benignitate impertimur assensum et ecclesiam Babenbergensem cui, auctore Deo, praeesse cognosceris, cum omnibus bonis et pertinentiis suis sub beati Petri tutela et nostra protectione suscipimus et apostolicae sedis privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona in abbatiis, praeposituris, ecclesiis, villis, fundis, terris cultis vel incultis, decimis, seu aliis quibuslibet rebus eadem ecclesia in suo vel in alterius [Col. 0402A] episcopatu, commutatione, emptione, seu etiam concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, aut aliis modis inpraesentiarum juste et canonice possidet, vel in antea rationabiliter, propitiante Domino poteri adipisci, tibi tuisque successoribus et per nos Babenbergensi Ecclesiae firma in perpetuum et illibata permaneant. Ea vero quae studio et industria tua eidem ecclesiae sunt legitime conquisita, specialiter ei inviolabili et inconvulsa stabilitate serventur. Quorum nomina sunt haec: videlicet Pruviningun, Entistorf, Mychelvelt, Voraugia, Uraha, Madelhartestorf, Biburch, Clunic, Reginerits Storf, Luncheim, Haholtisbrunne, Munstur, cum ecclesia Beati Sixti et aliis pertinentiis suis; Viscera, Tocchelmhusen [Col. 0402B] Alterisbach, Vindeberge, Trosendorfs, Botenstein, Munirichsberch, Circhendorf, Gestenishusen, Cranaha, Bonaha, Rota, cum aliis praenominatae ecclesiae a tua fraternitate collatis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum licentia pateat, te vel successores tuos super hac nostra constitutione ausu temerario perturbare, vel ecclesiae tuae possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare: sed omnia integra conserventur, et in vestra permaneant potestate, tam vestris quam ipsius ecclesiae usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis tenorem sciens, contra eam temere venire tentaverit, [Col. 0402C] secundo tertiove commonita, nisi reatum suum condigne correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat.

Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X Kalend. Februarii, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domini Innocentii [Col. 0402D] II papae anno IX.

CCCLIII. Religionem a S. Ottone in sua monasteria introductam confirmat. (Anno 1139, Jan. 23.) [USSERMANN, Episcopatus Bamberg., Pr., 88.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri OTTONI Babenbergensi episcopo ejusque successoribus canonice substituendis, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoties illud a nobis petitur, quod religioni et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et congruum impartire suffragium, [Col. 0403A] ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Proinde, venerabilis frater Otto episcope, petitionis tuae desideriis ex consueta sedis apostolicae mansuetudine clementer annuimus. In primis siquidem constituentes ut tenor religionis, qui in ecclesiis tibi commissis est per tuam diligentiam cooperante Domino institutus, firmiter in eis perpetuis temporibus conservetur. Constituimus etiam ut in iisdem ecclesiis nullus per simoniacam pravitatem statuatur, sed honestae personae, quibus utique morum et status dignitas suffragatur, inibi ordinentur. Sane in coenobiis, quae vel antiquitus in tua parochia constructa sunt, vel tu ipse devotionis intuitu constituisti, seu aliis justis modis ecclesiae tuae unire poteris, vel ab aliquo deinceps fidelium infra [Col. 0403B] tuam dioecesin divina inspirante gratia construentur, sacrae religionis ordinem manere decernimus. Nec alicui liceat ejusdem institutionis formam ullatenus permutare, nisi forte ad melioris status praerogativam praestante Domino promovere voluerit. Nec id alicujus singulari judicio committatur, sed omnium monasteriorum ad Babenbergensem dioecesin pertinentium aut sanioris partis consilio ac consensu fieri debere sancimus.

Si quis autem huic nostrae constitutioni temere contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus si non factum suum digna satisfactione correxerit, a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni: conservantes [Col. 0403C] eisdem locis quae justa sunt, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli ac nostram gratiam consequantur.

Datum Laterani X Kal. Febr. indict. II.

CCCLIV. Ad Azonem cardinalem.—De lite canonicorum Majoris Ecclesiae et S. Antonini composita. (Anno 1139, Jan. 25.) [CAMPI, Hist. di Piacenza, I, p. 411.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio suo, AZONI sanctae Romanae Ecclesiae presbytero cardinali, et praeposito Sancti Antonini de Placentia, etc.

[Col. 0403D] Datum Laterani VIII Kalend. Februarii, anno Dominicae Incarnationis 1139, pontificatus domni Inno centii II papae anno nono.

CCCLV. Bona et jura abbatiae Gengenbacensis confirmat. (Anno 1139, Febr. 28.) [WURTWEIN, Nova Subsid. diplom., t. VII, p. 107, ex autographo tabularii summi chori ecclesiae cathedralis Argentinensis.]

[Col. 0404A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GOTEFRIDO, abbati monasterii in Gengebach, quod in pago Mortenangiensi super fluvium Kintsig situm est, et ejus successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri, ut sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Quapropter, dilecte in Christo fili Godefride abbas, [Col. 0404B] tuis rationabilibus postulationibus clementer duximus annuendum: Gengenbacense monasterium cui, auctore Domino, praesides, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem coenobium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus in perpetuum illibata permaneant: in quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda: in Mortinangia, Gengebac , Cella , Steinach , Hademarsbach , . . . . , castri Gerolstesbeke, Norderaha , cum silvis et aquis et omnibus suis appendiciis vel pertinentiis; [Col. 0404C] Ichenheim , cum cella et omnibus ad eam pertinentibus, Schopheim , Kinzdorff , Linegizen . . . . . . . . . . ; in Brisaugia, Nuvershusen ; in Alsatia Dancratesheim , Westhusen , Belhen , Durmingen , Franckenheim , Batenesdorf , in quibus nimirum villis Alsatiae, sicut usque ad haec tempora praedecessores tui fecisse noscuntur; tibi tuisque successoribus advocatum liceat constituere, qui nimirum, quae ad utilitatem et quietem vestri coenobii spectare videntur, studeat operari. Decimationem quoque vini ab Ricgardis quondam illustri regina vobis collatam, Kunegesheim , Schervibre ; in Suevia Rimigesdorf, Bessendorf, Urslingen, Villingen, Aschahabmorn-Stettein [Col. 0404D] . Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia [Col. 0405A] praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerint. Ut autem quietius omnipotenti servire Domino valeatis, libertatem ab imperatoribus monasterio vestro concessam, praesenti scripti pagina firmamus, ut videlicet nullus judex, vel judiciaria potestas, seu aliqua magna, vel parva persona vobis vel fratribus vestris, aut monasterio sive ecclesiis et villis ad ipsum pertinentibus, suis hominibus tam ingenuis quam servis terram ipsius coenobii inhabitantibus, audeat aliquas pravas consuetudines imponere aut ipsos aliquibus exactionibus sive injustis judiciis fatigare. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum locum temere perturbare, aut ejus possessiones [Col. 0405B] inferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus nolestiis fatigare, sed omnia integra et illibata conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura [Col. 0405C] sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem, praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Aegidius Tusculanus episcopus.
  • Ego Theodwinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Petrus presbyt. card. tit. S. Marcelli.
  • Ego Gerardus pr. card. tit. Sanctae Crucis in Hierusalem.
  • Ego An . . . . pr. card. tit. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Chrysogonus presb. card. tit. Sanctae Praxedis.
  • Ego Gregorius diaconus card. SS. Sergii et [Col. 0405D] Bacchi.
  • Ego Otto diacon. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in d . . . .
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Adriani.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, secundo Kalendas Martii, indictione secunda, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus domni Innocentii secundi papae anno decimo.

CCCLVI. Privilegium pro monasterio Ringstadensi. (Anno 1139, Mart. 1.) [TORKELIN, Diplomatarium Arnaea-Magn., I, p. 8.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0406A] filio ORMO priori Ringstadensis Ecclesiae, ejusque successoribus substituendis.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati convenire dignoscitur animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium, ut fidelis devotio celebrem consequatur effectum. Quocirca, dilecte in Domino Orme prior, tuis postulationibus clementer annuimus, et Ringstadensem Ecclesiam cui Deo auctore praesides, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, eamque cum omnibus suis pertinentiis praesentis privilegii pagina communimus, statuentes ut ordo monasticus, qui secundum sanctorum Patrum Regulam ibidem noscitur institutus, futuris perpetuis temporibus inviolabiliter inibi conservetur. Quaecunque [Col. 0406B] praeterea idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum et principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant. Sancimus etiam ut nullus fratrum ejusdem loci post factam apud vos professionem absque licentia prioris et capituli, ad alium locum audeat transmigrare, nec discedentem praesumat aliquis retinere, qui nimirum tertio evocatus, si redire noluerit vel contempserit, prior qui pro tempore fuerit, canonicam in eum sententiam proferendi habeat facultatem. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatam vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones [Col. 0406C] auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura, salva nimirum justitia canonica atque reverentia dioecesani episcopi. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. [Col. 0406D] Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus Mppr. ss.
  • Ego Aegidius Tusculanus episcopus Mppr. ss.
  • Ego BB. presbyter cardinalis tituli Apostolorum Mppr. ss.
  • Ego Conradus episcopus Sabinensis Mppr. ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis sanctorum Cosmae et Damiani juxta templum Romuli Mppr. ss.
  • Ego Crescentius cardinalis tituli sanctorum Marcellini et Petri Mppr. ss.
  • [Col. 0407A] Ego Comes presbyter card. tituli Eudoxii Mppr. ss.
  • Ego Gripho presbyter card. tituli Pastoris Mppr. subs.
  • Ego Lucas presbyter card. tit. sanctorum Laurentii et Pauli, Mppr. ss.
  • Ego Chrysogonus presbyter card. tit. Praxedis Mppr. ss.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, Kal. Martii, indict. II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno IX.

CCCLVII. Ad Bernardum episcopum Seguntinum. (Anno 1139, Martii 6.) [LOPERRAEZ, Descripcion di Osma, III, p. 18.]

[Col. 0407B] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BERNARDO Saguntino episcopo, ejusque successoribus canonice instituendis, in perpetuum.

Suscepti regiminis cura compellimur quae ad pacem ecclesiarum pertinent constituere, et earum quieti auctore Domino providere, nec dubium quod ex commisso officio ita nos convenit paternorum canonum decreta librare, ut unicuique Ecclesiae sua jura serventur, et quae a fratribus nostris regulariter fiunt, firma et inconcussa stabilitate firmentur, cujus rei gratia, venerabilis frater Bernarde episcope, tuis petitionibus clementer annuimus, et decisiones controversiae, quae pro villa Soria inter te ac fratres nostros Michaelem Tirasonensem et Bertrandum Oxomensem episcopos agebatur, factam [Col. 0407C] per discretionem dilecti filii nostri Guidonis sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis tunc apostolicae sedis legati, cum consilio illustris viri Aldephonsi Hispaniarum regis, necnon archiepiscoporum, episcoporum, abbatum et aliorum religiosorum ac sapientium virorum, qui ad concilium Burgiense convenerant, auctoritate apostolica confirmamus et perpetuis futuris temporibus rata manere sancimus, ut videlicet de his quae Saguntinae Ecclesiae pertinebant, Tirasonensis ecclesia possideret Calataind, Borovia, Alcazar, cum omnibus terminis earumdem villarum, majorem ecclesiam de Calataind, cum omnibus haereditatibus suis, et haereditates quas ibidem emisse dignosceris. Olbegam villam [Col. 0407D] felicem, quae est inter Colaticid, et Darocam villam quae dicitur Salas prope Olbegam. Reservatis nimirum ad proprietatem Saguntinae ecclesiae duobus castellis, Deza videlicet inter Calataiub et Almazanum, et Fariza inter Calataind et Medinam. Tibi vero, venerabilis in Domino frater Bernarde episcope, de jure Oxomensis ecclesiae habere concessum est, Ailonem, cum omnibus terminis suis et haereditates quas ibi ejusdem loci habebat episcopus, Aguileram, castellum de Galbe, medietatem Aldeae, quae dicitur Liceras, Caracenam cum omnibus Aldeis suis, cum duobus monasteriis Sancti Salvatoris, et Sanctae Mariae de Tiermes, vadum de rege, Aquileram Berlangam cum omnibus terminis suis et cum monasterio Sancti Banduli, Velomazae, et Barcam, Almasanum [Col. 0408A] praeterea cum omnibus terminis suis, de quo Oxomensis episcopus querimoniam faciebat. Porro eidem Oxomensi concessum est habere Soriam integram, cum omnibus terminis suis, de qua controversia fuerat agitata et monasterium Sanctae Mariae de Bomaio, ac regales decimationes ejusdem villae, quae juris fuerant Saguntinae Ecclesiae. Quae omnia sicut ab eodem filio nostro Guidone statuta sunt, favoris nostris munimine roboramus. Quascunque praeterea possessiones, quaecunque bona Saguntina Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus [Col. 0408B] haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Medinam videlicet, Molinam, Sanctum Justum, Atentiam, ambos Cattejones cum pertinentiis suis. De regalibus quoque redditibus decimationes in toto episcopatu, salinas, molendinos, necnon Seronem castellum cum omnibus terminis suis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatam Saguntinam ecclesiam super hac nostra concessione atque confirmatione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sic omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sive in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam [Col. 0408C] sciens, contra eam venire tentaverit usu temerario, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

ADJUVA NOS DEUS, SALUTARIS NOSTER.

  • Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus, [Col. 0408D] subscripsi †.
  • Ego Conradus, Sabinensis episcopus subscripsi †.
  • Ego Thedwinus Sanctae Rufinae episcopus subscripsi †.
  • Ego Bernardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Hierusalem, subscripsi †.
  • Ego Angelus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina, subscrip. †.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli, subscrip. †.
  • Ego Martinus, presbyter cardinalis tituli sancti Stephani in Caelio monte, subscrip. †.
  • Ego Guido Sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos, subscrip. †.
  • [Col. 0409A] Ego Ibo presbyter cardinalis Sancti Laurentii in Damaso subscrip. †.
  • Ego Chrisobonus presbyter cardinalis Juli Praxedis, subscrip. †.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscrip. †.
  • Ego Otho diaconus cardinalis Sancti Gregorii ad Velum Aureum, subscrip. †.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani juxta templum Romuli, subscrip. †.
  • Ego Ubaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata subscrip. †.
  • Ego Berardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Donica subscrip. †.
  • Ego Ubaldus diaconus cardinalis Sancti Adriani, [Col. 0409B] subscrip. †.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, secundo Nonas Martii, indictione Romana, Incarnationis Dominicae anno 1137, pontificatus vero Innocentii secundi papae anno nono.

Ego Raimundus Toletanus archiepiscopus Hispaniarum primas, inspexi diligenter originale istius transcripti, et bullam, et titulum, et inveni ita contineri verbo ad verbum secundum omnium interpretationes in ipso originali, sicut continetur in isto transcripto.

Ego G. episcopus Segoviensis inspexi diligenter originale istius transcripti, et bullam, et inveni ita contineri verbo ad verbum, secundum omnium interpretationes in ipso originali, sicut continetur in isto transcripto.

CCCLVIII. Monasterii Lucellensis possessiones, petente Ortliebo, episcopo Basiliensi, confirmat. (Anno 1139, Mart. 18.—Fragmentum.) [BERNARDINI, Epitome Fest. Luc., 24.]

[Col. 0409C]

CCCLIX. Privilegium pro monasterio Lacensi. (Anno 1139, Mart. 23.) [GUNTHER, Cod. diplom., I, 241.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GISELBERTO abbati monasterii Lacensis, quod in Treverensi parochia situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0409D] Ad hoc in apostolicae sedis specula, disponente Domino, constituti esse conspicimur, ut religiosas diligamus personas, et, ne loca eorum pravorum hominum agitentur incursibus, tuitione propitia defensare, quatenus sic divina disponente clementia Patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprobemur in opere. Eapropter, dilecte in Domino fili Gisleberte abbas, tuis et fratrum tuorum justis postulationibus annuentes, Lacense monasterium, cui auctore Domino praesides, sub apostolicae sedis tutela ac protectione suscipimus atque praesentis scripti pagina communimus, in primis siquidem statuentes ut ordo monasticus in eodem loco, secundum beati Benedicti Regulam et normam Cluniacensis monasterii, futuris perpetuis temporibus inviolabiliter [Col. 0410A] conservetur. Nulli etiam facultas sit, post factam apud vos professionem, absque abbatis et fratrum licentia majoris vel minoris religionis obtentu, ad locum alium transmigrare, discedentem vero nullus abbas vel alius quilibet audeat retinere. Prohibemus insuper et sub poena honoris tibi tuisque successoribus interdicimus bona monasterii alicui in beneficium tradere, et ea quae pro communi utilitate vobis concessa sunt aliis usibus applicare; sed et nec alicui fas sit in eodem monasterio vel circa ipsum aliquando habitare, vel domum ad habitandum construere, exceptis monachis ipsius loci servitio deputatis, vel inantea deputandis. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis [Col. 0410B] astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, de eodem collegio, vel de alieno, si (quod absit!) inter eos idoneus repertus non fuerit, praeviderint eligendum. Sane chrisma, oleum sacrum, consecrationes altarium, vel basilicarum, ordinationes monachorum, vel clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipiatis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam sedis apostolicae habuerit, et si ea gratis et absque pravitate aliqua voluerit exhibere. Alioquin Catholicum quem malueritis adeatis antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse [Col. 0410C] concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salvo jure matricis ecclesiae. Missas vero publicas vel stationes in ipso monasterio sine abbatis et fratrum voluntate ab episcopis minime celebrentur, ne in servorum Dei recessibus popularibus occasio praebeatur ulla conventibus. Adjicimus etiam ut pro communi parochiae interdicto, monasterium ipsum a divinis non vacet officiis, sed in eo, januis clausis et exclusis excommunicatis et interdictis, debita omnipotenti Deo persolvantur officia. Porro advocatus ejusdem monasterii, qui pro tempore fuerit, extra constitutionem et scriptum Henrici et Sigefridi comitum [Col. 0410D] palatinorum et fundatorum ipsius loci, nihil in eodem loco praesumat. Qui etiam si (quod absit!) inutilis apparuerit, eumdem vobis liceat amovere, et alium substituere. Statuimus etiam ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Deo poterit adipisci, vobis in perpetuum praesenti privilegio confirmata et illibata consistant. In quibus haec propriis vocabulis duximus exprimenda: in primis ipsum locum qui Lacus vocatur, in quo idem coenobium a praefato Henrico nobili palatino comite, et Athelheide uxore sua praecipue constat esse constructum, liberum ab [Col. 0411A] omni jure et potestate saeculari; ecclesiam Sancti Dionysii in Croth, villam insuper, nomine Bella, Reida, Alchena, Willeberge, Croth, Beytendorp cum suis omnibus pertinentiis, a praedicto Henrico vobis dono collatum, quatuor mansos in Croth, et Meylem in Brabant ex dono Sygefridi palatini comitis; unum mansum in Croth, a nobili viro Guillelmo palatino comite, et matre ejus Gertrude, consentiente Roberto milite, qui illum ab ipsis in feudum habuerat, vobis donatum; allodium in Mosella quod Neuim dicitur, cum suis appendiciis, quod Bertramnus abbas Sancti Arnulfi Metensis cum consensu venerabilis fratris nostri Stephani, ipsius civitatis episcopi, atque capituli sui vestro coenobio congruo pretio vendidit, pro quo aliud [Col. 0411B] suae ecclesiae commodius praedium noscitur acquisisse; allodium in Evernaco, a Joanne milite et ejus uxore Metilde vobis donatum; vineas in Winningin et in Leia, ab Hunge aliisque fidelibus vobis collatas; in Andernaco, in Ludenstorp, in Hamersten, a recolendae memoriae Friderico Coloniensi archiepiscopo vobis collatas; praedium in Wadenhem ab Embricone donatum; curtim Budenarde, ab Henrico et suis fratribus et a Warnero et fratribus ejus vobis donatam; agros et vineas quas in Luzinc et in Menedich; allodium in Pomero a Roberto milite vobis donatum; curtim Hardenhaga, cum mancipiis et forestis a Meingodo, Ernesto et Erlewino vobis donatam; mansum in Aldendrop ab Alberto donatum; item, allodium in Glensa ex eleemosyna [Col. 0411C] Folcoldi, mansum in Wassenaco ex dono Embriconis militis; in Werchenrede duos mansos ex eleemosyna Hermanni comitis; vineas in Cuchema et mansum in Wilre, ex dono Theoderici; vineas in Mudhena, mansum a Rudolfo milite donatum, dimidium mansum, et dimidiam partem lacus, a Gerardo comite donatum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris ac pauperum usibus profutura. Si quis igitur in posterum archiepiscopus, episcopus, rex, vel cujuslibet ordinis princeps, seu quaelibet ecclesiastica saecularisve persona, [Col. 0411D] hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • [Col. 0412A] Ego Theodewinus Silvae Candidae episcopus
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis titulo Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis titulo S. Joannis et Pauli.
  • Ego Crisogonus presbyter cardinalis titulo Sanctae Praxedis.

Datum Laterani per manum Tioterici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X Kal. Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus domni Innocentii papae II anno X.

CCCLX. Wikardum abbatem Pontiniacensem ejusque monasterium sedis apostolicae privilegio communit. (Anno 1139, Mart. 24.) ( Gall. Christ., XII, Instr. 111.]

[Col. 0412B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio WIKARDO Pontiniacensi abbati ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Omnipotenti Domino, cujus melior est misericordia super vitas, gratiarum actiones referimus, qui tanta religione et honestatis nitore Pontiniacense monasterium decoravit ut non solum vicina loca, sed etiam remota de vestrae conversationis exemplo laudabiliter illustrentur et ad meliora quaeque sectanda pariter informentur. Quamobrem, dilecte in Domino fili Wicarde abbas, personam tuam arctioris [Col. 0412C] charitatis brachiis amplectentes, tuis desideriis debita benignitate annuimus et Pontiniacense monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis et Deo amabilis locus inpraesentiarum canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis, terras videlicet Dochiaci et Creciaci quas utique canonici S. Florentini per manum atque scriptum fratris nostri Henrici Senonensis [Col. 0412D] archiepiscopi Pontiniacensi monasterio jure perpetuo concesserunt, quod et ipsum abbas S. Germani Antissiodorensis cum suo capitulo collaudavit et scripto firmavit. Concambium quoque terrae Sancti Martini Cableiacensis, quae in parochia Laginiaci sita est, pro terra Hugonis de Merliniaco et Humbaldo praepositi, quae sita est in territorio Cableiacensi. Grangiam insuper Challiaci cum omnibus terris ad eam pertinentibus, et quidquid in silva Othe eidem ecclesiae donatum, vel ab ea legitime emptum est, vobis nihilominus confirmamus. Nulli ergo hominum fas sit praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro [Col. 0413A] quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura.

Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam, sciens contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat. Conservantes autem eidem loco quae sua sunt Omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • [Col. 0413B] Ego Theodewinus Silvae Candidae episcopus SS.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis S. Laurentii tit. Damasi ss.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis tit. S. Stephani in Caelio Monte ss.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tituli S. Anastasiae ss.
  • Ego Grisogonus presbyter card. tituli S. Praxedis ss.
  • [Col. 0413C] Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani ss.

Datum Laterani per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii, IX Kal. Aprilis, indict. II, Incarnat. Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno X.

CCCLXI. Monasterium S. Bartholomaei (dioec. Pennensis) tuendum suscipit et ejus bona juraque confirmat. (Anno 1139, Mart. 25.) [ Anecdota Ughelliana, 391.]

[Col. 0413D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI abbati Sancti Bartholomaei, quod in Pennensi parochia situm est, ejusque fratribus regulariter substituendis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino fili Joannes abbas, tuis justis postulationibus praebentes assensum, monasterium Beati Bartholomaei, cui auctoritate divina praeesse dignosceris, sub beati Petri tutela et nostra protectione suscipimus, et contra pravorum hominum [Col. 0414A] nequitias apostolici privilegii robore communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem coenobium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: videlicet castellum Carpinetum, castellum Fara cum pertinentiis suis, ecclesiam quoque S. Vitalis, S. Michaelis, S. Joannis, Sanctae Mariae, S. Peregrini, S. Nicolai de Vicolo, ecclesiam S. Mariae in Sereneo, ecclesias S. Mariae, S. Felicis in Catuniano cum pertinentiis suis, ecclesiam S. Christophori, et S. Mariae in Genestrulo, ecclesiam S. Nicolai, [Col. 0414B] S. Justi de castello Occetano, ecclesiam S. Mariae Britulensis, ecclesiam S. Laurentii de Fabrica, et Joannis in Balneo, S. Laurentii Unicani, ecclesiam S. Mariae in Plano, S. Mariae in Cellulis cum pertinentiis suis. Earum sane chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, benedictiones clericorum a dioecesano suscipietis episcopo, siquidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eamque gratis, et sine pravitate vobis voluerit exhibere. Alioquin Catholicum quemcunque malueritis adeatis antistitem, qui vobis postulata indulgeat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratrum communi assensu, vel [Col. 0414C] fratrum pars sanioris consilii secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam providerit eligendum, a Romano semper pontifice consecrandum. Sepulturam quoque ejusdem loci omnino liberam esse decernimus, ut eos qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Nulli ergo hominum fas sit praedictum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum, etc. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • [Col. 0414D] Ego Corradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Guido Tiburtinus episcopus ss.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Lucas presb. card. tit. S. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Martius presb. card. tit. S. Stephani ss.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina ss.

Datum Laterani per manum Aimerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, VIII Kal. Aprilis, indict. I, Incarnationis Dominicae 1138, pontificatus vero domini Innocentii PP. II anno IX.

CCCLXII. Privilegium pro ecclesia Formbacensi. (Anno 1139, Mart. 29.) [ Monumenta Boica, IV, p. 130.]

[Col. 0415A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio DIETRICO abbati Formbacensis ecclesiae ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Pia postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et fidelis devotio laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Hoc nimirum intuitu, dilecte in Domino fili Dietrice abbas, tuis petitionibus clementer annuimus, et Formbacensem ecclesiam a comitibus bonae memoriae Eckberto et Udalrico cognato suo libere [Col. 0415B] institutam, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus et libertatis privilegia sibi collata, auctoritate apostolica confirmantes, ut ipsa ab omni mortalium servitio existat libera, et solummodo pontifici Romano subjaceat, praesentis scripti pagina constituimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: parochiam videlicet et forum in Neunkirchen, cum decimis suis; ecclesiam [Col. 0415C] in Butten cum decimis; ecclesiam in Antesin cum decimis, ecclesiam in Echolsingen cum decimis; mercatum quoque in Neunkirchen cum moneta et omni utilitate quae inde poterit provenire, quidque etiam juris eadem ecclesia ex devotione praedictorum comitum Eckeberti et Udalrici, necnon Hermani fratris ejus habere debet, specialiter ligna, pastum, aedificia et quaecunque adjacentis forestiae utensilia vobis nihilominus confirmamus. Porro consecrationes altarium vel basilicarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines erunt promovendi, a Pataviensi episcopo suscipiantur; si tamen Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eaque vobis sine pravitate et [Col. 0415D] exactione exhibere voluerit; alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulastis indulgeat. Obeunte te nunc ejusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia sive violentia praeponatur, nisi quem fratres ipsius loci communi assensu aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et Beati Benedicti Regulam sibi elegerint. Electus autem non aliter nisi baculo de altari accepto investiatur: simili quoque modo advocatus de genere praedictorum comitum magis idoneus communi fratrum arbitrio et electione constituatur: qui etiam, si inutilis apparuerit, eumdem amovendi et loco ejus alium eligendi habeatis facultatem. Ad indicium [Col. 0416A] autem hujus perceptae a Romana Ecclesia libertatis, nobis nostrisque successoribus unum bisantium singulis annis census nomine persolvetis. Nulli ergo hominum liceat praefatum nostrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini [Col. 0416B] nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem haec omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen.

Datum Laterani per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Kal. Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus domni Innocentii II papae anno decimo.

CCCLXIII. Privilegium pro abbatia Walburgensi. (Anno 1139, April. 8.) [WURTWEIN, Nova Subsid. t. VII, p. 111, ex autographo tabularii seminarii episcopalis Argentinensis.]

[Col. 0416C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio DITMABO abbati monasterii Sanctorum apostolorum Philippi et Jacobi, et Sanctae Walpurgae virginis, quod in Argentinensi episcopatu apud Sacram Silvam situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Cum ex injuncto nobis a Domino apostolatus officio Ecclesiarum et ecclesiasticarum personarum curam gerere debeamus, illis tamen ecclesiis convenit nos propensius intendere, quae beati Petri juris existunt et ad ipsum specialiter pertinere noscuntur. Proinde, dilecte in Domino fili Ditmare abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et monasterium Sacrae Silvae, cui, auctore Deo [Col. 0416D] praeesse dignosceris, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et apostolicae sedis privilegio communimus. Ad instar itaque praedecessorum nostrorum felicis memoriae Paschalis, Calixti et Honorii, statuimus ut quascunque possessiones, quaecunque bona a nobilibus viris atque principibus Friderico duce et Petro ejusdem loci fundatoribus, seu ab aliis Dei fidelibus de suo jure eidem coenobio pia devotione collata, seu aliis modis rationabiliter acquisita, inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum et principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, dictum monasterium, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Sane fructuum et animalium [Col. 0417A] vestrorum quos, per totam Sacrae Silvae terram seu in aliis locis, propriis laboribus, sumptibusve excolitis, vel colligitis, absque contradictione episcoporum vel suorum ministrorum, aut Salsensium fratrum, vel aliorum hominum, pacifice decimas habeatis. Rustici autem vestri decimas suas presbyteris, sed quorum parochia sunt, libere reddant. Praeterea vobis ac fratribus vestris in eodem loco famulantibus confirmamus usum ejusdem Sacrae Silvae tam ad aedificandum, quam ad calefaciendum ad libitum eorum, et usum aquarum ad piscandum, et suum commodum faciendum et prata animalibus vestris per totam silvam, quemadmodum praenominati filii nostri Henrici imperatoris, et Friderici ducis nepotis ejus, et Petri comitis liberalitate ea vobis constat [Col. 0417B] esse collata. Sepulturam quoque istius loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Ut autem liberius omnipotenti Domino et ferventius servire possitis, praesenti sanctione firmamus, ut defuncto nobili viro Friderico duce qui nunc vester advocatus esse dicitur, nullus alius ibidem advocatus de caetero statuatur, nisi quem tu, vel successores tui cum assensu omnium fratrum pro utilitate maxima decreveritis statuendum. Consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes monachorum seu clericorum virorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipiatis episcopo, si quidem gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, [Col. 0417C] et ea gratis et absque pravitate aliqua voluerit exhibere; alioquin liceat vobis Catholicum quem malueritis adire antistitem, qui nimirum auctoritate sedis apostolicae fultus, quod postulatur indulgeat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quorumlibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia, vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel pars consilii sanioris de eodem collegio, aut si ibi idoneus, quod absit! repertus non fuerit, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam providerint eligendum. Decernimus vero ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, [Col. 0417D] aut temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis et quod idem coenobium beati Petri juris existat, nobis nostrisque successoribus bizantium unum annis singulis persolvetis. Si qua vero in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu [Col. 0418A] Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Ego Chrysogonus presbyter cardinalis tituli sanctae Praxedis subscripsi.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diacon. cardinalis et cancellarii, VI Idus Aprilis, indictione secunda, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus domni Innocentii secundi papae anno X.

CCCLXIV. Bulla de immunitate Brigantini coenobii. (Anno 1139, April. 9.) [ Gall. Christ. V, Instrum. 515.]

[Col. 0418B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GEBARDO abbati monasterii Brigantiensis, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

In apostolicae sedis specula, disponente Domino, constituti, pro Ecclesiarum quiete et utilitate attentam sollicitudinem nos convenit adhibere, ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas, et a pravorum nequitia tueamur, et nostrae defensionis munimine pariter roboremus. Eapropter, dilecte in domino fili Gebarde abbas, tuis et fratrum tuorum justis postulationibus paterna benignitate impertimur [Col. 0418C] assensum, et monasterium Brigantiense, cui Deo auctore praesides, a nobilibus viris Udalrico bonae memoriae comite, et Bertha uxore sua et filiis ipsius loci fundatoribus beato Petro oblatum, ad exemplum praedecessorum nostrorum sanctae recordationis Gregorii et Urbani Romanorum pontificum sub ejusdem apostolorum principis tutela et protectione suscipimus, ipsumque cum omnibus suis pertinentiis, praesentis privilegii pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata [Col. 0418D] permaneant. Sepulturam ejusdem loci liberam omnino esse decernimus, ut eorum, qui illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva justitia matricis ecclesiae; si quas vero decimas pertinentes ecclesiis, quas habetis vel habebitis, a laicis recuperare assensu episcoporum, annuente Domino, potueritis, vestris perpetuo usibus mancipandas absque omni episcoporum contradictione censemus; et de laboribus, quos propriis sumptibus colitis, a vobis decimas exigi auctoritate apostolica prohibemus; laicos, seu clericos a saeculo fugientes ad conversionem suscipere nullius episcopi, vel praepositi contradictio vos inhibeat. Obeunte vero te nunc ejusdem [Col. 0419A] loci abbate, vel tuorum quolibet successorum: nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam sibi elegerint. Consecrationes sane altarium, vel basilicarum, ordinationes clericorum, chrisma, oleum sacrum, et caetera, quae ad episcopale officium pertinent ab episcopo Constantiensi, in cujus estis dioecesi, accipietis, si tamen Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et si ea gratis et sine pravitate impendere voluerit; alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, et ab eo consecrationum sacramenta suscipere, qui nostra fultus auctoritate, quod [Col. 0419B] postulatis indulgeat. Abbas autem cum fratribus advocatum quem voluerit libere eligat et instituat; qui si forte monasterio inutilis fuerit, remoto eo, alium eidem loco praeficiat. Praeterea, ut praefati monasterii fratres sine inquietudine propositum suum valeant securius et perpensius exsequi et omnipotenti Domino debitae devotionis obsequium exsolvere, statuimus, et apostolica auctoritate interdicimus ut nullus sacerdotum, regum, ducum, aut comitum, seu quaelibet magna, aut parva persona praesumat sibi in eo loco aliquas proprietatis conditiones, non haereditarii juris, non advocatiae, non investiturae, non cujuslibet potestatis, quae libertati monasterii noceat, vindicare: non ornamenta ecclesiae, sive possessiones invadere, imminuere, vel [Col. 0419C] alienare. Vos ergo, filii in Christo dilecti, oportet regularis disciplinae institutioni sollicitius ac devotius insudare: et quanto estis a saecularibus tumultibus liberi, tanto studiosius placere Domino totis mentis et corporis viribus anheletis, praecipue studentes Romanae Ecclesiae decreta veneranda servare, cujus patrocinio ab omni jugo viventium estis, donante Domino, praemuniti; ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis per singulos annos aureum, quem dicunt bizantinum, nobis nostrisque successoribus persolvetis: si quis autem ausi temerario id . . . . . . . . . . praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat. Conservantes autem [Col. 0419D] haec omnipotentis Dei, et eorumdem apostolorum benedictionem et gratiam consequantur.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Lucas presbyter card. tit. SS. Joan. et Pauli.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardin. titul. S. Praxedis.

Datum Laterani per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardin. et cancell., V Idus Apr., indict. II, Incarnationis Dominicae 1139, pontificatus vero domini Innoc. papae II anno X.

CCCLXV. Bulla pro abbatia Vangadiciensi. (Anno 1139, April. 9.) [MITTARELLI, Annal. Camaldul., III, p. 378.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0420A] filio LITALDO abbati monasterii Sanctae Mariae Vangadiciensis, quod in comitatu Montissilicani super Adicem veterem situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Apostolicae sedis, cui, Deo auctore, praesidemus, nos hortatur auctoritas, pro ecclesiarum statu satagere, et quae ad earum sunt quietem disposita, propensiori diligentia stabilire. Eapropter, dilecte in Domino fili Litarde abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus; quod Vangadiciense beatae Virginis Mariae monasterium, cui, disponente Domino, praeesse dignosceris, quod utique a recolendae memoriae Ugone marchione constat esse constructum, atque a praedecessoribus nostris sanctae recordationis Sylvestro et Calixto Romanis pontificibus [Col. 0420B] libertate donatum est, tanquam ad jus beati Petri sanctaeque Romanae Ecclesiae speciali praerogativa pertinens apostolicae sedis privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona dictum monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum, auxiliante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus in perpetuum et illibata permaneant: in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: villam abbatiae, in qua monasterium situm est, cum plebe Sancti Joannis; Vangadiciam cum ecclesia Sancti Michaelis; villam quae dicitur Salvaterra cum ecclesia Sancti Antonini; Cavazanam cum ecclesia Sancti Laurentii. Infra civitatem Veronae ecclesiam Sancti Salvatoris cum suis omnibus pertinentiis; quascunque [Col. 0420C] possessiones habetis in Ilafe, et in Pardulino, et in quibuscunque locis Veronensis episcopatus. In episcopatu Vicentino terra de Albereto: in episcopatu Patavensi ecclesiam Sancti Petri sitam in Montesilicano cum omnibus pertinentiis; curtem vallis Almerici cum ecclesia Sancti Andreae. In Este ecclesiam Sancti Firmi et Sancti Petri cum pertinentiis suis; in Palso ecclesiam Sancti Michaelis; possessiones in curia villae et in aliis locis ejusdem episcopatus. In episcopatu Adriensi Venete cum ecclesia Sancti Martini; Broxetum cum ecclesia Sancti Zenonis, in Castinacum ecclesia Sancti Xisti; in Gorgano ecclesiam Sancti Bartholomaei; in villa Comeda ecclesiam Sancti Petri et quascunque possessiones alias [Col. 0420D] in eodem episcopatu habetis vel comitatu. Possessiones in episcopatu Ferrariensi, et in episcopatu Bononiensi ecclesiam Sanctorum Simonis et Judae de Urbizano cum pertinentiis suis. Nulli ergo omnino hominum fas sit praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Praedictorum denique nostrorum statuta praedecessorum sine ulla servare volentes refragatione, monasterium ipsum sub Romanorum duntaxat pontificum tuitione positum a reliquorum dominio episcoporum cum universis, quas nunc possidere dignoscitur ecclesiis, seu quas [Col. 0421A] in posterum juste acquisiverit, omnino liberum et a synodalibus quibuslibet exactionibus absolutum permanere decernimus. Tibi itaque tuisque omnibus liceat successoribus vestras quaslibet ecclesias cum coemeteriis, baptisteriis, capitulis, synodis quiete possidere, easque per proprios ordinare sacerdotes, nullius episcopi obsistente contradictione. Clericorum quoque vestrorum promotiones, et consecrationes basilicarum scilicet, et infantium in villis vestris positorum consignationes, ut a Catholicis, quos invitare volueritis episcopis, pro reverentia sedis apostolicae, nullius interveniente morbo venalitatis, peragantur, perpetua stabilitate sancimus; presbyteris insuper in parochianis monasterii ecclesiis quocunque tempore constitutis, vulgatorum pariter [Col. 0421B] ac secretorum criminum sibi commissis populo injungendo poenitentias praesentis auctoritate privilegii sit indulta licentia. Ad eorumdem inspectabit sollicitudinem quaestiones quae de conjugiis emerserint; ac difficiliora quoque negotia, ut juxta sanctorum Patrum terminentur instituta, ad te tuosque referre successores. Studii praeterea vestri sit sanctum chrisma singulis annis per vestros a quocunque Catholico volueritis episcopo legatos accipere; acceptum vero baptismalibus ex more ecclesiis distribuere. Sane curtis abbatiae decimam, simulque Vangadicie, Salveterre, atque Cavazane, seu etiam quas antiquitus de territorio Broxeti consuevistis percipere, pietatis intuitu ex integro vobis habendas concedimus. In aliis autem locis praedictorum, quae propriis [Col. 0421C] a vobis exculta sumptibus fuerint, ac reddituum vestrorum decimationes nostra vobis auctoritate vindicabitis. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fuerit communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, de suo vel de alieno religiosorum collegio, si, quod absit! idoneus ibi repertus non fuerit, secundum Dei timorem et Beati Benedicti Regulam elegerint; electus autem Romano pontifici consecrandus accedat. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, temere contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si [Col. 0421D] non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Amen, amen, amen.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Idus Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus domni Innocentii II papae anno X.

CCCLXVI. Privilegium pro monasterio Baumburgensi. (Anno 1139, April. 10.) [ Monumenta Boica, II, p. 184.]

[Col. 0422A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GOTSCHALCO praeposito ecclesiae Sanctae Margaretae Baumburch, ejusque successoribus regulariter promovendis, in perpetuum.

Piae postulationis ordo postulat ut justis postulationibus libenter impertiamur assensum. Proinde, dilecte in Domino fili Gotschalce praeposite, ecclesiam Beatae Margaretae de Baumburch, cui, Deo auctore praeesse dignosceris, ad exemplum praedecessorum nostrorum, Paschalis atque Honorii Romanorum [Col. 0422B] pontificum, scripti nostri pagina communimus. Statuimus etenim ut quidquid a comite Berengario vestrae praedictae Ecclesiae devotionis intuitu collatum est, et quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et legitime possidet, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda, videlicet: Megenlingen cum pertinentiis suis, Antwurthe cum molendino et curte una, Hochstet cum curte una, Windeburch cum pertinentiis suis. Quaecunque praeterea in futurum concessione pontificum, liberalitate regum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, poterit adipisci, quieta vobis vestrisque successoribus, et integra conserventur, salva dioecesani episcopi [Col. 0422C] justitia et reverentia. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt. Praeterea, quia ecclesia Sanctae Margaretae in Baumburch sub jure Sancti Petri apostoli et tuitione consistit, apostolica auctoritate decernimus, et permittimus tibi, dilecte praeposite, tuisque successoribus liberam habere electionem advocatorum: qui si aliquando pestifera mente ducti, non defensores, non legitimi tutores exstiterint; sed ecclesiae turbatores, pauperum oppressores, et rerum vestrarum invasores, [Col. 0422D] beati Petri et nostra auctoritate firmamus ut, expulsis et abjectis, eligatis alios potiores quos vobis et Ecclesiae noveritis aptiores. Ad indicium autem hujus ab apostolica sede perceptae tuitionis bizantium unum singulis annis nobis nostrisque successoribus persolvetis. Obeunte te vero nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem canonice providerint eligendum. Sane post professionem exhibitam nemini vestrum liceat proprium quid habere, nec sine praepositi vel congregationis licentia de claustro discedere. Tuae etiam tuorumque successorum charitati apostolicae sedis [Col. 0423A] auctoritate permittimus, et roboramus, ut licitum sit vobis ordinationes clericorum, aliaque sacramenta a bonis et religiosis accipere, si vester episcopus Simoniaca vel alia haeretica pravitate infectus fuerit, et gratiam sedis apostolicae non habuerit. Insuper etiam ut Domino Jesu Christo libero animo serviatis, et vitam vestram tranquille et sine querela in divinis excerceatis servitiis, per omnia saluti vestrae providentes, decernimus ut servientes vestri, qui in officiis vestris et in curia vobis serviunt, absque omni ejusdem loci impulsatione et vexatione parochiani in ecclesia verbum Dei et missas audiant, sacramenta percipiant, caeterisque divinis legibus subjaceant. Decimas vero novalium vestrarum vobis vestrisque successoribus habendas, remota episcopalium ministrorum contradictione [Col. 0423B] concedimus, ut quiete in eo quod assumpsistis praeposito, largiente Domino, in perpetuum maneatis. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, seu de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus aut laicus decimas a vobis exigat. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis [Col. 0423C] autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae operationis percipiant fructum, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, IV Idus Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno X.

CCCLXVII. Monasterii Reinhardsbornensis tutelam suscipit bonaque confirmat. (Anno 1139, April. 10.) [ Thuringia sacra, 210.]

CCCLXVIII. Privilegium pro monasterio S. Lamberti in valle Sein Salisburgensis dioecesis ordinis S. Benedicti. (Anno 1139, April. 11.) [COCQUELINES III, p. 242.]

[Col. 0423D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUNTHERO abbati monasterii Sancti Lamperti martyris, quod situm est in Saltzburgensi episcopatu, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Apostolicae sedis clementiae convenit omnibus ejus suffragium implorantibus, maternae affectionis patrocinium exhibere. Sicut autem ex scriptis beatae memoriae Sylvestri papae nostri praedecessoris agnovimus, Acribo quondam comes pro animae suae remedio, [Col. 0424A] suorumque parentum, in quodam loco suae proprietatis, quod olim Burgili vocabatur, nunc autem ab incolis Serva dicitur, monasterium in honore Sancti Lamperti martyris, pro sua devotione construxit, atque ad suae salutis ac praemii cumulum, interventu gloriosae memoriae Ottonis tertii imperatoris Augusti, eumdem locum beato Petro oblatum, apostolico privilegio fecit roborari. Nos igitur ipsius vestigiis inhaerentes, tuis, dilecte in Domino fili Gunthere abbas, postulationibus impertimur assensum, ipsumque monasterium S. Lamperti praesentis privilegii pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, liberalitate principum, [Col. 0424B] oblatione fidelium, seu aliis rationabilibus modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus permaneant. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum successorum quolibet, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Benedicti Regulam, sibi praeesse providerint. Adjicimus etiam ut advocatiam ejusdem monasterii nulli liceat usurpare, sed potius pro vestro arbitrio personam idoneam vobis in advocatum libere eligatis, qui etiam, si inutilis vestro monasterio fuerit, absque alicujus contradictione eum amovendi et loco ejus alium subrogandi, licentiam habeatis. Decernimus ergo ut nulli liceat ecclesiasticae [Col. 0424C] saecularisve personae praefatum monasterium super hac nostra confirmatione ac concessione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliis quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia ei integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, omnimodis usibus profutura. Ad indicium vero hujus perceptae a Romana Ecclesia libertatis, XII denarios nobis notrisque successoribus annualiter persolvetis, juxta institutionem quoque jam dicti praedecessoris nostri, pro Romano pontifice qui pro tempore fuerit, omni die ad missam una collecta fiat, similiter et pro defunctis. Sancimus insuper ut nemini fratrum vestrorum post factam [Col. 0424D] in eodem monasterio professionem, absque licentia praelati sui ad alium locum liceat transmigrare. Quod si discesserit, et canonice commonitus, redire contempserit, facultatem nihilominus habeatis eumdem a divinis officiis interdicere, interdictum vero nullus episcoporum vel abbatum recipere audeat, vel retinere. Si quis sane in posterum, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore ac sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo judicio districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem Ecclesiae huic jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus [Col. 0425A] et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Aymerici, diaconi cardinalis et cancellarii sanctae Romanae Ecclesiae, III Idus Aprilis, indict. II, Incarnationis Dominicae anno 1134 , pontificatus domni Innocentii papae II anno X.

CCCLXIX. Confirmatio bonorum monasterii Prufeningensis Ratisbonensis dioecesis. (Anno 1139, April. 11.) [COCQUELINES, II, p. 241.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ERBONI Prufeningensis monasterii abbati [Col. 0425B] ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Sicut injusta poscentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima desiderantium non est differenda petitio. Proinde, dilecte in Domino fili Erbo abbas, tuis petitionibus clementer annuimus, et Prufeningense monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub apostolicae sedis tutela suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec [Col. 0425C] propriis duximus exprimenda vocabulis: videlicet villas seu possessiones, quas venerabilis noster Otto Bambergensis episcopus eidem monasterio contulit, Gebernebach, Munnebach, Malistorff, Stainloch, Ahebach, Oberdorff, Grassolfing, Hemburch, Neunkirchen, Dietpurgerreut, Vittenreut, cum suis pertinentiis. Prohibemus insuper ne praefatas res, eidem monasterio jam collatas, vel in antea conferendas, praedicto episcopo, vel alicui successorum distrahere vel minuere liceat. Decernimus autem ut, quia communem vitam ducentes de aliorum eleemosynis et beneficentia debent vivere, quos propriis sumptibus colligitis, a vobis decimas exigere, vel recipere nemo praesumat. Sancimus etiam ut ordo monasticus, [Col. 0425D] qui secundum B. Benedicti Regulam et studium vestrum, in eo monasterio noscitur institutus, futuris temporibus ibidem perpetuo conservetur. Statuimus insuper ut nemini fratrum vestrorum post factam in eodem monasterio professionem absque licentia praelati sui ad alium locum liceat transire. Nulli ergo hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, minuere, vel aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam [Col. 0426A] sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, atque a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat. Conservantes autem haec, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Gregorius diaconus card. SS. Georgii et Bacchi ss.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter Sanctae Susannae ss.
  • [Col. 0426B] Ego Gerardus presbyter card. tit. S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Lucas presbyter card. tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Vassallo diac. card. S. Eustachii juxta templum Agrippae ss.

Datum Laterani per manum Aymerici diac. card. et cancellarii, III Idus Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1130, pontificatus domni Innocentii II papae anno X.

CCCLXX. Monasterii Murbacensis jura et possessiones confirmat. (Anno 1139, April. 11.) [SCHOEPFLIN., Alsatia diplom., I, p. 219.]

[Col. 0426C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERTULFO Murbacensi abbati ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuam memoriam.

Sacrosanctae Ecclesiae Romanae antiqua consuetudo et dignitas exigit omnibus ejus suffragium implorantibus opportunae tuitionis suffragium exhibere. Nec dubium quod, si religiosorum virorum petitionibus condescendimus, nostris procul dubio postulationibus clementem Dominum reperimus. Hoc nimirum intuitu, dilecte in Domino fili Bertulfe abbas, tuis desideriis paterna benignitate impertimur assensum, et Murbacense monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, [Col. 0426D] quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, tam in collegiis quam in praeposituris, ecclesiis decimis sive aliis quibuslibet rebus, quas Everardus fundator ejusdem monasterii, et alii fideles viri ipsi coenobio contulerunt, quaecunque etiam in posterum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis titulis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praedictum coenobium super hac nostra confirmatione [Col. 0427A] temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, imminuere, aut temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat. atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem [Col. 0427B] eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Suido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • Ego Gerardus presbyter card. tit. Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Grisogonus presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis sancti Laurentii tituli [Col. 0427C] S. Damasi.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi et cancellarii, III Iduum Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno X.

CCCLXXI. Monasterii S. Mariae Biburgensis possessiones privilegiaque iterum confirmat. (Anno 1139, April. 11.) [SCHULTES, Hist. Schriften, p. 354.]

CCCLXXII. Privilegium pro monasterio Castellensi. (Anno 1139, April. 11.) [ Monumenta Boica, XXIV, p. 314.]

[Col. 0427D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio OTTONI abbati Castellensis monasterii ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Piae postulationis ordo expostulat ut justis petitionibus libenter impertiamur assensum. Proinde, dilecte in Domino fili Otto abbas, tuis rationabilibus petitionibus clementer annuimus, et Castellense monasterium a nobilibus quondam viris Beringero, Friderico ac filio ejus Ottone, necnon Siutgarda comitissa in allodio suo fundatum et B. Petro ab eis oblatum, ad exemplum praedecessoris nostri sanctae memoriae Paschalis pontificis, praesenti privilegio [Col. 0428A] communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum canonice possidet, sive in futurum, largiente Domino, concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, juste et canonice poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et integra conserventur. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quorumlibet successorum, nullus illic qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu vel fratrum pars consilii sanioris de suo, si dignum invenerint, vel de alieno, si oportuerit, collegio, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerint. Abbas vero cum fratribus advocatum sibi quem utiliorem providerit instituat. Qui si postmodum [Col. 0428B] monasterio inutilis fuerit, et fratribus gravis, remoto eo alium praeficiant. Oleum sanctum, consecrationes altarium vel ecclesiarum, ordinationesque monachorum qui ad sacros fuerint ordines promovendi ab episcopo in cujus dioecesi sunt, ejusdem loci fratres accipiant, si quidem gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et si ea gratis et sine pravitate voluerit exhibere. Alioquin liceat eis Catholicum, quem maluerint, adire antistitem, et ab eo consecrationum sacramenta suscipere. Qui apostolicae sedis fultus auctoritate, quae postulantur, indulgeat. Abbas beati Petri deliberatione et nostro suffragio licentiam habeat et potestatem praedicandi, poenitentes quosque suscipiendi, accurandi, ligandi atque solvendi, infirmos visitandi, [Col. 0428C] mortuos undecunque in ipso loco sepeliendi, tam vivis quam defunctis universa delicta relaxandi. Ecclesiis monasterio praedicto concessis, videlicet Loviterhoven, Phapenhoven, Heswanc et tam Furhenriet quam alias quae infra ambitum harum ecclesiarum modo ad praesens sunt sive quae in futuro construendae sunt, nemo nisi per abbatis vel monachorum ejusdem loci voluntatem praeponatur. Pro consolatione quoque fratrum ad certum victum eorum, decimationes intra omnes terminos et circulos earumdem ecclesiarum, sive nobilium, sive pauperum, de omnibus fundis, de redditibus, de novalibus, quas interventu praedictorum nobilium virorum et Uldarici Eisthetensis episcopi assensu acquisistis, aut jam antea episcoporum conniventia adipisci [Col. 0428D] poteritis, vobis nihilominus confirmamus. Et ne quis episcoporum, clericorum, seu laicorum vel quorumlibet hominum vos pro his inquietare praesumat, sub anathemate interdicimus. Prohibemus etiam ne alicui omnino hominum fas sit aliquas novas exactiones imponere, neque de laboribus quos propriis sumptibus colitis decimas a vobis exigere, seu vestrum monasterium temere perturbare, vel ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliis quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt omnimodis usibus profutura. Nulli enim fratrum vestrorum post factam in eodem loco professionem, absque [Col. 0429A] licentia praelati sui, ad alium locum liceat transmigrare. Quod si discesserit et canonice commonitus redire contempserit, facultatem nihilominus habeatis eumdem a divinis officiis interdicere. Interdictum vero, nullus episcoporum vel abbatum suscipere audeat, vel retinere. Ad indicium autem hujus perceptae a Romana Ecclesia libertatis tres auri bizantios, expleto triennio, Lateranensi palatio persolvetis. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrua satisfactione emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo [Col. 0429B] corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Almerici, diaconi cardinalis et cancellarii sanctae Romanae Ecclesiae, III Idus Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1109 ; pontificatus domni Innocentii II papae anno X.

CCCLXXIII. Ecclesiae Curiensis possessiones, petente Conrado episcopo, confirmat. (Anno 1139, April. 11.) [MOHR, Cod. diplom., I, 165.]

CCCLXXIV. Privilegium pro abbatia Sancti Salvatoris de Carraceto. (Anno 1139, April. 11.) [YEPÈS, Coronica general, etc., tom. V, p. 450.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio FLORENTIO abbati Sancti Salvatoris de Carracedo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu prosequente debet [Col. 0429D] compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Quapropter, dilecte in Domino fili Florenti abbas, tuis justis postulationibus paterna benignitate impertimur assensum, et Ecclesiae Sancti Salvatoris de Carracedo, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, praesentis privilegii robore communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque [Col. 0430A] successoribus, et illibata permaneant. Sane agrorum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus a vobis decimas praesumat exigere. Nominatim autem ea vobis duximus confirmanda, quae Sanctia Germana illustris viri Aldefonsi Hispaniarum regis, apud Carracedum jure haereditario possidebat, quae etiam cum omnibus suis pertinentiis vestrae Ecclesiae in perpetuum concessit, et scripto firmavit. Nullus quoque angariam, vel parangariam sive gravamen tuae Ecclesiae imponere, aut collectam in eam facere, seu tributum vel fodrum, aut aliquam extraordinariam functionem, si in communionem sanctae Romanae Ecclesiae manere voluerit, ab eadem petere aliquo [Col. 0430B] modo praesumat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi per subreptionem, seu per alicujus personae violentiam abbas eligatur, sed juxta Regulam beati Benedicti, quem omnis concors congregatio, seu pars sanioris consilii elegerit; jam electus proponatur, et dioecesano episcopo praesentatus, ab eodem gratis et sine pravitate consecretur et benedicatur. Quicunque vero ad monasterium vestrum pro suorum peccatorum remissione transire voluerit, et habitum vestrum susceperit, seu professionem fecerit, libera sit ei facultas, et omnibus vestrae ecclesiae fundatoribus liberam illic sepulturam, absque ullius contradictione concedimus. Ordinationes vero tuorum fratrum, et consecrationes ecclesiarum, seu altarium a dioecesano episcopo [Col. 0430C] (si in gratia Romanae Ecclesiae fuerit) recipies, si gratis et sine pravitate exhibere voluerit; alioquin a quo malueris (episcopo tamen Catholico) auctoritatem recipias. Decernimus igitur ut nulli omnino hominum fas sit praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnino integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam series [sciens], contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum [Col. 0430D] suum correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, atque in examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Aymerici, diaconi cardinalis et cancellarii, tertio Idus Aprilis, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno decimo, Incarnationis Dominicae anno 1138.

CCCLXXV. Monasterii Jesu Nazareni (Montis-Aragonensis) protectionem suscipit et privilegia confirmat (Anno 1139, April. 11.—Fragmentum.) [AYNSAI, Fundacion de Huesca, p. 455.]

[Col. 0431A]

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Aymerici, S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Idus Aprilis, Dominicae Incarnationis anno 1139, indictione II, pontificatus domni Innocentii papae II anno IX.

CCCLXXVI. Monasterii S. Galli patrocinium suscipit bonaque ac jura confirmat. (Anno 1139, April. 12.) [ZAPF, Monumenta anecdota Germaniae t. I, p. 88.—Autographum pergamenum in scriniis principalis abbatiae Sancti Galli; Apographum autem Tugii in Bibliotheca Zur-Laubiana, t. I, Helveticarum a saeculo septimo chartarum, p. 552, 553 msc. in fol.]

[Col. 0431B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio WARNERO abbati Sancti Galli ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Licet omnibus fidelibus debitores ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio, ac benevolentia existamus, illis tamen propensior cura nos convenit imminere, et ecclesiis sibi commissis suam justitiam conservare, quos ad sedem apostolicam specialiter pertinere et de ipsius proprietate constat existere. Hoc nimirum [Col. 0431C] intuitu, dilecte in Domino fili Warnere abbas, tuis petitionibus clementer annuimus, et monasterium Sancti Galli, cui Deo auctore praesides, ad exemplum praedecessoris nostri bonae memoriae Joannis XIII papae, praesentis scripti patrocinio communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum idem locus juste et canonice possidet, aut in futurum largitione regum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo proprio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Adjicientes etiam ut libertates atque praerogativa [quae] per privilegia praedecessorum nostrorum piae recordationis Burkardus , quondam provisor ipsius loci, a sede [Col. 0432A] apostolica impetravit, tibi tuisque successoribus inviolata serventur. Ut videlicet nulla ecclesiastica saecularisve potestas, seu cujuslibet conditionis aut ordinis, contra voluntatem abbatis et fratrum idem monasterium introire praesumat, nec in quibuslibet titulis ecclesiis, decimis, patrimoniis, seu quibuslibet possessionibus, ad eumdem locum venerabilem pertinentibus, indebitas exactiones, aut consuetudines imponere audeat, nec quolibet argumenti ingenio, in praefato monasterio divinum praesumat officium interdicere, sed potius sicut ab antiquo, et usque ad haec tempora idem monasterium in sua libertate permansit, ita sub apostolicae sedis tuitione in perpetuum perseveret. Sancimus etiam ut decimas et possessiones quas advocatus ejusdem loci sufficientibus [Col. 0432B] testibus vel juramento ipsi monasterio vindicare vel confirmare potuerit, nulli unquam reddere compellatur.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium super hac nostra concessione et confirmatione temere perturbare, vel ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliis quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino [Col. 0432C] judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem coenobio sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.

Ego Lucas presbyter card. tit. Sanctorum Joannis et Pauli ss.

Data Lateram per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, II Idus Aprilis, indict. II, Dominicae Incarnationis [Col. 0433A] 1139, pontificatus domni Innocentii II papae anno X.

CCCLXXVII. Monasterii Urspergensis jura quaedam confirmat. (Anno 1139, April. 12.) [LANG, Regesta, I, 153.]

CCCLXXVIII. Privilegium pro coenobio Admontensi. (Anno 1139, April. 13.) [PEZ, Thesaur. Anecdot., III, III, 661.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio suo GOTEFRIDO, abbati monasterii quod Admuntis dicitur, in Salzpurgensi parochia situm, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis [Col. 0433B] ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio debitores existamus, illos tamen paternis affectibus nos convenit amplius confovere, qui, postpositis rebus saecularibus, omnipotentis Dei servitio se arctius alligarunt. Quapropter, dilecte in Domino fili Gotefride abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et monasterium Admuntense, cui auctore Deo praesides, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et praesenti scripti pagina communimus, quod utique a venerabili fratre nostro Gebehardo Salzburgensi archiepiscopo felicis memoriae constat esse constructum in sua dioecesi, atque multis bonis ditatum. Insuper etiam quascunque possessiones, quaecunque bona a praefato Gebehardo seu a successore suo Tiemone archiepiscopo, seu [Col. 0433C] aliis Dei fidelibus, in decimis vel donationibus aliorum agrorum collata sunt, vel in posterum offerri contigerit in terris, vineis vel quibuslibet aliis possessionibus aut quacunque concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, idem coenobium acquisierit, praesentis vobis scripti pagina confirmamus. Nec episcopo, nec abbati ipsi, nec personae alicui facultas sit bona ejusdem coenobii in feudum sive beneficium, sine consensu meliorum et discretorum fratrum aliquibus dare, nec modis aliis alienare.

Sane sepulturam ipsius loci liberam esse censemus, ut qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi excommunicati sint, extremae voluntati eorum nullus [Col. 0433D] obsistat. Laicos sive clericos saeculares ad conversionem suscipere nullius episcopi vel praepositi contradictio vos inhibeat. Praeterea hospitalem domum a venerabili fratre nostro Chunrado apud Friesach constructam, et Admuntensi coenobio cum decimis apud Modinizze antiquis et novellis, et cum caeteris omnibus sive patellis, sive silvis, aut agris, sive mancipiis, vel cum concambio, sive rationabili donatione donatam, vobis apostolico privilegio roboramus. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam praeviderint eligendum.

[Col. 0434A] Nulli ergo hominum omnino fas sit idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Salzpurgensis archiepiscopi canonica reverentia. Cui tamen omnino non liceat ei vexationem aliquam, vel consuetudinem, quae regularium quieti noceat, irrogare. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, potestatis honorisque sui dignitate careat, si non congrue satisfecerit, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, [Col. 0434B] et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat, cunctis autem eidem loco jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus cardinalis subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli S. Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardinalis tit. S. Praxedis [Col. 0434C] subscripsi.

Datum Laterani per manum Almerici, S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellari, Idibus Aprilis, indict. II, Incarnationis Dominicae an. 1139, pontificatus vero domini Innocentii PP. II anno X.

CCCLXXIX. Privilegium pro monasterio B. Martini Murensi. (Anno 1139, April. 13.) [HERRGOTT, Genealog. diplom. Hasb. II, p. 161.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ROZELINO abbati Murensis monasterii, quod in episcopatu Constantiensi in pago Argowi situm, in honore beati Martini esse cognoscitur, ejusque successoribus regulariter substituendis in [Col. 0434D] perpetuum.

Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri, ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino fili Rozeline abbas, tuis rationabilibus postulationibus gratum praebentes assensum, Murense monasterium, cui auctore Domino praees, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem coenobium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Confirmamus etiam vobis [Col. 0435A] quaecunque eidem loco a fratre nostro Werinhario comite de Habekspurg , eorumque consanguineis collata sunt, qui nimirum idem coenobium de suis rebus fundasse noscuntur, atque omnino vinculo apostolicae dignitatis illud, si quis temerario ausu hoc, quod ipsi cum magna devotione fecerunt, infringere vellet, firmaverunt. Liceat insuper vobis ad utilitatem et servitium vestri loci advocatum constituere, et nullus ibi aliquo tempore statuatur, nisi quem vos communi fratrum vestrorum consilio eligere decreveritis. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut pars consilii sanioris, secundum [Col. 0435B] Dei timorem, et beati Benedicti Regulam providerint eligendum. Decrevimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis ergo in futurum archiepiscopus, episcopus, imperator, rex, dux, marchio, seu quaelibet ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate [Col. 0435C] cognoscat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli subs.
  • Ego Grisogonus presbyter cardinalis tit. Sanctae Praxedis subs.

Data Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancellarii, Idibus Aprilis, indictione II, Incarnationis Dominicae anno [Col. 0435D] 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno x.

CCCLXXX. Ecclesiae Basileensis protectionem suscipit bonaque ac privilegia confirmat, petente Orthliebo episcopo. (Anno 1139, April. 14.) [HERRGOTT, ubi supra, p. 162, ex ms. codice diplomatico Basileensis ecclesiae, pag. 61.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ORTHLIEBO Basileensi episcopo, [Col. 0436A] omnibusque successoribus suis canonice intrantibus, in perpetuum.

Ad hoc in sede aequitatis et justitiae sumus, disponente Domino, constituti ut Ecclesiarum salutis et tranquillitati, auxiliante Deo, salubriter provideamus, et ne pravorum hominum vexationibus fatigentur, paterna sollicitudine operam dare curemus. Eapropter, dilecte in Domino fili, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et ecclesiam tuam cui, Deo volente, praesides, cum omnibus ad eam pertinentibus sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio munimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum [Col. 0436B] concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: locum ipsum, in quo praefata ecclesia constructa est, cum omnibus pertinentiis suis, quartam quoque decimarum in Basileensi episcopatu, et in comitatu Brisigaviae, cunctas venationes et argenti fodinas, sive sint inventae, sive inveniantur, claustrum de Salzberg cum omnibus pertinentiis suis, curtim de Haltingen cum ecclesia, curtim de Hystein, Winstat, curtim de Chilcoven cum ecclesia et filiabus suis, scilicet Stouffen cum tota decimatione, et Amperingen, et Oeristetten, et Offmenningen, ecclesias [Col. 0436C] de Merdingen cum filia sua, curtim Opfingen, curtim Untkilche cum ecclesia et filiabus suis, scilicet Gottenheim, et aliis capellis ad eam pertinentibus, ecclesiam de Leheim, ecclesiam de Zeringen, curtim Bichinsol cum ecclesia, et filia sua, curtim de Bichocvingen cum ecclesia et filia sua Bergen, et caeteris suis appendiciis, ecclesiam Brisacho cum ecclesia et filia Hostat, et curtim unam in eadem villa, castrum de Usenberg cum tota Augia, et montem Eggehardi, ecclesiam de Achheim cum omnibus suis pertinentiis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit te vel ecclesiam tuam super hac nostra constitutione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel indebitis vexationibus fatigare; sed omnia integre [Col. 0436D] serventur, tuis usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate et metropolitani tui canonica justitia. Si quis igitur in posterum, hujus nostri decreti tenorem sciens, contra eum temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum congrua emendatione correxerit, indignationem Dei, et beatorum apostolorum ejus Petri, et Pauli incurrat, et excommunicationi subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis [Col. 0437A] percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Lameriti sanctae Romanae Ecclesiae cancellarii, XVIII Kalendas Maii, Dominicae Incarnationis anno 1139, pontificatus domni Innocentii anno X.

CCCLXXXI. Monasterii S. Georgii in Nigra Silva protectionem suscipit et possessiones juraque confirmat. (Anno 1139, April. 14.) [GERBERT, Hist. Nigrae Silvae, t. III, p. 72.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI abbati monasterii Sancti Georgii, quod situm est in Nigra Silva juxta flumen Briganam, [Col. 0437B] ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuam memoriam.

Apostolicae sedis clementiae convenit religiosa et sancta loca diligere, eorum quieti et utilitati paterna sollicitudine providere, ut quemadmodum divina clementia Patres in Dei populo dicimur, ita per Dei gratiam effectibus comprobemur. Eapropter, dilecte in Domino fili Joannes abba, tuis et fratrum tuorum desideriis apostolica benignitate impertimur assensum, atque ad exemplum praedecessoris nostri sanctae memoriae, Urbani papae, monasterium S. Georgii, cui auctore Deo praeesse dignosceris, quod utique a nobilibus viris Hezelone, et Hessone ipsius loci fundatoribus, beato Petro apostolorum principi collatum, sub ejusdem apostolorum [Col. 0437C] principis tutela et defensione suscipimus, ipsumque cum omnibus ad ipsum pertinentibus praesentis scripti robore communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona a praefatis viris, vel ab aliis fidelibus eidem coenobio sunt collata, quaecunque et in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis modis, juste et canonice poterit idem locus acquirere, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: villam quae dicitur Stetten; tertiam partem villae Phiezen: praedium in loco qui dicitur Cambit, et Flausingen; villa Walda et Eckha, Degernauw, Ingeltingen, Eystetten; [Col. 0437D] praedium Onningen, Leidringen, Degewingen, Magerben, Wluolingen, Baltrameshoven, Tindenhoven, Gugenwaldt, Achara, Schlatta, Betechoven, Gruningen, Schweningen, Aseheim, Embach, Arnoldesbach, Mulnheim, Drudenheim, Altheim, Endingen, Schopfsheim, Butenheim, Eggeholdesheim, Steneneswilare. Cellam Luchesheim cum appendiciis suis. Praedium quoque Megenhelmeswilare, in quo et cella, quae vocatur S. Joannis. Cellam sitam in praedio quod dicitur Fridinwillare, quod legitima commutatione cambitum est ab ecclesia Augiensi. [Col. 0438A] Et cellam Ambtenhusen; ecclesiam quoque in loco, qui dicitur Vokhenusen, a te tuisque successoribus et fratribus perpetue procurari permittimus. Decimae quoque omnium rerum, quae de Silva ad eamdem cellam pertinente provenient, vel de finitimis locis alias jam pertinentibus, sicut a venerabili Gebehardo episcopo est constitutum, vestris et fratrum usibus omnimodis cedant.

Chrisma sane, oleum sanctum, promotiones ordinum, consecrationes altarium sive basilicarum, seu alia quaelibet sacra Constantiensi suscipietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, eamque gratis et sine pravitate voluerit exhibere; alioquin liceat vobis Catholicum, quemcunque malueritis, adire antistitem, [Col. 0438B] et ab eo consecrationum sacra suscipere. Sepulturam vero praefati coenobii, et cellarum suarum liberam omnino fore sancimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Obeunte autem te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres, communi assensu, aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam elegerint. Nulli quoque ecclesiasticae saecularive personae licentia pateat in jam dicto monasterio aliquas sibi proprietatis conditiones, vel haereditarii juris, vel advocatiae, vel cujuslibet potestatis usurpationem, quae [Col. 0438C] libertati ipsius loci noceat, vindicare, seu ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel indebitis fatigationibus infestare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum conservatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Porro advocatum vobis constituendi communi consensu, omnino liberam vobis concedimus facultatem, quem nimirum, si monasterio inutilis fuerit, amovere, et alium idoneum vobis substituere liceat. Ad indicium autem perceptae hujus a sancta Romana sede libertatis, singulis annis unum bizantium nobis nostrisque successoribus persolvetis. Si quis igitur in posterum, hujus nostri decreti tenorem sciens, contra eum temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum congrua emendatione [Col. 0438D] correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a Domini Redemptoris nostri Jesu Christi corpore et sanguine alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem hoc, omnipotentis Dei et beatorum ejus apostolorum Petri et Pauli benedictionem et gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

Datum Laterani per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae cancellarii, XVIII Kal. Maii, Dominicae [Col. 0439A] Incarnationis anno 1139, indictione II, pontificatus domni Innocentii II anno X.

CCCLXXXII. Privilegium pro abbatia S. Stephani Divionensis. (Anno 1139, April. 14.) [PERARD, Recueil, etc., p. 109.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HEBERTO abbati ecclesiae beati protomartyris Stephani, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Venerabilium locorum cura nos admonet de eorum quiete et tranquillitate sollicite cogitare, ut qui divina disponente clementia, ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et sedis apostolicae privilegio [Col. 0439B] pariter roboremus. Quamobrem, dilecte in Domino fili Heberte abba, tuis justis desideriis paterna benignitate impertimur assensum, et ecclesiam Beati protomartyris Stephani, cui, auctore Deo, praeesse dignosceris, cum omnibus ad eam pertinentibus, praesentis scripti suffragio communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus qui secundum beati Augustini Regulam . . . in eadem ecclesia noscitur institutus, perpetuis futuris temporibus ibidem inviolabiliter observetur. Quascunque praeterea possessiones, quaecunque bona, idem locus in casamentis, terris, ecclesiis, capellis, villis, servis, ancillis, seu aliis rebus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in posterum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione [Col. 0439C] fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec duximus propriis exprimenda vocabulis: videlicet matricem ecclesiam in honore Sancti protomartyris Stephani dedicatam, cum caemeterio, infra murum castri: ecclesiam S. Medardi cum decimis; ecclesiam S. Michaelis cum caemeterio et decimis, extra murum sitam: ecclesiam Sancti Aniani Aquaeductus, cum caemeterio, decimis et terris suit: ecclesiam Sancti Martini de Quinctiniaco cum caemeterio, decimis et terris suis; ecclesiam Sancti Mauritii de Siliciaco cum caemeterio decimis et terris suis: jus quod habetis in ecclesia Sancti Genesii de Dearilla, et capella de Stabiclis, cum caemeterio et [Col. 0439D] parte decimarum: ecclesiam S. Martini de Prato cum capella de Fontanis, caemeterio et pertinentiis earum: ecclesiam Sanctae Mariae de Gimellis cum capella de Picangis, caemeterio terris et decimis: ecclesiam S. Florentii de Tylecastro, cum capella Sanctae Mariae, et caemeterio, decimis, terris et pertinentiis earum: ecclesiam Sancti Petri de Mirebello, cum caemeterio, decimis, terris et appendiciis earum: decimam de Geaco, decimam de Cureio: locum Capellae quae est inter Leuglerium, et Sanctum Fidolium, cum appendiciis suis: ecclesiam Sancti Andreae de Ormentiaco, cum capellis, caemeterio, et parte decimarum quae presbyteratui congruit: locum de Puteolo, locum de Annino fonte, cum appendiciis suis: locum de Galdo Alirey, cum [Col. 0440A] appendiciis suis: ecclesiam Sancti Martini de Archo, cum caemeterio et appendiciis suis: locum de monte Cyniaco cum appendiciis suis: locum de Francis, cum pertinentiis suis: locum de Bonavalle Jurensi cum appendiciis suis: ecclesiam Sancti Germani de Copiaco, et capellam Sancti Andreae de Parriniaco cum decimis; capellam Sanctae Mariae de Marcenniaco cum caemeteriis et terris eorum; jus vestrum de ecclesia de Saviniaco cum caemeterio, et medietate decimarum et terrarum. Praesenti quoque decreto sancimus, ut decedente Garnerio ejusdem loci praeposito, aut aliis saecularibus canonicis, nullus eis, nisi regularis praepositus, seu etiam canonicus, substituatur. Obeunte vero te, ipsius abbate loci, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi [Col. 0440B] cujuslibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres, aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Augustini regulam, eligendum providerint. Prohibemus etiam ut nullus infra terminos parochiarum ejusdem ecclesiae, ecclesiam, capellam aut caemeterium construere vel consecrare praesumat. Adjicientes insuper ut praefatae ecclesiae regulares canonici libere et absque contradictione, curam et administrationem parochialium ecclesiarum suscipiant, et commissarum sibi animarum saluti Domino auxiliante, provideant. Nulli etiam canonicorum vestrorum licentia pateat, post factam in eadem ecclesia professionem, absque abbatis vel fratrum licentia, inde discedere, vel ad alia loca transvolare: discedentes vero nullus [Col. 0440C] episcoporum vel abbatum suscipere audeat, vel retinere. Porro de laboribus quos propriis manibus sumptibusque colligitis, seu etiam de nutrimentis vestris, juxta quod a nobis in generalibus est statutum conciliis, a vobis exigi decimas auctoritate apostolica interdicimus. Praesenti quoque decreto sancimus ut parochianorum vestrorum sepulturam libere habeatis, nisi forte aliqui eorum se in aliis decreverunt ecclesiis sepeliri. Decrevimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praedictam ecclesiam super hac nostra constitutione timere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum [Col. 0440D] gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua emendatione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine, districtae subjaceat ultioni. Conservantes autem haec, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus benedictiotionem et gratiam consequentur. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0441A] Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi. Bene valete.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Jerusalem subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli sanctorum Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Yvo presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii, tituli Damasi subscripsi.

Data Laterani per manum Aymerici Sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XVIII Kalendas Maii, Dominicae Incarnationis anno millesimo centesimo tricesimo nono, indictione secunda, pontificatus domni Innocentii papae II anno decimo.

CCCLXXXIII. Privilegium pro monasterio Sancti Nicolai et Sancti Medardi Tornacensis. (Anno 1139, April. 14.) [COUSIN, Histoire de Tournai, t. II, p. 216.]

[Col. 0441B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio OGERO abbati ecclesiae Sancti Nicolai et Sancti Medardi Tornacensis, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Quoniam in sede justitiae residemus, fratres nostros debemus sincera charitate diligere, et unicuique jura sua nostrae auctoritatis privilegio conservare. Hujus ergo considerationis intuitu, dilecte fili Ogere abbas, tibi tuisque successoribus confirmamus ut quaecunque ecclesia Sancti Nicolai et Sancti Medardi Tornacensis in praesentiarum juste et canonice [Col. 0441C] possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis rationabilibus modis, poterit adipisci, firma vobis et inconvulsa permaneant. In quibus haec nominatim duximus exprimenda: mansiones intra Tornacum censum persolventes, terras arabiles circa ipsam civitatem inter duos rivos, Ries videlicet et Mayry, terram circa vivum fontem, terras circu rivulum qui Ries vocatur, terram et decimam apud Landast, allodium et terram censualem apud Castrecin, decimam vestram, quam in eadem curte tenetis de ecclesia Sancti Martini pro censu duorum solidorum, terram juxta Malbray, decimam bestiarum in eadem terra, quam ab ecclesia Antoniensi pro censu septem solidorum tenetis, redditus [Col. 0441D] duorum modiorum frumenti apud Rosbais. Ordinem etiam beati Augustini juxta consuetudinem Sancti Nicolai de arida gamantia, et liberam abbatis vobis confirmamus electionem. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, aut injuste acceptas suis usibus vindicare, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra serventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt usibus omnimodis profutura, salva nimirum in omnibus dioecesani episcopi justitia et reverentia. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra [Col. 0442A] eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere, de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratisimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae cancellarii, XVIII Kalendas Maii, Dominicae Incarnationis anno 1139, indictione II, pontificatus domni Innocentii II papae anno X.

CCCLXXXIV. Domum hospitalem Tornacensem tuendam suscipit et ejus possessiones ac privilegia confirmat. (Anno 1139, April. 15.) [MIRAEUS, Opp. diplom., II, 966.]

[Col. 0442B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERARDO administratori hospitalis domus Tornacensis, ejusque successoribus in perpetuum.

Apostolicae sedis clementiae convenit defensionibus pauperum tuitione propitia providere. Eapropter, dilecte in Domino fili Gerarde, tuis desideriis clementer annuimus, et hospitalem domum, quam ad servitium pauperum et omnipotentis Dei gloriam administras atque gubernas, sub beati Petri et nostra tutela suscipimus, eamque praesentis scripti [Col. 0442C] pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: videlicet in urbe Tornacensi domum pauperum et aliam quamdam domum, quae singulis annis certos redditus solvunt, et insuper molendinum unum, in pago Tornacensi, altare de Warconio et curtem unam, cum terris ad eam pertinentibus, in pago Bracbatensi altare de Velana et tres curtes, cum terris, silvis et pratis ad eas pertinentibus, praebendam [Col. 0442D] quoque unam a venerabili fratre nostro Simone Tornacensi episcopo vobis pro sua devotione concessam, ut videlicet decedente Gotero decano, eam sacerdos a capitulo elevatus accipiat, qui et curae pauperum sollicite serviat, et de ipsa hospitali domo nihil accipiat, sed potius de praebenda sibi necessaria providebit, et ad altare Sanctae Mariae sacerdotis persolvet officium.

Qui sacerdos, si (quod absit!) erga pauperes Christi negligentius se habuerit, et admonitus corrigi contempserit, amoto eo, electione iterum capituli alius substituetur utilior.

Cui etiam sacerdoti, convocatis senioribus civibus in vestro capitulo, de laicis vir boni testimonii [Col. 0443A] socius eligetur, ad dispensationem temporalium et curam diligentissimam pauperibus adhibendam. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam domum nostram hospitalem temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet modis fatigare, sed omnia integra conserventur, usibus pauperum omnimodis profutura. Si quis autem ausu temerario id attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi subjaceat. Conservantes autem habeant peccatorum suorum veniam, et eorumdem apostolorum benedictionem et gratiam consequantur. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

[Col. 0443B] Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XVII Kal. Maii, indict. II, Incarnationis Dominicae anno 1138, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno nono.

CCCLXXXV. Ad Manfredum Mantuanum et Lotharium Vicentinum, episcopos. (Anno 1139, April. 16.) [TIRABOSCHI, Storia della badia di Nonantola, II, p. 249, ex codice Vaticano membranac. in-4, n. 285, pagina extrema a tergo.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus M[ANFREDO] Mantuano et [Col. 0443C] L. Vicentino episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Inter dilectum filium nostrum Ild. Nonantulanum abbatem et fratrem nostrum T. Veronensem episcopum super plebe de Nogaria et capellis suis gravis quaestio agitatur. Quam nimirum controversiam discretioni vestrae duximus committendam. Per apostolica igitur scripta fraternitati vestrae praecipiendo mandamus quatenus praefatum locum usque ad proximi Kal. Junii pariter adeatis, et si constiterit Nonantulanum monasterium praefatas ecclesias possedisse, et sine judicio amisisse, ipsum earumdem possessioni restituatis. Hoc ipsum, etiamsi praenominatus episcopus ad vocationem vestram non venerit, nihilominus faciatis.

[Col. 0443D] Dat. Lat. XVI Kal. Maii.

CCCLXXXVI. Ad Theobaldum Veronensem episcopum. (Anno 1139, April. 16.) [TIRABOSCHI, Storia di Nonantola, II, p. 249.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri T. Veronensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro controversia quae inter te et dilectum filium nostrum J. Nonantulanum abbatem super plebe Nogariae agitur, venerabilibus fratribus nostris M[anfredo] Mantuano et L. Vicentino episcopis mandavimus, ut videlicet ad eumdem locum accedant, et eamdem litem, cognitis utriusque partis rationibus, usque ad proximi Kal. Junii definire nullatenus [Col. 0444A] permittant. Per praesentia itaque scripta fraternitati tuae praecipimus quatenus cum ab eisdem fratribus nostris evocatus fueris, eorum praesentiam adeas, et quod super hac causa ab eis definitum fuerit, firmiter observes.

Dat. Lat. XVI Kal. Maii.

CCCLXXXVII. Privilegium pro monasterio Campensi. (Anno 1139, April. 16.) [LA COMBLET, Urkundenbuch, t. I, p. 322.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio THEODERICO abbati ecclesiae Campi, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Ex commisso nobis a Deo apostolatus officio tam [Col. 0444B] vicinis quam longe positis existimus debitores. Cumque omnes honorare ac diligere debeamus, et ecclesiis fratribus nostris commissis debitam conservare justitiam, illos tamen propensiori charitatis studio nos convenit confovere; quos ampliori morum honestate ac religionis nitore constat esse per Dei gratiam illustratos. Hujus rei gratia, dilecte in Domino fili Theodorice, abbas Ecclesiae Campi, tuis petitionibus clementer annuimus, et praefatum monasterium cui, auctore Domino, praesides, praesentis privilegii pagina communimus: statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis [Col. 0444C] justis modis, Deo propitio poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: scilicet curia Gumbreteseyme cum suis terminis: Honepoul cum suis usibus: Goterswicg cum his quae ad ipsam pertinent. Adjicimus etiam ut ordo monasticus qui secundum B. Benedicti Regulam et institutionem Cisterciensis capituli in eodem loco noscitur institutus, perpetuis futuris temporibus ibidem inviolabiliter conservetur. Sancimus insuper ut idem locus vester ab omni servitute saeculari et exactione sit liber, et in ea libertate qua eum Fredericus archiepiscopus bonae memoriae constituit, permanere decernimus. Prohibentes ut justitiam [Col. 0444D] quam idem archiepiscopus in silvis, pascuis, aquis adjacentibus pro sua vobis devotione concessit, nullus minuere aliqua ratione praesumat. Sed nec episcopo liceat te vel successores tuos ad sua negotia, nisi forte ad synodum invitum trahere vel vocare. Statuimus insuper ut pro generali parochiae interdicto, monasterium vestrum a divinis non vacet officiis; nec alicui fratrum vestrorum post factam in eodem loco professionem minoris vel majoris religionis obtentu, absque praelati sui licentia, liceat de claustro discedere, et ad alium locum transmigrare. Discedentem vero nullus episcoporum vel abbatum audeat retinere; qui et canonice monitus, si redire contempserit, in eum canonicam sententiam proferendi habeatis liberam facultatem. De [Col. 0445A] terris quoque incultis et vestrorum pecorum nutrimentis a vobis decimas exigere nemo audeat. Decernimus ergo ut nulli liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliis temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt omnimodis usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio de perpetrata iniquitate existere cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini [Col. 0445B] Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et in futuro praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.

Ego Gregorius diaconus cardinalis S. Angeli ss.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XVI Kal. Maii, Dominicae Incarnationis anno 1139, indictione II, pontificatus domni Innocentii papae II anno X.

CCCLXXXVIII. Confirmatio fundationis abbatiae Averbodiensis, pro cujus regimine atque immunitate nonnulla statuuntur decreta. (Anno 1139, April. 16.) [COCQUELINES, II, p. 243.]

[Col. 0445C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio abbati ANDREAE Sanctae Mariae sitae in Averbodio, tuisque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino fili Andreas abbas, tuis petitionibus clementer annuimus et ecclesiam Sanctae Mariae sitam in Drebodio [ f. pro [Col. 0445D] Averbodio], quam utique nobilis vir Arnulfus comes, ejusque consortes, piae devotionis intuitu fundaverunt, et ad vestram sustentationem omnipotenti Domino pro animarum suarum remedio libere obtulerunt, a termino videlicet Endeberghe usque ad terminum, qui dicitur Ubrepat, cum pascuis circumjacentibus, sub protectione beati Petri suscipimus, et praesentis privilegii pagina communimus. Statuimus enim ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant.

[Col. 0446A] Adjicimus quoque ut idem locus ab omni exactione liber maneat, sicut ab iisdem fundatoribus statutum fuisse cognoscitur. Nec aliquem praeter episcopum habeat advocatum; et ut ordo canonicus secundum regulam sancti Augustini, et institutionem Praemonstratensis Ecclesiae, ibi perpetuo conservetur. Sancimus etiam ut nemini fratrum, post factam in eodem loco professionem, absque licentia praelati sui, ad alium locum liceat transmigrare. Quod si decesserit, et canonice commonitus redire contempserit, facultatem nihilominus habeatis eumdem a divinis officiis interdicere, interdictum vero nullus episcoporum vel abbatum suscipere audeat, vel retinere. Sane de laboribus, quos propriis manibus et sumptibus colitis, decimas exigi prohibemus. [Col. 0446B] De nutrimentis quoque animalium vestrorum idipsum observari praecipimus.

Ut autem quietius atque liberius manere possitis in omnipotentis Dei servitio, auctoritate apostolica inhibemus, ne cui episcopo liceat vos ad sua negotia, nisi forte ad synodum, invitos trahere, vel vocare. Porro sepulturam ejusdem loci omnino liberam esse concedimus, ut videlicet eorum, qui illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva nimirum matricis Ecclesiae canonica justitia vel reverentia. Inter caeteras ejusdem loci possessiones, ecclesiam, quae dicitur Tessenderlon, nihilominus confirmamus.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat [Col. 0446C] eumdem locum temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliis perturbationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat.

Conservantes autem haec omnia, omnipotentis Dei et beatorum apostolorum ejus Petri et Pauli benedictionem [Col. 0446D] et gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XVI Kalendas Maii, indictione II, Dominicae Incarnationis anno 1139, pontificatus domni Innocentii II papae anno X.

CCCLXXXIX. Privilegium pro monasterio Nonantulano. (Anno 1139, April. 17.) [TIRABOSCHI, Storia di Nonantola, II, 247.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ILDEBRANDO abbati monasterii S. Sylvestri [Col. 0447A] Nonantulani, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quisquis supernam Jerusalem intrare atque habitare desiderat, expedit ei ut, juxta Psalmistae testimonium, circa ea quae pacis sunt diligenter intendat. Hoc nimirum intuitu, quoniam inter Nonantulanam et Mutinam Ecclesiam multae simultates et guerrae hactenus exstiterunt, tandem pro bono pacis inter utriusque loci habitatores hujusmodi olim est conventio constituta, videlicet Mutinensis episcopus ecclesiam castri Veteris cum capellis suis, et ecclesiam Sclopani cum capellis suis, ecclesiam Fanani cum capellis suis, ecclesiam Coemuranae cum capellis suis, ecclesiam Trecentulae cum capellis suis, et ecclesiam Cortiolae cum capellis suis, [Col. 0447B] rogatu abbatis Nonantulani consecrare deberet, et earum clericos promovere. Post haec vero, pace a Mutinensibus non servata, Ribaldus Mutinensis episcopus, inconsulto et invito abbate, unam de supradictis ecclesiis per violentiam consecravit. Quo facto, tu dilecte in Domino fili Ildebrande abbas, ad concilium veniens quod in Urbe Domino auctore celebravimus, adversus eumdem episcopum in nostra praesentia questus es. Qui nimirum ante nos et fratres nostros constitutus, cum super objectis se defendere non valeret, hujusmodi sententiam subiit, ut, quia pactum illud contra multorum Romanorum pontificum privilegia monasterio Nonantulano indulta factum esse constabat, id ipsum viribus carere decrevimus, et prorsus irritum duximus, [Col. 0447C] Mutinensi episcopo praecipientes ne quid simile ulterius attentare praesumat; quin potius vestrum monasterium semper et ubique quiete perfrui libertate sibi concessa permittat. Nulli ergo omnino hominum liceat te vel successores tuos super his ullatenus infestare, vel hanc nostram constitutionem infringere vel mutare, vel aliquam vobis exinde contrarietatem inferre. Si quis autem ausu temerario id attentare praesumpserit, nisi reatum suum congrue emendaverit, indignationem Dei omnipotentis et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi . . . . ( Caetera desunt. )

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • [Col. 0447D] Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. Sanctae Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tit. S. Anastasiae ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. S. Praxedis ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis tit. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.

Datum Laterani per manum Aimerici S. Romanae [Col. 0448A] Ecclesiae diac. cardin. et cancell., XV Kal. Maii, indict. II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno X.

Ego Rogerius Nonantulanae Ecclesiae tabell., quod in sententia domni papae Innocentii scriptum inveni, scripsi nihil addens, vel minuens.

CCCXC. Privilegium pro abbatia S. Huberti, ordinis S. Benedicti, in Ardenna. (Anno 1139, April. 17.) [ROBAULX, Chronique de Saint-Hubert, p. 335 ex archivis abbatiae S. Huberti.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio GILLEBERTO abbati monasterii S. Huberti in Ardenna, ejusque successoribus regulariter [Col. 0448B] ibi substituendis in perpetuum.

Apostolicae sedis clementiae convenit religiosos viros diligere eosque maternae pietatis gremio confovere. Hujus rei gratia, dilecte in Domino Gilleberte abbas, tuis desideriis clementer annuimus, et monasterium sancti Huberti, cui Deo auctore praesides, in tutela B. Petri, et nostra suscipimus, et praesentis scripti pagina roboramus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum largitione fidelium, seu quibuslibet modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Et quia idem monasterium, sicut ipse nobis [Col. 0448C] suggessisti, diversas frequenter a diversis raptoribus patitur injurias, auctoritate hujus sedis apostolicae damus tibi et successoribus tuis potestatem ligandi atque solvendi. Et confirmamus praefato B. Huberti monasterio quidquid suum est: quatuordecim videlicet capellas, ab omni exactione episcopali liberas. Sed et cellam Ebernei curtis cum pertinentiis suis cellam S. Theobaldi in Porcino castro sitam, cum pertinentiis suis; Pirensem cum pertinentiis suis, cellam de Mollins cum pertinentiis suis; cellam Curiensem, cum pertinentiis suis; cellam de Sancey, cum pertinentiis suis; cellam S. Petri cum capella S. Joannis in castro Bulloniensi, et caeteris pertinentiis suis; ecclesiam de Palatiolo cum capellis et decimis suis, ecclesiam de Horto cum capella et [Col. 0448D] rupe, et caeteris pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Michaelis, et montem et totum allodium de Miruolo; ecclesiam Sancti Mononis de Nassonia cum omnibus pertinentiis suis, capellam S. Huberti in Leodio, ecclesiam de Stawles, et ecclesiam de Nirves, ecclesiam de Burs cum pertinentiis suis, ecclesiam de Alvento cum pertinentiis suis, ecclesiam de Bassayo cum pertinentiis suis, et alias multas quas possidet, salva dioecesanorum episcoporum justitia et reverentia.

Praeterea confirmamus praefato monasterio oblationes fidelium quae vulgo cruces bannales dicuntur, de tribus decaniis, de decania Gradensi oblatam cerae, sive ipsum obolum Leodiensis monetae, et caseos de toto lacte vaccarum, ovium et caprarum, [Col. 0449A] unius diei de singulis domibus villarum subscriptarum, videlicet, Maisin, Reduit, Vuscejae, Gusanvillae, Ocham, Palatioli, Offagne, Salsenrivi, Graides, Gedines, Loytres, item Loitres Borsines, Riennes, Willezies, Harnyes, Altifageti, Oyseis, Gembres, Bievre, Givet. Idem de decania Bohanniensi, de singulis domibus villarum subscriptarum, Wellin, Ham, Herpruviae, Bohanniae, Gimellae, Marlidee, Aye, Haverenne, Liceuriae, Mosbour, Burs, Telins, Waureliae, Tevins, Sernum, Villers, Jamblines, Wanlin, Frelo, Cotue, montis Sancti Petri Brumartin, Revoniae, montis Valcheri. Idem de omnibus villis decaniae Bastoniensis, addito pane uno de domibus singulis.

Praedicto autem monasterio nullus abbas temere [Col. 0449B] ordinetur, aut contra sacros canones constituatur; sed is quem sibi concors congregatio libera electione secundum timorem Dei assumpserit. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis fatigationibus molestare, sed omnia integra conserventur, eorum usibus omnimodis profutura, pro quorum gubernatione et sustentatione sunt concessa.

Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, [Col. 0449C] reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat.

Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • † Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Chrisogonus presbyter cardinalis tit. Sanctae [Col. 0449D] Praxedis.

Data Laterani per manum Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et concellarii, XV Kal. Maii, indictione secunda, Incarnationis Dominicae 1139, pontificatus vero domni Innocentii secundi papae anno decimo.

CCCXCI. Privilegium pro ecclesia Lichfeldensi in Anglia. (Anno 1139, April. 18.) [ Monastic. Angl., III, p. 234.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Ecclesiae Lichfeldensis, tam praesentibus quam futuris, in Christo salutem et apostolicam benedictionem.

Apostolicae sedis clementiae convenit universis [Col. 0450A] ejus patrocinium implorantibus maternae tuitionis suffragium exhibere, ut quemadmodum, disponente Domino, Patres in Dei populo dicuntur, ita etiam operum exhibitione comprobemur. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, vestris desideriis paterna benignitate annuimus, et ecclesiam Lichfeldensis in qua divino vacatur servitio, praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut ecclesias, decimas, et quascunque possessiones, quaecunque bona praefata Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, quaecunque etiam a venerabili fratre nostro Rogero Conventrensi episcopo, tam in ecclesiis, decimis, [Col. 0450B] terris, quam in aliis possessionibus vobis collata sunt, vel ab eodem in posterum, Deo propitio, conferuntur, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis autem ausu temerario, id attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum apostolorum ejus Petri et Pauli incurrat, et excommunicationi subjaceat. Conservantes autem haec, eorumdem apostolorum et nostram benedictionem et gratiam consequantur. Amen, [Col. 0450C] amen, amen.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, decimo quarto Kalendas Maii, indictionis secundae, Incarnationis Dominicae millesimo centesimo tricesimo nono, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno decimo.

CCCXCII. Chuonrado abbati et monachis Fuldensibus nuntiat Sturmium in concilio sanctis ascriptum esse. (Anno 1139, April. 19.) [MABILLON, Acta sanctorum ord. S. Bened., III, II, 284.]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilecto filio [Col. 0450D] CHUONRADO abbati et monachis Fuldensis monasterii, salutem et apostolicam benedictionem.

Dignum valde est et omni laude dignissimum, ut quos Rex regum et Dominus dominantium honorare dignatur, eisdem ab hominibus devota reverentia impendatur. Nos igitur audita vita laudabili B. Sturmii confessoris, cognitis etiam ex parte miraculis quae per ejus merita Dominus operatur, attestatione fratrum nostrorum qui de partibus Teutonicis advenerant; in plenaria synodo quae apud Lateranum est per Dei gratiam congregata, communicato consilio patriarcharum, archiepiscoporum, episcoporum atque abbatum, eumdem beatum virum inter sanctos et electos honorari praecepimus: et diem depositionis ejus cum gaudio solemniter celebrari. [Col. 0451A] Vestra itaque, filii charissimi, interest, ita ejusdem confessoris obsequiis ad honorem Dei omnipotentis addictos existere, ita matris nostrae sanctae Romanae Ecclesiae decreta veneranda servare. ut locus vester tam apud Deum, quam apud homines, laudem et gloriam mereatur, et vestra devotio aeternae vitae praemia assequatur.

Data Laterani XIII Kalend. Maii.

CCCXCIII. Chunradi archiepiscopi Magdeburgensis et Wigeri episcopu Brandenburgensis te decimus fundi ecclesiae S. Mauretu litem discernit. (Anno 1139, April. 20.) [RIEDEL, novus Codex diplom. Brandenb., I, VIII, p. 101.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0451B] fratri CHUNRADO Magdeburgensi archiepiscopo ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.

Indignum est cum inter eas personas sibi discordia locum invenit, a quibus debent pacis et concordiae bona procedere; idcirco concordiam de decimis fundi ecclesiae B. Mauritii, quae in Brandenburgensi Ecclesia sita est, inter venerabilem fratrem nostrum Wigerum Brandenburgensem episcopum et dilectum filium nostrum Gerardum Magdeburgensem praepositum ejusque socios vice tua in eadem causa fungentes in nostro Lateranensi palatio chartae et atramento duximus committenda. Statutum est enim quod tu, venerabilis frater Chunrade archiepiscope, et fratres tui, episcopo Brandenburgensi et ecclesiae [Col. 0451C] suae centum talenta Magdeburgensis monetae et totidem mansos terrae in eodem episcopatu, uti laudaverit frater noster Anselmus episcopus, et Gerardus Magdeburgensis praepositus, atque Arnoldus abbas Bergensis pro bono pacis dabitis atque tradetis, qui nimirum mansi tales existant, quod unusquisque eorum pro censu duos solidos solvet, praeter alias utilitates, qui nihilominus praefati episcopi usibus cedent. In istis vero centum mansis, villa Pecho connumerabitur, cum silvis, pascuis, pratis, aquis aquarumque decursibus infra terminos ejusdem villae; sane census ejusdem villae per viros fideles et timentes Deum computetur, et secundum justam numerationem de supradictorum mansorum numero minuatur. Pro quibus omnibus Brandenburgensis [Col. 0451D] episcopus vobis et vestrae ecclesiae deposita controversia pacem faciet, et de eadem quaestione decimarum fundi Beati Mauritii culti vel inculti, quae in praesenti possides, sive ad manum tuam, venerabilis frater Chunrade archiepiscope, tenueris, sive aliis ecclesiis ipsa concesseris, seu tui antecessores concesserint, omnimodis conquiescat. Nulli igitur omnino homini fas sit, te vel successores tuos super hac constitutione, salva tertia parte decimarum, quae plebanis debetur, temere perturbare, vel quamlibet vobis contrarietatem vel diminutionem inferre, vel eam infringere in aliquo, vel mutare. Si quis autem hoc ausu temerario attentare praesumpserit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum [Col. 0452A] satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat; et a sanctissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae iltioni subjaceat. Conservantes autem, intervenientibus beatorum apostolorum Petri et Pauli meritis, omnipotentis Dei gratiam et aeternae vitae praemia consequi mereantur. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Pauli.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • [Col. 0452B] Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardinalis tit. Sanctae Praxedis.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani juxta templum Romuli.
  • Ego. . . . . diaconus cardinalis Sancti Eustachii juxta templum Agrippae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sancti Angeli.
  • Ego Gerardus diaconus S. Mariae in Dominica.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kalend. Maii, indictione II, Incarnationis Dominicae [Col. 0452C] anno 1139, pontificatus nostri domni Innocentii papae II anno decimo.

CCCXCIV. Inter Lanzonem, abbatem S. Michaelis, et Haduidem, abbatissam Juveniacensem, latam de ecclesia S. Tyriaci sententiam confirmat. (Anno 1139, April. 20.) [BALUZ., Miscell., III, 69.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio LANZONI abbati Sancti Michaelis ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Quae ad pacem Ecclesiarum sunt debemus paterna provisione statuere et earum quieti atque utilitati [Col. 0452D] salubriter providere. Proinde, in Domino dilecte fili Lanzo abbas, decisionem controversiae quae inter te et Haduidem Juviniensem abbatissam pro ecclesia de Tyrcio in praesentia venerabilium fratrum nostrorum bonae memoriae Willelmi Praenestini, Matthaei Albanensis episcoporum, necnon Joannis Cremensis tituli Sancti Chrysogoni, Gerardi tituli Sanctae Crucis, Huberti tituli Sancti Clementis presbyterorum cardinalium, et nostra ante assumptum apostolatus officium rationabiliter facta est, auctoritate apostolica confirmamus, et ratam atque inconcussam futuris temporibus manere decernimus, et perpetuum silentium super hoc eidem abbatissae ejusque successoribus indicimus, atque juxta ea quae ab eisdem episcopis et cardinalibus exinde statuta sunt, ut praefata [Col. 0453A] abbatissa a calumnia quam pro jam dicta ecclesia de Tyrcio vestro monasterio inferebat omnimodis conquiescat, eumdemque locum cum suis appendiciis vestrum monasterium quiete possideat, praesenti sanctione statuimus. Nulli ergo hominum liceat te vel successores tuos super hac nostra confirmatione temere perturbare, aut aliquam vobis exinde diminutionem vel contrarietatem inferre. Si quis autem ausu temerario contra haec venire praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi subjaceat quousque a sua praesumptione resipuerit et congrue satisfecerit. Amen, amen, amen.

Data Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae [Col. 0453B] Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kal. Maii, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno X.

CCCXCV. Bulla confirmans subrogationem Praemonstratensium in abbatia Poeldensi. (Anno 1139, April. 20.) [HUGO, Annal. Praem., II, 386.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio CONRADO praeposito Ecclesiae Poeldensis, tuisque successoribus regulariter promovendis, in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi pertinere cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et [Col. 0453C] optatum impertiri suffragium. Proinde, dilecte in Domino fili Conrade praeposite, tuis petitionibus clementer annuimus, et ecclesiam Poeldensem cui, auctore Domino, praesides praesentis scripti pagina communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus qui secundum beati Augustini Regulam et formam religionis recolendae memoriae Norberti Magdeburgensis archiepiscopi ibidem noscitur institutus, perpetuis futuris temporibus inviolabiliter conservetur. Ad haec confirmamus tibi tuisque successoribus, et per nos eidem ecclesiae tertiam partem curiae Palidensis cum omnibus utilitatibus suis, agris, silvis, pascuis, piscationibus, terris cultis et incultis, et insuper quascunque possessiones, quaecunque [Col. 0453D] bona ab episcopis, regibus, principibus, seu aliis Dei fidelibus collata eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, et in futurum concessione pontificum, largitione regum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant; decimas sane laborum vestrorum quos propriis manibus et sumptibus colitis, ac nutrimentorum vestrorum, nullus a vobis exigere praesumat. Nulli etiam laico liceat ea quae ad sumptum fratrum pertinent, auferre vel retinere; saeculares vero clericos vel laicos ad vos a saeculo fugientes, nisi forte sint excommunicati aut servili conditione detenti, sit vobis suscipiendi facultas et in vestro collegio retinendi. Susceptus [Col. 0454A] autem, sive retentus post factam professionem, absque praepositi et fratrum licentia claustrum vestrum non deserat, nec cujuslibet religionis obtentu ad alium locum transeat, nec alicui episcoporum vel abbatum liceat eumdem retinere, sed tanquam transgressorem ad locum unde exivit, redire compellat. Eos vero qui tanquam apostatae facti ad saeculum redeunt, excommunicandi licentiam habeatis; sepulturam quoque illius loci liberam esse concedimus, ut eorum, qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat; salva dioecesani episcopi in omnibus reverentia atque justitia. Decernimus ergo ut nulli episcopo, nulli clerico, vel laico, nulli militi, aut nulli omnino hominum [Col. 0454B] liceat praefatam vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum suum correxerit potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. [Col. 0454C] Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Gerhardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Martinus presbyter card. S. Stephani in Caelio monte.

Datum Laterani per manum Henrici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XII Kalend. Maii, Incarnationis Dominicae anno 1138, [Col. 0454D] pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno decimo.

CCCXCVI. Diploma quo Ferrariensis Ecclesia specialis Ecclesiae Romanae filia ejusque comitatus Sancti Petri patrimonium declaratur. (Anno 1139, April. 22.) [COCQUELINES, II, 244.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GRYPHONI Ferrariensi episcopo, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae sedis cathedra, disponente Domino, constituti esse conspicimur, ut Ecclesiarum omnium curam gerere, et jus suum cuique tribuere, [Col. 0455A] praesertim iis quae beati Petri juris existunt, conservare integre debeamus. Defuncto itaque Landulpho, Ferrariensis civitatis, episcopo, quidam de clericis ac laicis generaliter vicem gerentes ad nostram praesentiam venerunt, et ut juxta tenorem privilegiorum suorum Ferrariensi Ecclesiae episcopum daremus humiliter implorarunt. Verum, quia tunc venerabilis frater noster G. Ravennas archiepiscopus, adversus eos agens, per ipsum consecrationem Ferrariensis episcopi fieri debere clamabat, ipsis litteris, et viva voce praecipimus ut ad proximam synodum sapientes ac discretos viros cum instrumentis authenticis et aliis rationibus ad no . . . . tunc, auxiliante Domino, justitiam assequerentur, quod . . . . est. Visis itaque et diligenter inspectis [Col. 0455B] tam Ferrariensium, quam praefati archiepiscopi conquerentis privilegiis et rationibus, Ferrariensium scripta praevalere cognovimus. Communicato itaque fratrum nostrorum episcoporum ac cardinalium consilio, juxta tenorem privilegiorum Ferrariensium episcopum eligendum, et per Romanae sedis antistitem consecrandum decrevimus, atque Ferrariensem Ecclesiam sub jure et dominio apostolicae sedis, decreto manere statuimus. His itaque gestis, dilecte in Domino fili Grypho, te nostrae sanctae Romanae Ecclesiae, et tituli Sanctae Potentianae cardinalem et Ecclesiae beati Petri archipresbyterum, ex cardinalibus nostris electum, invocata Spiritus sancti gratia in episcopum consecramus, atque ad gubernandum gregem Ferrariensis [Col. 0455C] ecclesiae, tanquam apostolicae sedis filiae, fundos ejusdem matris, et patrimonia confirmamus; ipsam videlicet massam Babylonicam quae vocatur Ferraria cum duodecim fundis suis: cui alias undecim massas minores cum omni obedientia atque servitute subjugamus, id est massam et ripam Palatiolum cum duodecim fundis suis, et massam Constanciacus cum duodecim fundis suis, simulque massam Quartisianam cum duodecim fundis suis, et totam et integram massam Donoro cum duodecim fundis suis. Similiter massam Popularem cum duodecim fundis suis, necnon massam Curulum et massam Salestam cum viginti quatuor fundis suis, et massam Seneticam, et Castilionem similiter cum [Col. 0455D] fundis suis. Has quidem praescriptas massas cum omnibus ad earum jura pertinentibus, de dominio et jure atque potestate hujus sanctae Romanae ecclesiae in sanctam Ferrariensem Ecclesiam, per hanc donationis et traditionis paginam donamus, et tradimus, ut ab hac hora in antea liceat tam tibi, charissime frater Grypho episcope, quam successoribus tuis, in singulis massis ecclesias cum clericis, diaconis et presbyteris ordinare et consecrare. Illud omnimodis sancientes, ut Ferrariensis ecclesia cum tota parochia sua in jure et dominio ac privilegio nostro sanctae Romanae Ecclesiae beati Petri, cujus est patrimonium perpetuo conservetur, et sit semper sub nostra ditione, ordinatione atque consecratione, ut quicunque per nos illic electus, ordinatus et consecratus [Col. 0456A] fuerit, ille honoris hujus ac potestatis integritate fungatur. Comitatus autem Ferrariensis fines et termini sunt, ab oriente ab una parte fluminis Padi, altera nostra massa Phiscalia, et veteraria, usque ad fossam Bossonis transeunt flumen Sandali usque Pucilletum, transeuntes flumen Gabiana per Luduriam circumdant villam magnam et Madrasiam, pervenientes usque Maletum; a Maleto pergunt juxta Argilem Ansianum per paludes et piscarias usque Vitricam, et transeuntes Vitricam veniunt usque fossam Buranam, exeunt in Padum, et descendunt ad occidentem usque ad Ulmum formosam, quae certa finis est inter Romaniam et Longobardiam. Ab altera autem parte fluminis fines sunt similiter ab oriente collis de fine, quae finis est [Col. 0456B] inter nostrum comitatum Ferrariensem et alterum nostrum comitatum Comaclensem, extendunt se per paludes et piscarias usque ad Fossatum de Silvulae, circumdant massam Corneti et Longanum quae de nostro comitatu Ferrariae est, descendunt inde ad occidentem per paludes et piscarias usque ad flumen Tartari, pergunt usque in flumen Padi. Sane habitatoribus ipsis majoris massae Ferrariae malas et pravas consuetudines removemus, nisi tamen sicuti soliti sunt, ad suffragium sanctae Romanae Ecclesiae annualiter per illarum nuntium unaquaeque libera persona capitis massarii de moneta Venetiae denarios singulos dabit. Census vero, et tributi atque telonei de ripa fluminis unam medietatem pro benedictione ad communem utilitatem, et meliorationem [Col. 0456C] seu restaurationem jam dictae majoris massae concedimus, et alteram medietatem ad nostras manus reservamus. Similiter telonei de mercato unam medietatem praedicto episcopo nostro condonamus. Placitum quidem generale, similiter in dominio et potestate sanctae nostrae Romanae Ecclesiae tenemus, ut tamen nostro nuntio semel in anno faciente justitiam, ab omnibus per tres dies custodiatur; collectam vero vel fodrum, aut pravam vel injustam functionem, aut dationem, seu consuetudinem nequaquam exigimus, sed omnia pro Dei timore atque amore praedictae nostrae sanctae Ecclesiae Beati Georgii omnibus habitatoribus ipsius massae majoris pepercimus; aliasque minores massas ei, sicut supra dictum est, cum omnibus suis [Col. 0456D] servitutibus subjugamus. Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, et aut Ferrariensem Ecclesiam his, quae supra dicta sunt diminuere, aut sanctae sedi apostolicae sua in eis jura, quae superius significata sunt, auferre praesumpserit, poenae ac compositionis nomine reddat eidem sanctae sedi apostolicae auri optimi libras centum, et nisi quae male praesumpta sunt satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in [Col. 0457A] extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem Ecclesiis justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinatis tituli Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina.
  • Ego Lictifridus presbyter cardinalis tituli Vestinae.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii et Damasi.
  • [Col. 0457B] Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis tituli Sancti Stephani in Caelio Monte.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tituli Sanctae Anastasiae.
  • Ego Boetius presbyter cardinalis tituli Sancti Clementis.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis.
  • Ego Constantius presbyter cardinalis tituli Sanctae Sabinae.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • [Col. 0457C] Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • Ego Vassallo diaconus cardinalis Sancti Eustachii juxta templum Agrippae.
  • Ego Ubaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sancti Angeli.
  • Ego Ubaldus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.
  • Ego Gerhardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Domnica.
  • [Col. 0457D] Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere.
  • Ego Ubaldus diaconus Sancti Adriani.

Datum Laterani per manum Aymerici Sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X Kalendas Maii, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno X.

CCCXCVII. Privilegium pro ecclesia Selboldensi. Anno 1139, April. 25.) [WENCK, Hess. Landesgr. II, Urk. 86.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0458A] filio LUTOLDO praeposito Sancti Joannis Baptistae in Selboldt, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas religiosa loca diligere, et ea sub apostolicae sedis munimine confovere. Hujus rei gratia, dilecte in Domino fili Lutolde, tuis justis postulationibus annuimus et ecclesiam Sancti Joannis Baptistae, cui Domino auctore praesides, sub beati Petri et nostram protectionem suscipimus et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit [Col. 0458B] adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec duximus adnotanda: ecclesiam parochialem in Selbodt, cum appendiciis suis, agris et decimis, ita videlicet ut de ea nulli personae, nulli episcopo respondeatis; vineas in Alta Villa a Walthero et Hartmanno vobis concessas. Porro de laboribus, quos propriis manibus sumptibusque colligitis, a vobis decimas exigi omnino prohibemus. Fratres vero vestros vel conversos post factam professionem de claustro discedere, vel ad alium locum transire absque praelati sui vel fratrum licentia similiter interdicimus. Discedentes nullus episcoporum vel abbatum, aut ecclesiastica saecularisve persona suscipere audeat vel retinere. Quod [Col. 0458C] si secundo tertiove commonitus redire contempserit, eos excommunicandi habeatis licentiam. Ordinationes vero clericorum, consecrationes ecclesiarum vel altarium, sive alia ecclesiastica sacramenta, a Moguntino accipietis archiepiscopo, si frater Catholicus fuerit, et gratiam apostolicae sedis habuerit, et cum gratia et sine pravitate exhibere voluerit; alioquin licet vobis Catholicum quem malueritis, adire antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur, indulgeat. Adjicimus etiam, ne pro communi interdicto parochialis ecclesia praefata a divino vacet officio, sed potius clausis januis et exclusis excommunicatis et interdictis submissa voce divina vobis liceat officia celebrare. De nutrimentis etiam animalium vestrorum dare decimas non cogamini. [Col. 0458D] Decrevimus ergo ut nulli omnino homini liceat praefatam ecclesiam vestram temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis igitur in posterum huic nostro decreto contraire tentaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; conservantes autem haec, omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana [Col. 0459A] Ecclesia libertatis unum bizantium nobis et nostris successoribus singulis annis persolvetis.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Berardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Hierusalem.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum oannis et Pauli.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis tit. Sancti Stephani in Caelio Monte.
  • Ego Azo presbyter cardinalis tit. Sanctae Anastasiae.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sancti Angeli.

Datum Laterani per manum Aimerici diaconi [Col. 0459B] cardinalis et cancellarii sanctae Romanae Ecclesiae, VII Kal. Maii, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno X.

CCCXCVIII. Monasterii S. Bertini Sithiensis, a Cluniacensium potestate liberati, possessiones et privilegia confirmat, imposito monachis unciae auri censu annuo. (Anno 1139, April. 26.) [ Collection des. Cartulaires, III, 310.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio LEONI, abbati Sancti Bertini, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum

Quae ad perpetuam ecclesiarum vel coenobiorum [Col. 0459C] utilitatem sunt a sanctis Patribus instituta, nulla debent improbitate convelli, nulla temporum varietate turbari, sed et quanto apostolicae sedi major reverentia ab universis Ecclesiis exhibetur, tanto magis in earum tuitione nos oportet esse sollicitos, et ipsarum quieti debemus attentius providere. Ideoque, dilecte in Deo fili, Leo abbas, decisionem controversiae, quae est diutius agitata inter te et dilectum filium nostrum Petrum, Cluniacensem abbatem, pro subjectione quam idem abbas sibi in tuo monasterio vindicabat, ad posterorum memoriam chartae et atramento duximus committendam. Dum igitur idem abbas et fratres sui apud nos saepenumero questi essent pro subtractione subjectionis et [Col. 0459D] obedientiae, quae sibi a Beati Bertini monasterio negabatur, ad respondendum exinde ante nostram es praesentiam evocatus. Cumque, statuto termino, nostro te conspectui praesentasses, quoniam praefatus abbas non venit neque misit, quamvis, cum tua incommoditate atque gravamine, usque ad tempus concilii moram in curia nostra fecisti, et partem alteram diutius exspectasti, praefatus itaque abbas, ad concilium veniens, de querelis unde inter vos statutus terminus fuerat, agere supersedit. Tua tamen dilectio non idcirco minus, tam in plenaria synodo quam in Lateranensi palatio, coram nobis se multoties ad justitiam praesentavit. Unde etiam, utrorumque privilegiis diligenter inspectis, tandem, fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium communicato consilio, [Col. 0460A] sententiam praedecessoris nostri sanctae recordationis Paschalis papae, fratrum suorum episcoporum et cardinalium judicio exinde promulgatam, et a successore ejus papa Calixto, apostolicae memoriae, confirmatam, rationabili studio prosequentes, privilegiis Cluniacensium, quae super hoc se habere ab apostolica sede dicebant, justitia dictante, cassatis, tam te quam successores ac fratres tuos, seu monasterium Sancti Bertini, ab hujusmodi lite et Cluniacensium subjectione absolvimus, idemque coenobium suae restituimus libertati, et, salvo jure Tarvanensis ecclesiae vel episcopi, eumdem locum sub solius Romanae Ecclesiae ditione atque tutela perpetuo permanere decernimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus [Col. 0460B] inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, liberalitate principum, oblatione fidelium seu aliis ustis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: in Tarvanensi parochia, ecclesiam Sanctae Margaretae, ecclesiam Sancti Joannis, Sancti Martini, ecclesiam de Harbela, ecclesiam de Petrenessa, ecclesiam de Torbessem, sicut antiquitus, ab omni episcopali redditu liberas; ecclesiam de Broborg cum capellis suis; duos etiam manipulos decimae novae terrae, ubicunque accreverit in tota parochia de Broborg, quae extenditur usque ad terminos vicinarum parochiarum, quam ecclesiae Sancti Bertini [Col. 0460C] comes Flandriae Balduinus Insulanus et Robertus filius ejus, et successores eorum, contradiderunt et confirmaverunt; ecclesiam de Archas cum eadem villa, ecclesiam de Popringhem cum eadem villa, ecclesiam de Steenkerka, ecclesiam de Bruxele, ecclesiam de Scales, ecclesiam de Bovrinkehem cum villis earum, villam de Aldefort et de Ostresela, et de Rokestoir cum terra quam emit Ecclesia ab Arnulpho de Venti, et aliis terris adjacentibus; allodium quod Clarembaldus dedit in villa Lustinghem, ecclesiam de Coeka et ecclesiam de Helcin cum villis earum, et partem ecclesiae de Vualnas; ecclesiam de Locanes et Aquina, ecclesiam de Hunela cum eadem villa, altare de Merchem, quod venerabilis Joannes episcopus vobis concessit; in Noviomensi parochia, Canetekurtim, [Col. 0460D] id est Calmunt; in Tornacensi, ecclesiam de Rokeshem, ecclesiam de Hedinghem, de Westkerke, et decimam de Clemeskerke, ecclesiam de Hitinghem, ecclesiam de Lisimega, ecclesiam de Snelguekerke, ecclesiam de Erninghem, ecclesiam de Bovenkerke; in Atrebatensi parochia, ecclesiam de Vuerkin, ecclesiam de Salomones, ecclesiam Hautay; in territorio Furnensi, berquariam quadraginta librarum, quam Carolus dedit pro anima Balduini comitis, et terram de Buri, quam ecclesia vestra in Belvacensi pago possidere cognoscitur; in Colloniensi parochia, ecclesiam de Ferkena, ecclesiam de Gildestorp cum appendiciis earum, ex quibus praecipimus ut nulla per episcopos vel eorum ministros [Col. 0461A] exactio quibuslibet occasionibus exigatur, salvis episcoporum annuis redditibus; ecclesiam quoque de Coclers, quam Baldricus, Tornacensis ecclesiae episcopus, Lamberto, bonae memoriae abbati, suisque successoribus ordinandam, una cum altari de Rusleta, omni exactione liberam tribuit, praeter decem solidos denariorum, qui, singulis annis, de Rusleta, episcopo persolvuntur; totum etiam atrii spatium quod ab omni parte basilicae vestrae usque ad medium Agnionis fluvii cursum interjacet, cum piscariis Mera et Grath, Mardic et Stranguere, et Langha et terris adjacentibus, cultis vel incultis, sicut antiquitus possedistis; iterum in parochia Tarvanensi, ecclesiam de Oxelara, ecclesiam de Vuarnestim, ecclesiam Sanctae Mariae, quae dicitur [Col. 0461B] Eggafridi capella, ecclesiam de Haveskerke. Subrogationem etiam abbatis in monasterio Sancti Silvini apud Alciacum, juxta praeteriti temporis morem, in vestra semper concedimus dispositione. Stationes vero publicas ab episcopo in eodem fieri monasterio, eumdemque episcopum ibidem frequenter venire, nisi ab abbate et fratribus vocatus fuerit, omnino prohibemus. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerit. Sancimus insuper ut in omnibus parochiis vestris nullus ecclesiam vel monasterium, [Col. 0461C] sine vestro assensu, aedificare vel aedificatum tenere praesumat; nullusque presbyter sive clericus, in ecclesiis vel capellis vestris, sine vestra concessione, licentiam habeat permanendi, vel in eisdem divina celebrare praesumat. Ad indicium autem hujus perceptae a Romana Ecclesia libertatis, singulis annis, unciam auri nobis nostrisque successoribus persolvatis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium, super hac nostra concessione ac confirmatione, temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet aliis molestationibus vexare; sed omnia integra conserventur, eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, omnimodis usibus profutura. Si quis sane in [Col. 0461D] posterum rex, dux vel marchio, princeps, comes, archiepiscopus, episcopus, vel quaelibet ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam ausu temerario venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrua emendatione satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, et in ultimo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus hic fructum bonae actionis percipiant, et in futuro praemia aeternae felicitatis acquirant. Amen, amen, amen.

[Col. 0462A] Ego Innocentius, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.

Datum Laterani, per manum Haymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, sexto Kal. Maii, indictione secunda, Dominicae Incarnationis anno 1139, pontificatus autem domni Innocentii papae secundi anno decimo.

ADJUVA NOS, DEUS SALUTARIS NOSTER.

CCCXCIX. Milonem episcopum, Philippum et Milonem archidiaconos et totum capitulum Morinorum, necnon et Theodericum Flandrensium comitem, Sibillam comitissam et barones per Flandriam constitutos hortatur ut monasterii S. Bertini Sithiensis libertatem defendant. (Anno 1139, April. 26.) [ Coll. des Cartul., III, 313.]

[Col. 0462B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis MILONI, episcopo Morinensi, PHILIPPO et MILONI, archidiaconis, et toto capitulo Morinensium, nec non et THEODERICO, Flandrensium comiti, illustri viro, Sibillae, comitissae, et baronibus per Flandriam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectioni vestrae notum fieri volumus, quod charissimus filius noster Leo, abbas Sancti Bertini, pro querela, quam sibi abbas et Cluniacenses monachi inferebant, ad nostram praesentiam evocatus accessit. Caeterum praefatus abbas adventum suum usque ad concilium distulit, et, statuta die, suam nobis praesentiam non exhibuit. Iterum tempore [Col. 0462C] concilii, utroque abbate praesente, Cluniacensis de querelis suis agere supersedit; abbas vero Sancti Bertini, tam in plenaria synodo quam in nostro Lateranensi palatio, se ad justitiam et judicium nihilominus multoties praesentavit. Unde etiam, fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium communicato consilio, et utriusque partis privilegiis diligenter inspectis, monasterium Sancti Bertini a Cluniacensium subjectione omnino absolvimus, et, salva justitia episcopi et Tarvanensis ecclesiae, sub solius sanctae Romanae Ecclesiae ditione perpetuo permanere et sua libertate gaudere decrevimus. Quae cum ita sint, dilectioni vestrae mandamus et mandando praecipimus, quatenus praefatum monasterium [Col. 0462D] et dilectum filium nostrum Leonem, abbatem ipsius loci, diligatis et honoretis, et in sua justitia manutenere curetis.

Datum Laterani VI Kal. Maii.

CD. Willelmo Castellano et tam majoribus quam minoribus villae S. Audomari de tuenda monasterii S. Berthini Sithiensis libertate scribit. (Anno 1139, April.) [Vide Iperii Chronicon, ap. MARTÈNE Thes., t. III, 639.]

CDI. Ecclesiae S. Sepulcri Hierosolymitanae protectionem suscipit possessionesque ac privilegia confirmat. (Anno 1139, April. 27.) [Eug. DE ROZIÈRE, Cartul. du Saint-Sépulcre, 74.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0463A] fratri GUILLELMO, Ierosolymitano patriarchae, et canonicis Sancti Sepulcri regularem vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Ex injuncto nobis a Deo officio tam vicinis quam longe positis existimus debitores. Proinde vestris postulationibus annuimus, et ecclesiam Sancti Sepulcri sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. In [Col. 0463B] quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam, quae sita est extra castellum Barulum in honore et nomine Sancti Sepulcri, in meridiana parte, cum universis pertinentiis suis, quam fundatores ejusdem loci, consensu et voluntate Bisantii, Tranensis archiepiscopi, construxerunt hac conditione ut in unoquoque anno unam tantum libram incensi fratres ipsius ecclesiae matrici ecclesiae solvant; ecclesiam Sancti Sepulcri apud Brundisium; ecclesiam Sancti Laurentii extra portam ipsius civitatis, cum pertinentiis; ecclesiam itidem Sancti Sepulcri extra muros Trojanae civitatis, quam frater noster Guillelmus, episcopus ejusdem civitatis, vobis contulit, cum omnibus pertinentiis suis; ecclesiam in honore beati Theodori, quam [Col. 0463C] praedecessor noster sanctae memoriae, papa Calixtus, dedit ecclesiae Sancti Sepulcri, in Beneventano suburbio positam ac sitam cum omnibus pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Apollinaris extra Barum. Sepulturam sane ipsarum ecclesiarum ita liberam et quietam manere sancimus, quemadmodum certum est vos usque ad haec tempora habuisse. Chrisma quoque, oleum sanctum, consecrationes altarium, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesanis accipietis episcopis, si quidem Catholici fuerint, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerint, atque ea vobis gratis ac sine pravitate voluerint exhibere; alioquin liceat vobis Catholicum, quem malueritis, [Col. 0463D] adire antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Decernimus ergo ut nulli archiepiscopo, nulli episcopo, nulli denique archidiacono vel alicui hominum liceat supradictas ecclesias temere perturbare, aut earum possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut earum rectoribus aliquod gravamen indebite irrogare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo judicio districtae [Col. 0464A] ultioni subjaceat; conservantes autem haec omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequentur. Amen.

  • Ego Innocentius, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Albericus, Ostiensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Gerardus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis Jerusalem, subscripsi.
  • Ego Lucas, presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Azo, presbyter cardinalis tituli Sanctae Anastasiae, subscripsi.
  • Ego Ivo, presbyter cardinalis Sancti Laurentii [Col. 0464B] tituli Damasi, subscripsi.
  • Ego Grisogonus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis, subscripsi.

Data Laterani, per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, V Kalendas Maii, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno X.

CDII. Ad Petrum Venerabilem Cluniacensem abbatem.—Confirmatio possessionum aliquot Cluniacensium. (Anno 1139, April. 28.) [MANSI, Concil., XXI, 412.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dileto filio PETRO abbati Cluniac. ejusque successoribus [Col. 0464C] regulariter substituendis, in perpetuum.

Quos omnipotens Dominus ampliori honestate ac religionis nitore facit esse conspicuos, a sede apostolica convenit plurimum honorari, et opportunis adminiculis confoveri. Quocirca, dilecte in Domino fili Petre abbas, personam tuam paternis affectibus amplexantes, donationem ab illustri viro Guillelmo Montispessulani in manu nostra devotionis intuitu factam, et per nos monasterio tradendam Cluniacensi, tibi tuisque successoribus confirmamus, et Cluniacensi monasterio ratam et inconvulsam perpetuo manere decernimus; statuentes ut in eodem loco oratorium et coemeterium construatur, in quo si quae personae undecunque venientes sepeliri deliberaverint, [Col. 0464D] nullius prohibeantur obstaculo, nisi forte vinculo excommunicationis fuerint innodatae, salvo nimirum jure matricis ecclesiae. Adjicimus etiam ut si quid fratribus in eodem loco Deo servientibus concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio in posterum datum fuerit, tam tibi, quam ipsis fratribus praesentibus vel futuris, firma et inviolabilia serventur. Simili quoque modo monasterium S. Gervasii de Fos, quod quidem aliquando prioratus Cluniacensis coenobii exstitit, nunc autem in abbatiam per quorumdam insolentiam est translatum, in prioratus statum et ordinem revocetur, et perpetuis temporibus cum omnibus suis pertinentiis sub ejusdem monasterii ditione ac dispositione consistat. [Col. 0465A] Ut autem sacrum Cluniacense coenobium semper de bono in melius suscipiat incrementum, monasterium SS. Domitiani et Ragneberti sub jure et dispositione tua, et successorum tuorum, perpetuo manere sancimus, quemadmodum a venerabili fratre nostro Petro Lugdunensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato noscitur institutum, et suo scripto atque sigillo firmatum. Nulli ergo hominum fas sit idem Cluniacense coenobium super hac nostra concessione ac confirmatione temerario ausu perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere: sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis [Col. 0465B] paginam sciens, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Geraldus presb. card. tit. S. Crucis in Hierusalem, subscripsi.
  • Ego Teudewinus S. Rufinae episc. subscripsi.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina, subscripsi.
  • Ego Littifredus presb. card. tit. Vestinae, subscripsi.
  • Ego Lucas presb. card. tit. S. Stephani, subscripsi.
  • [Col. 0465C] Ego Martinus presb. card. tit. S. Stephani, subscripsi.

Datum Laterani per manum Aimerici S. R. E. diaconi card. et cancellarii, IV Kal. Maii, indict. II, Dominicae Incarn. anno 1138, pontificatus domni Innocentii papae II anno X.

CDIII. Ad Gualterum abbatem Senoniensem.—Confirmatio possessionum monasterii S. Stephani. (Anno 1139, April. 28.) [ Gall. Christ., XIII, Instrum., 498.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto GUALTERO abbati Senonensis coenobii ejusque successoribus, etc. . . . .

Hujus rei gratia dilecte in Domino fili Gualtere, [Col. 0465D] abba, tuis et venerabilis fratris nostri Stephani Metensis episcopi postulationibus clementer annuimus, et monasterium Sancti Stephani, vulgo Le Monier, situm juxta castrum Danubrium, ejusdem largitione atque institutione libere concessum ibidem servituris in perpetuum, et a fratre nostro Lethuino Sanctae Ruffinae pro tunc apostolicae sedis legato, praefati episcopi aliorumque religiosorum virorum interventione consecratum, cui auctore Domino praesides, nostris favoris munimine roboraremus, etc. Statuentes ut quascunque possessiones, etc., firmae tibi tuisque successoribus permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: hortum cum prato, bannum vestrum in aquis, in nemoribus, in pascuis juxta quod ab eodem bonae memoriae [Col. 0466A] episcopo vobis concessum est, etc. Relaxationem viginti solidorum pro Varta castri Danubrii, sedes salinarias ab omni reditu cujuscunque rei absolutas, relaxationem quinque solidorum pro furca ciconia supra puteum sita vico Metensi, ecclesiam de Ramberti-villa, cum conductu et decimis tam majoribus quam minoribus; allodium de Bossemont, et quartam partem ecclesiae quam quidam Siccardus reddidit ipsi coenobio in manu praenominati episcopi; et quadrantem allodii quod idem Siccardus cum uxore sua eidem ecclesiae legitime donavit, in Fontiniaco, medietatem integram allodii totius, quod fuit bonae memoriae Arnoldi, etc.

Innocentius papa secundus.

Ego Gerardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis [Col. 0466B] in Jerusalem.

Ego Lucas presbyter cardinalis SS. Joannis et Pauli, et plures alii cardinales, etc.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Kal. Maii, indict. II, an. 1139, pontific. domni Innocentii papae II an. X.

CDIV. Bona et privilegia Ecclesiae Lincolniensis confirmat. (Anno 1139, April. 28.) [ Monasticon. Anglic., III, p. 269.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALEXANDRO Lincolniensi episcopo suisque successoribus canonice promovendis, in perpetuum.

[Col. 0466C] Cum omnibus ecclesiis et ecclesiasticis personis debitores, ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio atque benevolentia existamus, illis tamen propensiori charitatis studio nos convenit providere, quos erga beati Petri et nostra obsequia promptiores ac devotiores esse cognoscimus. Hoc nimirum intuitu, venerabilis frater Alexandre episcope, tuis desideriis fraterna benignitate impertimur assensum, et Lincolniensem Ecclesiam, cujus regimen, auctore Domino, administras praesentis scripti patrocinio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis [Col. 0466D] modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, nec non canonicis ejusdem Ecclesiae in perpetuum, et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: abbatiam videlicet de Egnesham cum suis tenementis, Neewerc cum suis appendiciis, et cum justitia regali de tribus Wapentac, quam reges Anglorum Ecclesiae contulerunt; Stou cum suis appendiciis, Nortonam, Ludam, Nerelham, et terram quam habet praefata ecclesia in Lincolnia, scilicet Westegata cum suis appendiciis, tam extra muros ipsius civitatis quam infra; et terram quam dedit Stephanus rex tam tibi quam successoribus tuis ad faciendas episcopales domos, cum XX solidatis terrae ad restituendas easdem domos a parte australi ecclesiae, cum ecclesia S. [Col. 0467A] Michaelis in eadem terra sita; ecclesia omnium sanctorum, cum aliis ecclesiis supradictae civitatis; Essaford, Holmum cum suis appendiciis, manerium de Legecestria extra muros et infra ubi sunt duae ecclesiae cum XXX duabus mansionibus Burgensium; Banebria, et Croperia cum suo Hundredo et libertatibus suis; Dorcacestria cum suo Hundredo et libertatibus suis, et Tama, et Mideltona, cum suo Hundredo et libertatibus suis; Kildebi cum suis appendiciis; Waburna cum suis appendiciis; Bicheleswada; Espaldeswic, quod manerium datum fuit Lincolniensi ecclesiae in recompensatione cujusdam partis suae parochiae quae vocatur Cantabrugesira, et modo est Heliensis episcopatus, et Bugendena.

Nihilominus etiam confirmavimus libertatem ejusdem [Col. 0467B] Lincolniensis Ecclesiae cum sua parochia, scilicet Lincolesiram cum Lindesia tota, Norhamtescira cum Rotelanda, Legecestrescira, Oxenefordescira, Buchinganascira, Bedefordscira, Huntendonescira, cum maxima parte de Hertfordscira.

Terras etiam confirmamus quas rex Stephanus recompensavit praedictae ecclesiae et canonicis ibidem Deo servientibus pro decem et octo libris denariorum quas solebant habere canonici largitione regum in Kirketona et castra maneriis; videlicet in Torp tres carucatas terrae et septem bovatas; in Pisehanc ducas carucatas et quinque bovatas terrae, et duas partes unius Bovatae. In Gillebi, et in Wartona septem bovatas, et ad Trentam novem bovatas et dimidiam. Praeterea Waltonam, ecclesiam de Aleberes [Col. 0467C] cum suis appendiciis, ecclesiam de Lectona, ecclesiam de Buchingham cum suis appendiciis, ecclesiam de Sutona cum suis appendiciis, manerium de Weltona cum suis appendiciis, caeterasque ejusdem Ecclesiae canonicorum possessiones ecclesiasticas, firmans praedictae ecclesiae et ipsis canonicis confirmamus.

Lectonam etiam et terram de Bidefordstam tam infra burgum quam extra, cum suis libertatibus. Relaxationem quoque servitii militum ipsius episcopatus Lincolniensis, quod praedecessores tui in castro Lincolniae facere consueverant, unde Henricus rex gloriosae memoriae tertium militem ecclesiae Lincolniensi et tibi, ac successoribus tuis relaxavit; quod nimirum [Col. 0467D] servitium castro tuo de Newarca fieri concessit, et scripto suo firmavit, nihilominus tibi et successoribus tuis in perpetuum auctoritate apostolica confirmamus.

Obeunte vero te venerabili fratre Alexandro episcopo, vel tuorum quolibet successorum, nullus in Lincolniensi Ecclesia qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem clerus et populus [Col. 0468A] communi assensu, aut pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et sanctorum canonum scita duxerint eligendum. Porro libertatem ab illustri viro Stephano Anglorum rege ecclesiae ipsi concessam, nos quoque auctoritatis nostrae nomine roboramus. Inter caetera vero ejusdem libertatis insignia, illud specialiter huic decreto duximus inserendum, ut in obitu tuo vel successorum tuorum, dum episcopalis sedes vacaverit, nullus prorsus episcopalia vel ecclesiastica bona usurpare praesumat, sed potius ecclesiae omnes et earum possessiones in libera clericorum custodia et potestate consistant ad usus futuri pontificis, et utilitatem ejusdem ecclesiae conservandae. Nulli ergo omnino fas sit vos vel ecclesiam vestram super hac nostra constitutione vel confirmatione [Col. 0468B] temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet fatigare molestiis, sed omnia integre conservantur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura.

Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo, tertiove commonita, nisi reatum suum congrue emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae [Col. 0468C] ultioni subjaceat.

Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quarto Kalend. Maii, indictione secunda, Incarnationis Dominicae 1138, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno decimo.

CDV. Monasterio Fabariensi bullam tribuit. (Anno 1139, April. 29.) [WEGELIN, Regesten von Pfavers, p. 7.]

CDVI Ad clerum et populum Remensem.—Ne instituantur novae leges . (Anno 1139, April. 30.) [VARIN, Archiv. admin. de Reims, I, I, p. 300; Cart. G. du chapitre, fol. 2 Livre blanc du chapitre, fol. 122.]

[Col. 0468D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0469A] filiis, clero et populo Remensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Justitia et ratio suadent ut bona cujuslibet sedis vacantis Ecclesiae a nemine debeant temerarie occupari, sed in eo statu et libertate qua vivente pastore fuerant conservari. Cujus rei gratia universitati vestrae mandamus et apostolica auctoritate praecipimus, quatenus in Remensem civitatem novas leges sive consuetudines nullatenus inducatis; sed potius ipsam in eo statu et libertate penitus dimittatis, in qua tempore fratris nostri bonae memoriae R. archiepiscopi vestri noscitur exstitisse. Si qui vero communiam facere in eadem civitate praesumpserint, hujuscemodi factum irritum ducimus, et ne apud vos eadem communia fiat, sub poena anathematis, [Col. 0469B] auctoritate apostolica prohibemus.

Datum Laterani II Kalendas Maii.

CDVII. Romani-Monasterii possessiones, petente Petro, abbate Cluniacensi confirmat. (Anno 1139, April. 30.) [ Mémoires et documents de la Suisse romande, t. III, p. 581.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PONTIO Romani monasterii ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris in Domino salutem.

Sicut injusta poscentibus nullus tribuendus est assensus, ita legitima desiderantium non est differenda [Col. 0469C] petitio. Proinde, dilecte in Domino fili Ponti prior, precibus et interventione dilecti filii nostri Petri Cluniacensis abbatis, tuis postulationibus clementer annuimus, et Romanum monasterium, cui, auctore Domino, praesides, praesentis privilegii pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice posssidet, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: in archiepiscopatu Bisuntino, ecclesiam de Bannens, et capellam Sanctae Columbae . In episcopatu Lausannensi, ecclesiam Betuaci cum appendiciis [Col. 0470A] suis, ecclesiam de Luliaco cum appendiciis suis, et capellam de hospitale de Urba et capellam de Gumoens, et obedientiam de valle Urbanensi cum capella , ecclesiam de Morlens cum capellis suis Barlens et Turquens , ecclesiam de Apples cum appendiciis suis. In episcopatu Gebennensi, ecclesiam de Brucins, cum capellis suis Brucines et Gemes , ecclesiam de sancto Eugendo . Praeterea quaecunque in futurum idem locus, concessione pontificum, largitione regum, vel liberalitate principum, sive oblatione fidelium, seu aliis rationabilibus modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi et inconvulsa stabilitate tuisque successoribus nihilominus confirmamus. Decernimus quod ut nullus omnino hominum audeat praefatum coenobium super [Col. 0470B] hac nostra concessione atque confirmatione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, sed omnia omnino integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, omnimodis usibus profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrua emendatione satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco [Col. 0470C] sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructus bonae actionis percipiant, et in futuro praemia aeternae pacis acquirant. Amen, amen, amen.

Monogramme

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • [Col. 0471A] Ego Berhardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis in Jerosolyma ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis duorum sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis Sancti Stephani in Caelio Monte ss.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis sancti Laurentii in Damaso ss.
  • Ego Boetius presbyter cardinalis Sancti Clementis ss.
  • Ego Brisagonus presbyter cardinalis Sanctae Praxedis [Col. 0471B] ss.
  • Ego Hubaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sancti Angeli ss.
  • Ego Gerardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere ss.

Datum Latii per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, secundo Kalendas Maii, Dominicae Incarnationis anno millesimo centesimo tricesimo nono, indictione secunda, pontificatus domni Innocentii papae secundi anno decimo.

[Col. 0471C] ( Le sceau en plomb d'Innocent II s'y trouve appendu par un cordon de soie rouge. )

CDVIII. Bulla pro monasterio Jucellensi (Anno 1139, Maii 1.) [ Gall. Christ., VI, Instr. 136.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUILLELMO abbati S. Petri Juncellensis ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Jurgantium controversias definitiva sententia vel per concordiam terminare apostolicae convenit dignitati, et ne lites extendantur in infinitum, sed potius conquiescant, attenta vigilantia providere. Hoc nimirum [Col. 0471D] intuitu, dilecte in Domino fili Guillelme abbas, concordiam, quae inter te et Psalmodiensem abbatem ac fratres ejusdem utriusque partis assensu in nostro Lateranensi palatio facta est rationabili studio venerabilium fratrum nostrorum Guillelmi Nemausensis, Everardi Uzeticensis episcoporum, necnon Petri S. Aegidii, et Petri Massiliensis abbatum praesentis scripti pagina confirmamus, et ratam atque inconcussam manere futuris temporibus decernentes, praefato abbati ejusque fratribus de subjectione, vel aliis, quae sibi in vestro monasterio vindicabant, perpetuum silentium praesenti sanctione imponimus statuentes, ut quascunque possessiones, [Col. 0472A] quaecunque bona praedictum Juncellense monasterium hodie juste et canonice possidet, aut inantea concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata consistant. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda, etc., ut in bulla anni 1135, supra num. 183.

Datum Laterani per manum Aimerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellarii Kalend Maii, indictione II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domini Innocentii papae II, anno. X .

CDIX. Clericorum Ferrariensium privilegia confirmat. (Anno 1139, Maii 23.) [UGHELLI, Italia sacra, II, 535.]

[Col. 0472B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUALFREDO archipresbytero Ferrariensis conventus, salutem et apostolicam benedictionem.

Sacrosancta Romana Ecclesia, quae a Domino claves regni coelestis et jura percepit, suorum dilectorum precibus aures semper adhibuit, et fidelibus suis dilectionis benevolentiam semper ostendit. Proinde, fili Gualfrede archipresbyter dilecte, fidelitatem tuam nobis et S. Romanae Ecclesiae utilem fore scientes, atque omnium cardinalium, totiusque Romanae curiae preces pro te exhibitas attentius attendentes, aures tuis precibus adhibemus, et scripta tua libenter et diligenter inspicimus. Quibus bene perspectis atque perfectis, quidquid per episcopum [Col. 0472C] Landulphum de ecclesiasticis obligationibus, de decimis, de primitiis, a laicis excussum est, laudamus, ut nullus deinceps de Ferrariae clericorum conventu de patrimoniis suis, vel ecclesiasticis possessionibus, decimas, aut ullos redditus ulli cogatur reddere laicorum; quidquid de missis majoribus, et de exsequiis mortuorum in civitate Ferrariae per episcopum Landulphum statutum est, tibi tuisque successoribus confirmamus. Quidquid etiam in mundiburdio imperatoris Othonis tibi placere perspeximus, statuimus et sancimus, videlicet omnes clericos de conventu civitatis Ferrariae immunes esse ab omni datione, et ab omni saeculari et laicali penitus functione. Praeterea personam tuam, et bona tua, quae juste habes [Col. 0472D] et detines, vel quae, Deo propitio, juste acquisieris, sub nostra volumus esse tutela, atque a S. Romana Ecclesia custodita, munita et esse defensa. Et si in aliquo ecclesiastico saecularive negotio te forte censeris pergravari, liceat tibi sanctam sedem apostolicam libere appellare. Si quis autem ausu temerario hanc nostram praeceptionem temerarie praesumpserit, indignationem incurrat, et S. Romanae Ecclesiae nostraeque auctoritatis gladio feriatur. Amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Theoderinus S. Rufinae episcopus ss.
  • [Col. 0473A] Ego Albericus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jer. ss.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laur. in Lucina ss.
  • Ego Lampredus presbyter cardin. tit. Vestinae ss.
  • Ego Ivo presb. card. S. Laurentii tit. Damasi ss.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joan. et Pauli ss.
  • Ego Martinus presb. card. tit. S. Stephani in Caelio Monte subscripsi.
  • Ego . . . presb. card. tit. S. Anastasiae ss.
  • Ego Boethius presb. card. tit. S. Clementis ss.
  • Ego Sanctius cardinalis tituli S. Sabinae ss.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • [Col. 0473B] Ego Otho diac card. tit. S. Georgii ad Velum Aur. ss.
  • Ego Vassallo diac. card. S. Eustachii juxta templum Agrippae, subscripsi.
  • Ego Ubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.

Data Lateran. per manum Almerici diac. card. et cancellarii, X Kalend. Junii, indict. II, Incarnationis Dom. 1139, pontif. vero D. Innocentii papae II an. X

CDX. Privilegium pro monasterio Fontis-Avellanae. (Anno 1139, Maii 24.) [ Annal. Camaldul., III, p. 382.

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0473C] filio BENEDICTO priori eremi Sanctae Crucis Fontis-Avellanae ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Sicut injusta poscentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima desiderantium non est differenda petitio. Et quidem si religiosorum virorum precibus benigna mente concurrimus, nostris procul dubio opportunitatibus clementem Dominum reperimus. Eapropter, dilecte in Domino fili Benedicte prior, tam tuis quam fratrum tuorum postulationibus apostolica benignitate impertimur assensum et ecclesiam Sanctae Crucis Fontis-Avellanae in qua divinis estis obsequiis mancipati, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum [Col. 0473D] juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: videlicet in civitate Ariminensi, ecclesiam Sancti Sylvestri cum omnibus pertinentiis suis; et ea quae vos constat habere tam infra quam extra civitatem Pensauriensium. In comitatu Fanensium infra civitatem ecclesiam Sancti Salvatoris cum omnibus pertinentiis suis, et his quae habetis in curte Montis-Majoris, ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria cum omnibus pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Martini de Barti, et ecclesiam Sancti Sylvestri de Ruico cum corum pertinentiis. [Col. 0474A] In comitatu Senogaliensi infra civitatem, ecclesiam Sancti Bartholomaei cum palatio, casamentis et aliis pertinentiis suis. Extra eamdem urbem ecclesiam Sancti Septimii, plebem Sancti Erasmi, et ecclesiam Sanctae Mariae de Cerreniano cum omnibus appendiciis et pertinentiis earum; curtem Fractulae cum ecclesiis et omnibus pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Eleutherii in curte Castellari cum aliis ecclesiis et cum pertinentiis earum; curtem Calcinariae cum pertinentiis suis; castrum Laureti cum ecclesiis et omnibus pertinentiis suis; medietatem castri Nosulae cum ecclesiis et pertinentiis suis. In comitatu Auximano ecclesiam Sancti Laurentii cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Superantii de Cingulo cum aliis ecclesiis earumque pertinentiis. In episcopatu [Col. 0474B] Humaneto ecclesiam Sanctae Mariae de Racanato cum aliis ecclesiis earumque pertinentiis; ecclesiam Sancti Sylvestri juxta castrum Guicardi cum omnibus pertinentiis suis. In comitatu Esculano ecclesiam Sancti Hilarii cum omnibus pertinentiis suis juxta civitatem. In comitatu Firmano jus quod habetis in ecclesia Sancti Paterniani juxta castrum Sancti Joannis cum omnibus pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Leonardi de Volubrio cum suis ecclesiis earumque pertinentiis. In comitatu Cameriensi ecclesiam Sancti Domnini de Valentiana cum ecclesiis et pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Damiani cum aliis ecclesiis juxta castrum Sanctae Natoliae; ecclesiam Sancti Michaelis, de Aqua vivola; ecclesiam [Col. 0474C] Sancti Michaelis de Caniseiane cum omnibus earum pertinentiis. In civitate Spoletana ecclesiam Sancti Andreae cum omnibus pertinentiis suis, et ecclesiam Sancti Fabiani de Trevi cum pertinentiis suis. In comitatu Nucerino ecclesiam Sanctae Crucis de Slaviniano, ecclesiam Sancti Antonini de Postiniane, ecclesiam Sancti Blasii de Balciano, ecclesiam Sancti Romani de Gaphano, ecclesiam Sancti Prosperi de Glo. . . . . cum omnibus earum pertinentiis; jus quod habetis in plebe Sanctae Mariae, de Gualdo, et in ecclesiis Sanctae Mariae de Rotundo, Sancti Stephani de Gardinasia, et Sancti Laurentii de Lametula cum omnibus pertinentiis suis, et ecclesiam de Collalto. In comitatu Eugubino monasterium Sancti Andreae de Insula cum castris [Col. 0474D] et villis et ecclesiis suis et omnibus pertinentiis; monasterium Sancti Bartholomaei de Campo Regiano cum castris atque ecclesiis, villulis, omnibusque pertinentiis suis; monasterium Sancti Petri de Salajolo cum ecclesiis, villis, omnibusque pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Apollinaris de Bartiano cum omnibus pertinentiis suis, tam infra civitatem, quam extra; castrum de Castellari cum ecclesiis Sancti Sylvestri et Sancti Christophori cum pertinentiis suis; jus quod habetis in ecclesia Sancti Laurentii de Postserra cum omnibus pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Joannis de Bottano cum omnibus pertinentiis suis; jus etiam quod habetis in ecclesia Sancti Mariani de Palcano cum omnibus pertinentiis suis; monasterium Sancti Habundi et plebem [Col. 0475A] Sancti Angeli de Clandida cum ecclesiis omnibusque earum pertinentiis; castrum. . . . . cum pertinentiis suis; castrum de Ripalta cum ecclesia omnibusque suis pertinentiis; ecclesiam Sanctae Mariae de Pondu cum pertinentiis suis. In comitatu Callensi ecclesiam Sancti Bartholomaei de Freruleta cum omnibus pertinentiis suis; monasterium Sancti Angeli de Sorticulo cum ecclesiis et omnibus pertinentiis suis; castrum de Turre et Collem de Benno cum ecclesiis omnibusque pertinentiis suis; totam possessionem Guidonis Actonis in Surclano et aliis locis; ecclesiam Sancti Martini de Monte-Aculeo cum omnibus pertinentiis suis; castrum montis Siconis cum ecclesia Sancti Angeli et omnibus pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Bartholomaei et ecclesiam [Col. 0475B] Sancti Marcelli de Taruco, ecclesiam Sancti Christophori de Scotaneto, ecclesiam Sancti Paterniani cum jure quod habetis in plebe Sancti Flaviani, cum pertinentiis suis. In comitatu Urbinatae ecclesiam Sanctae Mariae de Rancalesto; ecclesiam Sanctae Mariae de Spineto, ecclesiam Sancti Mariani de. . . . . . Sancti Petri de Cruccicula cum casamentis et domibus infra civitatem, aliisque pertinentiis suis. In comitatu Castellano castrum Montis-Majoris, monasterium Sanctae Crucis in eodem castro, cum aliis ecclesiis, villis, omnibusque suis pertinentiis; domos etiam et casamenta infra civitatem, cum pertinentiis suis. In comitatu Perusino, in suburbio civitatis ecclesiam Sancti [Col. 0475C] Quirici cum omnibus pertinentiis suis; jus quod habetis in ecclesia de Pilo, ecclesiam Sancti Blandii de Rantello, et ecclesiam Sancti Martini de Mantiniano cum omnibus suis pertinentiis; eremum Sancti Salvatoris de Monte-Albo, cum ecclesiis, villis, omnibusque suis pertinentiis.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat vos vel Ecclesiam vestram super hac nostra constitutione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus modis fatigare, sed omnia integra et in perpetuum illibata conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quae igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis [Col. 0475D] paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Conservantibus autem eidem loco quae sua sunt, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic [Col. 0476A] fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

ADJUVA NOS, DEUS, SALUTARIS NOSTER.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus SS.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. Sanctae Crucis in Jerusalem SS.
  • Ego Gotefridus cardinalis tit. Vestinae SS.
  • Ego Martinus presbyter cardinalis tit. Sancti Stephani in Caelio Monte SS.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae sacerdos SS.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum SS.

[Col. 0476B] Datum Laterani per manum Aymerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IX Kal. Junii, indictione II, Incarnationis Dominicae 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno X .

CDXI. Gaudio Salonitano archiepiscopo pallium mittit. (Anno 1139, Maii 24.) [FARLATI, Illyricum sacrum, III, p. 173.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Salonitano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Sicut B. Gregorii testatur auctoritas, et tam veterum quam modernorum gestorum monumenta [Col. 0476C] declarant, examinatio et consecratio Salonitani archiepiscopi ex antiqua institutione ad Romanum pontificem specialiter pertinet. Quocirca in sanctam Romanam Ecclesiam graviter deliquisse et claves beati Petri ausu temerario evacuare voluisse digno sceris, dum, spreta dignitate sedis apostolicae, ad aliam provinciam convolasti, et contra veterum consuetudinem a Strigoniensi archiepiscopo consecrationem suscipere attentasti. Licet ergo vehementer excesseris, licet contra stimulum calcitrare molitus sis; quia tamen dilectus filius noster Bela Hungariae rex pro te multoties apud sedem apostolicam per litteras et nuntios intercessit, ipsius tandem precibus condescendimus, et per dilectum filium nostrum Hubaldum diaconum cardinalem, virum [Col. 0476D] siquidem honestum et litterarum peritia eruditum, fraternitati tuae pallium pontificalis officii plenitudinem, signum humilitatis et justitiae destinamus, ut videlicet eo his diebus utaris qui in Ecclesiae tuae scriptis authenticis continentur. Tua itaque interest ita te erga B. Petrum devotum et humilem in omnibus exhibere, ita te in ejus obsequio exercere et praeceptis apostolicis obedire, ut hac gratia dignior inveniri et nos de tuae actionis studiis exsultare possimus. Praeterea episcopos per [Col. 0477A] Dalmatiam constitutos suffraganeos, quibus Salona tempore suo rutilando utebatur, Sanctae Spalatinae Ecclesiae ubi corpus Sancti Domnii, discipuli B. Petri requiescit, cum omni reverentia obedire sancimus. Quem unum totius Dalmatiae metropolitanum in Salonitana Ecclesia fore scimus, juxta quod in decretis nostris comperimus. Item quia per vestras litteras conquesti estis de suffraganeis recusantibus venire ad concilium sanctae Salonitanae Ecclesiae metropolitanae, nos ita statuimus ut in Dalmatia nullo alio in loco synodum praeter in vestra metropolitana ecclesia celebretur, et ibidem omnes suffraganei praefatae Ecclesiae Salonitanae more solito consecrentur.

Datum Laterani IX Kal. Junii.

CDXII. Privilegia monasterio Jesu Nazareni (Montis-Aragonensis) a Paschali II papa collata confirmat.—«Data Ferentino XII Kal. Julii, pontificatus nostri anno IX.» (Anno 1139, Jun.) [AYNSA, Fundacion de Huesca, p. 455.]

[Col. 0477B]

CDXIII. Miloni Tarvanensi et Alviso Atrebatensi episcopis de dirimendo M. comestabuli comitis Flandriae matrimonio scribit. (Anno 1139, Jun. 12.) [BALUZ., Miscell., II, 165.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus [Col. 0477C] fratribus MILONI Tervanensi et ALVISO Atrebatensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Significatum nobis est quod inter M. comestabulum Flandrensis comitis et uxorem suam titulus opponitur parentelae. Quocirca fraternitati vestrae per praesentia scripta mandamus id ipsum cum diligentia inquiratis, et siquidem per sufficientes et idoneos testes apud vos de eadem parentela constiterit, idem contubernium juxta instituta paternorum canonum separetis.

Datum apud Ferentinum II Idus Junii.

CDXIV. Ad M[anfredum] Mantuanum et L[otharium] Vicentinum, episcopos. (Anno 1139, Jul. 2.) [TIRABOSCHI, Storia di Nonantola, I, p. 249.)

[Col. 0477D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus M[ANFREDO] Mantuano et L. Vicentino episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Molestum nobis est quoniam, sicut ex scriptis vestris accepimus, Veronensis episcopus pro negotio plebis de Nogaria ante vestram praesentiam evocatus, neque praecepto nostro parere, neque vestro judicio sistere voluit. Cujus rei gratia per apostolica ei scripta mandavimus quatenus eamdem plebem dilecto filio nostro J. Nonantulano abbati restituat, salva justitia Veronensis Ecclesiae. Proxima quoque mediante Quadragesima, nostro se conspectui repraesentet, [Col. 0478A] quod ratio dictaverit exsequi praeparatus.

Datum apud S. Germanum VI Nonas Julii.

CDXV. Archiepiscopos et episcopos Sardiniae ad tuendas monasterii Casinensis ecclesias hortatur. (Anno 1139, Jul. 6.) [GATTULA, Hist. Calin., Supplem., t. I, p. 430.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis et episcopis per Sardiniam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Ad defensionem rerum Casinensis monasterii [Col. 0478B] tanto ampliorem nos convenit sollicitudinem exhibere, quanto idem locus cum omnibus ad ipsum pertinentibus ad jus beati Petri specialius noscitur pertinere. Verum quod per praesentiam nostram effectui mancipare non possumus, oportet ut per fratres nostros archiepiscopos et episcopos adimplere curemus. Cujus rei gratia fraternitati vestrae per apostolica scripta mandando praecipimus, quatenus ecclesias et alia bona, quae B. Benedictus in vestris parochiis habet, pro beati Petri et nostra reverentia diligere, et manu tenere curetis, et contra pravorum hominum molestias defensetis, nullamque eis contrarietatem vel diminutionem inferatis, aut ab aliis permittatis inferri. Si qui autem eas infestare praesumpserint, plenam de ipsis justitiam faciatis. [Col. 0478C] Praeterea si quis fidelium eisdem venerabilibus locis de rebus suis conferre voluerit, nullatenus prohibere, vel contradicere praesumatis.

Datum apud S. Germanum, II Nonas Julii.

CDXVI. Ad Rogerium Siciliae regem.—Regium titulum illi ab Honorio concessum confirmat. (Anno 1139, Jul. 27.) [MANSI, Concil., XXI, 396.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio ROGERIO illustri et glorioso Siciliae regi, ejusque haeredibus, in perpetuum.

[Col. 0478D] Quos dispensatio divini consilii ad regimen et salutem populi ab alto elegit, et prudentia, et justitia, aliarumque virtutum decore decenter ornavit, dignum et rationabile est ut sponsa Christi, sancta et apostolica Romana mater Ecclesia, affectione sincera diligat, et de sublimibus ad sublimiora promoveat. Manifestis siquidem probatum est argumentis, quod egregiae memoriae strenuus et fidelis miles B. Petri Robertus Guiscardus, praedecessor tuus, dux Apuliae, magnificos et potentes hostes Ecclesiae viriliter expugnavit, et posteritati suae dignum memoria nomen et imitabile probitatis exemplum reliquit. Pater quoque tuus illustris recordationis Rogerius, per bellicos sudores et militaria certamina, inimicorum Christiani nominis intrepidus [Col. 0479A] exstirpator, et Christianae religionis diligens propagator, utpote bonus et devotus filius, multimoda obsequia matri suae sanctae Romanae Ecclesiae impertivit. Unde et praedecessor noster religiosus et prudens papa Honorius, nobilitatem tuam de praedicta generositate descendentem intuitus plurimum de te sperans, et prudentia ornatum, justitia munitum, atque ad regimen populi te idoneum esse credens, valde dilexit, et ad altiora provexit. Nos ergo ejus vestigiis inhaerentes, et de potentia tua ad decorem et utilitatem sanctae Dei Ecclesiae spem atque fiduciam obtinentes, regnum Siciliae, quod utique, prout in antiquis refertur historiis, regnum fuisse non dubium est, tibi ab eodem antecessore nostro concessum, cum integritate honoris regii et [Col. 0479B] dignitate regibus pertinente, excellentiae tuae concedimus, et apostolica auctoritate confirmamus. Ducatum quoque Apuliae tibi ab eodem collatum, et insuper principatum Capuanum, integre nihilominus nostri favoris robore communimus, tibique concedimus. Et ut ad amorem atque obsquium B. Petri apostolorum principis, et nostrum, ac successorum nostrorum, vehementius astringaris, haec ipsa, id est regnum Siciliae, ducatum Apuliae, et principatum Capuae, haeredibus tuis, qui nobis et successoribus nostris, nisi per nos et successores nostros remanserit, ligium homagium fecerint, et fidelitatem quam tu jurasti juraverint, tempore videlicet competenti, et loco non suspecto, sed tuto nobis et ipsis, atque salubri, duximus concedenda: eosque super his quae [Col. 0479C] concessa sunt, Deo propitio, manutenebimus. Quod si per eos forte remanserit, iidem haeredes tui nihilominus teneant quod tenebant sine diminutione. Census autem, sicut statutum est, id est sexcentorum scifatorum, a te tuisque haeredibus nobis nostrisque successoribus singulis annis reddatur, nisi forte impedimentum interveniat: removente vero te impedimentum, nihilominus persolvetur. Tua ergo, fili charissime, interest, ita te erga honorem atque servitium matris tuae sanctae Romanae Ecclesiae devotum et humilem exhibere, ita temetipsum in ejus opportunitatibus exercere, ut de tam devoto et glorioso filio sedes apostolica gaudeat, et in ejus amore quiescat. Si qua sive ecclesiastica saecularisve [Col. 0479D] potentia huic nostrae concessioni temere contraire tentaverit, donec praesumptionem suam satisfactione coerceat, indignationem Dei omnipotentis et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et quousque resipuerit, anathematis sententia percellatur. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Haimericus sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis.

Datum in territorio Mamanensi per manum Haimerici cancellarii, VI Kal. Augusti; indict. II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno decimo.

CDXVII. Ad canonicos ecclesiae S. Antonini Placentinae. (Anno 1139, Oct. 3.) [CAMPI, Della Hist. de Piacenza, I, p. 412.]

[Col. 0480A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis S. Antonini Placentiae, salutem et apostolicam benedictionem.

De morte quidem charissimi filii nostri Azonis presbyteri cardinalis praepositi vestri, tanto amplius condolemus, quanto magis personam ejus arctius amabamus, atque in ipsius obitu majora Sanctae Romanae Ecclesiae et nobis obsequia sunt subtracta. Verum quod in causa hujusmodi una nobis restat [Col. 0480B] consolatio Salvatoris, universitatem vestram hortamur in Domino, quatenus in unitate et concordia persistatis, atque idoneam personam, invocata Spiritus Sancti gratia, vobis in praepositum eligatis, per cujus industriam ipsa ecclesia, Deo propitio, recte valeat gubernari, vosque sub ejus regimine tam spiritualiter quam temporaliter proficere valeatis: hoc scientes, quod personas et locum vestrum affectione paterna diligimus, et in quibus expedit, vobis consilium et auxilium, auxiliante Domino, exhibebimus.

Datum Romae V Nonas Octobris.

CDXVIII. Privilegium pro S. Georgio Priflingensi. (Anno 1139, Oct. 20.) [ Monumenta Boica, tom. XIII, p. 164.]

[Col. 0480C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ERBONI, abbati monasterii Beati Georgii Provingensis ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

Sicut injusta poscentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima desiderantium non est differenda petitio. Quapropter, dilecte in Domino fili Erbo abbas, tuis justis petitionibus clementer annuimus, et Privingense Beati Georgii monasterium cui, auctore Domino, praeesse dignosceris, sub apostolicae sedis tutelam protectionemque suscipimus, [Col. 0480D] et praesentis scripti patrocinio communimus: statuentes ut quaecunque bona, quaecunque possessiones a fratre nostro bonae memoriae Ottone Babenbergensi episcopo et Egilberto successore ejus assensu fratrum suorum juste et canonice vestro monasterio sunt oblata, aut in posterum ab eorum successoribus, sive ab aliis Dei fidelibus simili modo, seu successione pontificum, largitione regum, liberalitate principum, oblatione fidelium, aut aliis etiam rationabilibus modis, Deo propitio, eidem loco conferri contigerit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec visa sunt propriis adnotanda vocabulis: ecclesiam Seambach, Hemburen cum suis appendiciis, Gebenbhac cum suis appendiciis, Oberdorf; ecclesiam Neuwen kirchen, [Col. 0481A] Icenronte, Abach, Dietburgerout, cum appendiciis suis. Adjicimus etiam ut in ecclesiis quae in fundo vestri monasterii sunt, vobis liceat honestos eligere sacerdotes, qui nimirum per vos episcopo praesententur, atque si idonei fuerint, ab eodem episcopo curam animarum accipiant, eique de spiritualibus, vobis vero de temporalibus respondeat. Prohibemus insuper, ut excepto Romano pontifice ejusque legato, nulli licentia pateat ut in vestro monasterio interdicti vel excommunicationis sententiam promulgare. Quod si commune in terra illa fuerit interdictum, exclusis ab ecclesia vestra excommunicatis et interdictis, clausis januis liceat vobis voce submissa officia celebrare. Verumtamen si episcopus vester consilio et sententia religiosorum virorum aliquid [Col. 0481B] horum faciendum esse decreverit, idipsum exercendi nihilominus facultatem obtineat. Praeterea de laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis a vobis exigi decimas auctoritate apostolica interdicimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, omnimodis usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione [Col. 0481C] congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Cunrado Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus ss.
  • [Col. 0481D] Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Vassallus diaconus cardinalis S. Eustachii juxta templum Agrippae ss.
  • Ego Petrus Castellanus episcopus ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in carcere ss.

Data Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIII Kalend. Novembris, indictione III, anno Dominicae Incarnationis 1139, pontificatus vero domni Innocentii secundi papae anno decimo.

CDXIX. Privilegium pro monasterio S. Magni. (Anno 1139, Oct. 20.) [HUNDII, Metropolis Salisburgensis, III, p. 522.]

[Col. 0482A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GEBEHARDO, provisori ecclesiae quae dicitur ad Ripas, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium, ut videlicet fidelis devotio celerem sortiatur effectum, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino fili Gebeharde, tuis rationabilibus [Col. 0482B] postulationibus gratum praebemus assensum, et ecclesiam quae dicitur ad Ripas cui, auctore Domino, praesides sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus qui secundum B. Augustini regulam in eodem loco noscitur institutus, futuris perpetuis temporibus inviolabiliter conservetur. Decernimus etiam ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant. Nulli ergo omnino hominum fas sit praefatam [Col. 0482C] ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrat iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. [Col. 0482D] Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Lucas presbyt. cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli ss.
  • Ego Grysogonus presbyter card. titulo Praxedis ss.

Datum Laterani per manus Aymerici sanctae Romanae Ecclesiae cardinalis diaconi et cancellarii, XIII Kal. Novembris, indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus domni Innocentii papae II anno X.

CDXX. Egilberto episcopo Bambergensi tribuit jus pallii crucisque praeferendae; alia privilegia concedit. (Anno 1139, Oct. 20.) [USSERMANN, Episcopatus Bamberg., cod. prob. 91.]

[Col. 0483A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri EGILBERTO Babenbergensi episcopo et successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Magisterium totius ecclesiasticae disciplinae beato Petro apostolorum principi specialiter fore collatum illa Dominicae allocutionis verba declarant, quibus ad eumdem coelorum clavigerum dicitur: Si diligis me, pasce oves meas; et alibi: Ego pro te rogavi, Petre, ut non deficiat fides tua; et: Tu aliquando conversus [Col. 0483B] confirma fratres tuos. Hac igitur ratione sacrosancta Romana Ecclesia, quae super omnes alias coelesti privilegio obtinet principatum, quaeque non solum terrena sed coelestia quoque dijudicat, filios suos, quos pabulo divinae legis maternis affectibus replet, diversis etiam adornare praerogativis pariter consuevit, et membris suis honorem debitum consueta clementia impertiri.

Hujus rei gratia, venerabilis frater Egilberte episcope, quem utique cooperante Domino propriis tanquam beati Petri manibus in episcopum consecravimus, personae tuae pallium, pontificalis scilicet officii plenitudinem, humilitatis et justitiae signum, ad sacra missarum solemnia celebranda concedimus, ut videlicet eo his diebus intra ecclesiam tantummodo [Col. 0483C] perfruaris, qui in praesentis scripti pagina continentur: id est, Coena Domini, Pascha, Pentecoste, Nativitate Domini et Salvatoris nostri Jesu Christi: in natalitio beatorum apostolorum Petri et Pauli; in solemnitate sancti Dionysii sanctique Georii martyrum, in anniversario quoque tuae consecrationis die, et in dedicationibus ecclesiarum, atque in solemnibus ordinationibius clericorum.

Cujus profecto pallii te volumus per omnia genium vindicare, et personam tuam Deo propitio talem in omnibus exhibere, ut et boni dulcem et mali te pium sentiant correctorem. In qua nimirum correctione hunc esse ordinem noveris observandum, ut personas diligas et vitia persequaris, ne si aliter [Col. 0483D] agere forte volueris, transeat in crudelitatem correctio, et perdas quos emendare desideras. Sic enim vulnus debes abscindere, ut non possit ulcerare quod sanum est, ne si plus quam res exigit ferrum impresseris, noceas cui prodesse festinas. Ipsa quoque dulcedo in te cauta sit, non remissa. Correctio vero diligens sit, non severa, sed sic alterum condiatur ex altero, ut et boni habeant amando quod caveant, et pravi metuendo quod diligant. Hanc igitur, frater charissime, suscepti pallii dignitatem si sollicite servaveris, quod foris accepisse dignosceris, intus habebis. Fraternitatem tuam gratia divina custodiat, et ab omnibus semper tueatur adversis.

Quia vero bona Babenbergensis Ecclesiae in diversis [Col. 0484A] episcopatibus vel parochiis sita sunt, et quidam episcopi in coercendis malefactoribus vel turbatoribus earumdem possessionem, prout accepimus, negligentes existunt, statuimus ut si iidem malefactores canonice moniti ablata restituere et a sua praesumptione cessare noluerint, episcopi quoque, in quorum parochiis degunt, in eorum correctione negligentes exstiterint, liceat vobis in eos canonicam sententiam promulgare.

Nihilominus etiam abbatiam quae Munstar dicitur, a bonae memoriae Lothario imperatore vobis traditam cum ecclesia Beati Sixti aliisque ecclesiis, villis et omnibus ad ipsam pertinentibus Babenbergensi Ecclesiae confirmamus. Vobisque pariter concedimus ecclesias, quae inter barbaros sitae sunt , et [Col. 0484B] per venerandae memoriae fratrem nostrum Ottonem praedecessorem tuum a squalore vetustae gentilitatis ad normam Christianitatis et disciplinam ecclesiasticam sunt conversae, ad honorem Dei auctoritate sanctae Romanae Ecclesiae ordinandi, donec Deo propitio Catholicum et proprium episcopum sortiantur.

Ad majoris insuper familiaritatis et dilectionis evidentiam intra terminos Babenbergensis Ecclesiae ante faciem tuam crucem portari concedimus, salva nimirum Moguntinae metropolis reverentia. Ad indicium autem quod Babenbergensis civitas specialiter ac proprie beati Petri juris existat, equum unum album bene aptatum ac faleratum nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis, qualem [Col. 0484C] deceat Romanum pontificem in processionibus aut etiam alio tempore equitare.

Dat. Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancell., XIII Kal. Novemb., indictione III, Incarnat. Dominicae anno 1139, pontificatus vero domini Innocentii II PP. anno X.

CDXXI. Privilegium pro ecclesia S. Prosperi de Bondeno. (Anno 1139, Oct. 23.) [TIRABOSCHI, Memorie storiche Modenesi, III, p. 8, ex archiv. monasterii S. Prosperi.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio UGONI archipresbytero ecclesiae Sancti [Col. 0484D] Prosperi de Bondeno ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri, ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino fili Ugo archipresbyter, tuis rationabilibus postulationibus justum praebentes assensum, ecclesiam Beati Prosperi, cui, auctore Domino, praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus. Statuimus enim ut quascunque possessiones . . . eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum, concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium . . . modis, auxiliante Domino, poterit [Col. 0485A] adipisci, firma tibi tuisque successoribus et . . . permaneant. In quibus haec propriis nominibus exprimenda subjunximus . . . juxta jugera, ex alia parte Bondeni vinea una cum habitato . . . mansum Turicli, medietatem mansi Ferrarii, quartam partem mansi Domini . . . mansum Bubulo, Braidam Sancti Jacobi cum prato . . . juxta ecclesiam S. Martini. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat . . . praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere . . . vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue [Col. 0485B] satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Petrus Castellanus episcopus ss.
  • [Col. 0485C] Ego Gerardus presbyter card. titulo S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Anselmus presbyt. card. tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lucas presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli. ss.
  • Ego Grisogonus presb. card. tit. S. Praxedis ss.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, X Kal. Novembris, indict. III, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno. X.

CDXXII. Bulla pro controversia sedanda inter Manassem Meldensem episcopum et Risendam abbatissam Pharensis monasterii. (Anno 1139, Oct. 23.) [DUPLESSIS, Hist. de Meaux, II, p. 34.]

[Col. 0485D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo filiae RISENDI abbatissae Pharensis monasterii et sororibus in abbatiae regimine regulariter successuris in perpetuum.

Inter venerabilem siquidem fratrem nostrum Manassem Meldensem episcopum, et te, dilecta in Christo filia Risendis abbatissa, controversia agebatur: quam profecto venerabilibus fratribus nostris Gaufrido Catalaunensi episcopo et Hugoni Altissiodorensi episcopo commisimus terminandam. Qui adhibitis sibi religiosis viris ac prudentibus eamdem [Col. 0486A] controversiam, sicut ex eorum scriptis asserimus, terminarunt, etc.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardin. et cancellarii, X Kal. Novembris, indictione III, Incarnationis Dominicae 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno X.

CDXXIII. Privilegium pro monasterio S. Mariae Balneolensi. (Anno 1139, Nov. 18.) [GIULINI, Memorie di Milano, tom. V, p. 570.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BRUNONI abbati monasterii Sanctae Mariae, quod in villa Balneoli in Mediolanensi territorio situm est, ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

[Col. 0486B] Si religiosorum virorum preces et desideria paterna benignitate admittimus, nostris procul dubio opportunitatibus clementem Dominum reperimus. Cumque universis Ecclesiis per orbem terrarum longe lateque diffusis, ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio debeamus salubriter providere, illis tamen in reformatione religionis, et in caeteris propensiori studio nos convenit imminere, quae sub B. Petri ditione consistunt, et peccatis exigentibus, sunt in temporalibus et spiritualibus imminutae. Hujus rei gratia, dilecte in Domino fili Bruno abbas, tuis postulationibus impertimur assensum, et abbatiam de Cerreto, quae B. Petri juris existit, tibi tuisque successoribus apostolica dispensatione concedimus, [Col. 0486C] ut videlicet per te et fratres tuos ibidem honestas et religio reformetur, et idem locus tam temporaliter, quam spiritualiter gratum incrementum suscipiens monasterio Claraevallis subjaceat. Adjicientes etiam ut tam locus ipse, quam universa, quae sibi, inpraesentiarum in terris, pratis, pascuis, silvis, aquis, et caeteris omnibus cultis vel incultis, canonice ac legitime pertinent, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, vel aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, tibi tuisque successoribus firma et illibata permaneant. Ad indicium autem, quod eadem abbatia beati Petri juris existat, singulis annis duodecim nummos Mediolanensis moneta. nobis nostrisque successoribus census nomine persolvetis. [Col. 0486D] Ut autem securius atque liberius omnipotentis Dei servitio vacare possitis, auctoritate apostolica constituimus ut de laboribus, quos propriis manibus colitis, decimas vel primitias a vobis exigere, vel recipere, nemo praesumat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praedictum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra et illibata conserventur eorum, pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, [Col. 0487A] secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua emendatione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus, subscripsi.
  • [Col. 0487B] Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus, subscripsi.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem, subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter card. tit. Sancti Laurentii in Lucina, subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter card. tit. Sanctorum Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Boetius presbyt. card. tit. Sancti Clementis, subscripsi.
  • Ego Ivo presbyt. card. tit. Sancti Laurentii in Damaso, subscripsi.
  • Ego Otto diaconus card. Sancti Georgii ad Velum [Col. 0487C] Aureum, subscripsi.
  • Ego Guido diaconus card. Sanctorum Cosmae et Damiani, subscripsi.
  • Ego Octavianus diac. card. S. Nicolai in Carcere, subscripsi.

Datum Laterani per manum Aimerici Sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIV Kal. Decembris, indict. III, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno decimo.

CDXXIV. Monasterii Richenbergensis (prope Goslariam) protectionem suscipit, disciplinamque ac possessiones confirmat. (Anno 1139, Nov. 25.) [HEINECCIUS, Antiq. Goslar., lib. II, p. 142.]

[Col. 0487D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERHARDO Richenbergensis ecclesiae praeposito, et ejus fratribus canonicam vitam professis tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Religiosis desideriis facile accommodare debemus assensum, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, vestris petitionibus clementer annuimus, et Richenbergensem ecclesiam, in qua divino vacatis servitio, praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam [Col. 0488A] in eodem loco perpetuis temporibus irrefragabiliter conservetur, adjicientes etiam ut nemini vestrum post factam ibi professionem, et habitum religionis assumptum, absque praelati sui licentia ad locum alium liceat transmigrare. Quascunque praeterea possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus, inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatam vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; [Col. 0488B] sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine divinae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud supremum judicem praemia aeternae [Col. 0488C] pacis inveniant. Amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Fabianensis Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Godefridus presbyter cardinalis tit. S. Vestinae ss.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis S. Angeli ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis S. Nicolai in [Col. 0488D] Carcere ss.

Datum Laterani per manus Almerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi card. et cancellarii apostolicae sedis, indictione III, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo octavo, pontificatus vero domni Innocentii II anno IX.

CDXXV. Clero et laicis dioecesis Hildesheimensis scribit; «ut nullus laicorum bona fratrum claustralium vel aliorum clericorum mobilia vel immobilia in vita seu in morte usurpare praesumat. » (Anno 1139, Nov. 27.) [JAFFÉ, Regesta Pontif. Rom., p. 589, ex tabulario regio Hannoverano.]

CDXXVI. Privilegium pro parthenone Quedlinburgensi. (Anno 1139, Dec. 11.) [LEUCKFELD, Antiq. Michaelst., 20.]

[Col. 0489A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo filiae BEATRICI, abbatissae Quintileburgensis monasterii, et universis sibi in ejusdem loci regimine regulariter successuris, in perpetuum.

Sicut gestorum veterum monumenta declarant, Quintilinburgense monasterium ab egregiae memoriae Henrico rege fundatum est, et sub censu annuo unius librae argenti beato Petro solvendo, eidem apostolorum principi ab ipso fundatore oblatum; praedecessores quoque nostri sanctae recordationis Agapitus. Joannes, Sylvester Romani pontifices, locum ipsum [Col. 0489B] in proprietatem atque tuitionem sedis apostolicae susceperunt, et scriptis authenticis munierunt. Nos igitur, quorum praecipue interest bona et possessiones sacrae Romanae Ecclesiae specialiter pertinentia propensius defensare, tuis petitionibus, dilecta in Domino filia Beatrix abbatissa, paterna benignitate annuimus, et Quintilingurgense monasterium cui, Domino auctore, praeesse cognosceris, situm juxta fluvium Boda, ad exemplum eorumdem praedecessorum nostrorum, apostolicae sedis patrocinio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet tam in ecclesiis, quam in decimis, vel aliis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, liberalitate principum, [Col. 0489C] oblatione fidelium, sive aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque posteris et illibata permaneant. Innovamus etiam et omnimodis prohibemus, ut nulli unquam ecclesiae vel personae, praeterquam Romano pontifici, idem coenobium submittatur. Sed nec alicui regum aliquando licentia pateat, idem coenobium quibuslibet hominibus in beneficium dare. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbatissa, vel qualibet sororum quae tibi in regimine abbatiae successerint, nulla ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quam sanctimoniales ipsius coenobii communi assensu, vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem providerint eligendam. Sicut autem praefatum [Col. 0489D] monasterium soli tantum Romano pontifici subjacere statuimus, ita nihilominus de personis tam clericorum quam laicorum seu caeteris rebus ad eumdem locum generaliter pertinentibus, et nostro servitio deputatis praesenti decreto sancimus, sicut eorumdem praedecessorum nostrorum sanctione noscitur institutum. Simili quoque modo decernimus, ut claustrum Sanctae Mariae in monte, secundum beati Benedicti Regulam, claustrum Sancti Wiperti in praefato loco Quintiliburg, necnon claustrum Sancti Nicolai in Winethusen juxta beati Augustini Regulam ordinentur. Universa insuper, quae ecclesiae Sancti Michaelis archangeli, sitae in loco qui vocatur Lapis Sancti Michaelis, ex bonis Burchardi quondam militis, nunc autem conversi [Col. 0490A] petitione et assensu ejus, dilecta in Christo filia Beatrix abbatissa, devotionis intuitu contulisti, eidem loco nihilominus confirmamus. Adjicientes etiam ut quicunque ibi Deo servire decreverint, sine proprio communiter et regulariter vivant. Quaecunque vero idem locus inpraesentiarum legitime possidet, aut in futurum rationabilibus modis poterit adipisci, tibi inconcussa manere decernimus, dum tamen eadem ecclesia sub Quintiliburgensis monasterii, sicut hactenus jure ac dispositione consistat. Id ipsum quoque de ecclesia S. Joannis Baptistae sita in Quintiliburg et hospitali domo ad suscipiendos pauperes juxta eam praesenti scripto statuimus. Verumtamen ibidem presbyter religiosus et sapiens statuatur, qui etiam pauperum curam gerat, exceptis [Col. 0490B] quoque excommunicatis, si quis ibi sepeliri desiderat, nequaquam prohibeatur, salva nimirum matricis ecclesiae justitia et reverentia.

Nulli igitur imperatorum, regum, archiepiscoporum, episcoporum, principum seu cujuslibet ecclesiasticae vel alterius dignitatis personae liceat eadem coenobia, aut sorores, vel fratres ibi Domino servientes, temere perturbare, aut eorum possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris, vel vestrarum sororum, vel fratrum usibus profutura. Ad indicium autem quod idem locus Beati Petri juris existat, singulis annis una libra argenti, nobis nostrisque successoribus census nomine persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica [Col. 0490C] saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum suum correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0490D] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Gerhardus presbyter cardinalis tituli S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Lucas presbyt. card. tit. Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Chrysogonus presb. card. tit. Sanctae Praxedis.
  • Ego Gregorius diacon. card. Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diacon. card. Sanctorum Cosmae et Damiani.

Datum Laterani per manum Almerici, S. Romanae Ecclesiae diac. card. et cancellari, III Idus Decembris, [Col. 0491A] indict. III, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno X.

CDXXVII. Privilegium pro monasterio Ravengirsburgensi. (Anno 1139, Dec. 11.) [GUNTHER, Cod. dipl. Rhen. Mos., I, 252.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WECELINO praeposito, ejusque fratribus in Ravenghenburchensi ecclesia canonicam vitam professis in perpetuum.

Religiosis desideriis facilem accommodare debemus assensum, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, vestris petitionibus clementer annuimus, et personas vestras ac Ravenghensburchensem ecclesiam, in [Col. 0491B] qua divino vacatis servitio, ad exemplum praedecessoris nostri sanctae memoriae papae Honorii, sub beati Petri ac nostra tutela suscipimus et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut ordo canonicus, secundum beati Augustini regulam, in eodem loco perpetuis temporibus irrefragabiliter conservetur. Obeunte vero te ejusdem loci praeposito vel tuorum quolibet successorum, nullus in eadem ecclesia qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, sed quem fratres communi assensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem regulariter providerint eligendum. Sane possessiones et bona, quae liberalitate illustris viri comitis Bertolfi, uxoris ejus Hadewic seu aliorum [Col. 0491C] fidelium oblatione inpraesentiarum juste et canonice possidetis, sive in futurum largiente Deo justis modis poteritis adipisci, firma vobis et illibata permaneant, salva dioecesani episcopi justitia et reverentia. Auctoritate quoque Dei, et beatorum apostolorum Petri et Pauli et nostra interdicimus ne quis ejusdem coenobii advocatiam absque praepositi et fratrum electione sibi usurpet. Prohibemus etiam ne idem advocatus ullum advocatum in eodem loco sibi substituere audeat. Electus autem nullum a fratribus canonicis, vel ab eorum officialibus servitium exigere praesumat, nec causas suas et placita infra septa et officinas claustrales agat. Archipresbytero synodum ibi habere non liceat absque nutu fratrum canonicorum, nec ab aliquo pecunia pro [Col. 0491D] ecclesiae redemptione exigatur omni deinceps tempore. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat vestram praefatam ecclesiam in aliquo perturbare, vel ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus molestare, sed omnia vobis integra conserventur, vestris et pauperum usibus profutura. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire praesumpserit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, [Col. 0492A] atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Albericus Hostiensis episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Intifredus presbyter cardinalis titulo Vellinae.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis titulo Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Grysogonus presbyter cardinalis titulo Praxedis.
  • [Col. 0492B] Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Gerardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, III Idus Decembris, indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno decimo.

CDXXVIII. Privilegium pro ecclesia Ilbenstadensi. (Anno 1139, Dec. 12.) [HUGO, Ord. Praem. Annal., I, Pr., p. 662.]

[Col. 0492C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ANTONIO praeposito, et fratribus in Eloffstadensi ecclesia canonicam vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Ad hoc Ecclesiae Catholicae cura nobis a summo pastore Deo commissa est, ut ipsius servos paternis affectibus diligamus, et eo amplius studeamus ipsorum devotiones modis omnibus confovere, quo ferventius ipsi disciplinis ecclesiasticis, et sanctorum Patrum regulis inhaerere noscuntur. Tunc denique omnipotente Domino gratus erit famulatus, si sanctorum locorum salubris institutio sanctae Romanae Ecclesiae patrociniis in religionis puritate fuerit conservata. Eapropter, dilecte in Domino fili Antoni praeposite, tuis justis postulationibus clementer [Col. 0492D] annuimus, et ecclesiam Eloffstadensem, cui auctore Domino praesides, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus: statuentes siquidem et apostolica auctoritate firmantes ut ordo canonicus secundum B. Augustini Regulam inibi perpetuis futuris temporibus irrefragabiliter conservetur. Praedicandi per omnem provinciam et modis omnibus in vita et morte salutem animarum operandi licentiam ab archiepiscopo vobis concessam, vel quaecunque alia bona eadem ecclesia in allodiis, decimis, mancipiis, terris cultis et incultis, inpraesentiarum juste et legitime possidet, tibi tuisque successoribus, et per nos eidem ecclesiae in perpetuum praesenti privilegio confirmamus; in quibus haec propriis nominibus [Col. 0493A] adnotanda subjunximus: fundum in quo nobiles comites Gotefridus et Oddo fratres eamdem vestram ecclesiam in honorem Dei Genitricis Mariae et apostolorum Petri et Pauli pro suorum peccatorum venia construxerunt, cum aliis possessionibus ab ipsis vobis collatis, allodium Dorcheim, allodium Rodae, teloneum vel naulum quod dilectus filius noster Lotharius imperator bonae memoriae Franchenwordae pro animae suae salute donavit, et allodium Tutnendorff; quaecunque praeterea in posterum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu quibuslibet justis aliis modis, auxiliante Domino, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci praeposito, [Col. 0493B] vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Augustini Regulam praeviderint eligendum. Liceat etiam vobis clericos vel laicos e saeculo fugientes, vel vestrae societatis castris inseri cupientes ad communionem in vita et in morte suscipere, nisi sint excommunicationis et alicujus conditionis vinculis innodati; nulli etiam fratrum liceat post habitum assumptum, et facta inibi professione, ex consortio vestro sine communi fratrum permissione discedere discedentem vero nullus episcoporum, abbatum monachorumque, nullus omnino hominum audeat sine praepositi et fratrum licentia suscipere [Col. 0493C] vel retinere. Ipsum vero transfugam, si secundo tertiove commonitus resipiscere forte contempserit, excommunicandi eum praelatus suus liberam habeat facultatem. In ecclesiis vero quas ecclesia vestra instituit, vel, Domino cooperante, futuris temporibus propagatura est, debita vobis reverentia secundum institutionem vestri ordinis impendatur. Si vero, quod absit! praelati ecclesiarum quae fuerint de vestro collegio propagatae, religionis destructores, vel alias turpis vitae et malae conversationis fuerint deprehensi, nihilominus corrigantur secundum quod apostatis seu fratribus vestrarum congregationum noscitur regulariter institutum. Insuper apostolica auctoritate praecipimus ut vester locus invitis fratribus [Col. 0493D] advocatum suscipere non cogatur. Si vero in Moguntina provincia interdictum fuerit generale prolatum, exclusis excommunicatis et interdictis, in ecclesiis vestrae parochiae libere divina vobis liceat officia celebrare. Decernimus ergo ut nulli archiepiscopo, nulli episcopo vel archidiacono, nulli omnino ecclesiasticae saecularive personae liceat vestram ecclesiam perturbare, vel aliquibus exactionibus opprimere, aut ejus possessiones auferre, seu ablatas retinere, minuere, aut quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, necessitatibus omnimodis profutura; salva nimirum Moguntini archiepiscopi canonica justitia et reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve [Col. 0494A] persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Jesu Christi Redemptoris nostri aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus, vel ibidem Domino servientibus, sit pax Domini Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • [Col. 0494B] Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Chrisogonus presb. card. tit. Praxedis.
  • Ego Georgius diaconus card. S. Angeli.

Datum Laterani per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancel., II Idus Decembris, indict. II, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno X.

CDXXIX. Monasterio S. Joannis Kastenbornensi asserit bona ab Ottone quondam episcopo Halberstadensi collata. (Anno 1139, Dec. 14.) [ Thuringia sacra, 305.]

[Col. 0494C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis fratribus in Caldebrunnensi Beati Joannis evangelistae ecclesia canonicam vitam professis tam praesentibus quam futuris in perpetuam memoriam.

Sicut sacrorum canonum docet auctoritas, tribus ex causis loca sanctorum mutanda sunt; quarum utique duas dilectus filius noster Otto quondam Alberstadensis episcopus in causa Ecclesiae de Revenigne intervenire cognoscens, scilicet incommoditatem [Col. 0494D] loci et importunitatem praedonum ob majorem fructum divini servitii communi fratrum suorum assensu praedia praefatae ecclesiae collata in Caldebrunnen transtulit et mutavit. Nos igitur, quorum praecipue interest ea quae a fratribus nostris fiunt rationabiliter, roborare et pia desideria opportunis adminiculis confovere, eamdem mutationem praedictis ex causis factam praesenti decreto firmamus et futuris temporibus ratam manere sancimus. Praedecessorum quoque nostrorum sanctae memoriae Calixti atque Honorii vestigiis inhaerentes, vitae canonicae ordinem quem in eadem ecclesia professi estis, perpetuis temporibus idem observari statuimus, eumdemque locum cum suis omnibus pertinentiis beati Petri patrocinio communimus. Quaecunque [Col. 0495A] praeterea possessiones, quaecunque bona a nobilibus viris Hermanno atque Wicmanno vel a quibuscunque fidelibus de suo jure eidem loco legitime collata sunt, sive in futurum, largiente Domino, juste et canonice conferri contigerit, firma semper vobis vestrisque successoribus et inconvulsa permaneant. Nulli ergo hominum liceat praedictam ecclesiam temere pertubare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere sive quibuslibet temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum Alberstatensis episcopi canonica reverentia. Obeunte vero ejusdem venerabilis loci praeposito, nullus ibi qualibet subreptionis astutia [Col. 0495B] seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel fratrum pars consilii sanioris secundum Deum elegerunt. Si quis igitur, decreti hujus tenore cognito, temere, quod absit! contraire tentaverit, honoris et officii sui periculum patiatur, aut excommunicationis ultione plectatur, nisi praesumptionem suam digna satisfactione correxerit. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, manu propria.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum martyrum Sergii et Bacchi, manu propria.
  • Ego Otto diaconus card. S. Georgii ad Velum Aureum, manu propria.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus, manu propria.
  • [Col. 0495C] Ego Albertus Albanensis episcopus, manu propria.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus, manu propria.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem, manu propria.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli S. Laurentii in Lucina, manu propria.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis SS. Joannis et Pauli, manu propria.
  • Ego Chrysogonus presbyter card. tituli S. Praxedis, manu propria.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Damaso.

Datum Laterani per manus Himerici S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellari, XVIII Kal. [Col. 0495D] Januar., indict. III, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno X.

CDXXX. Ad Gerardum praepositum Bonnensem. (Anno 1139, Dec. 16.) [GUNTHER, Cod. dipl. Rhen.-Mosell., I, 256.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERARDO Bunnensi praeposito, ejusque successoribus canonice instituendis in perpetuum.

Sicut sanctorum canonum docet auctoritas, sollicitudo et ordinatio Ecclesiarum ad episcoporum pertinet curam. Et quoniam ipsi per suam praesentiam non possunt omnia exercere, constituti sunt [Col. 0496A] archidiaconi, qui quasi episcoporum oculi universa perlustrent, ut statu Ecclesiarum nec non cleri et populi per eos plene comperto, quae corrigenda fuerint corrigi, et quae statuenda praestante Domino valeant confirmari. Qui etiam pro reparandis basilicis dioecesanis suggerunt sacerdoti, qui quoque inquirunt parochias et ornamenta vel res basilicarum et parochiarum gesta vel libertatum ecclesiasticarum episcopo referunt. A quibus insuper presbyterorum vel aliorum excessus eisdem episcopis nuntiantur. Ex quibus omnibus aperte colligitur quod archidiaconi debent absque aliquorum contradictione parochias visitare, et de animabus hominum ibi degentium curam gerere. Ideoque, dilecte in Domino fili Gerarde praeposite, sanctorum Patrum [Col. 0496B] vestigia prosequentes, et generalem consuetudinem Ecclesiae attendentes, licentiam et liberam potestatem certis temporibus visitandi et circumeundi decanias, quae in archidiaconatu vestro sitae sunt, videlicet Archoe et Zulphechoe, sicut in reliquis duabus, id est Yflensi et Sibergensi, hactenus facere consuevistis, tibi tuisque successoribus concedimus atque firmamus. Et quia novis morbis nova est adhibenda medicina, si raptores et malefactores Bunnensis ecclesiae commoniti resipiscere forte noluerint, et archiepiscopus requisitus eos secundum justitiam coercere neglexerit, postquam secundo et tertio evocati minime satisfecerint, interdicendi vel excommunicandi eos tua persona habeat facultatem. Nihilominus etiam constituimus ut sedem et [Col. 0496C] locum tam in choro Sancti Petri quam in publicis processionibus sive conventibus, ex justitiae aequitate, per Coloniensem ecclesiam vobis adjudicatum obtineatis. Vestra igitur interest ita honeste per Dei gratiam vivere et sanctae Romanae Ecclesiae matri vestrae devotos existere, ut ampliori gratia digni sitis. Si quis autem contra hujus nostrae constitutionis tenorem temere venire tentaverit, nisi praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat. Conservantes autem haec eorumdem benedictionum gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis titulo Sanctae [Col. 0496D] Crucis in Jerusalem.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis titulo Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis titulo Sancti Laurentii in Damaso.
  • Ego Grisogonus presbyter cardinalis titulo Praxedis.
  • Ego Conradus Sabiensis episcopus.
  • Ego Teodinus episcopus Sanctae Rufinae.
  • Ego Albericus Hostiensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • [Col. 0497A] Ego GG. diaconus cardinalis Sancti Angeli.

Datum Laterani per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XVII Kal. Januarii, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domini Innocentii secundi papae anno X.

CDXXXI. Monasterii SS. Petri et Pauli Cantuariensis privilegia confirmat. (Anno 1139.) [ Chronica W. Thorne apud TWYSDEN, Hist. Angl. Script., II, 1800.]

CDXXXII Ad Ludovicum Francorum regem. (Anno 1139.) [BALUZ., Miscell., II, 165.]

[Col. 0497B] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio LUDOVICO illustri et glorioso Francorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.

Gaudet agricola si arbor ab illo plantata altis haeret radicibus et fructum optimum praestat tempore opportuno. Cum ergo, charissime fili, tu nostris tanquam beati Petri manibus sis, ungente sancto Spiritu in regem a Domino consecratus, quanto de tuis bonis actibus et successibus jucundius gratulamur, tanto amaricosius, si secus egeris, contristamur. Nec decet regem ira stimulante ad illicita verba sive juramenta prorumpere, imo deberet cum magna maturitate et subtili libramine sermones suos actusque pensare et rerum exitum praevidere. Qui [Col. 0497C] vero sacrosanctam Romanam matrem Ecclesiam molitur offendere aut ejus dignitatem imminuere, in coelum os ponit et indignationem de supernis acquirit. Sed quia personam tuam sincera charitate et affectione paterna diligimus, preces tuas admittimus, et compatientes nobili et famosae Remensi Ecclesiae, licentiam eligendi in archiepiscopum idoneam et honestam personam, quae tamen non sit regimini episcopatus astricta, canonicis Remensibus indulgemus. Praecipimus autem ut consilio venerabilium fratrum nostrorum Gaufredi Carnotensis apostolicae sedis legati, Hugonis Antisiodorensis, Gosseni Suessionensis et Alvisi Atrebatensis episcoporum, Spiritu sancto cooperante, id fiat. Et quoniam [Col. 0497D] te Deus in regem eligi et ungi voluit ut sponsam suam, sanctam videlicet Ecclesiam, proprio sanguine suo redemptam, defenderes et ejus libertatem illibatam servares, per apostolica tibi scripta mandamus ac in remissionem peccatorum injungimus quatenus pravos illos Remensium conventus, quos compagnias vocant, potestate regia dissipes, et tam ecclesiam quam civitatem in eum statum et libertatem in qua erat tempore egregiae recordationis patris tui et fratris nostri Rainoldi archiepiscopi nuper defuncti reducas, damna vero quae Ecclesiae et ecclesiasticis personis a civibus sunt illata eis facias restaurari. Bonum est tibi ut Deus in hoc saeculo de te gaudeat defensore quam eum mala non corripiendo sentias in futuro ultorem.

CDXXXIII. Parthenonis SS. Georgii et Pancratii Heklingensis protectionem suscipit, bonaque ac jura confirmat. (Anno 1140, Jan. 10.) [ECCARD, Hist. geneal. princ. Sax. sup., p, 563.]

[Col. 0498A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae in Christo filiae IRMENGARDI abbatissae monasterii Sanctorum martyrum Georgii atque Pancratii de Kakelinge et sororibus sibi regulariter successuris in abbatiae regimine, in perpetuum.

In apostolicae sedis specula, disponente Deo, constituti, ita paternorum canonum nos convenit decreta librare, ut et omnibus sua justitia conservetur, et nulli, quantum in nobis exhibetur, tanto magis in earum tuitione nos decet esse sollicitos, et pro ipsarum [Col. 0498B] pace atque quiete attentius laborare. Quamobrem, dilecta in Domino filia, Irmengardis abbatissa, tuis votis paterna benignitate impertimur assensum, et monasterium Sanctorum Georgii et Pancratii, cui utique auctore Domino praesides, a nobili viro comite Bernardo fundatum et tam ab ipso, quam etiam a suis successoribus atque comitibus, videlicet Theoderico atque Helperico, ditatum, ejusdem Helperici filiis, scilicet Chunrado marchione atque Bernardo, simili devotionis intuitu in melius commutatum, sub tutelam beati Petri nostramque suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut ordo monasticus secundum beati Benedicti Regulam in eodem loco perpetuis temporibus irrefragabiliter conservetur. Quaecunque praeterea bona, quascunque [Col. 0498C] possessiones ex dono praedictorum virorum idem monasterium inpraesentiarum canonice possidet, aut aliorum virorum, quaecunque etiam in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, aut aliis justis modis, parante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque sororibus in abbatiae regimine successuris, et illibata permaneant. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbatissa, vel qualibet sororum tibi in eodem regimine succedentium, nulla ibi quavis subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quam sorores communi assensu, aut pars consilii sanioris secundum Dei timorem et regulam supradictam elegerint. Id ipsum quoque in persona praepositi, cum eligendus fuerit, observari censemus. Nulli igitur hominum [Col. 0498D] liceat praefatum vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione concessa sunt, usibus profutura. Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine [Col. 0499A] districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem haec omnipotentis Dei et beatorum Petri ac Pauli apostolorum ejus benedictionem et gratiam consequantur. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Theodoricus S. Rufini episcopus.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis ecclesiae S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis ecclesiae Sancti [Col. 0499B] Laurentii in Lucina.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis ecclesiae Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardinalis ecclesiae Sanctae Praxedis.
  • Ego Ivo presbyter card. ecclesiae Sanctorum Laurentii et Damasi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Hubaldus diaconus cardinalis Sancti Adriani.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Idus januarii, indictione III, Incarnationis Dominicae 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno decimo.

CDXXXIV. Monasterii S. Blasii possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1140, Jan. 21.) [NEUGART, Cod. diplom. Aleman., II, 68.]

[Col. 0499C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis B. [BERTHOLDO] abbati et fratribus monasterii Sancti Blasii, salutem et apostolicam benedictionem.

Licet ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio fratres nostros episcopos et abbates communiter honorare ac diligere debeamus, et Ecclesiis sibi commissis suam justitiam conservare, illis tamen propensiori cura nos convenit providere quos beato Petro et sanctae Romanae Ecclesiae constat specialius [Col. 0499D] adhaerere. Hujus rei gratia desideriis vestris clementer annuimus, et concessionem, quam vobis privilegii sui auctoritate praedecessor noster felicis memoriae Honorius confirmavit, nos quoque apostolica auctoritate praesenti scripto firmam atque ratam censemus, ut videlicet Ecclesias vestras ac decimas pertinentes Ecclesiis quas habetis vel habebitis, [Col. 0500A] et a laicis recipere annuente Domino poteritis, vestris perpetuo usibus obtineatis, absque omni episcoporum vel aliorum contradictione, salva tamen episcopali reverentia. Propriis vero nominibus duximus exprimendas ecclesias quas inpraesentiarum idem venerabilis locus possidet cum utilitate decimarum. Ecclesia Nallingen , quae ab Anshalmo nobili viro cum dimidia portione decimarum est delegata, ecclesia Batimaringin , quae ab Arnoldo cum medietate decimarum monasterio est tradita, ecclesia Sneisanc , quae cum media portione decimarum Ecclesiae Sancti Blasii ab Erlewino comite est oblata, ecclesia Berowe et Nunkilcha quae a Gotefrido etiam cum portionibus decimarum sunt collatae. In his ergo vestris ecclesiis [Col. 0500B] et in aliis quas habetis, decernimus ut nulli omnino hominum liceat vestrum praefatum monasterium temere perturbare, vel quibuslibet vexationibus infestare. Si quis autem hujus nostrae confirmationis auctoritatem sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat. Amen.

Data Laterani, XII Kal. Feb., anno 1137.

CDXXXV. Privilegia ab imperatoribus atque antecessoribus suis monasterio S. Blasii collata, cellasque et ecclesias ejusdem confirmat. (Anno 1140, Jan. 21.) [NEUGART, ibid., p. 68.]

[Col. 0500C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERTOLDO abbati monasterii S. Blasii, quod in Constantiensi episcopatu, in loco videlicet qui Nigra Silva dicitur situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Licet ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio, etc., ut supra in bulla an. 1137. Hujus rei gratia, dilecte in Domino fili Bertolde abbas, tuis desideriis paterna benignitate annuimus et monasterium Beati Blasii cui auctore Deo praeesse dignosceris, praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice [Col. 0500D] possidet, aut in futurum concessione pontificum, etc. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: videlicet cellas Hochsenhusen , Berowa , Wittenowa , Burgelun , cum omnibus earum pertinentiis, ecclesias quoque Nunchilcha, Sneisanc, Birbomestorf , Bathmaringin, Griezheim , similiter cum omnibus earum appendiciis, [Col. 0501A] cellam etiam Wizelinhoven , cum suis pertinentiis. Confirmamus quoque dispositionem illam quam bonae recordationis Henricus quartus imperator de monasterii vestri libertate et advocatia constituit , et praedecessor noster felicis memoriae Calixtus auctoritatis suae privilegio roboravit , atque dilectus filius noster Lotharius rex praecepti sui firmitate munivit , et sanctae recordationis PP. Honorius episcoporum et cardinalium deliberatione firmavit , et nos in Lateranensi concilio approbavimus . Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat vestrum praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel quibuslibet vexationibus infestare, sed omnia integra conserventur [Col. 0501B] eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur, etc. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae eps. ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae eps. ss.
  • Ego Albericus Hostiensis eps. ss.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Lucas presb. card. tit. Sanctorum Joan. et Pauli ss.
  • Ego Boetius presb. card. tit. S. Clementis ss.
  • Ego Ivo presb. card. tit. Sanctorum Laurentii et Damasi ss.
  • [Col. 0501C] Ego Grisogonus presb. card. tit. S. Praxedis ss.
  • Ego Gregorius diac. card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diac. card. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Uass. diac. card. S. Eustachii ss.
  • Ego Gregorius diac. card. S. Angeli ss.

Datum Laterani per manum Aimerici S. Rom. Eccles. diac. card. et cancell. XII Kal. Febr., indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1140, pontificatus vero domini Innoc. II papae anno X .

CDXXXVI. Donationem quartae partis villae in Oningen, a Cunrado duce Zaringiae Augiensi monasterio factam, confirmat. (Anno 1140, Febr. 17.) [HERGOTT, Geneal. Hasb., II, p. 160.]

[Col. 0501D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio FRIDELOO, abbati Augiensis monasterii, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0502A] Ex commisso nobis a Deo apostolatus officio Ecclesiarum omnium curam nos convenit gerere, et si qua eis oblatione, seu donatione fidelium conferuntur, apostolico debemus munimine roborare. Quam profecto sollicitudinem erga Augiense monasterium tanto ampliorem gerere volumus, quanto specialius idem locus cum rebus ad ipsum pertinentibus, ad jus beati Petri cognoscitur pertinere. Eapropter, dilecte in Domino fili Frideloe abbas, tuis petitionibus gratum praebentes assensum, quartam partem villae Oningin, ab illustri viro Chunrado duce Zaringin cum omni jure et justitia, quam ipse successione haereditaria inibi habebat, Augiensi monasterio pia devotione collatam, in perpetuum tibi, tuisque successoribus, et per vos eidem coenobio [Col. 0502B] confirmamus et praesenti privilegio communimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat vel ecclesiam vestram, super hac nostra confirmatione de caetero molestare, aut de praedicta portione villae aliquam vobis injuriam irrogare. Si quis autem hanc donationem, seu oblationem infringere, vel mutare ausu temerario attentaverit, secundo tertiove commonitus, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et donec corrigat reatum suum, excommunicationi subjaceat. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Theodwinus episcopus Sanctae Rufinae.
  • [Col. 0502C] Ego Gotho Sanctae Romanae Ecclesiae cardinalis.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis tit. Sanctorum Laurentii et Damasi.
  • Ego Grisogonus presbyter cardinalis tit. Sanctae Praxedis.

Data Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIII Kalend. Mart. indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1139; pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XI.

CDXXXVII. Privilegium pro monasterio S. Mariae de Berghe. (Anno 1140, Febr. 26.) [LACOMBLET, Urkundenb., I, p. 221.]

[Col. 0502D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BERNONI abbati monasterii Sanctae Mariae de Berghe ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Hoc nimirum intuitu, dilecte in Domino [Col. 0503A] fili Berno abbas, tuis postulationibus clementer annuimus et monasterium Sanctae Mariae de Berghe cui, Domino auctore, praesides, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum, concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant; in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: haereditatem Berghe ab illustri viro Adolfo comite Coloniensi ecclesiae ad fundandam et statuendam ibi religionem pro sua devotione collatam; curtem [Col. 0503B] quoque Bochem cum decimis suis; terram juxta Bladesheim sitam quae dicitur Cameruost cum decimis suis. Curtem quoque Wanemala et vineam in episcopatu Herbipolensi sitam in monte qui dicitur Thaebog, et vineam unam Truensthorp (Dransdorf); vineam etiam in Bagaracha cum decimis suis. Decernimus etiam ut de laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis, seu vestrorum animalium nutrimentis, decimas dare non cogamini. Ordo sane monasticus, qui secundum beati Benedicti Regulam et institutionem fratrum Cisterciensium in eodem monasterio est per Dei gratiam constitutus, perpetuis temporibus ibidem conservetur. Ut autem divinis officiis liberius vacare possitis, constituimus ne [Col. 0503C] abbas, qui praefato coenobio pro tempore praeerit, ad synodum vel saecularia judicia, nisi magna et evidente necessitate, cogatur. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatum monasterium vestrum temere perturbare, vel ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo [Col. 0503D] examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinae episcopus ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. Sanctae Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • [Col. 0504A] Ego Lucas presbyter cardinalis tit. SS. Joannis et Pauli ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis S. Nicolai in Carcere ss.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss.

Data Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, IV Kalend. Martii, indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XI.

CDXXXVIII. Ecclesiae Misnensis possessiones, petente Godebaldo episcopo, confirmat. (Anno 1140, Febr. 27.) [JAFFÉ, Regesta Rom. pont., p. 589, «ex schedis Pertzii.]

CDXXXIX. Privilegia exemptionesque abbatiae Egmondanae, monachorum Benedictinorum, et simul abbatiae Reinsburgensis, nobilium monialium ejusdem ordinis in Hollandia confirmat. (Anno 1140, Febr. 28.) [MIRAEI Opp. dipl., IV, p. 13.)

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio WALTERO Egmondensis monasterii abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0504C] Nobilis vir Theodoricus comes de Hollandt Hierosolymam proficiscens, nostram praesentiam adiit. Inter caetera vero, quae secum de morum correctione et suae vitae institutione contulimus, idem illustris vir tam vice sua quam etiam Petronillae comitissae matris suae Egmondense monasterium, atque etiam Reynsburgense beato apostolorum principi devotionis intuitu proprietario jure obtulit, atque contradidit.

Et nos igitur, quorum praecipue interest jura ejusdem coelorum clavigeri specialiter defensare, eadem venerabilia loca in proprietatem atque protectionem S. Romanae Ecclesiae suscepimus, eaque cum omnibus suis pertinentiis praesentis scripti patrocinio [Col. 0504D] communimus.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefata monasteria temere perturbare, eorum possessiones auferre, vel ablatas retinere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura.

Ad indicium autem quod eadem monasteria B. Petri juris existant, singulis annis tam tu quam successores tui quatuor solidos Frisingensis monetae nobis nostrisque successoribus census nomine persolvetis.

Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam [Col. 0505A] temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat.

Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Bene Valete.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli S. Crucis in Hierusalem subscripsi.
  • [Col. 0505B] Ego Otto diaconus cardinalis tituli S. Georgii subscripsi.
  • Ego Michael presbyt. cardinalis tituli S. Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus subscripsi.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tituli SS. Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Albertus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Georgius diaconus S. Angeli subscripsi.

Data Laterani per manum Aimerici Theodorici, S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, pridie Kalendas Martii, indictione tertia, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo nono, pontificatus vero domni Innocentii [Col. 0505C] papae secundi anno undecimo.

CDXL. Privilegium pro ecclesia S. Gentiani Balgentiacensi. (Anno 1140, Mart. 6.) [ Gall. Christ. VIII, Instr. 506, ex autographo.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOSCELINO abbati Sancti Gentiani de Balgentiaco ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Inter caetera quae de cura universalis Ecclesiae nobis imminent, religiosorum quieti nos convenit attentius providere, qui quanto fragiliores sumus, tanto magis eorum orationibus indigemus. Hoc nimirum intuitu, dilecte in Domino Josceline abbas, [Col. 0505D] tuis postulationibus clementer annuimus, et ecclesiam Sancti Gentiani, cui Deo auctore praeesse dignosceris, apostolicae sedis privilegio communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam in vestra B. Dei Genitricis Sanctique Gentiani ecclesia institutus, perpetuis temporibus ibidem conservetur. Sancimus etiam ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste ac legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: ecclesiam S. Firmini [Col. 0506A] cum decima quae ad ipsam pertinet, et parochia totius villae, et omnibus caemeteriis, necnon capella Sancti Nicolai, et capella Sancti Lazari, ecclesiam S. Petri de Vosone cum decima, et terra, et omnibus quae ad ipsam pertinent, ecclesiam Santi Andreae de Darneto cum omnibus suis pertinentiis, tres arpennos etiam vinearum in eadem villa, ecclesiam Sancti Stephani de Marciliaco, ecclesiam Sancti Sulpitii de Lalliaco, ecclesiam sancti Aniani de Boola, ecclesiam Sancti Joannis de Tovers, et capellam Sancti Martini, quae est in coemeterio ejusdem ecclesiae, ecclesiam Sancti Petri de Poliaco, ecclesiam sancti Petri de Villecerlo, ecclesiam Sancti Leobini de Pireto terram de Feucis de Sisuinnai, terram Melsdun, terram de Pireto super [Col. 0506B] Malvam, terram de Castris, terram de Villemani, terram de Taupennis, medietatem molini de Porta, medietatem molini de Tovers, molendinum de Trusseth, decimam de Chosel, viginti solidos in pedagio de Firmitate Neberti. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Augustini regulam, providerint eligendum, qui ab Aurelianensi episcopo sine pravitate aliqua consecretur.

Adjicimus etiam ut nemini fratrum liceat post factam in vestra ecclesia professionem absque tua licentia et capituli ad alia loca transmigrare, discedentem [Col. 0506C] vero nullus audeat retinere, qui etiam secundo tertiove vocatus, si, quod absit! redire contempserit, praelatus suus in eum canonicam sententiam proferendi habeat facultatem, sed nec alicui liceat vobis invitis novas ecclesias vel oratoria in parochiis vestris construere, salva auctoritate et reverentia S. Romanae Ecclesiae. Tua itaque interest, dilecte in Domino fili Josceline abbas, divina suffragante clementia, honeste vivere, et fratres tuos si forte quandoque excesserint, communicato fratrum tuorum consilio transmutare.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam vestram ecclesiam perturbare, vel ejus possessiones auferre, ablatas retinere, minuere, seu [Col. 0506D] quibuslibet vexationibus molestare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire praesumpserit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus et nostram incurrat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, [Col. 0507A] et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis Sancti Laurentii in Lucina.
  • Ego Lictifredus presbyter cardinalis tit. Vestinae.
  • Ego Lucas presbyter cardinalis tit. Sanctorum Joannis et Pauli.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis tit. Sancti Laurentii in Damaso
  • [Col. 0507B] Ego Crisogonus presbyter cardinalis Sanctae Praxedis.
  • Ego Conradus Sabiniensis episcopus.
  • Ego Albertus Albiniensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Gregorius cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Vassallus diaconus cardinalis S. Eustachii.
  • Ego . . . . . presbyter Sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis.
  • Ego Goizo sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis.
  • Ego Rainerius diaconus cardinalis sanctae Romanae [Col. 0507C] Ecclesiae.

Data Laterani per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, pridie Nonas Martii, Incarnationis Dominicae anno 1139, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno undecimo.

CDXLI. Privilegium pro ecclesia S. Nicolai Miserayensi. (Anno 1140, April. 3.) [ Gall. Christ., II, Instrum., 59.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis GERALDO priori de Miseraico, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, in eodem loco religiosam vitam professis in perpetuum.

[Col. 0507D] Qui religiosos fovet, et piis eorum desideriis facilem praebet assensum, gratum Domino immolat holocaustum. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris postulationibus paterna benignitate annuimus, et ecclesiam Beati Nicolai de Miseraico in qua divino vacatis servitio, sub Beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communivimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis [Col. 0508A] vestrisque successoribus illibata permaneant. Sancimus etiam ut in eodem loco perpetuis futuris temporibus enitescat religio; interdicimus etiam ut nulli omnino hominum fas sit de vestris laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis, vel de fructu vestrorum animalium decimas exigere. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel oblatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis igitur in futurum huic nostro decreto contraire praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum [Col. 0508B] ejus incurrat et excommunicationi subjaceat. Conservantes autem haec, omnipotentis Dei et eorumdem apostolorum benedictionem et gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episc.
  • Ego Conradus Sabin. episcopus.
  • Ego Theoduinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Anselmus presbyter cardin. titulo Sancti Laurentii in Lucina.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Chrisogonus presbyter cardin. titulo Sanctae Praxedis.
  • [Col. 0508C] Ego Ramerius presbyter cardinalis titulo S. Priscae.
  • Ego Griso presbyter cardin. titulo S. Caeciliae.
  • Ego Octavianus diaconus cardin. titulo S. Nicolai in Carcere.

Datum Laterani per manum Aimerici, S. Romanae ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, tertio Nonas Aprilis, indictione tertia, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo trigesimo sexto , pontificatus domini Innocentii II papae anno undecimo.

CDXLII. Canonicorum Veronensium possessiones et jura confirmat. (Anno 1140, April. 16.—Fragmentum.) [UGHELLI, Italia Sacra, V, 781.]

[Col. 0508D]

In canonicorum tabulario reperitur Innocentii II diploma ad favorem Gilberti archipresb. caeterorumque canonicorum Ecclesiae Veronensis, iisdem omnino verbis conceptum quibus Calixti II diploma pro iisdem.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancellarii XVI Kal. Maii, ind. III, Incarnationis Dominicae anno 1140, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno XI.

  • [Col. 0509A] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episc.
  • Ego Theodovinus episc. Portuensis, et S. Rufinae.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurent. in Lucina.
  • Ego Gotifredus presb. card. tit. S. . . . . . .
  • Ego Grisogonus presb. card. tit. S. Praxedis.
  • Ego Presbyter de titulo Pastoris cardinalis presbyter.
  • Ego W. presb. card. tit. S. Grisogoni.
  • Ego Gozo presb. card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • [Col. 0509B] Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica.
  • Ego Thomas S. R. E. diac. card.

CDXLIII. Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi ecclesiam S. Salvatoris in Mustolio committit, ea lege ut duodecim monetae Lucensis denarii quotannis persolvantur. (Anno 1140, April. 21.) [ Bullar. Lateran., 18.]

CDXLIV. Ecclesiam S. Vincentii Bergomatem tuendam suscipit et ejus bona ac jura confirmat. (Anno 1140, April. 29.) [LUPUS, Codex diplom. Bergam., II, p. 1022.]

[Col. 0509C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ALBERTO archipresbytero ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris in Pergamensi ecclesia Sancti Vincentii canonice viventibus in perpetuam memoriam.

Commissae nobis apostolicae sedis auctoritas nos hortatur ut locis et personis ejus auxilium devotione debita implorantibus, tuitionis praesidium impendere debeamus. Quia sicut injusta petentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima et justa poscentium non est differenda petitio, praesertim eorum qui cum honestate vitae et laudabili morum compositione gaudent omnipotenti Deo deservire. [Col. 0509D] Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis et rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et Beati Vincentii martyris ecclesiam una cum vestrae congregationis collegio et cum omnibus ad eamdem ecclesiam pertinentibus sub apostolicae sedis tutela protectioneque suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus. Statuimus enim ut quascunque possessiones, quaecunque bona in ecclesiis, oppidis, villis, decimis, et nundinarum redditibus seu aliis rebus, eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis rationabiliter, auxiliante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus in perpetuum [Col. 0510A] et illibata permaneant. Decernimus ergo ut, quandiu in canonicae disciplinae observantia permanseritis, nulli omnino hominum liceat ecclesiam vestram temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel importunis angariis seu temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Interdicimus etiam ut nec episcopo, nec archiepiscopo liceat, nec etiam alicui personae facultas sit vestrae communitatis bona in proprios usus deflectere, sive in beneficium aliis dare, vel quibuscunque aliis modis a praebenda fratrum vel communi utilitate alienare. Locationes vero seu commutationes aut investitiones praedictorum [Col. 0510B] absque communi fratrum consilio nullatenus perpetrentur, nec hujusmodi jus ab episcopo vel personis quibuslibet invadatur, salva tamen canonica Catholicorum episcoporum Pergamensium reverentia.

Si quis igitur in posterum archiepiscopus, episcopus, imperator, rex, dux, princeps, comes aut vicecomes, sive quaelibet ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo [Col. 0510C] examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Theodewindus episcopus S. Rufinae subscripsi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. Sancti Laurentii in Lucina subscripsi.
  • [Col. 0510D] Ego Wido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos subscripsi.
  • Ego Ivo presbyt. cardinal. tit. S. Laurentii in Damaso subscripsi
  • Ego Grisogonus presbyt. cardinal. tit. Sanctae Praxedis subscripsi.
  • Ego Gregorius presb. card. tit. Calixti subscripsi.
  • Ego Presbit. ( sic ) tituli Pastoris cardinalis presbyter subscripsi.
  • Ego Goizo presbyt. cardin. tit. Sanctae Caeciliae subscripsi.
  • Ego Gregorius diacon. card. tit. Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • [Col. 0511A] Ego Otto diac. card. Sancti Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Vassalus diac. card. Sancti Eustachii subscripsi.
  • Ego Gerardus diac. card. Sanctae Mariae in Dominica subscripsi.
  • Ego Octavianus diac. card. Sancti Nicolai in Carcere subscripsi.
  • Ego Thomas diac. card. sanctae Romanae Ecclesiae subscripsi.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diaconus card. subscripsi.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diacon. cardinalis et cancellarii III Kalend. Maii, indict. III, Incarnationis Dominicae [Col. 0511B] anno 1140, pontificatus domni Innocentii II papae anno XI.

CDXLV. Monasterii S. Maximini Trevirensis tutelam suscipit possessionesque confirmat. (Anno 1140, Maii 6.) [HONTHEIM, Hist. Trevir. diplom., I, 543.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio SIGERO abbati monasterii S. Maximini, quod in suburbio Trevirensi situm est, ejusque successoribus regulariter substituendis.

Incomprehensibilis et ineffabilis divinae miseratio potestatis nos hac providentiae ratione in apostolicae sedis administratione constituit, ut paternam de omnibus Ecclesiis sollicitudinem gerere studeamus. [Col. 0511C] Siquidem sancta Romana Ecclesia, quae a Deo sibi concessum omnium Ecclesiarum retinet principatum, tanquam diligens et mater singulis, ut debet, Ecclesiis instanti vigilantia providere. Ad ipsam enim, quasi ad caput, et matrem, ab omnibus est concurrendum, ut ejus visceribus nutriantur, auctoritate defendantur, et a suis oppressionibus releventur. Condecet igitur ut ecclesiae et venerabilia loca, maxime quae ad speciale jus et singularem proprietatem sanctae Ecclesiae (cui Deo auctore servimus) spectant, specialioris praerogativae sortiantur honorem, et apostolicae auctoritatis munimine roborentur. Quamobrem, dilecte in Domino fili, Sigere abbas, tuis ac tuorum fratrum justis postulationibus [Col. 0511D] clementius inclinati, ad instar praedecessorum nostrorum, sanctae recordationis Gregorii, Agapiti, Joannis; item Joannis, et Leonis noni, Romanorum pontificum, beati Maximini monasterium, cui auctore Domino praesides, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et praesenti privilegio communimus. Statuimus enim ut quascunque possessiones, quaecunque bona in ecclesiis, villis, terris, cultis vel incultis, seu aliis rebus eidem monasterio inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum, imperatorum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, tibi tuisque successoribus, ac fratribus inibi Domino pro tempore famulantibus, [Col. 0512A] firma in perpetuum et illibata consistant. In quibus haec propriis duximus imprimenda vocabulis: in archiepiscopatu Trevirensi villas cum ecclesiis Bescha, Willera, Drudelinga, Murmiringa, Mamhra, Daleheim, Frisinga, Tavena, Berga cum appendiciis suis, Emmelde, Luttrestharra, Billicha, Marchidictum cum appendiciis suis, Oldinga, Schitelinga, Mudeuurt, Mersche, Liniche cum pertinentiis suis, Everlinga, Voela, Ham cum appendiciis suis in pago Bidgowe, Ratersdorff, Buchstat, Frankingun, Ebbena, Metzrich, Stedeheim, Enselinga, Simonisvilla, Meisbreth, Kenne, Insula, Lonquich, Vallis cum appendiciis suis, Riola, Lorche, Poliche, Decima cum appendiciis suis, Martinivilla, Bumaga cum pertinentiis suis, Budelbach, Lovena, Rivenacha, Gunderhausen [Col. 0512B] cum appendiciis suis, Prichena cum pertinentiis suis, ecclesiam de Talefangh, ecclesiam de Remiche, ecclesiam de Wimerskirche, ecclesiam de Lunesdorff, ecclesiam de Cumiciaco, ecclesiam de Steinsele, ecclesiam de Schoneberga, ecclesiam de Betresdorff; in archiepiscopatu Moguntino ecclesiam Sancti Christophori cum domibus, et areolis in ipsa civitate, ecclesiam de Wyldenstein, ecclesiam de Gozoluesheim, ecclesiam de Albucha, ecclesiam de Winheim, ecclesiam de Flancheim, ecclesiam de Husun. Item villas cum Suapeheim, Evernesheim, Briccenheim, Buckenheim, Esenheim, Apula cum suis appendiciis, Scheringesfeld, Mammeldal, Siemera; in archiepiscopatu Coloniensi, Oxesheim cum ecclesia, Leccenic cum ecclesia, Buddelar, et Barwillere [Col. 0512C] cum ecclesia et appendiciis suis; in episcopatu Leodiensi Aselbrunna cum ecclesia, Curmeringa, Fractura; in episcopatu Metensi, in ipsa civitate domos cum areolis, vineis et agris; ecclesiam de Theodonisvilla cum quinque mansis, Wilre cum ecclesia, ecclesiam de Lutzelkirche, Bisanga cum ecclesia et suis pertinentiis, Wirtzkircha cum ecclesia, Tincheris, Vriulcurt, Vkenishem; piscationem quoque Roveri fluvii, et vennam in eo constructam vobis nihilominus confirmamus. Ecclesias insuper, et alias possessiones ad praefatam abbatiam pertinentes cum decimis et dotibus suis, et cunctas salicas decimationes, quas in usus hospitum, pauperum et peregrinorum felicis memoriae praedecessor [Col. 0512D] noster Leo papa vestro monasterio habendas concessit, vobis nihilominus confirmamus. Libertatem etiam a Romanis pontificibus, et religiosis regibus, sive imperatoribus monasterio vestro collatam, inviolatam servari decernimus, ut videlicet idem locus nulli unquam sedi vel Ecclesiae subdatur, sed sub sanctae Romanae Ecclesiae jure et patrocinio, et imperatorum mundiburdio seu tuitione consistens, ea libertate et immunitate fruatur quam idem monasterium a Romanis pontificibus et imperatoribus noscitur habuisse. Nulla etiam cujuslibet dignitatis persona, nisi a te vel tuo quolibet successore invitata, infra praefatum monasterium quidquam pro suo libitu audeat ordinare vel ausu temerario exercere. Obeunte vero te ejusdem loci abbate, vel tuorum [Col. 0513A] quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, seu pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, praeviderint eligendum. Sane sepulturam ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum, qui se illic sepeliri deliberaverint devotioni (nisi forte excommunicati sint) nullus obsistat. Decernimus ergo ut nulli unquam ecclesiasticae saecularive personae liceat praefatum vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, sive quibuslibet fatigare molestiis, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in [Col. 0513B] posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimis corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud supremum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • [Col. 0513C] Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Chrisogonus presbyter card. tit. S. Praxedis.
  • Ego Ivo card. presbyter S. Laurentii in Damaso.
  • Ego G. G. card. presbyter tit. Sancti Calixti.
  • Ego Ribaldus presbyter card. tit. S. Anastasiae.
  • [Col. 0514A] Ego Wido presbyter card. tit. S. Chrisogoni.
  • Ego Presbiter tit. Pastoris cardinalis presbyter.
  • Ego Goizo presbyter card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Conradus Sabiniensis episcopus.
  • Ego Theodevinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Alberius Albanensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Otto diaconus card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Vasallus diaconus card. S. Eustachii juxta templum Agrippae.
  • Ego Hubaldus diaconus card. S. Mariae in Via Lata.
  • [Col. 0514B] Ego Octavianus diaconus card. S. Nicolai in Carcere.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis.

Datum Laterani per manum Almerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi, cardinalis et cancellarii, secundo Nonas Maii, indictione tertia, anno Incarnationis Dominicae 1140, pontificatus vero domini Innocentii secundi papae anno undecimo, etc. .

CDXLVI. Ad Alberonem archiepiscopum Trevirensem. Jubet ut monasterium S. Maximini in ordinem reducat. (Anno 1140, Maii 8.) [WURTVEIN, Nova subsidia, IX, p. 202.]

[Col. 0514C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALBERONI Trevirensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.

Laboribus tuis affectione paterna compatimur, et in quibus secundum Deum possumus opem et consilium tibi tanquam charissimo fratri nostro [Col. 0515A] libenter impendimus . Scire te quidem volumus, quod abbatem Sancti Maximini accepta securitate, ut de causa, pro qua excommunicatus fuerat, mandatis nostris obediat, absolvi fecimus, absolutum vero ad tuam discretionem remittentes, viva voce sibi praecipimus ut tibi tanquam proprio archiepiscopo obedientiam et reverentiam cum humilitate exhibeat. Tua itaque interest, ad reformandam in eodem monasterio religionem studiose impendere, et ad pacem et tranquillitatem ipsius loci et fratrum ibidem Domino servientium propensius operam dare . Electionem quam clerici Sancti Florini de Moguntino praeposito contra SS. Patrum decreta fecerant, non approbavimus; propterea quod, sicut praecepimus, Henricus comes Namurcensis [Col. 0515B] episcopatum tuum rapinis et incendiis vastaverit, per praesentia tibi scripta mandamus, quatenus ipsum ab ecclesiae tuae infestatione, et tua desistere et de damnis et illatis injuriis satisfacere districte commoneas, cum censura exercens. Nos autem sententiam quam in eum canonice promulgaveris, auctore Domino ratam habebimus .

Datum Laterani VIII Idus Maii.

CDXLVII. Ad Henricum Senonensem et Rainaldum Remensem episcopos, et Bernardum abbatem Claraevallensem.—De Abaelardo et Arnaldo de Brixia damnatis, et monasterio includendis, librisque eorum comburendis. (Anno 1140, Jul. 16.) [MANSI, Concil., XXI, 564.]

[Col. 0515C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus HENRICO Senonensi, RAINALDO Remensi, archiepiscopus, eorumque suffraganeis, et charissimo in Christo filio BERNARDO Claraevallensi, abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Testante Apostolo (Ephes. IV) , sicut unus Deus, una fides esse dignoscitur, in qua tanquam immobili fundamento, praeter quam nemo aliud potest ponere, firmitas Catholicae Ecclesiae inviolata consistit. Inde est quod B. Petrus apostolorum princeps pro eximia hujus fidei confessione audire meruit: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo [Col. 0515D] Ecclesiam meam (Matth. XVI) . Petram utique firmitatem fidei, et Catholicae unitatis soliditatem manifeste designans. Haec siquidem est inconsutilis tunica [Col. 0516A] Redemptoris nostris, super quam milites sortiti sunt, sed eam dividere minime potuerunt. Contra quam in initio fremuerunt gentes, et populi meditati sunt inania; astiterunt reges terrae, et principes convenerunt in unum. Verum apostoli duces Dominici gregis, et eorum successores apostolici viri, ardore charitatis et zelo rectitudinis succensi, fidem defendere, et eam in cordibus populorum proprii sanguinis effusione plantare non dubitaverunt. Demum cessante persecutorum rabie, imperavit ventis, et facta est in Ecclesia tranquillitas magna. Sed quia hostis humani generis semper circuit, quaerens quem devoret, ad expugnandam sinceritatem fidei, fraudulentam haereticorum fallaciam subinduxit. Contra quas veri Ecclesiarum [Col. 0516B] rectores viriliter insurgentes, eorum prava dogmata cum ipsorum auctoribus condemnarunt, in magna namque Nicaena synodo Arius haereticus est damnatus. Constantinopolitana synodus Manichaeum [ f. Macedonium] haereticum debita sententia condemnavit. In Ephesina synodo Nestorius condignam sui erroris condemnationem recepit. Chalcedonensis quoque synodus Nestorianam haeresim et Eutychianam cum Dioscoro et ejus complicibus justissima sententia confutavit. Marcianus praeterea, licet laicus, Christianissimus tamen imperator, Catholicae fidei amore succensus, praedecessori nostro sanctissimo papae Joanni scribens, adversus eos qui sacra mysteria profanare contendunt, inter caetera sic loquitur, dicens: «Nemo clericus, vel [Col. 0516C] alterius cujuslibet conditionis, de fide Christiana publice conetur in posterum tractare, Nam injuriam facit judicio reverendissimae synodi, si quis semel judicata et recte disposita revolvere et iterum disputare contendit: et in contemptores hujus legis, tanquam in sacrilegos, poena non deerit. Igitur si quis clericus erit, qui publice tractare de religione ausus fuerit, a consortio clericorum removebitur.» Dolemus autem quoniam, sicut litterarum vestrarum inspectione et missis a fraternitate vestra nobis errorum capitulis cognovimus, in novissimis diebus, quando instant periculosa tempora, magistri Petri Abaelardi perniciosa doctrina, et praedictorum haereses, et alia perversa dogmata Catholicae fidei [Col. 0516D] obviantia, pullulare coeperunt. Verum in hoc maxime consolamur, et omnipotenti Deo gratias agimus, quod in partibus vestris pro patribus tales [Col. 0517A] filios suscitavit, et in tempore apostolatus nostri in Ecclesia sua tam praeclaros voluit esse pastores, qui novi haeretici studeant calumniis obviare, et immaculatam sponsam uni viro virginem castam exhibere Christo. Nos itaque qui in cathedra S. Petri, cui a Domino dictum est: Et tu aliquando conversus confirma fratres tuos (Luc. XXII) , licet indigni, residere conspicimur, communicato fratrum nostrorum episcoporum cardinalium consilio, destinata nobis a vestra discretione capitula, et universa ipsius Petri dogmata, sanctorum canonum auctoritate, cum suo auctore damnavimus, eique tanquam haeretico perpetuum silentium imposuimus. Universos quoque erroris sui sectatores et defensores, a fidelium consortio sequestrandos, et [Col. 0517B] excommunicationis vinculo innodandos esse censemus.

Datum Laterani XII Kal. Augusti,

CDXLVIII. Ad Samsonem Remensem, Henricum Senonensem, episcopos, et Bernardum abbatem Claraevallensem.—De Abaelardi et Arnaldi damnatione. (Anno 1140, Jul. 16.) [MANSI, Concil., XXI, 565.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus SAMSONI Remensi, HENRICO Senonensi archiepiscopis, et charissimo in Christo filio BERNARDO Claraevallis abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Per praesentia scripta fraternitati vestrae mandamus [Col. 0517C] quatenus Petrum Abaelardum et Arnaldum de Brixia, perversi dogmatis fabricatores, et Catholicae fidei impugnatores, in religiosis locis, ubi vobis melius visum fuerit, separatim faciatis includi, et libros erroris eorum, ubicunque reperti fuerint, igne comburi.

Data Laterani XVII Kalendas Augusti.

Transcripta ista nolite ostendere cuiquam, donec ipsae litterae in Parisiacensi colloquio, quod prope est, praesentatae fuerint ipsis archiepiscopis.

CDXLIX Ad Segniorettum presbyterum et socios ejus in capella S. Salvatoris Domino servientes. (Anno 1140, Sept. 20.) [BALUZ., Miscell., IV, 592.]

[Col. 0517D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis SEGNIORETTO presbytero et sociis ejus, in capella S. Salvatoris in Mustolio Domino servientibus, salutem et apostolicam benedictionem.

S. Salvatoris capellam quae beati Petri juris existit cum omnibus suis appendiciis Jer. priori S. Fridiani et fratribus ejus commisimus. Quocirca per praesentia vobis scripta mandamus, et mandando praecipimus quatenus absque contradictione aliqua obedientiam et reverentiam eis humiliter deferatis.

Data Trans Tyberim XII Kal. Octobris.

CDL. Ecclesiam Pomeranensem tuendam suscipit. Sedem episcopalem jubet in civitate Wollinensi esse, bonaque Ecclesiae confirmat. (Anno 1140, Oct. 14.) [LUDEVIG, Script. rer. German., II, 535.]

[Col. 0518A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ADELBERTO, Pomeranorum episcopo ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Ex commisso nobis a Deo apostulatus officio, fratribus nostris, tam vicinis quam longe positis, paterna nos convenit provisione consulere et in ecclesiis in quibus Domino militare noscuntur, suam justitiam [Col. 0518B] conservare, ut quemadmodum, Domino disponente, patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprobemur in opere hujus rei gratia, venerabilis frater Adelberte episcope, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et commissam tibi, Pomeranensem Ecclesiam sub beati Petri et nostram protectionem suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut in civitate Wollinensi, in ecclesia B. Alberti, episcopalis sedes perpetuis temporibus habeatur. Praeterea quaecunque bona, quascunque possessiones eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, vel aliis justis modis, Deo propitio poterit adipisci, firma tibi [Col. 0518C] tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus explicanda vocabulis videlicet civitatem ipsam Wollin cum foro et taberna et suis omnibus appendiciis; Dymin, Treboses, Chozk, Wollgast, Huzon, Grosswin, Piritz, Stargard cum villis et eorum appendiciis omnibus; Stettin, Camin cum taberna, foro et eorum appendiciis de tota Pomerania usque ad Lebam fluvium, de unoquoque arante duas mensuras annonae, et quinque denarios decimam, fori quod dicitur Si chem. Decernimus ergo ut nec regi nec duci seu alicui hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere, imminuere, seu quibuslibet fatigare molestiis: [Col. 0518D] sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, privationem honoris potestatisque suae patiatur, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis [Col. 0519A] accipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

Datum Trans-Tyberim per manum Aymerici, S. Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, secundo Idus Octobris, indictione quarta, Incarnationis Domini 1140, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno undecimo.

CDLI. Ecclesiae Pennensis possessiones, petente Grimaldo episcopo confirmat. (Anno 1140, Oct. 27.) [UGHELLI, Italia sacra, I, 1119.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, ven. Fr. GRIMALDO Pennensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

[Col. 0519B] Sicut injusta poscentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima postulantium non est differenda petitio. Eapropter, dilecte in Domino frater Grimalde episcope, preces tuas rationabiles clementer admisimus, et ecclesiam B. Mariae, et gloriosi Christi martyris ac levitae Maximi praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis legitimis modis Deo propitio poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus ac illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: [Col. 0519C] civitatem ipsam cum omnibus suis pertinentiis, videlicet cum casalibus Neto, Cese, et casali, S. Joannem de Cypresso, Mezu, castellum quod dicitur Collis Altus, villam de Paternella, ecclesiam S. Mariae de Liciano cum ecclesiis et omnibus suis pertinentiis, ecclesiam S. Petri de Laureto cum ecclesiis et omnibus suis appendicibus, ecclesiam S. Serotini, ecclesiam S. Saturiani in Colle Cortino, ecclesiam S. Felicis de Monte Silvano, ecclesiam S. Michaelis et S. Joannis, ecclesiam S. Barbarae de civitate S. Angeli, cum ecclesia S. Angeli, et S. Andreae, et S. Antimi, ecclesiam S. Mariae de Atria, ecclesiam S. Mariae de Moscufo, ecclesiam S. Mariae de Planella, ecclesiam S. Mariae de Cumulo, [Col. 0519D] ecclesiam S. Mariae de Quana civitate, ecclesiam B. Mariae de Catiniano, ecclesiam S. Mariae de Bistejo, ecclesiam S. Petri ad Pennensem, ecclesiam S. Clementis de Balbine, ecclesiam S. Mariae de Trevio, ecclesiam S. Georgii ad Ornanum, ecclesiam S. Rufinae de Aquilano, ecclesiam S. Angeli de Puteo, ecclesiam S. Mariae de Rubilia, ecclesiam S. Laurentii de Fabrica, ecclesiam S. Mariae de Brittuli, ecclesiam S. Joannis in Balneo, ecclesiam S. Mariae de Podio. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas, retinere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, [Col. 0520A] usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica vel saecularis persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus [Col. 0520B] subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinen. episcopus subscripsi.
  • Ego Geraldus presb. card. tit. S. Crucis in Hierusalem subscrip.
  • Ego Petrus card. titul. Pastoris subsc.
  • Ego Guizo presb. cardin. S. Caeciliae subsc.
  • Ego Gregorius diac. card. tit. SS. Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Octavianus diaconus card. S. Nicolai in Carcere subscripsi.
  • Ego Thomas S. R. E. diac. card. subs.

Datum Later. per manus Aymerici S. R. E. diac. card. et cancellarii, VI Kalend. Novemb., indict. IV, Incarnat. Dom. anno 1140, pontificatus vero dom. Innocentii papae II, anno XI.

CDLII. Moniales Crisenonis a dominatione Molismi laudante papa liberantur. (Anno 1140, Nov. 1.) [ Gall. Christ., XII, Instrum. 112.]

[Col. 0520C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae filiae ADALINAE abbatissae Crisenonis et cunctis ejusdem loci sororibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Tam ex praesentium latoris relatione quam ex litteris filii nostri G. illustris Nivernensium comitis, vos et locum vestrum cum appendiciis suis a jugo et dominatione Molismensium monachorum penitus absolutas esse audivimus et gratum habuimus, et quidquid a dilectis filiis Hu. bonae memoriae tunc Autissiod. [Col. 0520D] episcopo et G. illustri Nivernensi comite, vel de ordinatione vestra, vel de sensus commutatione, secundum providentiam venerabilium abbatum Hu. Pontiniacensis, et A. Vizeliacensis, et G. Trecensis, et G. Claraevallensis prioris, quibus id injunximus, provisum et statutum est, nos quoque id volumus et sedis apostolicae auctoritate ratum habemus. Privilegium vero quod super hoc fieri postulastis, cum rem plenius viderimus, viso scripto de ejusdem pacis compositione, sine difficultate impetrabitis. Nos charissimae in Christo filiae, pro officii nostri debito vestram devotionem exhortamur ut summopere caveatis ne sub hujus occasione libertatis vestram priscam religionem in aliquo, quod absit! diminuatis, [Col. 0521A] sed Deo cum summa humilitate et subjectione servientes, ut ad libertatem gloriae filiorum Dei tandem transire mereamini omni instantia laboretis.

Datum Romae Kalendis Novembris, anno Domini 1140.

CDLIII. Monasterium S. Jacobi Bessense tuendum suscipit et ejus bona ac privilegia confirmat, imposito monachis aurei unius tributo annuo. (Anno 1140, Nov. 19.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 776.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio NICOLAO abbati monasterii S. Jacobi de Bexia, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0521B] Apostolici moderaminis, etc., usque, patrocinio foveamus. Eapropter, dilecte in Domino fili Nicolae abbas, rationabilibus tuis postulationibus clementer annuimus, et monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes quascunque possessiones, etc., usque illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda nominibus: ecclesiam videlicet S. Gratiani, in suburbio Vercellensi sitam cum Hospitali pauperum, et terra Lateriani, et in Tarto, et in . . . . . et in casali Ruffo, et in Lebraria, et in castello Novo sitam cum omnibus ad ipsam ecclesiam et hospitale pertinentibus, ecclesiam S. Salvatoris in burgo, S. Agathae cum terris in planitie S. Agathae acquisitis, [Col. 0521C] ecclesiam S. Michaelis prope Cerionem sitam, ecclesiam S. Mariae in Ronicenda, ecclesiam S. Martini de Scala cum suis pertinentiis, ecclesiam S. Eusebii juxta castrum Montisalti situm cum hospitali pauperum cum omnibus ad eamdem ecclesiam, et hospitale pertinentibus, terras quoque quas habetis in Carisio, in Salutiola, in Cerione, et in pago Bugellense. Curtem etiam Medieni, et Silvam quae Rovicenda nominantur, sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus omnino clericus, vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Obeunte vero te, etc., usque secundum Deum, et B. Benedicti Regulam communiter providerint eligendum, salva Vercellensis episcopi canonica justitia, et [Col. 0521D] reverentia. Decernimus ergo, ut nec episcopo Vercellensi, nec alicui hominum liceat, etc., usque omnimodis profutura. Et ipsum monasterium in libertate a Raynerio bonae memoriae Vercellensi episcopo ipsius coenobii fundatore absque contradictione permaneat. Ad indicium autem hujus a sede apostolica praeceptae protectionis et liberationis nobis nostrisque successoribus aureum unum annualiter persolvatis. Si qua igitur in futurum, etc., usque districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco, etc. usque praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • [Col. 0522A] Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Chrysogonus presb. card. tituli S. Praxedis.
  • Ego Anselmus presb. card. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Petrus presb. card. tit. S. Pastoris.
  • Ego Goizo presb. card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Guido S. R. E. indignus sacerdos.

Datum Laterani per manum Arimerici S. R. E. diaconi cardinalis et cancellari, XIII Kal. Decemb., indict. IV, Incarn. Dominicae 1140, pontificatus vero D. Innocentii II papae anno XI.

CDLIV. Monasterii S. Pauli in Carinthia protectionem suscipit possessionesque ac privilegia confirmat. (Anno 1140, Nov. 24.) [HORMAYR, Arch. S. Geogr. 1821, p 238.]

CDLV. Privilegium pro Mediano-Monasterio. (Anno 1140, Dec. 12.) [BELHOMME, Hist. Mediani-Monasterii, p. 284.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio MILONI abbati Mediani-Monasterii ejusque successoribus regulariter substituendis, salutem et apostolicam benedictionem.

Ad haec nobis Ecclesiae Catholicae cura a summo pastore Deo commissa est ut paternis affectibus diligamus, et eo amplius studeamus ipsorum devotis inclinari postulationibus, quo ferventius ipsi disciplinis ecclesiasticis et Sanctorum Patrum Regulis inhaerere [Col. 0522C] noscuntur. Tunc enim noster Deo gratus erit famulatus, si sanctorum locorum institutis et eorum ordo nostris patrociniis in religionis puritate fuerit conservatus. Eapropter, dilecte in Domino fili Milo abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus et praefatum monasterium cui, Domino auctore, servire dignosceris; sub beati Petri tutela et nostra suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et rite possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tuisque successoribus, et illibata remaneant; in quibus haec propriis [Col. 0522D] nominibus duximus adnotanda: Eamdem villam ipsius monasterii ( Moyenmoustier ) cum aliis villis sibi subjectis, videlicet Rua ( Ravon ), Werria ( La Voivre ), Visivallum ( Veseval ), ecclesiam Sancti Petri scamnum ( Pechone ) cum praedio ibi acquisito; villam quae vocatur Alba ( Blamont ); ecclesiam de Montiniaco ( Montigny ), et praedium quod ibi habetis; ecclesiam de Guineix ( Gugney ) cum praedio et hominibus quos in eadem habetis; ecclesiam de Erkelingis ( Ersing ) cum praedio; curiam de Montis ( Mont-dit-Berg ) cum appendiciis suis; apud cortem Mantonis ( Mantoncourt ) praedium quod fuit Odonis. Ecclesiam de Serris ( Serres ) cum his quae rationabiliter acquissitis; ecclesiam Riclusicortis ( Rechicourt ), [Col. 0523A] ecclesiam de Corte ( Gelacourt ) et capellam de Asteravalla ( Aizerailles ); campum et partum quod Hilfridus in eadem villa vobis dono dedit: apud Manceriolas ( forte Mazerulles ) praedium cum silva et molendino; allodium de Moyen ( Moyen ) quod Draco et Robertus eidem monasterio contulerunt, et allodium quod ab ecclesia Sancti Deodati legitime acquisistis; praedium de Romoraldivilla ( Remenoville ) et allodium domini Garcirii, et apud Barbonvillam ( Barbonville ) allodium quod dedit vobis idem Garsirus; allodium quod dederunt vobis Widericus et Cono; possessiones Barbonvillae apud Manierias ( Magnières ); decimas de Avenigis et Croadis quod fuit de beneficio ipsius Mediani-Monasterii, ecclesiam de Gevoniscurte ( Givicourt ) cum capellis suis, et terram [Col. 0523B] quam dedit vobis ibidem Simon de Paroya ( hodie Paroye ), et concambium de Hunaldi Masnile ( Hunamesnil ) et quod habetis apud Marsallum et Richecicortem ( Marsal et Richecourt ), et allodium apud domnum Rosvinum ( forte domnum Juvinum, Domgevin ); curiam de Welchercha ( Veldkirch ) cum appendiciis suis; ecclesiam Beati Maximini cum capellis Beatae Mariae et Sancti Apri de Erguiseim ( nunc Krautergershim ), apud Tutelheim ( Titelheim ) mansos novem; apud Hundenisheim ( Hindesheim ) ecclesiam Beati Petri apostoli et curtem cum appendiciis suis; Uthratisheim ( Itersheim ) allodium Gerardi et Hecelini. Apud Startosheim ( Storstheim ) mansum unum. Apud Hergenseim ( Krautergersheim ) mansum unum. Apud Wirchensheim quatuor et apud [Col. 0523C] Biristet ( forte Baar ) unum. Ecclesiam Sancti Mauritii de villa quae appellatur Capella ( forte Lachapelle supra Mortam ); ecclesiam de Alta-Petra ( Autrepierre ) et praedium de Maleséivilla ( Malzéville ); ecclesiam de Echery cum appendiciis suis; cellam Bellaevallis cum ecclesiis et praediis eidem juste concessis; ecclesiam de Raspatio ( Repas ). In villa Mediani-Monasterii capellam Sancti Apri. Ad septem abietes ( Ban de Sapt ) capellam S. Gregorii apud Hurbacium ( Hurbache ) capellas videlicet S. Stephani, S. Crucis et S. Mariae apud Ormontem ( S. Jean d'Ormont ); apud Visivallum ( Veseval ) capellam Sancti Leodegarii. Apud Dilonisvillam ( Glonville ) ecclesiam S. Mauritii cum capellis suis. Apud Busserias ( Bussières ) [Col. 0523D] capellam S. Remigii cum capella S. Egidii. In civitate Argentina mansionem unam. Apud Abnieim septem mansos terrae; cortem Radavillaris ( Raviller ) cum vineis, pratis, agris sibi appendentibus. Apud Bercheim vineas et cortes et decimas dominicatorum domni episcopi Tullensis; silvam ibidem vobis ab eo datam . Apud Rabaldivilare ( Ribauville ) Aresvingordos. Apud Castinoxe ( Chatenoy ) cortem [Col. 0524A] cum vineis. Cellam de Tanvillare ( Tanviller ) et decimas ipsius allodii. Ecclesiam de Montis cum capellis suis ( Mont, Moussey et Thionville ); ecclesiam de Barbonvilla. Praeterea auctoritate apostolica prohibemus, ut nullus advocatus in bonis aut justitiis ipsius monasterii, nisi quod antiquitus constitutum est accipiat, vel novas consuetudines seu exactiones aliquas eis imponat, nec subadvocatum loco sui constituat. Decernimus ergo ut nec ipsi episcopo, nec regi, nec duci sive principi, nec alicui omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, gravare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus modis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt [Col. 0524B] usibus omnimodis profutura. Si quae igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate agnoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat atque in extremo examine districtae ultione subjaceat, cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0524C] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Seret Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum.

Data Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, secundo Idus Decembris, indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1140, pontificatus domni Innocentii papae II, anno XI.

CDLVI. Bona et immunitates Stivagii monasterii confirmat. (Anno 1140, Dec. 12.) [HUGO, Annal. Praem., II, p. 540.]

[Col. 0524D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HENRICO praeposito Stivagii, ejusque successoribus regulariter instituendis in perpetuum.

Ad hoc nobis Ecclesiae Catholicae cura a summo pastore Deo commissa est, ut Dei servos paternis affectibus diligamus, et eo amplius studeamus ipsorum [Col. 0525A] devotionem, modis omnibus confovere; quo ferventius ipsi disciplinis ecclesiasticis et sanctorum Patrum Regulis inhaerere noscuntur, tunc enim noster Deo erit gratus famulatus si sanctorum locorum salubris institutio, rigor et ordo nostris patrociniis in religionis puritate fuerint conservata. Ea propter, dilecte in Domino fili Henrice praeposite, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, [Col. 0525B] oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Dei propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda: eamdem villam ipsius monasterii cum aliis villis sibi subjectis, videlicet Brehemont cum tota terra de Lacavere usque Bellummontem, tam cultam quam incultam, et quindecim mansos apud Mansuile cum tota terra de Lastigie usque Fossehe, cum alio praedio ab Haldidvidis vado usque ad grandem rivum cum piscatione ipsius rivi, cum tota silva quae vocatur Espasge, et piscationem a Fracta Petra ad Haldidvidis vadum, et insuper tertiam partem ipsius banni Stivagii, tam in terris quam in pratis, in silvis, in aquis et totius [Col. 0525C] banni quorumlibet animalium pasturis. Decimationem quoque totius banni ipsius tam frugum, quam animalium cum censu capitali hominum manentium in tota Lotharingia, tam hominum Eleonis monasterii quam Stivagio pertinentium; Sindronisvillam quam dedit Sendraas cum decimatione, cum mancipiis et justitia ipsius banni, cum suo confinio a vado Mosellae qui vadus S. Petri vocatur, usque Silvam quae Liwir dicitur, et ultra campum Sancti Quintini usque supradictam Mosellam, cum piscatione usque Tornalli: praedium Saberti-orti cum mancipiis et justitia ipsius banni. Quatuor quarteria terrae quae habetis apud Frovillam; duodecim quos habetis in allodio de Bassumpunt. Duo quarteria terrae quae habetis apud Hennolvillam; allodium [Col. 0525D] d'Envas cum duobus silvis et justitia ipsius banni cum mancipiis, decimationem croadarum et ancingiarum et agriculturae quatuor boum in eodem loco arantium, et broli quam ab antiquo libere tenuistis. Curiam de Dunceres et ecclesiam cum capella sibi subjecta in honore sanctae Mariae et apud supradictam curiam pertinent octo quarteria terrae; census minorum quatuor quarteriorum sexdecim denarii sunt, et duodecim gallinae et singula horum quatuor quarteriorum debent pro vectura et tritura tres denarios et quatuor gerbas de accingiis et tempore secationis et messis, falcem et tres sortes sex solidos [Col. 0526A] debent. Quindecim orti quinque solidos debent, et quindecim gallinas et singulae quinque ova. Et censuum apud Sefrevile et Roiville, et Bereznil, et Nossoncour, quinque solidi debent, et praedium de jungeris cum mancipiis, silvis, pratris et justitiam banni. In Alsatia apud Singolsem ecclesiam in honore beati Petri cum omni decimatione et praedium in quo sita est eadem ecclesia, et quinquaginta duas hobas in eodem pago. Ecclesiam Dispaglingis cum omni decimatione. Apud Farlivigis ecclesiam cum omni decimatione, et ecclesiam cum decimis de Falves. Apud Andlan, ecclesiam Sancti Andreae cum omni decimatione; ecclesiam Stivagiensem in qua coenobium vestrum situm est. Regimen animarum tam clericorum quam laicorum parochianarum [Col. 0526B] ecclesiarum cum omnibus pertinentibus suis, videlicet ecclesiam Sanctae Mariae in eodem loco sitam cum capella Sancti Michaelis de Belmunt, capellam etiam Sancti Apri Norpadi ecclesiae, capellam Sancti Dionysii Burguntiae, capellam Sancti Remigii et ecclesiam Sanctae Mariae de Mosteriolo parochialem, cum capella Sancti Martini de Nohenneis cum decimis et censibus earum et decimationem de Cretumville. Apud Bellummontem, quindecim mansos in atrio manentes. Apud Norpadi ecclesiam, quindecim mansos in atrio, et apud Burguntiam quindecim mansos in atrio; apud Sanctum Remigium quindecim mansos in atrio. Apud Nohenneis quindecim mansos in atrio ad luminare ecclesiae Sanctae Mariae spectantes. Synodalia quoque placita et justitiam [Col. 0526C] laicorum, curas quoque recipientium ecclesias de manibus vestris, et caetera quae ex concessione sanctae recordationis, piae memoriae sanctae Tullensis Ecclesiae Brunonis qui inde vobis privilegium conscripsit et dedit. Praeterea auctoritate apostolica prohibemus, ut nullus advocatus in bonis seu rusticis ipsius monasterii, nisi ex consensu accipiat, vel novas consuetudines seu exactiones aliquas eis imponat, nec subadvocatum loci sui constituat. Decernimus ergo, ut nec episcopo, nec regi, nec duci, sive principi, nec alicui omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, gravare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus molestiis fatigare, sed omnia [Col. 0526D] integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis [Col. 0527A] autem eidem loco sua jura servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus episcopus Sabinensis.
  • Ego Gerardus presbyter card. tit. S. Crucis in Sertin.
  • Ego Ivo presbyter card. tit. Sancti Laurentii in Damaso.
  • Ego Chrisogonus presb. card. tit. Sanctae Praxedis.
  • Ego GG. presbyter card. tit. Calixti.
  • Ego Cono presb. card. tit. Sanctae Caeciliae.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii [Col. 0527B] et Bacchi.
  • Ego Otto diac. card. Sancti Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Gerardus diac. card. Sanctae Mariae in Dominica
  • Ego Octavianus card. Sancti Nicolai in Carcere.
  • Ego Thomas S. Romanae Ecclesiae diac. card.

Datum Laterani per manum Henrici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancellarii, II Idus Decembris, indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1140, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno undecimo.

CDLVII. Introductionem canonicorum Praemonstratensium in monasterio S. Dionysii Schefflariensis confirmat. (Anno 1140, Dec. 18.) [HUGO, Annal. Praem., II, p. 483.]

[Col. 0527C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ENGELBERTO monasterii Sancti Dionysii in Schefflaren praeposito, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substitutis, in perpetuum.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos eligere, et eorum loca pia protectione communire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eos et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, postulationibus [Col. 0527D] vestris rationabiliter clementer annuimus, et monasterium vestrum sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus. In primis siquidem statuentes, ut in vestro monasterio ordo canonicus secundum regulam sancti Augustini et institutionem Praemonstratae Ecclesiae perpetuis temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quaecunque bona, quascunque possessiones idem monasterium tam ex dono venerabilis fratris nostri Ottonis Frisingensis episcopi quam aliorum Christi fidelium inpraesentiarum juste ac legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis poteritis adipisci, [Col. 0528A] firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Sancimus etiam ne professis in vestro monasterio aliqua occasione liceat absque abbatis et capituli licentia ad alia loca transire, nec discedentes quisquam contra voluntatem vestram suscipere vel retinere praesumat. In generali quoque ipsius episcopatus interdicto submissa voce et clausis januis, divina officia celebrandi licentiam concedimus, nullo tamen interdicto, vel excommunicato admisso; sacerdotes vero, qui in vestris ecclesiis sunt admittendi, episcopo praesentari, qui sibi de spiritualibus, vobis autem de temporalibus respondeant. Sane laborum vestrorum decimas, quas propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus omnino clericus, sive laicus [Col. 0528B] a vobis exigere praesumat. Chrisma vero, oleum sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fecerint promovendi, a dioecesano susciepietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, et ea gratis et absque aliqua pravitate voluerit exhibere. Alioquin liceat vobis Catholicum, quemcunque malueritis, adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci praeposito, nullus qualibet subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu secundum Deum et beati Augustini regulam praeviderint eligendum. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut [Col. 0528C] eorum, qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati fuerint, nullus obsistat, salvo jure matricis ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integre conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quae igitur ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, honoris potestatisque sua dignitate careat, [Col. 0528D] reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Albertus Attanensis episcopus.
  • [Col. 0529A] Ego Otto diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Bernardus diaconus card. S. Mariae in Dominica.
  • Ego Ivo presbyt. card. tit. S. Laurentii in Damaso
  • Ego Chrysogonus presb. card. tit. S. Pastoris.
  • Ego Gorzo presb. card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Aubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Thomas S. Romanae Ecclesiae diac. cardinalis.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae [Col. 0529B] Romanae Ecclesiae cardinalis diaconi et cancellarii, XV Kalendas Januarii, indictione III, anno Incarnationis Dominicae 1140, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno undecimo.

CDLVIII. Alberoni archiepiscopo Trevirensi, et ejus successoribus asserit monasterium S. Maximini a Conrado rege concessum. (Anno 1140, Dec. 20.) [HONTHEIM, Hist. Trevir., I, 547.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ADALBERONI Trevirensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Tunc sancta mater laetatur et exsultat Ecclesia, quando tantum fide plenum, industria et charitate [Col. 0529C] roboratum filium generat et enutrit, qui et eorum fulgore superni numinis virtutibus plenus resplendeat, et in conspectu Romani pontificis atque sacrosanctae Romanae Ecclesiae regum, principum, atque populi gloriosus et reverendus appareat. Eapropter, venerabilis in Domino frater Adalbero Trevirensis archiepiscope, apostolicae sedis legate, tuis et multorum religiosorum pro te intercedentium precibus inclinati, non immemores siquidem devotionis et obsequiorum, a tua fraternitate, temporibus praedecessorum nostrorum felicis memoriae papae Paschalis, Calixti et nostri propensius impensorum, communicato nimirum fratrum nostrorum, episcoporum et cardinalium consilio, illud juris, quod charissimus [Col. 0529D] filius noster Conradus Rom. rex, sive antecessores ejus, in abbatia S. Maximini habuisse noscuntur, tibi, et per te Trevirensi Ecclesiae ab eodem Conrado collatum sive restitutum est, tibi et successoribus tuis auctoritate apostolica confirmamus, [Col. 0530A] et praesentis scripti pagina communimus, salva nimirum per omnia justitia S. R. E., si quam habet. Si quis autem, hujus nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, nisi congrue satisfecerit, indignationem omnipotentis Dei, et BB. Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat. Conservantes autem haec ejusdem omnipotentis Dei et supradictorum apostolorum ejus benedictionem consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum.
  • [Col. 0530B] Ego Vas. diac. cardinalis S. Eustachii.
  • Ego Hubaldus diac. cardinal. S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Gerardus presbyter card. tit. S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Absalon presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Quido S. R. E. indignus sacerdos.
  • Ego Luc. presb. card. tit. S. Laurentii in Damaso.
  • Ego Chrysogonus presb. card. tit. S. Praxedis.
  • Ego Ramerius presb. card. tit. S. Priscae.
  • Ego Gerzo presb. card. S. Caeciliae.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Adriani.

[Col. 0530C] Datum Laterani per manum Ammerici S. R. E. diaconi card. et cancellarii, XIII Kal. Jan., indict. IV Incarnat. Dominicae anno 1140, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno XI .

CDLIX. Jura et exemptiones neo-fundati monasterii Hemmerodiensis confirmat. (Anno 1140, Dec. 20.) [HONTHEIM, ibid., 548.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio RANDULPHO, abbati monasterii de Claustro, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis in perpetuum.

Quoniam sine verae cultu religionis nec charitatis unitas potest subsistere, nec Deo gratum exhiberi [Col. 0530D] servitium, expedit apostolicae auctoritati religiosas personas diligere, et earum loca apostolicae sedis munimine confovere. Eapropter, dilecte in Domino fili Randulphe abbas, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium, cui [Col. 0531A] Deo auctore praesides, sub B. Petri et nostra tutela suscipimus, et praesenti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona jam dictum monasterium possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus, aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus omnino vel clericus vel laicus a vobis decimas exigere praesumat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, [Col. 0531B] vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, nisi reatum suum congrue emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem venerabili loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum [Col. 0531C] bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Vasallus diaconus cardinalis S. Eustachii.
  • Ego Ivo presbyter card. tit. S. Laurentii in Damaso.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardinalis tit. S. Praxedis.
  • [Col. 0531D] Ego GG. presbyter card. tit. S. Calixti.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis tit. S. Nicolai in Carcere.
  • Ego Petrus presbyter card. tit. Pastoris.
  • Ego Guizo presbyter cardinalis tit. S. Caeciliae.

Datum Laterani per manus Almerici S. Rom. Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIII Kalend. Januarii, indict. III, Incarnationis Dominicae anno 1140, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno undecimo.

CDLX. Henrico Moraviensi episcopo, paganos ad fidem convertere volenti, scribit, ut prius Romam veniat. (Circa an. 1140, April. 12.) [BOCZEK, Codex diplom. Morav. I, p. 212.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0532A] fratri HENRICO Moraviensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitatis tuae litteras benigne suscepimus, et de tua sospitate certiores effecti sumus gavisi. Verumtamen quoniam ex ipsis voluntatem tuam cognovimus, paganis verbum Domini praedicare et ad fidem Christi convertere, opus est ut ad matrem tuam sanctam Romanam Ecclesiam venias, quatenus cognito fructu exinde proventuro ibidem secundum universalis Ecclesiae doctrinam assumpta forma docendi ipsius auctoritate, quod faciendum fuerit, auxiliante Domino, perficere valeas.

Datum Laterani II Idus Aprilis.

CDLXI. Ad Hugonem monasterii S. Augustini Cantuariensis abbatem. (Anno 1139-1141, Nov. 20.) [ Rerum Angl. script. II, p. 1801.]

[Col. 0532B]

INNOCENTIUS episcopus, etc. . . . . .

Litteras et nuntios vestros paterna benignitate suscepimus, et ea quae nobis significastis diligenter attendimus, et nos quidem monasterium vestrum utpote sub beati Petri tutela et proprietate consistens speciali amore diligere volumus, atque in libertate a praedecessoribus nostris et nobis sibi collata familiariter confovere, vestrosque turbatores auctoritate apostolica comprimere. Vestra itaque, dilecti in Domino filii, interest ut, sicut monasterium vestrum in Anglia religionis fuit initium, ita nihilominus ad monasticae professionis observantiam laudabiliter intendatis, [Col. 0532C] et tales vos coram Deo et hominibus exhibere curetis, quod Deus omnipotens de vestris actibus honoretur et sedes apostolica maternis affectibus gratuletur. Mandamus etiam vobis ut bibliam manualem parvi voluminis qualem Romanum pontificem deceat ad opus nostrum fieri faciatis. Quia vero, dilecte in Domino fili Hugo, occasione parentum tuorum idem monasterium multa damna et gravamina sustinere accepimus, mandando tibi praecipimus, quatenus eos a dominatione maneriorum monasterii amoveas, ut locus ipse ab hujusmodi onere liberetur, et persona tua nullam exinde blasphemiam vel peccatum ulterius incurrere mereatur. Hubertum quoque monachum quem turbatorem fratrum et [Col. 0532D] eidem loco perniciosum esse audivimus, ad suum monasterium, videlicet Sancti Andreae; redire compellas, et negotia ipsius loci prioris et fratrum consilio non extraneorum quorumlibet ordines atque pertractes, et numerum eorum qui imminutus esse dicitur, consilio eorumdem de honestis et religiosis personis studeas adimplere. Praecepta etiam quae in apostolicae sedis authenticis privilegiis collatis praefato monasterio continentur, firmiter teneas et observes. Praeterea si qua tibi vel fratribus tuis adversa contigerint, tuum erit ad communem omnium matrem Ecclesiam Romanam recurrere, vel eosdem tuos fratres transmittere, ut tam tu quam ipsi dignis apud nos consolationibus foveantur, et a suis oppressionibus releventur. Nos autem fratri nostro [Col. 0533A] Theobaldo archiepiscopo Cantuariensi, ne illos l. s. et VII d. qui a vobis pro acceptione chrismatis et sacri olei exigebantur, ulterius exigat interdicendo mandavimus, vobisque ne ipsos amodo persolvatis pariter inhibemus.

Datum Laterani XII Kal. Decembris.

CDLXII. Theobaldo archiepiscopo Cantuariensi, interdicit ne monachis S. Augustini injurias inferat, neve ab iis «l. s. VII d[enarios] pro datione chrismatis et olei sacri» exigat. (Anno 1139-1141, Nov.) [Chronica W. Thorn. apud TWISDEN, Hist. Anglic. Script. II, 1800.]

CDLXIII. Ad Henricum Wintoniensem episcopum.—Ut monasterium S. Augustini Cantuariense tueatur. (Anno 1139-1141, Nov.) [ Hist. Angl. Script., II, 1801.]

[Col. 0533B]

INNOCENTIUS episcopus, etc. . . . .

Fraternitati tuae maximas gratias agimus, quoniam ergo ea quae beati Petri sunt attentam sollicitudinem geris, et abbati et fratribus monasterii Sancti Augustini Cantuariae in suis necessitatibus adjutor et protector astitisti. Et quoniam non incoepisse, sed perfecisse virtutis est, experientiae tuae rogando atque praecipiendo mandamus, quatenus praefatum monasterium et fratres ibi Domino servientes more solito manuteneas, et pro beati Petri et nostra reverentia, nullis injuriis aut molestiis ab aliquo fatigari permittas, summopere providens ut tam [Col. 0533C] erga regem quam erga omnes alios, prout necessarium fuerit, consilium et auxilium per omnia praebeas, et ita eos vice nostra studeas confortare, ut et ipsi de sua quiete et libertate congaudeant, et nos sollicitudini tuae pleniores gratias referre possimus.

CDLXIV. Ad Stephanum Anglorum regem.—Ne monasterium S. Augustini Cantuariense affici injuriis patiatur. (Anno 1139-1141, Nov.) [ Ubi supra. ]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, etc.

Quanto omnipotens Deus, et infra, unde etiam tibi est injuncta necessitas religiosa loca diligere et quae beati Petri sunt filialis devotionis intuitu nullis [Col. 0533D] injuriis aut molestiis fatigari permittere. Secure namque contra adversarios consistit in terris quisquis eumdem apostolorum principem patronum habere meretur in coelis. Nunquam enim regnum tuum melius confirmari poterit vel augeri, quam si ecclesias vel personas ecclesiasticas studueris venerari. Proinde fraternitati tuae rogando mandamus et hortamur in Domino quatenus monasterium Sancti Augustini Cantuariensis quod utique idem beatus vir apostolorum principi obtulit, et Romani pontifices ac praedecessor tuus Ethelbertus Anglorum rex libertate donarunt et suis privilegiis munierunt, nullis molestis inquietes, aut ab aliquo infestari permittas; sed sic illud ab omnibus forinsecus perturbationum tumultibus protegas, ut et illi qui intus Deo serviunt [Col. 0534A] de sua quiete et libertate congratulantes ipsi, Deo pro te et pro pace regni tui preces fundere attentius studeant, et nos serenitati tuae uberiores inde gratias agere valeamus.

CDLXV. Privilegium Humberto Augustodunensi episcopo concessum. (Anno 1141, Jan. 21.) [D. PLANCHER, Histoire de Bourgogne, tom. I, Preuves, p. 41.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HUMBERTO Augustodunensi episcopo ejusque successoribus canonice instituendis.

Aequum et justitiae consentaneum est ut qui ecclesiarum omnium curam ex injuncto nobis apostolatus [Col. 0534B] officio gerimus eisdem singulis suas dignitates et privilegia conservemus integra. Dignum siquidem et rationabile est ut nobilis et famosa Aeduensis Ecclesia, quae in fide Catholica et obedientia atque beati Petri et sanctae Romanae Ecclesiae reverentia firma permansit, praerogativa sua libere perfruatur. Quapropter, charissime in Christo frater Humberte, Aeduensis episcope, quem pallii genio decoravimus, tuis rationabilibus postulationibus gratum praebentes assensum, quascunque concessiones sive ecclesias, seu villas, vel oppida, aut quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possides, sive in futurum legitime, auxiliante Domino poteris adipisci, tibi et per te Aeduensi Ecclesiae, ac tuis successoribus in perpetuum praesentis scripti privilegio confirmamus. [Col. 0534C] In quibus haec propriis nominibus exprimenda subjunximus: ecclesiam videlicet Beatae Mariae et Sancti Lazari de Avalone, et castrum Toilonii cum omnibus eorum pertinentiis, ecclesias de Ulmo, ecclesiam Sanctae Sabinae, ecclesiam Sanctae Mariae de Borbono; jus etiam quod habetis in ecclesia, videlicet de Rigny et de Brion et de Sarri. Concedimus etiam tibi ut libere et absque contradictione in tuo episcopatu juxta sanctorum Patrum constitutiones corrigenda corrigas et disponenda disponas. Vicariam etiam dignitatem quam antecessores tui in Lugdunensi Ecclesia usque ad haec tempora habuisse noscuntur, tibi nihilominus confirmamus. Nullus ergo primas, sive metropolitanus in episcopatu tuo praeter tuum aut tuorum comprovincialium assensum aliquid [Col. 0534D] de his quae ad tuam parochiam spectant definire praesumat. Sedes enim apostolica, quae primates, metropolitanos et episcopos constituit, unicuique suos terminos et metas praefixit. Unde plurimorum Romanorum pontificum haec et alia praecesserunt decreta, ut videlicet si aliquis metropolitanorum sine omnium comprovincialium praesentia, vel episcoporum consilio, aut eorum, aut alias ecclesias, non eas tantum quae ad proprias pertinent parochias, agere aut eas gravare voluerit, ab omnibus districte corrigatur, ne talia deinceps praesumere audeat. Et iterum si quis metropolitanus episcopus, non quod ad suas solummodo pertinet parochias, sine consilio et voluntate omnium comprovincialium episcoporum [Col. 0535A] aliquid agere tentaverit, gradus sui periculo subjacebit, et quod egerit irritum habeatur et vacuum. Decedente vero te vel aliquo successorum tuorum episcopo, nullus praepositus, nullus laicus domos episcopales invadere, aut aliquibus de bonis episcopalibus occupare praesumat, sed omnia succedenti episcopo conserventur. Si quis autem haec attentare praesumpserit, excommunicationi se noverit subjacere. Decrevimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessionum aliquid auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, vestris ac pauperum usibus et commodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam [Col. 0535B] sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • [Col. 0535C] Ego Chrysogonus presbyter cardinalis Sanctae Praxedis.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tituli Pastoris.
  • Ego Boizo presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Gerardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et. . . . . duodecimo Kalendas Februarii, indictione IV, Incarnationis [Col. 0535D] Dominicae anno 1140, pontificatus vero domni Innocentii anno XI.

CDLXVI. Parthenonis S. Mariae Minerviensis possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1141, Jan. 28.) [GRADONICI, Pont. Brix., 209.]

CDLXVII. Privilegium pro monasterio Baumburgensi. (Anno 1141, Febr. 1.) [ Monumenta Boica, t. II, p. 186.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GOTSCHALCO praeposito ecclesiae Sanctae de Baumburg, ejusque fratribus tam praesentibus [Col. 0536A] quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Justis religiosorum virorum desideriis consentire, atque rationabilibus eorum postulationibus libenter annuere, apostolicae sedi, cui Deo largiente praesidemus, auctoritas et fraternae charitatis unitas nos hortatur. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, preces vestras clementer admittimus, et donationes ecclesiae Beatae Mariae de Hawarteschirha cum decimis, villis, praediis a venerabili fratre nostro Henrico Pataviensi episcopo, postulante et consentiente Wolframo ipsius villae advocato et filio ejus Beringario, atque eamdem advocatiam ad opus praefatae ecclesiae Sanctae Margaretae libere resignante, vobis et ecclesiae vestrae rationabiliter factam confirmamus; statuentes ut in praefata Beatae Mariae ecclesia [Col. 0536B] ordo canonicus secundum beati Augustini Regulam perpetuis temporibus inviolabiliter observetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus aliis molestiis fatigare; sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in [Col. 0536C] futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum Laterani per manum Almerici sanctae Romanae [Col. 0536D] Ecclesiae diaconi et cancellarii, Kal. Februarii, indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1140, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno undecimo.

CDLXVIII. Monasterio S. Mariae Locediensi asserit praedium a Rainerio, marchione Montisferrati, donatum. (Anno 1141, Mart. 3.) [MORIONDI, Monumenta Aquensia, I, p. 52, ex autogr.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio RICHARDO abbati monasterio Sanctae Mariae de Lucedio, ejusque successoribus regulariter ibi viventibus in perpetuum.

Cultus verae religionis absque integritate non valet [Col. 0537A] integre observari. Quando vero sub occasione causarum forensium lites et jurgia oriuntur, perturbatus animus et splendor atque jucunditas contemplationis internae subtrahitur. Ob hoc, quia ad pacem et concordiam religiosis dandam summopere occurrendum est; ideo, dilecte in Domino fili Ricarde abbas, refutationem de praedio, quod illustris memoriae Reinerius marchio Montisferrati Anselmo tunc Vercellensi episcopo, confirmante monasterio B. Mariae de Lucedio, cui auctore Domino praesides, respectu piae devotionis donavit. Post multas lites et contentiones ab Othone abbate Sancti Januarii, et fratribus ejus factam collaudamus, et eamdem possessionem cum aliis bonis, quae inpraesentiarum juste et legitime possides, aut in futurum rationabiliter poteris adipisci, [Col. 0537B] tibi tuisque successoribus, et per vos praefato beatae Mariae coenobio in perpetuum confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter card. S. Crucis in Hierusalem.
  • Ego Anselmus presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Stamius presbyter cardin. tit. S. Savinae.
  • Ego Grisogonus presbyt. card. tit. S. Praxedis.
  • Ego Ribaldus presbyt. card. tit. S. Anastasiae.
  • Ego Gorzo presbyter card. tit. S. Caeciliae.
  • [Col. 0537C] Ego Otto diaconus cardin. tit. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Vasallus diaconus card. tit. S. Eustachii.
  • Ego Ubaldus diacon. cardin. tituli S. Adriani.
  • Ego Thomas sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis.

Datum Laterani per manum Almerici, S. Romanae Ecclesiae diacon. cardin. et cancell., V Nonas Martii, indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1130, pontificatus vero D. Innocentii II papae anno XII.

CDLXIX. Monasterio Trenorciensi ecclesias de Planesiaco et de Tresilliaco, Lugdunensis et Claramontensis dioeceseon, confirmat. (Anno 1141, Mart. 25.) [COCQUELINES, II, p. 249.]

[Col. 0537D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Trenorciensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Commissa nobis apostolicae sedis auctoritas nos hortatur, ut locis et personis, ejus auxilium devotione debita implorantibus, tuitionis praesidium impendere debeamus. Quia sicut injusta petentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima et justa poscentium non est differenda petitio, praesertim [Col. 0538A] eorum, vel qui religionem devote videntur amplecti, et sub ea gaudent Domino militare, vel qui cum honestae vitae et laudabili morum compositione gaudent omnipotenti Domino deservire. Eapropter, dilecte in Domino fili, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et concessiones a venerabilibus fratribus nostris, tam ecclesiae de Planesiaco ab Huberto Bizuntino archiepiscopo quam ecclesiae de Tresilliaco ab Aymerico Claramontensi episcopo, vestro monasterio rationabiliter factas, tibi tuisque successoribus et per vos eidem monasterio confirmamus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona praefatae ecclesiae inpraesentiarum juste et canonice possident, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum [Col. 0538B] vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterint adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem ecclesiis justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud [Col. 0538C] districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli Sanctae Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Chrysogonus presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis ss.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tit. Sanctae Priscae ss.
  • Ego Guido presbyter tituli Sanctae Caeciliae ss.
  • Ego Ubaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Ubaldus diaconus cardinalis Sancti Adriani ss.

[Col. 0538D] Datum Laterani, per manus Aymerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, VIII Kalendas Aprilis, indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XII .

CDLXX. Monasterium Aureae-Vallis (dioec. Trevirensis) tuendum suscipit et ejus bona confirmat. (Anno 1141, April. 12.) [Dom CALMET, Hist. de Lorraine, II, Pr., p. CCCXX.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio CONSTANTINO abbati monasterii Beatae [Col. 0539A] Mariae Aureae Vallis, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Apostolici moderaminis convenit clementiae religiosos diligere, et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecte in Domino fili Constantine, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et supradictum monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpresentiarum [Col. 0539B] juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo, propitio poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant.

Sane agrorum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat jam dictum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si [Col. 0539C] qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

[Col. 0539D] Paulo inferius in orbe scriptum erat: SANCTUS PETRUS, SANCTUS PAULUS, INNOC. P. II; et in circulo: ADJUVA NOS, DEUS SALUTARIS NOSTER; et a latere: Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus;

Et paulo inferius:

  • Ego Conradus Sabin. episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Otto diac. card. S. Nicolai in Carcere Tulliano.
  • Ego Gerardus presbyter card. titulo Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • [Col. 0540A] Ego Martinus presbyter card. tit. Sancti Stephani in Caelio Monte.
  • Ego Boetius presbyter card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Thomas presbyter card. tit. Vestinae.

Et adhuc inferius.

Dat. Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancell., II Id. April., indict. IV, Incarnat. Dominicae anno 1141, pontif. vero Domini Innoc. papae II an. XII.

CDLXXI. Privilegium pro parthenone Chiemseensi. (Anno 1141, April. 19.) [HONDIUS, Metrop. Salzburg., II, p. 241.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae filiae MACHILDI abbatissae de Chiemsee ejusque [Col. 0540B] sororibus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Quoniam sine vero cultu religionis nec charitatis unitas potest subsistere, nec Deo gratum exhiberi servitium, expedit apostolicae auctoritati religiosas personas diligere, et earum loca pia protectione munire. Eapropter, dilectae in Domino filiae, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et ipsum Beatae Dei genitricis Mariae monasterium, quod in Salzeburgen episcopatu situm est, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus: statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, [Col. 0540C] largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur, pro vestra et eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate [Col. 0540D] cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud dictrictum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albertus Albanensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinensis episcopus.
  • Ego Gerhardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem.
  • [Col. 0541A] Ego Anselmus presbyter cardinalis tituli S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Chuido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Boetius presbyter cardinalis tituli Sancti Clementis.
  • Ego Ivo presbyter cardinalis SS. Laurentii et Damasi.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti.
  • Ego Ribaldus cardin. presbyter S. Anastasiae.
  • Ego Goizo presbyter cardinalis tit. S. Caeciliae.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tit. Pastorum.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et [Col. 0541B] Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Vassallus diaconus card. S. Eustachii.
  • Ego Hubaldus diaconus cardinalis S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere.
  • Ego Hubaldus diaconus cardin. S. Adriani.

Datum Lat. per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XIII Kal. Maii, indict. IV, Incarnationis Dominicae anno 1141, [Col. 0541C] pontificatus vero Innocentii secundi papae anno duodecimo.

CDLXXII. Parthenonis S. Mariae Hederensis protectionem suscipit possessionesque confirmat, petente Stephano episcopo Parisiensi. (Anno 1141, April. 30.) [MABILLON., Annal. Bened., VI, 675.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae filiae HILDIARDI abbatissae monasterii Sanctae Mariae de Hedera ejusque sororibus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas [Col. 0541D] diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Oportet igitur omnes Christianae fidei amatores religionem diligere, et loca venerabilia cum ipsis personis divino servitio mancipatis attentius confovere, ut nullis pravorum hominum inquietentur molestiis, vel importunis angariis fatigentur. Eapropter, dilectae in Domino filiae, venerabilis fratris nostri Stephani Parisiensis episcopi precibus inclinati, praefatum monasterium sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem [Col. 0542A] monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque succedentibus et illibata permaneant. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum vestrum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur pro vestra et eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa [Col. 0542B] sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. [Col. 0542C] Amen, amen, amen.

In rotundo circulo legitur hoc dictum: ADJUVA NOS, DEUS SALUTARIS NOSTER.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Martinus presbyter card. tit. S. Stephani in Caelio Monte subscripsi.
  • Ego Ivo presbyter card. S. Laurentii tit. Damasi subscripsi.
  • Ego Grizo presbyter card. tituli Sanctae Caeciliae subscripsi.
  • Ego Gregorius diac. card. Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum [Col. 0542D] Aureum subscripsi.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani juxta templum Romuli subscripsi.
  • Ego Imbaldus diac. card. Sanctae Mariae in Via Lata subscripsi.
  • Ego Hubaldus diac. cardinalis S. Adriani subscripsi.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diaconus card. subscripsi.

Datum Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancellarii, II Kal. Maii, indictione III, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii secundi anno XII.

CDLXXIII. Parthenonem S. Ambrosii Florentinum tuendum suscipit et possessiones ejus confirmat. (Anno 1141, Maii 4.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 93.]

[Col. 0543A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectae filiae CAECILIAE abbatissae monasterii S. Ambrosii de Petra Plana, ejusque sororibus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis in perpetuum mansuris.

Ad hoc universalis Ecclesia, etc., usque fatigentur. Eapropter, dilectae in Domino filiae, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et praefatum Beati Ambrosii monasterium, quod in [Col. 0543B] Florentino episcopatu situm est, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu justis aliis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque succedentibus illibata permaneant. In quibus et ecclesiam Sancti Michaelis, in Palchito sitam infra civitatem Florentinam, cum omnibus suis appendiciis a Godefrido episcopo Florentino vobis canonice concessam, et suo scripto firmatam proprio nomine duximus adnotandam, salva Ecclesiae Florentinae canonica reverentia. Recipiendi [Col. 0543C] etiam oblationes, tam pro vivis quam pro defunctis, absque alicujus contradictione liberam vobis concedimus facultatem. Sepulturam quoque ipsius liberam esse sancimus, ut quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matris Ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum vestrum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur vestris, et aliorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur ecclesiastica, etc. Cunctis autem, etc. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus [Col. 0543D] subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. Sanctae Crucis in Jerusalem subscripsi.
  • Ego Anselmus presb. card. tit. Sancti Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Martinus presb. card. tit. Sancti Stephani in Caelio Monte subscripsi.
  • Ego Boethius presb. card. tit. Sancti Clementis subscripsi.
  • Ego Goizo presbyter cardin. tit. Sanctae Caeciliae subscripsi.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae subscripsi.
  • [Col. 0544A] Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Otho diaconus card. S. Gregorii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Vassallus diaconus cardinalis Sancti Eustachii subscripsi.
  • Ego Ubaldus diaconus cardinalis S. Mariae in Via Lata subscripsi.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis tit. Sancti Nicolai in Carcere subscripsi.

Datum Laterani per manum Aimerici, sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quarto Nonas Maii, indict. quarta, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domini Innocentii papae secundi anno XII, etc.

CDLXXIV. Monasterium S. Salvatoris Venetiarum sub apostolicae sedis protectione recipit et decernit ut canonicus ordo a Bonofilio institutus ibidem perpetuo permaneat. (Anno 1141, Maii 13.) [CORNELIUS, Ecclesiae Venetae illustratae, t. XIV, p. 92.]

[Col. 0544B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BONOFILIO ejusque fratribus, in ecclesia S. Salvatoris in Rivoalto sita, canonicam vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Commissae nobis apostolicae sedis auctoritas nos hortatur, ut locis et personis ejus auxilium devotione [Col. 0544C] debita implorantibus tuitionis praesidium impendere debeamus. Quia sicut injusta petentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima et justa poscentium non est differenda petitio, praesertim eorum, qui religionem devote videntur amplecti, et sub ea gaudent Domino militare. Eapropter, dilecti in Domino filii, preces vestras rationabiles clementer admittimus, et praefatam S. Salvatoris ecclesiam sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus. Quia vero canonicum ordinem observare et secundum B. Augustini regulam vivere devovistis, votis vestris libenter annuimus, et ipsum ordinem in eadem ecclesia perpetuis temporibus inviolabiliter permanere apostolica auctoritate sancimus; statuentes [Col. 0544D] ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Partem quoque decimarum de parochianis vestris, quae secundum sacros canones, et sanctorum Patrum constitutiones vestram contingit ecclesiam, vobis nihilominus confirmamus. Addentes etiam interdicimus, ne quis in ipsa ecclesia qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres ipsius loci communiter, vel pars sanioris consilii canonice providerint eligendum. [Col. 0545A] Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat personas vestras, vel ipsam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere; minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, nec ipsius ecclesiae parochianos illicite suscipere vel retinere, salva dioecesani episcopi canonica justitia. Si quis igitur contra hanc nostrae constitutionis paginam sciens temere venire tentaverit, si secundo tertiove commonitus reatum suum digna satisfactione non emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae [Col. 0545B] pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter card. tit. S. Crucis in Jerusalem subscripsi.
  • Ego Anselmus presbyter card. tit. S. Laurentii in Lucina subscripsi.
  • Ego Martinus presbyter card. tit. S. Stephani in Caelio Monte subscripsi.
  • Ego Boetius presbyter cardinalis tit. S. Clementis subscripsi.
  • Ego Rabaldus presbyter card. tit. S. Anastasiae subscripsi.
  • [Col. 0545C] Ego Goizo presbyter cardinalis tit. S. Caeciliae subscripsi.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardin. S. Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.
  • Ego Vassallus diaconus cardinalis S. Eustadii subscripsi.
  • Ego Ubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata subscripsi .
  • Ego Hybaldus diaconus cardinalis S. Adriani subscripsi .
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae diac. cardinalis [Col. 0545D] subscripsi.

Datum Laterani per manum Aimerici, S. Romanae Ecclesiae diac. cardinalis et cancell., III Idus Maii, indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii secundi papae anno XII.

CDLXXV, Monasterii S. Mariae Regiae-Vallis bona et statum cum libertatibus ejus confirmat. (Anno 1141, Maii 14.) [HUGO, Annal. Praemonst., II, 406.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0546A] filiis HERBERTO Regiae-Vallis abbati, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad haec nobis a Deo pastoralis officii cura commissa est ut beneplacentem Deo religionem laboremus et stabilitam exacta diligentia conservare; eapropter, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus gratum impertientes assensum, beatae Dei genitricis semperque virginis Mariae Regiae-Vallis ecclesiam, quae in Tullensi episcopatu sita est, sub beati Petri et nostra tutela suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, [Col. 0546B] oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ipsam videlicet Regiam vallem cum omnibus suis appendiciis; vineas de Luceio, vineas de Parneio, vineas de Seroces, vineas de Fou, terram de Fracia; vallem de Bernaicuria, et portionem vestram de adjacenti villa; Gauvillare cum altari et suis appendiciis; usuarium cum molino in fageto Commarciensi. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Decernimus ergo ut nulli hominum liceat praefatam [Col. 0546C] ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem [Col. 0546D] loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. Sanctae Crucis in Jerusalem.
  • Ego Martinus presbyter card. tit. Sancti Stephani.
  • Ego Goizo presb. card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Otto diacon. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica.
  • [Col. 0547A] Ego Octavianus diac. card. S. Nicolai in Carcere.

Data Laterani per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. et cancellarii, II Idus Maii, indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1141; pontificatus vero domini Innocentii II papae anno XII.

CDLXXVI. Ad clerum et populum Pictaviensem.—De Grimoardo electo. (Anno 1141, Maii 20.) [ Gall. Christ. II, 1174, in textu, ex cod. ms. S. Capellae Bituricensis.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis, abbatibus, principibus, clero et [Col. 0547B] populo Pictaviensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Vera obedientia humilitatis socia caeteras virtutes menti inserit, insertasque custodit. Sola namque est quae fidei meritum possidet, sine qua infidelis quis esse convincitur, etiamsi fidelis esse videatur; ideoque quisquis praelatus inobediens esse praesumpserit in unitate sanctae Ecclesiae, cum Deo partem habere non poterit. Gaudendum siquidem vobis est, quoniam, sicut accepimus, venerabili fratre nostro Willelmo episcopo vestro viam universae carnis ingresso, idonea et religiosa persona vobis est in episcopum collocata, et quoniam is aliis jure praeponitur, cujus vita et conversatio apud Deum acceptabiliter aestimatur, universitati vestrae pie apostolica [Col. 0547C] scripta mandamus atque praecipimus, quatenus sibi de caetero humilitate et debita obedientia pareatis, ejusque salubribus praeceptionibus obtemperare curetis.

Datum Lateranis XIII Kal. Junii.

CDLXXVII. Ad G[rimoardum] Pictaviensem episcopum electum. (Anno 1141, Maio.) [ Ibid., col. 1175, ex cod. eod.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G. Pictaviensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Accepimus personam tuam ad regimen Pictaviensis Ecclesiae assumptam esse; et quoniam longe debet [Col. 0547D] vitam suam conversatione probare qui aliis vult praeesse, per apostolica tibi scripta mandamus atque praecipimus, quatenus in his quae ad episcopale officium pertinent, temetipsum satagas laudabiliter exercere, opus fac evangelistae, ministerium tuum imple. Subditos vero tuos paternis affectibus dilige, et ut commissa tibi a Deo Ecclesia sub tua providentia tam spiritualiter quam temporaliter augeatur, intenta animi vigilantia studeas providere. Possessiones quoque et bona ipsius episcopatus, quae distracta, vel illicite alienata esse noscuntur, cum omni diligentia recuperare labores.

CDLXXVIII. Ecclesiae S. Sepulcri Hierosolymitanae protectionem suscipit ac possessiones confirmat. (Anno 1141, Jun. 21.) [Eug. DE ROZIÈRE Cartul. du Saint-Sépulcre, 24.]

[Col. 0548A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO priori et fratribus in ecclesia Sancti Sepulcri canonicam vitam professis, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Si mansuetudo et liberalitas sanctae Romanae Ecclesiae Christianis debet opportuna sola[tia] ministrare, multo magis his qui religiosam vitam ducunt et omnipotenti Domino familiarius adhaerere videntur, id ipsum convenit propensius impertiri. Quia ergo, dilecti in Domino filii, juxta regulam beati [Col. 0548B] Augustini vivere decrevistis, et in loco ubi steterunt pedes Domini, adorantes apud gloriosum sepulcrum ejus, in quo triduo corporaliter requievit, et alia sanctissima loca, in quibus Redemptor mundi pro salute nostra vincula, flagella, crucis ignominiam, vulnera mortemque sustinuit, regulariter militatis, majori vos benevolentia et gratia dignos esse censemus, et paternis affectibus volumus confovere. Vestris igitur postulationibus debita benignitate accommodantes assensum, sacrosanctam ecclesiam Sancti Sepulcri, in qua, divinis obsequiis insistentes, passionem Dominicam et victorio[si]ssime crucis triumphum assidue oculata fide recolitis, nec non etiam personas vestras sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, [Col. 0548C] statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum canonice possidet, quaecunque etiam ab egregiae memoriae viris, duce videlicet Godefrido et utroque rege Balduino, Arnulpho quoque et aliis patriarchis, eidem loco juste collata sunt, aut in posterum a patriarchis vel aliis Dei fidelibus rationabiliter conferentur, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: possessiones videlicet, quas habetis in Antiochia et ipsius territorio, quemadmodum a Raymundo, illustri ejusdem civitatis principe, et uxore sua Constantia vestrae ecclesiae legitime concessa et scriptis confirmata sunt, ecclesiam Sancti Sepulcri in Monte [Col. 0548D] Peregrino prope Tripolym, ecclesiam Sancti Georgii cum omnibus pertinentiis suis, in civitate Tyro ecclesiam Sanctae Mariae; in territorio ipsius civitatis casale Derina et hortum inter murum et antemurale, in civitate Acon ecclesiam Sancti Sepulcri, in territorio ejusdem civitatis ecclesiam Sanctae Mariae de Mimas cum omnibus pertinentiis suis, in civitate Joppe ecclesiam Sancti Petri cum omnibus pertinentiis suis, decimas civitatis Jerusalem et eas quas habetis in territorio ipsius civitatis, oblationes altarium ecclesiae Sancti Sepulcri; in episcopatu Papiensi castellum Cerret cum omnibus suis appendiciis, salva nimirum episcoporum justitia, in quorum parochiis ecclesiae vestrae sitae sunt. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae [Col. 0549A] constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Stephanus, Praenestinus episcopus, subscripsi.
  • [Col. 0549B] Ego Anselmus, presbyter cardinalis tituli Sancti Laurentii in Lucina, subscripsi.
  • Ego Martinus, presbyter cardinalis [tituli] Sancti Stephani in Caelio Monte, subscripsi.
  • Ego Sancius, presbyter cardinalis tituli Sanctae Sabinae, subscripsi.
  • Ego Boecius, presbyter cardinalis tituli Sancti Clementis, subscripsi.
  • Ego Ivo, presbyter cardinalis Sancti Laurentii tituli Damasi, subscripsi.
  • Ego Gregorius, presbyter cardinalis tituli Calixti, subscripsi.
  • Ego Ribaldus, presbyter cardinalis tituli Sanctae [Col. 0549C] Anastasiae, subscripsi.
  • Ego Rainerus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Priscae, subscripsi.
  • Ego Petrus, presbyter cardinalis tituli Pastoris, subscripsi.
  • Ego Goizo, presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae, subscripsi.
  • Ego Thomas, presbyter cardinalis tituli Vestinae, subscripsi.
  • Ego Hubaldus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis, subscripsi.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Otto, diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • [Col. 0549D] Ego Hubaldus, diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata, subscripsi.
  • Ego Gerardus, diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica, subscripsi.
  • Ego Octavianus, diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere, subscripsi.

Datum Laterani, per manum Baronis, capellani et scriptoris, XI Kalendas Julii, indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno XII.

CDLXXIX. Monasterium S. Bartholomaei Faesulanum tuendum suscipit, et ejus possessiones ac jura confirmat. (Anno 1141, Sept. 22.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 243.]

[Col. 0550A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filii GREGORIO, abbati Sancti Bartholomaei, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter constitutis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus elementer annuimus, et beati Bartholomaei apostoli monasterium, [Col. 0550B] quod juxta montem Faesulanae civitatis situm est, cum omnibus suis pertinentiis, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu justis aliis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: monasterium S. Salvatoris de Alena cum ecclesia S. Pontiti, ecclesiam S. Martini in Fugnano, in Campo Novoli, ecclesiam S. Martini cum decimis, et omnibus suis pertinentiis et adjacentiis, et quidquid in Bononiensi [Col. 0550C] episcopatu praefatum monasterium habere cognoscitur, in Capraja medietatem ecclesiae S. Christinae, in Ripula ecclesiam S. Salvatoris, ecclesiam S. Michaelis de Marene, in Ripalta ecclesiam S. Andreae, ecclesiam S. Donati de Fronzano, in Biviliano medietatem ecclesiae S. Mariae, curtem de Sancto Domnino cum omnibus decimationibus suis, curtem de Papiana cum pertinentiis suis, et quidquid in plebe Sancti Donati de Calenzanu possidere dignoscitur cum decimis, et suis pertinentiis, sive in plebe S. Stephani de Campi, seu in plebe S. Martini sito Brozzi, vel etiam in plebe S. Juliani in Septimo, aut infra plebem S. Joannis de Signa, cum decimis et omnibus earum pertinentiis. Villas quoque alias possessiones, sicut in privilegio et donatione bonae memoriae [Col. 0550D] Jacobi episcopi Faesulani nominatim vobis concessae sunt. Prohibemus etiam, et apostolica auctoritate interdicimus, ne alicui omnino liceat idem monasterium in alium ordinem transmutare, vel episcopalem sedem ibi transferre absque Rom. pontificis auctoritate. Obeunte vero nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subjectionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres ipsius loci communi assensu, vel pars sanioris consilii, sub Dei timorem et beati Benedicti regulam, canonice providerint eligendum. Qui Faesulano episcopo si canonicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, eamque gratis et absque aliqua pravitate exhibere voluerit, benedictionem suscipiat. [Col. 0551A] Alioquin liceat ei quemcunque maluerit adire antistitem, qui, nostra fultus auctoritate, quae postulantur indulgeat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum devotioni et extremae voluntati, qui se illic sepelire deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matris Ecclesiae. Monasterium quoque S. Salvatoris de Alena, quod sub ejusdem S. Bartholomaei monast. esse cognoscitur, liberam sepulturam concedimus, sicut etiam hactenus habuisse dignoscitur; laborum namque manuum vestrarum decimas, tam vobis quam vestro monasterio Sancti Salvatoris in usus pauperum habendas largimur. Prohibemus insuper ut nulli omnino hominum fas sit eidem monasterio, sive S. Salvatoris monasterio [Col. 0551B] divinum officium interdicere, praeter Romanum pontificem, aut legatum ipsius, vel indebitas exactiones imponere, seu aliquibus injustis vexationibus ausu temerario fatigare. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat, etc., si qua igitur, etc., cunctis autem, etc. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter card. tit. Sanctae Crucis in Hierusalem subscripsi.
  • Ego Martinus presbyter, card. S. Stephani in Caelio Monte subscripsi.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Sabinae ss.
  • [Col. 0551C] Ego Boetius presb. card. tit. S. Clementis ss.
  • Ego Guido presb. S. Laurentii tit. Damasi ss.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Octavianus diac. card. tit. S. Nicolai in Carcere ss.
  • Ego Guido diac. card. S. Apollinaris ss.

Datum Laterani per manum Baronis capellani, et scriptoris X Kal. Octob., ind. V, Incarn. Dominicae an. 1141, pontif. vero D. Innocentii II an. XII.

CDLXXX. Bulla Innocentii II confirmantis bona et possessiones Trunchiniensis ecclesiae. (Anno 1141, Sept. 22.) [HUGO, Ann. Praem., II, p. 608.]

[Col. 0551D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GOZVINO Trunchiniensi abbati, ejusque fratribus regulariter instituendis, in perpetuam memoriam.

Ad hoc nobis a Deo pastoralis officii cura commissa est, ut, beneplacente Deo, religionem laboremus modis omnibus statuere, et stabilitam ex aucta diligentia conservare. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Simonis et Noviomensis episcopi precibus inclinati, vestris justis postulationibus elementer annuimus, et ecclesiam S. Mariae Trunchiniensis, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque [Col. 0552A] bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: curtes et villas videlicet Landenghem, Voclar, Petengem, Astinem, Salenghem, Verrebronch, Hulst et Hulsterlo, incultam terram juxta Belsalam, curtim quae dicitur Stabulum, Burste, Pomerium, quod juxta eamdem ecclesiam jacet, omnesque mansiones, quae inter idem pomerium atriumque interjacent, quas Ywanus praefatae contulit ecclesiae, cum omni decimatione reddituum suorum tam in eadem villa, quam in tota Wasia. [Col. 0552B] Liceat etiam vobis omni tempore divina officia celebrare, clausis januis et exclusis excommunicatis, sive interdictis, nisi abbatis vel fratrum ipsius loci manifesta culpa exstiterit. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic [Col. 0552C] fructum bonae actionis percipiant et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Bernardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Boetius presbyt. card. tit. Sancti Clementis.
  • Ego Yvo presb. cardin. S. Laurentii tit. Damasi.
  • [Col. 0552D] Ego GG. presb. cardin. tit. Calixti.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diacon. cardinalis.
  • Ego Reinerius presb. cardin. tit. Priscae.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris X Kalend. Octobris, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1141; pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XII.

CDLXXXI. Ad Guillelmum Montispessulani dominum.—Compatitur tribulationibus et angustiis quas ille ab infidelibus hominibus suis patiebatur, suamque opem ei atque consilium pollicetur. (Anno 1141, Octob. 5.) [D. BOUQUET, Recueil XV, p. 402.]

Innocentius episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0553A] in Christo filio Guillelmo Montispessulani domino, salutem et apostolicam benedictionem.

Litteras et nuntios tuos debita benignitate suscepimus, et tribulationibus et angustiis quas ab infidelibus tuis hominibus pateris, affectione paterna compatimur, utpote qui personam tuam, tanquam Catholicum principem et specialem B. Petri filium, vera in Domino charitate diligimus, et in quibus secundum Deum possumus, opem et consilium libenter impendimus. Tu vero, quoniam aurum fornax tentatio justum probat, viriliter age et confortetur cor tuum, et sustine Dominum: ipse enim ventos compescit, et mare comprimit.

Datum Laterani III Nonas Octobris.

CDLXXXII. Hospitale S. Blasii juxta Modoetiam tuendum suscipit ejusque possessiones confirmat. (Anno 1141, Oct. 15.) [GIULINI, Memorie di Mil., t. V, p. 576.]

[Col. 0553B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ADAM magistro hospitalis, quod est apud Sanctum Blasium, juxta Modoetiam ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae sedis regimen, disponente Domino, promoti sumus ut piis votis assensum praebere, auresque nostras justis inclinare petitionibus debeamus. Eapropter, dilecte in Domino fili Adam, devotionem tuam laudabilem attendentes, praefatum [Col. 0553C] hospitale quod cum omnibus suis appendiciis, assensu et consilio Arnoldi, et Joannis aliorumque vicinorum ipsius loci, sub censu sex denariorum Mediolanensis monetae veteris nobis nostrisque successoribus annualiter persolvendo, beato Petro et nobis offers, paterna benignitate suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem hospitale inpraesentiarum juste ac legitime possidet, aut in futurum rationabilibus modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma eidem hospitali, ac pauperibus, et illibata permaneant. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione [Col. 0553D] congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in ex tremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis [Col. 0554A] autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

In circulo: ADJUVA NOS, DEUS SALUTARIS NOSTER.

In monogrammate: Bene valete.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diacon card. ss.

[Col. 0554B] Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, Idibus Octobris, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XII.

CDLXXXIII. Ad monachos Marchianenses.—Censuras A. episcopi Atrebatensis nullas declarat, praecipitque ut ad abbatis electionem procedant. (Anno 1141, Nov. 1.) [MARTENE, Ampl. Collect., I, 719, ex ms. Marchianensi.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectissimis filiis monachis Marcianensibus, S. et [Col. 0554C] A. B.

Super injuriis et oppressionibus quas ex litteris et fratrum vestrorum relatione, Joannis videlicet et Andreae, qui nostro se conspectui praesentarunt, a fratre nostro A. Atrebatensi episcopo vobis illatas esse accepimus, debita affectione compatimur, et vobis, tanquam dilectis filiis nostris, in quibus secundum Deum possumus, opem et auxilium libenter impendimus. Quia ergo praefatus frater noster electionem vestram secundum B. Benedicti regulam et praedecessoris nostri papae Calixti bonae memoriae et nostri etiam privilegii tenorem, a vobis communiter celebratam omnimodis impedivit, et ad majorem suae malitiae evidentiam, post appellationem ad sedem apostolicam factam, vestrum monasterium a [Col. 0554D] divinis interdicere praesumpsit officiis, nos idem interdictum irritum esse censuimus, et vobis divina celebrare officia apostolica auctoritate praecipimus. Si vero mutationem aliquam vel constitutionem in eodem monasterio vel locis sibi pertinentibus post appellationem ad sedem apostolicam fecisse cognoscitur, [Col. 0555A] totum evacuamus, et omnia in eo statu, in quo tempore appellationis fuisse noscuntur, revocari praecipimus. Vobis autem praecipiendo mandamus quatenus secundum B. Benedicti Regulam et sedis apostolicae privilegia religiosam et idoneam personam vobis in abbatem communi vel sanioris partis assensu eligatis, per cujus nimirum prudentiam et religionem idem monasterium, tam temporaliter quam spiritualiter, auxiliante Domino, proficere valeat.

Datum Laterani Kalendis Novembris.

CDLXXXIV. Ad A. [lvidum] episcopum Atrebatensem.—Arguit eum quod Marchianenses monachos vexaverit. (Anno 1141, Nov.) [MARTENE, ibid., col. 720, ex eodem ms.]

[Col. 0555B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri A. Atrebatensi episcopo S. et A. B.

Miramur et dolemus super injuriis et oppressionibus et damnis et aliis multis gravaminibus, quae monasterio et fratribus Marcianensibus a fraternitate tua illata esse accepimus. Haec namque ordini et religioni tuae sunt valde contraria, et his quae a B. Gregorio de monasteriis et religiosis locis statuta sunt, probantur adversa. Cum enim eorum abbas, sicut asserunt, tuis gravaminibus monasterium ipsum relinquere compulsus sit, et ipsi secundum B. Benedicti Regulam et praedecessorum nostrorum [Col. 0555C] et nostrum etiam privilegium, abbatem videlicet religiosum et honestam personam elegerint, tu, contemptis apostolicae sedis decretis, eos super hoc omnimodis infestasti, et ad majorem tuae malitiae cumulum, contra appellationem ad sedem apostolicam factam, praefatum monasterium a divinis officiis interdicere praesumpsisti. Quae praesumptio quanta severitate puniri debeat, B. Gregorii sententia demonstratur; ait enim: «Nihil prius de eo quod ad sinum sanctae Romanae confugit Ecclesiae, ejusque implorat auxilium, decernatur, quam ab ejusdem Ecclesiae fuerit praeceptum auctoritate, quae vices suas ita aliis impertivit Ecclesiis, ut in partem sint vocatae sollicitudinis et in plenitudinem potestatis. [Col. 0555D] Si tamen (quod non arbitramur) a quoquam secus praesumptum fuerit, ab officio cleri submotus, apostolicae auctoritatis reus ab omnibus judicetur.» Et quoniam beati Petri et sanctae Romanae Ecclesiae contemptum inultum praeterire non possumus, per praesentia tibi scripta mandamus atque praecipimus quatenus praefatum monasterium et fratres in pace omnino dimittas, et in nullo eis per te vel per alios impedire praesumas. De contemptu vero sanctae Romanae Ecclesiae et nostro et multis aliis, quae nostris auribus sinistro rumore de persona tua sunt nuntiata, proxima Dominica qua legitur Ego sum pastor bonus, ad nostram praesentiam venias responsurus.

CDLXXXV. Privilegium pro canonica S. Mariae Parmensi. (Anno 1141, Nov. 7.) [AFFO, Storia di Parmi, II, p. 350, ex archivo capituli Parm. saec. XII, n. XXXI.]

[Col. 0556A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio BONIZONI archipresbytero, caeterisque canonicis Parmensis Ecclesiae, tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis, in perpetuum.

Aequitatis et justitiae ratio persuadet nos Ecclesiae perpetuam rerum suarum firmitatem et vigoris inconcussi munimenta conferre: non enim decet clericos in sortem Domini evocatos perversis malorum hominum molestiis agitari, et temerariis quorumlibet [Col. 0556B] vexationibus fatigari; similiter et praedia usibus secretorum coelestium dedicata nullas potentum angarias, nihil debent extraordinarium sustinere. Eapropter, dilecti in Domino filii, interventu dilecti filii nostri magistri Hubaldi diaconi cardinalis, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et beatae Dei Genitricis semperque virginis Mariae Parmensem canonicam cum omnibus bonis suis mobilibus et immobilibus sub beati Petri et nostra protectione suscepimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione [Col. 0556C] fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: monasterium Sancti Quintini cum ecclesia Sanctae Mariae de Plano, et caeteris ad ipsum jure pertinentibus: ecclesiam Sanctae Christinae; ecclesiam Sancti Nicolai, et ecclesiam Sancti Antonini: plebem Sancti Pancratii cum ecclesia Sancti Nicolai et hospitato ejus juxta Taronem, et cum ecclesia Sancti Anastasii infra urbem, et caeteris ad ipsam plebem pertinentibus: plebem Sancti Martini cum decimis: plebem Sancti Prosperi cum decimis; plebem de Purpurano cum capellis suis: plebem de Molandriano: plebem Sancti Calliani cum decimis: capellam de Vilignano: capellam [Col. 0556D] de Marano: capellam de Meletulo: capellam de Ballone: capellam de Corviaco intra castrum sitam: capellam de Barca: capellam de Marzaliis: capellam de Azano, capellam de Vallera inferiore: capellam de Travagnano; capellam de Terentio: capellam de Sancti Secundi: capellam de Pizzo: capellam de Palazione: capellam de Vico longo: capellam de Sala; jus quod habetis in capella Sancti Gorgii de Pratis, et in capella de Ponticello, ac in capella de vico Pauli: capellam de Ulmo: capellam de Calerno cum hospitali: capellam Sancti Laurentii de Meletula cum omnibus ad praedictas plebes et capellas jure pertinentibus; decimas omnium habitantium in ipsa civitate, et in suburbiis; quemadmodum secundum divisionem plebium eas usque ad [Col. 0557A] haec tempora legitime possidetis, vestram partem oblationum quae offeruntur in vigilia et festivitate Sancti Domnini de Burgo et in Assumptione Beatae Mariae in plebe de Cornilio. Decernimus ergo ut nulli omnino ecclesiasticae vel saeculari personae fas sit eamdem canonicam temere perturbare, aut bona vestra, vel possessiones auferre, retinere, minuere, seu quibuslibet videbitis exactionibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura; salva episcopi vestri canonica reverentia. Ad indicium autem hujus a sede apostolica perceptae protectionis, bizantium aureum nobis nostrisque successoribus annualiter persolvetis. Si quis igitur in futurum, hanc nostrae constitutionis paginam [Col. 0557B] sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensium episcopus ss.
  • [Col. 0557C] Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Stantius presb. card. tit. Sanctae Savinae ss.
  • Ego Gibertus presb. card. tit. S. Calixti ss.
  • Ego Rainerus presb. card. tit. Sanctae Priscae ss.
  • Ego Goyzo presb. card. tit. Sanctae Caeciliae ss.
  • Ego Thomas presb. card. tit. Vestinae ss.
  • Ego Hubaldus diacon. card. Sanctae Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Guido Sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. [Col. 0557D] ss.
  • Ego Petrus diac. card. Sanctae Mariae de Porticu ss.

Datum Lat. per manum Baronis capellani et scriptoris, VII Idus Novembris, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno duodecimo.

Pendet bulla plumbea.

CDLXXXVI. Privileqium pro ecclesia Frisingensi. (Anno 1141, Nov. 20.) [ Monumenta Boica, IX, p. 24.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri OTTONI Frisingensi episcopo, ejusque [Col. 0558A] successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Ex commisso nobis a Deo apostolatus officio fratres nostros episcopos debemus diligere, et Ecclesiis sibi a Deo commissis suam justitiam conservare. Proinde, dilecte a Domino frater Otto episcope, preces tuas rationabiles clementer admittimus, et personam tuam cum commissa tibi a Deo ecclesia sub beati Petri et nostra protectione et praesentis scripti patrocinio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, poterit adipisci, firma tibi [Col. 0558B] tuisque successoribus et illibata permaneant. Sancimus etiam ut in quocunque episcopatu, in fundo Frisingensis ecclesiae monasteria, vel ecclesiae aedificatae sint, assensu et consilio tuo in eis presbyteri statuantur. Jura quoque tuae ecclesiae, quae venerabilis frater noster Conradus Salzeburgensis archiepiscopus recognovit, et scripti sui auctoritate firmavit, tibi et commissae ecclesiae confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut decimas, bona et possessiones ipsius auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel ab ipsa alienare, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur tuis tuorumque successorum usibus profutura. Praeterea, quoniam advocati ad defensionem [Col. 0558C] ecclesiae statuuntur, advocatis ipsius ecclesiae omnino interdicimus, ne aliquid gravamen eidem loco, vel rebus ad ipsum pertinentibus inferre, vel aliquid praeter jus suum ab eis exigere praesumant. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco [Col. 0558D] justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis tit. S. Crucis in Jerusalem.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, XII Kal. Decembris, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XII.

CDLXXXVII. Privilegium pro monasterio Wezzinbrunnensi. (Anno 1141, Nov. 20.) [ Monumenta Boica, tom. VII, p. 380.]

[Col. 0559A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WATTONI Wezzenbrunnensi abbati ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas personas, et earum diligamus ecclesias, et ne pravorum hominum infestationibus rerum suarum detrimenta sustineant apostolicae defectionis moderamine nos convenit providere. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus paterna [Col. 0559B] benignitate annuimus, et Wezzinbrunnense monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut ordo monasticus, qui secundum beati Benedicti Regulam in eodem monasterio institutus esse cognoscitur, perpetuis futuris temporibus ibidem inviolabiliter observetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: duas [Col. 0559C] partes videlicet decimae de Risbach, sicut a venerabili fratre nostro Henrico Ratisponensi episcopo vobis rationabiliter concessae sunt, et scripto suo firmatae: praedia videlicet haec: Achselswanc, Pansingen, Piberbach, Waltenberc, Wolmutsahe, Gutingen, Gezines, Izenes. Sancimus etiam ut nullus ipsius loci advocatiam sibi usurpare vel ab aliquo recipere audeat, nisi quem abbas et fratres secundum Dei timorem et ipsius monasterii utilitatem communiter providerint eligendum. In ecclesiis quoque quae juris vestri monasterii esse noscuntur, quemadmodum in generalibus conciliis statutum est, assensu et consilio vestro presbyteri statuantur. Porro super decimis a fratribus nostris Wolfgango [Col. 0559D] Ratisponensi et Uldarico Augustensi episcopis ecclesiae vestrae concessis, successoribus suis nullatenus liceat vos ausu temerario fatigare, aut aliquam vobis inferre molestiam. De fundo quoque vestri monasterii, seu etiam de novalibus, aut aliis laboribus vestris quos propriis manibus sumptibusque colligitis, juxta quod a nobis in generalibus est statutum conciliis, a vobis exigi decimas auctoritate apostolica prohibemus. Nulli etiam fratrum vestrorum fas sit post factam in eodem monasterio professionem absque abbatis vel fratrum licentia inde discedere vel ad alia loca transire: discedentem vero nullus episcoporum vel abbatum suscipere audeat, vel retinere. Ad haec praesenti decreto sancimus, ut nulli episcoporum licentia pateat angarias, [Col. 0560A] vel alias exactiones monasticae quieti et utilitati contrarias, vobis vel ecclesiae vestrae imponere. Porro sepulturam ipsius loci omnino liberam esse decernimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi excommunicati sint, nullus obsistat. Nulli regum ergo, ducum, marchionum vel aliorum hominum fas sit praefatum monasterium super hac nostra constitutione temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut quibuslibet vexationibus infestare, sed omnia integra conserventur, vestris usibus omnimodis profutura. Si quis autem hujus nostri decreti paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrue emendaverit, [Col. 0560B] indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi subjaceat. Conservantes vero hanc eorumdem apostolorum benedictionem et gratiam consequantur. Amen.

  • Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Gerardus presbyter cardinalis S. Crucis in Jerusalem.
  • Ego Ivo presbyter card. SS. Laurentii et Damasi.

Dat. Laterani per manus Baronis capellani et scriptoris, XII Kal. Decembris, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno duodecimo.

CDLXXXVIII. Monasterii Marcianensis protectionem suscipit bonaque ac privilegia confirmat. (Anno 1141, Dec. 1.) [BUZELIM, Gallo-Flandria sacra et profana, I part., p. 346.]

[Col. 0560C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis monachis Marchianensibus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuam memoriam.

Officii nostri nos monet auctoritas religiosa loca diligere, et ea opportuno consolationis munimine confovere. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus paterna benignitate [Col. 0560D] impertimur assensum, et Marchianense monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona praefatum monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant, etc. Nam postea latissime possessiones, decimas et altaria Martianensibus obnoxia enumerat, quibus tandem omnibus haec subjicit: Quae videlicet universa in consuetae libertatis immunitate decernimus permanere, quatenus fratres qui et omnipotenti [Col. 0561A] Deo debita possint servitia exhibere. Ad haec adjicientes sancimus ut nulli omnino liceat praefatum monasterium et ecclesiam Hamagiensem absque manifesta et probata culpa a divinis officiis interdicere. Nullus quoque ibidem qualibet subreptionis astutia vel violentia in abbatem praeponatur, sed liceat vobis communi consilio, vel parti consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Benedicti regulam, absque ullius contradictione abbatem eligere. Chrisma vero, oleum sacrum, consecrationes altarium seu basilicarum, benedictionem abbatis, ordinationem monachorum vel clericorum vestrorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano episcopo, si quidem catholicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, [Col. 0561B] et ea gratis, et absque pravitate aliqua voluerit exhibere; alioquin liceat vobis catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulastis indulgeat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra et illibata conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve [Col. 0561C] persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, temere contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum per manum Baronis capellani et scriptoris, Kalend. Decembris, indict. V, Incarnat. Dom. anno [Col. 0561D] 1141, pontificatus domni Innocentii II papae anno XII.

CDLXXXIX. Sententiam Conradi III, RR., pro monasterio S. Blasii contra episcopum Basileensem latam, confirmat. (Anno 1141, Dec. 6.) [NEUGART, Cod. diplom. Alem., II, 74.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis G. abbati et monachis S. Blasii, salutem et apostolicam benedictionem.

Quae pro bono pacis et Ecclesiarum quiete secundum aequitatis et justitiae moderationem contracta sunt, ut nulla possint in posterum refragatione [Col. 0562A] constringi, sedis apostolicae debent munimine roborari et in sua stabilitate firmari. Concordiam itaque, quae de contentione subjectionis et advocatiae monasterii vestri inter vos et Basileensem Ecclesiam per charissimum filium nostrum Conradum, illustrem Romanorum regem, rationabiliter facta est, et hinc cum scriptis et testibus confirmata, sedis apostolicae auctoritate roboramus, ratamque et inconvulsam manere sancimus. Si quis autem hujus nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat.

Datum Laterani VIII Idus Decemb.

CDXC. Ad Gregorium Bergomatem episcopum. (Anno 1141, Dec. 13.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 459.]

[Col. 0562B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GREGORIO Bergomensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

In eminenti sedis apostolicae specula disponente Domino constituti ex injuncto nobis officio fratres nostros episcopos debemus diligere, et Ecclesiis sibi a Deo commissis suam justitiam conservare. Proinde, dilecte in Domino Fr. G. episcope Bergomensis, Ecclesiae, cujus a Deo tibi cura commissa est, patria [Col. 0562C] sollicitudine providentes, statuimus ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpresentiarum juste et canonice possides, aut in futurum largiente Domino rationabilibus modis poteris adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, canonici quoque S. Vincentii, tam praesentes quam futuri, canonicam et debitam obedientiam tibi tuisque successoribus exhibeant, nec occasione privilegii ab apostolica sede percepti eam subtrahant. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, etc. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subsc.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subsc.
  • Ego Gerardus presb. card. tit. S. Crucis in Jerusalem [Col. 0562D] subsc.
  • Ego Guido S. R. E. indignus sacerdos subsc.
  • Ego Suasinus presb. card. tit. S. Stephani subsc.
  • Ego Boetius presb. card. tit. S. Clementis ss.
  • Ego Ivo presb. card. S. Laurentii in Damaso ss.
  • Ego Gregorius tit. Calixti presb. card. subsc.
  • Ego Gratianus presb. card. tit. S. Sabinae subsc.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica ss.
  • [Col. 0563A] Ego Petrus diac. S. Mariae in Aquiro subsc.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, Id. Decemb., indict. V, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontif. vero D. Innoc. PP. II anno XII.

CDXCI. Ecclesiae S. Mariae Caesaraugustanae protectionem suscipit et canonicorum bona confirmat. (Anno 1141, Dec. 15.) [ARRUEGO, Catedral. episcop. de Zaragoza, p. 792.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO priori, et canonicis ecclesiae S. Mariae Caesaraugustanae civitatis, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

[Col. 0563B] Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare; nec enim Deo gratus aliquando impenditur famulatus, nisi ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit conservatus, hoc nimirum charitatis intuitu, venerabilis fratris nostri Bernardi episcopi vestri precibus inclinati, praefatam Dei genitricis semperque Virginis Mariae ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus, quemadmodum a praefato fratre nostro, secundum beati Augustini regulam in eadem ecclesia constitutus esse dignoscitur, perpetuis [Col. 0563C] ibidem temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura; salva Caesaraugustani episcopi [Col. 0563D] canonica justitia et reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione emendaverit, a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi, abstineat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diacon. card. SS. Sergii et Bacchi.
  • [Col. 0564A] Ego Gerardus presbyter cardinalis tituli S. Crucis in Hierusalem.
  • Ego Otto diacon. card. Sancti Gregorii [ f. Georgii] ad Velum Aureum.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Guido diacon. cardin. Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • Ego Ibo presbyt. cardinal. Sancti Laurentii tit. Damasi.
  • Ego Petrus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, XVIII Kalendas Jan., indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni [Col. 0564B] Innocentii papae secundi anno XII.

CDXCII. Henrico Moraviensi episcopo, paganis de Prussia praedicare cupienti, indulget licentiam crucem ante se ferendi. (Circa annum 1141, Jan. 31.) [BOCZER, Cod. diplom. Morav., I, p. 212.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO, Moraviensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Non decet episcopum ad pascendum gregem Dominicum constitutum proprias oves jejunas relinquere, et alienis pabula ministrare. Si tamen paganis de Prussia verbum Domini praedicare et eos ad fidem Christi convertere desideras, et fructum Ecclesiae [Col. 0564C] Dei exinde proventum existimas, opus est ut per episcopatum tibi a Deo commissum honestas et discretas personas interim constituas, quae corrigenda corrigant, et quae statuenda fuerint ad honorem Dei stabiliant, atque ovibus tibi a Deo commissis vitae pabula subministrent. Postmodum vero si tantum laborem Ecclesiae Dei utilem cognoveris, tam sanctum opus auxiliante Domino studeas adimplere. Crucem quoque ad memoriam Dominicae passionis et inimicos Christi convertendos in terra illius gentis ferendi ante te fraternitati tuae licentiam indulgemus. Denuntiato etiam illi genti verbo Domini ad populum tibi commissum redire non differas.

Datum Laterani II Kalendas Februarii.

CDXCIII. Henrico Moraviensi episcopo concedit licentiam praedicandi paganis in Prussia; attamen ut populum suum rebellem reformare non negligat. (Circa annum 1141, April. 1.) [BOCZEK, Cod. dipl., I, p. 213.]

[Col. 0564D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO Moraviensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Qui pastoralis officii regimen in Ecclesia Dei obtinent, et ad aliorum regimina proponuntur, sollicita debent consideratione perpendere, quod non tantum de propriis, sed etiam de subditorum suorum excessibus reddituri sunt supremo judici rationem. Quamvis itaque, charissime in Christo frater, populus tibi a Deo, commissus durae cervicis sit, tibique [Col. 0565A] rebellis et inobediens existat, valde nobis tibi expedire videtur, ut pro ipsius adhuc salute et admonitione attentius debeas laborare, et quantum in te est, ad viam rectitudinis revocare. Scriptum namque est: Clama, ne cesses, sicut tuba exalta vocem tuam; et rursus scriptum est: Si dicente me ad impium: Morte morieris, non annuntiaveris ei, et neque locutus fueris, ut avertatur a via sua impia, et vivat ipse impius in iniquitate sua, morietur; sanguinem autem ejus de manu tua requiram; si autem tu annuntiaveris impio, et ille non fuerit conversus ab iniquitate sua, morietur; tu autem animam tuam liberasti. Hinc etiam Ephesiis Paulus dicit: mundae sunt hodie manus meae a sanguine omnium vestrum; non enim subterfugi, quo minus [Col. 0565B] annuntiarem omne consilium Dei vobis. Mundus ergo a sanguine eorum non esset, si eis consilium Dei annuntiare noluisset; quia cum increpare delinquentes noluerit, eos procul dubio tacendo pastor occidit. Ideoque etsi, quod absit! tuis commonitionibus converti noluerint, ipsi in impietate sua morientur, tu vero de morte ipsorum eripies. Verum si ad paganos, de quibus nobis te significasti transire, iisque verbum Dei et fidem christianam annuntiare discretioni tuae videtur utile, nobis placet, ita tamen ut ad commissum tibi populum quam citius redire non negligas.

Datum Laterani Kal. Aprilis.

CDXCIV. Clerum episcopatus Olomucensis contra prohibitionem episcopi sui divina celebrantem arguit, monetque ad obedientiam et reverentiam sui episcopi. (Circa annum 1141, April. 1.) [BOCZEK, Cod. diplom., t. I, p. 214.]

[Col. 0565C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, abbatibus canonicis, et clericis per Olomucensem episcopatum constitutis.

Quod vos de beati Petri et nostra gratia minime salutamus, non nostrae severitati, sed vestrae potius inobedientiae et praesumptioni est ascribendum. Audimus enim, quod tamen valde dolemus, vos in tantam insaniam prorupisse, quod contra prohibitionem venerabilis fratris nostri Henrici, episcopi vestri, divina officia celebrare praesumitis et excommunicatos suos recipere et sacramenta ecclesiastica, [Col. 0565D] quae Dei sunt, cum eis communicare nullatenus formidatis. Quod quam exsecrabile sit, quantum animarum vestrarum saluti contrarium, sanctorum Patrum decreta manifeste declarant. Ait namque Calixtus papa inter caetera: Excommunicatos a sacerdotibus nullus recipiat, nec cum eis in oratione, aut cibo aut potu, aut consilio communicet, nec ave eis dicat, quia quicunque in iis vel in aliis prohibitis scienter excommunicatis communicaverit, juxta apostolorum institutionem et ipse simili excommucationi subjaceat. Ab his ergo clerici et laici se abstineant, qui eadem pati noluerint. Item ex Carthaginensi concilio. Qui communicaverit vel oraverit cum excommunicato, si laicus est, excommunicetur; [Col. 0566A] si clericus, deponatur. Quae cum ita sint, per apostolica scripta universitatem vestram monemus et monendo praecipimus, ut de tantis excessibus praefato fratri nostro, episcopo vestro, digne satisfaciatis, et ad ipsius obedientiam et reverentiam cum omni devotione humiliter redeatis; alioquin excommunicationis vel depositionis sententiam quam in vos canonica aequitate promulgaverit, beati Petri principis apostolorum, et nostra auctoritate firmabimus.

Datum Laterani Kalendis Aprilis.

CDXCV. Ad Raimundum, Rusticum et Baronem presbyteros. (Anno 1138-1142, Mart. 14.) [BALUZ, Miscell., IV, 591.]

[Col. 0566B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, RAIMUNDO, RUSTICO atque BARONI presbyteris, salutem et apostolicam benedictionem.

Non dubium vobis quod ecclesiam Sancti P. ad reformandam in eodem loco religionem dilectis filiis nostris J. priori et fratribus ecclesiae S. Fridiani commisimus. Proinde apostolica vobis auctoritate mandando praecipimus ut quod a nobis exinde factum est irrefragabiliter observetis, et neque in eadem ecclesia, nec in aliquo loco ad eam pertinente absque eorumdem fratrum licentia maneatis. Quod si contradictores exstiteritis, nisi infra quindecim dies post susceptionem praesentium litterarum, ab hujusmodi [Col. 0566C] pertinacia resipueritis, extunc divinum vobis officium interdicimus.

Data Laterani II Idus Martii.

CDXCVI. Robotonem comitem hortatur ut ecclesiae Baumburgensi praedium quoddam restituat. (Anno 1138-1142, Nov. 24.) [Hujus epistolae mentio exstat apud. LANG, Regesta, I, 158.]

CDXCVII Ad milites et bonos homines Nogariae. (Anno 1138-1142 Nov. 25.) [MURATORI, Antiq. Ital., II, 179.]

[Col. 0566D] INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilectis filiis militibus et bonis hominibus Nogariae, salutem et apostolicam benedictionem.

Perlatum est ad aures nostras quod Nogariensem Silvam, quam comitissa Mathildis a monasterio Nonantulano sub annuali pensione tenuit, et antequam moreretur, eidem monasterio reddidit, exstirpaveritis, eamque vestris usibus excolatis. Et quoniam valde periculosum est ecclesiarum justitiam minuere vel retinere, per praesentia vobis scripta mandamus atque praecipimus quatenus de laboribus, quos ibidem excolitis, praefati monasterii fratribus jus suum integre persolvatis.

Datum Laterani VII Kalendas Decembris.

CDXCVIII. A[lberoni] archiepiscopo Trevirensi mandat ut abbatem S. Maximini propter peculatum Simoniamque excommunicet. (Anno 1138-1142, Dec. 5.) [Hujus privilegii mentio exstat apud JAFFÉ, Regesta Rom. pont., p. 592.]

[Col. 0567A]

CDXCIX. Monasterii Monasteriensis [Münchmünster] bona alienari vetat. (Anno 1138-1142, Dec. 5.) [LANG, Regesta, I, 132.]

D. D. marchionem hortatur ut monasterio B. Petri [Münchmünster] ablata restituat. (Anno 1138-1142, Dec. 8.) [LUDEWIG, Script. rer. Germ., t. I, p. 580.]

[Col. 0567B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio D. [DIETPOLDO] marchioni, salutem et apostolicam benedictionem.

Quisquis Deo placere desiderat, expedit ut religiosos viros, divino famulatui mancipatos, juxta facultatem sibi a Deo concessam juvet et manuteneat, et in suis opportunitatibus opem eis et consilium praebeat. Ideoque nobilitati tuae rogando mandamus, ut religiosos fratres, in ecclesia B. Petri Monasteriensis Domino servientes juves et manuteneas, et si quid de bonis eorum injuste detinere cognoscis, eis restituas. Valde namque periculosum est et animarum saluti contrarium, ea quae pro [Col. 0567C] remissione peccatorum aut requie animarum venerabilibus ecclesiis concessa sunt alienis usibus applicare. Rogamus etiam et in peccatorum remissionem injungimus, ut occasione advocatiae vel injusta exactione eosdem fratres vel eorum familiam inquietari ab aliquo non permittas, sciens pro hujusmodi Dominum propitium tibi facies, et aeternae retributionis praemia acquires.

Datum Laterani VI Idus Decembris.

DI. Henricum Wintoniensem episcopum.—De facultate audiendi querimonias monachorum Westmonasterii. (Anno 1138-1142, Dec. 9.) [WILKINS, Concil. Magnae Britanniae, I, p. 418 ex ms. Cotton. Vitell. A, XVII, f. 17 b. ]

[Col. 0567D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO Wintoniensi episcopo, apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.

Ex parte filiorum nostrorum monachorum beati Petri Westmonasterii per dilectum filium nostrum Osbertum querelam accepimus, quod videlicet ecclesiae possessiones et bona ipsius monasterii a multis in partibus illis eis auferantur, et violenter detineantur. Et cum ad hoc vices nostras in terra illa obtines, ut injuriam patientibus, praecipue personis ecclesiasticis, justitiam facias; per apostolica tibi scripta mandamus, quatenus querimonias eorum audias, et debitam eis justitiam facias exhiberi, [Col. 0568A] et nullam eis injuriam vel molestiam permittas irrogari.

Data Laterani quinto Idus Decembris.

DII. Ad conventum Westmonasteriensem.—De canonizatione regis Edwardi. (Anno 1138-1142, Dec. 9.) [WILKINS, ibid. ]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis G. abbati, et fratribus S. Petri Westmonasterii, salutem et apostolicam benedictionem.

Cum religiosum virum priorem Osbertum a vestra fraternitate cum litteris vestris directum gratanter accepimus, eum pro merito probitatis et conversationis egregiae, ut dilectum filium nostrum proprie [Col. 0568B] et specialiter vobis commendamus, cujus honesta importunitas adeo nos coegit vestro satisfacere desiderio, ut, si sufficientia prae manibus habuissemus testimonia episcoporum et abbatum jam canonizatum in catalogo sanctorum a Romana secum curia reportasset regem vestrum. Ea de causa consulentibus fratribus nostris episcopis et cardinalibus, petitionem vestram perficere hac vice distulimus, quia, cum tanta festivitas debeat fieri ad honorem et profectum totius regni, ab omni regno pariter debet postulari. In vestro igitur pendet arbitrio, congrua, si vultis, testimonia quaerere, et eadem per instructas monasterii vestri personas nostro conspectui praesentare. In his vero et in caeteris secundum Deum preces vestras libenter volumus exaudire, et jura [Col. 0568C] vestri monasterii vobis illibata servare. Inde est quod venerabili fratre nostro Henrico, Wintoniensi episcopo, apostolicae sedis legato, per apostolica scripta mandavimus ut de his qui ecclesias, possessiones et bona vestri monasterii injuste detinent, plenam vobis justitiam faciat. Vestra itaque interest, dilecti in Domino filii, ita juxta professionem vestram religiose vivere, et beati Benedicti Regulam observare, ut vestrae bonae conversationis exemplum alios ad bene vivendum edoceat, et mater vestra sancta Romana Ecclesia de vestris bonis actionibus valeat exsultare.

Data Laterani quinto Idus Decembris.

DIII. Ad archiepiscopos, episcopos, abbates et priores. (Anno 1138-1142, Dec. 29.) [Le PAIGE, Bibl. Praem., p. 421.]

[Col. 0568D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis, et dilectis filiis abbatibus, praepositis et prioribus ad quos litterae istae pervenerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Non videtur fraternae charitatis amore succensus, qui quod sibi non vult fieri, proximo suo ausu temerario inferre praesumit, sed et quanto aliquis majore dignitate atque officio decoratur, quove amplius religiosus dici et esse desiderat, eo magis debet attendere, ne quicquam extraordinarium vel [Col. 0569A] minus canonicum in suis actionibus valeat inveniri, sed potius ejus opera coram hominibus luceant et per ipsius bona studia omnipotens Dominus collaudetur. Cujus rei gratia fraternitati vestrae mandamus et apostolica auctoritate praecipimus, ut nullum de conversis vel caeteris fratribus Praemonstratensis ordinis post factam in suo loco professionem et promissam obedientiam absque praelati sui licentia recipiatis. Et si quis eorum contra hanc nostram prohibitionem ad vos confugium fecerit, absque contradictione vel molestia eumdem transfugam proprio abbati vel praelato suo reddatis. Quod si contemptores exstiteritis, indignationem sedis apostolicae vos incursuros esse sciatis.

Datum Laterani quarto Kalend. Januarii.

DIV. Heloisae abbatissae et sororibus Paraclitensibus asserit bona a Gundrico sacerdote concessa. (Anno 1138-1142, Dec. 30.) [ABAELARDI et HELOISAE Opp., 348.

[Col. 0569B]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus HELOISSAE abbatissae, et sanctimonialibus Paraclitensis coenobii salutem et apostolicam benedictionem.

Religiosis desideriis dignum est facilem praebere consensum, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Quanto itaque feminus sexus exstat fragilior, tanto magis erga vos paternam curam atque sollicitudinem volumus exhibere, et in quibus secundum Deum possumus quieti et utilitati vestrae [Col. 0569C] salubriter providere. Locum itaque suum cum omnibus ad ipsum pertinentibus, quem Gundricus sacerdos in paterno praedio constructum religiosorum precibus et consilio rationabiliter vobis concessit, auctoritate vobis apostolica confirmamus, et concessionem ipsam praesentis scripti pagina roboramus. Si quis autem, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus se noverit incursurum.

Datum Laterani III Kal. Januar.

DV. Ad D. plebanum de Massa et universos capellanos ejusdem plebis. (Anno 1139-1142.) [BALUZ., Miscell., IV, 590.]

[Col. 0569D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio. D. plebano de Massa et universis capellanis ejusdem plebis, salutem et apostolicam benedictionem.

Ignotum vobis esse non credimus quod Ecclesiam S. Pantaleonis charissimis filiis nostris, J. priori et caeteris fratribus Ecclesiae S. Fridiani commisimus. Quapropter apostolica vobis auctoritate mandando praecipimus quatenus populum vobis commissum commoneatis ne jam dictis fratribus ullam exinde molestiam inferant, sed potius eosdem ibidem quiete [Col. 0570A] permanere permittant. Quicunque vero eis super hoc contrarietatem inferre praesumpserit, ab eo, donec resipiscat, tanquam ab excommunicato abstineatis, eumque in Ecclesiis vestris publice notetis. Porro Signorectum atque Rolandum presbyteros, quorum unus in ecclesia S. Pantaleonis, alter vero in ecclesia S. Antonii contra interdictum nostrum celebrare officium praesumpserunt, XIV Kal. Aprilis ad nostram praesentiam invitamus super his canonice respondere paratos.

Data Laterani Idus Februar.

DVI. Ad R[iboaldum] archiepiscopum Mediolanensem, et Ar[dizzonem Comensem] et J[oannem] Laudensem, episcopos.—Ut homines non prohibeantur accipere monachilem habitum in fine, neque sepeliri in monasteriis, nisi excommunicati. (Anno 1139-1142, April. 23.) [Aug. THEINERUS, Disquisitiones criticae, p. 366, ex codice Vaticano num. 1364, fol. 255.]

[Col. 0570B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus R. Mediolanensi archiepiscopo, AR. Cumano et J. Laudensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Perlatum est ad aures nostras quod, contra Romanae Ecclesiae privilegia, quaedam nova et inaudita vestris parochiis statuere contendatis, ut videlicet nullus deinceps saecularium in monasteriorum coemeteriis tumuletur; et si quis infirmitate praeventus se monachum fieri postulaverit, nullatenus suscipiatur. Mandamus itaque vobis et universo clero [Col. 0570C] vestro quatenus ab hujusmodi praesumptione omnimodis desistatis, et eos qui in vita vel in morte in monasteriis converti vel sepeliri decreverint, ut, juxta consuetudinem hactenus habitam, eis liberam licentiam permittatis, per apostolica vobis scripta mandando praecipimus, nisi forte excommunicati fuerint.

Dat. Laterani IX [Kal.?] Maii.

DVII. Ad A. archidiaconum Lucensem. (Anno 1141-1142, Jan. 17.) [BALUZ., Miscell. IV, 591.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio A. Lucano archidiacono, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0570D] Ecclesiam S. Salvatoris de Mustolio, quae Beati Petri juris esse dignoscitur dilectis filiis nostris Jer. priori et fratribus Sancti Fridiani commisimus, et presbyteris qui eidem Ecclesiae deserviunt, ut eis obedientiam et reverentiam exhiberent, praecipiendo mandavimus. Qui tanquam rebelles et contumaces nobis inobedientes existunt, et ipsis juxta mandatum nostrum obedire contemnunt. Quocirca per praesentia tibi scripta mandamus atque praecipimus quatenus eosdem presbyteros usque ad proximam Purificationem beatae Mariae praefato filio nostro Jer. obedientiam et reverentiam exhibere ex nostra parte districte commoneas. Quod si contemptores exstiterint, ex tunc ab officio et beneficio ecclesiastico [Col. 0571A] eos removeas, donec de contemptu et inobedientia nostro se conspectui repraesentent satisfacturi.

Data Laterani XVI Kal. Februar.

DVIII. Ad R. priorem et canonicos S. Angeli. (Anno 1141-1142, Mart. 13.) [BALUZ., ibid., p. 592.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, R. priori et canonicis S. Angeli in Foro, salutem et apostolicam benedictionem.

Displicet nobis quod pro una eademque re saepe vobis scribere compellimur. Per aliam siquidem vobis praecipiendo mandasse meminimus, ne dilectos filios nostros canonicos S. Fridiani super Ecclesia S. Salvatoris in Mustolio infestaretis, et parochianos [Col. 0571B] vestros ab eorum infestatione compesceretis. Quod sicut ad audientiam nostram perlatum est effectui mancipare neglexistis, et quamvis vos dissimuletis, et contra vestram voluntatem hoc fieri dicatis, parochiani tamen vestri eos infestare et graviter injuriare non desistunt. Unde iterato vobis mandamus et mandando praecipimus ut sicut Beati Petri et nostram gratiam habere vultis, nullam praedictis fratribus injuriam, nullam violentiam inferatis, aut a parochianis vestris inferri permittatis, sollicite praecaventes ne in poena eis sitis consortes, quibus in maleficio estis consentientes; facientis enim procul dubio culpam habet, qui quod potest corrigere neglexit emendare.

Data Laterani III Id. Martii.

DIX. Ad Arnaldum Narbonensem archiepiscopum.—Excommunicationis sententiam se promulgasse significat in consules Montispessulani qui, expulso Guillelmo eorum domino, ab ejus se fidelitate subtraxerant. (Anno 1142, Jan. 1.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 406.]

[Col. 0571C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Narbonensi archiepiscopo [ARNALDO] et suffraganeis, salutem et apostolicam benedictionem.

Qualiter Montispessulani homines, tanquam infideles et perfidi filium nostrum Guillelmum expulerint, et seipsos ab ejus servitio et fidelitate subtraxerint, prudentiam vestram latere non credimus. [Col. 0571D] Unde nos quorum praecipue interest nequitiam ipsorum animadversione debita comprimere, et eidem filio nostro in sua justitia non deesse, in illos qui ipsius loci consules appellantur, et alios omnes qui tantae malitiae capita esse noscuntur, excommunicationis sententiam promulgavimus, et locum ipsum a divinis officiis interdiximus, praeter baptisma puerorum et poenitentias morientium. Et quoniam qui excommunicatis scienter participat, excommunicationi se subjicit, per praesentia vobis scripta mandamus quatenus parochianos vestros ab eorum auxilio subtrahatis, et ne ipsis in aliquo communicare praesumant, districte cogere studeatis.

Datum Laterani Kalend. Januarii.

DX. G[uillelmo] Mimatensi et H[umberto] Aniciensi episcopis ut superiore epistola de Montispessulanis scribit. (Anno 1142, Jan.) [Hujus epistolae mentio tantum exstat apud GARIET, Series praesulum Magalon. et Monspel., I, 182.]

[Col. 0572A]

DXI. Monasterii Mortuimaris privilegia confirmat. (Anno 1142, Jan. 4.—Fragmentum.) [ Neustria pia, p. 779.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ADAE abbati de Mortuomari ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0572B] Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, etc.

Datum Laterani per manum Gerardi, S. R. E. presbyteri cardinalis et bibliothecarii, II Nonas Januarii, indict. V, anno Dominicae Incarnationis 1141, pontificatus vero D. Innocentii papae XII.

DXII. Privilegium pro abbatia Longipontis. (Anno 1142, Jan. 5.) [MULDRAC (Ant.), Chronicon abbatiae Longipontis, p. 9.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, HUGONI abbati Longipontis, ejusque fratribus praesentibus et futuris regulariter substituendis in perpetuum.

[Col. 0572C] Dilecti in Domino filii, vestris justis petitionibus clementer annuimus, et beatae Dei Genitricis monasterium de Longoponte in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus: statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona monasterium vestrum in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam [Col. 0572D] temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • [Col. 0573A] Ego Martinus presbyter cardinalis tit. Sancti Stephani.
  • Ego Stantius presbyt. card. tit. S. Sabinae.
  • Ego Ravierius presbyter cardinalis tit. S. Priscae.
  • Ego Yvo presbyt. card. S. Laurentii tit. Damasi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diacon. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido diaconus SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Lumbaldus diac. card. S. Mariae in via Lata.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, Nonas Januarii, indictione V, anno Dominicae Incarnationis 1141; pontificatus vero domni Innocentii [Col. 0573B] II papae anno XII.

DXIII. Privilegium pro ecclesia Berchdesgamensi. (Anno 1142, Jan. 8.) [HUNDIUS, Metropolis Salisburg., II, p. 158.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis EBERWINO Ecclesiae Berchdesgadmensis ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Verumtamen petitionibus illorum ampliori charitate nos oportet intendere quorum loca in religione fundata ad jus sanctae Romanae [Col. 0573C] Ecclesiae specialius pertinere noscuntur. Eapropter dilecti in Domino filii vestris justis petitionibus clementer annuimus, et praefatum Beati Petri monasterium in quo divino mancipati estis officio ad exemplar praedecessorum nostrorum bonae memoriae Paschalis et Calixti Romanorum pontificum sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus statuentes, ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. [Col. 0573D] In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: silva quae cellae adjacet, Niderheim, Sconenberc, Flozze, et reliqua quae comes Berengarius et filius ejus Gebehardus eidem loco dederunt. Quidquid in orientali plaga legitime possidetis. Tetenstete et caetera quae Engelwanus, Heinricus et Bernhardus de Mosa, Willehalmus de Huba, et alii vicini eorum vobis rationabiliter contulerunt, Rotehonen cum suis pertinentiis, Hebnigen cum caeteris quae Carolus et fratres ejus vobis similiter donaverunt. Ea etiam quae Rudolphus de Lungowe eodem modo vobis contulit. Sancimus etiam ut nulli omnino hominum liceat vitae canonicae ordinem, quem secundum Beati Augustini regulam professi estis in vestra ecclesia immutare. Nemini [Col. 0574A] etiam professionis vestrae facultas sit, alicujus levitatis instinctu vel arctioris religionis obtentu, sine praepositi vel congregationis licentia de claustro discedere: quod si discesserit, nullus episcoporum, nullus abbatum, nullus monachorum sine communium litterarum cautione suscipiat, quandiu videlicet in ecclesia vestra canonici ordinis tenor, Domino praestante viguerit. Sane ecclesiastica sacramenta a dioecesano suscipietis episcopo, si quidem gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et si gratis ac sine pravitate voluerit exhibere. Alioquin liceat vobis pro eorumdem sacramentorum susceptione, Catholicum quem malueritis adire antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat.

[Col. 0574B] Porro loci vestri advocatiam sine praepositi et fratrum consensu aut a fundatorum haeredibus, aut a quibuslibet aliis occupari omnimodis prohibemus. Si vero is cui commissa fuerit eadem ecclesia, gravis aut inutilis apparuerit, et secundo tertiove commonitus non emendaverit, ipsum expellendi et alium idoneum loco substituendi, liberam vobis concedimus facultatem. Laborum quoque vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus aut laicus a vobis decimas exigere praesumat. Curam etiam animarum servorum scilicet ipsius Ecclesiae, qui intra cellam deserviunt, aut circa quam novalia excolunt, cum ipsorum decimis, quemadmodum, [Col. 0574C] permittente Salzeburgensi archiepiscopo, hactenus habuistis, salva ipsius reverentia, de caetero vos habere concedimus. Concordiam vero litis, quae inter vos et Bamburgenses canonicos fuerat, quemadmodum coram venerabili fratre nostro C. Salzeburgensi archiepiscopo rationabiliter terminata est atque scripto suo firmata, ratam manere sancimus. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel ad alterius Ecclesiae regimen transeunte, sive tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia substituatur vel praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut pars sanioris consilii secundum Dei timorem et beati Augustini regulam canonice ei providerint eligendum. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, [Col. 0574D] ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint extremae voluntati et devotioni nullus obsistat, nisi fuerint excommunicati, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet indebitis exactionibus vel molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Salzeburgensis archiepiscopi canonica justitia. Ad indicium autem hujus a sede apostolica perceptae protectionis, bizantium aureum nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis.

[Col. 0575A] Si qua ergo in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • [Col. 0575B] Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Alberius Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Martinus presb. card. tit. S. Stephani ss.
  • Ego Boetius presb. card. tit. S. Clementis ss.
  • Ego Petrus presbyt. card. tit. S. Pastoris ss.
  • Ego Hubaldus presb. card. tit. S. Praxedis ss
  • Ego Otto diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Vassallus diac. card. S. Eustachii ss.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae de Porticu ss.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri card. et bibliothecarii, VI Idus Januarii, indictione V, Incarnationis Dominicae [Col. 0575C] anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XII.

DXIV. Reicherspergense monasterium sub sedis apostolicae protectione recipitur, confirmatisque bonis omnibus, plura monachis et praeposito conceduntur privilegia. (Anno 1142, Jan. 8.) [COCQUELINES, II, 255.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GEROHO Richerspergensis Ecclesiae praeposito, ejusque fratribus, regulariter substituendis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, et justis petentium desideriis [Col. 0575D] congruum decet nos impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Conradi Salzburgensis archiepiscopi precibus inclinati, petitiones vestras rationabiles libenter admittimus, et monasterium vestrum, quod est in episcopatu Pataviensi, et fundo Salzburgensis ecclesiae situm, in quo divino mancipati estis officio, sub apostolicae sedis ac nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; in primis siquidem statuentes ut tam in vestro quam in monasterio sanctimonialium vobis subdito, ordo canonicus juxta B. Augustini regulam perpetuis temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, [Col. 0576A] aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: fundum videlicet et plebem Richerspergensem cum decima et jure parochiali, capellam Sancti Martini cum suis pertinentiis, vineas in Aschab, villam Crovuat, et reliqua praedia Wenenhere loci ipsius fundatori oblata, patellam salis in Halla, et reliqua praedia a praenominato fratre nostro Salzburgensi archiepiscopo Ecclesiae vestrae collata, Hostat, et alia praedia quae Ruopertus obtulit, praedia quae Fredericus donavit, praedia quae fuerunt Eglolfi et Eberhardi, cum eorum decimis, [Col. 0576B] ab episcopo Frisingensi vobis concessis, et vineas emitas [ f. emptas] in Eremesa, et ea, quae dux Luitpoldus contulit. Sane laborum vestrorum, quas propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus sive laicus decimas a vobis exigere praesumat. Ecclesiastica nimirum sacramenta a dioecesano accipietis episcopo vel a Salzburgensi archiepiscopo, si quidem gratiam et communionem apostolicae sedis habuerint, et si ea gratis et sine pravitate voluerint exhibere; alioquin, liceat vobis pro eorumdem sacramentorum susceptione Catholicum, quem malueritis, adire antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Et quia sic locus [Col. 0576C] vester est institutus, ut Salzburgensis Ecclesiae principalis advocatus, ipsius quoque loci sit advocatus, neque ipsi, neque alicui sub advocato ejus, eumdem locum liceat injustis gravaminibus infestare. Quod si fecerit, et vobis conquerentibus, non emendaverit, consilio et auxilio praefati archiepiscopi, ipsa advocatia ab inutili auferatur, et alius loco ejus substituatur. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel alterius ad Ecclesiae regimen transeunte, sive tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia substituatur vel proponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut pars sanioris consilii, secundum Dei timorem et B. Augustini regulam canonice providerint eligendum. Sepulturam quoque ipsius loci liberam [Col. 0576D] esse concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, extremae voluntati et devotioni nullus obsistat, nisi fuerint excommunicati, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, vel ablatas temere retinere, minuere, seu quibuslibet indebitis exactionibus, vel molestis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum Salzburgensis archiepiscopi, et Pataviensis episcopi debita justitia. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, [Col. 0577A] secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum suum correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Addentes etiam interdicimus, ut nemini professionis vestrae facultas sit alicujus levitatis instinctu, vel arctioris religionis obtentu, sine praepositi vel congregationis licentia de claustro discedere. Quod si discesserit, nullus episcoporum, nullus abbatum, nullus monachorum sine communium litterarum cautione eum suscipiat, quandiu videlicet in Ecclesia vestra canonici ordinis tenor, Domino praestante, vignerit. Si vero secundo [Col. 0577B] vel tertio vocatus, redire contempserit, liceat ejusdem loci praeposito canonicam in eo proferre sententiam. Cunctis autem eidem ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae retributionis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Otto diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Martyrius presb. card. tit. S. Stephani.
  • Ego Boetius presb. card. tit. S. Clementis.
  • [Col. 0577C] Ego Petrus presb. card. de tit. Pastoris.
  • Ego Ubaldus presb. card. tit. S. Praxedis.
  • Ego Ubaldus presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Vassallo diac. card. S. Eustachii.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae de Porticu.

Dat. Laterani VI Idus Januarii per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, indictione V.

DXV Institutionem ordinis Praemonstratensis in Valle-Secreta confirmat. (Anno 1142, Jan. 15.) [HUGO, Annal. Praemonst., II, p. 643.]

[Col. 0577D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GODEFRIDO abbati Vallis-Secretae ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur, quod religioni et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, justis vestris postulationibus gratum impertientes assensum, statuimus ut ordo canonicus quem professi estis, secundum B. Augustini regulam et institutionem fratrum Praemonstratensium in vestra ecclesia perpetuis temporibus inviolabiliter conservetur. Nemini etiam post factam ibidem professionem, alicujus levitatis instinctu, vel majoris religionis [Col. 0578A] obtentu fas sit ad alia loca, sine abbatis totiusque congregationis permissione, transire. Quod si fecerit, nullus omnino ipsum sine communium litterarum cautione suscipiat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva justitia matricis Ecclesiae. Nulli ergo omnino hominum liceat ecclesiam ipsam temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit; secundo tertiove commonita, si non reatum suum [Col. 0578B] congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis accipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • [Col. 0578C] Ego Ivo presbyter cardinalis S. Laurentii tituli Damasi.
  • Ego Petrus presb. card. de titulo Pastoris.
  • Ego Goizo presbyter card. tit. Sanctae Caeciliae.
  • Ego Hubaldus presbyter card. tit. Sanctae Praxedis.
  • Ego Hubaldus presb. cardin. tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Gregorius diacon. cardin. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diacon. cardin.
  • [Col. 0578D] Ego Petrus diaconus card. Sanctae Mariae in Porticu.

Datum Laterani per manus Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, XVIII Kal. Febr., indictione IV, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno XII.

DXVI. Privilegium pro coenobio Munsteriensi (Munchmunster). (Anno 1142, Jan. 23.) [HUNDIUS, Metropolis Salisburg. II, p. 518.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio RICHARDO abbati coenobii S. Petri siti in loco qui vocatur Monasterium, ejusque [Col. 0579A] fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Justis votis assensum praebere justisque petitionibus aures accommodare nos convenit, qui licet indigni justitiae custodes atque praecones in excelsa apostolorum principum Petri et Pauli specula positi, Domino disponente, conspicimur. Quapropter, dilecte in Christo fili Richarde abbas, tuis postulationibus debitae charitatis affectione accommodamus assensum, et monasterium Beati Petri cui, Deo auctore, praesides, in tutelam et protectionem sedis apostolicae suscipientes, praesentis scripti pagina communimus: in primis siquidem statuentes ut ordo monasticus secundum beati Benedicti regulam ibidem perpetuis temporibus, Domino largiente, inviolabiliter [Col. 0579B] conservetur. Nemini etiam vestrae professionis facultas sit alicujus levitatis instinctu, vel arctioris religionis obtentu, sine abbatis vel congregationis licentia de claustro discedere. Quod si discesserit, nullus episcoporum, nullus abbatum, nullus monachorum, sine communium litterarum cautione suscipiat, quandiu videlicet in ecclesia vestra monastici ordinis tenor, Domino praestante, viguerit. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu etiam aliis justis modis, Domino volente, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus [Col. 0579C] haec propriis duximus adnotanda vocabulis: duas scilicet partes decimarum et oblationum de duabus parochiis, scilicet Attenhonem et Alantinchingen, quae ad praefatam ecclesiam pertinere noscuntur. Sepulturam quoque illius loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva matricis Ecclesiae debita justitia. Laborum quoque vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Prohibemus etiam ut nullus abbatiam ipsam, loca vel homines ad ipsam pertinentes occasione advocatiae inquietare, vel indebitis exactionibus molestare [Col. 0579D] praesumptione temeraria audeat. Statuimus etiam ut in parochialibus ecclesiis, quae ad vestrum monasterium pertinent, presbyteros eligatis, et episcopo praesentetis qui, si idonei fuerint, et canonice reprobari non potuerint, episcopus animarum curam eis committat, ut de animarum quidem cura episcopo respondeant, vobis vero pro temporalibus debitam subjectionem exhibeant. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur; sed liceat vobis communi consilio, vel sanioris partis consensu, secundum Dei timorem et B. Benedicti regulam, absque alicujus contradictione abbatem eligere. Decernimus [Col. 0580A] ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium vestrum temere perturbare, vel ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus injustis vexationibus, vel indebitis exactionibus molestare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum dioecesani episcopi canonica reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit. Secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo [Col. 0580B] corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine, districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

SANCTUS PETRUS, SANCTUS PAULUS.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Achatii.
  • Ego Otto diacon. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido card. SS. Cosmae et Damiani.
  • [Col. 0580C] Ego Gerhardus diaconus cardinalis S. Mariae in Dominica.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis.
  • Ego Martinus tituli S. Stephani in Caelio Monte presbyt. cardinalis.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tit. S. Chrysogom.
  • Ego Petrus presbyt. card. tit. Pastoris.
  • Ego Hubaldus presbyt. card. tit. SS. Joannis et Pauli.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae [Col. 0580D] Ecclesiae presbyteri cardinalis et cancellarii, VII Kal. Martii, indictione VI, anno Incarnationis Dominicae 1141, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno XII.

DXVII. Privilegium pro monasterio S. Petri Rosslebiensi. (Anno 1142, Jan. 25.) [ Thuringia sacra, p. 738.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO praeposito et fratribus Ecclesiae B. Petri in Rostenleve, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur, quod religioni et honestati convenire dignoscitur, animo nos decet [Col. 0581A] libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, praefatam ecclesiam in qua Domino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Quidquid etiam Ludovicus et conjux ejus Mathildis consensu haeredum suorum eidem ecclesiae legitime contulerunt, similiter confirmamus. Obeunte vero te nunc [Col. 0581B] ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio vel partis consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Augustini regulam absque ullius contradictione eligere. Addentes etiam statuimus ut ordo canonicus secundum B. Augustini regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Decernimus quoque ut nulli omnino homini liceat praefatam vestram ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus [Col. 0581C] omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus N.
  • Ego Conradus substitutus episcopus N.
  • [Col. 0581D] Ego Gregorius diaconus card. Divi Georgii, Sergii et Bacchi N.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus N.
  • Ego Otto diaconus card. scribe orbi [ l. S. Georgii] ad Velum Aureum N.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus N.
  • Ego Guido diac. card. Sanctorum Cosmae et Damiani N.
  • Ego Martinus presbyter card. Sancti Stephani N.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos N.
  • [Col. 0582A] Ego Stantius [Constantius] presbyter card. H. Sanctae Savinae N.
  • Ego Guido presbyter card. H. Sancti Chrisogoni N.
  • Ego Rainerius presbyter card. H. Sancti Prisci N.
  • Ego Thomas presbyter card. S. . . . Pauli N.
  • Ego Cadalaus diac. card . . . . in Dominica N.
  • Ego Octovianus diac. card. Sancti Nicolai in Carcere.

Datum sub—mo—[ l. Laterani, manu] Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri card. ac bibliothecarii , V Kal. Martii, indict. V, Incarnat. Dominicae anno 1142, pontificatus nostri domni Innocentii papae II anno XII.

DXVIII. Ad Guillelmum Montispessulani dominum.—Significat se episcopis provinciae Narbonensis mandasse, ut Ildefonsum comitem Tolosanum a ferendo auxilio proditoribus ejus de Montepessulano compescerent, alioquin excommunicandum. (Anno 1142, Mart. 3.) [DOM BOUQUET, Recueil, XV, p. 406.]

[Col. 0582B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio illustri viro GUILELMO Montispessulani, salutem et apostolicam benedictionem.

Sicut per alia scripta tibi mandasse meminimus, de adversitate tua affectione paterna dolemus, in quibus secundum Deum opem tibi et consilium libenter impendimus. Inde est quod venerabilibus fratribus nostris, illius terrae episcopis, per litteras [Col. 0582C] nostras praecipiendo mandavimus ut Ildefonsum Tolosanum comitem ab auxilio proditorum tuorum de Montepessulano desistere commoneant; quod si contemptor exstiterit, ipsum excommunicatum publice denuntient, et in terra sua divina prohibeant officia celebrari . De episcopo vero Magalonensi quid actum sit, per nuntium tuum agnoscere poteris. Tu vero in Domino et in potentia virtutis ejus confortare, quia sperantes in se non derelinquit, sed ad portum optatae quietis perducit.

Datum Laterani, V Nonas Martti.

DXIX. Confirmatio bonorum omnium monasterii S. Columbani Bobiensis dioecesis ordinis Casinensis, quod sub protectione B. Petri recipitur. (Anno 1142, Mart. 8.) [COCQUELINES, Bullarum, privileg. ac diplom. Rom. ampliss. Collect. II, 258.]

[Col. 0582D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis OGLERIO abbati Sancti Columbani Bobiensis, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et salutem consequendam pertinet, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecte in Domino [Col. 0583A] lili, venerabilis fratris vestri episcopi justis precibus inclinati, Beati Columbani ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis privilegii patrocinio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum possidetis juste et canonice, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis causis, praestante Domino poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant: in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: curtem Sancti Martini cum ecclesia et castro, quod dicitur Petra-Carraria, cum omnibus suis pertinentiis, curtem Sancti Salvatoris cum ecclesia et pertinentiis [Col. 0583B] curtem de Cruce cum ecclesia et pertinentiis suis, curtem de Garda cum ecclesiis, districtu, omnibusque pertinentiis suis, curtem de Gravilia cum ecclesia pertinentiisque suis, curtem quae dicitur Gomorga cum ecclesia pertinentiisque suis, curtem Vignalis cum ecclesia et pertinentiis suis, curtem Carelii cum ecclesia et pertinentiis suis, plebem Sancti Albani in Candubrio cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Evasii in Quintiniano cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Georgii quae est sita in Monte-Curto, cum pertinentiis suis, ecclesiam de Ceresola cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Antonii de Braida cum decimis et pertinentiis suis, ecclesiam S. Columbani de Monte claro cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Georgii de Montale [Col. 0583C] cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Andreae de Travano cum decimis et pertinentiis suis, ecclesiam Sanctae Mariae in spelunca cum pertinentiis suis, ecclesiam infirmorum cum pertinentiis suis, ecclesiam Novam cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Laurentii cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Bartholomaei in Saxo cum pertinentiis suis, et medietatem mercati, mercatum Sancti Columbani, et aliud mercatum de Oliva, centum decem solidorum Papiens. In curte Auraemalae: villa de Stabulo, villa de Conio, villa de Cavana nova, decima de Pradello Antonino, villa de Dusbagno, villa de Salso, mansum Guasconi, possessionem Theodosii de Cigognis, villa Riuturni, Broidumque et pratum Donnicatum in [Col. 0583D] monte Pennicis, monte de Menningo, villa de Cerreto, villa de Cavana cum Braida Donnica, Sapateli, et Roveretum, montem de Lenna, villam de Roncore, villam Taidelli, Pratum-longum, mansum Rugeli, Gambalata, Runchum de Grillo, Fraretum, Runchum de Pradilia, mansum Barbuti, mansum de Petra Columba, mansum de Vaccaritia, mansum de Silva, mansum de Buzochi, mansum de Costaalta, mansum de Conflenti, mansum de Garda, mansum Bonisenioris de Cavello, mansos de Uzoli Cazaritia, mansum Lisignoli inter Bobium et Traebiam, mansum de Motio, mansum de Gosino, mansum de Asino, mansum de Niblo, mansum de [Col. 0584A] Oniziis, mansum de Cerecesola, mansum de Albino, mansum de Curto, mansum de Buchia, mansum de Merconis de Canneto, mansum de Sancto Desiderio, mansum de Guercho, decimam Sigisberti de Guita, mansum de Ponziprondo, mansum Rustici de Stavela, mansum Joannis Benedicti de Caulo, decimam Lanfranci de Otono, mansum Savonarii, mansum Ugonis Alberti Dagatarii, mansum Vallis Lauriculae, mansum de Pradello, mansum Borelli de Sarto, mansum Somenzarii, mansum de Sclavo, mansum de Maliolis, mansum Quoquotum, mausum Petroli, et Joannis de Caniolo, sortem unam in Lobi, sortem unam in Palatio; et censum de Corinello, braidam de Ponte, braidam juxta Fossatum de Batalia, braidam in campo Tufini, braidam in Pigno, braidam [Col. 0584B] in Marzelasco, pratum quod dicitur Codognarium, cum vineis sibi adjunctis, vineam intra civitatem, et molendina quaecunque etiam praefatus Simon episcopus vel antecessores ejus, sive Aluisa uxor marchionis Marcelli cum filiis suis, vobis rationabiliter concesserit, similiter confirmamus. Sanc laborum vestrorum, quos propriis manibus et sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus omnino clericus, vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Si vero eadem episcopalis sedes vacaverit, vel Catholicum episcopum non habuerit, chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum ordinationes ecclesiasticas a quocunque malueritis episcopo, vobis suscipere liceat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum [Col. 0584C] liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quomodolibet fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva summi pontificis canonica justitia. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrue satisfaciendo correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Redemptoris [Col. 0584D] Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae actionis fructum percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen .

DXX. Monasterium Gerbacense [al. Ingerbacense] tuendum suscipit et ejus bona ac jura confirmat. (Anno 1142, Mart. 11.) [ Monumenta Boica tom. X, p. 236.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0585A] filiis BERONI praeposito ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, in Gerbacensi ecclesia regularem vitam professis, in perpetuum.

Apostolicae sedis clementiae convenit religiosos viros diligere, et eorum loca piae protectionis munimine confovere. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Henrici Ratisponensis episcopi precibus inclinati, petitiones vestras rationabiles clementer admittimus, et praefatam ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti patrocinio communimus: statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, et in futurum rationabilibus modis, Deo propitio, [Col. 0585B] poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Sancimus etiam ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam, perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Augustini regulam canonice providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praedictam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus vexationibus fatigare: sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione [Col. 0585C] et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura: salva dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, [Col. 0585D] et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri card. et cancell., V Idus Martii, indict. V, anno Incarnationis Dominicae 1141, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno XIII.

DXXI. Monasterii S. Imeri Bellelagiensis protectionem suscipit possessionesque confirmat. (Anno 1142, Mart. 14.) [HUGO, Annal. Praemonstrat., I, p. 216.]

INNOCENTIUS episcopus servus servorum Dei, dilectis [Col. 0586A] filiis GERALDO abbati Bellelagiae, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur, quod religioni et honestati convenire dignoscitur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et Beati Imeri ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam et institutionem fratrum Praemonstratensium perpetuis temporibus ibi inviolabiliter conservetur. [Col. 0586B] Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona, ipsa ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant: in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam Sancti Ursicini de Nocriol cum appendiciis suis; Rurscam vallem cum appendiciis suis; curiam de Boecourt cum pertinentiis suis; vineas apud Biellam. Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Decernimus [Col. 0586C] ergo ut nulli hominum praefatam Bellelagiensem ecclesiam liceat temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur, eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura; salva Basibensis episcopi canonica reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo [Col. 0586D] corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Octavius diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere.

Datae litterae per manum Gerardi sanctae Romanae [Col. 0587A] Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, II Idus Martii, indictione IV, Incarnationis Dominicae 1141, pontificatus domni Innocentii II papae anno XI .

DXXII. Parthenonis S. Lamberti Tulbensis protectionem suscipit, possessiones confirmat, privilegia instituit. (Anno 1142, Mart. 18.) [COCQUELINES, II, 252.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus sanctimonialibus, in ecclesia Beati Lamberti martyris Tulbensi regularem vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum, et [Col. 0587B] animarum salutem pertinere monstratur animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilectae in Domino filiae, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipatae estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, in primis siquidem statuentes ut ordo monasticus secundum beati Benedicti Regulam perpetuo inviolabiliter observetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona ipsa ecclesia inpraesentiarum, juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis [Col. 0587C] modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque posteris, et illibata permaneant: in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: allodium videlicet, et beneficium in Tulba, quod Gerlacus et conjux ejus Regelinde, devotionis intuitu cum multis aliis bonis suis Fuldensi monasterio tradiderunt, quemadmodum a bonae memoriae Conrado ipsius monasterii abbate, fratrum suorum et praedicti Gerlaci consilio cum quibusdam aliis bonis postmodum vobis religionis intuitu concessum est, allodium Evernide, villa Luvris, Hamelemburch quinque mansos et dominicale, Erdale VII mansos, in alia villa ejusdem nominis dimidium mansum unius Lathonis, et quidquid praefatus Gerlacus et uxor ejus habuerunt Franchenborne [Col. 0587D] et Wolfchershlegere, allodium Vostat, quod dedit uxor ipsius Gerlaci, parochiam ipsius loci, et villam unam Voestensasso, decimationem dominicalium Hamelemburch, et dominicalis Thiebac.

Prohibemus etiam ut nulla ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quam sorores communi assensu, vel pars sanioris consilii, secundum Dei timorem et beati Benedicti regulam, providerint eligendam. Praepositus quoque nullus ibi alius praeponatur, nisi quem abbatissa, communi [Col. 0588A] sororum consilio sibi idoneum elegerit. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum conservatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Fuldensis monasterii justitia et reverentia. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore [Col. 0588B] ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos subscripsi.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tit. Sanctae Caeciliae [Col. 0588C] subscripsi.
  • Ego Thomas presbyter card. tit. Vestinae subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis tit. Sancti Nicolai in Carcere subscripsi.

Data Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, XV Kalend. Aprilis, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1141, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII .

DXXIII. Confirmatio possessionum Grandis-Silvae. (Anno 1142, April. 1.) [ Gall. Christ., XIII, Instrum., 18.]

[Col. 0588D]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, dilectis filiis BERTRANDO abbati monasterii Grandis-Silvae ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in P. P. M.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere et eorum loca pia protectione munire. [Col. 0589A] Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum beatae Dei Genitricis semperque virginis Mariae monasterium, quod in Tolosano episcopatu situm est, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti patrocinio communimus. Statuentes ut ordo monasticus secundum beati Benedicti Regulam et institutionem fratrum Cisterciensium perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et [Col. 0589B] canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: locum scilicet Grandem-Silvam, cum omnibus quae ad ipsum pertinent, qui locus infra has quatuor ecclesias videlicet Riclercellam, Pulchrum-Montem, Bolliacum, et sanctum Germanum, situs est. Grangiam de Cobirac, grangiam de Combaroger. Et ultra fluvium Garonnae grangiam de Baniols, Grangiam de Lasela. In alio loco sub castro de Caraman grangiam de Salet. Praeterea in pago Narbonensi locum Fontisfrigidi cum decimis et primitiis et omnibus pertinentiis [Col. 0589C] suis, quem Aimericus vicecomes Narbonensis ad aedificandam ibi abbatiam pro redemptione animae suae praedicto abbati et fratribus in perpetuum contulit. In pago Petragoricensi locum de Scenzalas cum decimis et primitiis et omnibus quae ad eum pertinent, sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur; sed liceat vobis communi consilio vel partis consilii sanioris secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, absque [Col. 0589D] ullius contradictione abbatem eligere. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris [Col. 0590A] nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius Gerardus.
  • Ego Conradus Sabiniensis episcopus, diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Albericus Ostiensis episc.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • [Col. 0590B] Ego Gerardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis.
  • Guizo presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, Kalendis Aprilis, indictione quinta, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domini Innocentii II anno XIII.

DXXIV. Privilegium pro ecclesia S. Laurentii Viterbiensi. (Anno 1142, April. 3.) [BUSSI, Istoria della citta di Viterbo, I, p. 400.]

[Col. 0590C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio AZONI archipresbytero ecclesiae Sancti Laurentii Viterbiensis, ejusque successoribus canonice substituendis.

Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri ut devotionis sinceritas laudabiliter innotescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino fili Azo archipresbyter, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus; statuentes ut quascunque [Col. 0590D] possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Ecclesiam Sancti Blasii, ecclesiam Sancti Egidii, ecclesiam Sancti Bartholomaei cum omnibus earum pertinentiis. Oblationes vero vivorum et quidquid eisdem ecclesiis pro mortuis conceditur, vel offertur, quaecunque etiam in aliis ecclesiis legitime possides, vobis nihilominus confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praenotatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, [Col. 0591A] seu quibuslibet modis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine divinae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum [Col. 0591B] bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manus Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, III Nonas Aprilis, indict. V, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DXXV. Privilegium pro ecclesia S. Stephani Totosana. (Anno 1142, April. 19.) [ Gall. Christ., XIII, Instrum. p. 19.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri RAIMUNDO Tolosano episcopo, ejusque [Col. 0591C] successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio, fratres nostros tam vicinos quam longe positos debemus diligere, et ecclesiis in quibus Domino militare noscuntur, suam justitiam conservare: eapropter, venerabilis frater, Raimunde episcope, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et Tolosanam B. protomartyris Stephani ecclesiam, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possides, aut in futurum rationabilibus modis, Deo propitio, poteris adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Praeterea [Col. 0591D] apostolica auctoritate interdicimus ut nullus laicus sive clericus in tuo vel tuorum successorum obitu episcopalia bona pervadat aut res ecclesiasticas distrahat, sed ad opus Ecclesiae et episcopi substituendi in oeconomi et archidiaconorum maneant potestate: prohibemus etiam ut eadem bona sine tuo vel successorum consilio, vel sanioris partis capituli ipsius ecclesiae, nullus vendere vel impignorare, seu quolibet modo alienare praesumat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et [Col. 0592A] sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Himinarius Tusculanus episcopus
  • Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Martinus presbyter cardin. tit. S. Pastoris.
  • Goizo presbyter cardin. tit. S. Caeciliae.
  • Gregorius diaconus cardin. SS. Sergii et Bacchi.
  • Otto diaconus cardin. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Guido diaconus cardin. SS. Cosmae et Damiani.
  • Geraldus diaconus cardin. S. Mariae in Dominica.
  • [Col. 0592B] Octavianus diaconus cardin. S. Nicolai in Carcere.
  • Petrus cardin. Sanctae Mariae in Porticu.
  • Nicolaus diaconus cardin. sanctae Romanae Ecclesiae.

Datum Laterani per manum Geraldi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, XIII Kal. Maii, indict. V, Incarnationis 1142, pontificatus vero Innocentii II papae anno tertio decimo.

DXXVI. Ad clerum et populum Tolosanum.—Commendat eis Raimundum episcopum a se venientem, mandatque ut opem ei et consilium praebeant ad recuperanda distracta Ecclesiae Tolosanae bona. (Anno 1142, April. 19.) [D. BOUQUET, t. XV, p. 406.]

[Col. 0592C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis clero et populo Tolosano, salutem et apostolicam benedictionem.

Venientem ad nos venerabilem fratrem nostrum Raimundum episcopum vestrum, debita benignitate suscepimus, et de iis quae ad episcopale officium pertinent diligenter instruximus. Ipsum itaque cum gratia sedis apostolicae et litterarum nostrarum prosecutione ad sedem propriam remittentes, universitatem vestram rogamus, monemus atque praecipimus, quatenus ipsum benigne recipiatis, affectione praecipua diligatis et honoretis, eique tanquam [Col. 0592D] patri et animarum vestrarum episcopo obedientiam et reverentiam humiliter deferatis. In recuperandis quoque bonis et possessionibus Tolosanae Ecclesiae, quae per malos rectores distracta vel alienata sunt, et habitis conservandis, tanquam boni filii opem et consilium praebeatis. Nos quidem venditiones, impignorationes, vel quaslibet alienationes de bonis vel possessionibus episcopalibus, absque ipsius episcopi consensu per quoslibet factas evacuamus et irritas esse censemus. Si quis vero rebellis et inobediens esse praesumpserit, sententiam quam in eum canonice promulgaverit, nos auctore Domino ratam habebimus.

Datum Laterani XIII Kal. Maii.

DXXVII. Ecclesiam B. Eusebii Vercellensem tuendam suscipit, canonicorumque possessiones confirmat. (Anno 1142, April. 25.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 779.]

[Col. 0593A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ABRAHAM archipresbytero, et canonicis majoris Vercellensis Ecclesiae, tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis in perpetuum.

Aequitatis et justitiae ratio persuadet nos Ecclesiis perpetuam rerum suarum firmitatem et vigoris inconcussi monumenta conferre. Non enim decet clericos, in sortem Domini vocatos, perversis malorum hominum molestiis agitari, et temerariis quorumlibet [Col. 0593B] vexationibus fatigari, similiter et praedia, usibus secretorum coelestium dedicata, nullas potentum angarias nihil debent extraordinarium sustinere. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et B. Eusebii Vercellensem Ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et per vos eidem Ecclesiae in perpetuum et [Col. 0593C] illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: curtem Caresianam, Villiacum, montem Galliani cum omnibus appendiciis suis, Portum servi; praeterea antiquas et rationabiles consuetudines ipsius Ecclesiae ratas manere censemus. Nulli ergo omnino hominum liceat praedictam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu vexationibus fatigare, salvis privilegiis, scilicet Romanae Ecclesiae et episcopi Vercellensis canonica reverentia. Si quis contra haec temere venire tentaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, et in extremo judicio ultioni [Col. 0593D] subjaceat. Amen, amen.

  • Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episc.
  • Ego Martinus presb. card. S. Stephani.
  • Ego Guido S. R. E. indignus sacerdos.
  • Ego Stamius presb. card. tit. S. Sabinae.
  • Ego Guido presb. card. S. Chrysogoni.
  • Ego Ranerius presb. card. tit. S. Priscae.
  • Ego Petrus presb. card. tit. Pastoris.
  • Ego Goizo presb. card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Ubaldus presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli.
  • Ego Thom. presb. card. Tit. Vestinae.
  • Ego Greg. diac. card. SS. Sergii et Bacchi.
  • [Col. 0594A] Ego Otho diac. card. S. Georgii ad Velum Auri.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Vassallus diac. card. S. Eustachii.
  • Ego Ubaldus diac. card. in Via Lata.
  • Ego Gerardus diac. S. Mariae in Dominica.
  • Ego Octavianus diac. card. S. Nicolai in Carcere.
  • Ego Guido S. R. E. diac. card.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Guido S. R. E. diac. card.

Datum Laterani per manum Gerardi S. R. E. presb. card. ac bibliothecarii, VII Kal. Maii, indict. quinta, Incarnationis Dom. anno 1142, [Col. 0594B] pont. D. Innocentii II papae anno decimo tertio.

DXXVIII. Ad Petrum Venerabilem Cluniacensem abbatem.—Manerium in Anglia a rege Stephano datum loco centum marcarum, quas rex Henricus dederat. (Anno 1142, Maii 19.) [MANSI, Concil., XXI, 408.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Cluniac. abbati, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae sedis regimine, disponente Deo, promoti sumus, ut piis votis assensum praebere, auresque nostras inclinare justis petitionibus debeamus. [Col. 0594C] Quia sicut injusta poscentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima et justa postulantium non est differenda possessio. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus gratum impertientes assensum, manerium de Letdecumba, quemadmodum ab illustri viro Stephano Anglorum rege, cum consuetudinibus et libertatibus illi pertinentibus, et omnibus suis appendiciis, de proprio dominio suo vobis devotionis intuitu concessum est, et scripto suo firmatum, pro centum videlicet marcis argenti quas Henricus bonae memoriae Anglorum rex, praedecessor illius, et thesauro suo annis singulis persolvendas, vobis concesserat, auctoritate apostolica vobis et per vos Cluniacensi monasterio [Col. 0594D] confirmamus, et praesentis scripti pagina communimus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae confirmationis paginam sciens, etc.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Martinus presbyter card. tit. S. Stephani, subscripsi.
  • Ego Statius presbyter cardinalis tit. S. Sabinae, subscripsi.
  • Ego Guido presb. card. tit. S. Chrysogoni, subscripsi.
  • Ego Goizo presb. card. tit. S. Caeciliae, subscripsi.
  • [Col. 0595A] Ego Hubaldus presb. card. tit. SS. Joannis et Pauli subscripsi.
  • Ego Rainerius presb. card. tit. Sanctae Priscae, subscripsi.
  • Ego Otto diaconus card. S. Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Guido diaconus card. SS. Cosmae et Damiani, subscripsi.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica, subscrip
  • Ego Octavianus diac. card. S. Nicolai in Carcere, subscripsi.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu, subscripsi.

Datum in monte Tiburtino per manum Gerardi [Col. 0595B] S. R. E. presb. card. ac bibliothecarii, XIV Kal. Junii, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DXXIX. Privilegium pro Ecclesia Ragusina. (Anno 1142, Jun. 11.) [FARLATUS, Illyricum sacrum, tom. VI, p. 63.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ANDREAE Ragusii civitatis antistiti, ejusque successoribus canonice promovendis, in perpetuum.

Ex commisso nobis apostolatus officio fratribus nostris tam vicinis quam longe positis, paterna nos [Col. 0595C] convenit provisione consulere, etc. Itaque postulationibus tuis, debita benignitate gratum impertientes assensum, etc., quascunque parochias . . . tibi tuisque successoribus integras permanere sancimus, scilicet Zachulmiae regnum, et regnum Serviliae, Tribuniaeque regnum, civitatem quoque Catharinensem seu Rosae, Budoanensem Avarorum, Ulcinatensem atque Scodrensem, nec non Drivastensem, et Polatensem cum abbatiis, ecclesiis et parochiis earum, etc. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae contitutionis paginam sciens, temere contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, [Col. 0595D] et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus subs.

Ego Albitius, etc.

Datum in monte Tiburtino per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyt. cardin. ac bibliothecarii, III Idus Junii, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno XIII.

DXXX. Privilegium pro ecclesia S. Mariae de Stromberch. (Anno 1142, Junii 12.) [LACOMBLET, Urkundenb, I, p. 233.]

[Col. 0596A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WALTHERO Ecclesiae Sanctae Mariae de Stromberch praeposito, atque HERMANNO, caeterisque ipsorum fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et bene placentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit [Col. 0596B] conservatus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam Ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam, perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia impraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus, et illibata permaneant. Decimas quoque totius montis in quo vestra ecclesia sita est, et [Col. 0596C] omnium novalium quae excolentur intra terminum, videlicet intra marcam hominum habitantium in Winthere, et caetera omnia quae ab Arnoldo Coloniensi archiepiscopo vobis rationabiliter concessa sunt, similiter confirmamus. Advocatiam vero ipsius loci nullus sibi usurpare praesumat, nisi quem fratres communi consensu, vel sanioris partis consilii, secundum Dei timorem, et ejusdem loci utilitatem, providerint eligendum. Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus, omnino clericus vel laicus, decimas a vobis exigere praesumat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut quicunque es illic sepeliri deliberaverint, [Col. 0596D] nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat; salva tamen justitia matricis ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praedictam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus profutura; salva Coloniensis archiepiscopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate [Col. 0597A] cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus, subs.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus, subs.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis S. Nicolai in Carcere subs.

Data in monte Tiburtino per manum Gerardi Sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac [Col. 0597B] bibliothecarii, II Idus Junii, indictione V, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DXXXI. Henrico Moraviensi episcopo Guidonem cardinalem legatum ad corrigendas cleri enormitates in has partes missum, recommendat, rogans ut ipsi ope et consilio assistat. (Anno 1142, Aug. 21.) [BOCZEK, Cod. diplom. Morav. I, 215, ex ms. codice archivii Olomucensis, saec. XIV, sign. CCCLXXIX, ecclesiae Litoviensis saec. XV.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO, Moraviensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0597C] Diu est quod fraternitatem tuam in exstirpandis vitiis et fovendis virtutibus valde sollicitam esse, et pro Christianae fidei religione in partibus illis propaganda te instantius laborare cognovimus. Pro magna itaque, quam de persona tua habemus fiducia, dilectum filium nostrum Guidonem diaconum cardinalem, prudentem quidem et honestum virum, quem pro enormitatibus corrigendis ad partes illas de nostro latere destinamus, dilectioni tuae attentius commendamus, rogantes, quatenus sibi diligenter assistas, et in his quae ad Christianae religionis augmentum et morum correptionem spectare cognoveris, opem et consilium praebeas.

Datum Laterani XII Kalendas Septembris.

DXXXII. Monasterium Arnsteinense tuendum suscipit et ejus possessiones juraque confirmat. (Anno 1142, Sept. 30.) [HONTHEIM, Hist. Trevir. diplom., I, 548.]

[Col. 0597D]

INNOCENTIUS, etc., dilectis filiis GODEFRIDO abbati Arnsteinensi ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est ut religiosas diligamus personas et bene placentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur nisi ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Oportet igitur omnes Christianae fidei [Col. 0598A] amatores diligere, et loca venerabilia cum ipsis personis divino officio mancipatis attentius confovere, ut nullis pravorum hominum inquietentur molestiis, vel importunis angariis fatigentur. Proinde, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et Arnsteinensem B. Dei genitricis semperque Virginis Mariae, et gloriosi confessoris Christi Nicolai ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, in primis siquidem statuentes ut ordo canonicus, secundum beati Augustini regulam et institutionem fratrum Praemonstratensium, perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Nullus etiam fratrum post factam professionem alicujus levitatis [Col. 0598B] instinctu vel districtioris religionis obtentu audeat sine abbatis totiusque congregationis permissione discedere, discedentem vero nullus abbatum vel clericorum sine communi litterarum cautione suscipiat. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona, tam ex dono vel concessione illustris viri Ludovici, et Gudae uxoris suae, quam aliorum Dei fidelium inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus in perpetuum et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Ecclesiam Sanctae Margaretae cum decima, ecclesiam Kirchdorff cum decima et caeteris [Col. 0598C] suis pertinentiis, sicut a fratre nostro Alberone archiepiscopo Trevirensi vobis rationabiliter concessa esse dignoscitur, Clelebach cum omni possessione sua, sicut a praefato archiepiscopo vobis concessa est, Hattenhusen, Welderode, Gozenerode, Holdenruche, cum omnibus eorum pertinentiis vineas, et silvas in Neven et Bremme, cum omni jure et dominio, sicut praefatus Ludovicus vobis concessisse dignoscitur. Bubenheim cum ecclesia et omnibus possessionibus suis, Wize et Berhernhem. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus omnino clericus, vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Obeunte vero te ejusdem [Col. 0598D] loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptione, astutia vel violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio, vel parte sanioris consilii, secundum Dei timorem et beati Augustini regulam, absque ullius contradictione, abbatem eligere. Porro loci vestri advocatiam nullus invadere vel usurpare praesumat, nisi quem abbas et fratres, secundum Deum et ipsius loci utilitatem, providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Trevirensis [Col. 0599A] archiepiscopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Eccles. episcopus.
  • [Col. 0599B] Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius cardinalis diaconus SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Stannus presbyter cardinalis tituli S. Sabinae.
  • Ego Guido card. presb. tituli S. Chrysogoni.
  • Ego Rainerius presb. card. S. Priscae.
  • Ego Guido diaconus card. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Petrus diacon. cardinalis Sanctae Marthae in Porticu.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae [Col. 0599C] Ecclesiae presb. cardinalis ac bibliothecarii, XI Kalend. Octobris, indictione quinta, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domini Innocentii papae II anno XIII.

DXXXIII. Ecclesiae Colbicencis protectionem suscipit possessionesque ac privilegia confirmat, petentibus Rodulfo Halberstadensi et Alberto Bambergensi episcopis. (Anno 1142, Sept. 30.) [BECKMANN, Hist. v. Anhalt., I, 469.]

DXXXIV. Monasterii S. Mariae Varlariensis protectionem suscipit bonaque confirmat. (Anno 1142, Oct. 27.) [HUGO, Annal. Praemonstrat., II, p. 651.]

[Col. 0599D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ALBERTO praeposito Ecclesiae Sanctae Mariae de Varlare, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congraum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio [Col. 0600A] communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Coesvilde, Asbecke, Lette, decimam; Lette mansum Adelheidis invariare. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu insolentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio, vel partis consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Augustini regulam, absque alicujus contradictione [Col. 0600B] praepositum eligere. Porro loci vestri advocatiam nullus invadere, vel usurpare praesumat, nisi quem praepositus et fratres, secundum Deum et ipsius loci utilitatem unanimiter praeviderint eligendum. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis Ecclesiae. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis jumentorum vestrorum animalium, nullus omnino clericus, vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere, [Col. 0600C] minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri [Col. 0600D] Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere.

Datum Laterani per manum Gerardi Sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VI Kalendas Novembris, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II anno XIII.

DXXXV Monasterii SS. Sixti et Sebastiani Chiemseensis tutelam suscipit ac privilegia bonaque confirmat. (Anno 1142, Oct. 29.) [ Monumenta Boica, II, p. 386.]

[Col. 0601A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis CONONI praeposito de Chiemseensi, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecte in Domino fili Cono praeposite, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et beati Christi martyris [Col. 0601B] Xisti et Sebastiani ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus; in primis siquidem statuentes ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque etiam bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur; sed [Col. 0601C] liceat vobis communi consilio vel parti consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Augustini regulam absque ullius contradictione, praepositum eligere. Advocatiam quoque ipsius loci nullus invadere, vel usurpare praesumat, nisi qui a praeposito et fratribus secundum Deum et ipsius ecclesiae utilitatem concorditer electus fuerit. Ad haec sepulturam ejusdem loci liberam esse concedimus, ut quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesia temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet modis fatigare; sed omnia integra et [Col. 0601D] illibata conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua sane in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque periculum patiatur, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen amen.

[Col. 0602A] Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae cardinalis presbyteri ac bibliothecarii, IV Kalendas Novembris, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DXXXVI. Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones privilegiaque, petente Alehotfo abbate, confirma (Anno 1142, Nov. 15.) [DRONKE, Cod. diplom. Fuld., 391.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ALOLFO, abbati monasterii Salvatoris Domini nostri Jesu Christi et Sancti Bonifacii, siti [Col. 0602B] juxta ripam fluminis quod Fulda vocatur, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Cum universis Dei fidelibus ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio debitores existamus, illis tamen locis atque personis, quae ad sedem apostolicam specialius pertinere noscuntur, propensiori nos convenit charitatis studio imminere. Eapropter, dilecte in Domino fili Alolfe abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus et Salvatoris Domini nostri Jesu Christi monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sanctae Romanae Ecclesiae privilegio communimus. Statuimus enim ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet [Col. 0602C] aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus adnotanda: Monasterium videlicet Sancti Andreae apostoli, quod vocatur Exaiulum, situm Romae juxta ecclesiam Sanctae Dei genitricis Mariae semper virginis, quae vocatur ad Praesepe, a praedecessore nostro felicis memoriae Leone praedecessori tuo Hecberto religioso abbati respectu dilectionis donatum, cum omnibus caminatis, mansionibus, cellis, vinariis et coquina, cum vineis, hortis, diversisque pomorum generibus, cum curte et puteo, et introitu [Col. 0602D] per portam majorem a via publica, et cum omnibus ad idem monasterium generaliter pertinentibus, tam intra quam extra urbem sitis, quae ei juste ac recte pertinere noscuntur. Prohibemus autem omnem cujuslibet ecclesiae sacerdotem in jam dicto vestro Fuldensi monasterio aliquam ditionem habere, vel auctoritatem praeter nostram apostolicam sedem. Specialiter vero episcopum in cujus dioecesi constat esse constructum, ita ut nisi ab abbate ipsius monasterii fuerit invitatus, nec missarum ibidem solemnia celebrare praesumat. Porro dona, oblationes ac decimas fidelium absque ullius personae contrarietate eidem monasterio perpetuo firma esse sancimus. Interdicimus etiam ne femina unquam illuc ingredi praesumat, et ne quis unquam [Col. 0603A] placitum ibi habeat vel in caeteris ejus locis, nec servos nec colonos ad aliquod servitium constringat nisi cui abbas ad utilitatem suae necessitatis assensum praebuerit. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu aut fratrum pars consilii sanioris secundum beati Benedicti regulam elegerint. Statuimus autem ut congruis temporibus nostrae sollicitudini ecclesiasticae intimetur, qualiter religio monastica inter fratres tuo regimini commissos regulari habitu dirigatur concordiaque convenienti ecclesiastico studio mancipetur, ne forte (quod absit!) sub hujus privilegii obtentu animus gressusque rectitudinis vestrae a norma justitiae aliquo modo retorqueatur. [Col. 0603B] Concedimus etiam tibi, fili charissime, praedicare verbum Dei auctoritate nostra apostolica, et ut tam tu quam successores tui ante alios abbates Galliae seu Germaniae primatum in omni loco conventuque obtineatis. Usum quoque dalmaticae et sandaliorum in missarum solemniis ex apostolicae sedis benignitate secundum quod in antecessorum nostrorum privilegiis continetur dilectioni tuae concedimus. Et ob majorem familiaritatis praerogativam, quam in sancta Romana Ecclesia nostro tempore consequi meruisti, licentiam utendi mitra et annulo tibi tuisque successoribus nihilominus impertimur. Abbas vero non nisi a nostra sede benedicatur a qua benedici debet. Et si in aliquo crimine accusatus fuerit, ejusdem tantummodo Romanae sedis judicium [Col. 0603C] exsequatur. Illud insuper generaliter addendum esse dignum duximus ut quidquid auctoritate praedecessorum nostrorum, regum vel imperatorum ipsi Fuldensi coenobio certum est fuisse concessum, sit etiam nostra auctoritate apostolica per hujus scripti paginam confirmatum. Nulli ergo omnino hominum liceat, etc., ut in privilegio anni 1137, supra, usque ad aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • (S. p.) Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus (B. V.)
  • Ego Cunradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Stefanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • [Col. 0603D] Ego Petrus presbyter cardinalis de tit. Pastoris.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Humbaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis S. Nicolai in Carcere.
  • Ego Petrus diaconus cardinalis S. Mariae in Agro.
  • Ego Petrus diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, [Col. 0604A] XVII Kal. Decembr., indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DXXXVII. I[eronymo] priori ecclesiae S. Frigdiani Lucensis significat eum a clericis laicisque Ecclesiae Aretinae Romam vocatis episcopum electum esse. Hortatur ut episcopatum capessat. (Anno 1142, Nov. 22.) [BALUZ., Miscell., IV. 592.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio I. priori S. Fridiani, salutem et apostolicam benedictionem.

Aretina Ecclesia pastore viduata, quoniam sicut in talibus solet fieri, in diversas personas partium [Col. 0604B] vota se diviserunt, pro electione aliquandiu laboravit, et in personam honestam et religiosam per se ipsa convenire non potuit. Et quoniam ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio nostra interest omnium Ecclesiarum curam gerere, et omnibus paterna sollicitudine providere, ejusdem Ecclesiae, tam ex clericis quam ex lalcis, graviores et honestiores personas universitatis vice ante nostram praesentiam evocavimus, et eos per nos et fratres nostros ad unitatem et concordiam revocare curavimus. Inspirante itaque illo a quo omne bonum, et sine quo nihil boni possumus, in personam tuam, dilecte in Domino fili, convenerunt, et in nostra et in fratrum nostrorum praesentia praepositus, archidiaconus, abbates et alii clerici, consules quoque [Col. 0604C] et judices qui cum eis venerant, unanimiter et concorditer te in pastorem et episcopum suum elegerunt. Ergo quoniam servus Christi utilitati proximorum non debet secretum ( sic ) ponere suum, quando ipse Patris Unigenitus, ut multis prodesset, de sinu Patris egressus est ad publicum nostrum, per praesentia tibi scripta mandamus, et mandando per obedientiam praecipimus quatenus regimen Aretinae Ecclesiae, ad quod Domino disponente vocatus es, confisus de misericordia Dei, suscipias, et non tantum tibi, sed commisso tibi a Deo populo prodesse studeas.

Data Laterani X Kal. Decemb.

DXXXVIII. Privilegium pro Ecclesia Bellicens (Anno 1142, Dec. 4.) [ Gallia Christiana vetus, II, p. 361.]

[Col. 0604D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GUILLELMO Bellicensi episcopo, ejusque successoribus, canonice substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Domino frater Guillelme episcope, tuis justis postulationibus clementer annuimus, Bellicensem B. Joannis Baptistae ecclesiam cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis [Col. 0605A] scripti privilegio communimus. In primis siquidem statuentes ut quemadmodum a tua discretione, frater episcope, assensu potioris et sanioris partis fratrum ipsius ecclesiae, in praesentia fratrum Portensium statutum est, eadem Bellicensium ecclesia, secundum B. Augustini regulam ordinetur. nullus ibi de caetero nisi canonicus regularis substituatur, omnium quoque bonorum ipsius ecclesiae usum, et administrationes regulares habeant, exceptis tribus obedientiis, videlicet Bellicensi, Veronensi, et ea quae est apud Motam; quarum census in XXIV partes dividatur; et quisque saecularium unam ex ipsis accipiat, reliquae vero in usus regularium convertantur; decedentibus vero saecularibus, qui praedictas habent obedientias, ad administrationem [Col. 0605B] regularium redeant, censum tamen consuetum communi persolvant. Obeunte vero te nunc ejusdem civitatis episcopo, nullus ibi nisi regularis ordinis episcopus eligatur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possides, aut in futurum rationabilibus modis, Deo propitio, poteris adipisci, firma tibi, tuisque successoribus . . . . eidem Ecclesiae illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: jus episcopale, videlicet in ecclesiis de Ponte, in ecclesia de Dombalino, de S. Joanne, de Avelano, et de Avaut, in ecclesia de S. Benigno, de S. Albino, et villa de Bredoria, de S. Joanne de Verello, et de Oncino, et de Boschia, de Aquabella, de Lepino, de Dullino, de Aino, de S. [Col. 0605C] Franco, de Palude, de S. Andrea, de Festileo, de Pressino, de Romanco, de Chimilino, de Corbelino, de Favergiis, de Sancto Symphoriano, de Avolino, de Sancto Martino, de Amonstro, de Coesino. In Lugdunensi archiepiscopatu, ecclesias de Izernore, terras ibidem, ecclesiam Genriscio, ecclesiam de Nato cum appendiciis, ecclesiam de Pulleyo. In Bisuntino archiepiscopatu, ecclesiam de Savineo, de Sarruniaco. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, [Col. 0605D] usibus omnimodis profutura. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrua satisfactione emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, [Col. 0606A] atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Ego Conradus Sabinensis episcopus, Stephanus Praenestinus episcopus, Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum, Aymarus Tusculanus episcopus, Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos, Guido presbyter cardinalis tit. Sancti Chrysogoni, Thomas presbyter cardin. tituli, etc.

Datum Laterani per manum Gerardi Romanae [Col. 0606B] Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, pridie Nonas Decembris, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno XIII.

DXXXIX. Arnulphum secundum praepositum Sonnebecanum ordinis S. Augustini in dioecesi Morinensi abbatiali dignitate exornat, ejusque monasterii privilegia confirmat. (Anno 1142, Dec. 5.) [MIRAEI, Opp. diplom., II, p. 1163.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, ARNULPHO Sonnebeccensi abbati, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris substituendis in perpetuum.

[Col. 0606C] Apostolicae moderaminis clementiae convenit, religiosos diligere, et eorum loca pia protectione munire, dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et B. Dei Genitricis semperque virginis ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio munimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, [Col. 0606D] oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Statuimus etiam ut ordo canonicus secundum B. Augustini regulam et institutionem fratrum de Aridagamantia perpetuis in temporibus inviolabiliter observetur; prohibemus quoque ut nullus post factam ibidem professionem absque abbatis totiusque congregationis [Col. 0607A] permissione ex eodem claustro discedere audeat; discedentem vero absque communi litterarum cautione nullus suscipiat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi vel sanioris partis assensu, secundum Deum provideant eligendum. Decernimus ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum [Col. 0607B] ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae [Col. 0607C] Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, Nonis Decembris, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno decimo tertio.

DXL. Privilegium pro monasterio Rotensi. (Anno 1142, Dec. 6.) [ Monumenta Boica, II, p. 356.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BERTRICO abbati Rotensis monasterii, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum.

Religiosis desideriis dignum est facilem praebere [Col. 0607D] consensum, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum Sanctorum Marini et Aniani monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus: statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Sancimus etiam ut ordo monasticus secundum [Col. 0608A] beati Benedicti Regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur, atque nulli fratrum post factam professionem proprium quid habere liceat, sed in abbatis sui obedientia cum omni humilitate permaneant. Laborum quoque vestrorum quos propriis manibus, aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus, vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate vestrorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio et parti consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam absque ullius contradictione abbatem eligere. Porro loci vestri advocatiam nullus [Col. 0608B] invadere vel usurpare praesumat, nisi quem abbas et fratres secundum Deum et utilitatem ipsius monasterii ibi providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad indicium autem hujus a sede apostolica perceptae protectionis, bizantium aureum nobis nostrisque successoribus annualiter persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, [Col. 0608C] si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua juste servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss.
  • Ego Boethius presb. card. tit. Sancti Clementis [Col. 0608D] ss.
  • Ego Hubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Octavianus diac. card. S. Nicolai in Carcere ss.
  • Ego Guido presbyter card. tit. S. Chrysogoni ss.
  • Ego Petrus diaconus card. S. Mariae in Porticu ss.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri card. et bibliothecarii, VIII Idus Decembris, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142; pontificatus vero domni Innocentii papae II anno XIII.

DXLI. Ad Cunradum archiepiscopum Salzburgensem.—Tutelam monasterii Rotensis contra Henricum comitem de Lechsgemunde committit. (Anno 1142, Dec. 6.) [ Monumenta Boica, I, p. 358.]

[Col. 0609A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri C[UNRADO] Salzburgensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus filius noster Berticus abbas Rotensis ad nostram praesentiam veniens graviter questus est, quod Henricus comes de Lechismunde possessiones sui monasterii injuste occupaverit, et privilegium sedis apostolicae, postposita omnipotentis Dei reverentia, suo monasterio violenter abstulerit. [Col. 0609B] Quod quam grave sit, quantaque animadversione plectendum, fraternitati tuae incognitum esse non credimus: quocirca per praesentia tibi scripta mandamus, et mandando praecipimus quatenus eumdem comitem privilegium et possessiones ejusdem monasterii reddere praefato abbati, aut in tua praesentia justitiam facere districte commoneas. Quod si intra 40 dies post tuam commonitionem adimplere contempserit, canonica eum censura coerceas.

Datum Laterani VIII Idus Decembris.

DXLII. Monasterii S. Michaelis Lunaelacensis protectionem suscipit. (Anno 1142, Dec. 8.) [PEZ, Thes. Anecdot., VI, I, 335, ex autographo.]

[Col. 0609C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis CUONRADO, Lunelacensi abbati, ejusque confratribus, tam praesentibus quam futuris, regularibus substituendis, in perpetuam rei memoriam.

Desiderium, quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et B. Michaelis archangeli monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et [Col. 0609D] praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam Mansee, ecclesiam Steinenkirchen, ecclesiam Wisilburg, ecclesiam Schonau, ecclesiam Straswalchen, ecclesiam Absdorff, praedium, quod Counradus de Irembrechtingen, et uxor ejus Mechtildis eidem monasterio contulerunt, videlicet Irembrechtingen, et apud Tettingen curiam unam, et apud Rattveld mansum unum [Col. 0610A] et apud Liugane mansum dimidium . . . . ad ipsum praedium pertinentibus . . curtem, quam Engelmarus et soror ejus Benedicta apud Direnek vobis dederunt. . . . fili Cuonrade abbas, apud Cremisse emisti. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres, communi vel sanioris partis consilio et assensu, secundum Deum et B. Benedicti Regulam, providerint eligendum.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare: sed omnia integra conserventur, eorum, pro quorum gubernatione [Col. 0610B] et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salvo jure, dioecesani episcopi canonica reverentia.

Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et [Col. 0610C] apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Otto, diaconus cardinalis S. Gregorii ad Velum Aureum.
  • Ego Octavianus, diaconus cardinalis S. Nicolai in Carcere.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae.

Datum Laterani per manus Gerardi, sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VI Idus Decembris, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domini Innocentii II PP. anno XIII.

DXLIII. Abbatiam Parcensem, ordinis Praemonstratensis, apostolica confirmatione ac protectione donat. (Anno 1142, Dec. 17.) [HUGO, Annal. Praemonstr., II, Pr., p. 310.]

[Col. 0610D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PHILIPPO abbati de Parcho, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuam memoriam.

Desiderium quod ad religionis propositum attinet, et ad animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet lubenti concedere, et petentium desideriis, congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et Parchensem Ecclesiam, in [Col. 0611A] qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia juste et canonice inpraesentiarum possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Statuimus etiam ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam et fratrum Praemonstratensium institutionem, in ipsa ecclesia, futuris temporibus inviolabiliter conservetur. Nulli quoque fratrum post factam professionem, absque abbatis totiusque congregationis permissione ex eodem [Col. 0611B] claustro discedere liceat; discedentem vero, absque communi litterarum cautione, nullus suscipiat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut quicunque se illic sepeliri delibera verint, nisi forte excommunicati fuerint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare: sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura salva dioecesani episcopi canonica justitia.

Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve [Col. 0611C] persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua se emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi; et hic fructum bonae actionis percipiant ut apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • [Col. 0611D] Ego Gregorius diaconus Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Stephanus Praenestimus episcopus
  • Ego Igmarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Guido presbyt. cardinal. S. Chrysogoni.
  • Ego Goizo presbyter cardinalis tituli S. Caeciliae.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae.

Datum et latum per manus Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, XVI Kalendas Jan., indict. VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XII.

DXLIV. Donationes Ecclesiae Cameracensi factas apostolica auctoritate confirmat. Privilegium pro Ecclesia Cameracenci. (Anno 1142, Dec. 21.) [MIRAEI, Opp. diplom., II, p. 1163.]

[Col. 0612A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri NICOLAO Cameracensi episcopo ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecte in Christo frater Nicolai episcope, petitioni tuae paterna benignitate gratum [Col. 0612B] impertientes assensum tibi tuisque successoribus in perpetuum confirmamus, quaecunque liberalitate principum et oblatione fidelium, inpraesentiarum juste et canonice possides, vel in futurum rationabilibus modis, Deo propitio, poteris adipisci. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis, videlicet: justitiam civitatis, monetam, teloneum, districtum, molendina de Salis, molendinum ad portam aquarum, cambas et mansionarios: omnes pares et casatos; castellum cum casulis suis. Extra civitatem, terras arabiles, prata, piscarias, puerorum villam, cum terris sibi appendentibus, cum molendino et vivario; Santollum cum appendiciis suis, districtum de Raillencourt et de Bantineiis, Tunium et Dalencourt; Strunium cum terris suis, [Col. 0612C] et cum silvis, pratis, aquis, molendinis et cum districtu et vivario de Navia, silvam de Nereio; Saultoit cum terris suis, pratis, aquis, molendinis et cum duabus partibus decimae; novum castellum, cum justitia, moneta, teloneo, districtu, peagio, furnis, cambis, molendinis, aquis, pratis et silvis et terris arabilibus. Ors cum appendiciis et familia Ranseries, Saulce cum Serires, Wantineies partem de Combles; capellam in pago Bracbatensi; Melin cum ecclesia et altari, caeterisque appendiciis suis et familia.

In pago Suessionensi Tevine cum familia sua. In pago Boloniensi Villax seu Vilra, scilicet cum familia; item macellum infra eamdem civitatem Cameracensem. [Col. 0612D] Decernimus ergo ut nulli omnine hominum liceat vos deinceps temere perturbare, aut vestras possessiones auferre, vel ablatas retinere, seu temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur tam vestris quam clericorum et pauperum usibus profutura.

Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo districtae ultioni subjaceat.

Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit [Col. 0613A] pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Otto diac. cardinal. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido presbyter et cardinalis S. Chrysogoni.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai [Col. 0613B] in Carcere.
  • Ego Go. presbyt. card. S. Caeciliae.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cadinalis ac bibliothecarii, XII Kal. Januarii, indictione sexta, Incarnationis Dominicae anno 1142; pontificatus vero domni Innocentii II papae anno decimo tertio.

DXLV. Privilegium pro monasterio Rupensi. (Anno 1142, Dec. 23.) [ Gall. Christ., XII, Instrum. 113.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GAUFRIDO abbati monasterii de Rupibus, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in PP. M.

[Col. 0613C] Purae mentis religio indissolubili divini amoris glutino confirmata, vultum clementissimi creatoris ut terrena coelestibus jungantur, ut una superis socientur mundis orationibus, incessanter profusius inclinat. Quia igitur fratres jam dicti monasterii a cura saeculari liberos et divinis servitiis mancipatos, pie vivere ac religiose cognovimus, idcirco, in Domino dilecte fili Gaufride abbas, tuis justis petitionibus ducimus annuendum. Statuimus itaque ut quaecunque possessiones aut bona ad eumdem locum inpraesentiarum juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum, concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, ei deferri contigerit, [Col. 0613D] firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Et quoniam ubi spiritus Domini, ibi libertas: ut liberius divinis famulatibus valeatis insistere, et purgata mentis acie, contemplationi vacare; prohibemus ne aliquis archiepiscopus, aut episcopus in te vel successores tuos, seu aliquem abbatem Pontiniacensis ordinis, indebitis vocationibus fatigare, vel contra regulam inquietare praesumat. Porro conversos viros qui monachi non sunt, post professionem factam in vestris coenobiis, nullus archiepiscoporum vel abbatum sine vestra grata licentia suscipere, aut susceptum retiner praesumat. Verum quoniam sicut, beato Gregorio Augustinum Anglorum episcopum instruente, didicimus communi vita viventibus jam de faciendis portionibus, vel exhibenda [Col. 0614A] hospitalitate et adimplenda misericordia nobis quid erit dicendum, cum omne quod superest, in causis piis ac religiosis erogandum est, Domino magistro omnium dicente: Quod superest, date eleemosynam, et ecce omnia munda sunt vobis; statuimus ut de laboribus quos vos, et totius vestrae congregationis fratres propriis manibus et sumptibus colitis, et de animalibus vestris a vobis decimas expetere vel recipere nemo praesumat. Nulli ergo hominum liceat vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas minuere, aut aliquibus molestiis fatigare: sed omnia integra conserventur, vestris et aliorum pauperum Christi usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis [Col. 0614B] paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, et secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo, examine districtae ultioni subjaceat. Conservantibus vero eidem loco quae sua sunt sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Concordus episcopus Sabinensis ss.
  • Ego Albicus Ostiensis episcopus ss.
  • [Col. 0614C] Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Stephanus Tusculanus episcopus ss.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tituli S. Grisogoni ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Trecens. ss.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, decimo Kal. Januarii, indictione VI, Incarnationis Dominicae millesimo centesimo quadragesimo secundo, [Col. 0614D] pontificatus vero domni Innocentii II PP. anno XIII.

DXLVI. Monasterii Pontiniacensis possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1142, Dec. 23.) [MARTENE, Thesaurus Anecdot., III, 1228.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, GUCHARDO dilecto filio Pontiniacensi abbati ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Habitantes in domo Dei in sinceritate charitatis unanimes conservant unitatem spiritus in vinculo pacis. Purae namque mentis religio indissolubili divini amoris glutino confirmata, multum elementissimi Creatoris, ut terrena coelestibus conjungantur, [Col. 0615A] et ima superis socientur, mundis orationibus incessanter profusius inclinat. Quia igitur, fratres Pontiniacensis monasterii a cura saeculari liberos et divinis obsequiis mancipatos, pie vivere ac religiose cognovimus, idcirco in Domino dilecte fili Guicharde abbas, tuis justis petitionibus duximus annuendum. Statuimus itaque ut quaecunque possessiones aut bona quae ad eumdem locum inpraesentiarum juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, ei conferri contigerit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Confirmamus etiam vobis usuariam per totam silvam quae dicitur Otta, quemadmodum [Col. 0615B] animalibus, domibus, omnibusque necessariis vestris ab Henrico Senonensi archiepiscopo, et Attone Trecensi episcopo vobis rationabiliter concessa est, et eorum scriptis conservata. Et quoniam ubi Spiritus Domini, ibi libertas, ut liberius divinis famulatibus valeatis insistere, et purgata mentis acie contemplationi vacare, prohibemus ne aliquis archiepiscopus aut episcopus te, vel successores tuos, seu aliquem abbatem Pontiniacensis ordinis, indebitis vexationibus fatigare, vel contra regulam inquietare praesumat. Porro conversos vestros, qui monachi non sunt, post professionem factam in vestris coenobiis nullus archiepiscoporum vel abbatum sine vestra grata licentia suscipere aut susceptos retinere praesumat. Verum quoniam sicut [Col. 0615C] B. Gregorio Augustinum Angelorum episcopum instituente didicimus, communi vita viventibus jam de faciendis portionibus, vel exhibenda hospitalitate et adimplenda misericordia, nobis quid erit dicendum, cum omne quod superest in causis piis ac religiosis erogandum est, Domino magistro omnium dicente: Quod superest, date eleemosynam, et ecce omnia munda sunt vobis? (Luc. XI.) Statuimus ut de laboribus, quos vos et totius vestrae congregationis fratres propriis manibus et sumptibus colitis, et de animalibus vestris a vobis decimas expetere vel recipere nemo praesumat. Nulli ergo hominum liceat vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel aliquibus molestiis fatigare, [Col. 0615D] sed omnia integre conserventur vestris et aliorum pauperum Christi usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantibus vero eidem loco quae sua sunt sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae actionis fructum percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

[Col. 0616A] S. PETRUS. S. PAULUS. Locus monagrammatis: INNOCENTIUS PAPA II. ADJUVA NOS, DEUS SALUTARIS NOSTER

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Igmarus Tusculanus episcopus ss.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tituli S. Chrysogoni ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum [Col. 0616B] Aureum ss.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis X Kal. Januarii, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DXLVII. Clero populoque Atrebatensi significat Alvisum episcopum culpam apud sese diluisse. (Anno 1142, Dec. 27.) [BALUZ., Miscell., II, 164.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis clero et populo Atrebatensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Venientem ad nos venerabilem fratrem nostrum [Col. 0616C] Alvisum episcopum vestrum, et super quibusdam sinistris quae de ipso nobis nuntiata fuerant se excusantem, tam pro antiqua familiaritate, religione quoque et honestate ipsius quam multorum religiosorum precibus debita benignitate suscepimus, et gratiam nostram ei reddidimus. Ipsum itaque cum gratia sedis apostolicae et litterarum nostrarum prosecutione ad sedem propriam remittentes, universitatem vestram monemus quatenus ipsum benigne recipiatis, diligatis et honoretis, eique tanquam Patri et animarum vestrarum episcopo debitam obedientiam et reverentiam absque ulla contradictione humiliter exhibeatis.

Datum Laterani VI Kal. Januarii.

DXLVIII. Bulla in gratiam Hugonis episcopi Antissiodorensis. (Anno 1142, Dec. 30.) [ Gall. Christ., XII, Instrum. p. 112.]

[Col. 0616D]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HUGONI Antissiodorensi episcopo ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Ex injuncto a Deo nobis apostolatus officio fratribus nostris tam vicinis quam longe positis paterna nos convenit provisione consulere, et ecclesiis in quibus Domino militare noscuntur, suam justitiam conservare, ut quemadmodum patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprobemur in opere. Eapropter, venerabilis frater Hugo episcope, tuis justis [Col. 0617A] precibus clementer annuimus, et benedictionem abbatis S. Germani et ipsius debitam obedientiam et reverentiam, in aliis quoque ecclesiis episcopatui Antissiodorensi pertinentibus, jus episcopale tibi tuisque successoribus concedimus, et apostolica auctoritate confirmamus, sicut ecclesia tua hactenus habuisse cognoscitur: prohibemus quoque ne aliqua saecularis persona clericos in episcopatu tuo pro quolibet crimine judicandi vel puniendi habeat potestatem. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona, contra hanc nostrae constitutionis paginam sciens venire temere tentaverit; secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate [Col. 0617B] cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, et in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae actionis fructum percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Petrus diaconus cardinalis S. Mariae in Acquiro ss.
  • Ego Petrus cardinalis S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tituli Vestinae [Col. 0617C] ss.
  • Ego Hubaldus presbyter cardinalis tit. S. Praxedis ss.

Datum Laterani per manum Geraldi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, III Kal. Januarii, anno 1142, pontificatus vero Innocentii II papae anno XIII.

DXLIX. Ad Henricum Wintoniensem episcopum et apostolicae sedis legatum in Anglia, et Robertum episcopum Herefordensem. (Anno 1142.) [ Rer. Anglic. Script. Chron. W. Thorn. II, p. 1802.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, etc.

[Col. 0617D] Sicut nosse potest fraternitas vestra, occasione l. s. et VII d. quos monachi Sancti Augustini Cantuariensi archiepiscopo annis singulis persolvere consueverunt, inter ipsos controversia diutius agitata est; iidem namque monachi audito interdicto venerabilis fratris nostri Alberici Ostiensis episcopi apostolicae sedis legati, ut pro chrismate et oleo et aliis ecclesiasticis sacramentis pretium non daretur, eosdem denarios praefato archiepiscopo solvere renuerunt, asserentes ipsos denarios pro chrismate et oleo diutius non persolvisse: unde ab archiepiscopo, sicut ipsi nobis postea conquesti sunt, plurima damna et injuriae eis illata sunt; pro quibus ad nostram praesentiam evocatus, cum pro guerris et tribulationibus illius terrae venire non posset, praefixum [Col. 0618A] ei terminum prolongavimus, et ut praeteritis beati Martini Octavis per se aut per nuntios suos eisdem monachis in praesentia nostra responderet, praecipiendo mandavimus. Tandem utraque parte ante nos praesentata, cum monachi de injuriis et damnis querimoniam suam innovarent, nuntii archiepiscopi dixerunt se querimoniis eorum minime debere respondere, nisi primum denarii restituerentur, quibus Cantuariensem ecclesiam sine judicio spoliatam esse conquerebantur. Monachi vero econtra respondebant denarios illos non esse restituendos, eo quod a legato nostro, sicut praedictum est, interdictum fuerat ne pro chrismate et oleo denarii darentur; et testes super hoc producebant. Praeterea dicebant, quod et verum est, a nobis prohibitum [Col. 0618B] esse, ne denarii illi pro chrismate et oleo darentur. Insuper ad hoc comprobandum monachi in argumentum adducebant, quod eadem die super eamdem mensam chrisma et oleum dabantur, et denarii persolvebantur, ita etiam quod si denarii non solverentur, chrisma et oleum denegabantur. Legati vero archiepiscopi hoc negantes, eosdem denarios pro censu et honesta causa datos esse, et id multis idoneis testibus in Anglia se probaturos affirmabant. Et iterum praefati monachi adversus eumdem archiepiscopum conquerebantur, quod tam ipse quam homines sui multas et graves injurias eis intulerant, et multa de jure monasterii sui injuste detinebant. Quae fere omnia legati archiepiscopi denegabant. Quibus omnibus diligenter auditis, quoniam principales [Col. 0618C] personae absentes erant, et in partibus illis super his omnibus plenior potest haberi notitia, habito fratrum nostrorum consilio, dignum duximus causam ipsam vestrae discretioni committere terminandam. Mandamus itaque vobis quatenus congruis loco et tempore utramque partem ante vestram praesentiam evocetis, ut auditis hinc inde rationibus et diligenter inquisitis, praestante Domino, fine debito terminetis.

Dat. Laterani, etc.

DL. Ad archiepiscopum Turonensem.—Ut responsurus Dolensi antistiti, qui se Aletensi episcopatu spoliatum querebatur, ad sedem apostolicam accedat. (Anno 1142.) [MARTENE, Thesaur. Anecdot., III, 886.]

[Col. 0618D]

Venerabilis frater noster Dolensis archiepiscopus ad nostram praesentiam veniens, conquestus est nobis in controversia subjectionis, quam ab eo exigis, se multoties gravatum esse. In pluribus namque locis, Salmurio videlicet, Veneto, Cenomanis, Parisius, Tur. et Pictavis ad definitionem hujus controversiae in venerabilis fratris nostri G. [Gaufredi], Carnotensis episcopi, apostolicae sedis legati praesentia se paratum fuisse asserit, et etiam multas ob hoc expensas sustinuisse conqueritur, etiam quod Aletensi episcopatu, quem te detinere asserit, sine ratione et judicio spoliatus sit. Ne igitur Turonensis Ecclesia et Dolensis hujusmodi attractationibus amplius [Col. 0619A] fatigentur, per praesentia tibi scripta mandamus atque praecipimus, quod beati Lucae festivitate sequentis anni nostro te conspectui repraesentes, Ecclesiae tuae justitiam super hoc ostendere, et de Aletensi episcopatu respondere paratus, ut tunc utriusque partis auditis rationibus, eamdem controversiam dictante justitia terminare possimus.

In libro XI Regestorum papae Innocentii II, XII anno.

DLI. Ecclesiam S. Crispini in Cavea Suessionensem tuendam suscipit. (Anno 1142.) [ Gall. Christ., X, Instrum, 117.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ROGERO abbati S. Crispini in Cavea, [Col. 0619B] ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Ex commisso nobis a Domino apostolatus officio religiosorum virorum quieti et utilitati paterna nos convenit provisione consulere, et ecclesiis in quibus Domino militare noscuntur, suam justitiam conservare: ut quemadmodum, disponente Domino, Patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprehendimur in opere. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et B. Crispini martyris ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum [Col. 0619C] juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: censum in eadem Cavea, torcularia, vineam quae dicitur Aignelet, cum aliis, terram de Poilgli, cum terra sibi contigua de Bellomonte, curtem de Vallerami cum culturis ad eam pertinentibus, tertiam partem totius decimae de Nancel, molendina tria, terram de Valle-leonis, cum curte omnino libera et tota decima, terram quae dicitur Vans sive Millencort, cum molendino et omnibus appendiciis suis, censum apud Suessorum civitatem. Statuimus etiam [Col. 0619D] ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam et institutionem fratrum de Arida Gamancia perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Prohibemus quoque ut nullus post factam ibidem professionem, absque abbatis totiusque congregationis permissione ex eodem claustro discedere audeat; discedentem vero absque communi litterarum cautione nullus suscipiat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi vel sanioris partis assensu secundum Dominum providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas [Col. 0620A] retinere, minuere aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, etc. Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus domini Innocentii papae II anno XIII.

DLII. Ad. Stephanum episcopum Parisiensem.—Ut ecclesias S. Genovefae ab interdicto absolvat. (Anno 1130-1143.) [MANSI, Concil., XXI, 402.]

[Col. 0620B]

INNOCENTIUS episcopus servus servorum Dei, venerabili fratri nostro Stephano Parisiensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Olim fraternitati tuae scripsisse meminimus quatenus ecclesias S. Genovefae ab interdicto quo eas alligasti, salva justitia Ecclesiae Parisiensis, absolveres. Quod profecto nondum esse impletum tanto amplius miramur, quanto praefata ecclesia sub B. Petri tutela et protectione consistit. Cujus rei gratia dilectioni tuae per iterata scripta mandamus, ut ecclesias ipsas ab eodem interdicto absolvas: postmodum vero, si quam te justitiam habere confidis, congruo loco et tempore, quod justum fuerit consequeris. Rogamus praeterea charitatem tuam, quatenus [Col. 0620C] si filius noster La., quem tibi procurandum commisimus, a te discessit, filio nostro Jo., cognomine Piccuto, in victualibus et aliis necessaria argiaris, eumque pro reverentia B. Petri attentius habeas commendatum.

DLIII. Ad Stephanum Parisiensem episcopum, decanum et capitulum.—Rogat ut praebendam unam canonicis S. Victoris in ecclesia Parisiensi concedant. (Anno 1130-1143.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 371.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri STEPHANO, decano et capitulo Parisiensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Non dubium est dilectioni vestrae ecclesiam B. [Col. 0620D] Victoris tam in religione et honestate venerabilium personarum, quam in observatione regularis ordinis et ecclesiasticae disciplinae [commendari]: adeo quod laudabilis institutionis magisterio in diversis partibus jam ecclesiae multae [Deo gratias] profecerunt, in quibus utique majestati divinae, quae humilia respicit, laus, honor et gloria exhibetur, et populus Dei bonae vitae et conversationis exemplo ad meliora plenius informatur. Curandum itaque vobis est, ut sicut fratres in eodem loco famulantes, spirituales epulas non solum vicinis, sed etiam longe positis subministrant, ita ipsi inter vos constituti egere sustentatione rerum temporalium non sinantur. Ut igitur eorumdem fratrum possitis piis orationibus atque suffragiis adjuvari, universitatem vestram praesentibus [Col. 0621A] litteris commonemus et exhortamur in Domino, quatenus eis praebendam unam in vestra ecclesia concedatis, de qua et ipsi vitae solatia consequantur, et vos pro bonis temporalibus aeternae vitae praemia mereamini.

DLIV. Ad Radulfum abbatem Latiniacensem.—Arguit eum de contemptu sedis apostolicae et de monasterii sui dilapidatione. (Anno 1130-1143.) [MARTENE, ampliss. Collect., I, 763, ex ms. S. Martini Tornac.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, RADULPHO Latiniacensi abbati.

Sanctorum Patrum docet auctoritas quod apostolicis mandatis et institutionibus, absque sui status [Col. 0621B] periculo, nulli unquam licuit obviare. Quod si sollicita consideratione pensasses, nequaquam in tantam beati Petri injuriam ausu temerario prorupisses. Tu vero, sicut litteras et nuntium recipere contempsisti, et alias tam dilecto filio nostro praeposito ex apostolica sedis benignitate indulsimus, ei violenter auferens, ad majorem beati Petri et nostram injuriam disrumpere praesumpsisti. Domos quoque, terras, et vineas commissi tibi monasterii parentibus tuis illicite contulisti, et fratres ipsius monasterii in captione ponere contra regulam et officium tuum minime formidasti. Quia igitur tantam tuam contumaciam inultam praeterire, et caetera, quae de tua persona sinistro rumore nobis nuntiata sunt, indiscussa [Col. 0621C] remanere nolumus nec debemus, per praesentia scripta mandamus et mandando praecipimus, quatenus proxima Dominica qua legitur Ego sum pastor bonus, nostro te conspectui repraesentes, super his omnibus et caeteris quae tibi objiciuntur respondere paratus.

DLV. Privilegium pro ecclesia S. Mariae Carnotensi. (Anno 1130-1143.) [PETIT, Theodori Poenitentiale, II, p. 423, ex codice ms. privileg. Ecclesiae Carnotensis.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GAUFRIDO Carnotensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.

[Col. 0621D] Discreta et provida sedis apostolicae dispensatio hanc servare temperantiam consuevit, ut singulorum jus et dignitatem illaesam custodiat; et quos ad obsequium suum devotiores et promptiores invenerit, eos arctioris dilectionis et familiaritatis benevolentia sibi astringat. Quia ergo te, venerabilis frater Gaufride, Carnotensis Ecclesiae episcope, matrem tuam sanctam Romanam Ecclesiam toto mentis desiderio venerari, ac diligere, et emergentibus [Col. 0622A] persecutionum scandalis tanquam virum in religiono probatum et in fide Catholica firmum pro ejus utilitate et servitio viriliter desudasse, manifestis persensimus argumentis: personam tuam ampliori charitatis affectione diligimus, et Ecclesiam tibi commissam ex injuncto nobis pontificalis officii culmine libentius honoramus. Tuis igitur, frater in Christo charissime, rationabilibus postulationibus gratum praebentes assensum, possessiones et bona quae inpraesentiarum juste et canonice possidet tibi et successoribus tuis, et per vos Carnotensi beatae gloriosae Mariae Dei genitricis Ecclesiae, praesentis privilegii pagina confirmamus, etc. Sane libertatem ab eodem autecessore tuo episcopali domni acquisitam, integram, illibatamque servare praecipimus: [Col. 0622B] ut videlicet decedentibus episcopis, nulli penitus liceat episcopalem domum invadere, aut ea quae fuerint ibi, ullatenus occupare, aut aliquod eorum praesumere, quae praedecessoris nostri sanctae recordationis Paschalis papae privilegio perhibentur, etc. Statuimus autem ut homines de familia Beatae Mariae ad jus tuum vel canonicorum pertinentes, quemadmodum a praedicto filio nostro Lodevico illustri Francorum rege concessum est, ad omnia testimonia, et omnes probationes sicut liberi laici admittantur, etc.

DLVI. Ecclesiam abbatiae Bonae-Spei, ordinis Praemonstratensis, et ejus bona temporalia ad instantiam beati Odonis, primi illius abbatis, confirmat, et quaedam largitur privilegia. (Anno 1130-1143.) [MIRAEUS, Opp. diplom., III, 331.]

[Col. 0622C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ODONI abbati de Bona-Spe, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Justis votis assensum praebere, et religiosorum preces benignis auribus exaudire, apostolicae convenit dignitati. Nec dubium quod si servorum Dei petitionibus benigne concurrimus, nostris opportunitatibus pium Deum reperimus, ut quemadmodum divina providentia patres in Dei populo dicimur, ita etiam effectu prosequente operis salubriter praeesse fidelibus mereamur.

Cum igitur universis ecclesiasticis personis nos [Col. 0622D] oporteat generaliter providere, erga illos tamen propensiori cura nos convenit esse sollicitos, quos constat majori studio cunctipotentis Dei servitio inhiare, et arctiori religione ac morum honestate clarescere.

Hoc profecto intuitu, dilecte in Domino fili Odo abbas, tuae devotionis precibus debita benignitate impertimur assensum, et Bonae-Spei ecclesiam, cui [Col. 0623A] Deo auctore praesides, cum omnibus ad eam pertinentibus praesentis privilegii pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona, idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio acquirere poterit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: curtem scilicet de Riverolis sub censu XII denariorum Valentianensis monetae; curtem quoque de Ramelgiis sub censu decem solidorum praedictae monetae. Ordinem sane et propositum vestrum canonice vivendi secundum Augustini regulam et institutionem Praemonstratae Ecclesiae, [Col. 0623B] nullus audeat immutare, vel super vos ordinem alterius professionis inducere. Fratrum etiam vestrorum, qui stabilitatem et obedientiam promiserunt, absque proprii abbatis et capituli sui licentia nullus discedere, discedentem nullus praesumat retinere. Quod si canonice vocatus redire contempserit, abbas in eum proferendi sententiam habeat potestatem. Ecclesia quoque vestra pro communi interdicto parochiae non vacet. Solummodo ne illi recipiantur, quos interdictos vel excommunicatos esse constiterit. Simili modo sancimus ut de laboribus quos propriis manibus, sumptibusve colitis, seu de vestris nutrimentis dare decimas cuiquam non cogamini. Quia vero quieti vestrae magis ac magis nos convenit providere, et circa divina officia vos cupimus [Col. 0623C] esse assiduos, simili modo sancimus, ut neque tu, dilecte in Domino fili Odo abbas, neque aliquis successorum tuorum, nisi forte vocatus ad synodum, vel alia negotia praesumatis abire.

Decernimus ergo ut nulli hominum omnino fas sit, vos vel praedictam ecclesiam Bonae-Spei, super hac nostra constitutione temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura.

Si quis autem ausu temerario huic nostro decreto contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, [Col. 0623D] nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi subjaceat. Conservantes vero Dei ac Domini Redemptoris nostri et eorum apostolorum gratiam consequantur. Amen.

DLVII. Ecclesiae Sancti Audomari in Arthesia, postmodum cathedralis, privilegia confirmat. (Anno 1130-1143.) [MIRAEI, Opp. diplom. IV, p. 13, ex motivo juris capituli Audomari, p. 28 et 50.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis in Christo praeposito et canonicis Sancti Audomari, regularem vitam professis, in perpetuum.

[Col. 0624A] Nos convenit ecclesiis, in quibus Domino militare noscuntur, justitiam conservare . . . . . Ecclesiam Beati Audomari, in qua divino vacatis servitio, apostolicae sedis privilegio communimus . . . . statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum, concessione pontificum, largitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci perpetuo jure firma vobis et illibata permaneant.

In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis ad servitium videlicet atque susceptionem pauperum Christi in hospitali domo praefatae ecclesiae Sancti Audomari . . . . . terram de Rubruc, terram de Staples . . . . .

[Col. 0624B] Bonas quoque ac rationabiles consuetudines, quae usque ad haec tempora in vestra ecclesia viguerunt, vobis praesentis scripti pagina confirmamus, et novas atque indebitas, vobis invitis, imponi ab aliquo prohibemus. Ministros sane vel officiales ejusdem ecclesiae decanus, sicut moris est, communicato consilio fratrum statuet, qui nimirum juxta diutinam Ecclesiae vestrae consuetudinem, si quando excesserint, ab his quorum interest, more solito, corrigantur.

Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et ecclesiasticam honestatem [Col. 0624C] providerint eligendum. Decernimus ut nulli omnino hominum liceat praefatum ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut quibuslibet aliis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue emendaverit, potestatis honorisque sui honore careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini [Col. 0624D] Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

DLVIII. Ad episcopum Cremonensem.—Omissio baptismi non nocet credenti probabiliter se esse baptizatum. (Anno 1130-1143.) [ Corpus juris canon., tom. II, Decret. Greg. lib. III, tit. 43, cap. 2.]

Apostolicam sedem consulere decrevist . . . Et infra: Unde inquisitioni tuae taliter respondemus, presbyterum quem sine unda baptismatis extremum [Col. 0625A] diem clausisse significasti, quia in sanctae matris Ecclesiae fide et Christi nominis confessione perseveravit, ab originali peccato solutum et coelestis patriae gaudium esse adeptum, asserimus incunctanter. Lege super octavo libro Augustini De civitate Dei, ubi inter caetera legitur: «Baptismus invisibiliter ministratur, quem non contemptus religionis, sed terminus necessitatis excludit.» Librum etiam B. Ambrosii De obitu Valentiniani idem asserentis revolve.

Sopitis igitur quaestionibus, doctorum Patrum sententias teneas, et in Ecclesia tua juges preces hostiasque Deo offerri jubeas pro presbytero memorato.

DLIX. Ecclesiae S. Laurentii Florentinae ac monasterii Crispinensis de domo hospitali litem componit. (Anno 1130-1143, Maii 1.) [LAMI, Ecclesiae Florentinae Monum., III, p. 1778.]

[Col. 0625B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO priori et fratribus Sancti Laurentii, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro controversia quae super hospitali domo juxta ecclesiam Sancti Laurentii sita inter vos et Crispinenses monachos diutius agitata est, utramque partem ante nostram praesentiam evocavimus, et rationes et allegationes hinc inde diligenter audivimus. Cognovimus siquidem ex instrumentorum vestrorum inspectione et vestrae partis assertione, quod eadem hospitalis domus a quibusdam civibus consensu [Col. 0625C] Rainerii episcopi et Uberti prioris S. Laurentii monasterio S. Benedicti in Bifurco cum omnibus ad ipsum pertinentibus concessa est, et praedecessoris nostri bonae memoriae Calixti papae privilegio confirmata: quod quamvis adversa pars non posset negare, asserebat tamen fratres praedicti monasterii domum ipsam omnino dimisisse et ab iisdem patronis postmodum Crispinensi monasterio concessam fuisse. Vos autem respondebatis quod praedicti patroni nihil in eadem domo Crispinensi monasterio concedere potuissent, cum eam jamdudum praedicto monasterio de Bifurco cum omni jure suo concessissent. Asserebatis praeterea et publici instrumenti ostensione affirmabatis, quod abbas de Bifurco, [Col. 0625D] praesente et consentiente dilecto filio nostro Guglielmo presbytero cardinali tunc in partibus . . . . . . Legato, eamdem domum sub annuo censu vobis concesserat, et scripto suo firmaverat. Auditis itaque utriusque partis rationibus ac diligenter inspectis, communicato fratrum nostrorum consilio, quoniam laici, postquam eamdem domum, sicut praedictum est, monasterio de Bifurco semel concesserant, nihil ibidem deinde Crispinensi monasterio, nec alii, concedere potuerunt, judicavimus, ut Crispinenses monachi domum ipsam cum omnibus suis pertinentiis in integrum vobis restituerent, et eam de caetero quiete possideretis. Praecepimus quoque vobis, ut rationabiles expensas, quas in eadem domo fecerant, eis redderetis. Illis quoque praecepimus, [Col. 0626A] ut, si qua de bonis ipsius domus per illos illicite distracta vel pignori obligata sunt, vobis cum integritate restituant. Si quis autem hujus definitionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, ordinis et officii sui periculo subjaceat, atque omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus indignationem incurrat. Amen . . . . . .

Datum . . . . . . Kal. Maii.

DLX. Ad Januensem archiepiscopum. (Anno 1130-1143.) [ Corpus Juris canonici, t. II, Decr. S. Gregorii, l. III, tit. 28, c. 3.]

[Col. 0626B] Fraternitatem tuam non credimus ignorare mortuorum sepulcra et coemeteria apud illas ecclesias et monasteria ex antiquo esse disposita, in quibus religiosorum fratrum conventus sunt constituti, et orationes et missarum solemnia tam pro vivis quam pro defunctis frequentius celebrantur. Unde ipsorum devotioni et extremae voluntati qui apud hujusmodi ecclesias sepeliri desiderant, minime contradicendum est. Qui vero, relictis antiquis ecclesiis et patrum aliorumque parentum suorum sepulcris, contra consuetudinem Patrum Veteris Testamenti, qui cum patribus suis sepulti esse leguntur, ad nova et minus religiosa loca se transferunt, irrationabiliter et contra antiquam consuetudinem facere videntur.

Unde si P. de Castello contra antiquam et rationabilem [Col. 0626C] consuetudinem aliquid de corpore suo sepeliendo mandavit, hoc non praejudicat rationi, sed viribus debet carere. Quo circa mandamus quatenus corpus ipsius monachis S. Stephani reddi facias et cum suis patribus [ al. fratribus] sepeliri.

DLXI. Ad patriarcham Aquileiensem et episcopum Mantuanum. (Anno 1130-1143.) [MANSI, Concil., XXII, 448.]

Quoties frater noster Adispertinus Tudertinus [ al. Tridentinus] episcopus, et in nostra et in vestra praesentia fuerit de simonia impetitus, prudentiam tuam latere non credimus. Cujus causa in nostra [Col. 0626D] tandem ventilata praesentia, producti sunt accusatores et testes, viva voce et scripto accusantes eum, eo quod ecclesiam Sancti Petri de Sajo presbytero Paulo dedit pro mittendis quatuor modiis frumenti, quos ab eadem ecclesia suscepit. Verum quoniam neque testes, neque accusantes, secundum formam canonum sanctorum Patrum in causa illa procedere potuerunt, communi fratrum nostrorum consilio judicamus ut tertia manu sui ordinis, et quarta manu abbatum et religiosorum sacerdotum de praedicta Simonia in vestra praesentia se expurget. Porro purgationis tenor erit hic: Idem episcopus super sancta Dei Evangelia jurabit, primum, quod pro ecclesia Sancti Petri de Pajo a presbytero Paulo de Ada [danda], neque per submissam personam, nec pro [Col. 0627A] eo alius, se sciente, pretium acceperit. Deinde vero purgatores jurabunt super sancta Dei Evangelia quod ipsi credunt verum esse quod ipse juraverat.

DLXII. Urbani atque Calixti sententiam confirmat, statuens «ne abbates in parochialibus ecclesiis quas tenent, absque episcoporum consilio presbyteros collocent. » (Anno 1130-1143.) MANSI, Concil., XXI, 436.]

Sane de presbyteris qui parochias ad monasteria pertinentes in ecclesiis constituuntur, praedecessorum nostrorum sacrae memoriae Urbani atque Calixti sententiam confirmamus, statuentes ne abbates in parochialibus ecclesiis quas tenent, absque episcoporum [Col. 0627B] consilio presbyteros collocent, sed episcopi parochiae curam cum abbatum consensu sacerdoti committant, ut ejusmodi sacerdotes de plebis quidem cura episcopis rationem reddant, abbati vero pro rebus temporalibus ad monasterium pertinentibus debitam subjectionem exhibeant, et sic sua cuique jura serventur.

DLXIII. Ad Henricum Ratisponensem episcopum ut monasterio S. Petri (Munchmunster) ecclesiam B. Sixti restituat. (Anno 1132-1143.) [LUDEWIG, Script. Rer. Germ., I, 579.]

INNOCENTIUS, servus servorum Dei, H[ENRICO] Ratisponensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0627C] Sicut tua novit fraternitas, ad episcopale officium pertinet religiosos viros manutenere et diligere, et paterna sollicitudine eis necessaria providere. Unde bonae memoriae antecessor tuus, episcopus Cuno, monachis in ecclesia Beati Petri, in loco qui vocatur Monasterium, Deo servientibus, ecclesiam beati Sixti cum parochia sibi adhaerente tradidit. Nunc autem, loci ipsius abbate referente, didicimus quod praedicta ecclesia et parochia ablata est, et fratres ad quorum solatium tradita erat, exinde grave incommodum patiuntur. Quocirca per praesentia tibi scripta praecipiendo mandamus, quatenus eisdem fratribus praefatam ecclesiam cum parochia restituas, [Col. 0627D] et de caetero ipsis, tanquam pius et bonus pastor, misericorditer providere studeas.

DLXIV. Ecclesiam Beatae Mariae Rotundae Antissiodorensis disciplinam possessionesque confirmat. (Anno 1137-1143.) [HUGO, Annal. Praemonstrat., p. 144.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio HERVAEO priori et fratribus in ecclesia Beatae Mariae Rotundae regularem vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

In eminenti apostolicae sedis specula, disponente Domino, praestituti, ex injuncto nobis officio, religiosos viros debemus diligere, et eorum loca defensione propria protegere ac fovere. Dignum namque [Col. 0628A] et honestati conveniens esse cognoscitur, ut quod ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, atque beati Petri suffragio muniamus. Proinde, dilecti in Domino filii, charissimi fratris nostri Antissiodorensis episcopi per cujus utique industriam tam in nova quam in multis aliis ecclesiis religio noscitur instituta precibus inclinati, vestris rationabilibus expostulationibus convenienter annuimus et B. Mariae ecclesiam, in qua divino vacatis servitio, apostolicae sedis munimine roboramus. Statuimus igitur ut ibidem ordo canonicus secundum beati Augustini regulam canonicam substituatur. Quasque praeterea possessiones aut bona inpraesentiarum ad eamdem ecclesiam, item et canonice pertinere noscitur, aut in [Col. 0628B] futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis certis modis, auxiliante Domino, poteritis adipisci, firma vobis et illibata permaneant in perpetuum. In quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: ecclesiam videlicet Sancti Martini de Bonorto, cum terra quae circa ipsam est, certis siquidem finibus limitata in pago provinciae Senonensi, quam utique B. Vigilius martyr et episcopus, cum aliis possessionibus ecclesiae Beatae Mariae contulisse probatur. Decernimus igitur ut nulli omnino hominum fas sit praedictam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, seu ablatas retinere, minuere, vel quibuslibet aliis vexationibus fatigare; sed omnia integra [Col. 0628C] conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum satisfactione congrua correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine strictae ultioni subjaceat. Cunctis vero jura sua eidem loco servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia [Col. 0628D] aeternae pacis inveniant. Amen. amen, amen.

DLXV. Ad Conradum Salzburgensem episcopum.—Post laudes vitae canonicae, vetat ne fratres Berchersgadonenses institutum mutent. (Anno 1138-1143, Mart. 16.) [MANSI, Concil., XXI, 427.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri CONRADO Salzburgensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

De dignitate, et excellentia vitae canonicorum multa nos docet divina Scriptura, et multa possemus dicere, quod vita canonicorum vita est apostolica, quoniam apostoli contemptis omnibus hac vita cum Domino vixerunt, et post ascensionem cum multitudine [Col. 0629A] credentium, cujus erat anima una et cor unum, hac vita viventes, eam posteris suo exemplo tenendam reliquerunt. Quod martyr et pontifex Urbanus ad informationem fidelium in suis decretis memorare curavit, dicens: Scimus vos non ignorare quia vita communis hactenus inter bonos Christianos viguit, et adhuc gratia Dei viget, et maxime inter eos, qui in sorte Domini electi sunt, id est, clericos, sicut in Actibus apostolorum legitur: «Multitudinis credentium erat cor unum, et anima una. » Hanc B. Augustini regulis ordinatam S. Hieronymus suis epistolis informavit. Horum itaque et aliorum muniti auctoritatibus, non minoris meriti aestimamus vitam canonicam, aspirante ac prosequente Domini Spiritu, observare, quam religionem monasticam ejusdem [Col. 0629B] spiritus perseverantia custodire. Unde antecessorum nostrorum decretis statutum esse meminimus, ne professionis canonicae quispiam postquam Dei vice super caput sibi hominem imposuerit, alicujus levitatis instinctu, vel districtioris religionis obtentu de claustro audeat sine praelati et congregationis permissione discedere. Quorum vestigiis inhaerentes, quod quidam fratres in claustro Berchersgadonensi de mutatione ordinis sui vana praesumptione attentare voluerunt, apostolica auctoritate ne fiat interdicimus; praecipientes, ut quod Deo voverunt reddere, et regulam B. Augustini, quam professi sunt, Domino juvante fideliter observare studeant; in cujus observantia si eos fortasse remissos, et minus ferventes repereris, monemus fraternitatem tuam, [Col. 0629C] ut secundum datam tibi a Deo sapientiam, professionem, et ordinem suum servare, et mandatis regulae obedire, sicut tua interest, districte commoneas.

Data Laterani XVII Kalend. Aprilis.

DLXVI. Ad Hugonem Atrebatensem archidiaconum.—Eum sub protectione Romanae Ecclesiae suscipit. (Anno 1138-1143, April. 15.) [MANSI, Concil., XXI, 404.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio HUGONI Atrebatensi archidiacono, salutem et apostolicam benedictionem.

Apostolicae sedis clementia devotos et humiles [Col. 0629D] filios ex assuetae pietatis officio propensius novit diligere, et suae protectionis munimine confovere. Eapropter, dilecte in Domino fili, devotionem tuam erga B. Petrum et nos ipsos attendentes, te in specialem filium apostolicae sedis assumimus, et personam tuam cum bonis tam ecclesiasticis quam mundanis, quae inpraesentiarum juste et canonice possides, aut in futurum rationabilibus modis Deo propitio poteris adipisci, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut, si te gravatum in aliquo esse praesenseris, libere tibi sedem apostolicam liceat appellare. Nulli autem hominum fas sit personam [Col. 0630A] tuam vel bona temere perturbare, seu quibuslibet molestiis fatigare. Si quis autem id attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus se noverit incursum.

Datum Laterani XVII Kal. Maii.

DLXVII. Consulibus Placentinis mandat ne aquam rivi S. Savini, monachis S. Savini ab imperatoribus concessam, derivari a civibus sinant. (Anno 1138-1143, April. 23.) [CAMP., Hist. di Placenza, l, p. 531.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis consulibus Placentinis, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0630B] Dilectus filius noster Laurentius abbas S. Savini nobis conquestus est, quod concives vestri aquam rivi Sancti Savini, quae ab imperatoribus eis concessa, et scripto nostro firmata est, eisdem auferant, et ad prata et terras suas a recto cursu suo . . . . avertant. Eapropter, quoniam ad vestrum spectat officium subditorum excessus corrigere, per praesentia vobis scripta mandamus, quatenus eosdem concives vestros ab hujusmodi injuria districte coerceatis, et ipsam aquam eis in pace dimitti faciatis.

Datum Laterani nono Kalend. Maii.

DLXVIII. Ad Guillelmum Montispessulani dominum.—Volentis monasterium exstruere ad usum Cluniacensium, piis ejus desideriis assentitur. (Anno 1138-1143, April. 28.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 395.]

[Col. 0630C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio GUILLELMO de Montepessulano, salutem et apostolicam benedictionem.

Sacrum et Deo amabile Cluniacense coenobium est a gloriosis principibus propitius confovendum. Ibi enim fratres religiosi divino famulatui mancipati gratum Deo impendunt obsequium, et puris orationibus ad Dominum profusis, coelos penetrant, ima superis jungunt, terrena coelestibus uniunt, et virorum Catholicorum in eis spem habentium peccata redimunt. Exsultare quidem debet in Domino quisquis, impendendo beneficio, tam beatae fraternitatis [Col. 0630D] particeps fieri promeretur. Nos igitur, utilitati monasterii et saluti tuae ac populi Montispessulani prospicere cupientes, piis tuis desideriis assensum praebemus, et ad honorem Dei habendi ecclesiam apud Montempessulanum eis licentiam damus, in qua divina celebrentur officia, et quicunque ibidem deliberaverint sepeliri (salvo nimirum jure matricis ecclesiae) liberam habeant facultatem. Tua igitur, dilecte in Domino fili Guillelme, interest pium votum effectui mancipare, et ut Cluniacenses apud te ecclesiam possessionibus et aliis bonis dotatam habeant, effectu prosequente complere .

Datum Laterani IV Kal. Maii.

DLXIX. Ad consules Lucenses. (Anno 1138-1143, Maii 23.) [BALUZ., Miscell., IV, 590.]

[Col. 0631A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis consulibus Lucanis.

Oportuerat quidem universitatem vestram multorum excessuum, quibus saepe offendistis Dominum, reminisci, atque de commissis vestris debita humilitate ab eo veniam promereri. Quod profecto versa vice apud vos in contrarium agi accipimus, dum fratres Ecclesiae S. Fridiani, qui pro sua religione atque honestate magna reverentia digni habentur, super ordinatione Ecclesiae S. Pantaleonis, quam eis disponendam et gubernandam commisimus, infestari [Col. 0631B] permittitis. Unde per apostolica vobis scripta mandamus atque praecipimus quatenus eisdem fratribus nullam de caetero super hoc contradictionem vel molestiam inferri sinatis, et ut nostra concessio gratum Deo obtineat complementum, eis consilium et auxilium impendatis, quatenus secundum eorum dispositionem amodo ibidem omnipotenti Domino serviatur.

Data Laterani X Kal. Junii.

DLXX. Canonicis ecclesiae S. Alexandri Bergomatis ecclesiam de Virgis asserit. (Anno 1138-1143, Sept. 23.) [LUPI, Cod. dipl. Bergom., II, 1019.]

[Col. 0631C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, O. praeposito et canonicis Sancti Alexandri Pergamensis, salutem et apostolicam benedictionem.

Nuntios vestros, dilectos videlicet filios nostros J. et G., ad nos venientes debita benignitate recepimus, et pro visitatione per eos nobis transmissa dilectioni vestrae grates referimus. Hoc autem scire vos volumus quoniam nos personas vestras et Beati Alexandri ecclesiam diligere volumus et facere, et jura vestra vobis illibata servare. Ideoque petitioni vestrae nos satisfacere volentes, ecclesiam de Virgis quae juris beati Petri esse cognoscitur vobis commissam perpetuo habendam concedimus quatenus et ecclesia de vestro regimine secura persistat, [Col. 0631D] et nobis annuum censum laeta persolvat. Vestra itaque interest tales vos exhibere et in ipsius ecclesiae servitio sic permanere, ut et nos de vestris bonis actibus gaudeamus et ampliori gratia dignos habeamus.

Dat. Laterani IX Kalend. Octobris.

DLXXI. Ad Ausciensem archiepiscopum de abbatia Sancti Fremerii. (Anno 1139-1143, Jan. 30.) [ Gall. Christ. nov., I, Instr., 189.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0632A] fratri AUXITANO archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Apostolicae sedis clementia singulis locis et personis dignitatem et justitiam suam servare consuevit. Dilectus filius noster M. abbas S. Florentii ad nostram praesentiam veniens, significavit nobis quod abbatia Sancti Fremerii, quae in tuo archiepiscopatu sita est, ad jus B. Florentii ex antiquo pertineat, et abbates ibidem constituti in monasterio S. Florentii professionem fecerunt, et tam sibi quam praedecessoribus suis obedientes exstiterunt. Quia igitur idem monasterium cum omnibus pertinentiis suis B. Petri juris existit, per praesentia scripta tibi mandamus, et mandando praecipimus ut, si P. praefatae abbatiae abbas professionem suam observare, [Col. 0632B] et praefato filio nostro abbati debitam et consuetam obedientiam exhibere contempserit, absque dilatione debitam in ipso justitiam facias.

Datum Later. III Kal. Februarii.

DLXXII. Ad Petrum abbatem et monachos Cluniacenses.—Lugdunenses archiepiscopum et clericos Cluniacensibus infestos, et per conjuratos homines vim inferentes, compescit. Mittit autem Guidonem diac. card. qui jurgiis eorum finem imponat, etc. (Anno 1139-1143, Maii 17.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 396.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO abbati et monachis Cluniacensibus, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0632C] Pro pace et tranquillitate vestra valde solliciti sumus, et ideo venerabili fratri nostro F. Lugdunensi archiepiscopo rogando injunximus atque praecepimus, ut ab injuria, et infestatione vestra cesset, et clericos Lugdunenses cessare faciat. De his autem qui manus violentas in monachos injecerunt, aut rei conjurationis sive conspirationis exstiterunt, ediximus quoniam, donec vobis satisfaciant, anathematis sententiae sint subjecti. Praecipimus etiam ut ea quae Cluniacense monasterium tenuerat, et a Lugdunensibus sunt ablata restituantur. Si quid vero quaestionis super his remanserit, coram filio nostro G[uidone] diacono card. apostolicae sedis legato, quem pro causa vestra praecipue [Col. 0632D] destinavimus, terminetur. Ediximus etiam quod in monasterio S. Raginiberti ( Saint-Rambert ), quoniam fratres illius nimis laxe et minus religiose usque modo vixerunt, per fratres Cluniacenses religio reformetur. Ecclesia vero de Villa-franca , quae Cluniaco a Lugdunensi archiepiscopo data esse cognoscitur, minime auferatur. Si qua vero (quod contingere nolumus) superfuerint, quae in praesentia nostri legati terminari nequiverint, opportuno tempore in nostra praesentia, praestante Domino, debitum finem accipient.

Datum Laterani, XVI Kal. Junii.

DLXXIII. Ad abbatem et monachos Beccenses. (Anno 1140-1143, Febr. 24.) [MANSI, Concil., XXI, 420.]

[Col. 0633A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis LETARDO abbati et monachis Beccensis monasterii, salutem et apostolicam benedictionem.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Ideoque venerabilis fratris nostri Rotrodi Ebroicensis episcopi precibus inclinati, ecclesiam Sanctae Trinitatis de Bellomonte cum omnibus quae tam ex dono Rogerii de Bellomonte et Roberti filii sui et Galeranni quoque comitis quam [Col. 0633B] aliorum Dei fidelium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum justis modis praestante Domino poterit adipisci, quemadmodum ab eodem fratre nostro consensu Galeranni comitis Mellenti vobis rationabiliter concessa est, confirmamus et praesentis scripti pagina communimus, salvis praebendis canonicorum superstitum, qui ante hoc tempus in ipsa ecclesia ordinati sunt. Si quis autem, hujus nostrae constitutionis et confirmationis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem Dei omnipotentis et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus se noverit incursurum.

[Col. 0633C] Data Laterani VI Kal. Martii.

DLXXIV. Ad Pontium abbatem Vizeliacensem.—Conservat jura Vizeliacensia. (Anno 1140-1143, Maii 6.) [MANSI, Concil., XXI, 403.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PONTIO abbati Vizeliacensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Per alia tibi scripta mandasse meminimus, ut Stephano Altissiodorensi canonico in praesentia venerabilium fratrum nostrorum Godefridi Lingonensis episcopi, et Bernardi Claraevallensis abbatis, de querimonia sua responderes; et quod ipsi exinde statuerent, firmiter observares. Verum quoniam litteris [Col. 0633D] et nuntio tuo postea significasti illud, unde controversia agitur, Vizeliacensem ecclesiam jam per XXX annos, et eo amplius quiete tenuisse, et juxta antiquam Ecclesiae tuae consuetudinem nulli in tua curia te debere respondere: praeter consuetudinem ecclesiae tuae te super hoc inquietari nolumus, nec quod a beatae recordationis papa P. [Paschale], praedecessore nostro exinde statutum est, immutari.

Datum Laterani II Nonas Maii.

DLXXV. Ad Godefridum Lingonensem, et Bernardum Claraevallensem abbatem.—Ejusdem argumenti. (Anno 1140-1143, Maio?) [MANSI, ibid., 403.]

[Col. 0634A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus GODEFRIDO Lingonensi episcopo, et BERNARDO Claraevallensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Per apostolica vobis scripta mandasse meminimus, ut querimoniam Stephani Altissiodorensis canonici adversus dilectum filium nostrum Pontium abbatem Vizeliaci audiretis, et fine debito terminaretis. Verum quia idem abbas litteris et nuntio suo [Col. 0634B] postea nobis significavit, illud unde controversia agitur Vizeliacensem Ecclesiam jam per XXX annos, et eo amplius, quiete tenuisse, et juxta ecclesiae suae antiquam consuetudinem, etc., ut in epistola praecedente.

DLXXVI. Ad Petronillam abbatissam et moniales Fontis-Ebraldi. (Anno 1140-1143, Jul. 1.) [PAVILLON, Vie de Robert d'Arbrissel, Pr., p. 627.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus PETRONILLAE abbatissae et sororibus Fontis-Ebraldi, salutem.

Quoniam venerabilis frater noster Ulgerius Andegavensis episcopus per litteras et nuntios suos, [Col. 0634C] nobis significavit, quod ea quibus per se, vel per famulos suos spoliaverat juxta conscientiam suam vobis restituere voluit, sed vos recipere renuistis . . . Nos . . . . huic controversiae debitum finem imponere cupimus post diutinam . . . . per apostolica sibi scripta mandavimus quatenus molendinum et caetera quibus per . . . . spoliaverat, salva sua et SS. Sergii et Bacchi justitia, vobis restituat, facta satisfactione post 7 diem episcopale sibi officium restituimus. Postmodum vero causa ipsa . . . . venerabilis fratrum nostrorum G. Carnotensis episcopi apostolicae sedis legati, H. Turonensis archiepiscopi, et G. Burdegalensis etiam archiepiscopi . . . concordiam . . . Quoniam religiosas personas a litigiis et . . . convenit abstinere, et nos ad pacem et tranquillitatem vestram [Col. 0634D] volumus diligenter intendere . . . vobis justitiam conservare, per apostolica vobis scripta mandamus quatenus . . . vos habeatis, ut et controversia ista, jam tanto tempore agitata; de caetero . . . Andegavensis Ecclesia hujusmodi contentionibus aliquod detrimentum sustineat, orantes vos pro nobis misericordia divina custodiat, et in suo sancto servitio perseverantiam tribuat.

Datum Laterani Kal. Julii.

DLXXVII. Ad Petronillam Fontis-Ebraldi abbatissam.—Damnis ab Ulgerio Andegavensi episcopo et aliis affectam consolatur; auxilium et justitiam a Gaufrido Carnotensi episcopo, apostolicae sedis legato, expetenda significat. (Anno 1140-1143, Jul. 7.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 408.]

[Col. 0635A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus PETRONILLAE abbatissae et sororibus Fontis-Ebraldi, salutem et apostolicam benedictionem.

Ex quo Ecclesiae Dei regimen, licet indigni, Domino disponente, suscepimus, personas vestras et locum Fontis-Ebraldi vera in Domino charitate dileximus et diligimus, et vestram vobis justitiam integram, [Col. 0635B] indiminutam, quantum in nobis est, conservare optamus. De damnis autem et injuriis quae ab Ulgerio episcopo et suis vobis et vestris illata sunt et inferuntur, affectione paterna dolemus, et, prout Dominus concesserit, ea relevare curabimus. Ipse quidem in pertinacia sua induratus in urbe moratur; quid exspectat, vel quid facturus est ignoramus. Scimus autem quia quod de ipso fecimus, et quod de justitia vestra statuimus, minime mutare decrevimus: imo nisi resipuerit, et praeceptum nostrum super hoc exsecutioni mandaverit, B. Petri manus et nostras in eum acrius extendemus. Confortamini itaque, dilectae in Domino filiae, et in tentationibus cum B. Job Dominum collaudate. Scriptum namque [Col. 0635C] est: Lima ferrum, fornax aurum, tentatio justum probat. Speramus autem in Domino, quod per gratiam suam cum tentatione vobis proventum faciet, et cunctis malis optatum finem imponet. Nos quidem venerabili fratri nostro Gaufrido Carnotensi episcopo, apostolicae sedis legato, monendo praecipimus, quatenus tam in hoc quam in caeteris vos juvare et manutenere studeat, et quibuscunque modis secundum Deum ad pacem et tranquillitatem vestram operam praebeat. Illos autem qui testium vestrorum, et aliorum in causa ista vos adjuvantium, praecipue Bas. [Basleti] qui ad nostram venit praesentiam, domos diruere, possessiones et bona eorum auferre, et alia plurima damna et incommoda, de quibus eorum querimoniam acceperit, eis auferre ausu sacrilego [Col. 0635D] praesumpserunt, ablata reddere, damnata illata resarcire districte commoneat. Quod si infra quadraginta dies post suam commonitionem adimplere, et in sua praesentia super hoc se innocentes ostendere contempserint, excommunicationis sententiam in eos annuntiet, et donec satisfaciant, observare firmiter [Col. 0636A] faciat. Orantes vos pro nobis divina gratia custodiat, et in suo sancto servitio perseverantiam tribuat.

Datum Laterani, Nonis Julii.

DLXXVIII. Ad Petrum Venerabilem Cluniacensem abbatem.—Confirmatio aliquot ecclesiarum in dioecesi Trecensi. (Anno 1140-1143, Jul. 16.) [MANSI, Concil., XXI, 415.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO abbati, et monachis Cluniacensibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Quae vobis et fratribus vestris ab episcopis et Ecclesiarum Dei rectoribus, religionis intuitu rationabiliter [Col. 0636B] data esse cognoscimus, tanquam nostra volumus observare, et auctoritate sedis apostolicae, in qua Domino praesidente residemus, ut perpetuis observentur temporibus communire. Concessionem igitur ecclesiarum Sancti Remigii videlicet de Plajotro, de Borbona, de Lintis, et de Lintellis, et de S. Silvestro, a venerabili fratre nostro Attone Trecensi episcopo vestro monasterio et vobis factam, firmamus, et praesentis scripti munimine roboramus. Si quis autem huic nostrae confirmationi sciens temerario ausu contraire tentaverit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus, se noverit incursurum.

Datum Laterani, XVII Kal. Augusti.

DLXXIX. Samsoni archiepiscopo Remensi et Alviso episcopo Atrebatensi scribit de Stephano fornicatore et aleatore. (Anno 1141-1143, Mart. 10.) [BALUZ., Miscell., II, 165.]

[Col. 0636C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus SAMSONI Remensi archiepiscopo, et ALVISO Atrebatensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Quamvis minus reprehensibile sit nocentem absolvere quam innocentem damnare, licet nulli velimus injuriam irrogare, tamen quia tam in clericis quam in laicis crevit malitia, necesse est ut discreta subveniat disciplina. Si ergo Stephanus ille de quo nobis scripsit vestra fraternitas fornicator et aleator [Col. 0636D] publicus apparuerit, placet nobis ut ita diligenter corrigatur quatenus et ipse emendetur et alii eamdem enormitatem non audeant attentare. Quod si innocens fuerit, beneficio ecclesiastico non privetur.

Datum Laterani VI Idus Martii.

DLXXX. Ad Henricum [Humbertum] Aeduensem episcopum.—Vizeliacense coenobium commendat. (Anno 1141-1143.) [MANSI, Concil., XXI, 402.]

[Col. 0637A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri H. Aeduensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Sicut tua novit fraternitas, Vizeliacum monasterium cum omnibus appendiciis suis B. Petri juris existit, et ad ejus proprietatem et defensionem specialiter pertinet. Unde tibi est injuncta necessitas ipsum monasterium et fratres ibidem Domino servientes defensare, et manutenere, et in suis opportunitatibus adjuvare. Quocirca per praesentia tibi [Col. 0637B] scripta mandamus, et mandando praecipimus, quatenus dilectum nostrum P. [Pontium], abbatem, et fratres suos, in nullo gravare vel infestare praesumas; et de parochianis tuis, a quibus eorum querimoniam acceperis, remota dilatione eis justitiam facias. Clericos vero eorum, quos contra tenorem privilegiorum sedis apostolicae diceris ab ordinibus suspendisse. in officiis et ordinibus restituimus.

DLXXXI. Ad Guillelmum Arelatensem archiepiscopum, apostolicae sedis legatum.—Montispessulani homines ab eo absolutos, sed domino suo justitiam facere renuentes eisdem excommunicationis nexibus jubet denuo constringi. (Anno 1143, Jan. 1.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 407.]

[Col. 0637C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GUILLELMO Arelatensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus filius noster Guillelmus de Montepessulano per litteras et nuntios significavit nobis, quod Montispessulani homines, post excommunicationis sententiam in eos promulgatam et ipsius loci interdictum, in manu tua se tibi facturos justitiam obtulerunt, atque idipsum, datis tibi pignoribus et fidejussoribus, sacramento firmaverunt: qua occasione excommunicationis relaxata sententia, cum dies et locus persequendi justitiam eis a tua fraternitate constitutus esset, tanquam infideles et perjuri se [Col. 0637D] subtraxerunt, et praefato domino suo justitiam facere renuerunt. Et quoniam nulli debet esse iniquitas lucrativa, per praesentia tibi scripta mandamus atque praecipimus quatenus in illos qui ejusdem loci consules appellantur, et omnes etiam qui tantae malitiae et nequitiae capita esse noscuntur, eamdem excommunicationis sententiam innoves, et locum ipsum a divinis interdicas officiis, praeter baptisma puerorum et poenitentias morientium; subditos quoque tuos ab eorum communione et auxilio abstinere districte coerceas; illos vero qui contra praefatum dominum jurasse noscuntur, si ad ipsius fidelitatem et servitium sine fraude redierint, auctoritate nostra absolvas.

Datum Laterani Kal. Januarii.

DLXXXII. Ad P[etrum] Bituricensem archiepiscopum.—Stephanum de Catiaco, Rainaldum de Monte Falconis eorumque socios excommunicatos significat. (Anno 1143, Jan. 10.) [RAYNAL, Hist. de Berry, II, p. 529, ex chart. monast. S. Satyri, p. 164.]

[Col. 0638A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri P[ETRO] Bituricensi archiepiscopo, et dilectis filiis archidiaconis, archipresbyteris per Bituriam constitutis, beato Petro et nobis obedientibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Pessima et depopulatrix incendiorum malitia auctoritate Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli in generalibus ecclesiis prohibita est. Quae quantum [Col. 0638B] populo Dei damnosa sit, quantumque detrimentum animabus et corporibus inferat, nullus ignorat. Pro tanto, itaque malo a populo Dei exstirpando, statutum est ut si quis pro malo studio, sive pro odio, sive pro vindicta ignem apposuerit, vel apponi fecerit, aut appositoribus consilium et auxilium scienter tribuerit, excommunicetur, et si mortuus fuerit incendiarius, Christiana careat sepultura, nec absolvatur nisi prius damno cui intulerit secundum facultatem merito juret se ulterius non appositurum, poenitentia ei detur ut Hierosolymis aut in Hispania in servitio Dei per annum permaneat. Ideoque universitati vestrae notum fieri volumus quod in Stephanum de Cratiaco, Rainaldum de Monte Falconis et alios coadjutores eorum qui incendio ecclesiae et [Col. 0638C] burgi S. Satyri ausu sacrilego interfuerunt, excommunicationis sententiam promulgavimus. Verum per praesentia vobis scripta mandamus et mandando praecipimus quatenus eamdem sententiam per parochias vestras publice annuntietis, et donec supradicto modo satisfaciant, firmiter observetis, et observari a subditis pariter faciatis.

Datum Laterani, IV Idus Januarii.

DLXXXIII. Privilegium pro monasterio S. Petri Neocellensi. (Anno 1143, Jan. 21.) [MEICHELBEK, Hist. Frising., p. 320.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HERMANNO praeposito ecclesiae Sancti Petri [Col. 0638D] de Novo loco juxta Frisingensem civitatem sito, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere, et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut, qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praelatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum [Col. 0639A] juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Praeterea quidquid a venerabili fratre nostro Ottone Frisingensi episcopo, religionis intuitu vobis concessum est, et scripto suo firmatum, similiter confirmamus. Sancimus etiam ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam et institutionem fratrum Praemonstratensium perpetuis temporibus in eadem Beati Petri ecclesia inviolabiliter conservetur. In communi vero interdicto ipsius civitatis, liceat vobis clausis januis et exclusis excommunicatis sive interdictis, non pulsatis signis, submissa voce, [Col. 0639B] divina obsequia celebrare. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus omnino clericus, vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum, qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva matricis ecclesiae canonica justitia. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, sive ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet aliis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis [Col. 0639C] igitur in futurum hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • [Col. 0639D] Ego Gregorius diac. card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Octavianus diacon. cardin. S. Nicolai in Carcere ss.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et Bibliothecarii, XII Kal. Februarii, indictione XI, Incarnationis Dominicae anno 1142, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DLXXXIV. Ad canonicos ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. (Anno 1143, Febr. 9.) [BALUZ., Miscell., IV, 592.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0640A] filiis canonicis S. Fridiani, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectioni vestrae notum fieri volumus quod dilectum filium nostrum J. quondam priorem vestrum ad nos venientem debita benignitate suscepimus, ipsumque tanquam propriis beati Petri manibus, juxta petitionem cleri et populi Aretinae Ecclesiae, eis in episcopum consecravimus. Et quoniam absque pastoris providentia regno gravia solent damna contingere, universitatem vestram monemus, et monendo praecipimus quatenus unanimes sitis, et non sint in vobis schismata, sed Spiritus sancti gratia invocata, idoneam, religiosam et discretam personam vobis in Patrem et priorem eligatis, per cujus prudentiam et sollicitudinem Ecclesia vestra, praestante [Col. 0640B] Domino, gratum suscipiat incrementum. Nos enim vos et locum vestrum vera in Domino charitate dileximus et diligimus, et in quibus secundum Deum possumus, manutenere et juvare volumus.

Data Laterani valdus Februarii.

DLXXXV. Privilegium pro ecclesia S. Mariae de Reno. (Anno 1143, Febr. 13.) [TROMBELLI, Memorie di S. M. di Reno, Appendice, p. 361.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GUIDONI priori ecclesiae Beatae Mariae de Reno ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris canonice substituendis, in perpetuum

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos [Col. 0640C] diligere et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque est, et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, ut et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam Ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus. In primis siquidem statuente, ut ordo canonicus secundum beati Augustini regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur, Praeterea, quascunque possessiones, quaecunque bona in praesentiarum juste et canonice possidetis, [Col. 0640D] aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Prohibemus quoque ut nullus fratrum, post factam ibidem professionem, absque prioris totiusque congregationis permissione, ex eodem claustro audeat discedere; discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus omnino suscipiat. Clericos vero sive laicos liberos, saeculariter viventes ad conversionem suscipiendi absque alicujus contradictione facultatem liberam habeatis. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus omnino clericus vel laicus decimas [Col. 0641A] a vobis exigere praesumat. Oleum vero sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes clericorum qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipiatis episcopo, siquidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et ea gratis et absque pravitate aliqua vobis exhibere voluerit; alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci priore, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio, et pari consensu vel parte consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Augustini regulam [Col. 0641B] absque ullius contradictione priorem eligere. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen matricis Ecclesiae justitia. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva tamen dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire [Col. 0641C] tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Innocentius catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • [Col. 0641D] Ego Imarus Tusculanus episcopus ss.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss.
  • Ego GG. presbyter cardinalis tituli Calixti ss.
  • Ego Rainerius presb. card. tit. Sanctae Priscae ss.
  • Ego Goizo presb. card. tit. S. Caeciliae ss.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diacon. card. Sancti Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Humbaldus diac. card. Sanctae Mariae in via Lata ss.
  • Ego Octavianus diac. card. Sancti Nicolai in Carcere ss.
  • [Col. 0642A] Ego Petrus diac. card. Sanctae Mariae in Aquiro ss.
  • Ego Petrus diac. card. Sanctae Mariae in Porticu ss.

Dat. Lat. per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyt. cardinal. ac bibliothecarii, Id. Febr., Incarnationis Dominicae anno 1142, indict. XI, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIII.

DLXXXVI. Privilegium pro ecclesia Springirbacensi. (Anno 1143, Febr. 22.) [GUNTHER, Cod. diplom. Mosell., I, 282.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis RICHARDO abbati Sprenkirsbacensis [Col. 0642B] ecclesiae, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod religioni et honestati convenire cognoscitur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Alberonis Trevirensis archiepiscopi, precibus inclinati, vestris justis postulationibus clementer annuimus et donationem parochialis ecclesiae, quae dicitur in Monte Sancti Petri, quae est mater ecclesia cum quinque ecclesiis ad eam pertinentibus in totidem villis, videlicet Pundericha, Keymeta, Cella, Merla et Currey, quemadmodum a praefato fratre nostro archiepiscopo fratrum suorum consensu vobis canonice facta est [Col. 0642C] et scripto suo firmata, auctoritate apostolica confirmamus et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut [Col. 0642D] ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Trevirensis archiepiscopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisve sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. [Col. 0643A] Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae actionis fructum percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis S. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Geraudus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominio.
  • [Col. 0643B] Ego Petrus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Agro.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis titulo S. Calixti.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VIII Kal. Martii, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno XIV.

DLXXXVII. Privilegium pro monasterio S. Columbae Senonensi. (Anno 1143, Febr. 23.) [FLEUREAN, Les antiquités d'Estampes, p. 589.]

[Col. 0643C] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis THEOBALDO abbati monasterii Sanctae Columbae, quod in Senonensi suburbio situm est, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis, in perpetuam memoriam.

Desiderium quod ad religionis propositum, et animarum salutem cognoscitur pertinere animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris postulationibus justis clementer annuimus, et praefatum monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum [Col. 0643D] juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus, et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: castrum in quo monasterium sanctae Columbae fundatum est, et fines illius a Cruce Giraudi usque ad cryptas ab omni prorsus consuetudine et exactione liberum; ecclesiam Sancti Lupi de Sermasia; omnemque clausuram in qua constructa est; capellam Sanctae Mariae de Cathiniaco cum sua clausura, ecclesiam Sanctae Columbae de Quadruvis; ecclesiam Sancti Benedicti, ecclesiam Sancti Clementis, ecclesiam de [Col. 0644A] Beiaco, ecclesiam de villa Patricii cum ecclesia de Novavilla, ecclesiam de Grunno; ecclesiam de Cuisiaco cum ea quae est in Euriaco, ecclesiam Sancti Germani; ecclesiam Sancti Laurentii cum decima de Pomerio; ecclesiam de Corlon; ecclesiam Sancti Martini de Sarmosia; ecclesiam de Closavilla, ecclesiam de Maugeleart cum coemeteriis, decimis, et caeteris earum appendiciis; apud . . . in ecclesia Sancti Petri offerendam, in solemnitatibus ejusdem sancti; in ecclesia Sancti Stephani de Cathiniaco singulis annis decem censuales solidos; villam de Sarmasia cum omnibus pertinentiis suis; villam Grunni, villam Patricii, villam Misseriaci cum pratis et nutritoriis suis; villam Cusiaci, villam Jovenciaci, villam Sancti Germani super Orosam, villam quae [Col. 0644B] Corloon dicitur; terram de Nangiis cum nemoribus, et suis pertinentiis; terras de Bello-monte super Scauvam, et juxta domos monachorum, et clausum quod in summo Braio Joviniaco, et eorum Castellaniis habetis. Quinque solidos, in molendino de Clanesmeis, terram de Floriaco, terras Broelli cum silvis et hominibus; forestam Jeannae fluminis, a loco qui Capetus dicitur usque ad Dulliacum villam; de silva Sancti Stephani quae adjacet villae Nadiliaci duas carratas lignorum diebus singulis; arcam infra muros civitatis a claustro canonicorum usque ad portam S. Desiderii cum omnibus aedificiis, quae in ea sunt. Decimam quae est ultra pontem quietum transitum absque pedagio vobis et vestris omnibus per . . . donum quod fecit Eva comitissa de Catiniaco [Col. 0644C] cum terris, nemoribus, aquis, et omnibus appendiciis sitis in Tricensi episcopatu. Villam Regniaci cum ponte Sancti Guinebaldi, in villa Moriniaci terrarum. Villam de Sarmatia cum suis pertinentiis ab omni consuetudine et exactione omnino liberam. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ipsius possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi justitia canonica. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra [Col. 0644D] eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae actionis fructum percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

SANCTUS PETRUS, ÷ SANCTUS PAULUS.

  • Ego Innocentius papa secundus.
  • Ego Boetius cardinalis presbyter tituli S. Clementis.
  • [Col. 0645A] Ego Guido, presbyter card. tit. Chrysogoni.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diacon. card. Sergii et Bacchi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Hubaldus presbyter card. Sanctae Praxedis.
  • Ego Petrus Sanctae Mariae in Dominica diac. cardinalis.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VII Kal. Martii, Incarnationis Dominicae anno 1142, indictione VI, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno XIV.

DLXXXVIII. Fundationem ecclesiae Secoviensis confirmat, petente Conrado archiepiscopo Salzburgiensi. (Anno 1143, Mart. 12.) [PUSCH (Sigism.) Diplomat. sacra ducatus Styriae, pars I, p. 144.]

[Col. 0645B]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WERNHERO Seccoviensi praeposito, ejusque fratribus regularem vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Eapropter venerabilis fratris nostri Chunradi Salzburgensis archiepiscopi precibus inclinati, mutationem loci vestri, qui dicitur Feustrize, in locum qui dicitur Seccove, auctoritate apostolica confirmamus, locumque ipsum cum omnibus pertinentiis suis sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis [Col. 0645C] scripti patrocinio communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus secundum B. Augustini regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones et quaecunque bona inpraesentiarum juste possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo auxiliante, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Obeunte te nunc ejusdem ecclesiae praeposito vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, aut fratrum pars sanioris consilii, secundum Dei timorem et B. Augustini regulam, praeviderint eligendum. Decernimus [Col. 0645D] ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet aliis vexationibus fatigare: sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua ergo in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit; potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Redemptoris nostri Jesu [Col. 0646A] Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Datum Laterani per manum, etc., quarto Idus Martii, anno Dominicae Incarnationis millesimo centesimo quadragesimo tertio, indictione sexta, pontificatus vero domni Innocentii secundi papae anno decimo quarto.

DLXXXIX. Ad fratres ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. (Anno 1143, Mart. 13.) [BALUZ., Miscell., IV, 592.]

[Col. 0646B] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Domino filiis P. priori S. Fridiani et ejus fratribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Gaudemus, et omnipotenti Deo, qui unanimes habitare facit in domo, gratias agimus, quod sicut litteris et nuntio nobis significastis, communi voto et pari consensu personam sapientem et honestam vobis in priorem elegistis. Unde per praesentia scripta universitati vestrae mandamus, monemus et exhortamur in Domino, ut ipsum tanquam patrem affectione praecipua diligatis et honoretis, et tanquam animarum vestrarum custodi obedientiam et reverentiam devote et humiliter exhibeatis. Tu itaque, dilecte in Domino fili, P. prior commissum tibi regimen et curam ipsius Ecclesiae cum tanta discretione et sollicitudine [Col. 0646C] administrare studeas, ut regularis vitae observantia ibidem ad honorem Dei et animarum salutem conservetur, et ipsa Ecclesia, tam temporaliter quam spiritualiter, sub tuo regimine praestante Domino augeatur. Nos enim personam tuam et Ecclesiam tibi a Deo commissam affectione paterna diligere et secundum Deum juvare et manutenere volumus.

Data Lateran. III Idus Martii.

DXC. Privilegium pro ecclesia S. Salvatoris de Casali. (Anno 1143, Mart. 17.) [DE CONTI, Notitie storiche di Casale, I, p. 336.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GIRARDO praeposito, ejusque fratribus [Col. 0646D] tam praesentibus quam futuris in ecclesia Sancti Evasii de Casali regulariter viventibus in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecti in Domino filii, petitionibus vestris benignitate debita gratum impertientes assensum, praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et ad exemplar praedecessoris nostri bonae memoriae papae Calixti, praesentis scripti patrocinio communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo canonicus secundum [Col. 0647A] B. Augustini regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur; et ne cui post professionem exhibitam proprium quod habere, seu sine praepositi vel congregationis licentia de claustro discedere liceat, interdicimus. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: in eodem loco Casalis, ecclesiam Sanctae Mariae, et ecclesiam Sancti Stephani cum hospitali ibidem aedificato, et omnibus suis pertinentiis: [Col. 0647B] omnes ecclesias sitas in curia Casalis, cum omnibus pertinentiis. In Paciliano ecclesia Sancti Germani, ecclesia S. Michaelis de Castagneto. In loco Sancti Georgii, ecclesia Sancti Martini, S. Mariae, Sancti Hilarii, S. Vitalis, et S. Petri. In Cinagio ecclesia SS. Cosmae et Damiani cum IV mansis, et omni decima totius loci. In Rodolasco ecclesia Sancti Michaelis cum pertinentiis suis. In Torcello ecclesia S. Clementis et S. Nicolai. In loco Casalis tres mansos terrae, quos propriis bobus excolitis, sex jugera vinearum ad proprios labores: mansum Briscae, mansum Framiniae, mansum officiani, mansum Ambrosii Ticinasci, mansum filiorum Gisi, mansum Hilarii, mansum Adae Luganiani, mansum Spateae Caldariae, mansum Henrici Scineae, mansum [Col. 0647C] Setaciarii, mansum Casatextae, mansum Oberti Risuliani, mansum Quirici Baldeae, mansum Rodulphi Qualeae, cum primitiis, et tertia parte decimarum totius loci Casalis, et tota decima terrarum familiae Sancti Evasii, et tota decima Brajdarum episcopi: villam Luventini cum decimis, et omnibus pertinentiis suis. In Sancto Gregorio XIII mansos; sextam decimam partem Torcelli cum omnibus pertinentiis. In Monteclo tres mansos; in Mirabello V mansos. In pertinentia cellae VII mansos; in Sannatia V mansos; in Paciliano V mansos; in vico Borrani mansum unum; in Luno mansum unum; in Agelio mansum unum; in Ozano mansum unum; in Occimiano mansum unum; in Fraxineto mansum unum et dimidium. Illud praeterea [Col. 0647D] omnimodo interdicimus, ne quis militum, seu quarumlibet saecularium personarum de rebus ejusdem Ecclesiae, seu rusticorum ad ipsius Ecclesiae parochias pertinentium, decimas auferre praesumat, sed in vestros, seu ecclesiae vestrae usus juxta sanctiones canonicas conferantur. Sane clericos saeculariter viventes, ad praepositi vestri conversionem suscipere, nullius episcopi vel praepositi contradictione vos inhibeat. Chrisma vero, oleum sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi a dioecesano suscipietis episcopo, siquidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, et ea gratis, et [Col. 0648A] absque pravitate aliqua vobis exhibere voluerit. Alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis, adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Obeunte quoque te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio, vel parti consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Augustini regulam, absque ullius contradictione praepositum eligere. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, claustri vestri domos invadere, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, nec praepositorum alicui [Col. 0648B] facultas sit ecclesiae praedia personis saecularibus in feudum dare, vel quibuslibet ingeniis alienare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia et reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica quaelibet saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae [Col. 0648C] ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Ego Conradus Sabinensis episcopus.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardin. et bibliothecarii, XVI Kalendas Aprilis, Incarnationis Dominicae anno 1142.

DXCI. Privilegium pro monasterio S. Martini de Campis. (Fragmentum.—Anno 1143, Mart. 23.) [ Bibliotheca Cluniacensis, col. 603.]

[Col. 0648D] INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio THEOBALDO, priori monasterii Sancti Martini de Campis, ejusque successoribus, etc

. . . . . Eapropter, dilecte in Domino fili Theobalde prior, tuis petitionibus annuentes, Beati Martini monasterium, cui auctore Domino, ex venerabilis fratris nostri Petri abbatis Cluniacensis institutione, praesides, praesentis decreti auctoritate munimus, etc

Datum Laterani per manum Gerardi S. R. E. presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, X Kal. Apr., Incarn. Dominicae an. 1141, indict. VI, pontificatus vero domni Innocenti II papae an. XIV.

DXCII. Privilegium pro abbatia Wingartensi. (Anno 1143, April. 9.) [HESS, Prodromus Monum. Guelf., p. 52.]

[Col. 0649A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GEBEHARDO abbati monasterii Wingartensis, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Religiosis desideriis dignum est facilem praebere consensum, ut fidelium devotio celerem sortiatur effectum. Proinde, dilecti in Domino filii, vestris postulationibus gratum impartientes assensum praefatum [Col. 0649B] monasterium quod nimirum ab illustri viro bonae recordationis Guelfone ipsius loci fundatore beato Petro oblatum est, ad exemplar praedecessorum nostrorum Urbani videlicet et Paschalis beatae memoriae Romanorum pontificum in ejusdem apostolorum principis jus protectionemque suscipimus et apostolicae sedis patrocinio communimus; statuentes ut quaecunque bona, quascunque possessiones praefatum monasterium juste et canonice inpraesentiarum possidet, vel in futurum concessione pontificum liberalitate regum seu principum, oblatione fidelium, sive aliis rationabilibus modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem [Col. 0649C] monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliis quibuslibet vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis [Col. 0649D] autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, V Idus Aprilis, Incarnationis Dominicae anno 1143, indictione VI, pontificatus vero domni Innocentii papae II anno XIV.

DXCIII. Ad Conradum Salzburgensem archiepiscopum.—Ut Udalricum ejusque filiam cum praediis quibusdam a monachis Admontensibus restitui monasterio Benedictoburano jubeat. (Anno 1143, April. 12.) [MEICHELBECK, Chronicon Benedictoburanum, p. 92.]

[Col. 0650A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, CONRADO Salzburgensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Scire fraternitatem tuam volumus quod fratres Burensis monasterii et litteris et nuntio conquesti sunt, quod quidam nobilis homo Oudalricus nomine se et unicam filiam cum praediis suis in eorum coenobio, te quoque ac venerabili fratre nostro Hildeboldo Gurcensi episcopo praesentibus, Deo vovit et [Col. 0650B] obtulit. Postmodum autem eidem loco incumbente persecutione, praedictus Oudalricus assumpta filia persecutionem fugiens ad monasterium Ademunde in tuo episcopatu se transtulit, et filiam cum praediis, quod omnino non licuit, ibidem offerre praesumpsit. Quocirca per praesentia tibi scripta mandamus, et mandando praecipimus, quod si rem ita esse constitit ipsum Oudalricum et filiam cum praediis oblatis praefatis fratribus de Burin. cum integritate reddi facias. Quod autem in eodem monastegio Deo obtulerat, absque abbatis et totius congregationis permissione, ad aliud monasterium transferendi, vel offerendi nullam habuit facultatem.

Data Laterani IV Idus Aprilis.

DXCIV. Privilegium pro monasterio S. Mariae de Castillione. (Anno 1143, April. 13.) [AFFO, Storia della cittadi Parma, Appendice, II, p. 352, ex archivo Vaticano.]

[Col. 0650C]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ALBERTO abbati monasterii Sanctae Mariae de Castillione, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer [Col. 0650D] annuimus, et praefatum monasterium quod B. Petri juris existit, in quo divino mancipati estis obsequio, in ejusdem apostolorum principis jus protectionemque suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones quaecunque bona idem monasterium juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, praestante Domino poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam S. Salvatoris de basilica ducis cum omnibus suis pertinentiis; ecclesiam S. Remigii de Palude, ecclesiam S. Eusebii de Grani, cellam Sancti Benedicti [Col. 0651A] de Guasco, cum omnibus suis pertinentiis; ecclesiam S. Mariae de Charitate, quae in Mantuano suburbio sita est; ecclesiam de castello Zuoni, ecclesiam de Tassarolo; quidquid possidetis in comitatu Lunens. et Januen., in comitatu Mutinensi, in loco qui dicitur Solaria et Erbaria, et in abbatia S. Mariae de Corsica quae appellatur Pladellu, cum omnibus suis pertinentiis, et in curte quae vocatur Marrairegia in curte de Rupta castellonovo casale Albini, et Sancti Andreae. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Benedicti Regulam elegerint; [Col. 0651B] electus vero a Romano pontifice benedicatur. Chrisma, oleum sacrum, consecrationes altarium sive basilicarum, ordinationes monachorum, seu canonicorum vestrorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a quibus malueritis Catholicis accipietis episcopis; missas sane publicas in eodem monasterio celebrari, aut nationem, aut synodum, vel ordinationem aliquam, praeter abbatis voluntatem ab episcopo quolibet fieri prohibemus; sicque ab omni jugo seu jurisdictione cujuscunque personae vestrum coenobium liberum permanere statuimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, alias ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia [Col. 0651C] integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae [Col. 0651D] actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, idibus Aprilis, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo tertio, indictione sexta, pontificatus vero domni Innocentii II papae anno quarto decimo.

DXCV. Privilegium pro canonica S. Petri Faventini. (Anno 1143, April. 26.) [TONDUZZI, Hist. di Faenza, p. 186.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Faventinae Ecclesiae Farolfo [Col. 0652A] archidiacono, Petro archipresbytero, eorumque fratribus tam praesentibus quam futuris canonice substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, justis postulationibus vestris benignitate debita gratum impertientes assensum, ecclesiam Beati Petri apostoli in qua divino mancipati estis obsequio, sub ejusdem apostolorum principis et nostra protectione suscipimus, et praesentis privilegii patrocinio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, et quaecunque bona inpraesentiarum quolibet jure praefata Ecclesia possidet, aut in futurum concessione [Col. 0652B] pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis rationabilibus modis, praestante Domino poterit adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus, et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: plebem Sancti Petri in Lacuna cum omnibus ad eam pertinentibus; medietatem plebis Sancti Andrae in Panigale cum omnibus pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Christofori martyris extra castrum Quartuli; ecclesiam Sancti Andreae in Casanaula; ecclesiam S. Mariae in Merlasco; praeterea Arcuatum majorem et minorem, Fermelinum majorem et minorem cum appendiciis suis, videlicet Fabriati Murena cum campo majore cohaerentes sibi, et Taulis de villa nova; duos mansos in Cicutino, quatuor in Cicutino, [Col. 0652C] quatuor in Pegulino, duos in Morino, locum qui dicitur Gargugnanus; locum qui dicitur Curilianus, locum qui dicitur Mons, locum qui dicitur Tistitus; duos mansos in Varano, quidquid habetis in Fuscarino, in Pigna, in Pitriolo et in quibuscunque locis, villis, vel fundis, terris, vel aquis, aquarumve decursibus. Sancimus etiam vobis, vestrisque in perpetuum successoribus antiquas Ecclesiae vestrae consuetudines, honores, dignitates in decimis, primitiis, testamentis, oblationibus tam vivorum quam mortuorum antiquitus consuetis plebium episcopatus vestri processionibus et pensionibus, omnibusque persolutionibus, praebendis, sive redditibus, quemadmodum vos vel successores vestri ex antiquo Ecclesiae [Col. 0652D] vestrae usu habuistis, tenuistis, et possedistis a die obitus beatae memoriae Pauli ejusdem Ecclesiae venerabilis episcopi, usque ad tempus Jacobi successoris ejus. Oleum autem infirmorum, et eorumdem unctiones de tota plebe vestra soli ecclesiae vestrae, ejusque sacerdotibus in perpetuum apostolicae sedis auctoritate firmamus, et, ut nullus capellanorum apud se retineat, vel in eo sine matricis Ecclesiae licentia operetur, sub eorum officii interminatione ac excommunicatione, praecipimus. Archidiaconum quoque et archipresbyterum semper in ecclesia vestra per canonicam substitutionem habendos praecipimus, quibus nimirum quidquid eis sacrorum canonum auctoritate conceditur, praesentis privilegii auctoritate firmamus. Sane charitativa illa ciborum [Col. 0653A] beneficia, quae a monasterio Sanctae Mariae Foris portam, et monasterio S. Ipoliti, sive quae in Nativitate Domini, et Resurrectione ab episcopo vestro recipere consuevistis, sive jam dictis monasteriis consuetas processiones feceritis sive ipsas, casu excusabili prohibente, subtraxeritis, vobis vestrisque posteris rata sancimus, et illibata servari. Sepulturam quoque eidem vestrae Ecclesiae omnino liberam esse concedimus, et eorum corpora, qui se illic sepeliri deliberaverint, vel eorum, qui per consuetam parentelae vel cognationis sepulturam ad coemeterium vestrum pertinere noscuntur, recipiendi sine vestra licentia nullus habeat facultatem, nisi forte adhuc viventes quodlibet propositum religionis assumpserint; quae si quis ausu temerario recipere, vel sepulturae [Col. 0653B] tradere praesumpserit, sive laicus sit, sive clericus, usque ad condignam satisfactionem ecclesiasticae vindictae subjaceat, et eisdem defunctis nullus exsequias celebrare praesumat. Ad haec adjicientes statuimus ut sine vestro vel successorum vestrorum consensu nulla nova ecclesia, vel oratorium intra Faventini episcopatus terminos construatur, vel consecretur; quae si secus constructa, vel consecrata fuerit, in ipsis auctoritate apostolica divina prohibeatis officia celebrare. Nulli etiam archipresbytero, vel episcopo liceat, aliquem matricis ecclesiae clericum officio, seu beneficio sine canonico judicio spoliare. Illud quoque praesenti decreto duximus ad nectendum, ut tam in ecclesiasticis, quam [Col. 0653C] in saecularibus, tam in communibus quam in privatis vos vestrique successores ab omni tributaria exactione immunitatem omnimodam habeatis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona praesentis decreti tenore cognito, contra id temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata [Col. 0653D] iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae supremi judicis ultioni subjaceat. Universa vero, quae praesenti privilegio confirmantur, inconcussa servantibus sit pax et gratia Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic bonae actionis fructum percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

Dat. Lat. per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii VI Kalend. Maii, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero D. Innocentii II papae anno XIV.

DXCVI. Privilegium pro ecclesia S. Laurentii Florentina. (Anno 1143, Maii 1.) [LAMI, Ecclesiae Florent. Monum., III, 1779.]

[Col. 0654A]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO priori S. Laurentii Florentinae civitatis, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris in perpetuum.

Aequitatis et justitiae ratio persuadet, nos ecclesiis perpetuam suarum firmitatem, et vigoris inconcussi munimenta, conferre. Non enim decet clericos in sortem Domini evocatos perversis malorum hominum molestiis agitari, et temerariis quorumlibet vexationibus fatigari. Similiter et praedia usibus secretorum coelestium dedicata nullas potentum angarias, [Col. 0654B] nihil debent extraordinarium sustinere. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: hospitale, quod juxta eamdem Ecclesiam Sancti Laurentii situm est, cum omnibus pertinentiis suis; [Col. 0654C] ecclesiam Sancti Marci cum omnibus pertinentiis suis; montem S. Laurentii qui ex uno latere proximatur terrae S. Joannis et duabus viis decurrentibus, et ex alio S. Romuli, tertio S. Mariae, etc. Quaecunque etiam a praedecessoribus nostris Romanis pontificibus vobis concessa sunt, et ecclesiae vestrae eorum privilegiis confirmata. Decernimus ergo ut nulli hominum omnino liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet modis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Florentini episcopi canonica justitia. Si quae igitur [Col. 0654D] in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • [Col. 0655A] Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Humbaldus diaconus cardinalis S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Guido S. Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss.
  • Ego Boethius S. Romanae Ecclesiae minimus presbyter ss.
  • Ego Gregorius presb. card. tit. Calixti ss.
  • Ego Thomas presbyt. card. tituli Vestinae ss.
  • Ego Hubaldus tituli S. Praxedis presbyter cardinalis ss.

[Col. 0655B] Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, Kal. Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero D. Innocentii papae II anno XIV.

DXCVII. Privilegium pro monasterio SS. Apostolorum Montis-Cornelii Leodiensis. (Anno 1143, Maii 4.) [HUGO, Annal. Praem., I, p. 273.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis LUCAE abbati ecclesiae Sanctorum Apostolorum in monte Cornelio juxta Leodium sitae, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.

[Col. 0655C] Ad hoc nobis Ecclesiae Catholicae cura a summo pastore Deo commissa est, ut Dei servos paternis affectibus diligamus, et eo amplius studeamus ipsorum devotionem modis omnibus confovere, quo ferventius ipsis disciplinis ecclesiasticis, et sanctorum Patrum Regulis inhaerere noscuntur; tunc enim Deo gratus apostolicus impenditur famulatus, si sanctorum locorum salubris institutio, rigor et ordo nostris patrociniis in religionis puritate fuerint conservata. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio sub beati Petri et vestra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut [Col. 0655D] quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: in Viler qui dicitur episcopi, terram Udelini, Gisseberti, et Hillini, cum domibus, cortiliis et pratis; in urbe Leodii 25 solidos quos de suo thelonio singulis annis Obertus episcopus in dedicatione ecclesiae vobis donavit; domum quam dedit Lambertus de Mosa in villa quae dicitur Latius cum domibus et cortiliis; terram quam dedit vobis Fredericus villicus de Jupilia et uxor ejus Mabilia in eadem villa Latius; [Col. 0656A] terram etiam quam dedit vobis Gislebertus et uxor ejus Richeldis in villa quae dicitur Hollonia super Jecoram, et in altera villa quae dicitur Hactaples, cum domibus, cortiliis, pratis, censu denariorum. Praeterea quidquid habetis in villa quae appellatur Richen, scilicet in ecclesia, in censu denariorum, in terra arabili, in silvis, pratis, terris cultis et incultis; quidquid etiam habetis in villa quae dicitur Mercherul, et in sarto quod appellatur Collieres, in loco qui dicitur Heys sive curtus Aufredi, et in villa quae dicitur Gonheris, scilicet in ecclesia Beati Petri et Sancti Georgii, in decima, in censu denariorum, in terra arabili, et in silvis, pratis, pascuis, terris cultis et incultis, et in villa quae appellatur Radenchen, scilicet domum hospitalem cum suis pertinentiis. [Col. 0656B] Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus, vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Ordinem quoque et propositum vestrum canonice vivendi secundum Beati Augustini regulam et institutionem Praemonstratensis Ecclesiae, nullus audeat immutare vel super vos ordinem alterius professionis inducere; nulli etiam fratrum vestrorum, post factam ibidem professionem, absque abbatis et capituli sui licentia, liceat ex eodem claustro discedere; discedentem vero nullus audeat retinere. Oleum autem infirmorum, consecrationes altarium vel ecclesiarum, ac ordinationes clericorum a dioecesano episcopo accipiatis, si gratiam sedis apostolicae habuerit, et ea [Col. 0656C] vobis gratis, et sine exactione aliqua exhibere voluerit; alioquin eadem a quolibet Catholico accipiatis episcopo, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Porro libertatem ecclesiae vestrae ab episcopis Oberto et Alberone privilegio determinatam, atque firmatam assensu Leodiensis Ecclesiae, vobis auctoritate apostolica confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimode profutura; salva dioecesani episcopi canonica justitia. Si quae [Col. 0656D] igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant; Amen, amen, amen.

Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus.

[Col. 0657A] Datum Laterani per mavum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyt. card. ac bibliothecarii, IV Nonas Maii, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domini Innocentii II papae anno XIV.

DXCVIII. Ad P. priorem et fratres ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. (Anno 1143, Jun. 26.) [BALUZ., Miscell. IV, 502.]

INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis P. priori et fratribus S. Fridiani, salutem et apostolicam benedictionem.

Regularis vitae propositum in Ecclesia vestra jam diu per gratiam Dei viguit, et congregatio vestra [Col. 0658A] sanctae conversationis exemplo plures ad bene vivendum informavit. Relicta tamen parvulorum vita, quae in Segor remanet, ad altiora montis cum Domino ascendistis, ubi ardua praecepta justitiae quasi ab ipsius ore percipitis, et operum exsecutione laudabiliter adimpletis. Monemus itaque dilectionem vestram non ut incipiatis, sed ut in tam sancto et pio proposito viriliter persistatis, et, juxta Apostolum, quae retro sunt obliviscentes, de die in diem in virtutibus crescendo ad ulteriora cum Domini adjutorio vos ipsos extendatis; nos autem personas et locum vestrum vera in Domino charitate diligimus, et in omnibus secundum Dominum juvare et manutenere volumus.

Data Laterani VI Kal. Julii.

Epistolae ad Innocentium

Auctores varii

[Col. 0657]

VARIORUM AD INNOCENTIUM EPISTOLAE.

I. Adalberti archiepiscopi Moguntini responsoria et apologetica synodi Moguntinae, Gebehardum ob probata crimina examinatum, convictum, excommunicantis, et refutatoria eorum quae amici Gebehardi sub-et obrependo Innocentio II allegaverant. (Anno 1130.) [HARTZEIM, Conc. Germ., III, 311.]

[Col. 0657B]

INNOCENTIO sanctissimo et universali papae, ADALBERTUS Dei gratia sanctae Moguntinae Ecclesiae humilis minister et apostolicae sedis legatus, debitam ut tanto apostolico obedientiam, et devotissimam ut tanto Patri reverentiam.

Acceptis sanctitatis vestrae litteris super causa fratris illius, si tamen frater dici debet, qui sibi [Col. 0657C] sanctae Wurzeburgensis Ecclesiae episcopatum usurpat, intelleximus totius causae ordinem longe aliter quam se veritas habet summo apostolatui vestro innotuisse, quia multa solent per subreptionem fieri. Idem namque sanctitati vestrae contra nos querelas deposuit, dicens se a nobis praejudicium sustinere, et contra justitiam praegravari. Nec vero in hac causa, Deo teste et conscientia nostra, nihil egimus quod canonicis regulis possit obviare; nihil unde sanctitati vestrae suspecti esse debeamus; nihil unde aliquis qui causam ipsam plenius tractaverit, possit nos reprehendere. Sed quidquid in hac causa egimus, non zelo amaritudinis, sed zelo justitiae, non aliquo odio promoti, sed officii intuitu, non contra sanctorum Patrum canones, sed secundum canones egimus.

Scimus quidem juxta sanctorum Patrum regulas divinitus inspiratas, episcopo episcopatum adimi non [Col. 0658B] debere, antequam causae ejus exitus appareat. Sed optime novit sanctissimus apostolatus vester hanc sanctorum Patrum sententiam de dubiis episcoporum causis, non de manifestis intelligi debere. Ejus vero de quo agitur impudentissima causa et certum crimen, nullum legitimae defensionis, nullum justae excusationis colorem recepit. Luce enim clarius patet omnibus quod nullis meritorum privilegiis, nulla praeeunte electione, ad tanti sacerdotii gradum est ascitus: sed tyrannica violentia intrusus, in ovile Dominicum non per ostium intravit, sed aliunde per ambitionem et Simoniacam haeresim tanquam fur et latro impudentissime irrupit; et quod sine magno dolore et cordis compunctione dicere non possumus, locum legitimi pastoris sibi usurpavit, [Col. 0658C] quem sibi sancta Wirzeburgensis Ecclesia de filiis suis, communi voto et consensu cleri et plebis, nobisque laudantibus et consentientibus, canonice inthronizandum elegerat, utpote natalibus et moribus nobilem, ecclesiastica disciplina apprime imbutum, fide Catholicum, natura prudentem, via castum, sobrium, humilem, affabilem, litteratum, in lege Dei instructum, in sensibus Scripturarum tacitum [ f. acutum], et per omnia sacerdotii nomine et honore dignissimum.

II. Epistola Guigonis Carthusiae Majoris prioris ad Innocentium.—Consolatur summum pontificem adversus schismatis molestias. (Scripta ante an. 1131, quo mortuus est S. Hugo episc. Gratianopolitanus, de quo in hac epistola.) [Opp. S. Bernardi ed. Mabill., t. II, p. 1055.]

Domino et Patri charissimo ac reverendissimo [Col. 0659A] apostolicae sedis summo pontifici INNOCENTIO, servi et filii Carthusiae pauperes, illam quam mundus dare non potest pacem, suaeque paternitatis devotam servitutem, et non necessarium licet obsequium.

Multas ad vestri apostolatus sacratas aures preces, multas pro ecclesia Gratianopolitana disponebamus offerre supplicationes, cogentibus ejusdem Ecclesiae clericis, et praecipue charissimo et omni veneratione dignissimo Patre et episcopo nostro Hugone, qui (quod sine lacrymis non scribimus) dissolutus morbis et senio, inter defunctos quantum ad episcopale spectat officium, potest annumerari; sed divina, ut credimus, miseratione provenit a viro venerabili, et circa vestram obedientiam valde devoto abbate Pontiniacensi Hugone, nostram exiguitatem [Col. 0659B] interim visitari, cujus auribus cuncta quae conceperamus, infudimus, efficacius et plenius viva voce vestris conspectibus inferenda. Et quia semel, cum nihil simus, forte non sine praesumptionis periculo coepimus loqui ad dominum nostrum: rogamus et obsecramus, admonere vel exhortari minus idonei, quatenus in omnibus, quae Romana vestris diebus vel patitur, vel facit Ecclesia, nequaquam terreamini: sed magis confortemini in Domino, et in potentia virtutis ejus, insuperabilibus armis munitus, quae suis commilitonibus ex copiis universalis imperatoris beatus offert Apostolus: scuto scilicet fidei, et galea salutis, et qui non membra, sed errores, et vitia trucidat, gladio spiritus.

Nunc enim revera non adversus tantum carnem [Col. 0659C] et sanguinem, quae regnum Dei non possidebunt; sed adversus rectores tenebrarum, et spirituales nequitias pugnandum est, vel pugnatum. Nam quid aliud petrinam duritiam, et leoninam rabiem, quae adversatur et extollitur adversus principis apostolorum vicarium, nisi diabolica nequitia, et inspiratio viperea tam atrociter concitavit? Quid aliud inveteratum dierum malorum, Engolismensem Gerardum, nisi veternosa cupiditas, et ambitio diabolicis immissa suggestionibus contra Catholicam pacem et veritatem tam imprudenter tamque pertinaciter ire coegit? Quid nisi serpentina calliditas per humanam mutabilitatem aditum nocendi reperiens, tam detestandi schismatis flendis auctoribus, ex his quoque [Col. 0659D] de quorum scientia praesumebatur et fide, plurimos copulavit? Sed haec religiosos animos, et in Catholica veritate fundatos tanto minus movere, tantoque minus terrere debent, quanto sunt et ab ipso Domino longius ante praedicta, et a ministris iniquitatis crebrius tentata, et a veritatis sectatoribus numerosius ac felicius superata. Quis enim numerare sufficiat, quoties apostolica fides atque constantia, ipso qui eam dedit, praedicente, et praedicendo roborante, non solum non defectura, sed et alios confirmatura; quis, inquam, numerare sufficiat, quoties potestatum saeculi crudelitatibus sit impugnata, et schismaticorum atque haereticorum insidiis et fraudibus impetita? Quare autem ab eo, quo permittente vel jubente cuncta fiunt, aliquid aliquando [Col. 0660A] posse permissi sunt, nisi ut infirmi quaterentur, fortes exercerentur, imperiti erudirentur, sapientes ostenderentur; et universaliter boni coronarentur, mali condemnarentur?

Nunc quoniam sacri pectoris intentionem a melioribus et divinioribus avocatam diutius forte quam decuit nostris tenuimus ineptiis occupatam, vestrae majestatis pedibus advoluti, pro cunctis quidem sed maxime pro novellis regionibus, Cisterciensi scilicet et Fontebraldensi, necnon et pro universo mundo, preces offerimus, non enim pars una, sed totus pene est orbis vestra dioecesis. Nam sicut Deus est unus, mediator unus, mundus unus, sol unus, et, ut minora inferamus, in animalibus cunctis caput unum: ita beati Petri vicarius, id est papa, non potest esse [Col. 0660B] nisi unus. Universo itaque mundo rigorem disciplinae, rectitudinem justitiae, lumen doctrinae et ipsius, quam nomine quoque praefertis, irreprehensibilis debetis exemplar innocentiae. Nam sicut in hoc mundo visibili, lux est tenebris, et calor contrarius est frigori, ita vestra totius saeculi peccatis innocentia, erroribus sapientia, luxuriis temperantia, adversitatibus tolerantia, vitiis est objecta justitia: ut dum ab uno vincitur unus, id est a beati Petri vicario mundus, quo sine multitudinis viribus fuerit parta victoria, eo major Deo, cujus est totum, honor reddatur et gloria. Per Dominum nostrum Jesum Christum, qui cum Deo Patre, et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per infinita saecula saeculorum. Amen.

III. Epistola cleri Trevirensis ad Innocentium II pontificem maximum, qua Alberonem se in archiepiscopum elegisse nuntiant. (Anno 1131.) [HONTHEIN, Hist. Trevir. diplom., I, pag. 517.]

[Col. 0660C]

Beatissimo Ecclesiae Catholicae pontifici, personae Trevirensis Ecclesiae devotum, obedientiae et servitii famulatum.

Non te latet, Pater reverende, qualiter Ecclesia Trevirensis jam per biennium proprio pastore viduata est; nosti etiam quod D. Brunonem, quem unanimiter elegeramus, habere non potuimus, sed nos modo labores et mala quae interim sustinuimus, [Col. 0660D] supersedentes, novas angustias et pericula tibi denuntiamus, finemque illorum per tuae paternitatis auxilium quamprimum obtinere desideramus. Sane cum rex esset in civitate nostra, et cum eo D. Albanensis, episcopi quoque Metensis et Tullensis, et provinciae nostrae barones, facto conventu ad eligendum pastorem, tres nominavimus, ut facilius per concordiam unus illorum ab omnibus eligeretur. His nominatis, barones et omnes laici a nobis pro capiendo consilio in partem secedentes, mox ad nos reversi, nullum de vel sibi praenominatis, sed omnes uno ore Geberhardum illum Wirzeburgensem petierunt; et quamvis nos illum justam reprobationis rationem ostenderemus, tamen clamando, tumultuando, usque adeo in ea petitione perseveraverunt, [Col. 0661A] quod plenique fratres nostri illis concordare coeperunt: sic eo die infecto negotio dimissus est conventus. Postea vero nos pauci, non nostris viribus contra tantam multitudinem satis confisi, ab episcopis, Albanensi videlicet et Metensi, consilium quaesivimus, et tandem sic nos et causam nostram in manu et consilio eorum posuimus, ut de quacunque persona ipsi consulerent, dummodo illa tibi, Pater, accepta foret, et D. rex illam investire vellet, illam nos eligeremus, quo de plura domino locuti sunt regi. Deinde ad nos reversi, ut D. Alberonem Metensem , Ecclesiae primicerium, eligeremus, consuluerunt, et hunc D. regi placere, ejusque favorem nobiscum in hoc fore dixerunt. Hac igitur fiducia animati, dum ad faciendam electionem conveniremus, [Col. 0661B] palatinus comes, qui est Ecclesiae nostrae advocatus, caeterique nobiles et populus, ubi intentionem nostram persenserunt, facta turba et tumultu penitus nos disturbaverunt, et tunc omnes dominum Geberhardum, Ecclesiae nostrae praepositum, qui primus de tribus erat nominatus, sibi dari petierunt; sed nos, quia, ut supra dictum est, obligati eramus, eorum petitioni satisfacere renuentes, electionem usque ad discessum regis et baronum distulimus; nam in praesentia eorum primicerium nequaquam eligere audebamus; tunc rex discedens diem nobis Moguntiae nominavit, ibi judicio episcoporum se negotium nostrum velle tractare affirmans. Interea nos pauci, videlicet praepositus majoris domus, decanus, duo archidiaconi, praepositus [Col. 0661C] S. Paulini, magister scholarum, custos, et alii quatuor canonici majoris domus, in choro nostro convenimus, et D. Alberonem sub ea quidem spe elegimus, videlicet si tibi, domine Pater, placeret, et si dominus rex eum, ut nobis episcopi Albanensis et Metensis promiserant, dono sui juris investire vellet. Sciebamus enim, et adhuc vere scimus, iram et furorem laicorum nullo modo, nullo ingenio, nisi [Col. 0662A] regia potestate et gratia, posse sedari. Quod autem ad electionem non plures fratres vocavimus, causa fuit timor quo timebamus cives nostros, qui, si forte rescissent, in jugulos nostros irruissent, et de quorumdam fratrum nostrorum assensu minus sperabamus, quoniam prius eos timore mortis, ut credimus, territos, laicis favisse videramus, et tamen adhuc eo tempore plerique ad se delatam a nobis electionem benigna mente et verbis receperunt; postea vero ubi Moguntiam die statuto venimus, et electionem factam domino regi praesentavimus, ille gratia laicorum immutatus, non sperata benignitate nos audivit, nec causam nostram manutenuit, et tandem a domino Albanensi promissionis supradictae commonitus, coram omnibus episcopis et [Col. 0662B] principibus, qui praesentes erant, nunquam se domino Albanensi vel Metensi promisisse testatus est, quod aliquam de eligenda illa persona bonam voluntatem habuisset, nisi per assensum et concordiam omnium, tam laicorum quam clericorum, fieri potuisset; sic confusi et frustrati ab eo recedentes, ubi domum venimus, omnem fere clerum, praeter nos, qui electionem feceramus, a nobis discordiantem invenimus, et quoties eos alloquimur et confortare tentamus, claustrorum destructionem, praebendarum suarum direptionem, et ipsius vitae periculum nobis praetendunt, et omnium istorum malorum nullum se invenire conclamant remedium. Majestatis igitur tuae provoluti pedibus, per charitatem Jesu Christi obsecramus ut cito regis favorem, [Col. 0662C] quem domini Albanensis et Metensis nobis promiserant, acquiras; alioquin vero restat ut vel primum electum nostrum , dominum videlicet Brunonem, nobis reddas, vel, salva tuae paternitatis gratia, aliam nobis necessario incumbit eligere personam, in qua et cleri et populi concordent vota. Non equidem tam nos movent mala quae sustinemus vel sustinenda exspectamus, quam frequens [Col. 0663A] fratrum nostrorum, clericorum, monachorum, sanctimonialium, orphanorum et viduarum ejulatio et querimonia, qua se omnibus periculis culpa nostra expositos misere conqueruntur .

IV. Epistola domni Oldegarii Tarraconensis episcopi ad Innocentium. (Circa annum 1131.) [ Concilia Hispaniae, t. III, p. 342, ex ms. ecclesiae Rotensis.]

Beatissimo domino et Patri apostolicae sedis divina vocatione pontifici INNOCENTIO, OLDEGARIUS indignus Tarraconensis metropolis dispensator, debitam in omnibus obedientiae subjectionem.

Multarum tribulationum oppressionibus et corporis [Col. 0663B] infirmitate gravati, ad pietatis vestrae signum, tanquam ad singulare, post Domini, nostrae spei, praesidium, more solito confugimus, ut auctoritatis vestrae consiliis illuminemur, et auxiliis roboremur.

Ut autem de pluribus pauca reddam, noverit prudentia vestra quod Barbastrenses canonici communi voto cleri et populi elegerunt quemdam religiosum Tomeriensis monasterii monachum sibi in episcopum . Ipsa enim Ecclesia per absentiam pastoris diuturnam multis tribulationibus afflicta, ad tantam pervenit paupertatem, tum per possessionum amissionem, tum etiam per canonicorum captionem, ut vix possit filiorum necessitatibus sufficere. Obtulerunt [Col. 0663C] autem nobis et suffraganeis episcopis, qui ad hoc convenerant, electum suum, quatenus ei, opitulante Dei gratia [ forte add. manus] imponeremus. Denique cum jam in ecclesia ad hoc convenissemus, accepimus per legatum Oscensis episcopi litteras sine bulla vestra, in quibus continebatur quod ecclesiis Barbastrensibus divinum officium sanctitas vestra interdixerit. Hoc quippe comperto, judicavimus differre quod coeperamus, donec a majestate vestra quid super hoc nobis agendum esset, consilium acciperemus.

Certum quidem est apud nos, et, ut credo, apud curiam vestram, quod per praecepta regalia Ecclesia Barbastrensis Rotensis episcopatus dignitatem accepit, quod Romani pontifices per privilegia sua justum [Col. 0663D] esse judicantes confirmarunt. Dum vero his auctoritatibus fultus domnus Raymundus episcopus in pace ipsam haberet Ecclesiam Barbastrensem, ubi consecratus fuit, rex Aragonensis, qui semper ipsi inimicabatur (nolebat enim eum sequi super Christianos), misso Stephano Oscensi episcopo cum manu militari, ipsum episcopum, cum manu tenentem [Col. 0664A] cornu altaris, ignominiose fecit expelli ab ecclesia et civitate, ob hoc quod excommunicationes a pontificibus Romanis in eumdem Stephanum promulgatae sint, Romanae curiae non ignotum credimus.

Tandem pio Raymundo Rotensi episcopo defuncto, et Oscensi Stephano interfecto, ipse rex, ut audierit quod multa Deus per eumdem Rotensem episcopum Raymundum operaretur miracula, convocatis episcopis et religiosis viris, confessus est malum quod egerat, et ait coram omnibus: «Ego pro peccato meo illum virum religiosum sine judicio et ratione expuli de sede sua Barbastrensi, nunc autem Dei judicium timens, Petro Rotensi episcopo sedem Barbastrensem restituo, et secundum patris et fratris [Col. 0664B] mei bonae memoriae regum instituta, et apostolicae sedis privilegia ipsi et successoribus ejus auctoritate regia confirmo.»

Haec quae de Barbastrensi sede in veritate novimus, prudentiae vestrae breviter intimavimus. Aeternum vestrae discretionis interesse debet qualiter ipsius ecclesiae Barbastrensis miseriae subveniatur, et de consecrando ibi episcopo, quid nos agere oporteat.

V. Abbatum et clericorum Parisiensium ad Innocentium.—Significant pervicaciam Theobaldi archidiaconi Parisiensis erga episcopum suum. (Circa annum 1132.) [Dom d'ACHERY, Spicil., ed. in-fol., tom. III, p. 491.]

[Col. 0664C] Dominus Stephanus Parisiensis episcopus vocavit nos ad causam suam Parisius. Contendebat enim cum eo Theobaldus notarius archidiaconus suus, jus episcopi sui usurpans sibi. Quidam canonicus Parisiensis iter agens in archidiaconatu suo, res suas amisit, quas ei quidam praedo rapuit, persona quidem canonici neque laesa neque capta. Archidiaconus vero die altera archidiaconatum suum interdixit, et praedonem excommunicare coepit, episcopo suo in eodem archidiaconatu existente et inconsulto. Episcopus vero, archidiaconi sui aegre ferens praesumptionem et contemptum, laxavit interdictum, solvit ligatum absque aliqua vocatione anathematis vinculo innodatum. Hoc forisfactum emendari sibi ab episcopo voluit archidiaconus, abbatibus et clericis, [Col. 0664D] qui ad causam venerant, super hoc admirantibus, cum potius archidiaconi festinata interdicti praesumptio, et injusta excommunicatio, puniri deberet ab episcopo. Verumtamen, audita ejus pulsatione et episcopi responsione, nos abbates et clerici in partem ivimus, et injuncta sententia archidiaconi praesumptionem et episcopi officium ostendente, ad [Col. 0665A] eam proferendam reversi sumus. Cum vero sententia in communi audita a quodam diacono Beatae Mariae Parisiensis canonico proferri deberet, Theobaldus Romani pontificis audientiam appellavit, in hoc dicens se gravari, quod proferens sententiam a judicibus injunctam de mensa erat episcopi. Unde vestrae sanctitatis discretionem humiliter exoramus, quatenus sic in isto tantae praesumptionis temeritatem compescatis, ut caeteri archidiaconi timeant, nec episcopo praesente et inconsulto totum episcopatum ejus interdicere, et ora omnium sacerdotum claudere audeant; et cum jam multa praesumpserint, hoc inauditum, hoc insolitum usque ad tempora vestra facere ausi sunt. Valeat sanctitas vestra.

VI. Stephani episcopi Parisiensis ad Innocentum.—De impia caede Thomae prioris S. Victoris. (Anno 1134.) [ Exstat inter epistolas S. Bernardi numero centesima quinquagesima nona, Patrologiae tom. CLXXXII, col. 319.]

[Col. 0665B]

VII. Hugonis archiepiscopi Rothomagensis et A. S. L. epistola ad Innocentium papam de gestis a se super ecclesia de Beciano. (Anno 1134.) [MANSI, Concil., XXI, 493.]

Universali papae INNOCENTIO domino et Patri suo, HUGO Rothomagensis sacerdos, devotam et debitam reverentiam.

Praecepto vestro dedimus, et locum statuimus [Col. 0665C] abbati Casae Dei, et abbati S. Tyberii pro controversia inter eos dirimenda super ecclesia de Beciano, videlicet III Nonas Novembris apud Montempessulanum; abbas vero Casae Dei misit nobis nuntios, et litteram suam apud Taraschonam, significans se non posse venire ad diem datam, quia habebat celebrare quaedam consueta cum fratribus suis capitula, nec ad locum sibi praestitutum secure poterat venire pro Petro de Ribalta, quem inimicari sibi dicebat. Quibus nos respondimus quia nos pro obedientia vestra habebamus transire per hostes et insidias manifestas, quae nobis Adefonsus aperte per multa loca parari fecerat. Post aliquot denique dies, vestra protecti benedictione, ad Montempessulanum [Col. 0665D] pervenimus, multis utique mirantibus. Ibi nobiscum habuimus venerabiles archiepiscopos B. Arelatensem, A. Narbonensem sedis apostolicae legatos, et plures episcopos et religiosos viros. Praesentavit se ante nos ad justitiam abbas S. Tyberii; sed abbas Casae Dei nec ipse venit, nec pro se responsalem misit, nec excusationem vel aliquam . . . . praetendit. Eo itaque sic deficiente, quaesivimus ab episcopo Agathensi, in cujus parochia sita est ecclesia de Beciano, ut coram Deo et Patribus ibidem considentibus nobis ostenderet ad quod, vel Casae Dei vel S. Tyberii monasterium praefata ecclesia jure canonico pertineret. Inquisiti episcopus et clerici ejus [Col. 0666A] responderunt quia vere, prout acceperant ab antecessoribus suis, ad jus et possessionem pertinebat S. Tyberii. Tunc instrumenta Berengarii bonae memoriae Agatensis episcopi super haec facta prolata sunt, et testes prodierunt viri bonae famae et antiqui, qui examinati probaverunt se vidisse quod monasterium S. Tyberii possedit ecclesiam de Beciano quiete et multis annis, antequam monachi de Casa Dei in ea venissent. Invenimus etiam per attestationem domini A. Narbonensis episcopi, et authenticorum testium, quia Bernardus successor Berengarii Agathensis episcopi, qui monachos Casae Dei in ecclesiam de Beciano induxit, cognita veritate, factum correxit, et ecclesiam de Beciano reddi S. Tyberio adjudicavit. Hoc A. Narbonensis, [Col. 0666B] et ante se die data inter abbates S. Tyberii et Casae Dei probatum fuisse per legitimos testes asseruit, ibique revestiri monachos S. Tyberii de ecclesia de Beciano adjudicavit, quam revestitionem dominus Guido diaconus cardinalis et legatus apostolicae sedis fieri praecepit. Hanc revestitionem canonice saepius adjudicatam, nos et qui nobiscum erant Patres, ratam habuimus et teneri mandavimus pro donatione canonica olim a Berengario Agathensi episcopo facta et legitima possessione subsecuta fere XXXIII annorum, ut asserunt, post instrumentum Berengarii epiceopi, quod anno Dominicae Incarnationis, et testibus idoneis roboratum existit.

VIII. Epistola Erponis decani Halberstadensis ad Innocentium papam secundum.—De electione Gerhardi praepositi S. Joannis in episcopum Halberstadensem. (Anno 1136.) [MART. ubi supra, ex ms. S. Germani a Pratis.]

Venerando sanctae Romanae Ecclesiae pontifici domno INNOCENTIO, ERPO decanus Halberstadensis cum caeteris domni Gerhardi electoribus, tam devotam quam debitam cum servitio et oratione obedientiam.

Quod paternitatis vestrae mansuetudinem angustiarum nostrarum incommodis toties gravamus, quod vestrae dominationis aures querimoniis nostris toties pulsamus, Deus scit quanto cordis moerore simul ac pudore tabescimus, et ingravescente doloris pondere, [Col. 0666D] jam pene deficimus. Cum vero divinae bonitatis magnitudinem erga omnes afflictos, itemque vestrae pietatis paternum semper erga nos affectum pensamus, ingenti spe recuperandae salutis animati, omnem sollicitudinem vestram in ejus gratiam, et in vestrae paternitatis consilium jactamus. Sed jam novas et inopinatas miserias nostras exposituri, totius veritatis auctorem Deum testem invocamus in animam nostram, quia purae veritati, quantum epistolaris brevitas permittit, studentes, rem sicut gesta est vobis insinuare curamus. Acceptis dulcissimae paternitatis litteris , in quibus et de Ecclesiae nostrae liberatione, et vestra pia erga nos sollicitudine [Col. 0667A] plurimum gavisi sumus, intervenientibus hinc inde variis dilationum et impedimentorum causis, et transactis jam pene diebus ex praecepto vestrae auctoritatis ad eligendum episcopum praescriptis. Tandem in majori ecclesia, sicut justum erat pervenimus, et invocata primitus, sicut vos praemonueratis, sancta Spiritus gratia . . . . . episcopum Deo dignum . . . . acceptis et ad restaurandum Ecclesiae nostrae miserabilem tam in spiritualibus, quam in temporalibus jam dilapsae idoneum eligeremus. Priori quidem die a mane usque ad vesperam adorantes nihil profecimus. In secunda vero die sub invocatione S. Spiritus iterum nobis in unum congregatis, de transgressione vestri praecepti, ac reatu inobedientiae plurimum metuentibus, post multa consilia, tandem in personam [Col. 0667B] domni Gerhardi praepositi Sancti Joannis in Halberstad, viri in Ecclesia vita et moribus satis probati, nos videlicet harum litterarum portitores et missores convenimus, et eum sedi Halberstadensi in episcopum canonice elegimus, nulla omnino alia causa, nisi quia in majori ecclesia neminem in quem omnium consensus concurreret, invenire potuimus. Quam electionem nostram, quibusdam confratribus nostris contradicentibus, et ne fieret omnino impedire cupientibus, et inter alia electionem in domnum Martinum factam, sed coram legatis vestris cassatam praetendentibus, ad extremum et per inordinatam appellationem apostolicae sedis nos ab incoepto deterrere cupientibus, nos divinum timorem et praecepti vestri auctoritatem et temporis brevitatem [Col. 0667C] pensantes, quod incoepimus cum consensu multorum clericorum et laicorum perfecimus. Nunc ergo, reverendissime Pater, in tanto tempestatum nostrarum turbine, ad vestrae paternitatis consilium, et ad piae compassionis consuetum nobis solatium, quasi tutissimum post Deum spei nostrae portum confugientes, sanctitatis vestrae pedibus omnes in commune tam absentes quam praesentes provolvimur, domnum cancellarium et omnem Romanam curiam quanta possumus cordis devotione et precum instantia ad condolendum et subveniendum nobis invitamus et excitamus, quatenus secundum datam vobis a Deo sapientiam in praesenti negotio quidquid justitia dictaverit decernatis, et adhibito magni [Col. 0667D] consilii Angelo, vestro honori et nostrae necessitati consulentes, certum aliquem finem nostris calamitatibus imponere non differas. Nos vero qui sub obedientia vestra quaelibet extrema pati, et ipsam mortem subire parati sumus, sicut fessus umbram et sitiens fontem, ita vestrae prudentiae solatium spe non dubia exspectamus.

IX. Epistola Lotharii imperatoris ad Innocentium papam II.—De electione episcopi Halberstadensis in discordia facta. (Anno 1136.) [MARTENE, ampl. Collect., I, 753, ex ms. S. Germani a Pratis.]

[Col. 0668A]

Commonuit nos saepe et rogavit paternitas tua, in quantum possemus, salva imperiali reverentia, rigorem nostrum contra imperii inimicos remitteremus, ipsisque propter necessitatem quae Ecclesiae imminebat, locum consequendae gratiae nostrae concederemus. Quod ut competentius fieret, non nostrae, sed divinae fuit ordinationis, quae omnia quemadmodum voluisti et petisti, sui misericordia ad honorem [Col. 0668B] Ecclesiae et imperii mitigavit et composuit. Siquidem tam materiali quam spirituali uterque convictus gladio, Fridericus in Babenberch, Conradus in curia proxime celebrata ad gratiam nostram venit, ambo ad Ecclesiae servitium sacramento nobis obligati: quos tamen non minus obligatos sub hac cautela et conditione recepimus, ut plenitudinem absolutionis suae non nisi apud tuam paternitatem obtineant. Ita omnibus pro voto compositis, omnino ad liberationem Ecclesiae essemus obligati, si Halberstadensi Ecclesiae melius consultum esset. Super cujus negotio saepius hoc anno nuntios et litteras nostras tibi direximus, in quibus. teste Deo, nihil nisi veritatem et ordinem exsecuti sumus, omnino circa hoc intenti, ut pacem et concordiam eidem reformaremus [Col. 0668C] Ecclesiae. Qualiter autem id quidem mendaciis suis perverterint teque a consilio nostro averterint, iterato tibi scribi non oporteret. Hoc tamen pro constanti tibi promittimus, quod coram Ecclesia Romana in praesentia tua vita comite evidenter probavimus omnia ita se habere, sicut nuntio nostro et litteris tibi significavimus, nec tamen ob contemptum consilii nostri minus vellemus, si quo modo unitas et concordia reformari potuisset, satisque passi fuissemus, si in hoc malo aliquis usus fuisset, quod longe aliter est. Dum enim sanctum paternitatis tuae praeceptum Ecclesia illa in eligenda persona convenire debuisset, tam Ecclesiae quam imperio idonea, duae partes factae sunt. Nam canonici matricis [Col. 0668D] ecclesiae electionem de Martino praeposito factam aliquando proponebant, hancque omnes, exceptis quatuor, unanimiter affirmabant, tres tantum alias personas ejusdem Ecclesiae secundario designantes, ut si hujus canonice rejiceretur, unam istarum obtinerent. Regulares vero, nullam istarum approbantes, assensum his non praebuerunt, sicque [Col. 0669A] communi utriusque partis consilio electionem in sequentem diem distulerunt. Interim regulares, advocatis quatuor, sicut diximus, de majori ecclesia, Gerhardum praepositum elegerunt, clero et populo alterius partis invito et reclamante, et appellante apostolicam audientiam sub testimonio canonicae censurae, quae jubet nullis invitis dari episcopum vel pastorem. Quia vero in partibus Saxoniae, maxime in praefata Ecclesia imperialis dignitas consistit, saltem adhuc paternitas tua nobis acquiescat, et audita utraque parte, ita nobis eos remittas, ut salva libertate electionis, nos pro consilio archiepiscopi et suffraganeorum, exhibitis religiosis personis talem provideamus qui Ecclesiae et imperio expediat. Talis enim necesse est ut eligatur, qui in exsequendis his [Col. 0669B] quae Dei et Caesaris sunt, vires habeat et scientiam. Ut autem simplici oculo nos haec quae diximus desiderare cognoscas, legatum tuum cardinalem ad nos dirigas, quo praesente et consulente, Ecclesiae desolatae succurratur. Scire autem te volo quia Natale Domini Spirae celebraturi sumus, convocatis principibus de Romana expeditione tractabimus, ad quam curiam legatum et litteras tuas mitti desideramus, per quas archiepiscopos et abbates qualicunque comminatione ad tuum et nostrum servitium commonefacias.

X. Henrici I Anglorum regis ad Innocentium.—Conqueritur de Hugone archiepiscopo Rothomagensi quod obedientiam ab abbatibus exigat. (Ante annum 1137.) [Dom d'ACHERY, Spicilegium, edit. in fol., tom. III, p. 484.]

[Col. 0669C]

INNOCENTIO, Dei gratia summo pontifici, Patri suo venerando, HENRICUS, eadem gratia rex Angliae et dux Northmanniae, salutem et debitam obedientiam.

Conqueror apud paternitatem vestram de Hugone archiepiscopo Rothomagensi, qui personam meam conturbavit, et ducatum meum Northmanniae gravavit, et contra me, et dignitates, et statum ducatus mei a patre meo et ab omnibus antecessoribus meis, et a me ipso usque ad novissimum discessum vestrum de Northmannia in pace habitos, et tempore [Col. 0669D] beatissimorum Romanorum pontificum antecessorum vestrorum, et sanctorum Rothomagensium archiepiscoporum praedecessorum ejus, inconcusse illibateque possessos, vehementer et irreverenter egit. In benedictionibus scilicet et extortis professionum scriptis, extra ducatum meum, et provinciam suam, ab abbatibus meis Northmanniae, me inconsulto, vobis in concilio querimoniis inde propositis, cum eos in pace dimiserim, quando novissime in regnum meum transfretavi, et ipsum archiepiscopum amicabiliter ad vos destinavi.

Attentius itaque suppliciter rogo paternitatem vestram ut his et caeteris quae contra honorem, et consuetudines, et dignitates regni mei, et ducatus mei spectare videritis, eo modo manum correctionis [Col. 0670A] imponatis, tam de his qui fecerunt, quam de his a quibus exigitur ut faciant; ne, quod absit! insolitis novitatibus, et consimilibus gravaminibus me ab amore, et fidelitate, et servitio vestro vestrorumque discedere cogatis; quoniam sine honore olim habito et debito terram tenere non possem, nec ullo modo a baronibus et hominibus meis, sine quorum consilio et auxilio esse non possum, in hujusmodi vilitate et ignominia terram tenere amplius permittar, qui inde vehementer et frequenter improperant mihi et insultant, tanquam qui honorem pristinum, et regni mei jura tam integre semper hactenus conservata, meo tempore tam negligenter et nimis remisse mihi surripi sustineam: nec ullo modo amplius acquiescent barones terrae, me, et ipsum archiepiscopum, [Col. 0670B] in eadem terra cum pace vel amore remanere, nisi vos, et ipse, haec et hujusmodi studueritis emendare. Quoniam si ipse archiepiscopus in praesentia vestra dum Rothomagi fuimus, super hac re verbum fecisset, ego in omnibus quae Deum velle, et contra honorem meum non esse cognoscerem, acquievissem. Qui itaque in his quae ad Deum sunt, et sanctae Romanae Ecclesiae et vestrae personae dignitatem, semper obedire paratus sum et fui, postulo mihi a vobis honorem debitum, et habitum hactenus integre conservari, ac de his de quibus praetaxatum est, revestiri. Conservet autem Deus apostolatum vestrum ad honorem suum et pacem Ecclesiae suae.

XI. Epistola Hugonis archiepiscopi Rothomagensis ad Innocentium papam II.—De obitu Henrici regis Anglorum. (Anno 1137.) [MARTENE, Ampl. Collect., IX, 1236.]

[Col. 0670C]

Domino et Patri suo INNOCENTIO papae, servus HUGO Rothomagensis sacerdos, obedientiae debitum.

De domino meo rege, non sine dolore memorando, piae paternitati vestrae notificandum duximus, quia subita praeventus aegritudine, nos, missis quam citissime legatis, aegritudinis suae solatiis voluit interesse. Venimus ad ipsum, et cum ipso plenum moeroribus confecimus triduum, prout ei dicebamus ipse ore proprio sua fatebatur peccata, et manu [Col. 0670D] propria pectus suum percutiebat, et malam voluntatem dimittebat. Consilio Dei et nostro et episcoporum emendationem vitae suae observaturum sese promittebat. Sub ista promissione pro nostro officio tertio eum et per triduum absolvimus. Crucem Domini adoravit, corpus et sanguinem Domini devote suscepit, eleemosynam suam disposuit ita dicendo: «Solvantur debita mea, reddantur liberationes et solidatae quae debeo; reliqua indigentibus distribuantur.» Utinam sic fecissent qui thesauros ejus tenebant et tenent. Tandem illi auctoritatem de unctione infirmorum, quam Ecclesia a beato Jacobo apostolo suscepit, studio se proposuimus; et ipsius pia petitione, oleo sancto eum unximus, sic in pace quievit. Pacem det ei Deus, quia pacem dilexit.

XII. Epistola capituli generalis ordinis Cisterciensis ad Innocentium.—Scribit in gratiam Humberti Aeduensis episcopi, cujus jurisdictionem non agnoscebant monachi Virzilienses. (Circa annum 1140.) [MARTENE, Thesaur., I, 392, ex ms. Alnensis monasterii.]

[Col. 0671A]

Reverendo Patri summoque pontifici domino nostro INNOCENTIO, RAINARDUS Cistercii dictus abbas et ejusdem capituli generalis conventus, fructum orationis juxta affectum devotionis.

Simplices simpliciter scribimus. Nam paterna viscera non sermone moventur, sed devotione. Sane quoties sanctitati vestrae scribimus, spiritus repletur gaudio, mens desiderio, sed quando mens quod [Col. 0671B] intus affectat, sermo non aequat, fraudatur gaudium, sed crescit desiderium. Suscipe ergo, sancte Pater, servorum tuorum qualescunque litteras, qualemcunque sermonem, sed perfectam devotionem. Suscipe commune votum, communes orationes. Suscipe communes in unum omnium nostrum gratias, quod humilitatem nostrae parvitatis apostolicae celsitudinis dignatione et paterna salutatione per coabbatem nostrum S. Anastasii Bernardum, Pater reverendissime, visitasti. Quando gaudio, quando zelo repleta est domus pauperum, ex quo facta est vox salutationis in auribus nostris. Unum quod ante conspectum apostolicae majestatis cum reverentia et humilitate deferimus. Queritur enim nobilis et antiquae dignitatis Aeduensis Ecclesiae, de qua nunc [Col. 0671C] miserabiliter se privatam esse deplorat. Questus est etiam in capitulo nostro nobilis ejusdem Ecclesiae et venerabilis antistes Humbertus: adeo ut descendens ad humilitatem precis humiliaverit se in conspectu nostro adversus intolerabilem abbatis Virziliensis injuriam Aeduensi Ecclesiae. Sane cum manifestum sit Virziliacensem Ecclesiam Aeduensi Ecclesiae et episcopo de jure ecclesiastico per omnia hactenus fuisse subjectam, Pontius abbas cum gravi et generali ipsius terrae scandalo, non pro aliqua necessitate seu oppressione, sed sola subjectionis, ut dicitur, impatientia omnino se subtraxit. Ascendant itaque preces humilitatis nostrae ad aures vestrae mansuetudinis, ut hujusmodi querimoniis debita miseratione, [Col. 0671D] prout decet paternitatem vestram, pacem congruam provideatis. Est enim non mediocre scandalum in partibus nostris, tantam Ecclesiam antiquo jure privari, praesertim cum Aeduensis Ecclesia retroactis temporibus inter Gallicanas Ecclesias tantae dignitatis exstiterit, ut etiam prae caeteris familiaritatis apostolicae praerogativam videatur obtinuisse.

XIII. Episcoporum provinciae Remensis epistola ad Innocentiam.—De damnatione Abaelardi in concilio Senonensi. (Anno 1140.) [ Actes de la province ecclés. de Reims, II, 224.]

Reverendissimo domino et charissimo Patri, Dei [Col. 0672A] gratia summo pontifici INNOCENTIO, SAMSON Remorum archiepiscopus, JOSLENUS Suessionensis, GAUFRIDUS Catalaunensis, ALVISUS Atrebatensis: voluntarium debitae subjectionis obsequium.

Auribus occupatis ad plurima, sermonem facimus abbreviatum de prolixo negotio, pro eo maxime quia id ipsum diffusius ac plenius continetur in litteris domini Senonensis. Petrus Abaelardus Christianae fidei meritum evacuare nititur, dum totum quod Deus est, humana ratione arbitratur se posse comprehendere. Ascendit usque ad coelos, et descendit usque ad abyssos; nihil est quod lateat eum, sive in profundum inferni, sive in excelsum supra. Homo est magnus in oculis suis, de fide contra fidem disputans, ambulans in magnis, et mirabilibus super [Col. 0672B] se, scrutator majestatis, haeresum fabricator. Jam dudum fecerat librum de sancta Trinitate, sed sub legato Romanae Ecclesiae igne examinatus est, quia inventa est in eo iniquitas. Maledictus qui reaedificabit ruinas Jericho: surrexit a mortuis liber ille, et cum eo multorum haereses quae dormierant, surrexerunt, et apparuerunt multis. Jamjam extendit palmites suos usque ad mare, et usque ad Romam propagines ejus. Haec gloriatio hominis illius: quod liber suus in curia Romana habet ubi caput suum reclinet, hinc confirmatus et confortatus est furor ejus.

Propterea cum in conspectu episcoporum super his argueret eum abbas Claraevallis, zelo fidei et justitiae armatus, nec confessus est, nec negavit: [Col. 0672C] sed a loco et judice, quem ipse sibi elegerat, sine laesione, sine gravamine, ut suam prolongaret iniquitatem, sedem apostolicam appellavit. Episcopi autem qui propter hoc in unum convenerant, vestrae reverentiae deferentes, nihil in personam ejus egerunt, sed tantummodo capitula librorum ejus a sanctis Patribus condemnata, ne morbus serperet, medicinali necessitate abjudicaverunt. Quia vero homo ille multitudinem trahit post se, et populum qui sibi credat, habet, necesse est ut huic contagio celeri remedio occurratis.

. . . . Sero enim medicina paratur,
Cum mala per longas invaluere moras.

Processimus in hoc negotio quousque ausi sumus, [Col. 0672D] tuum est de caetero, beatissime Pater, providere ne in diebus tuis aliqua haereticae pravitatis macula decor Ecclesiae maculetur. Tibi commissa est sponsa Christi, amice Sponsi, tuum est tandem uni viro virginem castam exhibere Christo.

XIV. Epistola Alberonis episcopi Virdunensis ad Innocentium papam.—De ecclesia S. Pauli Praemonstratensibus concessa. (Anno 1142.) [ Spicilegium d'Achery, tom. XII, p. 320.]

Reverendissimo Patri et domino suo INNOCENTIO, universalis Ecclesiae Dei gratia summo pontifici, ALBERO, Virdunensis Ecclesiae minister indignus, sinceram cum humili obedientia dilectionem.

[Col. 0673A] Gratia Dei et vestra per electionem Ecclesiae vestrae, cum indignum merita mea me praedicarent, in episcopum consecravit, et post et prius quomodo in officio me militare deberem edocuit, inter quae maxime in ordinatione ecclesiarum mihi commissarum invigilare persuasit. Ordinationi igitur illi, quia satis hic apud nos necessaria est, pro parvitate mea invigilans, reperi quamdam ecclesiam hic juxta civitatem nostram sitam, quae per incuriam et irreligionem paucorum monachorum ibi degentium ad tantam infamiam redacta fuerat, ut jam non domus Dei sed diceretur esse quoddam prostibulum: de qua quid egerim quam certissime potero paucis dicam. In ecclesia illa, in honore beati Pauli apostoli consecrata a prima positione, per tempora decem et [Col. 0673B] novem episcoporum fuerunt prius clerici, sed per irreligiositatem et negligentiam illorum devenit ad tantam inopiam, ut quod prius multis satis erat, vix victui unius sacerdotis sufficere posset. Quidam autem praedecessor meus, Wilfridus nomine, amator religionis, clericis illis ex hoc expulsis, religiosos monachos in ea posuit, qui longo tempore in fervore religionis perseverantes, et bona Ecclesiae dissipata restituerunt et insuper plurima acquisierunt, succedentes denique alii pedetentim ab illa religione declinare coeperunt, et sic declinando, bona Ecclesiae luxuriose destruendo usque ad tempora nostra perseveraverunt. Ego dolens nimiam destructionem illius ecclesiae, quia magni nominis a priscis temporibus [Col. 0673C] exstiterat, abbatem illius loci prius solum solus, postea cum caeteris abbatibus et religiosis conveni, multa capitula, coram dignitate vestra nec nominanda, quae de eo vere praedicabantur, ei proposui; et ut de his se et monachos suos corriperet et in ecclesia sua antiquam religionem reformaret paterne admonui; promisit se facturum quidquid vellem causa Dei et nostra; sed quia:

Quo semel est imbuta recens, servabit odorem
Testa diu:
cum debuisset corrigere quod deliquerat, infamiam suam quotidie augmentabat: tandem post frequentes admonitiones vanas et inutiles, personae Ecclesiae nostrae et religiosi abbates in praesentia nostra convenerunt, monachos illos dedecus sui ordinis acclamaverunt, [Col. 0673D] et ut illos expellerem et alios religiosos substituerem expetierunt; compulsus precibus illorum assiduis, convocatis in capitulo religiosis viris abbatibus et clericis, illum incorrigibilem abbatem [Col. 0674A] ad causam vocavi, et cum eo multa de sua mala conversatione causatus, confessus est quae manifesta negare non potuit, scilicet se et Regulae suae formam contempsisse et multa illicita commisisse. Communicato itaque consilio religiosorum monui eum per obedientiam, ut ad ecclesiam Sancti Vitoni causa faciendae poenitentiae inter religiosos transiret, et quia fructum in ecclesia cui praeerat facere non poterat, fructificantes intrare permitteret; consensit, sed statim ipsa die ad vomitum rediens, quod promiserat facere recusavit: haec ut audivimus, in crastinum cum clericis et abbatibus et duobus etiam abbatibus de ordine Claraevallensi, abbate Trium Fontium et de Caladia ad ecclesiam illam venimus, et quaerentibus cur susceptam obedientiam non [Col. 0674B] implevisset, respondit quod claustrum suum non exiret nisi per judicium. Tunc abbates et clerici admirantes tantam impudentiam illius, quod post susceptam obedientiam judicium quaereret, quidam illorum, abbas scilicet Sancti Vitoni, sententiam B. Gregorii de praevaricatoribus abbatibus protulit in medium, qua lecta, dictum est mihi ab omnibus ut etiam si nollet in ecclesia recluderem, et ecclesiae diu desolatae consulerem; quo recluso sic, paucisque monachis qui secum male vivebant inter religiosos collocatis, monachos qui statum pristinum ecclesiae reformarent, non tantum a nostris vel vicinis, verum etiam a Cluniacensi Ecclesia per nostras, per domini archiepiscopi Trevirensis; verum etiam per domini regis litteras requisivi studiose, quos cum [Col. 0674C] habere non possem, pauperes Christi Ecclesiae Praemonstratae secundum regulam B. Augustini laudabiliter viventes in ea posui. Inde commoti monachi non religiosi, sed qui in simili re timent parti suae contrarios, fremunt quotidie, non tam de expulsione praedicti abbatis cujus vitam plane et ipsi detestantur, quam de mutatione tituli conquerentes. In hoc autem maledicunt; hoc enim titulum non mutamus, sed in forma primae positionis reposuimus. Insuper accedit ad hoc quod abbas loci illius vicarius est episcopi, quod officium magis convenit ordini clericorum quam monachorum. Supplici igitur devotione majestatem vestram deposcimus, ut factum nostrum quod ab universis, exceptis hujusmodi monachis, [Col. 0674D] laudatur, manus vestrae auctoritatis confirmare dignetur. Valeat vita vestra ad honorem sanctae Ecclesiae longo tempore.

Epistolas S. Bernardi et Petri Venerabilis ad Innocentium vide inter utriusque Opera.

Concilium Remense

Auctores varii

[Col. 0675]

INNOCENTII II PAPAE CONCILIUM REMENSE In quo pseudopontifex Anacletus excommunicatur et Ludovicus Junior, praesente patre, rex Franciae coronatur ab ipso pontifice, anno 1131. (MANSI, Concil., tom. XXI, col. 454.)

I. ACTA CONCILII EX VARIIS AUCTORIBUS.

[Col. 0675A] Hujus concilii acta periere, sed de eo tantum apud Bernardum abbatem Bonaevallis haec habentur in Vita S. Bernardi (l. II, c. 1) his verbis: «Perlustrata igitur Francia, Innocentius papa Remis convocavit concilium, in quo multis ad honorem Dei dispositis, regem Ludovicum, vivente patre, pro Philippo fratre coronavit in regem. In omnibus his dominus papa abbatem ( S. Bernardum scilicet ) a se separari non patiebatur: sed cum cardinalibus rebus publicis assidebat. Sed et privatim, quotquot habebant negotia, virum Dei secretius consulebant. Ipse vero audita referebat ad curiam, et oppressis patrocinia exhibebat. Igitur soluto concilio, etc.» Haec tantum ibi. Interfuit eidem concilio una cum caeteris S. Norbertus episcopus Magdeburgensis cujus meminit ejus [Col. 0675B] Vitae auctor , agens de rebus in eodem concilio gestis: «Convocatoque Remis concilio, convenerunt undique episcopi de diversis nationibus: advenit et pater Norbertus: ibique illum Petrum intrusum excommunicaverunt, et electione Innocentii approbata, eumdem Petrum Leonis leoni rugienti, nisi resipisceret, tradiderunt. Attulit autem Norbertus secum Ecclesiae suae privilegia vetustissima, et fere a vermibus consumpta, quae cuncta Romano munimine fecit renovari et corrigi, apponens ea quae receperat de manibus illorum qui ea injuste et violenter rapuerant. Addidit praeterea aliud privilegium secreto, ut, cum daretur opportunitas, Romana fultus auctoritate, ordinem suae religionis in episcopali propageret Ecclesia.» Hactenus ibi de rebus in [Col. 0675C] synodo Remensi peractis.

In eodem quoque Remensi concilio, rogante Ludovico Crasso Francorum rege, idem pontifex Innocentius consecravit in Francorum regem successoremque patris ejus filium, Ludovicum etiam nominatum, ejusdem nominis septimum numeratum. At de ista novi regis consecratione Sugerius abbas S. Dionysii, qui eam suasit ipsi regi seniori, ita scribit «:Qui ergo intimi ejus et familiares eramus, formidantes ob jugem [Col. 0676A] delibitati corporis molestiam ejus subitum defectum: consuluimus ei, quatenus filium Ludovicum, pulcherrimum puerum, regio diademate coronatum, sacri liquoris unctione regem secum ad refellendum aemulorum tumultum constitueret. Qui consiliis nostris acquiescens, Remos cum conjuge et filio et regni proceribus advenit, ubi in pleno et celeberrimo, quod dominus papa Innocentius convocaverat, concilio, sacri olei unctione et coronae regni deportatione in regem sublimatum, felicem providit regno successorem. Unde multis quasi quodam praesagio videbatur ejus debere amplificari potentia, qui tot et tantorum et tam diversorum archiepiscoporum, episcoporum, Francorum, Teutonicorum, Aquitanorum, Anglorum, Hispanorum, suscepit benedictionem [Col. 0676B] copiosam. Cumque pater, vivi gaudio, defuncti dolorem allevians Parisium rediret, dominus papa, soluto concilio, Autissiodoro delegit demorari.» Haec Sugerius praesens cuncta spectans ac scribens.

De causis, tempore et actis hujus synodi Remensis ita Urspergensis in Chronico: «Anno Dom. 1130 Honorius papa secundus obiit, cui Innocentius secundus per electionem canonicam successit: sed propter intrusionem Petri Leonis, cui favebat multitudo Romanorum, sedem suam obtinere non potuit: ideoque in Franciam se contulit, ubi concilio Remis habito cum multis episcopis praefatum Leonem et suos fautores excommunicavit, sicque in partibus Germaniae usque ad septimum annum permansit. Sedit autem annos tredecim, menses septem.» [Col. 0676C] Haec Urspergensis praedicto loco. Robertus Sigeberti continuator addit eadem synodo non tantum Innocentii papae electionem approbatam, verum etiam ab omnibus Galliae et Germaniae episcopis Petri antipapae ordinationem anathemate damnatam fuisse. Et paulo infra ait: «Concilio Remis habito praesente Francorum rege Ludovico, filius ejus Ludovicus in regem consecratur a papa Innocentio, VIII Kal. Novembris;» paucis enim diebus antequam haec [Col. 0677A] synodus celebraretur, Philippus regis filius, nuper in regem inunctus, equi fortuito casu decidens, magno omnium luctu ac desiderio, juxta vaticinium S. Bernardi occisus fuerat. «Concilio Remensi, inquit Dodechinus in appendice ad Marianum, praesedit Innocentius papa, XIV Kal. Novemb., praesente Ludovico rege Franciae, cujus filium adhuc parvulum, regem consecravit.» Haec Dodechinus.

Id autem in Mauriniacensi Chronico longe explicatius enarratur his verbis: «Igitur rex Ludovicus die Sabbati cum Radulpho Vermandensium comite, qui sibi cognatus, et major regiae domus erat, multisque Francorum proceribus, concilium ingreditur, tribunal ascendit, domni papae pedes osculatur, juxta quem cathedra posita sedit, pauca pro filio defuncto [Col. 0677B] peroravit, omnes ad lacrymas excitavit. Papa vero in regem convertens intuitum, sic orsus est fari: Oportet, inquit, te, rex optime, qui super nobilissimam Francorum gentem tenes imperium, ad illius summi Regis, per quem reges regnant, majestatem, mentis oculos attollere, et ejus voluntatem per omnia venerari. Ipse enim gubernat omnia qui creavit omnia, et omnium habens scientiam, in universitate rerum nihil omnino vel facit, vel fieri permittit injuste: quamvis multa fiant injusta. Morem habet ille piissimus Dominus, o bone rex, fideles suos et prosperitatibus consolari, et adversitatibus erudire. Sicut enim in sancta Scriptura legimus, quae ejus epistola de coelo per Spiritum sanctum ad nos in terra positos directa est, ipse percutit et medetur (Job V, 18) , et flagellat omnem filium quem diligit (Hebr. XII, 6) . « Ego, inquit, occidam, et ego vivere faciam, percutiam, et ego sanabo (Deut. XXXII, 39)Ne videlicet homo, qui ad imaginem Dei conditus, reatu transgressionis ad hujus mortalitatis tenebras devolutus est, pro patria diligat exsilium, sed quantocius redire festinet ad illam, de qua peregrinatur in terris, coelestem civitatem, sanctam Hierusalem, cujus fundamenta sunt in montibus sanctis, hoc est in apostolis nostris: quae sursum est, quae est mater nostra. Advenae etenim sumus, et peregrini, sicut omnes patres nostri, nec habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus. In ea cum Deo perenniter exsultant, qui carnales hic concupiscentias virenter conculcant. [Col. 0677D] Ad eam filius tuus simplicitatis et innocentiae puer emigravit. Talium enim est regnum coelorum. David, o rex, qui bonis regibus exemplar virtutum fuit, dum filius illius languesceret, gravissime ploravit: postquam vero mortuus nuntiatus est, de cinere et cilicio in quo jacebat exsurrexit, vestes mutavit, manus lavit, ad convivium familiam convocavit. Impossibile enim est non fieri quod factum est. Et sciebat vir Deo plenus quantum peccaret, qui divinae justitiae vel voto contrairet. Depone nunc hanc, quam tibi carnalis generavit affectus, quam pectore vultuque geris, animi moestitiam. Quia qui sibi unum secum regnaturum [Col. 0678A] suscepit, plures qui postea regnare possent tibi dereliquit. Debes etiam et nos consolari, scilicet homines extraneos, et a propriis sedibus expulsos, quos tu primus omnium pro amore Dei et B. Petri, in regno tuo honorifice suscepisti, obsequiis honorasti, beneficiis onerasti. Reddat tibi Dominus vicem et perpetuam mercedem, domine rex, in illa, de qua gloriosa dicta sunt, civitate: in qua est vita sine morte, aeternitas sine labe, gaudium sine fine.

«Hujus orationis mirabili velut antidoto, saucium cor regis S. apostolicus delinivit. Ac protinus surgens in pedes, oratione Dominica, sicut mos Christianus exigit, dicta sub silentio, pueri defuncti animam absolvit. Dein archiepiscopos, episcopos, abbates, per obedientiam monuit, quatenus sacris [Col. 0678B] atque festivis, sicut erant in conventu, vestibus induti, die crastina, quae Dominica futura erat, sese repraesentarent, et consecrationi novi regis interessent.

«Igitur eo die, solito clarior sol illuxit, et rebus agendis suum obsequium ovanter praesentare visus est. Papa mane summo, de palatio pontificis egrediens cum suis curialibus et archiepiscopis, episcopis et abbatibus, ad ecclesiam B. Remigii, udi rex cum filio hospitatus erat, perrexit, et cum magna devotione atque processione monachorum decentissime suscipitur. Ibique Romani pontificis omnibus insignibus indutus, ac ut sibi consuetudinis est in sacris magnisque festivitatibus, phrygio coronatus, innumera ecclesiastici atque militaris ordinis plebisque [Col. 0678C] multitudine constipatus, ad ecclesiam matricem, quae in honore beatae Mariae consecrata est, cum puero consecrando pervenit. Ante fores ecclesiae eos exspectabant, rex, proceres ejus, archiepiscopi, quidam episcopi, abbates, monachi, canonici, clerici, conscholastici, qui de diversis Galliae et Germaniae partibus ad concilium confluxerant. Intrant ecclesiam, puerum ad altare praesentant, et oleo quo S. Remigius per angelicam manum sibi praesentato Clodoveum regem Francorum in Christianum unxerat, puerulum decem annos plus minus habentem cum ingenti tripudio domnus papa consecravit. Fuerunt qui dicerent nunquam in Francia similem evenisse concilii celebrationem, et ab ipso Romano [Col. 0678D] pontifice factam regis consecrationem. Itaque rex Ludovicus, sumpta post lamentationem consolatione, cum conjuge, et filio, et curia, ad tractanda regni negotia reversus est.

«Caeterum die crastina domino papae in concilio residenti, per quemdam Magdeburgensem archiepiscopum praesentatae sunt litterae a Lothario rege Alamannorum, in quibus rursus et obedientia promittitur, et quod se ad expeditionem cum viribus omnibus regni sui praepararet, intimatur. Similiter etiam rex Anglorum Henricus, per Hugonem archiepiscopum Rotomagensem, et ornatissimas litteras [Col. 0679A] misit, et obedientiam promisit. Reges quoque, citerioris Hispaniae, senior Hildefunsus ; et interioris, junior Hildefunsus , missis per episcopos suarum provinciarum epistolis papam salutant, sese filios et obedientes denuntiant, auxilium contra Christiani nominis inimicos, et regionum illarum invasores Movabitas, suppliciter efflagitant. Fuerunt siquidem et laetitiae et admirationi ad id negotium [Col. 0680A] pertinentes excellentissimorum eremitarum Carthusiensium litterae, quae per quemdam venerabilem abbatem de ordine Cistellensi delatae, et in concilio per Gaufridum Carnotensem episcopum recitatae sunt.» Subjicit litteras illas, quibus pontificem hortantur viri sanctissimi ne in difficillimis temporibus animum despondeat.

II. CANONES CONCILII Nunc primum editi ex apographo Sirmondi nostri, quod descripserat ex veteri codice ms. S. Michaelis de Tumba, cum ejusdem Sirmondi adnotatione.

TITULI CANONUM.

[Col. 0679B]

  • I. De simoniacis.
  • II. Ut episcopi et clerici tam interiori quam exteriori habitu Deo placeant.
  • III. Ne quis morientium clericorum bona diripiat.
  • IV. Ut subdiaconus uxoratus vel concubinarius officio et beneficio careat.
  • V. Ne quis missas sacerdotum uxoratorum audiat.
  • VI. Ne monachi aut regulares canonici leges vel medicinam lucri causa discant.
  • VII. Ut laici qui ecclesias tenent, eas episcopis restituant.
  • VIII. Ne quis in archidiaconum vel decanum, nisi diaconus aut presbyter ordinetur.
  • IX. Ut unaquaeque ecclesia proprium habeat sacerdotem, [Col. 0679C] non conductitium.
  • X. Ut clerici, monachi, peregrini, mercatores, et agricolae semper sint securi.
  • XI. Quibus diebus et temporibus Dei treuga custodiatur.
  • XII. Ne milites nundinas vel ferias celebrent.
  • XIII. Ne quis in clericum vel monachum manus injiciat.
  • XIV. Ne quis in eos qui ad ecclesiam vel coemeterium confugerint manum mittat.
  • XV. Ne quis praebendas vel beneficia haereditario jure vindicet.
  • XVI. Ne consanguinei conjungantur.
  • XVII. De incendiariis.

CANONES .

[Col. 0679D]

I. De simoniacis.

Statuimus ut si quis simoniace ordinatus fuerit, ab officio cadat, quod illicite usurpavit. Ut si quis praebendas aut honorem vel promotionem aliquam ecclesiasticam, interveniente exsecrabili ardore avaritiae, per pecuniam acquisivit: honore male acquisito careat, et emptor ac venditor et interventor nota infamiae percellantur.

II. Ut episcopi et clerici tam interiori quam exteriori habitu Deo placere studeant.

[Col. 0680B]

Praecipimus etiam quod tam episcopi, quam clerici, in statu mentis, vel habitu corporis, Deo et hominibus placere studeant: et nec in superfluitate, aut colore vestium, intuentium, quorum forma et exemplum esse debent, offendant aspectum, sed quod eorum deceat sanctitatem.

III. Ne quis morientium clericorum bona diripiat.

Illud etiam quod in sacro Chalcedonensi constitutum est concilio, irrefragabiliter servari praecipimus: ut videlicet decedentium bona episcoporum, a nullo omnino hominum diripiantur, sed ad opus ecclesiae et successoris sui in libera oeconomi et clericorum permaneant potestate. Cesset igitur illa [Col. 0680C] detestabilis de caetero et saeva rapacitas. Si quis autem amodo hoc attentare praesumpserit, excommunicationi subjaceat. Qui vero morientium presbyterorum vel clericorum bona rapuerit, simili sententiae subjiciatur.

IV. Ut subdiaconus uxoratus vel concubinarius officio et beneficio careat.

Decernimus ut hi qui a subdiaconatu et supra, uxores duxerint, aut concubinas habuerint, officio atque ecclesiastico beneficio careant. Cum enim ipsi templum Dei, vasa Domini, sacrarium Spiritus sancti, debeant esse et dici: indignum est eos cubilibus et immunditiis deservire.

V. Ne quis missas sacerdotum uxoratorum audiat.

Ad haec praedecessorum nostrorum Gregorii VII, [Col. 0680D] Urbani et Paschalis Romanorum pontificum vestigiis inhaerentes, praecipimus ut nullus missas eorum audiat, quos uxores vel concubinas indubitanter habere cognoverit.

VI. Ne monachi aut regulares canonici leges aut medicinam lucri causa discant.

Prava autem consuetudo, prout accepimus, et detestabilis inolevit, quoniam monachi et regulares [Col. 0681A] canonici post acceptum habitum, et professionem factam, spreta beatorum magistrorum Benedicti et Augustini regula, leges temporales et medicinam gratia lucri temporalis addiscunt. Avaritiae namque flammis accensi, se patronos causarum faciunt: et cum psalmodiae et hymnis vacare deberent, gloriosae vocis confisi munimine, allegationum suarum varietate, justum et injustum, fasque nefasque confundunt. Attestantur vero imperiales constitutiones, absurdum, imo etiam opprobrium esse clericis, si peritos se velint disceptationum esse forensium. Hujusmodi temeratoribus graviter feriendis ipsi quoque canonici et monachi, neglecta animarum cura, ordinis sui propositum nullatenus attendentes, pro detestanda pecunia sanitatem pollicentes, humanorum [Col. 0681B] curatores se faciunt corporum. Cumque impudicus oculus impudici cordis sit nuntius, illa etiam de quibus loqui erubescit honestas, non debet religio pertractare. Ut ergo ordo monasticus et canonicus, Deo placens in sancto proposito inviolabiliter conservetur: ne hoc ulterius praesumatur, auctoritate apostolica interdicimus. Episcopi autem, abbates, et priores, tantae enormitati consentientes, propriis honoribus spolientur.

VII. Ut laici qui ecclesias tenent, eas episcopis restituant.

Praecipimus ut laici qui ecclesias tenent, aut eas episcopis restituant, aut excommunicationi subjaceant.

VIII. Ne quis in archidiaconum vel decanum, nisi diaconus aut presbyter, ordinetur.

[Col. 0681C]

Innovamus autem et praecipimus, ut nullus in archidiaconum vel decanum, nisi diaconus vel presbyter, ordinetur. Archidiaconi vero, decani, et praepositi, qui infra ordines praenominatos existunt, si inobedientes ordinari contempserint, honore suscepto priventur. Prohibemus autem, ne adolescentibus, vel infra sacros ordines constitutis, sed qui prudentia et merito vitae clarescant, praedicti concedantur honores.

IX. Ut unaquaeque ecclesia proprium habeat sacerdotem, non conductitium.

Placuit etiam ne conductitiis presbyteris ecclesiae committantur, et unaquaeque ecclesia, cui facultas [Col. 0681D] suppetit, proprium habeat sacerdotem.

X. Ut clerici, monachi, peregrini, mercatores, et agricolae, semper sint securi.

Praecipimus etiam ut presbyteri, clerici, monachi, et mercatores, rustici euntes et redeuntes, et in agricultura persistentes, et animalia cum quibus arant, et oves, omni tempore sint securi.

XI. Quibus diebus et temporibus Dei tregua custodiatur.

Treguam autem ab occasu solis in quarta feria usque ad ortum solis in secunda feria, et ab Adventu Domini usque ad octavam Epiphaniae, et a Quinquagesima usque ad octavas Pentecostes, ab [Col. 0682A] omnibus inviolabiliter observari praecipimus. Si quis autem treguam frangere tentaverit, post tertiam commonitionem si non satisfecerit, episcopus suus in eum excommunicationis sententiam dictet, et scriptam convicinis episcopus annuntiet. Episcoporum autem nullus excommunicatum in communionem suscipiat, imo scripto susceptam sententiam quisque confirmet. Si quis autem hoc violare praesumpserit, ordinis sui periculo subjacebit. Et quoniam funiculus triplex difficile rumpitur, praecipimus ut episcopi ad solum Deum et salutem propriam habentes respectum, omni tepiditate seposita, ad pacem firmiter tenendam mutuum sibi consilium et auxilium praebeant. Quod si quis in hoc Dei opere tepidus inventus fuerit, damnum propriae dignitatis [Col. 0682B] incurrat.

XII. Ne milites nundinas vel ferias celebrent.

Detestabiles autem illas nundinas vel ferias, in quibus milites ex condicto convenire solent, et ad ostentationem virium suarum et audaciae temerarie congrediuntur, unde mortes hominum et animarum pericula saepe proveniunt, omnimodo fieri interdicimus. Quod si quis eorum ibidem mortuus fuerit, quamvis ei poscenti poenitentia et viaticum non negetur, ecclesiastica tamen careat sepultura.

XIII. Ne quis in clericum aut monachum violentas manus injiciat.

Item placuit, ut si quis suadente diabolo hujus sacrilegii reatum incurrerit, quod in clericum vel monachum violentas manus injecerit, anathemati [Col. 0682C] subjaceat: et nullus episcoporum illud praesumat absolvere, donec apostolico conspectui praesentetur, et ejus mandatum suscipiat.

XIV. Ne quis manum mittat in eos qui ad ecclesiam aut coemeterium confugerint.

Praecipimus etiam ut in eos qui ad ecclesiam vel coemeterium confugerint, nullus omnino manum mittere audeat. Quod qui fecerit, excommunicetur.

XV. Ne quis praebendas vel beneficia haereditario jure vindicet.

Indubitatum est quoniam honores ecclesiastici sanguinis non sunt, sed meriti: et ecclesia Dei non haereditario jure aliquem, non secundum carnem successorem expetit, sed ad sui regimen, et officiorum [Col. 0682D] suorum dispensationem, honestas, sapientes, et religiosas personas exposcit. Eapropter auctoritate prohibemus apostolica, ne quis ecclesias, praebendas, praeposituras, capellanias, aut aliqua ecclesiastica officia, haereditario jure valeat vindicare, aut expostulare praesumat. Quod si quis improbus et ambitionis reus attentare praesumpserit, debita poena multabitur, et postulatis carebit.

XVI. Ne consanguinei conjungantur.

Sane conjunctiones consanguineorum omnino fieri prohibemus. Hujusmodi namque incestum, qui jam fere stimulante humani generis inimico in usum [Col. 0683A] versus est, sanctorum Patrum statuta, et sacrosancta Dei detestatur Ecclesia. Leges etiam saeculi de tali contubernio natos, et infames pronuntiant, et ab haereditate repellunt.

XVII. De incendiariis.

Pessimam siquidem et depopulatricem, et horrendam incendiorum [ f. incendiariorum] malitiam auctoritate Dei, et beatorum apostolorum Petri et Pauli omnino detestamur et interdicimus. Haec etenim pestis, haec hostilis vastitas, omnes alias depraedationes exsuperat: quae quantum populo Dei sit damnosa, quantumque detrimentum animabus et corporibus inferat, nullus ignorat. Assurgendum est igitur, et omnimodis laborandum, ut tanta clades, tantaque pernicies, pro salute populi eradicetur et exstirpetur. Si quis igitur post hujus nostrae [Col. 0684A] prohibitionis promulgationem, malo studio, sive pro odio, sive pro vindicta, ignes apposuerit, vel apponi fecerit, aut appositoribus consilium vel auxilium scienter tribuerit, excommunicetur. Et si mortuus fuerit incendiarius, Christiana careat sepultura: nec absolvatur, nisi prius damno, quod intulit, secundum facultatem suam resarcito, juret se ulterius ignem non appositurum. Poenitentia ei detur, ut Hierosolymis, aut in Hispania in servitio Dei per integrum annum permaneat. Si quis autem archiepiscopus, vel episcopus, hoc relaxaverit, damnum restituat, et per annum ab officio episcopali abstineat. Sane regibus et principibus, faciendae facultatem justitiae consultis archiepiscopis et episcopis non negamus .

Ad concilium Remense additio

Innocentius II; Concilium Remense

[Col. 0683]

AD CONCILIUM REMENSE ADDITIO

Remensis concilii canones Sirmondus prior, et post eum collectores omnes dederunt, nec alios unquam in eo editos vulgo eruditi seu vulgarunt, seu vulgari posse suspicati sunt. Id ego pariter cum illis sentiebam, donec Udalrici Bambergensis codicem sors obtulit. Hunc ego nactus, in ipso statim limine concilii hujus canones offendi, quos cum editis conferens in multis ab illis discrepare comperi. Nam et canones nonnullos exhibet, quos inter vulgatos frustra quaeras, et in iis, qui cum editis congruunt, addita sunt nonnulla, quae in his desiderantur. Desunt vicissim apud Udalricum quaedam in editis legenda. Discriminis hujus non alia ratio suppetit, nisi quod in alterutro collecta sunt sub uno concilii Remensis titulo quaedam, ab eodem pontifice in aliis conciliis, puta in Claromontano et forte etiam in Lateranensi II generali definita. In ea vero codicum discrepantia quinam Remensis concilii canones genuini censendi sint, qui vero aliunde adsciti, non facile quis definiret; quanquam exhibitos ab Udalrico genuinos Remenses ea forte conjectura persuaserit; quod ille codicem suum circa illos annos, quibus concilium habitum est absolverit.

[Col. 0685] CONCILIUM INNOCENTII PAPAE II. Haec sunt exemplaria eorum quae a domino Innocentio, Ecclesiae catholicae apostolico, decreta et a tota synodo Remensi unanimiter sunt recepta.

[Col. 0685A] I. Primum ergo statutum est, ne qua emptio, aut venditio fiat doni ecclesiastici, et qui emerit, eodem privatur quo acceperat, emptorque, et venditor, et interventor emptionis sententia excommunicationis damnati sunt.

II. Placuit etiam domno apostolico, et toti concilio, ne quis audiat missam presbyteri habentis concubinam vel uxorem.

III. Assensu etiam omnium firmatum est, ut clerici omnes a subdiacono et supra continentes sint, et qui non fuerint continentes deponantur.

IV. Acclamantibus etiam omnibus praeceptum [Col. 0685B] est, ne quis in archidiaconum vel decanum, sive episcopum, nisi qui diaconus vel presbyter est ordinetur.

V. Sancitum est etiam auctoritate apostolica, et totius concilii, ne admittantur ad lectionem divinitatis, nisi litterati, ubi secreta divini mysterii pertractanda sunt. Atque haec medicina est inventa contra morbum, qui multum invaluit. Nam illitterati lectionem divinae paginae audientes, et non intelligentes, in plateis coram mulierculis, disputant, et in errorem inducuntur, et in verba profana prorumpunt.

VI. Data est etiam sententia, ut clerici ordinati, et ecclesiastica beneficia possidentes, ubicunque sive domi suae, sive in studio, in habitu clericali sint, et capillos tonsos, et barbam rasam habeant, [Col. 0685C] vestes quoque rotundas. Et hoc remedium illi vitio repertum est, quo divites quidam donis ecclesiasticis praelatorum fugiunt praesentiam, ut liberius ad libitum suum vivant, et eleemosynas pauperum in superfluitatibus suis expendant.

VII. Jussit etiam domnus apostolicus, omnium voce consentiente, ut mortuo sacerdote, vel episcopo, bona ejus in libera potestate oeconomi sint, quoadusque Catholicus ejus successor ex integro illa recipiat.

VIII. Consensit quoque in hoc venerabilis omnium fratrum conventus, ut quaelibet etiam ecclesia, cujus dotes ad sustentationem clerici sufficiunt, proprium habeant sacerdotem, nec recipiatur mercenarius [Col. 0685D] et conductus.

[Col. 0686A] IX. In verbo Domini dictum et edictum est, ne quis manum imponat, aut clerico, aut monacho cujuslibet ordinis. Quod qui violaverit, a divini officii participatione et omni ecclesiastica communione longe fiat.

X. Ecclesias, ex quo consecratae fuerint, liberas et absolutas a manu laicorum esse, dispositum est.

XI. Banno confirmatum est, rusticos habere pacem quotidie in corpore, et in rebus suis, dum eunt, vel redeunt, vel commorantur in agricultura, vel in aliquo opere manuum.

[Col. 0686B] XII. Lex posita est generalis observandae pacis omni loco et omni tempore anni, ab advesperante feria IV usque ad matutinum feriae V. Ubi eam vero, quae in vulgari nostro pax diei nuncupatur, inviolabiliter custodiri decretum est temporibus ab antiquo institutis. Clericis et monachis, et mulieribus pax perpetua, banni confirmatione, data est.

XIII. De conjugiis dissolvendis caute determinatum est, quod post manifestam nuptiarum celebrationem nec marito, nec uxori liceat quaerere occasionem spontaneam dissolvendi conjugii, nec juramentum eorum recipiendum, qui inducti familiaritate privata jurant cognationem conjugatorum. Sed si quis fidelis pro charitate Christi aliquam lineam [Col. 0686C] consanguinitatis praepedientem conjugium monstraverit, caeterisque indiciis, et testimoniis comprobaverit, ei fidem habendam esse censet sedis apostolicae venerabilis auctoritas.

XIV. Nec vero illa occasio recipienda est ex decreto apostolicae sedis et totius concilii, si quis postquam uxorem duxerit, se ipsum accusabit incestus occulte cum cognata uxoris admissi.

In fine damnati sunt sententia excommunicationis invasores regni et Ecclesiae, Petrus Leonis et Conradus cum omnibus suis fautoribus, inclinatis cereis ardentibus, ad exstinguendam memoriam illorum, ab archiepiscopis, episcopis, abbatibus totius concilii; depositi sunt etiam cardinales, qui discesserunt ab unitate sanctae matris Ecclesiae .

AD INNOCENTII II PRIVILEGIA ET EPISTOLAS APPENDIX.

ANACLETUS ANTIPAPA.

Notitia historica

Auctor incertus

[Col. 0687]

NOTITIA HISTORICA ( Acta sanctorum Bolland., Conatus chronico historicus ad Catalogum pontificum, in propyleo ad Acta sanctorum Maii.)

«Petrus, natione Romanus, filius Petri Leonis, cardinalis SS. Cosmae et Damiani, electus a paucioribus anno 1130, 17 Februarii; et in Dominica XXIII, assumpto Anacleti nomine, consecratus; sedit annos VII, menses XI, dies XXII, obiit 7 mensis Februarii, anno 1138, in latebris sine pompa sepultus.»

Occasionem schismatis nemo clarius quam Sugerius abbas his verbis explicat: «Venerandae memoriae summo pontifice et universali papa Honorio viam universae carnis ingresso, cum Ecclesiae Romanae majores et sapientiores, ad removendum tumultum, consensissent, apud S. Marcum et non alibi, et non nisi communiter more Romano, celebrem fieri electionem: qui et assiduitate et familiaritate propinquiores apostolici fuere, timore tumultuantium Romanorum illuc convenire non audentes, antequam publicaretur domini papae decessus, personam venerabilem, cardinalem de S. Angelo diaconum Gregorium summum eligunt pontificem. Qui autem Petri Leonis parti favebant, ad S. Marcum, pro pacto alios invitantes, convenerunt: dominique papae morte serius comperta, ipsum eumdem Petrum cardinalem presbyterum, multorum et episcoporum et cardinalium et clericorum Romanorum nobilium consensu, votive elegerunt.»

Auctor vero Chronici Beneventani successum schismatis sic describit: «Post Innocentium electum, die ipso ad horam tertiam Petrus Portuensis episcopus, Petrum, filium Petri Leonis elegit pro Anacleto, deinde Innocentii illius electionem damnantes, Anacleti pontificis electionem confirmabant. Cumque Leo Frangens-panem, qui partem Innocentii sequebatur, coepit Romanos cives et fideles suos et amicos hortari ut ejus faverent auxilio. Inde Leo, germanus praefati Anacleti, aerario aperto, totum fere populum Romanum rogavit, ut juxta vires fratris electionem tueretur: quod et factum est. Sicque ab utraque parte graviter civile bellum saevissimum incoeptum est.» Tunc, ut scribit noster Chronologus Saxo, «habita est anno 1131 synodus generalis in Quadragesima apud Leodium, praesidente papa Innocentio, cum numerosa multitudine episcoporum, abbatum et clericorum diversorum ordinum, praesente rege Lothario et regina Richisa: ibique ab ipso apostolico et omni Ecclesia inibi collecta excommunicati sunt Petrus Leonis, Conradus et frater suus Fredericus, cum omnibus illis faventibus. Deinde Innocentius papa, iterum collectis ecclesiasticis viris et fidelium turbis, apud Remensem urbem in festo S. Lucae evangelistae, generali synodo per aliquot dies praesidebat.»

Caetera huc spectantia apud Baronium lege: solum ad chronologiae probationem, ex praedicto Chronico, [Col. 0689] accipe, quod anno 1137, stylo scilicet Northmannorum, «Anacletus, qui sub nomine pontificatus advixit, septimo die stante mensis Januarii mortuus est: qui sedit annis VII, et mensibus XI et diebus XXII.» Quae verba dum allegat Baronius, pro nobis probat electionem Anacleti non esse factam 14 Februarii (ut ait ipse) sed 17, totoque biduo celatam fuisse Innocentii mortem, donec scilicet in eligendum successorem convenissent suffragia praesentium in palatio cardinalium, et tanquam vivo adhuc pontifice, sed in horas moribundo, cuncta agentium, ad rem occultandam eis qui foris erant. Mortem Anacleti Chronologus Saxo his verbis consignavit, anno praenotato: «Petrus Leonis, qui contra Innocentium papam apostolicam sedem usurpavit, obiit, successoris autem post eum electi nullam facit mentionem, credo, quia fama ejus Alpes non transierit.»

Notitia diplomatica

Jaffe, Philippus

[Col. 0689]

NOTITIA DIPLOMATICA (Philippus JAFFÉ, Regesta pontif. Rom., p. 599. Berolini, 1851, 4 o .)

Sententia Anacleti haec est: DOMINUS FORTITUDO PLEBIS SUAE (42, 49).

Bullis ejus subscripserunt: ep. Portuensis Petrus (4), Joannes (49). presb. card. tit. S. Apollinaris. . . . . . . Crescentius (49, 51). presb. card. tit. apostólorum. . . . . . . Gregorius (4). presb. card. tit. S. Balbinae. . . . . . . . . Gregorius (4). presb. card. tit. S. Calixti . . . . . . . . . Jonathas (4). presb. card. tit. Equitii . . . . . . . . . Mathaeus (49). presb. card. tit. S. Eudoxiae . . . . . . . . Mathaeus (39). presb. card. tit. S. Eusebii. . . . . . . . . Amatus (45, 46, 49). presb. card. tit. S. Marcelli. . . . . . . . . Petrus (4, 49). presb. card. tit. SS. Marcellini et Petri . . . Crescentius (43, 45, 46). presb. card. tit. S. Pastoris. . . . . . . . . Joannes (4, 45, 46). presb. card. tit. S. Praxedis . . . . . . . . Desiderius (4). presb. card. tit. SS. Quatuor coronatorum. . Benedictus (51). presb. card. tit. S. Sabinae . . . . . . . . . Comes (4). Amatus (51). presb. card. tit. S. martyris Susannae . . . Petrus (4, 43). presb. card. tit. S. Vitalis . . . . . . . . . Lictefredus (4). presb. card. Matthaeus (42, 43). diac. card. S. Adriani. . . . . . . . . . . . . . . . . . . Romanus (43, 49, 51). diac. card. S. Angeli . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Hermannus (4, 51). diac. card. SS. Cosmae et Damiani infra templum Romuli. Mathaeus (48). diac. card. SS. martyrum Cosmae et Damiani. . . . . . . . Pandulfus (48, 51). diac. card. S. Eustachii . . . . . . . . . . . . . . . . . . Gregorius (45, 46). diac. card. S. Laurentii. . . . . . . . . . . . . . . . . . Rainaldus (45, 46). diac. card. S. Luciae in septa solis. . . . . . . . . . . . Silvius (4, 43, 45, 46, 48, 51). diac. card. S. Mariae in Aquiro. . . . . . . . . . . . . . Gregorius (4). card. S. Agathae Oderisius (48, 50). Petrus Pisanus card. (42). Datae bullae sunt p. m. Saxonis S. R. E. presb. card. et cancellarii (4, 39, 42, 43, 44, 45, 46, 48). Matthaei S. R. E. presb. card. et cancellarii (49, 51).

Epistola et privilegia

Anacletus antipapa

[Col. 0689]

ANACLETI ANTIPAPAE EPISTOLAE ET PRIVILEGIA

I. Ad archiepiscopis, episcopos, abbates, praepositos et reliquos tam clericos quam laicos per Alamaniam et Saxoniam constitutos. (Anno 1130, Febr. 24.) [ECCARD, Corpus hist., II, p. 351, ex cod. Udalric., n. 339.]

[Col. 0689B]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus [Col. 0690B] fratribus archiepiscopis, episcopis, abbatibus, praepositis et reliquis tam clericis quam laicis per Alamanniam et Saxoniam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Ex auctoritate beati Pauli apostoli didicimus, et in nobis ipsis nuper experti sumus, quoniam vere inscrutabilia sunt judicia Dei et investigabiles viae [Col. 0691A] ejus. Obeunte si quidem decessore meo papa Honorio, fratres nostri cardinales pastoris solatio destituti, mira et stupenda cleri et populi concordia ad summum nos apicem pontificatus elegerunt. Quanta tunc honorificentia, quanto populi concursu, quantaque cunctorum laetitia ad beati Petri apostolorum principis basilicam deducti atque in sacratissima ejus cathedra fuerimus positi, cogitare, quis poterit narrare? Vestram igitur universitatem litteris praesentibus jussitantes monemus in Domino et obsecramus, ut in ea quae semper mansistis, dilectione, ac fidei constantia persistatis ac pro consueta et debita Romanae Ecclesiae reverentia, quae ad nostrum et ejusdem Ecclesiae honorem pertinent, operari per Dei gratiam curetis, scientes proculdubio [Col. 0691B] quoniam nos vestris bonae voluntatis effectibus ingratos minime invenietis. Si quid autem sinistri rumoris acceperitis, non multum miremini; solius enim Dei est unire vota, et omnium voluntates; falsum tamen, quidquid praeter id quod diximus delatum fuerit, habeatis; cum noveritis electionem nostram hoc ordine celebratam. Ignem sui amoris in cordibus vestris conservet Dominus omnipotens et aeternae beatitudinis vos faciat cohaeredes.

Datum Romae apud Sanctum Petrum, VI Kalendas Martii.

II. Ad Lotharium Romanorum regem et Richizam reginam. (Anno 1130, Febr. 24.) [ECCARD, Corp. hist., II, 351, ex cod. Udalric., n. 340.]

[Col. 0691C]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo in Christo filio LOTHARIO glorioso Romanorum regi, nec non speciali beati Petri filiae R[ICHINZAE] reginae, salutem et apostolicam benedictionem.

Postquam, disponente Deo, ad totius Ecclesiae regnum promoti sumus, sicut ex litteris, quas ad regni vestri episcopos misimus, cognoscetis, excellentiam vestram duximus litteris specialibus visitandam. Nos siquidem juxta decessoris nostri papae H[onorii] exemplum et vos et honorem vestrum [Col. 0691D] singulari volumus affectu diligere, vestrosque amicos seu inimicos nostros pariter deputare. Rogamus ut, pro beati Petri reverentia et dilectione nostra, matrem vestram Romanam Ecclesiam diligere, atque secundum datam vobis a Domino potestatem honorare in omnibus procuretis. Caeterum quoniam serenitas vestra domino papae Honorio pro fratre nostro dilectissimo Coloniensi archiepiscopo supplicavit, nos fratrum nostrorum consilio preces vestras benigno intuitu audientes, interdictum decessoris nostri ob dilectionis vestrae gratiam relaxamus, et praedicto frati nostro officii sui plenitudinem restituimus. De Halvere Stadiensi episcopo breviter respondemus, quoniam videlicet ad partes illas de fratribus nostris aliquem mittere disposuimus, [Col. 0692A] qui legati nostri archiepiscopi Moguntini consilio una vobiscum ea quae ad vestrum et regni honorem pertinent, praestante Domino, adimplebit. Per eumdem quoque fratrem quem miserimus fratri nostro A. Bremensi archiepiscopo, plenam justitiam fieri pro vestra et totius regni gratia disposuimus, et sua illi Ecclesiae privilegia confirmare.

Datum Romae apud S. Petrum, VI Kalendas Martii.

III. Simoni abbati Rastedensi mitrae, chirothecarum et sandaliorum usum concedit, rogante A[dalberone] archiepiscopo Hamburgensi. (Anno 1130, Febr. 24.) [LAPPENBERG, Hamburg. Urkund., I, 132.]

[Col. 0692B]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio S., abbati Rastedensis monasterii, salutem et apostolicam benedictionem.

Commissi nobis officii ratio postulat ut fratribus nostris et filiis justa et honesta poscentibus benignum praebeamus assensum. Tuis igitur, charissime fili, Simon abbas, precibus inclinati et praecipue charissimi fratris nostri A. Bremensis Ecclesiae archiepiscopi, rogatu et amore devicti, ex liberalitate sedis apostolicae concedimus tam tibi quam Ecclesiae tuae mitram, chirothecas atque sandalia, ut videlicet in conciliis atque in praecipuis monasterii tui et Bremensis Ecclesiae festis inter missarum solemnia tibi, ex auctoritate nostra, liceat insignia [Col. 0692C] ipsa gestare.

Datum Romae apud Sanctum Petrum, VI Kalend. Martii.

IV. Privilegium pro monasterio S. Pauli de Urbe. (Anno 1130, Mart. 27.) [MARGARINI, Bullar. Casin., II, 139, ex archiv. sac. monasterii S. Pauli de Urbe, capsula T, n. 3.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, reverendo in Christo filio ANASTASIO abbati Sancti Pauli apostoli, et fratribus regulariter ibidem Domino servientibus, et servituris, in perpetuum.

Ex apostolicae sedis administratione compellimur et officii nostri debito incitamur, ut venerandum [Col. 0692D] beati Pauli apostoli monasterium, sacratissimo ejus corpore gloriosum, specialius honoremus, eique, et quibus per ipsius Apostoli meritum possumus, nostra impertiri suffragia satagamus; praesertim cum, non sibi nostra conferre, sed quae sua sunt, videamur potius confirmare. Tuis igitur, dilecte in Christo fili, Anastasi abbas, et fratrum tuorum petitionibus annuentes, commisso tibi ejusdem Apostoli monasterio concedimus, et confirmamus omnes oblationes, quaecunque a fidelibus Christianis, super ipsius altare majus, in quo gloriosum corpus apostolicum requiescit, seu in confessione, atque in reliquiis Ecclesiae ipsius altaribus oblatae fuerint; quemadmodum praedecessor noster Alexander papa, et alii ante eum Romani pontifices, jam dicto monasterio [Col. 0693A] concesserunt. Item concedimus, et confirmamus tibi, tuisque successoribus possessiones has, in Albano ad idem monasterium pertinentes, videlicet cellam Sancti Nicolai, cellam Sanctae Mariae in palatio, quae dicitur minor, ecclesiam Sancti Stephani, ecclesiam Sanctae Trinitatis, ecclesiam Sancti Leonardi, casale Anseranum in integrum cum omnibus ad jam dictas ecclesias pertinentibus. In lacu praeterea ejusdem civitatis majori, piscariam unam; in minori vero lacu, qui Lurni dicitur, quartam partem; et quaecunque alia in eadem civitate habere dignoscitur. Itemque casas, terras, vineas, hortos, culta et inculta, et quidquid in Antra habere cognoscimus. Pari modo gualdum, quod dicitur Lapigium, cum ecclesia Sancti Proculi, [Col. 0693B] sive quibus aliis nuncupatur vocabulis, culta et inculta eidem gualdo pertinentia. Civitatem vero Ardeatinam, cum omnibus ad eam generaliter pertinentibus, eidem venerabili monasterio concedimus et confirmamus. Castrum Patricam, Decimum, Trifusam, Fundum qui vocatur draconis, massam Florianam, sive quibus aliis nuncupatur vocabulis, cum terris, silvis, campis, pratis, pascuis, et cum omnibus ad eum generaliter pertinentibus. Simili modo concedimus, et confirmamus eidem venerabili monasterio S. Pauli apostoli ecclesiam Sancti Anastasii de Fundo, Aquas Salvias, cum ecclesia Sancti Nicolai, et aliis ecclesiis, quae sunt in massa, quae dicitur Nemus; necnon et eamdem massam, cum terris, vineis, hortis, canapinis, aquaemolis, [Col. 0693C] piscariis, et cum omnibus ad eam generaliter pertinentibus; simulque castella ad eamdem Sancti Anastasii ecclesiam pertinentia. Et concedimus et confirmamus praeterea fundum Paterni situm foris portam Sancti Laurentii, cum terris, pantanis, hortis, aquae molis, cultis et incultis, et omnibus sibi pertinentibus; curtem Sanctae Caeciliae de Mega, sita foris portam Sancti Laurentii, his finibus terminatam, ab uno latere flumen Tyberis, ab alio rivus Megae, et juxta eumdem rivum ascendit, usque ad terras Sanctae Luciae de Renatis, indeque usque ad publicam viam, et subinde descendit usque in puteum publicum, et exinde ascendit per formellas, usque ad flumen Tyberis. Duo etiam [Col. 0693D] castella juxta posita, id est Longetia et castellum de Palea, cum omnibus eorum pertinentiis. Insuper et castrum Osae, massam Sancti Juliani, et curtem ejus, cum pantanis, silvis, terris cultis et incultis, sicut antiquitus limitata fuerunt, cum medietate loci Borrani, his finibus terminata; a primo latere flumen Tyberis, a secundo rivus Osae, usque ad pontem Sanctae Dignae et Meritae; a tertio latere, ab eodem ponte, et per eamdem aliam, usque ad pilum fractum, et per eamdem silicem in rivum Spineti, quartum vero latus terminatur eodem rivo Spineti, usque in Silicinum rivum, et per eumdem rivum usque ad flumen; castellum praeterea Passarani, cum Rocca, et cum omnibus suis pertinentiis; castrum Corcuruli, castrum Sancti Victorini, cum [Col. 0694A] omnibus suis pertinentiis; ecclesiam Sancti Petri de Massa positam in territorio Praenestino; castellum insuper Formelli cum omnibus pertinentiis suis; cellam Sancti Stephani cum castello suo, in territorio Sutrino, cum vineis, terris, silvis, hortis, molendinis, cum casalibus, et coloniis ad eam pertinentibus; castrum Sanctae Severae, cum ecclesiis, terris, vineis, silvis, hortis, canapinis, cum portu et piscariis in mare, et cum omnibus ad eam generaliter pertinentibus; cum castello praeterea Campaniani, casas, terras, vineas, et fundum unum in territorio Nepesino, et unam massam in Juliano; pariterque civitellam de colonis, et medietatem civitatis Stertilianae; Flagianum, Leprinianum, Morlupum, castrum Vaccaritiae et castrum Regianum, [Col. 0694B] cum omnibus pertinentiis eorum; casale quod vocatur Quintum, quod et Lubra nuncupatur, cum omnibus suis pertinentiis. Pariterque in campo Rotundo villam unam; et Massa quae vocatur Ulmetium; nec non monasterium Sancti Leonis situm sub clivo Scauri, in septem viis, cum omnibus pertinentiis suis; et ecclesiam Sancti Sergii et Bacchi positam in Suburra, cum omnibus suis pertinentiis; et ecclesiam Sancti Nicolai juxta formas cum bonis suis.

Ab omni praeterea jugo et ditione cujuscunque personae praelibatum monasterium liberum et solutum, nisi nostra, et apostolicae sedis istius auctoritate privilegii volumus permanere, ut videlicet nulli personae, nulli ecclesiae, excepto nostrae tantum [Col. 0694C] apostolicae sedi, quolibet modo in aliquibus subjacere cernatur. Et ideo omnem cujuslibet ecclesiae sacerdotem in praenominato monasterio, et in cunctis ecclesiis sibi pertinentibus, qualibet auctoritate, ditionem habere, praeter nostrae sedis apostolicae omnimodo prohibemus. Interdicimus etiam, ut nisi a rectore ejusdem monasterii quispiam fuerit invitatus, missarum solemnia ibidem nullomodo celebrare praesumat. Et ubicunque vel a quocunque episcopo, ejusdem loci fratres ordinari voluerint, altaria benedici, chrisma suscipere, liberam habeant facultatem. Decernimus etiam ut nullus episcopus quemquam monachorum vel clericorum, per diversa loca ejusdem coenobii constitutorum, audeat excommunicare, vel ad synodum [Col. 0694D] vocare, praeter tuam tuorumque successorum licentiam; seu ecclesias ad idem monasterium pertinentes interdicere. Obeunte te nunc ejusdem coenobii abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti regulam elegerint.

Praesentis itaque privilegii auctoritate concedimus et confirmamus saepe dicto venerabili monasterio quaecunque a beato papa Gregorio et ab aliis post eum praedecessoribus nostris sanctae recordationis Romanis pontificibus, Sylvestro, Marino, Lèone, Stephano, Alexandro concessa noscuntur, quaecunque [Col. 0695A] etiam hodie donatione regum, liberalitate principum, sive quorumlibet aliorum fidelium virorum oblationibus, praenominatum monasterium possidet; quaecunque etiam in futurum, Domino largiente, poterit adipisci, tam tibi, quam tuis inposterum successoribus concedimus et confirmamus.

Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis autem, quod non optamus, temerario ausu hoc nostrae apostolicae sedis statutum in quoquam temerare, vel infringere praesumpserit [Col. 0695B] et contradictor illius exstiterit in aliquo, auctoritate sanctae et individuae Trinitatis, et apostolorum principum Petri et Pauli, quorum licet indigni, dignatione tamen divina, vicibus fungimur, vinculo anathematis mancipatus, a regno Dei segregatus, diabolo et angelis ejus, nisi resipiscens satisfaciat, indissolubiliter aggregetur. Qui vero pro respectu observator ac defensor hujus confirmationis et concessionis exstiterit, potestate beatorum principum apostolorum Petri et Pauli, coelestis regni introitum et gratiam et gloriam a justo judice Domino Deo nostro, vitamque aeternam percipere mereatur, in saecula saeculorum. Amen, amen, amen.

  • Ego Anacletus Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • [Col. 0695C] Ego Petrus Portuensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Apostolorum ss.
  • Ego Desiderius presbyter cardinalis tituli Praxedis ss.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis S. martyris Susannae ss.
  • Ego Petrus presbyt. cardinalis tituli Sancti Marcelli ss.
  • Ego Comes presbyter cardinalis tit. Sanctae Sabinae ss.
  • Ego Lictefredus presbyter cardinalis tituli S. Vitalis ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. S. Balbinae [Col. 0695D] ss.
  • Ego Jonathas presbyter cardinalis tit. Calixti ss.
  • Ego Joannes presbyter cardinalis tit. Pastoris ss.
  • Ego Sylvius diaconus cardinalis tit. S. Luciae ss.
  • Ego Hermannus diaconus cardinalis S. Angeli ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis S. Mariae in Aquiro ss.

Datum Laterani per manum Saxonis sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et cancellarii, sexto Kal. Aprilis, indict. octava, Incarnationis [Col. 0696A] Dominicae anno 1130, pontificatus autem domni Anacleti secundi papae anno primo.

V. D[idacum] archiepiscopum Compostellanum hortatur ut in studio fideque erga B. Petrum perseveret, nuntiosque ad sese mittat. Memorat veterem ejus amicitiam cum beatae memoriae patre suo, Petro Leonis, gestam. (Anno 1130, April. 16.) [FLOREZ, España sagrada, XX, 512.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri D. Compostellano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Communem matrem sanctam Romanam Ecclesiam praecipuis semper studiis adjuvisti et praedecessoribus nostris in supremis semper necessitatibus [Col. 0696B] subvenire attentius procurasti. Unde dominus et nutritor noster sanctae recordationis papa Paschalis, et alii post eum Romani pontifices fraternitatem tuam prae caeteris dilexerunt, et praeclaris gratiarum actionibus adornarunt. Nos igitur et meritorum tuorum memores et veteris amicitiae, quam cum genitore meo bonae memoriae Petro Leonis specialiter habuisti, attentius recordantes, post apostolorum Petri et Pauli Ecclesiam personam tuam et commissam tibi B. Jacobi apostoli ecclesiam principalius diligere, et praestante Domino cupimus honorare. Tua itaque strenua sollicitudo more solito et nunc ad B. Petri servitium accingatur, et in praeterita dilectione ac fidei constantia [Col. 0696C] perseverans Romanam Ecclesiam amplius pro nobis diligere studeat, et propensius adjuvare. Porro ad fraternitatem tuam litteras misimus, actionem ordinis nostri et perpetrati a falsis fratribus scandali continentes. Rogamus ergo, ut coram omnibus qui in partibus tuis sunt publice legi facias, et ad partes alias dirigas transcribendas. Nuntios praeterea tuae fraternitatis usque ad nos dirigere nullatenus differas.

Datum Romae apud S. Petrum IV Idus April.

VI. Cluniacensibus scribit de studio erga monasterium eorum suo, ubi sese memorat vestem monachicam sumpsisse. Significat se, mortuo Honorio, in ecclesia B. Marci electum esse, et in aede S. Petri consecratum. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., Annal. ad an. 1130, n. XXXV.]

[Col. 0696D]

Conversionis meae primordia reducens ad animum, multum me Cluniacensi monasterio invenio debitorem, propterea quod in eo et monasticum habitum, et conversandi sumpsi, divinae potentiae gratia protegente, principium. Cui licet in omnibus quae mihi pleno charitatis ubere pia devotione impendit, aequa redhibitione nequeam respondere, me ipsum tamen ei, quod possum, fidelissima servitute substerno. Et ideo de statu nostro, seu de his quae penes nos, Dei nos respiciente clementia, prospere acta sunt vel aguntur, sanctae dilectioni vestrae dignum duximus, missis ad vos litteris, intimare. Decedente siquidem [Col. 0697A] de hac vita domino praedecessore nostro piae memoriae papa Honorio, cardinales Ecclesiae Romanae presbyteri, et diacones, et subdiacones, primicerius cum omni schola et ordinibus palatii, judices et scriniarii, et clerus omnis Romanus, expetente omni populo, cum honoratorum devotissimorum assensu, in titulo B. Marci me, licet indignum, in papam Anacletum unanimiter elegerunt, et electum in ecclesia B. Petri patroni nostri venerabilis frater noster Petrus Portuensis episcopus cum diversarum regionum episcopis celeberrime consecravit.

Verum quidam falsi fratres, filii Belial, filii pestilentiae, filii Agar, sapientiam quae de terra est, exquirentes (Baruch. III) , inebriati calice irae Dei omnipotentis, Dei dispositioni et constitutioni ecclesiasticae [Col. 0697B] ausu improbo visi sunt contraire. Quorum caput est Aimericus quondam cancellarius, avaritiae servus, histrionum et scurrarum delirus incentor, ecclesiarum exspoliator [ al. expilator], servorum Dei improbus exactor, alter Giezi, qui simoniis publicis et privatis lepram Naaman (IV Reg. V) , et maledictionem Dei haereditario est jure sortitus. Huic Joannes de Crema, homo miserabilis et vere Nicolaita, et inter biothanatos aliquando per papam Honorium et cardinales damnatus, promissionibus vanis inductus, alludit. De Petro cardinali Sanctae Anastasiae, quod thesauri Cluniacensis assuetis tergiversationibus insatiabilis exstitit praedo, et Gozelmo Sanctae Caeciliae, silere dignius diximus, quam de eis et de eorum turpissima servitute vobis scribere. Il Aimerici quadra [Col. 0697C] vivebant, et sicut celebre est apud nos, juramento astricti, iniquitatis suae caput per omnia sequuntur . De quibusdam pseudoepiscopis, quos factionis suae complices praedictus induxit, nullus nobis sermo, nulla nobis cura est, cum nihil ad eos de Romani pontificis electione pertineat. Porro, quia per Dei gratiam omnia nobis prospera sunt, nos in aliquo laedere non valent, maledicta congeminant. Latrant in nos canes impudentissimi, et ore vipereo detrahunt, et fetentem crapulam eructantes, in Dei Ecclesia de sua pessima conscientia multa ore foetidissimo evomunt. Posuerunt quippe juxta impiorum testimonium mendacium spem suam, obtenebratos habentes oculos, nescientes quod iniquitatem in excelso loquantur, et ponant in coelum os suum, ut lingua eorum transeat super [Col. 0697D] terram. Nec mirum si ab eis cum Dei Ecclesia blasphememur, cum patrem familias Dominum Beelzebub vocarunt patres eorum (Matth. X) .

Quocirca, fratres in Christo charissimi, paterno vos alloquio salutantes, dilectionem vestram in Domino commonemus ut eorum praestigia, si forte vobis arriserint, devitantes, Romanae Ecclesiae unitatem constantissime teneatis. Hinc fratres illi, de quibus scripsimus, quod Dei Ecclesiam scindere, et altare anathematis vel maledictionis titulum sunt fabricare moliti, sancti Spiritus et proprio sunt judicio condemnati. Convenientibus namque fratribus nostris cum omni clero Romano, cum terque quaterque [Col. 0698A] vocati, aut rationem ponere, aut satisfacere contempsissent, ab Ecclesiae gremio digno sunt anathemate resecati. Tradidimus eos Satanae, ut discant non blasphemare. Illorum versutias et praestigiosa figmenta quia longum est scribere, latori praesentium Gregorio, sedis nostrae diacono cardinali, commisimus indaganda. Rogamus itaque sanctitatem vestram ut illam quam circa me dilectionem in minoris ordinis administratione visi estis exhibere, nunc in apostolicae sedis regimine constituto subtrahere non debeatis. Considerans siquidem infirmitatem meam ad apostolicae sedis culmen non posse sufficere, onus hoc declinare malueram, ne in pastorali regimine imparis administrationis actione succumberem. Sed quia contraire non est disponentis Dei arbitrio, obedienter [Col. 0698B] secutus sum quod misericors de me Omnipotentis manus voluerit operari. Domini et principes nostri Petrus et Paulus, quibus in loco sancto assidue deservitis, vobis pro nobis orantibus gaudia aeternae felicitatis obtineant.

Datum Romae apud S. Petrum Kal. Maii.

VII. [ Girardo episcopo Engolismensi] apostolicae sedi legationem in Aquitaniae partibus concedit. Gregorium cardinalem commendat. Negotium ei dat ut concilium convocet. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., Annal. ad an. 1130, n. XLII.]

[Col. 0698C] Pro tua probitate, quam sancta mater Romana Ecclesia longo jam tempore expertam habuit, et tanquam charissimum suum praecipuum filium dilexit, et specialius honoravit, dominus quidem et nutritor noster papa Paschalis, et alii post eum Romani pontifices ob insignia virtutum tuarum suas tibi commiserunt vices in Aquitaniae partibus peragendas. Nos igitur dilectionis praeteritae ac sollicitudinis memores, quibus semper matrem tuam Romanam Ecclesiam dilexisti, et propensius audivisti, legationem apostolicae sedis liberalitate a praedecessoribus nostris, tibi concessam, nos quoque concedimus: et sicut illorum habuisse cognosceris, ita et nostras habere te vices deinceps volumus, et gratis, plenoque charitatis intuitu confirmamus. Ad hujus autem nostrae [Col. 0698D] concessionis firmamentum dilectum filium nostrum Gregorium diaconem cardinalem misimus, quem in partibus illis aliquantisper volumus conversari. Tuae itaque fraternitati mandamus, ut cum eodem filio nostro concilium studeat convocare, in quo, charitate media confidentes, communicato fratrum consilio sanctique Spiritus gratia cooperante, corrigenda corrigat, et quae confirmatione digna sunt confirmet. Per ipsum etiam de promotione nostra seu de scandalo quod in Romana Ecclesia factum audisti, te reddimus certiorem; quatenus dilectio tua et mendacium omne respuere, et veritatis testimonio indubitanter valeat adhaerere.

[Col. 0699A] Datum Romae apud Sanctum Petrum Kal. Maii .

VIII. Episcopis quibusdam commendat Gregorium diaconum cardinalem, in partes Aquitaniae a sese missum. Hortatur ut Girardo Engolismensi praestent reverentiam, cui se scribit de celebrando concilio mandasse. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XLI.]

Diuturna praedecessorum nostrorum consuetudo, et negotia nuper emergentia nos compellunt ut legatum ex latere nostro ad vos dirigere debeamus, dilectumque filium nostrum Gregorium cardinalem diaconum in partes Aquitaniae mittentes, ut solita eum pietate pro beati Petri, et nostra reverentia [Col. 0699B] benigne suscipiatis, eique quo ordine nos Dominus apostolicae sedi praeesse voluit, ac de scandalo, quod a paucissimis in Romana Ecclesia factum audistis, aures vestras sine haesitatione praebeatis. Ejusdem nimirum fidem sacrosancta Romana Ecclesia probatam habet, neque aliud vobis enarrabit, praeter id quod veritas docet. Praeterea universitati vestrae significamus quod pro morum honestate, prudentiaeque efficacia, sicut beatae recordationis papa Paschalis nutritor noster, et post eum alii antecessores nostri Romani pontifices fecerunt, venerabilem fratrem nostrum Gerardum Engolismensem episcopum per vestras provincias ei cooperante apostolicae sedis liberalitate in partem sollicitudinis vestrae vocavimus. [Col. 0699C] Per praesentia igitur vobis scripta mandamus, ut eidem fratri nostro, tanquam apostolicae sedis legato debitam curetis reverentiam exhibere. Nos enim ei et dilecto filio nostro dedimus in mandatis, ut convocato fratrum collegio, sanctique Spiritus gratia invocata corrigenda corrigant, et quae digna fuerint confirmatione corroborent.

Datum Romae apud Sanctum Petrum, Kal. Maii.

IX. «Nobilem prudentiam» cujusdam ad memoriam excitat amicitiae cum beatae memoriae patre suo gestae. Exponit de pontificatu ad sese delato, etc. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid. n. XIII.]

Veteris amiticiae memores, et ejus praecipue quae [Col. 0699D] inter te et bonae mem. patrem meum longo tempore stabili firmitate duravit, dignum duximus nobilem prudentiam tuam sedis apostolicae litteris visitare, et mutuae affectionis foedera dignis allegationibus innovare. Quamobrem quanto te arctius charitatis brachiis cupimus amplexari, tanto diligentius de statu Romanae Ecclesiae, seu de his quae penes nos sunt acta, litterarum nostrarum serie dilectioni tuae intimare curavimus. Obeunte siquidem piae memoriae papa Honorio, fratres nostri cardinales presbyteri et diacones cum omni clero Romano, expetente populo, et indefessis vocibus insistente, consentientibus, [Col. 0700A] etiam, juxta tenorem canonum, honoratis devotis animis et affectione unanimi invitum me et viribus imparem concorditer elegerunt, electumque postea frater noster Petrus Portuensis, convenientibus diversarum regionum episcopis, ad altare beati Petri, sub oculis omnium, in Romanum pontificem celeberrime consecravit.

Verum quidam de fratribus loco et tempore novitii et paucissimi numero, quorumdam perfidorum blandis astutiis suffocati, altare aliud erigere, et anathema Hierico in sanctuarium Dei introducere, et simulacrum Phegor de inauribus mulierum insipientium sunt in tenebris fabricare conati. Sed Deus omnipotens, qui consilium Achitophel infatuavit, eorum prava consilia modo destruxit mirabili. De [Col. 0700B] domo namque Leonis Fraiapani [ al. Frangipanis, et sic alibi ], cujus potissimum viribus videbantur inniti, nocturno tempore fugientes, se trans Tiberim contulerunt, et ibi quasi quodam carcere latitantes, praesumptionis suae ignominiam crebris doloribus flebiliter experiuntur.

Sane clerus omnis Romanus individua nobis charitate cohaeret. Praefectus Urbis Leo Fraiapanis cum filio et Cencio Fraiapane, et nobiles omnes, et plebs omnis Romana consuetam nobis fidelitatem fecerunt. Nos quoque quae officii nostri sunt, in Urbe, intus et extra libere exercemus: ordinationes cardinalium fecimus, et episcopos, largiente Deo, consecravimus. Rogamus itaque nobilitatem tuam, ut sicut de te spem firmissimam possidemus, pro Romana Ecclesia [Col. 0700C] consueta debeas instantia laborare, et dilectionis tuae insignia manifestis nos facias effectibus experiri. Haec enim agens et Romanam Ecclesiam semper obnoxiam, et nos tibi de caetero facies debitores. Nec te, charissime, Haimerici quondam cancellarii, praedonis improbi, simoniae servi, seu Joannis de Crema, hominis turpissimi et incircumcisi, et vere Nicolaitae, monstruosa mendacia moveant; nec fidei tuae murum eorum vaniloquia, aut venenosa mendacia penetrent, qui velut Cain a facie Domini (Gen. IV) fugientes maledicti a terra, fratricidii signum meretricia coguntur fronte gestare.

Datum Romae apud S. Petrum Kal. Maii.

X. [ Ludovico Francorum regi] legatum suum, Ottonem episcopum Tudertinum commendat. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XXVII.]

[Col. 0700D]

Jamdudum voluntatis nostrae ac desiderii fuit, ut desiderabilem nobis personam tuam, et totam Gallicanam Ecclesiam tali visitaremus legato, qui Dei et Ecclesiae honorem atque salutem tuam nosset et posset strenue ac fideliter operari. Caeterum nobis erga plurima occupatis, desiderium nostrum hucusque dilatum est. Sane opportunitate habita, quod pro tempore intermisisse conspicimus, ipso jam debito [Col. 0701A] compellente perficere non moramur. Multam enim de tua nobili et experta dilectionis constantia fiduciam possidemus, qua personam nostram a puero dilexisti, et dulcedinis tuae affectione benevola educasti, ut more solito et communem matrem Romanam Ecclesiam honore debito venereris, et nos ipsos personaliter die lectionis tuae affluentia prosequaris. Eapropter charissimum fratrem nostrum Ottonem Tudertinum episcopum, unum videlicet ex praecipuis Ecclesiae membris, virum utique honestum et religiosum, et domini praedecessoris nostri sanctae memoriae Paschalis papae plantarium ad tuam usque praesentiam a nostro latere delegamus, qui te de statu nostro faciat certiorem, et in diversis regni tui partibus, quae correctione seu confirmatione digna fuerint, [Col. 0701B] vice nostra corrigat et confirmet.

Praesentibus igitur litteris nobilitatem tuam rogamus, ut eum et reverenter suscipere, et tanquam nostras praeferentem vices studeas honorare. Nobis enim, quidquid obedientiae, quidquid ei honoris exhibueris, ascribemus. Nos profecto plenius te benevolentiae nostrae brachiis amplexamur, et tuum tuique filii gloriosi regis Philippi honorem, praestante Domino, cupimus efficaciter exaltare. Porro de promotione, per fratres nostros cardinales et episcopos suffraganeos Romanae Ecclesiae celebrata, de cleri et populi nobiscum unanimitate, seu etiam scandalo, a paucis pseudofratribus celebrato, eidem legato nostro injunximus, tibi et regno tuo plenius intimare. [Col. 0701C] Rogamus ergo ut pro Ecclesia Dei murum te validissimum opponas, et aures tuas ab illorum mendaciis seu detractionibus omnino avertas, quatenus inter reliquos Christianae gentis principes, praecipuum te Catholicae fidei defensorem, sicut semper, ita et nunc tota nobiscum Ecclesia recognoscat. Charissimam filiam B. Petri, dominam reginam, benedictione apostolica salutamus. Omnipotens Dominus apostolorum suorum Petri et Pauli meritis personam potestatemque vestram custodiat, et per temporalem administrationem aeterni vobis regni participium largiatur.

Datum Romae apud S. Petrum Kal. Maii.

XI. [ Philippo Ludovici Francorum regis filio] Ottonem legatum suum commendat. Rogat ne inimicorum suorum mendaciis aures praebeat. (Anno 1130.) [BARON., ibid., n. XXIX.]

[Col. 0701D]

Nobilium factorum tuorum memoria, et antiquarum amicitiarum gratia invitamur, ut desiderabilem nobis personae tuae praesentiam inviseremus legato, qui Dei et Ecclesiae honorem, atque salutem tuam noverit strenue et fideliter operari. Proinde charissimum fratrem nostrum Ottonem Tudertinum episcopum ex nostro ad te latere delegamus, unum videlicet ex praecipuis Romanae Ecclesiae membris, virum utique sapientem et religiosum, domini et praedecessoris nostri sanctae memoriae Paschalis papae plantarium, qui te ipsum, et fratres nostros et filios [Col. 0702A] visitet, et quo ordine nos Dominus ad honoris hujus officium promoveri voluerit (quae nobis etiam per Dei gratiam prospere successerunt), viva voce vobis valeat nuntiare; praeterea si qua in partibus illis corrigenda vel confirmanda fuerint, sancto cooperante Spiritu, vice nostra corrigat et confirmet. Praesentibus igitur litteris nobilitatem tuam rogamus, ut eum reverenter suscipere, et tanquam nostras, imo beati Petri vices praeferentem studeas honorare. Caeterum quorumdam pseudofratrum maliloquia et mendosa figmenta dilectionis tuae constantiam non dimoveant: nam detecta eorum mendacia per legatum nostrum tibi et regno tuo amplius nota fient. Ad haec plurima liberalitatis obsequia, et praedecessoribus nostris exhibita, et nobis ipsis personaliter impensa [Col. 0702B] e memoria nostra non possunt, nec debent excidere: pro quibus praestante Deo, cupimus aequa tibi et honori tuo vicissitudine respondere. Rogamus itaque ut sicut semper, ita et nunc in B. Petri servitio et amore nostro attentius perseveres, quatenus juxta laudabilem benevolentiae tuae morem te inter reliquos reges et principes praecipuum adjutorem nos et nobiscum tota Ecclesia, sentiamus.

Datum Romae apud S. Petrum.

XII. Episcopis quibusdam commendat Ottonem legatum suum. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XXX.]

Dudum desiderii nostri fuerat, idoneum ad vos a [Col. 0702C] latere nostro nuntium destinare; caeterum nobis ergo plurima occupatis, desiderium nostrum hucusque dilatum est. Sane opportunitate habita, unum ex praecipuis Romanae Ecclesiae membris, charissimum videlicet et venerabilem fratrem nostrum Ottonem, Tudertinum episcopum, ad partes vestras duximus delegandum, qui vos ex parte nostra plenius visitet, et de statu nostro faciat certiores; si quae etiam inter vos fuerint pertractanda negotia, sancto cooperante Spiritu, una nobiscum vice nostra pertractet. Praesentibus igitur litteris universitatem vestram rogamus, ut eum reverenter suscipere, eique tanquam vicario nostro studeatis assistere et obedire. Hortamur etiam, ne laudabilem fidei vestrae constantiam quorumdam maliloquia et praestigiosa figmenta perturbent, [Col. 0702D] qui utique post concupiscentias suas euntes, altare aliud in Ecclesia Dei erigere, atque in occultis tenebris idolum cruentis manibus fabricare praesumpserunt. Quod enim, disponente Deo, circa promotionem nostram factum audistis, non in angulo, vel latibulo, sed in luce et in manifesto, ab universo Urbis clero et populo, ex deliberato fratrum consilio, ex communi assensu, et unanimi desiderio celebratum esse noveritis. Nos per Dei gratiam in tota Urbe intus et extra, quae nostri officii sunt, libertate plenaria operamur. Quae minus litteris continentur, eidem legato nostro injunximus verbo et scripto plenius referenda. Omnipotens Dominus sua vos benedictione circumtegat, et suo faciat amore ferventes.

[Col. 0703A] Datum Romae apud S. Petrum Kal. Maii.

XIII. Episcopis quibusdam Ottonem, episcopum Tudertinum, legatum suum commendat. Ad fidem hortatur. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XLII.

Et apostolicae sedis auctoritas, et emergentium causarum necessitas nos compellunt, ut fratres nostros circumquaque positos et litteris crebrioribus, et missis a latere nostro nuntiis visitemus: praecipue vero Gallicanam Ecclesiam nostra duximus visitatione dignissimam, quae inter reliquas Christianitatis Ecclesias nullis unquam cessit erroribus, nulla prorsus potuit schismaticae pravitatis infamia maculari: semper in plena Dei constantia perseverans, Romanae [Col. 0703B] Ecclesiae pacem unitatemque tenere, eamque semper studuit magnis obsequiorum exhibitionibus exaltare. Eapropter unum ex praecipuis Romanae Ecclesiae membris, charissimum videlicet fratrem Ottonem, Tudertinum episcopum in partem nostrae sollicitudinis assistentes [ f. asciscentes], ad vos duximus delegandum, virum utique sapientem. . . . . et religiosum, atque ab ineunte aetate in Romana Ecclesia eruditum: qui Ecclesiam vestram et vos ipsos ex parte nostra visitet, clerum et populum benedicat vosque plenius de his, quae nobis per Dei gratiam prospere successerunt, faciat certiores. Cui etiam dedimus in mandatis ut in partibus vestris concilia celebrare, ac si qua emerserint negotia, [Col. 0703C] una vobiscum debeat, justitia mediante, terminare. Rogamus itaque fraternitatem vestram, ut eum reverenter suscipere, et tanquam vicario nostro studeatis assistere et obedire. Nec fidei vestrae constantiam quorumdam maliloquia vel praestigiosa figmenta perturbent, qui post concupiscentias suas euntes, altare aliud in Ecclesia Dei erigere, et in tenebris idolum fabricare cruentis manibus praesumpserunt. Quod enim circa nos, Domino disponente, factum audistis, non in angulo, vel in latibulo, sed in luce et in manifesto, ex deliberato fratrum consilio, ab universo Urbis clero et in populo celebratum esse noveritis. Nos per Dei gratiam quae nostri officii sunt, in tota Urbe, intus et extra, libertate plenaria operamur. Quae minus litteris continentur, idem legatus [Col. 0703D] noster dilectioni vestrae plenius enarrabit. Omnipotens Deus sua vos benedictione circumtegat, suoque semper faciat amore ferventes.

Datum apud Sanctum Petrum Kal. Maii.

XIV. Episcopo cuidam commendat Ottonem, legatum suum. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XXXI.]

Quantam de probitatis tuae solertia fiduciam habemus, quantum te amplioribus benevolentiae nostrae brachiis amplexemur, ipse nosti. Promotionis nostrae ordinem jam te credimus accepisse; atque nunc poteris quae nobis prospera largitus sit Dominus, indagare.

[Col. 0704A] Legatum siquidem nostrum, venerabilem fratrem Ottonem, Tudertinum episcopum, unum videlicet ex praecipuis Romanae Ecclesiae membris, ad Galliarum partes dirigimus, qui charissimum et gloriosum filium nostrum regem, et te ipsum, atque alios fratres nostros et filios visitet; et de statu nostro faciat certiores. Si quae etiam in partibus istis corrigenda vel confirmanda fuerint, sancto cooperante Spiritu, vice nostra corriget et confirmet. Ipsum igitur tuae dilectioni committimus, tuae potissimum experientiae commendamus, rogantes ut eum pro beati Petri reverentia, et dilectione nostra, in omnibus quae oportere cognoveris, adjuves et sustentes. Nec solum ei officiose assistas, sed et causae nostrae curam ipse suscipiens, laboriosum pro nobis sollicitudinis [Col. 0704B] onus collo tuo imponere non graveris, sciens quia nos tuae charitatis obsequiis nunquam experieris ingratos. Obtemperantem monitis nostris fraternitatem tuam Dominus conservare dignetur incolumem.

Data apud Beatum Petrum Kal. Maii.

XV. Ad episcopum quemdam.—Excusat se quod tardius ad eum litteras mittat. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XXXIV.]

Quod tibi de statu nostro et Romanae Ecclesiae tardius scripsimus, frater charissime, ne mireris, quoniam et nos gravis de suscepti inopinata cura regiminis molestia occupavit. In tanta bestiarum [Col. 0704C] frementium silva diversis fluctibus pressi, asperis sumus ventorum turbinibus agitati. Tanta quippe cogitationum me onera deprimunt, tantum causarum flagris illidor, tantis tumultuosae vitae tempestatibus affligor, ut mens mea nullatenus ad superna se erigat, et ego recte clamare compellar: «Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me (Psal. LXVIII) .» Considero namque qui sum, et infirmitatem meam plane considerans, ad apostolicae sedis culmen propriis meritis non posse pertingere: onus hoc malui declinare, ne in pastorali regimine imparis administrationis actionibus succumberem. Sed quia Dei disponentis arbitrio contraire non est, obedienter secutus sum, quod misericors de me Omnipotentis [Col. 0704D] manus voluerit operari. Cum ergo Ecclesiae consuetudo posceret, et beatitudinis tuae dilectio nos incitaret, curavimus non solum scriptis fraternitati tuae charitatis et amicitiae vota persolvere, sed etiam de promotione nostra, quod desiderabile tibi fuisse credimus, per latorem praesentium venerabilem fratrem nostrum Ottonem Tudertinum episcopum, a domino sancto praedecessore nostro Paschali papa ordinatum, indicare. Ipse quidem et de his quae apud nos acta sunt, seu de statu Urbis et Ecclesiae, quanto plenius novit, tanto experientiae tuae poterit verius enarrare. Sane de electione nostra, quae a fratribus nostris cardinalibus, presbyteris, diaconibus et subdiaconibus quoque, et primicerio, et omni schola palatii ac cuncto clero Romano, expetente omni populo, [Col. 0705A] consentientibus juxta tenorem canonum honoratis, est unanimi voto et concordi moderatione peracta, ad notitiam tuam multorum relationibus pervenisse jam credimus. Qualiter autem consecratio nostra per venerabilem fratrem Petrum Portuensem episcopum cum diversarum regionum episcopis ad altare beati Petri sit solemniter celebrata; quomodo etiam per viam sacram, phrygio capiti nostro, praedecessorum nostrorum more, imposito, ad Lateranense palatium venerimus, forsitan non ignoras. Quocirca de suavissimae beatitudinis tuae fide et constantia impensius praesumentes, te impensius exoramus, ut piis precum tuarum suffragiis apud omnipotentem Deum nobis concurrere, et pro Romana debeas Ecclesia consueta instantia vigilare. Qualiter autem [Col. 0705B] debeamus de fraternitatis tuae charitate praesumere, ex mentis nostrae, quam circa te habemus, qualitate colligimus. Nec te aliter personam nostram, et apostolicam sedem diligere, quam ipsi vos diligimus, arbitramur.

Datum Romae apud S. Petrum Kal. Maii.

XVI. [ Principem quemdam Gallicanum] ad suam causam perducere studet. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XXXIII.]

Nobilis memoriae antecessores tui, sicut viri sapientes, et consilio providi, S. R. E. honorare, et pro collata a Domino potestate propensius exaltare curarunt, et sicut nos ipsi vidimus et testamur, [Col. 0705C] praedecessoribus nostris nobili devotione servierunt. Inde est quod sedes apostolica inter reliquos Galliarum principes ampliori est eos gratia amplexata. Et ideo dilectionem tuam paternis alloquiis visitantes, prudentiam tuam litterarum praesentium serie attentius adhortamur, ut nobilium praedecessorum nobilis successor Romanae Ecclesiae individua semper charitate cohaereas, nec ab ejus unquam unitate declines. Cui profecto si indefessa fueris devotione prudenter innixus, tuta poteris, praestante Deo, stabilitate regnare. Nos quidem de nobilitate et fidei tuae [fidei tuae immobilitate et] constantia plurimum praesumentes, personam tuam dignis titulis honorare, et honorem tuum paternae dilectionis affectu omnimodis decrevimus ampliare. De promotione vero nostra, [Col. 0705D] seu de his quae apud nos acta sunt, venerabilis frater noster praesentium lator Otto Tudertinus episcopus, legatus noster, quem ad partes vestras pro variis negotiis delegamus, dilectionem tuam faciet certiorem. Ipsum igitur egregiae probitati tuae attentius commendantes, rogamus, ut pro amore beati Petri et nostri solita ei liberalitate concurrere, et tuis eum debeas solatiis confovere: quatenus et injunctum sibi mandatum, cooperante Deo, per industriae tuae solitum efficaciter exsequi valeat, et tuam nos in eo valeamus diligentiam experiri.

Datum Romae apud S. Petrum Kal. Maii.

XVII. Episcopo Drivastino se pontificem creatum nuntiat. Ad Constantinopolitanum imperatorem legatum a se missum significat. (Anno 1130, Maii 1.) [BARON., ibid., n. XLVII.]

[Col. 0706A]

Suscepti officii ratio nos hortatur ut ordinationis nostrae primordia et his qui prope et his qui longe sunt fratribus intimemus. Noverit itaque fraternitas tua quoniam, defuncto antecessore nostro papa Honorio, fratres nostri cardinales S. R. E. presbyteri et diacones cum universo Urbis clero et populo, communi voto et desiderio ad summum nos pontificatus apicem elegerunt, et electum fratres nostri episcopi Romanae Ecclesiae suffraganei ad sanctissimum [Col. 0706B] B. apostoli Petri corpus celeberrime consecrarunt. Caeterum labores tui et persecutiones, quae tibi a barbaris inferuntur, quemadmodum graves sunt, utpote qui et communi charitatis debito, et apostolicae sedis administratione compellimur , ut fratrum omnium passionibus compati, et eorum afflictionibus attentius subvenire debeamus. Dolemus autem, quia haec quae pateris, nobis ante hos dies cognita non fecisti, sicut [ f. nam si] ea maturius audissemus, per legatum nostrum, quem ad charissimum filium nostrum imperatorem direximus, pro quiete et subventione libentius scripsissemus. Hortamur autem dilectionem tuam, ut patienter omnia sufferas, in patientia tua illatas tibi oppressiones aequanimiter toleres, quatenus beatitudinem illam percipere merearis, [Col. 0706C] quam patientibus persecutionem propter justitiam Dominus pollicetur. Nec unquam persecutio quaelibet vel oppressio adeo te perturbet, ut sponsam tuam, Drivestinam videlicet Ecclesiam deseras, aut ab antiqua Patrum lege ac traditione aliquo modo recedas. Nos autem fraternitati tuae non deerimus, quando debita et opportuna tibi tuaeque Ecclesiae subsidia impendamus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum Kal. Maii,

XVIII. [ Lotharium regem] dolet ad suas litteras per [Adelbertum] archiepiscopum Bremensem missas non respondisse nec nuntios misisse. (Anno 1130, Maii 15.) [BARON., ibid., n. XIX.]

[Col. 0706D] In ipso nostrae promotionis exordio per venerabilem fratrem nostrum Bremensem archiepiscopum serenitati tuae litteras misimus, tam de statu Romanae Ecclesiae, quam de his quae circa nos acta fuerant, expressius continentes. Sed nos adhuc nulla clementiae tuae rescripta meruimus, nec inter multiplices curas, quibus in sedis apostolicae moderatione constituti comprimimur, nuntioram tuorum solatio allevari. Nos quidem personam tuam, in minoris ordinis administratione constituti, pro mira tuarum opinione virtutum ample dileximus, et suscepti regni genium pro nostro tunc posse confovimus. Unde [Col. 0707A] procul dubio experientia vestra cognoscat, voti nostri esse, ut quanto magis sedes apostolica regni pietate fulcitur, tanto amplius honorem tuum et regnum strictis debeamus brachiis amplexari. Vicissim enim sibi et regalis potestas, et sacra Romana auctoritas mutua debent inter se diligentia respondere. Sane tunc tuta erit conditio subjectorum, si regnum et Ecclesia, diebus tuis, alterutro titulo compassionis arriserint, et ad culmen imperii regni tui moderatio latius extendetur, si ea de re Dei gratiam pia fueris devotione sortitus.

Porro ut votis tuis satisfacere videamur, quae circa nos sunt, tuae volumus industriae fieri notiora. Nos Dei gratia et apostolorum suorum Petri et Pauli meritis bene et prospere sumus, quae officii nostri [Col. 0707B] sunt, intus et extra plana libertate disposuimus in pace sunt omnia quae possidemus. Fratres nostri cardinales et episcopi, et clerus omnis Romanus individua nobis charitate cohaerent. Viri illustres, Leo Fraiapanis, Hugo praefectus Urbis, et frater ejus filius Leonis Fraiapanis, et Cencius frater ejus, Stephanus de Petro, Stephanus de Thebaldo, filii Henrici de S. Eustachio, nobiles omnes, et plebs omnis Romana, capitanei et comites qui extra sunt, fidelitatem nobis debitam juraverunt, basilicam Beati Petri, Lateranense palatium, et reliquas munitiones Urbis quiete et pacifice detinemus: Conradum regni invasorem, licet ejus nomen nobis pro minimo fuerit, in Coena Domini, Laterani in basilica Salvatoris, sub oculis Ecclesiae, quae frequens ea die de diversis [Col. 0707C] partibus mundi convenerat, in conspectu etiam omnium terrae suae, solemniter excommunicavimus.

Rogamus itaque nobilem prudentiam vestram, et in Domino commonemus, ut sicut de te spem bonam et firmam possidemus, nostris debeat successibus congaudere, et tam pro nobis, quam pro omni Ecclesia Romana regalem ac piam sollicitudinem gerere, et efficacem nobis diligentiam exhibere. Nec vos quorumdam venenatorum vaniloquia prava conturbent, qui totam Dei Ecclesiam venenare cupientes, dum taxationes pristinas et consueta mercimonia in sanctuario Domini exercere statuebant, testaceum idolum cruentis in manibus plasmare conati sunt; quod lapis ille angularis de Domini monte [Col. 0707D] descendens (Ephes. II) , dura impressione comminuit. Incolumem te et nostri memorem pia Dei dextera a malis omnibus tueatur.

Datum Romae apud S. Petrum in diebus [Idibus] Maii.

XIX. Ad Richinzam reginam.—Ejus virtutem extollit laudibus eamque hortatur ut Lotharii regis in Ecclesiam Romanam studium confirmet. (Anno 1130, Maii 15.) [BARON., ibid., n. XXII.]

Auditum habemus, charissima in Domino filia, quod vere Christiana sanctitate refulgeas, quod ecclesias diligas, quod servos Dei piis ubique solatiis [Col. 0708A] foveas: nec minoribus es profecto praeconiis attollenda, quod totius regni regimen censura justitiae de tua potissimum dicitur moderatione pendere. Quae de beatitudine tua, illustrissima filia, audivimus, incunctanter et credimus; et haec et alia plura de te nobis bona saepius nuntiata laetificant, et omnipotentem Deum assiduis precibus exoramus, ut incoepta sanctitatis opera, apostolorum Petri et Pauli meritis, pio et meliori te faciat fine concludere. Hortamur itaque nobilem prudentiam tuam, et in Domino commonemus, ut inter regni curas, et saecularium negotiorum sollicitudines, et saeculi glorias cor tuum semper ad Dominum habeas, et te quandoque cogites morituram: non de piis operibus mundi laudes affectes, ne dum hominibus foris placere [Col. 0708B] delectat, Dei intus oculis possis displicere. Virum tuum charissimum filium nostrum Lotharium Christianissimum regem sedulis suggestionibus adhortare, ut sic terreno regno humana potestate praesideat, quatenus ipsum qui supra nos est, per quem reges regnant, et principes justa decernunt (Prov. VIII) , qui transfert regna cum vult, qui facit reges inglorios, et accingit fune renes eorum, caute semper et diligenter attendat. Et licet ipse Romanam Ecclesiam, ut certum habemus, plenis brachiis amplexetur, dilectionem tamen ejus et affectum circa sedem apostolicam, et nos, qui eam ex longo tempore dileximus, per tuam potius optamus industriam propagari. Porro nos personam ejus propensiori charitate diligimus, [Col. 0708C] et honorem suum, largiente Domino, cupimus conservare, et diligentius et efficaciter ampliare. Quia igitur peccatis meis exigentibus Ecclesiae regimen sum subire coactus, apostolatus onus cogor in amaritudine animae meae portare, sanctorum virorum solatiis egeo, ut orationum suarum instantia mihi semper Deum propitium faciant, et gratiam ejus in omnibus ubique opportunitatibus augeant. Et ideo te plurimum deprecamur, ut et Deum debeas pro nobis obnixius exorare, et auxiliis et piis consiliis tuis nos crebrius allevare. Vitam et annos tuos omnipotens Dominus apostolorum suorum Petri et Pauli meritis in bonis operibus augeat, et post vitae hujus cursum vitam tibi largiatur aeternam.

Datum Romae apud S. Petrum in diebus [Idibus] [Col. 0708D] Maii.

XIX bis. Ad quemdam episcopum.—Significat se hominium a Romanis excepisse, ac de abbate Farfensi tanquam de adversario queritur. (Anno 1130, Maii 15.) [MARTENE, Ampl. Collect., I, 698, ex cod. Casin.]

In promotionis nostrae principiis universitati vestrae litteras misimus, in quibus super his quae tunc de nobis Romana Ecclesia fecerat, plenius vobis intimare curavimus; sed post consecrationem nostram, quae per Dei gratiam ad altare beati Petri est solemniter celebrata, multa nobis prospera, multa commoda successere, dignum duximus iteratis [Col. 0709A] vos litteris visitare, et de his quae circa nos sunt fraternitatem tuam reddere certiorem. Nos siquidem, largiente Domino, sani et prosperi sumus, et Catholicae Ecclesiae hostibus dignis redargutionibus confutatis, quae ad nostrum videntur officium pertinere, ubique in Urbe, intus et extra, efficaciter operamur. Fratres nostri cardinales et clerus Romanus individua sunt nobis charitate conjuncti. Leo Frajapane cum filio et Centius frater ejus viri clarissimi, praefectus et omnes nobiles, et cuncta plebs hominium nobis fidelitatemque fecerunt. Proinde si quae ad vos schismaticorum deliramenta pervenerint, si eorum aniles fabulae et mendacia fraudulenta quorumlibet assertione illuserint, instanti solertia confutate, non respicientes in vanitates [Col. 0709B] et insanias falsas, et nolite communicare juxta Apostolum operibus infructuosis, magis autem redarguite. Quae enim in occulto aguntur, turpe est et dicere. Hi sunt, qui, sicut propheta testatur, in mercede aliena quasi divinabant, et nostri miserint in haec ora eorum, quippiam sanctificant super eos bellum. Sane altare contra altare in Dei Ecclesia canonica sunt rhomphaea desecati. Hoc idem et de abbate Farfensi noveritis factum, qui post mortem beatae memoriae papae Honorii, contempto juramento quod Romanae Ecclesiae fecerat, beati Petri regalia impudenti temeritate invasit, et nunc Dei Ecclesiam persequi, et in quibus potest juvatus furia infestare non cessat. Retrusus tamen, et Ecclesiae funda percussus, et excommunicationis sententia [Col. 0709C] condemnatus, iniquitatis suae complices jam habere non potest. Mandamus itaque fraternitati vestrae, et in Domino commonemus, ut in beati Petri fidelitate et nostra constantissime persistentes, praedictum Farfensem abbatem Antichristi plantam, ut cruentam bestiam omnimodis insequi sollicitius procuretis, et cornua quibus Romanam Ecclesiam ventilat, in bipenni et ascia succidatis.

Datum Romae apud Sanctum Petrum Idibus Maii.

XX. Norberto archiepiscopo Magdeburgensi praecipit ut quae archidiacono injuste abstulerit, restituat et «proximis B. Martini octavis» (18 Nov.) ad sese accedat. (Anno 1130, Maii 18.) [BARON., Annal. ad an. 1131, n. VI.]

[Col. 0709D]

Lator praesentium Atticus, Ecclesiae tuae archidiaconus, ad apostolorum limina veniens, a fraternitate tua se vehementius praegravatum in nostra et fratrum praesentia intimavit. Retulit siquidem te de proditione ipsum coram fratribus impetisse, seque negasse; et tibi canonice satisfactum in capitulo respondisse. Cum igitur statuta die ad agendum pro eadem causa in tuam et capituli praesentiam devenisset teque accusatorem simul et judicem (quod [Col. 0710A] omnino rationi et justitiae adversatur) apertius intelligeret, sedem apostolicam appellavit, et terminum, quo sibi coram pontifice Romano justitiam faceret, nominavit. Post hanc autem appellationem, sicut ipse asserit, accepta occasione de obitu praedecessoris nostri bonae memoriae papae Honorii, eum ad nos, sicut obtulerat, venientem, beneficiis suis ecclesiasticis et aliis rebus exspoliasti. Perpendat ergo fraternitatis tuae prudentia, quam grave quamque inconveniens sit, ut illud sedi apostolicae privilegium coneris auferre, quod ex divino munere atque antiqua sanctorum Patrum traditione usque nunc per Dei gratiam meruit obtinere, et per apostolorum principis merita B. Petri pro quo ne ejus deficiat fides, ipse Christus oravit, usque ad finem inviolabiliter [Col. 0710B] obtinebit. Eapropter fraternitati tuae mandamus, et apostolicae sedis auctoritate praecipimus, ut eidem archidiacono quae abstulisti cum integritate restituas, et quiete deinceps omnia tenere permittas: proximis autem B. Martini octavis nostro te conspectui repraesentes, plenam de eo justitiam in nostra et fratrum praesentia recepturus. Per praesentia etiam tibi scripta mandamus (quemadmodum antecessor noster beatae recordationis tibi mandavit) ut filios nostros ecclesiae Magdeburgensis canonicos ad nos venire volentes prohibere ulterius non praesumas, si B. Petri gratiam et dilectionem volueris. Nos enim tibi aut honori tuo nihil detrahimus: sed si in te non remanserit, pleno totius charitatis affectu, tam te quam Ecclesiam tibi commissam diligere, ac [Col. 0710C] praestante Domino, cupimus honorare.

Datum Romae apud S. Petrum XV Kal. Junii.

XXI. Ad quosdam amicos.—De sua promotione. (Anno 1130. [MARTENE, Ampl. Collect., I, 699, ex ms. Casin.]

Ab ipso promotionis nostrae principio ex debito Romani pontificatus officio litteras nostras ad vos tanquam ad spiritales fratres et beati Petri filios mittere disposuimus. Caeterum nobis erga plurima occupatis, vos apostolicae benedictionis litteris visitare disposuimus. Sane opportunitate habita per harum litterarum portitorem, dilectionis nostrae litteras ad vos dirigere curavimus, in quibus promotionem [Col. 0710D] nostram et Romanae Ecclesiae statum plenius cognoscere valeatis. Obeunte siquidem papa Honorio bonae memoriae praedecessore nostro, Romanae Ecclesiae fratres nostri cardinales presbyteri et diaconi, suffraganei episcopi cum primicerio et omnibus palatii ordinibus, cum abbatibus, archipresbyteris, et cuncto Urbis clero et populo, sub totius Ecclesiae obedientia, ad altare beati Petri gravissimum summi sacerdotii onus, mihi, licet indigno, imposuerunt. Omnipotenti autem Deo gratias agimus, quia extunc ubique intus et extra Urbem Ecclesiae servitium plena exsequimur libertate.

XXII. Affirmat se Hierosolymam urbem exaltare et honorare decrevisse. (Fragmentum.—Anno 1130.) [BARON. ad an. 1130, n. XLVIII.]

[Col. 0711A]

Ex quo civitas sancta Hierusalem, et gloriosissimus Dominicae sepulturae locus, Dei nutu, Christianis est redditus, ad ejus defensionis tutelam Romana Ecclesia omnimodis laborare non destitit. Quocirca nos, qui in apostolicae sedis specula divina sumus dispositione promoti, praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum vestigia subsequentes, famosam illam civitatem Hierusalem, et loca illa ubi steterunt pedes ejus, debita reverentia venerantes, quibus modis per Dei omnipotentis gratiam possumus [Col. 0711B] exaltare, ac nimium honorare decrevimus, etc. .

XXIII. Ad quemdam amicum.—Miratur quod nec litteras nec nuntium ei miserit, hortaturque ut se per litteras visitet. (Anno 1130.) [MARTENE, Ampl. Collect., I, 699, ex cod. Casin.]

Ab ipsis fere pueritiae nostrae primordiis dilectionem tuam, qua nos impensius dilexisti, id quod sumus evidenter experti, et nos, si bene memineris, non pigra sumus te charitate complexi. Quapropter non parum miramur, quod nos, post promotionem nostram a fraternitate tua nec litteris nec nuntiis meruimus visitari. Quidquid autem illud fuerit, nos [Col. 0711C] tamen de affectione tua spem firmissimam possidemus, et ideo fraternitatem tuam litteris praesentibus visitantes, rogamus ut amoris tui fervorem mutuis nos facias epistolis experiri. Muta enim charitas repraesentat charitatem non amantis, et odiorum simulacrum est non aperire quod diligas. Sapienti credimus ista sufficere.

XXIV. Ad episcopum quemdam. (Anno 1130.) [LUPUS, Ad Ephesinum concilium variorum Patrum epistolae, tom I, p. 514.]

Omnis nobis, venerabilis frater, qua ad fraternitatem tuam scribimus, est occasio gratiosa. Quia et perfecta dilectio fastidium nescit, nec panem otiosa [Col. 0711D] manducat.

XXV. Ad principem quemdam. (Anno 1130.—LUPUS, ibid. )

De nobili providentia tua bona nobis plurima nuntiantur, et legalitatis tuae praeconia fama celebri praedicantur.

XXVI. Ad quemdam. (Anno 1130.—LUPUS, ibid. )

Scimus te ante susceptum apostolicae sedis regimen [Col. 0712A] nos propensius dilexisse, et nequaquam ambigimus, quod nunc pleniori nos debeas affectione diligere.

XXVII. Ad principem quemdam. (Anno 1130.—LUPUS, ibid. )

Nobilitatis tuae, fili charissime, audita nos fama praeclara laetificat, et facie ignotum laudis tuae praeconia nobis te notissimum reddant, etc.

XXVIII. Ad quemdam affinem.—Conqueritur quod ad se non accesserit et de sua promotione alios pavere fecerit. (Anno 1130.) [MARTENE, Ampl. Collect., I, 700, ex cod. Casin.]

[Col. 0712B] De dilectione tua, fili charissime, longe aliter quam nobis evenerit, sperabamus, cum in te evidenter appareat quod pro frumento oriatur nobis tribulus, pro hordeo spinae. Cum enim de promotione nostra, quam tibi gratissimam sperabamus fore, certis assertionibus comperisses, tum pro affinitate nostra, tum pro communi ecclesiae debito, tuam nobis festinanter deberes praesentiam exhibere, non solum ipse ad nos non venisti, verum etiam dissuasionibus tuis aliorum fecisti corda pavere. Mandamus itaque dilectioni tuae, quia te videre optamus, ut ad nos quantocius venire festines.

XXIX. Ad quemdam episcopum sibi adhaerentem.—Gratas habet ejus litteras et magna de eo sperat. (Anno 1130.) [MARTENE, ibid. ]

[Col. 0712C]

Dilectionis tuae litteras, frater in Christo charissime, pleno charitatis affectu suscepimus, in quibus devotionem quam erga matrem tuam Romanam Ecclesiam et honorem nostrum hactenus habuisse cognosceris, ferventius atque familiarius redundare in praesenti conspicimus. Nos siquidem in minoris officii administratione positi, personam tuam speciali semper affectione ab ineunte aetate dileximus: nunc autem in apostolicae sedis regimine, divina disponente clementia, licet indigni, totius cleri et populi Romani voto ac desiderio constituti, tanto magis te charitatis brachiis cupimus amplexari, [Col. 0712D] quanto de consilio et auxilio tuo Romanam Ecclesiam plurimum indigere cognoscimus.

XXX. Ad episcopos quosdam. (Anno 1130.) [LUPUS, Ad Ephes. concil. variorum epist., p. 515.]

Omnipotenti Deo, et apostolis ejus Petro et Paulo, gratias agimus, quia quod de fidei vestrae constantia, fratres in Christo charissimi, sperabamus, ipsa operum vestrorum circa vos exsecutio plenius manifestat, etc.

XXXI. Ad episcopum Aquielegiensem.—Gratulatur ei de Aquilegiensis Ecclesia cura ipsi commissa, magnosque ei promitit honores. (Anno 1130.) [MARTENE, Ampl. Collect., I, 701, ex cod. Casin.]

[Col. 0713A]

Quod tuae providentiae et tutelae Aquilegiensis Ecclesia commissa est, nos multum gaudemus, certi siquidem quod tuo studio et labore, nec in his quae foris sunt damnum, nec in his quae intra sunt detrimentum patiatur. Eapropter dilectionem tuam per praesentia scripta monemus, ut Ecclesiae libertati et honori prudentissime, quantum in te est, consulere non differas. Praeterea ad B. Petri servitium, et nostrum te praecipue invitamus. Inter caeteros [Col. 0713B] enim principes Ecclesiae Romanae fideles et filios te honorare volumus.

Datum Romae apud S. Petrum.

XXXII. Ad quemdam episcopum.—Commendat ei Marcualdum presbyterum, cui permisit missam celebrare. (Anno 1130.) [MARTENE, ibid., ex eodem cod.]

Veniens ad nos presbyter Marcualdus de illata sibi et Ecclesiae vestrae injuria, vultu magis quam voce querelam exposuit, et ut ei missam celebrare de nostra auctoritate liceret humiliter deprecatus est. Nos igitur de illato sibi opprobrio condolentes, et Nicaeni concilii auctoritatem sequentes, missarum [Col. 0713C] solemnia celebrare fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium consilio canonica censura praecipimus. Et quia pro eo vestra rogavit fraternitas, vobis eumdem commendamus in Domino.

Datum Romae apud S. Petrum.

XXXIII. Clericis [Justinopolitanis] praecipit ut ob gravissima episcopi delicta ad sese veniant. (Anno 1130.) [BARON., Annal. ad an. 1130, n. LIV.]

Gravissima de vestro episcopo nobis relata sunt, quae, si vera sunt, cum nostra salute inulta dimittere non valemus. Multos enim laicos et clericos truncatos, multos ejus studio interfectos accepimus. Eapropter praesentibus litteris vos monemus, ut ante [Col. 0713D] festum Omnium Sanctorum ad nostram praesentiam veniatis, quatenus vestro auxilio et consilio Justinopolitanae Ecclesiae in hoc et in aliis providere possimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum.

XXXIV. Ecclesiae S. Laurentii Romanae, VIII Kal. Jul., a sese consecratae, possessiones confirmat. (Anno 1130.) [BARON., Annal. ad an. 1130, n. L.]

Si pastoralis officii debitum, quod, Deo disponente, suscepimus, mentis velimus integritate pensare, omnibus per universum orbem, sed hujus specialis almae Romae ecclesiis nostrae liberalitatis munificentiam largius impartire debemus. Sed patenter agnoscimus [Col. 0714A] tanto nos Urbis ecclesiis et filiis nostris clericis Romanis debitores existere, quanto per unanime votum et dilectionis eorum integritatem, divina cooperante gratia, summi sacerdotii celsitudinem obtinemus. Vestris igitur petitionibus, dilectissimi filii, clementer annuentes, apostolicae sedis soli largitate donamus, concedimus et remittimus vobis, ac per vos ecclesiae Beati Laurentii, cujus venerabile altare nostris per Dei gratiam, tanquam beati Petri manibus octavo Kal. Junii solemniter consecratum est, omnes redditus possessionum, quas usque hodie habetis in massa de Vestrano, seu silva Proba, sita in eadem massa, videlicet terris, villa, vineis, pratis, silvis et scrupetis. Rustici quoque qui in eisdem possessionibus habitant, in dominio semper [Col. 0714B] ac ditione vestra permaneant, salvo censu duorum marabotinorum, quos ad hujus nostrae donationis indicium in anniversario consecrationis praefatae, singulis annis Lateranensi palatio persolvetis. Praeterea confirmamus vobis ecclesiam S. Luciae, et S. Hippolyti, quam aedificare debetis in iisdem possessionibus supradictae massae, salvo in omnibus jure episcopali. Statuimus igitur ut nulla ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam infringere praesumat. Quod si praesumpserit, potestatis honorisque sui dignitate careat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Qui vero conservator exstiterit, omnipotentis Dei et apostolorum ejus Petri et Pauli meritis benedictionem et gratiam consequatur.

[Col. 0714C] Datum apud S. Petrum.

XXXV. Ad amicum—Ut sibi adhaerere perseveret. (Anno 1130.) [MARTENE, Ampl. Collect. I. 701, ex cod. Casin.]

Perantiqua religionis tuae memoria, et officiosa probitatis tuae solertia nos faciunt de te valde confidere, ut schismati corum et oblatrantium vaniloquia non attendas, sed in beati Petri servitio et amore nostro solita fidei constantia perseveres.

XXXVI. Ad quemdam episcopum.—Laudat eum quod suum impugnaverit adversarium, suamque ei promittit protectionem. (Anno 1130.) [MARTENE, ibid., ex eodem cod.]

[Col. 0714D]

Ab ipso nostrae ordinationis primordio fraternitatem tuam comperimus circa nos devotam existere, et oblatrantium vaniloquas falsitates solerti prudentia consectare. Propter quod tanto nunc liberiores grates rependimus, quanto efficacius in B. servitio et amore nostro persistis, et hostis nostri superbiam viriliter jam impugnare coepisti, tantaque cupimus deinceps te benevolentia confovere, ut sive pacem sive aliud pro temporis ingruentia faciamus, tuis et Ecclesiae commodis tanquam nostris et Romanae Ecclesiae profectibus intendamus.

XXXVII. Ad quemdam episcopum.—Sacerdotes ab uxoribus juxta canones abstinere debere. (Anno 1130.) [MARTENE, ibid., col. 702, ex eodem cod.]

[Col. 0715A]

Sacerdotali sollicitudini tuae, venerabilis frater, plurimum congaudemus, quia sicut in litteris quas beatae recordationis papae Honorii praedecessoris nostri per latores praesentium transmisisti, manifesta relatione cognovimus, de populo tibi commisso et sacerdotum ministerio, quam videris vigilantiam curamque gestare. Quaesisti enim una cum dilectissimo filio nostro duce Ubaldo, quid tibi super parochiae tuae presbyteris esset agendum, qui libere uxorum legibus servientes, sanctis volunt altaribus [Col. 0715B] deservire. Atque ut tibi breviter respondisse noscamur, si sacrorum volumus regulis Patrum consentire, uxorem simul et sacra in hujusmodi sacerdotibus ministeria esse non possunt. Si enim juxta beati Gregorii institutum nullus est subdiaconus ordinandus, nisi qui se caste vivere canonica assertione promiserit, quanto id amplius est in Dei sacerdotibus attendendum, qui sacrum Christi corpus proprio ore conficiunt, et ejus sacras carnes fidelium populis propriis manibus partiuntur. Et si laicis juxta praecipuum Ecclesiae magistrum beatum Paulum, ad tempus abstinendum est ab uxore ut vacent orationi, quid putas Christi est sacerdotibus faciendum, quibus juxta divinae legis oraculum mandatum est esse semper sanctos, et semper pro Dei populo [Col. 0715C] exorare paratos. In Heli mortuo vetus sacerdotium legitur immutatum, et in Samuele divina transmutatione innovatum. Nos tamen, Domino largiente, ad vos virum providum et honestum legatum pro his et aliis Ecclesiae negotiis decrevimus destinare.

XXXVIII. Monasterii S. Bertini Sithiensis privilegia, petente Joanne abbate, confirmat. (Anno 1130.)

[Hujus privilegii mentio exstat in Chartulario Sithiensi, Collection de Cartul. t. III, 302.]

XXXIX. Ad Rogerium Siciliae ducem.—Titulum regium impertitur. (Anno 1130, Sept. 27.) [BARON, Annal. ad an. 1130, n. LII.]

[Col. 0715D]

. . . . . . Ecclesiam, praedecessorum nostrorum Urbani et Paschalis venerandae memoriae Romanorum pontificum, et innumeris deservivit obsequiis; felicis etiam recordationis mater tua, viri sui nobiliter vestigia subsequens, pro datis sibi a Domino facultatibus eamdem Dei Ecclesiam larga liberalitatis manu officiosissime honorare et sustentare curavit. Tu quoque, cujus divina providentia inter reliquos Italiae principes amplior sapientiae et potestatis praerogativa excessit [quia] praedecessores nostros magnificentius honorare et abundantius deservire studuisti, personam tuam et haeredum tuorum perpetuis gratiae [Col. 0716A] et honoris titulis adornare et exaltare decrevit [ f. decrevimus]. Concedimus igitur, et donamus, et auctorizamus tibi, et filio tuo Rogerio, et aliis filiis tuis, secundum tuam ordinationem in regnum substituendis, et haeredibus suis coronam regni Siciliae et Calabriae, et Apuliae, et universae terrae, quarum tam nos, quam et praedecessores nostri praedecessoribus tuis ducibus Apuliae nominatis, Roberto Guiscardo. Roberto ejus filio, dedimus et concessimus, et ipsum regnum habendum, et universam regiam dignitatem, et jura regalia, jure perpetuo habendum in perpetuum et dominandum. Et Siciliam caput regni constituimus. Porro auctorizamus et concedimus, ut per manus archiepiscoporum terrae tuae, quos volueris, juxta tuam voluntatem, assistentibus aliis episcopis, [Col. 0716B] quos volueris tu et tui haeredes, in reges ungamini, et in statutis temporibus coronemini. Item omnes concessiones, donationes et consensus, quos praedeces sores nostri praedecessoribus tuis Roberto Guiscardo, Roberto filio ejus, Willelmo ducibus Apuliae, et tibi concesserunt, donaverunt, et consenserunt, donamus, concedimus, et consentimus tibi et filiis tuis, et haeredibus tuis habendum et possidendum in perpetuum. Donamus etiam et auctorizamus tibi et tuis haeredibus principatum Capuanum cum omnibus tenimentis suis, quemadmodum princeps [ al. principes] Capuanorum tam in praesenti, quam in praeterito tenuerunt: honorem quoque Neapolis, ejusque pertinentiarum, et auxilium hominum Beneventi contra hostes tuos largimur, et confirmamus. Tuis porrectis [Col. 0716C] petitionibus annuentes concedimus Panormitano archiepiscopo, ejusque successoribus, et Panormitanae ecclesiae, consecrationes trium episcoporum Siciliae, videlicet Syracusani, Agrigentini, et Mazariensis, vel Cataniensis, ea ratione, ne supradictae ecclesiae in dioecesibus, vel possessionibus suis a Panormitano archiepiscopo, vel ab ipsa Panormitana Ecclesia diminutionem aliquam patiantur. De reliquis vero duobus pleniori nostro consilio reservamus. Haec omnia supradicta [per] has nostras concessiones 0sic concedimus, tradimus, et auctorizamus tibi et tuis filiis habenda, et possidenda jure perpetuo, dum nobis, nostrisque successoribus homagium et fidelitatem, competenti nobis et vobis, securoque [Col. 0716D] loco facies, vel facient, juraveris, vel juraverint, si in nobis vel nostris successoribus non remanserit, non ideo honoris seu dignitatis, vel terrae suae patiantur diminutionem. Tu autem censum. . . . et haeredes tui videlicet sexcentos schifatos, quos annis singulis Romanae Ecclesiae persolvere debes, si requisitus fueris: quod si requisitus non fueris, facta requisitione persolvas, nulla de non solutis habita occasione. . . . si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona huic nostrae concessioni, vel donationi obviare tentaverit, nisi satisfactione congrua resipuerit, anathematis gladio feriatur. Omnibus vero, has nostras conditiones, concessiones, et consensus servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi. Amen.

  • [Col. 0717A] Ego Anacletus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Matthaeus presbyter Eudoxiae.

Signum manus Petri Leonis Romanorum consulis, et signum manus Rogerii fratris ejus, et signum manus Petri Uguiccionis filii, et signum manus Cencii. . . . . . Guidonis, et signum manus Petri Leonis de Fundis, et signum manus Abucii, et signum manus Joannis Abdiricii, et signum manus Milonis.

Datum Beneventi per manum Saxonis S. R. E. presbyteri cardinalis, V Kalend. Octobris, indictione nona, anno Dominicae Incarnationis millesimo centesimo tricesimo, pontificatus domini Anacleti secundi papae anno primo .

XL. [ Praepositum quemdam] consolatur de injuriis in eum ejusque Ecclesiam illatis «ab idiota Remensi.» (Anno 1130.) [BARON., Annal. ad an. 1131, n. V.]

[Col. 0717B]

Dilectionis tuae fervorem, quem penes nos et Romanam Ecclesiam gestare videris, etsi litterarum tuarum series minime testarentur, in corde tamen nostro legimus, quid debeamus de devotione sentire. Proinde quod idiota Rhemensis, truncus inutilis, in te et Ecclesiam tuam nequiter et impudenter egisse dignoscitur, nequaquam te moeror aliquis seu dolor afficiat, praesertim cum in nos, et in Romanam Ecclesiam, cui se juramento astrinxit, quasi ebrius [Col. 0717C] et vino aestuas, histrionum more, multa insolenter vomuerit, ponens quidem in coelum os suum, ut lingua ejus transeat super terram. Tanquam alter Dioscorus sedem nisus est apostolicam judicare, dum iniquitatis zelo quod [ f. zelique] plantarium in Dei Ecclesia fovere molitur, et statuam in campo Dura velut alter Babylonius (Dan. III) , furiosorum more, quibusque simplicibus suggerit adorare. Cum eadem, cui se prostravit, statua a lapide de monte succiso, praestante Domino, velociter conferetur. Porro nos latratus ejus et ineptias ceu canum latratus, [Col. 0718A] et energumenorum furias judicamus. Fundamentum siquidem Dei immobile perseverat, et cathedra Petri, locusque Pauli nullus praestigiis inumbrari, nullis possunt irrisionibus concuti. Ecclesiae namque omnis Romanae sicut ab initio promotionis nostrae, individua nobis charitate cohaeret, et sacris per omnia concordans canonibus, unum Dei est ovile, et ei unus est pastor, licet quoque Esau per agrestia et abrupta vagatur (Gen. XXVII) . ut simplicium mentes mendaciis consuetis evertat. Jacob tamen simpliciter domi habitat, et interveniente matre simplex simplices praeparat patri cibos. Ut tibi omnia breviter perstringamus, gloriosus filius noster Rogerius dux [ rex ] Apuliae ad pedes nostros humiliter veniens, nos papam Catholicum et [Col. 0718B] legitimum dominum suum, praedecessorum suorum more, recognovit. Archiepiscopi, abbates omnes Apuliae, Calabriae, sicut omnis etiam Orientalis Ecclesia, Hierosolymitana, Antiochena, et Constantinopolitana nobiscum sunt, et nos visitant et frequentant. Noveritis etiam nos, soluto concilio, quod apud Barum quinto Idus Novembris, praestante Domino, celebraturi sumus, Mediolanum properanter ascensuros. Tu itaque fili mi in Christo charissime, confortare in domino, et officium tuum viriliter age, et virulenta verba seu minas Rhemensis nullatenus formides.

XLI. Epistolae fragmentum. (Anno 1130.) [MARTENE, Ampl. Collect., I, 702.]

[Col. 0718C]

Mandata coelestia efficacius gerimus si nostra cum fratribus onera partiamur, et sic dilectio nobis spiritualium aderit filiorum. Proinde omnibus necessitatem patientibus pro commisso nobis officio benignitatis nostrae manum large impertiri debemus, ut et ipsi large remedia sperata suscipiant, et nos in eis quod officii nostri est plenius valeamus exsequi . . .

XLII. Franconi abbati monasterii S. Sophiae Beneventani licentiam dat construendae molae. (Anno 1130, Nov. 10.) [ Anecdota Ughelliana, 499.]

[Col. 0719A]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Domini, dilecto filio FRANCONI monasterii Sanctae Sophiae quod intra Beneventanam urbem situm est, abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro amore et dilectione quam in monasterium Sanctae Sophiae virginis habemus, et pro servitio quod Romanae Ecclesiae propensius exhibuisti, concedimus tibi tuisque successoribus, ut in eadem domo ad Ponticellum, in qua duo molendina in praesentia habetis, liceat vobis tertium, sine nostra et [Col. 0719B] curiae nostrae, vel alicujus contradictione quando vultis construere, atque amovere valeatis.

  • Ego Anacletus episcopus.
  • Ego Petrus Pisanus cardinalis.
  • Ego Matthaeus cardinalis et presb.

Datum Capuae per manum Saxonis S. R. E. presbyteri cardinalis et cancellarii, IV Id. Novemb., indict. XVIII, anno Incarnat. Domini nostri Jesu Christi 1139, pontificatus autem dom. Anacleti papae II anno primo.

XLIII. Monasterio S. Sophiae Beneventano hortum Ponticellensem dono dat. (Anno 1130.) [ Anecdota Ughelliana, p. 498.]

[Col. 0719C] ANACLETUS, servus servorum Domini, dilectissimo in Domino filio FRANCONI abbati monasterii S. Sophiae quod intra Beneventanam civitatem, intra sacrum nostrum palatium situm est, ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

Ex commisso nobis incumbit officio ut religiosa loca quae praedecessores nostri fovere et exaltare summa cum attentione studuerunt, nos quoque eorum sequentes vestigia honorare, et suis necessitatibus succurrere propensius debeamus. Quamobrem, dilecte in Christo fili Franco abbas, monasterii Sanctae Sophiae quod in Beneventana civitate juxta sacrum palatium situm est, tuis petitionibus clementer annuentes, concedimus atque damus [Col. 0719D] tibi, et per te monasterio Sanctae Sophiae, cui auctore Domino praeesse dignosceris, et fratribus illic Domino servientibus, et servituris in perpetuum; unum videlicet hortum quem curia nostra habere dignoscitur in loco qui nominatur ad Ponticellum; affines cujus sunt: ab uno latere praedictus Ponticellus, a secundo latere fossatum molendini ejusdem monasterii, ab alio latere sive via. Hunc supradictum hortum una cum omnibus pertinentiis suis concedimus, atque donamus suprascripto monasterio in perpetuum, ut ab hac hora in antea potestatem habeatis intrandi, possidendi, utendi, vel quidquid exinde vobis facere placuerit. Si quando in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae concessionis et donationis paginam sciens, [Col. 0720A] contra eamdem temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpretata iniquitate cognoscat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat: cunctis autem eidem monasterio justa servantibus sit pax et tranquillitas Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae perpetuaeque pacis inveniant atque accipiant. Amen, amen, amen.

  • Ego Anacletus Catholicae religionis episcopus.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter, ad Sanctam Mariam et Susannam virginem.
  • Ego Crescentius cardinalis presbyter et ad Sanctum [Col. 0720B] Marcellum provisor.
  • Ego Matthaeus cardinalis et presbyter.
  • Ego Sylvius diaconus cardinalis.
  • Ego Romanus cardinalis et diaconus.

Datum Beneventi per manum Saxonis S. R. E. presbyteri et cardinalis, Nonis Decemb., ind. IX. Amen.

XLIV. Privilegium pro ecclesia Juvenatiensi. (Anno 1130.) [UGHELLI, Italia sacra, VII, 723.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri URSO Juvenacensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Ex apostolicae sedis officio nobis injuncto compellimur [Col. 0720C] fratribus nostris episcopis et ecclesiis a Deo sibi commissis tuitionis et protectionis nostrae manum extendere, et suam omnibus largiente Domino, justitiam conservare. Eapropter, charissime frater Urse episcope, tuis rationabilibus clementer postulationibus annuentes, Juvenacensem B. Mariae semper Virginis ecclesiam, cui, Deo auctore, praesidere videris, beati Petri patrocinio, et praesentis scripti pagina duximus roborandam. Quaecunque igitur bona possessiones, quae praefata ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, firma tibi, tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus exprimuntur. In civitate Juvenacensi, monasterium S. Mariae, [Col. 0720D] ecclesiam S. Salvatoris extra civitatem, ecclesiam S. Leonis, ecclesiam S. Sylvestri, ecclesiam S. Eugeniae, ecclesiam SS. martyrum Joannis et Pauli cum pertinentiis earum. Apud Castrum Terlitium, ecclesiam S. Angeli, ecclesiam S. Mariae, ecclesiam S. Nicolai, ecclesiam S. Luciae, ecclesiam S. Juliani cum pertinentiis eaerum, casale Vrassanum cum ecclesiis suis, casale S. Leutii et ecclesias suas, casale Circitanum cum ecclesiis suis. Quaecunque praeterea in futurum, largiente Deo, justis modis poteritis adipisci, firma tibi tuisque successoribus et integra conserventur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra [Col. 0721A] conserventur, tam tibi quam clericorum, et pauperum usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis et honoris sui careat dignitate, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi Redemptoris aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem Ecclesiae justitiam servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae [Col. 0721B] pacis inveniant.

Locus signi, in quo exstant infrascripta verba, videlicet, DOMINUS FORTITUDO PLEBIS SUAE, in circulo, intus vero, SANCTUS PETRUS, SANCTUS PAULUS, ANACLETUS PAPA II.

Ego Anacletus Catholicae Ecclesiae episcopus.

Locus alterius signi.

Datum Beneventi per manus Saxonis S. R. E. presbyteri cardinalis et cancellarii, Incarnationis Dominicae 1130, indictionis octavae, pontificatus autem Domini Anacleti II papae anno primo.

XLV. Monasterium Cephaloediense sedem episcopalem, archiepiscopi Messanensis suffraganeam, constituit. (Anno 1131, Sept. 14.) [PIRRI, Sicilia sacra, tom. I, p. 588.]

[Col. 0721C]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis in Christo sub regula canonica in Cephaludensi Ecclesia Domino servientibus in perpetuum.

In apostolicae sedis administrationem ad hoc nos dispositio divina promovit, ut locorum venerabilium honori, et exaltationi providere attentius debeamus. Quocirca sanctam Cephaludensem Ecclesiam, in quibus per Dei gratiam, possumus, cupimus exaltare; siquidem fratrum et filiorum nostrorum cardinalium et episcoporum consilio, jam praefatam Ecclesiam sedem episcopalem fore deinceps, Domino praestante, decernimus, in qua cardinalem episcopum volumus de caetero permanere, qui per [Col. 0721D] manus Messanensis archiepiscopi mysteria consecrationis accipiat. Et tam ipse quam successores ejus, debitam Messanensi Ecclesiae tanquam suae metropoli obedientiam studeat exhibere. Cui videlicet sedi Cephaludensi ecclesiam Balneariae cum suis omnibus pertinentiis subjectam esse praecipimus. Decernimus igitur ut quidquid praenominata Cephaludiensis Ecclesia praesenti IX indict. legitime possideat, et quae in futurum tam gloriosi filii nostri Rogerii regis donationibus, quam concessione pontificum, oblatione fidelium canonice poterit adipisci, firma semper illibataque permaneant. Et nulli unquam, neque Messanensi archiepiscopo, nec alicui ecclesiasticae ac saecularis personae sit licitum [Col. 0722A] praefatam Cephaludensem ecclesiam quomodolibet imminuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia ei, sicut jam diximus, firma et illibata perpetuo conserventur, salvis in omnibus privilegiis, atque concessionibus glorioso filio nostro regi Rogerio et filiis suis a Romana Ecclesia traditis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem haec justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu [Col. 0722B] Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Anacletus Catholicae Ecclesia episcopus.
  • Ego Crescentius presbyt. card. SS. Marcelli et Petri subscripsi.
  • Ego Joannes presbyt. cardin. tit. S. Pastoris ss.
  • Ego Amatus presbyt. cardin. tit. S. Eusebii ss.
  • Ego Gregorius diac. card. S. Eustachii ss.
  • Ego Sylvius diac. card. S. Luciae ss.
  • Ego Raynaldus diac. card. S. Laur. ss.

Datum Priverni per manus Saxonis sanctae Romanae Ecclesiae presb. card. et cancellarii, XVIII Kal. Octobris, ind. IX, Incarn. Domin. anno 1131; pontificatus autem domni Anacleti II papae anno II.

XLVI. Monasterium Liparense constituit sedem episcopalem, Messanensis archiepiscopi suffraganeam. (Anno 1131, Sept. 14.) [UGHELLI, Italia sacra, I, 777.

[Col. 0722C]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Domino filiis in Liparitano coenobio regulariter Domino servientibus, et servituris in perpetuum.

Sedis apostolicae moderatio, quam licet indigni Deo disponente suscipimus, nos invitat quatenus pro varietate temporum diversitas res metiri debemus. Liparitanum siquidem monasterium unum fuisse hactenus ex majoribus Siciliae monasteriis, et ad Romanae Ecclesiae jus pertinere dignoscitur: [Col. 0722D] crescente igitur gloriosi filii nostri regis Rogerii gloria, quam sibi suisque filiis sedis apostolicae liberalitas tradidit; dignum satis ac justum est, ut ejusdem regimen ecclesiae nostris quoque temporibus augmentetur. Decernimus igitur de fratrum nostrorum episcoporum, et cardinalium consilio, et hoc praesenti decreto statuimus ut jam dictum Liparitanum coenobium episcopalem deinceps obtineat dignitatem, et proprium veneretur antistitem, qui per manus ven. fratris nostri Messanensis archiepiscopi munera consecrationis accipiat, et Messanensi ecclesiae tam ipse, quam successores illius, tanquam suae metropoli debeat perpetuo subjacere, solius tamen in omnibus concessionibus, et privilegiis [Col. 0723A] glorioso filio nostro Rogerio, suisque haeredibus a Romana Ecclesia traditis. Si qua igitur ecclesiastica, etc. Cunctis autem haec ista, etc. Amen.

  • Anacletus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Crescentius presb. card. tit. SS. Petri et Marcellini subscripsi.
  • Ego Joannes presb. card. tit. Pastoris subsc.
  • Ego Amatus presb. card. tit. S. Eusebii subsc.
  • Ego Gregorius card. diac. S. Eustachii subsc.
  • Ego Silvius card. diac. S. Luciae subsc.
  • Ego Raynaldus diac. card. S. Laurentii subsc.

Datum Priverni per manus Saxonis S. R. E. presb. card. et cancell., XVIII Kal. Octob., ind. XI, Incarn. Domini 1131, pontificatus autem D. Anacleti [Col. 0723B] II papae an. II.

XLVII. Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum. (Anno 1134, April. 22.) [FLOREZ, Espana sagrada, XX, 550.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri DIDACO B. Jacobi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Propter nimiam charitatis dilectionem, qua personam tuam diligimus et ab ea vicissim diligi nihilominus credimus, sedis apostolicae litteras tibi jam frequentius destinavimus, fiduciam de te talem habentes, quod et tuis nos saepius epistolis et nuntiis visitare deberes. Verum, tu frater in Christo charissime, nescimus quo torpore detentus nulla a te [Col. 0723C] aliquando suscipere rescripta meruimus. Proinde nos, licet in his plurimum admirantes aliquantulum doleamus, non tamen desistimus quin et iterato te nostris litteris visitemus, et de his quae penes nos acta sunt vel aguntur, certiorem reddamus. Siquidem post discessum Lotharii quem, sicut jam te credimus accepisse, divina nobis virtute cooperante non sine multa strage suorum ignominiose satis ac turpiter redire coegimus, haeresiarcha G. , quem intra perjurorum nostrorum domos in primo factionis suae nido intrusit, clero in eum et populo reclamante quoniam in Urbe manere non potuit, navigio Pisas de nocte confugit, ibi vivens utcunque miserrime latitat; nos per Dei gratiam cum fratribus [Col. 0723D] et filiis nostris episcopis, presbyteris ac diaconibus cardinalibus, clero Urbis universo et populo, qui nobis, sicut ab initio fecit, individua charitate cohaeret, sant et prosperi sumus, solemnitates paschales antiqua praedecessorum nostrorum consuetudine, in Lateranensi palatio, cum omnibus civitatis nostrae patriciis cum aliis anni festivitatibus quiete ac pacifice, honorifice ac devote peregimus; basilicas S. Joannis et S. Pauli apostoli cum quibusdam munitiunculis aliis quas in adventu Lotharii inimici nostri invaserant, et de quibus multum gloriabantur, nuper recepimus, et in potestate nostra tenemus; illos perjuros nostros Leofraiapane [Col. 0724A] et unum fratrem ejusdem (qui tertius promptiose ad omne flagitium audacissimus, cum viris bellicosis fere numero sexaginta sub ruina cujusdam ecclesiae campanarii, quod de nocte suffoderant, obrutus est et exstinctus) fidelium nostrorum praecipue charissimi filii nostri R. Siciliae regis auxilio de medio Ecclesiae per Dei gratiam funditus exstirpare disponimus; nam ita eos inclusos viriliter obsidemus, qui aut se de proximo nostris manibus reddet, aut sicut jam diximus, radicitus interibunt. In his igitur omnibus, dilectissime frater, largitori bonorum omnium Domino nobiscum pariter grates dignas exsolvens, et inimicorum mendacia pro data tibi sapientia respuens, Deum omnipotentem exores, ut imperfectum nostrum videant oculi nostri, et [Col. 0724B] statum tuum et bonam, quam erga nos voluntatem et animum geris, tuis ad nos missis, e per latorem praesentium frequentes epistolis, et per alios nuntios dirigas, ne, juxta dictum Apostoli, magis diligere quam diligi videamur.

Datum Laterani X Kal. Maii.

XLVIII. Monasterium S. Sophiae Beneventanum tuendum suscipit ac bona ejus confirmat. (Anno 1130-1136.) [ Anecdota Ughelliana, 500.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Domini, dilecto in Domino filio FRANCONI abbati monasterii Sanctae Sophiae intra Beneventanam civitatem, [Col. 0724C] ejusque successoribus regulariter promovendis in omnem perpetuitatem.

Omnium quidem fidelium nostrorum, verumtamen eorum, specialius admittere preces, necnon et petitiones debemus, qui sedis apost., cujus curam et rationem, Domino disponente atque favente, suscepimus, familiarius, et tanquam jure proprio subjecti esse noscuntur, necnon et sunt. Quamobrem, dilectissime atque amantissime in Christo fili Franco abbas, petitionibus tuis haud immerito annuendum censuimus atque duximus, ut venerabile Sanctae Sophiae coenobium, cui, auctore Domino, praesides juxta ac vices agis, ad speculum seu ad exemplar nostrorum praedecessorum sanctae recordationis pontificumque Romanorum, Leonis IX papae, [Col. 0724D] Urbani, Paschalis et Calixti, in B. Petri apostolorum principis tutelam nostramque defensionem susciperemus, ac auctoritatis nostrae robore muniremus: per praesentem nostri privilegii paginam apostolica auctoritate sancimus, et confirmamus, ut idem coenobium soli Romanae Ecclesiae subditum, ab omnium ecclesiarum aut personarum jugo liberum habeatur, et quae praedecessoris nostri eidem templo tribuerunt, nos quoque praesenti decreto nostro tribuimus. Ut autem orationum quae illic assidue Domino Deo offeruntur, esse participes nos mereamur, mitram ac chirothecas tam tibi, dilectissime fili Franco abbas, quam successoribus tuis in [Col. 0725A] eodem monasterio Domino Deo nostro servientibus in perpetuum habere, ac possidere concedimus; dalmaticae quoque usum, ac semicincti his diebus, tantum qui inferius praenominantur, tibi tuisque successoribus in perpetuum apostolicae sedis liberalitate concedimus ac tribuimus, id est Natali Domini, sanctissimique Stephani protomartyris, Epiphania, S. Benedicti, itemque in Ramis palmarum, Coena Domini, in Paschate, et proxima secunda feria, S. Angeli, sanctissimaeque Crucis, Ascensione, Pentecoste, S. Joan. Baptistae, Sancti Petri, in omnibus festivitatibus sanctae Mariae, Sancti Mercurii, in festivitate Omnium Sanctorum, duodecim millium martyrum, Dedicatione Ecclesiae, Commemoratione sanctorum omnium. Cellas praeterea et villas, [Col. 0725B] vel ecclesias, quae praedecessorum tuorum studio, sive tuo, juste vel canonice jam dicto monasterio sunt acquisita, possidendas vobis perpetuo confirmamus; hoc est, ecclesiam S. Benedicti quae nominatur Xenodochium S. Joannis, Sanctae Euphemiae, S. Petri quae nominatur Rasari, Sanctae Mariae Rotundae intra ipsam civitatem Beneventanam, ecclesiam Sanctae Mariae, S. Petri, S. Nicolai, Sancti Erasmi, et Marciani, Sanctae Sophiae virginis, S. Angeli foras eamdem civitatem Beneventanam, in Pantano ecclesiam S. Benedicti Patris ac confessoris; S. Vitalis, S. quoque Mercurii apud Olivolam; S. Angeli; Sanctae Mariae de Scolcaturo una cum pertinentiis suis omnibus, in Vado Azanim S. Benedicti, in Faffone S. Valentiniani, apud Votum ecclesiam [Col. 0725C] S. Felicis una cum terris suis omnibus in Corneto, S. Silvestri, in duobus rivis S. Mariae in Paritulo, S. Marciani in Veteteno, S. Martini in Cocciano, S. Petri apostolorum principis in Pazano, S. Nicolai episcopi, item in civitate Beneventana Sanctum Stephanum protomartyrem in Palearia, Sanctae Mariae de Lucenaria, et duas curtes Sanctae Mariae in Becellaria, Sanctae Mariae in Templana, in civitate quae nominatur Ariana, S. Angeli cum cellis suis, S. Stephani in Fromaria, S. Gregorii in Esde, S. Angeli in Pesclo Nalibergo; ecclesias Sanctae Mariae, S. Joannis in Calisi, Sanctae Mariae in territorio Tamari, S. Marcelli, apud Regnum Sanctae Mariae in Tusculano, S. Mauri, S. Joannis in [Col. 0725D] Asculo, S. Petri, S. Desiderii; S. Archangeli in Eliceto, sanctum Effrem in Morteto, S. Petri apud Trojam, S. Mercurii apud Bivinum, S. Martini Episcopi, in Biferno monasterium S. Angeli una cum cellis suis omnibus, in Petra S. Angeli, S. Trinitatis in Petra Findi S. Agnelli, S. Constantini, S. Elisabethae, sanctae Annae, S. Joannis, S. Petri in balneo in valle Luparia, Sanctae Crucis in Limosana, S. Martini in Mutale, S. Marciani in Testonis, S. Archangeli, S. quoque Onuphrii una cum omnibus suis pertinentiis, in Materia S. Agnetae, in Alifis S. Mercurii, S. Angeli, S. Mariae, S. Marci, Sanctae Annae, S. quoque Silvestri, S. Mariae Garoini, Abbatis, apud S. Agatham, S. Adjutoris apud montem Virgineum, sancti quoque Adjutoris in Trevento, [Col. 0726A] S. Laurentii apud Micerium, S. Stephani apud Matulonam, Sancti Martini in Palumbe, S. Abundini in galo Stedine, S. Mercurii, Sanctae Reparatae, S. Stephani in galo Noceto, S. Magni, Sanctae Helenae, S. Stephani, sanctae Crucis, S. Martini, S. Simeonis, S. Pollucis in galo, Sanctae Joannae in finibus Caniensibus, Sanctae Mariae in Galo Alfe, S. Joannis, S. Michaelis Archangeli in Olicino, Sanctae Mariae in Melanica, Sanctae Mariae in civitate Dragonarica, S. Benedicti apud Cannas, S. Juliani in Avellino, S. Juliani, S. Germani, S. Henrici, S. Theodori, S. Hermanni, S. Lutgeri, S. Arostarii, S. Constantini, S. Roberti, S. Bartholomaei, Sanctae Mariae in Bellula in Caudis, S. Angeli in Palumbaria, monasterium S. Angeli cum cellis suis, omnibusque pertinentibus, [Col. 0726B] in civitate Neapolitana, Sanctae Crucis in Sessula, S. Michaelis Anchangeli in Toccula, S. Raphaelis Archangeli in monasterio Foliolanensi, Sanctae Bennae cum ecclesiis suis, omnibusque pertinentiis, in petra sturmini casas et silvas, vineas et territoria, curtemque de Lapillo et ecclesiam S. Bartholomaei in Collino, S. Bartholomaei et curtem de Noriano, sancti Petri Apostoli de luce magna, apud Roderium S. Martini in Alano, S. Mariae in Galdione, et in monte malo sancti Felicis, in Pertore S. Viti, ad Balbam apud montes sancti Marci in fossa caeca S. Stephani ad Furculas caudinas S. Fossi in Hierusalem, in territorio campilaeti ecclesiam S. Luciae Virginis, S. Marci, juxta [Col. 0726C] civitatem Florentinam monasterium S. Salvatoris cum aliis ecclesiis ad idem monasterium pertinentibus, videlicet, S. Leonis inter praedictam civitatem et S. Petri de Vitiano et S. Stephani cum villa quae nominatur Francisca, monasterium S. Nicolai episcopi in monte Filine una cum aliis ecclesiis ad idem monasterium pertinentibus, in territorio Rodensi S. Barbarae virginis, in civitate Veteri Sepina monasterium S. Mariae una cum omnibus cellis suis, apud Vaccatarias monasterium Sancti Antonii cum cellis suis et omnibus pertinentiis fratrum et S. Benedicti, in Sambuceto sanctae Mariae, in casali Petrifiate S. Joannis, in Portula S. Viti, in Caretro S. Augustini, in Pontino S. Maximini, in Corteto S. Mauritii, in Luceto sancti [Col. 0726D] Martini, in Causano S. Christofori, in Alif S. Petri apostoli in Certia, in Minori S. Angeli, in Luniperto S. Laurentii, in Luniparia S. Luciae, in Ferreria S. Hermanni in Panno S. Bartholomaei, item Castellum Fori, Catalupi Castellum vetus, Butticella, Fanetum, Obianum, Ripas longas, villam Leonis cubantis una cum Ecclesiis atque earum omnibus pertinentiis.

Auctoritate praeterea apostolicae sedis omnes in integrum oblationes vivorum simul ac defunctorum, quas hodie habet, vel in futurum idem monasterium concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium legitime cum cellis suis sibi subjectis poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Obeunte te nunc ejus [Col. 0727A] loci abbate, vel etiam tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia aut etiam violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel pars fratrum consilii sanioris secundum Dei Dominique timorem, et B. Benedicti Regulam, providerit eligendum, a Romanorum semper pontifice consecrandum; chrisma, oleum sanctum, consecrationesque altarium sive basilicarum, ordinationes monachorum qui ad sacros sunt ordines promovendi, ab episcopis in quorum dioecesibus estis, accipiatis, si gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerint, et si ea gratis et absque gravitate aliqua impenderint; alias liceat vobis quem volueritis adire pontificem, et ab eo consecrationem et sacramenta accipere.

[Col. 0727B] Decrevimus igitur ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium perturbare temere, aut ei ullas etiam possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere vel temerariis vexationibus fatigare atque molestare, verumtamen omnia integra conserventur, eorum pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimode profutura. Si quis autem in crastinum archiepiscopus, episcopus, imperator, rex, dux, marchio, princeps, comes, baro, vicecomes, stratigotus, judex, castaldio, aut ecclesiastica vel etiam saecularis persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam quoquomodo temere, ullo modo aut ratione temerare ausus fuerit, secundo tertiove commonita, si [Col. 0727C] non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisve sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo sanguine et corpore Dei et Domini Salvatoris nostri Jesu Christi aliena abeat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat: cunctis autem haec juste servantibus sit pax et tranquillitas Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et ibi apud districtum judicem praemium necnon mercedem aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Anacletus Catholicae religionis episcopus.
  • Ego Gregorius presbyter et cardinalis.
  • Ego Aderiscius cardinalis.
  • Ego Silvius cardinalis.
  • [Col. 0727D] Ego Matthaeus cardinalis et diaconus SS. Cosmae et Damiani infra templum Romuli.
  • Ego Pandolphus cardinalis diaconus SS. Cosmae et Damiani martyrum.

Datum Beneventi per manum Saxonis, pontificatus anno Domini Anacleti secundi papae.

XLIX. Ad Roscimanum Beneventanum archiepiscopum. (Anno 1136, Oct. 21.) [UGHELLI, Italia sacra. VIII, 21.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BENEVENTANO archiepiscopo, ejusque successoribus in PP.

Aequitatis ordo exigit, et justitiae ratio persuadet quatenus beati Petri fidelibus, qui in ejus assidue [Col. 0728A] servitio commorantur, quorumque bona ipsius ejusdem esse noscuntur, consueta sedis apostolicae liberalitate (cui auctore Domino, licet indigni praesidemus) largioris beneficii manum extendere propensius debeamus. Quapropter, venerabilis frater Roscimanne Beneventane archiepiscope, preces tuas et fratrum nostrorum episcoporum et cardinalium pro tuo amore apud nos intervenientium clementius admittentes largimur, et concedimus tibi tuisque successoribus in perpetuum totum integrum paradisum et atrium quod est ante ipsum episcopium, ecclesiam videlicet S. Mariae, sicut ad nostrum publicum hactenus pertinuisse dignoscitur, ea videlicet ratione atque tenore ut tu et successores tui nihil ibi absque nostra vel successorum nostrorum [Col. 0728B] data licentia facere seu statuere do novo debeatis, unde alia nostra regalia deteriorentur vel minuantur, et tinellam, de qua ob frequentiam et strepitum vendentium et ementium non modica injuria eidem S. matri Ecclesiae saepius inferebatur, ex eodem paradiso amovemus. Donamus quoque, et concedimus tibi, ac successoribus tuis in perpetuum Plateaticum quatuor apothecarum, quae sunt in domo Joannis de civitate, et redditus considentium ac vendentium olera, et poma in ipso paradiso, sicut ad nostrum sacrum Beneventanum palatium pertinet. Decernimus ergo, et praesenti auctoritate sancimus, ut nulli omnino ecclesiasticae vel saeculari personae hanc nostrae largitionis seu concessionis [Col. 0728C] institutionem infringere aut immutare liceat, sed omnia sicut praefixum est, illibata ac firma permaneant. Haec igitur statuta servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi; non servantibus autem sit anathema, et ignis praeparetur aeternus.

  • Ego Anacletus Cath. Eccl. episc.
  • Ego Joannes episc. Portuen.
  • Ego Petrus presb. card. tit. S. Marcelli.
  • Ego Crescentius presbyter cardinalis tit. SS. Apostolorum.
  • Ego Amatus presb. card. tit. S. Eusebii
  • Ego Matthaeus presb. card. tit. Equitii.
  • Ego Romanus S. Adriani card. diac.

Datum Beneventi per manum Matthaei S. R. E. presb. cardinalis et cancellarii, XII Kal. Novemb., [Col. 0728D] indictione XV, anno Dominicae Incarnationis 1136, pontificatus autem Domini nostri Anacleti II PP. septimo.

L. Privilegium pro monasterio S. Sophiae Beneventano. (Anno 1130-1137, Mart. 10.) [ Anecdota Ughelliana, 499.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Domini, charissimo in Christo filio abbati monasterii Sanctae Sophiae, salutem necnon apostolicam benedictionem.

Officii nostri nos hortatur auctoritas ad commiserationem Ecclesiarum ut ad eorum augmentum religiosorum virorum preces aduniamur, et quieti eorum, quantum auxiliante Domino possumus, providere. [Col. 0729A] Proinde nos, dilecte in Domino fili Franco abbas venerab. monasterii Sanctae Sophiae virginis, tuas et congregationis commissae ejusdem sacri monasterii preces fratrum de filiorum nostrorum consilio libenter admittimus, et vos pro quibus in Domini gratia possumus, sustentare curamus. Quamobrem apothecarum illarum et tabularum quae juxta eas constituuntur in platea publica ad locum ubi tabulae pictae vocantur, octoginta scilicet denarios, quos Beneventanae curiae singulis annis persolvere debebatis, vobis atque Ecclesiae vestrae ad luminaria accendenda remittimus atque damus, et apothecas easdem ab omni datione liberas vobis voluimus integras ac inviolatas manere, ita ut nec nostris nec successorum nostrorum temporibus de iis quidquam [Col. 0729B] curiae persolvatis, aut gravamen ullum ab eadem sustineatis.

  • Ego Anacletus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Matthaeus presbyter ac card.
  • Ego Adefisus cardinalis S. Agathae.
  • Datum Beneventi VI Id. Mart.

LI. Ex confiscatis Potifridi, perfidi comitis, bonis oppignerata molendina duo monasterio S. Sophiae Beneventano restituit, acceptis Romanatis quadringentis, quos comes monasteriis crediderat. (Anno 1135-1137, Mart. 21.) [ Anecdota Ughelliana, 502.]

ANACLETUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio FRANCONI abbati monasterii [Col. 0729C] S. Sophiae, quod intra Beneventanam urbem situm est, ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

Si perseveranti culpae debetur jure vindicta, ita fidelibus qui puro corde deserviunt, omni modo est adhibenda cautela. Constat siquidem Godefridum, quondam Rodfridi comitis Pizzica daemonis filium, per hujus nostrae Beneventanae civitatis proditorem adversus matrem suam sanctam Romanam Ecclesiam et personam nostram, cujus fidelitatem juraverat, et ligeum hominem fecerat, adeo nequiter et pessime deliquisse, quod judicio nostro filiique magnifici regis Romanorum quoque judicum nostrorum Jandolphi, Dauferii et Benedicti, aliorumque [Col. 0729D] nostrorum fidelium plurimorum, ac totius curiae sententia de persona sua et omnibus rebus tam mobilibus quam immobilibus apostolicae sedi deciderit, et omnis actio, omnisque ratio, quae ei in aliquo competebat, legitima ad nos transactione devenerit: qui videlicet Godefridus quadringentos romanatos monasterio Sanctae virginis Sophiae accommodaverit, unde duo molendina ipsius monasterii quae sunt ad pontem qui nominatur Leprosus, et unam insulam quae est secus pontem majorem, et hortum foris prope portam Auream cum chartis ac munimentis earumdem haereditatem in pignore detinebat, quae utique molendina, insula et hortus una cum omnibus aliis pertinentiis praedicti Godefridi tam mobilibus quam immobilibus, propter perjuria [Col. 0730A] et proditionem quam commiserat, juste et legitime ad manus nostras venerunt. Nos itaque haereditatem monasterii nequaquam alienari volentes, charissimos filios nostros Franconem abbatem et Azzonem praepositum et Jo. decanum caeterosque ejusdem coenobii fratres per personam nostram aliosque fideles, nostros benigne convenimus, quatenus quadringentos romanatos, quos eis Potiferia accommodaverat, nobis persolverent, et pignus suum, praedicta videlicet molendina, insulam et hortum, ad opus monasterii colligerent; quod cum illis grave ac difficile admodum videretur, et perficere studiosius omnibusque modis subterfugerent, in plena adversus eos curia clamavimus atque clamari praecepimus, et secundum terrae consuetudinem fecimus [Col. 0730B] pignorari; ipsi tandem nequaquam rationi atque justitiae contraire valentes, tam in nostra quam et in judicum se obtulerunt praesentia, quod ratio jubet exsecutari: audita itaque petitione nostra, qua nos quadringentos romanatos ab eis qui vice Gofridi, sicut praelibatum est, una cum omnibus rebus et actionibus suis nobis deciderunt, legitime repetebamus et ipsi inficiari minime possent, concordantibus et consentientibus fere omnibus majoribus ac nobilioribus civitatis judicaverunt, judices, quod abbas et fratres molendina monasteriorum, insulam et hortum quae erant in pignore, recolligerent, et quadringentos romanatos absque aliqua notabili ambiguitate persolverent; quod utique judicium et monasterium [Col. 0730C] a nobis effectui mancipatum est; nam illi jam dictam nobis pecuniam persolverunt, et nos eis molendina, insulam et hortum, quae obpignorata tenebantur, ex integro restituimus, nullam in eis nobis aut etiam successoribus nostris seu alicui personae querimoniam reservantes. Decernimus itaque ut nec Godefrido, nec illius haeredibus, vel alicui personae ab eis submissae vel aliquo modo substitutae, neque per ipsarum chartarum exhibitionem, neque per repraesentandos testes, neque alio quocunque modo pecuniam ipsam vel pignus ob eam datum repetere, vel aliquam inde monasterio litem vel infestationem inferre liceat. Sin vero quispiam contra hoc securitatis decretum a nobis emissum quidquam facere attentaverit, centum libras denariorum [Col. 0730D] Papiensium bonae monetae componat, medietatem vero sacro palatio nostro, et medietatem ipsi monasterio; et hoc nostrum tutationis decretum firmum semper illibatum que permaneat. Ad haec vero apostolica auctoritate interdicimus, et perpetua sanctione firmamus, ut nullus omnino abbas, praepositus, sive decanus, vel aliqua ecclesiastica saecularisve persona haec quae reddimus molendina, vel illa quae idem monasterium habere in Ponticello seu apud aquam longam in pletum ponere vel oppignorare praesumat, et nullus princeps, nullus rector, nullus comes, seu vicecomes, civis seu etiam oppidanus seu rusticus, praedicta omnia molendina vel quae intra ea sunt, aliquo modo auferre aut pignorare audeat, nisi nos et successores nostri [Col. 0731A] proprio ore jusserimus. Quicunque igitur praesentis mandati violator exstiterit, sit anathema, et ignis illi praeparatur in aeternum. Conservantibus autem sit pax et quies Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Anacletus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Crescentius presbyter et cardinalis.
  • Ego Benedictus, presbyter et cardinalis.
  • Ego Amandus cardinalis necnon et presbyter sanctae ecclesiae Sabinae.
  • [Col. 0732A] Ego Silvius presbyter et cardinalis.
  • Ego Hormannus cardinalis.
  • Ego Rochus SS. Ariani et Marii cardinalis atque diaconus.
  • Ego Pandulphus diaconus cardinalis SS. Martyrum Cosmae et Damiani.
  • Ego Joannes judex Dauferius.
  • Ego Quirinus Benedictus judex.
  • Datum Beneventi, per manum Matthaei cardinalis ac presbyteri et cancellarii, XII Kal. April., pontificatus Domini nostri Anacleti secundi papae an . . . .

ANNO DOMINI MCXLIII BENEDICTI ROMAE ECCLESIAE S. PETRI CANONICI

Liber de ecclesiastico ordine totius anni

Benedictus S. Petri Romanae

[Col. 0731]

LIBER DE ECCLESIASTICO ORDINE TOTIUS ANNI ET PRAECIPUE APOSTOLICAE DIGNITATIS ET TOTIUS CURIAE, Ad Guidonem de Castello, tunc cardinalem S. Marci, qui postmodum factus est Coelestinus II. [Dom MABILLON, Museum Italicum, tom. II, p. 118. Lutetiae Paris. 1724, 4 o .)

[Col. 0731B] 1. Perspicuae scientiae et profundae sapientiae magistro GUIDONI DE CASTELLO, divino nutu sanctae Romanae Ecclesiae presbytero cardinali tit. Sancti Marci, BENEDICTUS, Beati Petri apostoli indignus canonicus et Romanae Ecclesiae cantor, intimae dilectionis affectum, et inter sanctorum antistitum agmina coronam immarcessibilem.

Divinae pietatis misericordiae, Pater reverende, pro meae tenuis scientiae viribus immensas gratias ago, quoniam vestrae salutis curam et ecclesiastici ordinis sollicitudinem vos habere concerno. Unde magnam Dei misericordiam et multiplicium suarum miserationum copiosam bonitatem humiliter imploro, quatenus, in hoc tam bono proposito, usquedum [Col. 0731C] ipse veniet ad movendum de loco suo candelabrum, vos corroborando stabiliat. Caeterum super petitionem ecclesiastici ordinis totius anni, et praecipue apostolicae dignitatis et totius curiae, de qua placuit vestrae illustri sapientiae et egregiae prudentiae [Col. 0732B] a me famulo vestro opusculum expetere, qualiter Deo favente domnus apostolicus cum curia sua, et tota Romana Ecclesia in praecipuis solemnitatibus et quotidianis officiis valeat se regere, prout melius mihi Deus concesserit, licet sit ardua, et officio professionis non indebita, elucidare aggrediar. Sed mirandum valde est cur a me idiota, et quasi nullius scientiae, quaeritis aperire, quae in apotheca cordis non habeo enucleare quae investigare non valeo; propinare quae sitibundus pincerna haurire a vobis gestio. Quis enim noscere potest quid agat flos campi et lilium convallium, dum montes transgreditur et colles transilit, nisi quem torrente voluptatis suae potavit et domus suae ubertate inebriavit? Verumtamen, [Col. 0732C] ut duxi, vestra dilectione et assidua pulsatione commotus, quod de dignitate Romani pontificis, et presbyterorum cardinalium, et diaconorum, caeterorumque ordinum curiae, nec non de [Col. 0733A] ecclesiastico officio totius anni per multa temporum spatia vidi, et a sapientibus curiae audivi, et quod alii doctores in suis scriptis reliquerunt, ad perpetuae recordationis memoriam scribere curabo.

2. In adventu Domini, quando annualiter fit recapitulatio officii et librorum qui in Ecclesia leguntur, Sabbato in vigilia Adventus Domini, ad Vesperas incipit antiphona, In illa die stillabunt montes. Sub ista antiph. omnes psalmi hujus Vesperi cantantur. Qua antiphona finita, dicitur versus, Ostende nobis, Domine, misericordiam tuam. Ad Magnificat, Spiritus-sanctus in te descendit, Maria. Finita antiphona dicitur oratio [ al. orationes].

[Col. 0733B] 3. Ad matutinum Invitatorium, Regem venturum, cum suo Venite. Quo finito incipit prima antiphona, Missus est Gabriel angelus, Psalmus, Beatus vir, usque Domine, ne in ira; et dicitur antiphona. Deinde dicitur secunda antiphona, Ave, Maria, gratia plena; psalmus, Domine Deus meus, in te speravi, usque in Domino confido. Antiphona finita, dicitur tertia antiphona, Ne timeas, Maria, Psalmus, Salvum me fac, Domine, quoniam defecit sanctus, usque ad psalmum, Domine, quis habitabit? Antiph. finita, dicitur versus, Ostende nobis, Domine. Tres lectiones leguntur de Isaia propheta. Prima lectio, Visio Isaiae, resp. Aspiciens a longe. Quo finito dicitur vers. Quique terrigenae, totum; deinde repetenda, Ite obviam et dicite; vers. Qui [Col. 0733C] regis Israel intende, totum; repetenda, Nuntia nobis si tu es ipse; vers. Tollite portas, principes, vestras, totum; repetenda, Qui regnaturus es in populo Israel. Gloria Patri et Filio et Spiritui sancto. Incipit a capite, Aspiciens a longe. In secunda lectione secundum resp. Aspiciebant in visu noctis, cum duobus versibus, Ecce dominator Dominus, et, Potestas ejus potestas aeterna, cum repetendis suis, sicut superius; et Gloria Patri, et responsorium a capite. In tertia lectione resp. Missus est Gabriel angelus, cum duobus versibus, Ave, Maria, et, Dabit ei Dominus Deus: repetenda prima, Ne timeas, Maria; repetenda secunda, Et vocabitur, et reliqua. Gloria Patri. Qua finita, responsorium a capite [Col. 0733D] cantetur. Haec tria responsoria ita debent cantari in congregationibus. Prior et secundus cantant responsorium primum ante altare cum omnibus versibus, et repetendis usque ad finem; tertius et quartus, secundum responsorium, sicut prius; quintus et sextus, tertium responsorium. In secundo nocturno incipit antiphona, Ecce ancilla Domini; psalmus, Conserva me, Domine. Alia antiphona, Angelus Domini; psalmus Exaudi, Domine, justitiam meam. Tertia antiphona, Antequam convenirent; psalmus, Diligam te, Domine. Totoque finito cum antiphona, dicitur versus, et tres lectiones leguntur De sermone sancti Augustini et sancti [Col. 0734A] Leonis, et tria responsoria cantantur, sicut mos est. In tertio nocturno antiphona, Beata es, Maria, quae credidisti Domino, et, Beatam me dicent omnes generationes, et Dabit ei Dominus, cum suis psalmis, Coeli enarrant, Exaudiat te Dominus, et Domine, in virtute tua. Versus et duae lectiones de epistola , tertia de homilia. Quibus finitis, cantatur Te Deum laudamus: quo finito, incipiunt Matutinae Laudes, et antiphona, In illa die, cum omnibus aliis antiphonis et psalmis. Quibus finitis, dicitur vers. Quo finito, incipit antiphona, Spiritus sanctus in te descendit, Maria, et Benedictus Dominus Deus Israel, etc.

4. Deinde dicit Primam, et incipit secundam antiphonam Matutini, Jucundare, cum psalmis. [Col. 0734B] Quibus finitis, dicit lectionem epistolae, et versum, et orationem diei. Mane statio ad Sanctam Mariam Majorem, quo dominus papa cum omnibus ordinibus venit: ibique honorifice, sicut mos est, cantat Missam cum Gloria in excelsis Deo, sicut in aliis Dominicis usque ad Natalem Domini, et coronatur. Ad tertiam canitur tertia antiphona, ad Sextam quarta antiphona, ad Nonam quinta antiphona, ad Vesperum cum omnibus antiphonis, sed non dicitur Missus est Gabriel, neque Ecce Dominus veniet, nisi infra hebdomadam, sed tantum oratio.

5. Infra hebdomadam officium de Adventu; ad matutinum Invitatorium, Regem venturum, noct. cum antiphona de Psalmista; versus de Adventu, et legitur de Isaia propheta. Ad matutinas Laudes [Col. 0734C] canitur una antiphona, In illa die stillabunt montes, sub qua omnes psalmi cantentur. Prima canitur cum lectione de Adventu et capitulis, sicut Ecclesia consuevit, genu flexo. Tertia, Sexta, Nona cum antiphonis de Adventu in terram prostrati, cum capitulis et psalmis et oratione, sicut mos est. Ad Vesperum omnes psalmi feriales cantentur sub una antiphona, In illa die stillabunt montes, et ad finem cantentur istae antiphonae, Missus est Gabriel angelus, Ave, Maria, gratia plena, Dominus tecum, cum oratione, Deus, qui de beatae Mariae virginis utero, et antiphona, Ecce Dominus veniet, et omnes sancti ejus cum eo, vers. Exsultabunt sancti in gloria. Missa de Adventu usque in quinta [Col. 0734D] feria. Sexta feria canitur Missa de Cruce: quod non convenit in Adventu. Sabbato de Sancta Maria, si non fuerit festivitas novem lectionum; et si fuerit, omne officium sit festivitatis; et si fuerit trium lectionum festivitas, in vigilia ad Vesperum psalmi diei cantentur sub una antiphona de Adventu. Cum venerit ad Magnificat, versus dicatur de festivitate cum antiphona et oratione sancti; et fit commemoratio de Adventu, Missus est Gabriel angelus, etc. Matutinum totum de sancto, tamen cum nocturno diei; matutinae Laudes, si habent proprias antiphonas, cantentur; sin autem, sub una antiphona communali omnes psalmi cantentur. Prima [Col. 0735A] cantatur cum una antiphona festivitatis et lectione diei; et omne officium non prostrati, sed stando cantetur. Tertia et Sexta de festivitate, Nona et Vesperum de Adventu.

6. Dominica secunda leguntur tres lectiones de eodem propheta Isaia, et tres lectiones de sermone, et duae lectiones de epistola, tertia de homilia, et canitur de historia sua. Mane ad Missam fit statio ad Jerusalem in palatio Susurriano, ubi dominus pontifex cum tota curia debet cantare missam, et accipere coronam, et eam celebrare, sicut mos est.

7. Dominica de Gaudete, statio ad Sanctum Petrum. Cum dominus papa cum omnibus scholis ad Vesperum venit, ibique dominus manet; tunc [Col. 0735B] dominus pontifex accipit XX solidos de confessione, et expendium curiae, et equorum suorum. Cardinales vero et diaconi, primicerius cum schola, subdiaconi, basilicarii et subdiaconi regionarii, et acolythi accipiunt quinque solidos den. Papiensium, quod vocatur coenaria [ al. cenatica] et archidiaconus accipit XVIII denarios pro responsoriis, qui expenduntur per manus suas; et canonici ecclesiae debent habere de presbyterio XII sol. de eadem confessione. Praelibati vero sacri palatii ordines hospitantur in domo Aguliae [ al. Auguliae], et dominus hospitii debet praeparare lectos de suis bonis linteaminibus, et accipere in stabulis suis equos eorum, et custodire; et si oportuerit facere coenam ejus diei, tamen de praescriptis [Col. 0735C] denariis, qui vocantur coenatica, non solum in stationibus, verum etiam per totum annum, quandocunque [ al. quocunque] venerint cardinales cantare Missam cum primicerio et cantoribus vel aliis Palatinis clericis, et ille dominus hospitii debet habere pro beneficio omni die unam monetam de oblatis [ al. oblationibus] Missae, et lacrymas cerae, quae remanent de offerenda Missae. Hic praelibatus ordo debet esse in omnibus nocturnis stationibus Sancti Petri; in diurnis vero dantur tantum quinque sol, sed dominus papa in diurnis accipit XX solidos, sicut supra dictum est.

8. Media autem nocte surgens audito signo dominus [Col. 0735D] papa, cum omnibus ordinibus ad Sanctum Leonem venire debet, ibique mansionarius praeparat thuribulum episcopo, et episcopus pontifici, omnibus indutis de suis indumentis. Cubicularii vero cum duabus faculis accensis, et camerarii cum duobus candelabris et faculis accensis debent ire ante pontificem. Pontifex autem primum incensat altare Sancti Leonis: deinde cum processione incedens per porticum pontificium ad Sanctum Gregorium, primum incensat altare ejus, et altare Sancti Sebastiani, et altare Sancti Tiburtii; [Col. 0736A] deinde duo altaria in mediana ad crucifixos, ubi ab antiquis patribus audivimus requiescere apostolos Simonem et Judam. Postea vadit ad sudarium Christi, quod vocatur Veronica, et incensat, e altare Sanctae Mariae similiter. Postea ascendit ad Sanctum Pastorem juxta arcum triumphalem, et incensat. Deinde descendens ad corpus, incensat altare super sepulcrum S. Petri; et sic sedet in subsellio cum candelabris ante se. Paraphonista cum schola incipit vigilias, Ex Aegypto vocavi Filium meum; psalmus, Beatus vir. Secunda ant. Ecce apparebit Dominus supra nubem candidam; psalmus, Quare fremuerunt gentes. Tertia ant. Ecce veniet Dominus, quem Joannes praedicavit; psalmus, Domine, quid multiplicati sunt. Deinde duo subdiaconi [Col. 0736B] basilicarii dicunt versum; acolythi tenent librum stationalem, et cubicularii faculas; et basilicarii legunt lectiones, Gaudens gaudebo in Domino; diaconus praecinit, Tu autem. Primicerius cum schola cantat responsoria. Finitis tribus lectionibus, primicerius dicit Te Deum laudamus. Subdiaconus regionarius porrigit sacramentarium episcopo, et episcopus tenet ante pontificem; et basilicarii tenent candelabra, et pontifex dicit orationem. Diaconus dicit Benedicamus Domino; et dominus papa benedicit.

9. Deinde exiens inde ascendit ad altare majus et incensat, et descendit ad pectorale ante altare: circa eum diaconi induti. Episcopi stant ad aliud pectorale, cardinales in choro cum canonicis [Col. 0736C] ecclesiae. Cubicularii et camerarii ponunt faculas ante pontificem. Pontifex vero incipit Matutinum, Domine, labia mea aperies. Cantores cantant invitatorium: quo finito, primicerius incipit, Ex Aegypto vocavi filium; psalmus, Beatus vir, et omnes psalmi primi nocturni cum antiphonis suis. Primo nocturno finito, canonici ecclesiae legunt tres lectiones, Gaudens gaudebo, et cantant tria responsoria: caetera cantores et basilicarii. Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola sancti Leonis papae, missa Flaviano episcopo de incarnatione Domini contra Eutychen haereticum; cardinales sextam et septimam; Prior basilicarius octavam de expositione epistolae, Gaudete in Domino semper; [Col. 0736D] nonam vero ibi, ubi intrat, legit pontifex de homilia, et dicit, Jube, domine, benedicere. Nullus benedicit eum, nisi Spiritus sanctus; tantum omnes respondent, Amen. Finita lectione pontificis, primicerius dicit, Te Deum laudamus, et alii respondent; et incipit antiphona ad matutinas laudes. Quo finito, basilicarii cantant versum ante altare. Primicerius nuntiat pontifici antiphonam ad Benedictus Dominus Deus Israel. Episcopus repraesentat librum pontifici, sibi datum a subdiacono regionario; pontifex dicit orationem; diaconus dicit, Benedicamus [Col. 0737A] Domino. Missa a pontifice celebratur, et dicitur Gloria in excelsis Deo, et fit laus a diaconis, et subdiaconis, et notariis; et coronatur a sancto Petro per mediam civitatem usque ad palatium cum omnibus ordinibus, sicut mos est. A festivitate sancti Nicolai usque ad feriam ante Natalem Domini cantantur hae antiphonae ad Matutinum, O Sapientia, ad Benedictus, et caeterae omnes in quatuor temporibus.

10. Feria quarta statio ad Sanctam Mariam Majorem. Fit collecta ad Sanctum Petrum ad Vincula in Eudoxia. Primicerius cum schola, et subdiaconi regionarii, et acolythi cum cruce stationali Sancti Petri; levant inde crucem cum collecta processionali, cantando usque ad Sanctam Mariam Majorem. Ibi dominus papa praeparatus [Col. 0737B] cantat Missam more quadragesimali, et ibi nuntiat quem ordinare disponit hoc modo: Auxiliante Domino et Salvatore nostro Jesu Christo elegimus hunc diaconum in presbyteratum. Si quis habet contra eum pro Deo, cum fiducia exeat, et dicat. Verumtamen memor sit conditionis suae.

11. Sexta feria statio ad Sanctos Apostolos cum processione.

12. Sabbato statio ad Sanctum Petrum, ubi debet ordinatio fieri a pontifice, et celebrare Missam. Dum vero cantatur officium celeberrime a schola, et hymnus trium puerorum, Benedicite, omnia opera Domini, Domino, descendit pontifex ab altari, et vadit ad Sanctum Andream. Ibi facit consecrationem. [Col. 0737C] Facta consecratione revertitur ad altare, quia ad hoc altare nulla consecratio debet fieri, nisi de Romano pontifice. Et sic in omnibus Quatuor Temporibus debet fieri.

13. Dominica de Canite tuba legitur de Joel propheta, Canite tuba in Sion, et de sermone, et epistola, et de homilia. Cum venerint autem feriales antiphonae, omnes per ordinem cantentur ad Matutinum. Ad Vesperum omnes psalmi cantentur sub prima antiphona. Ad Magnificat cantetur propria antiphona.

14. In vigilia Natalis Domini ad matutinum invitatorium, Christus adveniet nobis, venite adoremus. Ant. Dominus dixit ad me; psalmus, Quare fremuerunt gentes. Antiph. In sole posuit tabernaculum; [Col. 0737D] psalmus, Coeli enarrant. Antiph. Elevamini portae aeternales; psalmus, Domini est terra. Versus, Hodie scietis quia reniet Dominus, et quinque lectiones, et quinque responsoria. Quarta lectio, sermo S. Augustini, Vos, inquam, convenio, o Judaei. In quarta cantantur sibyllini versus, Judicii signum, tellus sudore madescit. Quinta de homilia. Eo die non dicitur Te Deum laudamus, sed tantum Deus, in adjutorium meum intende, cum antiphonis vigiliae, et [Col. 0738A] psalmus Dominus regnavit, cum aliis psalmis. Prima cum antiphona vigiliae, et lectio, Paulus servus Jesu Christi, cum versu; sine Kyrie, tantum dicatur oratio diei. Tertia, Sexta et Nona cum suis antiphonis Non prostrati, sed tantum stando dicantur orationes. Isto die statio ad Sanctam Mariam Majorem ubi dominus papa debet Missam cantare cum scholi clericorum et familia palatii; et episcopus Albanensis debet facere coenam optimam toti curiae, et debet mittere ad curiam duo optima busta porcorum. Ad Vesperas et ad Vigiliam debet ibi remanere pontifex per totam noctem.

15. In prima vigilia legunt canonici ecclesiae tres lectiones de Isaia propheta, et cantant tria responsoria: Primo tempore alleviata est terra Zabulon, et [Col. 0738B] Consolamini, et Consurge: et ita fit officium per cardinales et episcopos et cantores, sicut nocturnalibus stationibus Sancti Petri. In secunda vigilia de sermonibus; in tertia de eisdem sermonibus, et de homilia. Et ad praesepium debet cantare Missam, et dicere Gloria in excelsis Deo, et unam orationem tantum, et Credo in unum Deum. Primicerius cum schola officiat Missam: qua peracta, primicerius revertitur ad chorum, cantando, Ecce Maria genuit nobis salvatorem, cum psalmis et antiphona, sicut in Antiphonario scriptum est. Finitis isto [modo] matutinis Laudibus cum oratione, incipit pontifex Matutinum. Schola dicit invitatorium, et eo ordine fit Matutinum, sicut vigiliae fuerunt.

[Col. 0738C] 16. Mane dicit Missam ad Sanctam Anastasiam: qua finita, descendit cum processione per viam juxta porticum Gallatorum ante templum Sibyllae, et inter templum Ciceronis et porticum Cimorum [ al. Crinorum]; et progrediens inter basilicam Jovis et arcum Flamineum, deinde vadit juxta porticum Severinum; et transiens ante templum Craticulae, et ante insulam Milicenam et draconiorum, et sic sinistra manu descendit ad majorem viam Arenulae, transiens per theatrum Antonini, et per palatium Cromatii, ubi fuit Holomitreum [ al. Oloritreum], et sub arcu Gratiani, Theodosii et Valentiniani imperatorum; et intrans per pontem Adriani ante templum ejus, et juxta obeliscum Neronis, et ante memoriam Romuli, et per porticum ascendens [Col. 0738D] in Vaticanum ad basilicam Sancti Petri, ubi est statio: et ibi honorifice cantatur Missa cum omnibus ordinibus palatii, sicut decet; et debet ibi accipere coronam in capite suo, et per mediam urbem cum processione redire ad palatium, perficere festum coronae.

17. Sed propter parvitatem diei et difficultatem viae, facit stationem ad Sanctam Mariam Majorem, et vadit in secretarium. Cubicularii custodiunt secretarium. [Col. 0739A] Prior episcopus servit de libro, archidiaconus de evangelio; subdiaconus regionarius prior de mappula; prior basilicarius de epistola, primicerius et schola de cantu; et sic sustentatus a duobus diaconis, archidiaconus sine socio solus procedit ante pontificem, et sic intrat in processione. Omnis ordo in suo loco, bini et bini procedunt: acolythi cum candelabris, et crux domini pontificis ante processionem. In introitu ecclesiae cubicularii alte portant mappulam super caput pontificis. Cum autem intrat presbyterium, mansionarius ecclesiae porrigit ei arundinem cum cereo accenso. Tunc pontifex accipit eam, et ponit ignem in stupa posita super capita columnarum ad figuram finis mundi per ignem. In medio presbyterii progrediens sistit [Col. 0739B] iter. Primicerius deponit mitram de capite suo, et osculatur dextram scapulam pontificis, et pontifex benedicit eum. Cumque venerit ante altare, cubicularii offerunt mappulam super caput pontificis; ipse vero pontifex dat pacem priori episcopo, qui ei serviturus est; deinde duobus cardinalibus, priori et secundo.

18. Ascendens cum primo ad altare facit confessionem, osculatur evangelium, quod subdiaconus tenet ante eum, et intrat ad altare; et inclinato capite dicit orationem. Qua peracta, osculatur altare, et erigit se dans pacem archidiacono et omnibus diaconibus. Acolythus repraesentat thuribulum et capsam cum incenso archidiacono, qui lecturus est Evangelium. Pontifex autem accipit [Col. 0739C] capsam, et ponit incensum in thuribulum, et incensat altare, et archidiaconus retinet planetam ne impediatur. Posito incenso, ascendit ad sedem, et cardinales descendunt ad chorum in locis suis, et episcopi in dexteram in locis suis juxta pontificem. Interim paraphonista cum schola cantat introitum, et Kyrie eleison. Pontifex incipit, Gloria in excelsis Deo, et schola respondet, Et in terra pax hominibus bonae voluntatis, usque in finem. Et pontifex dicit, Pax vobis; schola respondet non in illa voce, sed alta, Et cum spiritu tuo; et dicitur una oratio.

19. Interea archidiaconus cum diaconibus et subdiaconibus in filo stantibus ad dexteram juxta altare, et notarii jusum [ id est deorsum] in choro [Col. 0739D] pluvialibus induti stantes, archidiaconus alta voce cum omnibus dicit, Exaudi, Christe. Respondent notarii: Domino nostro Innocentio , a Deo decreto summo pontifici et universali papae, vita. Tribus vicibus dicit archidiaconus cum suis, tribus vicibus respondent notarii. Sancta Maria, dicit archidiaconus; respondent notarii, Tu illum adjuva. Sancta Maria, respondent similiter de unoquoque choro tribus, sanctos duabus vicibus. In fine Kyrie tribus vicibus archidiaconus cum diaconibus et subdiaconibus; et accipiunt tres sol. pro laude.

20. Prior subdiaconus Latinus, et subdiaconus [Col. 0740A] Graecus portant libros ante pectus suum cum duobus subdiaconis, et uno acolytho camiso induto, antecedente eum oblationario [ al. blacionario] in manu faciendo viam. Duo cantores, prior et secundus, isto die et die sancti Paschae descendunt in ambonem, et acolythus stat ante in ambone. Finita laude subdiaconus Latinus legit Epistolam Latinam, deinde subdiaconus Graecus legit Epistolam Graecam. Redeunt ad altare gratias habentes, et osculantur pedes pontificis. Cantores vero incipiunt Gradale, et Alleluia; et primicerius cum schola responsorium. Archidiaconus et diaconus Graecus ferentes librum ante pectora sua cum quatuor subdiaconis, acolythi ferentes candelabra ante eos manent cum candelabris accensis ante pulpitum: [Col. 0740B] illi vero legunt Evangelia. Descendentes portant Evangelia obviam pontifici; et pontifex osculatur ea, ascendit in pulpitum, et praedicat Evangelium. Ad finem vero facit confessionem, benedicit, et redit ad sedem, et dicit, Credo in unum Deum. Basilicarii respondent et cantant. Primicerius cum schola cantant Offerenda. Tunc VII cardinales ascendunt ad altare cum libris, tres ex una parte, et quatuor ex alia parte, et pontifex a diacono sustentatus intrat ad altare in canonem ad sacrificandum hostiam cum cardinale. Perfecta Praefatione basilicarii cantant, Sanctus, Sanctus, Sanctus, etc.

21. Finita Missa, pontifex ab archidiacono coronatus ascendit equum, et procedit cum processione ad palatium hoc modo. Post cum praefectus indutus [Col. 0740C] manto pretioso, et calceatus zancha una aurea, altera rubea; circa eum judices pluvialibus induti ante pontificem, archidiaconus et diaconus cum primicerio bini et bini, deinde subdiaconi: ante quos cardinales; ante cardinales cantando ante eos notarii; ante notarios episcopi; ante episcopos crux domini papae; ante crucem milites draconarii, portantes XII vexilla, quae bandora vocantur; et equus domini papae ornatus, sed vacuus; dirungarii circa processionem; duo praefecti navales, qui dicuntur dilungarii [ al. dirungarii], cum baculis in manibus, pluvialibus induti; majorentes vero mantellis sericis et baculis, qui vocantur schola stimulati, custodientes processionem, ne aliquis se intromittat.

[Col. 0740D] 22. Cum autem venit pontifex ad basilicam Zachariae papae, antequam descendat, descendunt cardinales ad faciendum laudes. Tunc prior cardinalis Sancti Laurentii foris muros, deposita mitra dicit, Jube, domne, benedicere. Pontifex benedicit eum. Qui alta voce dicit: Summo et egregio, ac ter beatissimo papae Innocentio vita. Respondent cardinales omnes, Deus conservet eum, tribus vicibus. Salvator mundi: cardinales respondent, Tu illum adjuva, et vicibus tribus. Sancta Maria, tu illum adjuva; per omnem chorum sanctorum, tres sanctos. In fine, omnes sancti, adjuvate illum, tribus vicibus. Kyrie tribus [Col. 0741A] vicibus. Et pro laude accipiunt tres solid.; judices vero se repraesentant, et dicit primicerius Jube, domne, benedicere. Pontifex benedicit eum, et alta voce dicit: Hunc diem: respondent judices, Multos annos, tribus vicibus. Tempora bona habeas: respondent judices, Tempora bona habeamus omnes. Tunc dominus pontifex descendit de equo; primicerius defensorum, et secundicerius suscipiunt eum per manus et ducunt usque in cameram. Ibi dat presbyterium omnibus ordinibus. Isto vero die Natalis Domini et die sanctae Paschae dat omnibus prioribus manum , id est presbyterium duplum, praefecto scilicet XX solid. dominus papa et manum; primicerio judcium IV solid. et manum; unicuique judicum quatuor solid.; priori episcopo quatuor solid. [Col. 0741B] et manum; unicuique episcoporum [tres solid.]; IV solid. priori cardinali et manum; unicuique card. III solid.; archid. III solid. et manum; unicuique diaconorum III solid.; primicerio cantorum III solid. et manum; secundicerio cantorum II solid.; priori basilicario II solid. et VIII den. pro honorantia; unicuique cantori II solid.; priori basilicario II solid. et manum; unicuique subdiacono II solid.; priori regionario II solid. et manum; unicuique eorum duos solid.; unicuique acolytho duos solid.; duobus dilungariis VIII solid.; scrinariis X solid.; majorentibus V solid.; draconariis V solid. et aliis ordinibus, sicut mos est.

23. Dato presbyterio, intrant ad mensam praeparatam. Episcopi et cardinales sedent in dextra parte; [Col. 0741C] archidiaconus, et diaconus, et primicerius, et prior basilicarius, et prior regionarius in sinistra; omnis ordo in suo loco. Ostiarius ponit lectorium cum libro homiliarum in medium. Circa medium convivium ex praecepto archidiaconi surgit diaconus, et legit lectionem: ipse vero archidiaconus imponit finem. Tunc pontifex mandat acolythum, ut surgant cantores, et cantent Sequentiam modulatis vocibus: qui surgentes faciunt imperata. Finita Sequentia, vadunt et osculantur pedes pontificis, et accipiunt a sacellario unum Byzantium, et dominus papa dat eis coppam plenam potione ex ore suo , et bibunt. Finito convivio, omnes redeunt ad domos suas; cardinales mitti solent ad propria.

[Col. 0741D] 24. In festivitate sancti Stephani tres lectiones de Actibus apostolorum, Stephanus autem plenus gratia et fortitudine, et tres De sermone sancti Stephani, cum suis antiphonis, et responsoriis. In tertio nocturno de Natali Domini, cum III psalmis, versu et lectionibus, et suis antiphonis. Matutinae Laudes de sancto Stephano. Finita oratione sancti Stephani dicitur antiphona, Virgo hodie fidelis, cum oratione de Natali. Tertia, Sexta et Nona de sancto Stephano; Vesperae vero de Natali Domini; antiphona et oratio de sancto Stephano et sancto Joanne, et aliarum [Col. 0742A] festivitatum similiter. Summo mane dominus pontifex egrediens a palatio coronatus, cum processione honorifice vadit ad sanctum Stephanum, ubi est statio. Ibi cantant Missam, sicut in Natali Domini, cum laude: qua finita, rediens ad palatium coronatus, acceptis laudibus a cardinalibus et judicibus, dato presbyterio sive manibus et convivio celebrato, sicut supra scriptum est, sic omnes recedunt.

25. In festivitate sancti Joannis evangelistae tres lectiones de Apocalypsi, et tres de sermone sancti Joannis, cum suis antiphonis, psalmis et responsoriis. Quidam volunt ejus passionem legere. In tertio nocturno antiphonae et tres psalmi, et tres lectiones de Natali, cum suis responsoriis. Matutinae Laudes de sancto Joanne, et commemoratio, sicut supra, [Col. 0742B] prima de sancto Joanne, oratio de Natali.

26. In Natali Innocentium ad Matutinum tres lectiones de Apocalypsi, et tres de sermone. In tertio nocturno revertitur ad Natale Domini. Non cantatur Te Deum, sed incipiunt matutinae Laudes. Prima cantatur, sicut supra. Ad Missam non cantatur Gloria in excelsis Deo, nec All. nisi venerit in Dominica, sed omne officium est quadragesimale. Isto die Romani non comedunt carnem, nec sagimen, nisi venerit in Dominico die.

27. In vigilia Epiphaniae, officium Natalis Domini. In Epiphania statio ad sanctum Petrum, ubi dominus papa cum tota curia cantat versus, sicut in Dominica de Gaudete, ea die qua superius notatum est. Nocte vero media surgit, et omnes ordines cum eo [Col. 0742C] congregantur ad altare sancti Leonis; ibique cum processione, sicut praelibatum est, incensando altaria usque ad corpus, ubi facit vigilias trium lectionum, quibus peractis, ascendit ad altare majus, et incensat. Descendit ad pectorale, et omnes ordines in suo loco. Annuit primicerio, ut incipiat vigilias. Ille autem incipit antiph. Afferte Domino, filii Dei, etc. Tunc leguntur tres lectiones de propheta: Surge, illuminare, Jerusalem, et aliae lectiones de sermone, praeter nonam lectionem homeliae, quae est domini papae, eo ordine, quo in Dominica de Gaudete. Missam vero honorifice cum laudibus debet cantare, et accipere coronam, et coronatus redire ad palatium, et agere sicut in aliis coronis. Infra [Col. 0742D] octavas ad Matutinum quotidie tres psalmi et tres lectiones de sermone cum suis antiphonis et responsoriis, excepta Dominica, quoniam fiunt novem lectiones. Post octavas leguntur Epistolae Pauli. Quidam legunt de expositione Psalterii.

28. Dominica prima post octavas Epiphaniae leguntur Epistolae Pauli, et ponitur historia de Psalmista, qui meditabitur in lege Domini, usque in Septuagesimam. In primo et secundo nocturno Matutini cantantur antiphonae de eisdem psalmis: Servite Domino in timore, etc. In tertio nocturno in [Col. 0743A] loco antiphonarum cantatur Allel. Ad matutinas Laudes cantatur Allel. in tono, Lux orta est super nos, et caeterarum antiphonarum, sicut in antiphonario continetur. Ad Primam, ad Tertiam, Sextam et Nonam cantatur Alleluia. Vesperum de Psalmista. In omnibus ex praedictis Dominicis totius anni ita cantatur ad praelibatas Horas, exceptis Dominicis a Septuagesima usque in octavas Pentecostes, et ab Adventu Domini usque in octavas Epiphaniae, nec non in festivitatibus Dominicarum. In feriis autem, si non est festivitas, cantatur ad Primam antiphona haec: Benedictus es, Domine, doce me justificationes tuas; ad Tertiam antiphona: Inclina cor meum, Deus, in testimonia tua; ad Sextam: Domine, virifica me secundum verbum tuum; ad Nonam: Aspice [Col. 0743B] in me, Domine, et miserere mei.

29. In Purificatione beatae Mariae leguntur sermones ejusdem festivitatis. Mane statio ad Sanctam Mariam Majorem. Exeunt XVIII imagines a diaconis et cum clericis et populo veniunt ad Sanctum Adrianum, ubi fit collecta. Sed dominus pontifex descendit ad Sanctam Martinam cum episcopis, et cardinalibus et caeteris scholis. Ibi cum omnibus induitur. Quidam cardinales benedicunt cereos adductos a curia et cubiculariis. Pontifex egreditur inde, et ascendit sedem ante ecclesiam, quos ita expendit. Prius dat episcopis, deinde cardinalibus, postea diaconibus, et aliis ordinibus, et populo. Deinde vadit ad Sanctum Adrianum, ubi est crux stationalis. Archidiaconus annuit ut cantet schola. [Col. 0743C] Primicerius incipit, et cantat: Exsurge, Domine, adjuva nos. Finita antiphona, pontifex dicit, Oremus; diaconus, Flectamus genua; alius diaconus dicit, Levate; et pontifex dicit orationem. Diaconus dicit, Procedamus cum pace. Schola respondet, in nomine Christi. Tunc subdiaconus regionarius levat crucem stationalem de altari, plane portans eam in manibus usque ad ecclesiam. Cum autem venit foras, levat eam sursum, quam fert ante pontificem in processione usque ad Sanctam Mariam Majorem. Primicerius in manu laeva retro regendo pallium pontificis cum cantoribus cantat antiphonam, adorna thalamum tuum, Sion. Pontifex cum aliis dicit psalmos; et sic procedens discalceatus [Col. 0743D] ante arcum Nervae, intrat per forum Trajani; et exiens arcum Aureae in porticu absidata ascendit per directum [ al. domum] juxta Eudoxiam, et transiens per silicem domum Orphet, ascendit per titulum Sanctae Praxedis usque ad Sanctam Mariam Majorem. Ibique finita antiphona a schola, subdiaconus regionarius more solito portat crucem ad altare, et facit litaniam, respondente schola cum acolythis. Et dominus papa cantat missam, sed non cantatur Kyrie eleison propter litaniam.

30. Sabbato Septuagesimae ad Vesperum tacetur [Col. 0744A] Alleluia, et dicitur Laus tibi, Domine. Sub una antiphona, Voca operarios, omnes psalmi cantantur. Finitis Vesperis, apud Sanctum Petrum legitur Pentateuchus in tribus lectionibus usque ad Matutinum. Ad Matutinum ponitur Genesis, unde leguntur sex lectiones, in principio Deus creavit coelum et terram; septima et octava de expositione Epistolae, nona de homilia. Deinceps tacetur Te Deum, et Gloria in excelsis Deo, nisi fuerit festivitas novem lectionum. Ad Matutinas Laudes omnes antiphonae per ordinem cantentur. Ad missam non dicatur Gloria in excelsis Deo, sed Gradale et Tractus infra hebdomadam legitur de Levitico usque in tertiam feriam Quadragesimae. Ista Dominica Septuagesimae statio est ad Sanctum Laurentium foris muros, ubi dominus [Col. 0744B] pontifex debet cantare missam, et in praedicatione tractare de Introitibus ipsius Dominicae et futurarum Dominicarum. Circumdederunt me gemitus mortis dicit peccator, et in tanta afflictione positus clamat: Exsurge, quare obdormis, Domine; et cum ulterius non possit pati tantum dolorem, dicit: Esto mihi, Domine, in protectorem. Jam vero ipse confidens de misericordia Dei, dicit: Miserere mei secundum magnam misericordiam tuam. Dominus autem, tantis lamentationibus pulsatus, dicit: Invocavit me, et ego exaudiam eum. Sed peccator, cognita Dei misericordia respirans, dicit: Dominus illuminatio mea et salus mea, quem timebo? Oculi mei semper ad Dominum, quoniam ipse evellet de laqueo pedes meos. Et hunc Tractum debet jungere [Col. 0744C] cum Evangelio.

31. Dominica Sexagesimae legitur de Noe, in Quinquagesima de Abraham, in Quadragesima de sermonibus, in tertia Dominica de Jacob et Esau, in quarta de Joseph, in quinta de Moyse. In cathedra Sancti Petri legitur sicut in die Natalis ejus; tamen ad Vesperas et matutinas Laudes canitur, Ecce sacerdos magnus. Statio in ejus basilica. Dominus papa debet sedere in cathedra ad missam.

32. In Annuntiatione [beatae Mariae Virginis, ad Vesperas antiphona: Missus est angelus Gabriel; psalmus, Dixit Dominus: antiphona, Ave Maria; psalmus, Laudate, pueri: antiphona, Ne timeas; psalmus, Laetatus sum: antiphona, Dabit ei Dominus; [Col. 0744D] psalmus, Nisi Dominus: antiphona, Ecce ancilla; psalmus, Lauda, Jerusalem: versus, Ave Maria. In Evangelio, Spiritus sanctus in te descendat, psalmus, Magnificat. Ad Matutinum, Regem virginum, cum suo Venite. In primo nocturno antiphona, Missus est Gabriel; psalmus, Domine Dominus noster: antiphona, Ave Maria; psalmus, Coeli enarrant: antiphona, Ne timeas, Maria; psalmus, Domini est terra et plenitudo ejus: versus, Ave Maria. In secundo nocturno antiphona, Angelus Domini annuntiavit; psalmus, Eructavit: antiphona, [Col. 0745A] Antequam convenirent; psalmus, Domine Dominus noster: antiphona, Dabit ei Dominus Deus; psalmus, Fundamenta: versus Benedicta tu in mulieribus. In tertio nocturno antiph. Ecce ancilla Domini; psalmus, Cantate Domino, primo: antiphona, Beata es, Maria; psalmus, Dominus regnavit: antiph. Beatam me dicent omnes; psalmus, Cantate, secundo: versus Ecce ancilla Domini. Haec sunt responsoria, Missus est Gabriel, Antequam veniant, Suscipe verbum, Ecce virgo, Salvatorem exspectamus; Laetentur coeli, Orietur stella, Beatam me dicent. Legitur de sermone et homilia Sancti Ambrosii.

33. Mane fit collecta ad Sanctum Adrianum, ubi dominus papa convenit cum omnibus ordinibus palatii; et expensis cereis benedictis, cum XVIII imaginibus [Col. 0745B] diaconorum discalceati pergunt processionaliter ad Sanctam Mariam Majorem, sicut dictum est in Purificatione; et ibi cantat Missam et Vesperas, sicut in vigilia dictum est.

34. Quarta feria initii Quadragesimae, statio ad Sanctam Sabinam; et collecta ad Sanctam Anastasiam, quo dominus papa cum tota curia venit; ibique indutus ipse et omnes alii ordines ascendunt ad altare. Ibi dominus pontifex dat cinerem, et primicerius cum schola cantat antiphonam, Exaudi nos, Domine. Facta collecta, pontifex discalceatus, et omnes alii cum processione pergunt ad Sanctam Sabinam. Primicerius cum schola retro cantando, Immutemur habitu. Cum venerit ad ecclesiam, subdiaconus [Col. 0745C] regionarius, deposita cruce, cum litania vadit ad altare, respondentibus schola et acolythis: ubi dominus pontifex cantat missam sine Kyrie, propter litaniam . Ante Communionem vero stat subdiaconus regionarius juxta altare, dicens alta voce, crastina die veniente statio erit in ecclesia Sancti Georgii martyris ad Velum Aureum. Respondet schola, Deo gratias. Et sic postea primicerius cantat Communionem. Finita missa, acolythus debet tollere papyrum , et intingere in oleo candelae, et diligenter extergere, et portare ad palatium ante pontificem, dicens: Jube, domne, benedicere. Pontifex benedicit. Ille vero dicit: Hodie fuit statio ad Sanctam Sabinam, quae salutat te. Pontifex respondet, Deo gratias. Acolythus repraesentat ei papyrum, qui osculatur eum pro devotione sanctae, et dat eum cubiculario. Cubicularius reponit, [Col. 0745D] et diligenter observat usque ad mortem pontificis. Et sic fit in omnibus stationibus. Ad mortem facit ex eis pulvillum, et ponit sub capite ejus in sepulcro.

35. Quando efficitur collecta, ad missam non cantatur Kyrie, quia regionarius dixit in litania. Et per totam Quadragesimam reiteratur Gradale infra hebdomadam, nisi fuerit aliquis Tractus. Collecta [Col. 0746A] fit secunda feria, quarta et sexta, et Sabbato per totam Quadragesimam; et in Quatuor Temporibus totius anni, et in quinta feria ad Sanctam Mariam trans Tiberim, et ad Sanctum Apollinarem.

36. Dominica Laetare, Jerusalem, statio ad Jerusalem, in palatio Sessoriano, ubi dominus pontifex honorifice cantat missam, habens in manu sua rosam de auro cum musco. Post Evangelium ascendit pulpitum, et praedicat de flore, et rubore rosae, et odore; ostendens eam populo. Deinde tractat de Evangelio. Factis laudibus et finita Missa, ibi accipit coronam, et coronatus cum processione, sicut mos est, redit ad palatium. Longe ante descensum pontificis descendit praefectus, et pedester adextrat eum usque ad locum, ubi [Col. 0746B] pontifex descensurus est: ibi dat ei rosam, et praefectus osculatur pedes ejus. Acceptis laudibus et celebrata corona, sicut mos est, omnes redeunt ad propria.

37. Dominica de Passione ponitur Jeremias propheta. Tres lectiones de eodem propheta, tres de sermone, septima, et octava de expositione epistolae , nona de homilia; et aliud officium totum sicut scriptum est. Ab isto die usque in Sabbato sancto in nullo responsorio, et in nullo Venite, et Introitu cantatur Gloria Patri.

38. Dominica in Palmis ad Matutinum tres lectiones de Jeremia, tres de sermone Passionis; duae de Epistola, nona Evangelium passionis. Matutinae [Col. 0746C] Laudes cum suis antiphonis, sicut in Antiphonario continetur, reliquum officium sicut Ecclesia consuevit. Mane statio ad Lateranum, ubi palmae sunt ab acolythis collectae in basilica Sancti Sylvestri, de quibus dant acolythi [ al. datur acolythis] basilicae Sancti Petri, et accipiunt de altare VIII [ al. duos] solidos. Palmas autem praedictae basilicae Sancti Sylvestri unus de cardinalibus Sancti Laurentii basilicae in palatio benedixit, quas ostiarii portant in basilicam Leonianam ad Pontificem. Indutis omnibus ordinibus palatii, pontifex expendit palmas. Postea exit inde cum processione; primicerius cum schola cantando, Pueri Hebraeorum, et alias antiphonas usque ante ostium ecclesiae Sancti Salvatoris; ibique super gradus posito subsellio pontifex sedet. Primicerius cum schola incipit, Gloria, laus et honor. Prior basilicarius ad clausum ostium cum subdiaconibus [Col. 0746D] stans respondet, et cantat versus, Cui puerile decus. Ad omnes duos versus respondet schola, et dicit, Gloria, laus et honor. Quibus finitis, aperto ostio intrant ecclesiam cantando, Ingrediente Domino. In secretario pontifex induitur, et intrat ad Missam sine mappula. Primicerius cantat Introitum sine Gloria Patri. Diaconus dicit Evangelium hoc [Col. 0747A] modo: Dominus vobiscum. Respondet schola et dicit, et cum spiritu tuo. Et dicit, Passio Domini nostri Jesu Christi secundum Matthaeum. Respondet schola, Gloria tibi Domine . Et postea legitur Evangelium, et non praedicatur. In quarta vero feria et sexta solummodo cum pronuntiatione legitur Evangelium Passionis sine salutatione, et sine responsione.

39. In Coena Domini usque in Sabbato sancto, Deus, in adjutorium meum intende non dicitur, nec Invitatorium, nec Gloria Patri in psalmis. sed incipit, Zelus domus tuae, sicut in Antiphonario continetur. Nec presbyter dicit Oremus; lector non petit benedictionem. Quando finit, non dicit, Tu autem, Domine; sed ex verbis lectionis jubetur facere finem. [Col. 0747B] Lectiones leguntur novem, tres de Lamentatione Jeremiae prophetae, aliae de expositione Evangelii; novem psalmi et VIII responsoria. Sequitur Matutinum cum suis antiphonis et psalmis: quo completo non dicitur Kyrie, sed cantatur, Christus factus est pro nobis obediens usque ad mortem, et tacendo recedunt. In Parasceve protendunt, Mortem autem crucis; in Sabbato similiter, Propter quod et Deus exaltavit illum, et dedit illi nomen quod est super omne nomen.

40. Ad Missam descendit summus pontifex in secretarium. Praeparatis ampullis plenis oleo, miscitat balsamum cum oleo. Deinde se innuit cum omnibus aliis, et habet septem candelabra ante se accensa; et cum processione procedit ad altare cum [Col. 0747C] linteo extenso super caput ejus. Primicerius osculatur scapulam Pontificis, et cantat Introitum cum Gloria Patri et Kyrie. Pontifex incipit, Gloria in excelsis Deo. Primicerius cum schola respondet. Qua finita, pontifex unam tantum orationem dicit. Subdiaconus legit epistolam in ambone. Duo cantores incipiunt Gradale, Christus factus est pro nobis obediens. Primicerius cum schola respondet, et illi duo cantores reiterant Gradale. Diaconus legit Evangelium. Eo die, dum dominus pontifex praedicat, cardinales levant mensam de altari , et denudant altare, et ponunt eam in securo loco. Peracta praedicatione, facit remissionem, populo benedicit, et descendit ad sedem, ubi nuntiat, Credo in unum [Col. 0747D] Deum. Offerenda non dicitur, sed solus pontifex intrat ad altare ad sacrificium: de quo sacrificio servat pro alio die Parasceve. Sanctificat chrisma et oleum, sicut in Ordine episcopali dictum est. Primicerius cum schola cantat Agnus Dei, tribus vicibus, Miserere nobis, et dicit communionem, Dominus Jesus postquam coenavit cum discipulis suis.

[Col. 0748A] 41. Finita Missa, domnus pontifex ita indutus redit in palatium in basilica S. Laurentii, ibique exspoliat se usque ad dalmaticam; et posita pelle ad collum ejus sedet. Cubicularii ponunt concnam ante eum, et linteum mundum. Duodecim subdiaconi manent extra basilicam; duo ostiarii accipiunt priorem in ulnis, et portant eum ante pontificem. Pontifex vero aqua calida lavat pedes ejus, et tergit linteo; osculatur eos, et dat ei V [ al. duos] solid.: sic facit unicuique eorum XII. Interim primicerius cum cantoribus et cardinalibus, et diaconibus cantant Vesperum. Quo finito, cantant, Dominus Jesus, postquam coenavit, et dominus papa dat unicuique episcopo quatuor solid. unicuique cardinali tres solid., primicerio tres solid., unicuique [Col. 0748B] cantori duos solid. Quibus finitis, vadunt ad coenam in basilicam Theodori, quae est Panetaria, ubi fit continua lectio a subdiacono. Perfecta coena, redit in cameram, ubi se exspoliat.

42. In parasceve episcopus hebdomadarius facit officium in basilica Salvatoris. Dominus papa descendens de palatio, ibi post altare cum aliis ordinibus se induit, et discalceatus pergit cum processione, et omnes cum eo, cantando Psalterium, usque ad sanctam Crucem. Quidam cardinalis honorifice portat corpus Domini praeteriti diei, conservatum in capsula corporalium , subdiaconus regionarius ferens ad pectus crucem stationalem coopertam. Cum venit ad ecclesiam praedictae basilicae pontifex, lotis pedibus, calceatus ascendit ad altare, prius [Col. 0748C] orat, et postea residet. Quidam basilicarius vadit ad pulpitum, et incipit legere; deinde omne aliud officium, sicut in libro scriptum est. Peracto, Pater noster, qui es in coelis, accipit corpus Domini, quod cardinalis adduxerat, et confirmat de vino misso in calice . Finito officio, ita induti redeunt eadem processione sicut prius, tamen calceati, usque ad palatium, cantando residuos psalmos. In camera dominus papa se exspoliat; alii autem exspoliati recedunt.

43. In Sabbato sancto, mane surgit archidiaconus, et miscitat oleum et chrisma annotinum in cera munda. Acolythus conficit eam et colat, et facit ex ea in similitudinem agnorum, quos dominus pontifex [Col. 0748D] expendit in sabbato de Albis. Ad sextam Sabbati sancti efficitur novus ignis, et cereus benedicitur; et leguntur duodecim lectiones Latine, et duodecim Graece, et cantantur tria cantica, Cantemus Domino gloriose, Vinea facta est, Attende, coelum. Finito hoc officio, dominus pontifex descendit ad fontem cum diaconis et subdiaconis re ionariis cantando litaniam. [Col. 0749A] Primicerius cum schola cantando, Sicut cervus, usque in porticum Sancti Venantii: ibi praeparato facistorio [ al. faldistorio], pontifex sedet. Cardinales autem qui remanserunt in choro, exeunt per posterulam post absidem, et intrant per porticum Sancti Joannis, et vadunt in ecclesiam Sancti Venantii. Tunc archidiaconus praecipit duobus, ut eant ad ostium Sancti Venantii. Qui obediunt, accipiunt priorem cardinalium per manus, adextrantes eum usque ante pontificem; omnes cardinales sequentes eum. Prior autem inclinat se, et dicit, Jube, domne, benedicere. Pontifex benedicit eum. Progrediens parum, facit similiter, et benedicit. Tertia vice similiter, et benedicit eum pontifex, et dicit, Ite, baptizate omnes gentes in nomine Patris, et [Col. 0749B] Filii, et Spiritus sancti. Cardinales vero ita induti cum equitibus revertuntur ad titulos suos. Tunc pontifex intrat ad baptismum. Quo finito, redit in loco chrismali, chrismat infantes, et lavat manus. Deinde revertitur ad altare cum litania facta a subdiacono regionario. Primicerius cum cantoribus cantat, Kyrie; dominus pontifex incipit, Gloria in excelsis Deo. Primicerius cum schola respondet. Ea finita, dicit Orationem; subdiaconus legit Epistolam, et Pontifex nuntiat Alleluia. Primicerius in pulpito cantat eam; cui schola respondet. Quo cantu finito, descendit primicerius, vadens ad pontificem, osculatur pedes ejus, et debet ei donare unum optimum pluvialem. Eo die non cantatur Credo, nec Offerenda, nec Agnus Dei, nec Communio, sed dicitur [Col. 0749C] ad Vesperas, Alleluia; psalmus Laudate Dominum, omnes gentes; antiphona, Vespere autem Sabbati, Magnificat; et dicitur Oratio, et Ite Missa est, cum benedictione.

44. In die sanctae Resurrectionis ad Matutinum super Venite, Alleluia. Quidam dicunt, Surrexit Dominus vere. Tres antiphonae et tres psalmi, Beatus vir. Quare fremuerunt gentes, et Domine, quid multiplicati sunt. In loco harum trium antiphonarum cantatur Alleluia, sicut in Romano Antiphonario scriptum est. Versus, Haec dies quam fecit Dominus, cantetur sicut Gradale. Tres lectiones de Evangelio cum suis responsoriis. Quibus finitis, cantatur Te Deum laudamus. Matutinae Laudes cum antiphonis [Col. 0749D] suis et psalmis. Perfectis antiphonis, pro versu cantatur Gradale, Haec dies quam fecit Dominus; antiphona, Surrexit Dominus de sepulcro; psalmus, Benedictus Dominus Deus Israel, et Oratio tantum festivitatis. Prima sine antiphona cum tribus psalmis: quibus peractis, cantatur Gradale, Haec dies, et Oratio diei.

45. Ad Missam una tantum Oratio dicitur. Isto die statio est ad Sanctam Mariam Majorem. Mane [Col. 0750A] surgit dominus pontifex, vadit et intrat in basilicam Sancti Laurentii. Posita ibi capella et subsellio, prius orat; postea induitur a diaconibus et subdiaconibus regionariis usque ad dalmaticam. Surgit et ingreditur ad Salvatorem, aperit imaginem, et osculatur pedes ejus, dicens alta voce cantando tribus vicibus, Surrexit Dominus de sepulcro, qui pro nobis pependit in ligno, alleluia. Alii respondent, et redit ad subsellium. Prius dat pacem archidiacono, qui revertitur ad locum suum; deinde secundo diacono, qui revertitur, et dat pacem archidiacono , et redit in filo: sic caeteri diacones faciunt. Deinde primicerius cum cantoribus accipiunt pacem. Similiter redeunt in filo; deinde prior basilicarius cum subdiacono accipiunt pacem, et redeunt [Col. 0750B] in filo; deinde acolythi, et alii Palatini ordines. Finita pace, tunc dominus pontifex induit se planeta alba, et ab isto die usque in octavas Paschae similiter, et induit pallium et mitram. Cum eis omnibus ordinibus descendit de palatio. Praeparatis equis cum albis mappulis super sellas, coronatur, et equitat cum processione ad Sanctam Mariam Majorem. Cum autem venerit in Merolanam, stat notarius ibi, et alta voce dicit. Jube, domne, benedicere. Pontifex benedicit eum. Notarius dicit : In ecclesia sanctae Mariae in hac nocte baptizati sunt tot masculi, et tot feminae. Pontifex respondet, Deo gratias. Et notarius accipit a saccellario unum Byzantium. Secunda feria similiter fit ad Sanctum Petrum; tertia feria similiter ad Sanctum Paulum.

[Col. 0750C] 46. Cum autem venerit dominus pontifex ad sanctam Mariam, ubi fit statio, descendit de equo; deponit coronam de capite, quam dat stratoribus, ut diligenter servent eam. Canonici ecclesiae cum thuribulo et incenso, et aqua benedicta suscipiunt eum cum processione, cantando: sed pontifex ponit incensum in thuribulo, et aspergit aquam super populum. Deinde intrat ecclesiam, et orat, et vadit ad secretarium: ubi, paratis omnibus ordinibus, prius dat pacem priori episcopo, qui ei serviturus est, et redit in locum suum; deinde secundo episcopo, qui rediens dat pacem priori suo, et redit in filo; et aliis similiter; deinde cardinalibus similiter, postea praefecto et judicibus, delungariis quoque, id est [Col. 0750D] praefectis navalibus, et majorentibus, qui dicuntur schola Stimulati, et caeteris laicis principibus. Tunc surgunt duo subdiaconi basilicarii, et accipiunt priorem subdiaconum regionarium, per manus adextrantes eum ab introitu secretarii ante pontificem. Qui alta voce dicit, Jube, domne, benedicere. Pontifex benedicit eum; deinde parum producunt cum, et iterum dicit, Jube, domne, benedicere, et benedicit. Progreditur ante, et dicit, Jube, domne, [Col. 0751A] benedicere. Dominus benedicit eum, et dicit, Servi Domini nostri Jesu Christi; Servi Domini nostri Jesu Christi; Servi Domini nostri Jesu Christi: G. archidiaconus legat Evangelium, Hyacinthus subdiaconus legat Epistolam, G. primicerius et caeteri cantores cantent.

47. Tunc surgit dominus pontifex a duobus sustentatus, in processione progrediens, sicut mos est. Cubicularii in introitu ecclesiae habent mappulam extensam, quam portant super caput ejus usque ante altare. Cum intrat presbyterium ecclesiae, mansionarius praeparat ei arundinem cum cereo accenso, quam accipit, et ponit ignem in stupa super capita columnarum, quae ibi stant. Cum autem venerit ad primum cereum, primicerius deponit [Col. 0751B] mitram, et osculatur scapulam dextram pontificis, qui benedicit eum. Cum venerit ante altare, cubicularii auferunt mappulam super caput ejus; deinceps facit officium, sicut Ecclesia consuevit. Primicerius autem cum cantoribus cantant Introitum, Resurrexi et adhuc sum tecum. Dominus pontifex nuntiat, Gloria in excelsis Deo: qua peracta, pontifex dicit Orationem. Archidiaconus vero cum diacono et subdiacono stantes juxta altare ordinate, et notarii jusum in choro cum pluvialibus, archidiaconus cum sociis alta voce dicit, Exaudi, Christe. Respondent notarii: Domino nostro papae Innocentio, a Deo decreto summo pontifici et universali papae, vita. Archidiaconus et diaconus iterum dicunt, Exaudi, Christe. Notarii respondent similiter. Sic dicitur [Col. 0751C] tribus vicibus, etc., quae sequuntur in laude. Facta laude, prior subdiaconus basilicarius legit Epistolam Latinam, subdiaconus Graecus legit Epistolam Graecam. Duo cantores in pulpito cantant Gradale, Haec dies quam fecit Dominus. Primicerius cum schola respondet. Finitis cantibus, archidiaconus legit Evangelium Latinum, diaconus Graecus legit Evangelium Graecum. In Secreta descendunt duo diaconi ante altare, et duo subdiaconi, ordinate stantes cum silentio. Dum pontifex dicit, Per omnia saecula saeculorum, nullus ei respondet, sed incipit, et dicit, Pater noster, qui es in coelis, et caetera quae sequuntur.

48. Finita Missa, coronatur, et cum processione [Col. 0751D] redit ad palatium per montem Exquilinum, intrans sub arcum, ubi dicitur macellum Lunanum [ al. Eumanum], progreditur ante templum Marii, quod vocatur Cimbrum, transiens per Merulanam, ascendens ad palatium juxta Fulloniam . In introitu basilicae Zachariae papae, acceptis laudibus a cardinalibus et judicibus, sicuti in aliis coronis, descendit de equo, suscipitur a primicerio, et secundicerius judicum deponit coronam, et dat cubiculario, quam curiose reponit in scrinio. Judices autem ducunt eum illo die in basilicam magnam Leonianam in cameram, ubi sunt praeparata XI scamma, et unum subsellium circa mensam domini pontificis, [Col. 0752A] et lectus ejus bene praeparatus in figura XII apostolorum circa mensam Christi, quando comederunt Pascha. Ibi jacent in cubitis quinque cardinales, et quinque diaconi, et primicerius ad prandium, dato prius presbyterio in camera cum manibus, sicut in die Natalis Domini. Surgit inde, et venit ad locum qui dicitur Cubitorum, ubi agnus assus benedicitur: quem benedicit, et redit ad praeparatum lectum mensae. Prior basilicarius sedet in subsellio ante lectum. Tunc dominus pontifex tollit parum de agno, et prius porrigit priori basilicario, dicens: Quod facis, fac citius; sicut ille accepit ad damnationem; tu accipe ad remissionem, et mittit in os ejus, qui accipit et comedit. Reliquum agni dat XI discumbentibus, et aliis quibus placet; et sic omnes [Col. 0752B] comedunt. Ad dimidium vero convivium ex praecepto archidiaconi surgit quidam diaconus, et legit lectionem. Cantores autem ex praecepto domini pontificis cantant Sequentiam, quae sit conveniens Paschae, modulatis organis; eaque finita, eunt, et osculantur pedes pontificis, qui dat eis coppam plenam potione; qui bibunt, et accipiunt a saccellario unum Byzantium.

49. Finito convivio, descendit in basilicam Salvatoris ad secretarium, ubi parum pausat; qui surgens, dicta prius Nona, intrat ad Vesperas eo ordine, sicut in Antiphonario scriptum est. Finitis tribus Vesperis, in basilica Salvatoris, et ad Fontes, et ad sanctam Crucem, redit dominus pontifex in praeparatam porticum, posito ibi facistorio [ al. faldistorio], [Col. 0752C] sedet ipse, et alii ordines circa eum. Architriclinus autem cum aliis juvenibus ordinate praeparat ante dominum pontificem potionem, et vinum bibit ipse, et omnes alii bibunt. Interim cantores surgunt, et cantant hanc Sequentiam Graecam, Πάσχα ἱερὸν ἡμῖν σήμερον , qua Sequentia finita, eunt et osculantur pedes pontificis; et dat eis bibere coppam potionis. Sic omnes laeti recedunt.

50. Secunda feria statio ad Sanctum Petrum. Ad Matutinum super Venite, Surrexit Dominus vere. Allel. Venite, exsultemus. In loco trium antiphonarum cantatur Alleluia, et tres psalmi, Cum invocarem [al. In Domino]; Verba mea; Domine, ne in ira tua. Versus, Haec dies quam fecit Dominus, tres lectiones de homilia, et duo responsoria diei, Te [Col. 0752D] Deum laudamus. Matutinae Laudes cantentur cum suis antiphonis, et psalmis, et versibus alterius diei prioris. Mane autem facto, omnes Palatini ordines congregantur ad palatium cum pontifice, et descendunt de palatio, et equitat dominus pontifex. Intrat per campum juxta Sanctum Gregorium in Martio; descendit in Viam Majorem sub arcu formae, et dextra manu ante Sanctum Clementem, declinans in laevam juxta Colliseum. Transiens per arcum Aureae [ al. Nerviae] ante forum Trajani usque ad Sanctum Basilium, ascendit per montem circa militias Tiberianas, descendit per Sanctum Abbacyrum, et [Col. 0753A] transiens ante Sanctos Apostolos, manu laeva descendens in Via Lata, et declinans per Viam Quirinalem, et proficiscens ad Sanctam Mariam in Aquiro ad arcum Pietatis, sic ascendit ad campum Martis, transiens ante Sanctum Trifonem juxta posterulas, usque ad pontem Adrianum, intrat per pontem, et exit per portam Collinam [ al. Colinam] ante templum et castellum Adriani; proficiscens ante obeliscum Neronis, intrat per porticum juxta sepulcrum Romuli; ascendit ad Vaticanum in basilica Beati Petri apostoli, ibique cum omni populo Romano cantat Missam.

51. Qua finita, coronatur ante basilicam Sancti Petri in loco, ubi ascendit equum, et coronatus cum processione revertitur ad palatium per hanc [Col. 0753B] viam sacram, per porticum et per praelibatum pontem, intrans sub arcu triumphali Theodosii, Valentiniani et Gratiani imperatorum, et vadit juxta palatium Cromacii , ubi Judaei faciunt laudem. Prosiliens per Parionem inter circum Alexandri et theatrum Pompeii, descendit per porticum Agrippinam : ascendit per Pineam juxta Palatinam, prosiliens ante Sanctum Marcum ascendit sub arcu Manus carneae per clivium argentarium, inter insulam ejusdem nominis et Capitolium, descendit ante privatam Mamertini; intrat sub arcu triumphali inter templum Fatale et templum Concordiae, progrediens inter forum Trajani et forum Caesaris; subintrat arcum Nerviae inter templum ejusdem Deae, et templum Jani, ascendit ante asylum per [Col. 0753C] silicem, ubi cecidit Simon Magus, juxta templum Romuli; pergit sub arcu triumphali Titi et Vespasiani, qui vocatur Septem lucernarum; descendit ad Metam sudantem ante triumphalem arcum Constantini, reclinans manu laeva ante amphitheatrum, et per Sanctam Viam juxta Coloseum [ al. Colliseum], revertitur ad Lateranum: ibique honorifice susceptus, factis laudibus cardinalium et judicum, ascendit palatium; dat presbyterium sine manibus, celebrat convivium in eadem basilica Leoniana. Peracto convivio, descendit ad Vesperas, et facit officium sicut scriptum est.

52. Infra albas Paschae, ad Matutinum, Invitatorium, Surrexit Dominus, cum suo Venite. Feria [Col. 0753D] tertia, tres psalmi, Domine Deus meus, in te speravi, Domine Dominus noster, In Domino confido; versus, Haec dies; tres lectiones cum suis responsoriis; matutinae Laudes, sicuti convenit diei, et ad aliud officium. Feria quarta, psalmi, Salvum me fac, Domine; Usquequo, Domine; Dixit insipiens; in loco antiphonarum cantatur Alleluia, et cum versu, Haec dies, et cum tribus lectionibus et responsoriis; matutinae Laudes et aliud officium sicut supra. Feria quinta, psalmi, Domine, quis habitabit, Conserva me, Domine; Exaudi, Domine; cum [ f. pro] tribus antiphonis Alleluia, et cum versu, Haec dies, [Col. 0754A] et cum tribus lectionibus et responsoriis; matutinae Laudes et aliud officium, sicut supra. Feria sexta, psalmi, Coeli enarrant, Exaudiat te Dominus, Domine, in virtute tua; versus, Haec dies, tres lectiones cum suis responsoriis diei; matutinae Laudes sicut supra, et aliud officium.

53. Sabbato de Albis, ad Matutinum tres psalmi, Dominus regit me, Domini est terra, Judica me, Deus. In loco trium antiphonarum cantetur Alleluia; versus, Haec dies, tres lectiones cum responsoriis. Matutinae Laudes et caeterum officium sicut supra. Mane ad Missam statio Lateranis, ubi dominus apostolicus cantat Missam, ibique mutatur Gradale in Alleluia, et cantantur duo Alleluia, cum suis versibus. Dum primicerius cum schola cantat Agnus [Col. 0754B] Dei, domnus apostolicus expendit agnos per populum, hac ratione, ut sicut filii Israel in Aegypto positi praecepto Domini de sanguine immaculati agni in liminibus domorum scripserunt hoc signum T, ne ab angelo percuterentur; ita et nos de sanguine passionis immaculati Agni Christi debemus hoc signum scribere in limine domorum nostrarum per fidem, ne a diabolo et a vitiis percutiamur, et a potestate diaboli liberemur. Aliud propter infantes noviter baptizatos, in ecclesia deponentes veterem tunicam, qui annuntiant Alleluia, id est gloriam beatitudinis coelestis patriae. Tertium, quia quicunque habuit de cera praedictorum agnorum, et ex ea in domo sua crucem habuerit, vel secum portaverit, non laedetur ab aliquo phantastico spiritu et a tonitruo. [Col. 0754C] A Pascha usque in Sabbato ad Sextam, ad omnes versus officii non dicitur responsorium ad Primam, Tertiam, Sextam et Nonam, et Completorium, nec lectio in eis recitatur; sed pro lectione, versu, responsorio cantatur Gradale: Haec dies, et dicitur versus, sicut in aliis diebus futuris.

54. Mane statio ad Sanctum Pancratium. Ad vesperum debet esse dominus pontifex ad Sanctos Cosmam et Damianum, cum omnibus scholis, ibique honorifice cantare Vesperas, sicut in die sancti Paschatis, et habere coenam de ecclesia, ipse et omnes ordines palatii, videlicet panem, vinum, lacteas et lactucas.

55. A Pascha usque in vigiliam Ascensionis cantentur [Col. 0754D] tres psalmi uniuscujusque nocturni ejusdem feriae, et tres lectiones in loco antiphonarum. Apud Romanos non sunt nisi tria Alleluia, tam in Dominicis diebus quam in feriis et festivitatibus; ita quod ad terminum praedictum finiatur Psalterium non genu flexo in ullo officio; et non cantatur antiphona, sed in loco antiphonae cantetur Alleluia, nisi cum fuerint Dominicales antiphonae cum Alleluia; et antiphona alicujus festivitatis, similiter cum Alleluia. Infra hebdomadam ad Matutinum invitatorium Alleluia, cum suo Venite. In Laudibus sub una Alleluia. In tono, Noli flere, Maria, cantantur omnes [Col. 0755A] psalmi; ad Vesperas similiter, nisi in Dominicis diebus et festivitatibus. In omnibus matutinis Laudibus et vespertinis Horis fit commemoratio Passionis Christi et Resurrectionis; antiphona, Crucem sanctam subiit, et Noli flere, Maria, cum versibus et orationibus suis. Secunda feria post octavam Paschae ponitur Apocalypsis, et historia Ego sum vitis, usque in Dominicam de Modicum.

56. In litaniis majoribus omnes cruces Romanae civitatis cum clero et populo honorifice cum processione procedunt ad Sanctum Marcum. Prius cantant antiphonam, Domine, Dominus noster, qui cum patribus nostris; deinde psalmus, Beatus vir, et reliquos. Cum autem ad ecclesiam venerint, cantatur responsorium, Famule Dei, Marce. Finito responsorio, [Col. 0755B] faciunt Collectam, Populus Sion, convertimini ad Dominum. Finito cantu, dicunt: Flectamus genua, Levate, et orationem, Procedamus cum pace; respondent, In nomine Jesu Christi. Exeuntes de ecclesia redeunt ad processionem, per viam cantando antiphonas et psalmos, et in statutis locis litanias, sicut mos est, usque ad Sanctum Petrum; et accipiunt a curia domini papae presbyterium secundum consuetudinem hujus diei.

57. Interim convenientibus omnibus patriarchiarum canonicis cum suis crucibus in basilicam Salvatoris, quae vocatur Constantiniana, ubi dominus pontifex post altare ejusdem ecclesiae induit se cum episcopis, cardinalibus, et aliis ordinibus sacri palatii. Tunc primicerius cum cantoribus cantat, Populus [Col. 0755C] Sion. Finito cantu, dominus pontifex dicit: Oremus; archidiaconus, Flectamus genua; alius respondet, Levate; et pontifex dicit orationem. Schola respondet: Amen. Archidiaconus nuntiat: Procedamus cum pace; schola respondet, In nomine Christi. Subdiaconus vero regionarius elevat crucem stationalem de altari, quam plene portat in brachio, ut osculetur ab omnibus, in processione ante pontificem usque in exitu ecclesiae; deinde levat eam erectam. Primicerius cum schola post domnum papam tenens pallium cum laeva, primum incipit antiphonam; Domine, Dominus noster. Deinde Lateranum eamdem antiphonam; postea Sancta Maria Major; in quarto loco Sanctus Petrus. Finitis patriarchiis, [Col. 0755D] primicerius iterum incipit eamdem antiphonam; et hoc ordine cantantur aliae antiphonae per totam viam, dum pontifex cantat psalmos. Cum autem venerit processio ante Coloseum, subdiaconus regionarius incipit septiformem litaniam. Basilicarii vero respondent illud idem usque ad septimum. Cum autem venerit ante Sanctam Mariam Novam, in praeparato lecto dominus pontifex cum episcopis, cardinalibus, et diaconibus quiescit, donec litania finiatur. Qua finita, surgit dominus pontifex, dicit: Oremus: diaconus, Flectamus genua; respondetur, Levate. Pontifex dicit orationem; [Col. 0756A] diaconus, Procedamus cum pace, et redeunt omnes in processione per Viam Sacram ad clivum argentarii praelibatum. Subdiaconus incipit quinqueformem litaniam eo ordine quo prius, usque ad lectum ante Sanctum Marcum, ubi Dominus se pausat, sicut in primo. Deinde revertuntur in processione usque ad arcum triumphalem Theodosii, Valentiniani, et Gratiani imperatorum, ubi incipit triformem litaniam usque ad lectum in ponte Adriano. Venientes ad sanctum Laurentium in porticu majore, ubi incipit simplicem litaniam usque ad lectum cantari ante sanctam Mariam in Virgari [ al. Virgariorum] in fine cortinae.

58. Finita litania, aliisque officiis, ascendit ad basilicam Sancti Petri, ubi est statio; ibique dominus [Col. 0756B] pontifex cantat Missam. In hac statione habet dominus pontifex XX solid. den. Papiens.; cardinales vero, et diaconi, et primicerius cum cantoribus accipiunt XL solidos Lucenses; et prior basilicarius, et scriniarii scribunt omnes cruces, et de unaquaque habent unum Lucensem, de quibus habent acolythi medietatem, et medietatem basilicarii; X solid. [diaconi], subdiaconi regionarii VI solid.

59. Dominica de Modicum ponuntur Epistolae canonicae usque in tertiam Dominicam, Pater, cum essem cum eis. In hac Dominica ponitur Actus apostolorum usque in vigilia Ascensionis, et cantatur de praelibata historia, Si oblitus, et leguntur de hoc libro tres lectiones in Ascensione Domini, tres in Dominica de Rosis, et duae in Pentecosten.

[Col. 0756C] 60. In Ascensione Domini statio ad Sanctum Petrum, ubi dominus pontifex cum episcopis, cardinalibus, diaconibus et caeteris scholis debet cantare Vesperas; et, sicut in nocturnis stationibus, media nocte surgere, incensando altaria, prius ad corpus vigilias celebrare, deinde in choro ante altare majus easdem vigilias incipere. Tres lectiones de Actibus apostolorum; quinque de sermonibus festivitatis, nona de homilia eo ordine quo superius diximus. Ad Missam fiunt laudes ab archidiacono, et diaconibus et subdiaconibus, et notariis septem. Dum laudes efficiuntur, pontifex stat: quibus finitis, canitur aliud officium Missae, eaque finita, coronatur, et sic gloriosius revertitur ad palatium. Infra hebdomadam usque in Sabbato Pentecostes, in unaquaque feria [Col. 0756D] cantantur tres antiphonae, et tres psalmi praedictae festivitatis; et leguntur tres lectiones de sermonibus.

61. Dominica de Rosa, statio ad Sanctam Mariam Rotundam, ubi pontifex debet cantare Missam, et in praedicatione dicere de adventu Spiritus sancti, quia de altitudine templi mittuntur rosae in figura ejusdem Spiritus sancti.

62. Sabbato Pentecostes ad officium baptismi leguntur sex lectiones Latinae, et sex Graecae, et aliud officium sicut in Sacramentario scriptum est.

[Col. 0757A] 63. Dominica, statio ad Sanctum Petrum, quo dominus pontifex ad Vesperas vigiliae cum omnibus ordinibus venit; et in nocte ad Matutinum, sicut in nocturnis stationibus. Ad corpus vigilias trium lectionum facit; deinde ad altare majus Matutinum. Invitatorium Alleluia, sicut in die Resurrectionis, cum suo Venite. Alii cantant, Alleluia, Spiritus Domini replevit orbem terrarum, venite adoremus. Allel. Antiph. Alleluia; psalmi. Beatus vir, Quare fremuerunt gentes, Domine, quid multiplicati sunt: alii dicunt, Factus est repente de coelo sonus. Confirma hoc, Deus, Emitte Spiritum tuum et creabuntur, cum suis psalmis. Tres lectiones leguntur. Primam lectionem legunt canonici ecclesiae, Dum complerentur; et cantant primum responsorium. Secundam [Col. 0757B] lectionem legunt cardinales de sermonibus; responsorium cantant cantores et basilicarii: tertiam lectionem legit pontifex. Caeterum officium facit primicerius cum omnibus. Missam cantat pontifex, cum Laudibus. Post Missam coronatus redit ad palatium, sicut mos est. Infra hebdomadam legitur de sermonibus. Sabbato Quatuor temporum ad lectiones non flectuntur genua propter pascha, sed in loco Gradalium canitur Alleluia, cum suis versibus. Kyrie non dicitur propter litaniam processionis, ubi dictum est Kyrie; sed solummodo finito hymno trium puerorum, pontifex incipit Missam, Gloria in Excelsis Deo, et reliquum.

64. Dicitur Pascha annotina, quia est in anniversario praeteriti Paschatis.

[Col. 0757C] 65. Dominica octava Pentecostes ponitur liber Regum, usque in Kalendas Augusti, deinde nocturna psalmorum et capitula cum genu flexo, sicut ratio requirit. Ad Primam omni tempore Oratio diei non mutatur, nisi infra dies Paschatis, et magnis festivitatibus sanctorum, quando non dicitur nisi Oratio festivitatis, et infra octavam.

66. In vigilia sancti Joannis Baptistae, ad matutinum Invitatorium, Regem Praecursoris Dominum, cum Venite. Tres autem historiae festivitatis, et tres lectiones de sancto. Non dicitur Te Deum laudamus, sed incipit matutinas Laudes, Deus, in adjutorium meum intende. Nuntiatur una antiphona Matutini, sub qua omnes psalmi cantantur. Ad Primam antiphona, [Col. 0757D] et tres psalmi, et lectio vigiliae festivitatis, cum versu et oratione. Vesperas facit, et vigilias noctis in basilica sancti Joannis ad Fontes; Graeci autem in basilica Salvatoris. Ad Matutinum Graeci faciunt officium ad Fontes; et curia in basilica Salvatoris. Missam cantat pontifex ibi, ubi fit statio. In vigilia sancti Petri, et in vigilia sancti Laurentii, et in vigilia sanctae Mariae, et in vigilia sancti Andreae, et in vigilia Natalis Domini, hoc officium fit ad Matutinum, sicut in vigilia sancti Joannis Baptistae praediximus. Ad Primam, Tertiam, Sextam et Nonam cantatur et legitur de sancto: ad Missam non [Col. 0758A] cantatur Alleluia, propter jejunium, sed tantum Gradale.

67. In festivitate sancti Petri conveniunt curiales in basilica ejusdem apostoli, cum domino papa, ubi cantatur Vesperum. Antiphonae, Juravit Dominus et non poenitebit eum, et aliae antiphonae cum suis psalmis. Ad Magnificat, Significavit Dominus Petro. In primo nocturno Vigiliae incipit primicerius antiphonam: In omnem terram exivit sonus eorum; psalm. Coeli enarrant, et aliae antiphonae apostolorum nocturnales cum suis psalmis. Tres lectiones legunt canonici de Actibus apostolorum: Petrus et Joannes ascendebant in templum, et cantant tria responsoria. Deinde judices legunt duas lectiones de sermonibus apostolorum Petri et Pauli; sextam legit [Col. 0758B] episcopus, septimam cardinalis, octavam prior basilicarius; nonam legit dominus papa de expositione Evangelii. Responsoria cantant cantores et basilicarii. Finita vero lectione domini papae, primicerius dicit, Te Deum, et papa dicit Orationem, et benedicit. Ad matutinum cantores cantant Invitatorium, Regem apostolorum Dominum, et Venite. Antiphona; Si diligis me, Simon Petre; psalmus, Beatus vir, et aliae antiphonae cum suis psalmis, sicut in Antiphonario invenitur scriptum. Lectiones leguntur eo ordine quo in vigilia sive in Dominicis. Tres psalmi cantantur, sicut prius. Matutinae Laudes cantantur cum antiphona, Petrus et Joannes, et reliquis antiphonis cum psalmis. Mane ad Missam domini papae debent esse laudes, et coronari in tanta festivitate, [Col. 0758C] cujus vicarius est.

68. Infra octavas sancti Joannis, et sancti Petri, et sancti Laurentii, et sanctae Mariae, et Natalis Domini, et Epiphaniae, hoc officium fit. Tres psalmi et tres lectiones, et omne officium de festivitate, nisi fuerit inter eos dies festivitas IX lectionum.

69. In festivitate sancti Pauli vadit pontifex illuc cum omnibus scholis; facit Vesperas, et habet cum omnibus coenam de ecclesia. Perfecta coena, intrat ad Vigilias. Monachi ecclesiae legunt tres lectiones, Saulus adhuc spirans minarum; cantant tria responsoria; pro unoquoque responsorio accipiunt ab archidiacono II denarios de decem et octo denariis, quos archidiaconus acceperat ab eis. Post Responsorium [Col. 0758D] in quarta lectione surgit dominus pontifex, et intrat ad arcam altaris Sancti Pauli, ubi est foramen in fundo arcae super corpus apostoli. Discooperto eo, mittit manum deorsum, et apprehendit thuribulum in unco plenum carbonibus et incenso, et trahit foras. Incensum et carbones dat archidiacono; archidiaconus autem dat per populum, hac ratione, ut quicunque febricitans devote in fide Apostoli ex his biberit, sanetur. Iterum replet thuribulum de carbonibus, et ponit super eos candelam vitream plenam incenso; accendit carbones, et candela incipit bullire [ al bollire]; et reponit thuribulum [Col. 0759A] in praelibato unco, et cooperitur foramen arcae a pontifice super corpus ejus. In quarta lectione annualiter, sicut in vigiliis sancti Pauli, duas lectiones legunt episcopi, duas cardinales, octavam subdiaconus, nonam Pontifex; reliqua quinque responsoria cantant cantores et basilicarii, et accipiunt ab archidiacono XVIII denarios. Aliud officium efficitur, sicut mos est. Mane pontifex celeberrime cantat Missam, et scholae accipiunt ab ecclesia pro beneficio festivitatis IV solid. de monetis.

70. In Kalendis Augusti ponitur liber Salomonis usque in Kalendas Septembris. In festivitate sancti Laurentii dominus pontifex in basilica ejus in agro Verano, ubi requiescit, cum omnibus scholis facit Vesperum, et officium per totam noctem. Mane [Col. 0759B] facit Missam Romano populo, et accipiunt scholae pro beneficio ab ecclesia VIII solidos denariorum.

71. In vigilia sanctae Mariae, mane dominus papa cum cardinalibus, discalceatis pedibus, facit VII genua, et aperit imaginem, et osculatur pedes Domini, et deponit jusum [ id est deorsum], cantando Te Deum laudamus: quod constituit Leo quartus papa.

72. In Assumptione sanctae Mariae, dominus papa cum omni curia facit Vesperum, et Vigilias novem lectionum in ecclesia Sanctae Mariae Majoris. Cum fuerint finitae, revertitur Lateranum. Cardinales et diacones accipiunt imaginem Jesu-Christi, et abstrahunt de basilica Sancti Laurentii cum omni populo, portantes eam per campum Lateranum juxta basilicam Sancti Gregorii. Crucem stationalem portat [Col. 0759C] regionarius post eam; post quam processio curiae ordinate procedens, cantando psalmos, primicerius cum schola responsorium de eadem festivitate. Praefectus cum duodecim viris accipit a curia XII faculas; ostiarii vero alias XII portantes accensas ante imaginem. Dum imago transit per campum, cubicularii stant in culmine Sancti Georgii, tenentes duas faculas accensas, quas imagine transacta exstinguunt faculas. Cumque imago venerit ad Sanctam Mariam Novam, deponunt eam ante ecclesiam, et lavant pedes ejus de basilico. Interim scholae faciunt Matutinum in ecclesia, trium scilicet lectionum. Populi vero laudantes et benedicentes Dominum, tollunt eam inde, et portant ad Sanctum Adrianum; et ibi [Col. 0759D] lavant pedes. Exeuntes autem de ecclesia, redeunt per viam qua venerunt, et portant eam per arcum in Lathone, quia antiquo tempore magna persecutio erat ibi diaboli. Deinde transeunt juxta domum Orphei propter basiliscum, qui tunc temporis latitabat ibi in caverna, cujus fetore et sibilo homines ibi transeuntes infirmabantur, et moriebantur. Idcirco Sergius papa constituit hanc processionem in hac tanta festivitate, quatenus per laudes tantorum populorum, et intercessionem sanctissimae virginis Mariae apud Deum, populus Romanus ab his persecutionibus liberaretur. Ascendentes ad Sanctam [Col. 0760A] Mariam, dominus pontifex praeparatus cantat Missam; benedicit populum fatigatum; omnes recedunt.

73. Dominica prima mensis Septembris ponitur liber Job et Tobiae, Judith et Esther, usque in Dominica prima mensis Octobris. In quo mense est Nativitas sanctae Mariae, quae ita celebratur a pontifice celeberrime in Sancto Adriano, ubi fit Collecta, sicut in Purificatione et Annuntiatione sanctae Mariae.

74. In Exaltatione sanctae Crucis, statio Laterani. Fit collecta ad Sanctam Mariam Majorem, ubi crux stationalis, et schola, et regionarii, et acolythi coadunantur cum cruce sancti Joannis et canonicis, et cruce Sanctae Mariae et canonicis. Primicerius cum [Col. 0760B] schola cantat Collectam, subdiaconus regionarius portat crucem stationalem. In processione ante cantores, et processionaliter procedunt usque ad Lateranum. Primicerius cum schola primum cantat antiphonam, Nos autem gloriari oportet. Deinde canonici Sanctae Mariae, venientes in campum juxta Fulloniam, ibi cum omni populo exspectant pontificem et sanctuaria a palatio , pontifex vero indutus, discalceatis pedibus, cum aliis ordinibus descendit de palatio. Cardinales portant sanctuaria in processione, scilicet de ligno crucis Domini, et sandalia Jesu Christi, et circumcisionem ejus ad basilicam Salvatoris, ubi est statio. Ibi pontifex cantat Missam; et cantata, omnes laeti cum benedictione recedunt.

75. Dominica prima mensis Octobris ponitur liber [Col. 0760C] Machabaeorum, usque in Dominica prima mensis Novembris. Mediante Octubrio, in futuris Dominicis ad matutinas Laudes, quando dicitur, Benedicite, omnia opera Domini, Domino, cantantur hae antiphonae, Dum perdurant, Tres video viros, et aliae quae in Antiphonario inveniuntur. Dominica prima mensis Novembris ponitur Daniel propheta, et legitur in Dominicis diebus usque ad Adventum Domini. Infra hebdomadas legitur de Ezechiele, et de XII prophetis.

76. In festivitate sancti Andreae debet esse dominus pontifex cum omnibus scholis ad Sanctum Andream in Vaticano, ibique honorifice, sicut in festivitate sancti Petri, Vesperas et Vigilias celebrare. [Col. 0760D] Matutinum vero ad fratrem ejus facere, id est ad altare sancti Petri. Mane canitur Missa super altare beati Andreae, ut omnis populus cum benedictione laetus recedat. Praefectus cum adjutorio decimae illuminat ecclesiam, et facit prandium curiae. Deo gratias.

Additio ex cod. Vallicellano.

Hae sunt festivitates, in quibus dominus pontifex debet coronari: In festivitate videlicet sanctorum Quatuor Coronatorum, in festivitate sancti Martini, ubi dicitur titulus Aequitii, in festivitate sancti Clementis, in Dominica de Adventu, in Dominica de [Col. 0761A] Jerusalem, in Dominica de Gaudete, in festivitate Domini, in festivitate sancti Stephani, in Epiphania, in Dominica Laetare, Jerusalem, in Pascha, in feria secunda ad sanctum Petrum, in Dominica Ego sum Pastor bonus, in Ascensione, in Pentecoste, in festivitate sancti Petri, in anniversario suo, in festivitate sancti Sylvestri.

Hae sunt nocturnales stationes Sancti Petri: Dominica de Gaudete, Epiphania, Ascensio Domini, Pentecostes, festivitas sancti Petri et ejus Octava, festivitas sancti Andreae. In unaquaque earum stationum scholae palatii, scilicet cardinales, diacones, subdiacones, cantores regionarii, acolythi debent habere quinque solid. den. de altari Sancti Petri pro coenatica, archidiaconus XVIII den., pro his qui cantant [Col. 0761B] LX, canonici XII solid., et ad Missam medietatem altaris inter eos et capellanos domini papae [Col. 0762A] usque ad finem. Si deerit dominus pontifex, et venerit cardinalis solus cantare Missam, in quacunque statione totam medietatem altaris habent praedictae scholae. Cardinalis qui cantat Missam, habet tertiam partem oblationis; sed si habet aliquem socium cardinalem, non fit ita; sed oblatio, sicut mos est, communiter dividatur per scholas.

Hae sunt Sancti Petri diurnae stationes: In omnibus Sabbatis Quatuor Temporum, in Dominica Quinquagesimae, Dominica in Passione, feria secunda post Pascha, Dominica Ego sum Pastor bonus, in litanias Majores, in Dedicatione, et in Cathedra sancti Petri. In unaquaque harum stationum accipiunt quinque solid. et oblationem. Sed dominus pontifex accipit XX solid. in nocturnis stationibus, [Col. 0762B] quando accenduntur retia ; et in diurnis, quando accenduntur candelae.

Appendix

Joannes XIX

[Col. 0761]

APPENDIX. Joannis papae XIX diploma, quo facultatem concedit episcopo Silvae Candidae divina officia certis diebus celebrandi in ecclesia Sancti Petri in Vaticano.

JOANNES episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Dei gratia episcopo Silvae-Candidae Ecclesiae, et per te eidem venerabili episcopio, successoribusque tuis in perpetuum.

Convenit apostolico moderamini . . . Exstat inter epistolas et diplomata Joannis XIX, Patrologiae tom. CXLI, col. 1125, sub num. 4.

ANNO DOMINI MCXLIV. COELESTINUS II PONTIFEX ROMANUS

Notitia historica

Mansi, Joannes Dominicus

[Col. 0761]

NOTITIA HISTORICA (MANSI, Concil., tom. XXI, col. 591.)

[Col. 0761C] Coelestinus secundus, natione Tuscus, Guido antea vocatus, ex presbytero cardinale tituli Sancti Marci, juxta constitutionem Innocentii praedecessoris sui, qua populus omnino a pontificis electione arcebatur, primus sine ullis populi suffragiis, teste Onuphrio, propter civile bellum quod a Romanis senatum restituere satagentibus imminebat, creatus [Col. 0762C] est pontifex, tempore Conradi imperatoris, an. Domini 1143, illo die quo Innocentius secundus e vivis decesserat. Petrus, Cluniacensium abbas, scripsit ad eum epistolam, apud Papirium Massonum exstantem, qua continetur ipsum legitime electum initio pontificatus Romae omnia pacata habuisse. Wilielmum Eboracensis ecclesiae thesaurarium, [Col. 0763A] hominem tunc temporis improbum, in sedem Eboracensem bis intrusum, ab Innocentio damnatum et fugatum, per subreptionem Ecclesiae Eboracensis episcopum ordinavit et consecravit, et contra sanctum Bernardum hac de re graviter conquerentem defendit. Cum, juxta Urspergensem, mensibus quinque et diebus tredecim, secundum Ottonem Frisingensem mensibus fere sex, pontificatum tenuisset, [Col. 0764A] obiit anno Domini 1144, et sepultus est Romae in basilica Constantiniana. Vaticanus codex de Vitis pontificum ista habet: «Hic fecit ordinationem per mensem Decembrem, in qua creavit diaconos septem, presbyteros per diversa loca, et episcopos per diversa loca . . . . Defunctus est apud Palladium octavo Idus Martii, et in ecclesia Lateranensi tumulatus.»

Notitia diplomatica

Jaffe, Philippus

[Col. 0763]

NOTITIA DIPLOMATICA. (Philippus JAFFÉ, Regesta pontificum Romanorum, p. 605.)

† Coelestinus II hac sententia usus est: FIAT PAX IN VIRTUTE TUA ET ABUNDANTIA IN TURRIBUS TUIS (5, 8, 10, 26, 27, 30, 32, 37, 39).

Subscripserunt bullis ejus:

  • ep. Albanensis Petrus a 9 Dec. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • ep. Ostiensis Albericus a 29 Nov. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • ep. Praenestinus Stephanus a 19 Oct. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • ep. S. Rufinae Theodewinus a 26 Nov. 1143 ad 24 Febr. 1144.
  • ep. Sabinensis Conradus a 19 Oct. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • ep. Tusculanus Imarus a 23 Dec. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • pr. card. tit. S. Anastasiae Aribertus a 12 Febr. 1144 ad 26 Febr. 1144.
  • pr. card. tit. S. Caeciliae Goizo a 30 Dec. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • pr. card. tit. S. Calixti Gregorius a 19 Oct. 1143 ad 19 Febr. 1144.
  • pr. card. tit. S. Chrysogoni Guido a 9 Dec. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • pr. card. tit. S. Cyriaci Nicolaus a 23 Dec. 1443 ad 6 Mart. 1144.
  • pr. card. tit. SS. Joannis et Pauli Hubaldus a 23 Dec. 1143 ad 19 Febr. 1144.
  • pr. card. tit. S. Laurentii in Damaso Guido a 10 Jan. 1144 ad 26 Febr. 1144.
  • pr. card. tit. S. Marci Gilibertus a 23 Dec. 1143 ad 23 Febr. 1144.
  • pr. card. tit. S. Pastoris Petrus a 9 Dec. 1143 ad 10 Jan. 1144.
  • pr. card. tit. S. Praxedis Hubaldus a 1 Dec. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • pr. card. tit. S. Priscae Rainerius a 22 Nov. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • pr. card. tit. S. Sabinae Manfredus a 10 Jan. 1144 ad 6 Mart. 1144.
  • pr. card. tit. S. Stephani in Celio monte. Rainerius a 23 Dec. 1143 ad 19 Febr. 1144.
  • pr. card. tit. S. Susannae Petrus a 19 Oct. 1143 ad 24 Febr. 1144.
  • pr. card. tit. S. Vestinae Thomas a 19 Oct. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • diac. card. S. Adriani Joannes Paparo a 19 Febr. 1144 ad 6 Mart. 1144.
  • diac. card. S. Angeli Gregorius a 30 Dec. 1143 ad 19 Febr. 1144.
  • diac. card. SS. Cosmae et Damiani Guido a 17 Febr. 1144 ad 6 Mart. 1144.
  • diac. card. S. Eustachii juxta templum Agrippae. Astaldus a 10 Jan. 1144 ad 24 Febr. 1144.
  • diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum. Otto a 19 Oct. 1143 ad 24 Febr. 1144.
  • diac. card. S. Luciae in Septisolio Rodulphus a 10 Jan. 1144 ad 26 Febr. 1144.
  • diac. card. S. Luciae in Horphea Hugo d. 19 Febr. 1144.
  • diac. card. S. Mariae in Aquiro Petrus a 9 Dec. 1143 ad 19 Febr. 1144.
  • diac. card. S. Mariae in Dominica Gerardus a 1 Dec. 1143 ad 6 Mart. 1144.
  • diac. card. S. Mariae in Porticu Petrus a 19 Oct. 1143 ad 19 Febr. 1144.
  • diac. card. S. Mariae in Via Lata Ubaldus a 19 Oct. 1143 ad 9 Dec. 1143.
  • diac. card. S. Mariae Novae Joannes a 10 Jan. 1144 ad 6 Mart. 1144.
  • diac. card. S. Nicolai de carcere Tulliano Octavianus a 23 Nov. 1143 ad 19 Febr. 1144.
  • diac. card. SS. Sergii et Bacchi Gregorius a 19 Oct. 1143 ad 19 Febr. 1144.

in Romana Ecclesia altaris minister Guido d. 17 et 24 Febr. 1144.

Datae bullae sunt p. m.

Gerardi S. R. E. presb. card. et bibliothecarii a 19 Oct. 1143 ad 6 Mart. 1144.

Epistola et privilegia

Coelestinus II

[Col. 0765]

COELESTINI II PONTIFICIS ROMANI EPISTOLAE ET PRIVILEGIA.

I. Privilegium pro ecclesia S. Mariani Eugubina. (Anno 1143, Oct. 19.) [UGHELLI, Italia sacra, I, 637.]

[Col. 0765A]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BENEDICTO praeposito, ejusque fratribus in ecclesia episcopalis sedis Beati Mariani Eugubinae civitatis Domino famulantibus, tam praesentibus, quam futuris in perpetuum.

Desiderium, quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, delicti in Domino filii, postulationibus vestris clementer impertimur assensum, et ecclesiam B. Mariani, in [Col. 0765B] qua divinis estis obsequiis mancipati, apostolici privilegii pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant; in quibus propriis haec duximus exprimenda vocabulis, plebem scilicet S. Joannis de Civitate, plebem S. Mariae serrata, plebem de Fisciano, plebem S. Mariae de Glodiano cum plebe Sancti Donati, et Sancti Viriani, plebem S. Gervasii, curtem de Lavari, cum aliis omnibus ecclesiis, ac bonis praedictae ecclesiae pertinentibus, capellam S. Bartholomaei, capellam [Col. 0765C] S. Crucis, capellam S. Verecundi, capellam S. Angeli, capellam S. Georgii, capellam S. Savini, capellam S. Angeli, capellam S. Christophani, capellam S. Salvatoris, capellam S. Mariae de Mediano, capellam S. Bartholomaei de Castro Venali, capellam S. Mariae, et capellam S. Georgii de Cortiva, capellam S. Mariae, capellam S. Margaritae cum omnibus suis pertinentiis, castrum montis Juliani cum curte sua, castrum Galgate cum curte sua, castrum vallis Marculae cum curte sua, castrum Algnanir, castrum Agelli. Prohibemus quoque, ut infra antiquos terminos majoris, sive baptismalis Ecclesiae absque vestra permissione nullus Ecclesiam aedificare praesumat, nec ab hominibus infra eosdem terminos habitantibus decimas, vel oblationes exigat, nec eas ad sepulturam ad [Col. 0765D] alia loca transire compellat, sed, juxta Apostolum, quibus spiritualia seminatis eorum carnalia nullo prohibente metatis clericos vero, sive laicos liberos, [Col. 0766A] qui de saeculari habitu converti, et in vestra ecclesia religiose vivere voluerint, recipiendi facultatem liberam vobis concedimus, sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut eorum devotioni, et extremae voluntati, qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salvo jure matricis ecclesiae. Decernimus ergo, etc. Amen.

Locus † sigilli.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episc.
  • Ego Conradus Sabinensis episc.
  • Ego Stephanus Praenestinus episc.
  • Ego Gregorius presb. card. tit. S. Callixti.
  • Ego Thomas presb. card. tit. Vestinae.
  • Ego Petrus card. presb. tit. S. Susannae.
  • [Col. 0766B] Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus card. tit. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego . . . Bald. diac. card. S. Mariae in Via Lata.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Nicolaus diac. S. R. E.

Datum Later. per manum Gerardi S. R. E. presb. card. ac bibliothecarii XIV Kal. Novemb., ind. VII, Incarn. Dom. an. 1143, pontif. vero D. Coelestini papae anno I.

II. De sui electione certiores facit Cluniacenses, eorumque preces postulat. Claromontani episcopi culpam ipsis condonat. (Anno 1143, Nov. 6.) [MANSI, Concil., XXI, 592.]

[Col. 0766C]

COELESTINUS epicopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO abbati, et monachis Cluniacens., salutem et apostolicam benedictionem.

Charitatem vestram de statu sanctae Romanae Ecclesiae matris vestrae sollicitam cognoscentes, quae circa nos acta sunt, vobis significare curavimus Notum igitur facimus dilectioni vestrae quod Domino nostro bonae memoriae papa Innocentio, VIII Kal. Octobris defuncto, et in Lateranensi ecclesia cum maxima cleri ac populi Romani frequentia tumulato, cardinales presbyteri et diaconi, una cum fratribus nostris episcopis et subdiaconis, clero ac populo Romano acclamante, partim et expetente, tertia die in ipsa ecclesia unanimi voto et pari consensu, [Col. 0766D] me indignum, et prorsus tanti officii imparem, nescio quo Dei judicio, in Romanum pontificem concorditer elegerunt. Ego autem considerans, [Col. 0767A] infirmitatem meam ad apostolicae sedis culmen non posse pertingere, onus hoc malui declinare, ne in pastorali regimine imparis administrationis actione succumberem. Sed quia contraire non est Domini disponentis arbitrio, obedienter secutus sum quod misericors de me regentis manus voluerit operari. Dispositioni itaque divini consilii colla submittens, tanto pondere pressum me recognosco, ut non per prophetiae spiritum, sed per experimentum dicam: Incurvatus sum et humiliatus sum usquequaque (Psal. CXVIII) . Tanta quippe occupationum onera deprimunt, ut ad superna vix aliquando animus erigatur. Multis causarum fluctibus quatior; et post illa quietis otia, quae ante hoc officium me recolo habuisse, tantis tumultuosae vitae tempestatibus affligor, [Col. 0767B] ut recte dicam: Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me (Psal. LXVIII) .

Unde, fratres charissimi , per omnipotentem Dominum rogo, ut me sub hoc pastoralis curae onere lassescentem orationum vestrarum intercessionibus adjuvetis, ut ejusdem omnipotentis Dei misericordiam totis nisibus et plenis desideriis imploretis, quatenus mihi inter undas pelagi laboranti majestatis suae dexteram porrigat, et sic naviculae suae praeesse concedat, ut ad aeternae quietis portum cum susceptae navis onere, ipso ducente, perveniam.

Nos autem Cluniacense monasterium tanquam B. Petri proprium, more praedecessorum nostrorum diligere volumus et fovere, et suam ei justitiam conservare.

[Col. 0767C] Quod autem Claromontensis episcopus praeterita B. Lucae festivitate a praedecessore nostro bonae memoriae papa Innocentio evocatus non venit, nec canonicam excusationem praetendit, pro vestra dilectione ad praesens aequanimiter toleramus.

Datum Laterani VIII Idus Novembris.

III. Ad Alvisum Atrebatensem episcopum. Causam matrimonii cujusdam ad se advocat. (Anno 1143, Nov. 6.) [MANSI, ibid., col. 595.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0767D] fratri ALVISO Atrebatensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Litteras a tua fraternitate transmissas recepimus, et quod de consanguinitate inter charissimi filii nostri Stephani illustris Blesensis comitis filium et filiam nobilis viri Theodorici Flandrensis comitis in eis continebatur diligenter expendimus. Verum quoniam episcopos Galliae in justitia et observatione mandatorum sedis apostolicae tepidos invenimus, et idem filius noster . . . . . . . . . comes in causa matrimonii R. de Perona omnino inordinate et contra justitiam ab ipsis tractatus est, causam ipsam judicio sedis apostolicae duximus reservandam. [Col. 0768A] Si vero tu ipse, vel quislibet alius in causa canonice procedere volueritis, proxima Dominica, qua cantatur. Isti sunt dies, etc., vos conspectui nostro praesentetis, ut in utriusque partis praesentia causam ipsam diligenter inquirere, et quod canonica aequitas dictaverit exinde statuere valeamus.

Datum Laterani VIII Idus Novemb.

IV. Ad A. praepositum et canonicos Rosatenses. (Anno 1143, Nov. 6.) [GIULINI, Memorie della Hist. di Milano, t. V, p. 578.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis A. praeposito, et canonicis de Rosata, [Col. 0768B] salutem et apostolicam benedictionem.

A sede apostolica statutum est, ut religiosae personae de laboribus, quos propriis manibus aut sumptibus excolunt, sive de nutrimentis suorum animalium decimas solvere non cogantur. Quo contra perlatus est clamor ad aures nostras, quod a sanctimonialibus Sanctae Mariae de Montano decimas exigitis, et violenter ab eis extorquetis. Quia igitur in his quae a sede apostolica statuuntur absque sui status periculo nulli licuit deviare, per praesentia vobis scripta praecipimus, quatenus decimas ab eisdem sanctimonialibus exigere nullatenus praesumatis, sed si quam ibidem justitiam vos habere confiditis, in nostra praesentia ostendatis.

[Col. 0768C] Data Laterani VIII Idus Novembris.

V. Privilegium confirmationis ecclesiae S. Joannis Modoetiensis. (Anno 1143, Nov. 23.) [FRIZI, Memorie stor. di Mouza, t. II, p. 56.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis UBRANDO Modoetiensi archipresbytero ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis, in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, et ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitantes assumat. Eapropter, dilecti in Domino filii, [Col. 0768D] vestris justis postulationibus clementer annuimus, et ecclesiam Beati Joannis de Modoetia in qua divino mancipati estis obsequio ad exemplum praedecessorum nostrorum beatae memoriae Calixti et Innocentii Romanorum pontificum sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, vel aliis justis modis, largiente Domino, poterit adipisci, firma et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda [Col. 0769A] vocabulis: ipsam videlicet ecclesiam Sancti Joannis Baptistae cum omnibus capellis suis, etc., ecclesiam Sancti Joannis de Varena, Sanctae Mariae de Sara, Sancti Petri de Sirone, etc. In Coliate ecclesiam Sancti Carpofori, etc., Sanctae Mariae de Teneblaco et Sanctae Mariae de Sundri; confirmationem quoque electionis Cremellensis abbatissae, sicut a venerabili fratre nostro Robaldo Mediolanensi archiepiscopo rationabiliter vobis concessa est et scripto suo firmata. Jus etiam ac rationabiles consuetudines quas in eadem Beati Petri ecclesia de Remella habetis, vobis pariter confirmamus. Sane illa feudorum beneficia quae venerabilis frater Jordanus Mediolanensis archiepiscopus vestrae ecclesiae in praenominatis ecclesiis ad [Col. 0769B] communem fratrum sustentationem concessit, vobis vestrisque successoribus auctoritate apostolica confirmamus. Prohibemus autem ut nullus infra parochiam vestram absque vestro assensu ecclesiam vel capellam aedificare praesumat, salva auctoritate Romani pontificis, etc. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. [Col. 0769C] Cunctis autem vestrae ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Coelestinus, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.

In circulo:

FIAT PAX IN VIRTUTE TUA ET ABUNDANTIA IN TURRIBUS TUIS.

In monogrammate:

Bene valete.

  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Otto diac. cardin. Sancti Georgii ad Velum [Col. 0769D] Aureum subscripsi.
  • Ego Thomas presbyt. cardin. tit. Vestinae subscripsi.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Octavianus diac. cardin. Sancti Nicolai in Carcere subscripsi.
  • Ego Rainerius presb. cardin. tit. Sanctae Priscae subscripsi.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presb. card. ac bibliothecarii, IX Kal. Decembris, indict. VII, Incarnat. Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

VI. Privilegium pro ecclesia Cellae Superioris Wirzeburgensi. (Anno 1143, Nov. 24.) [HUGO, Annal. Praem., I, Pr., p. 385.]

[Col. 0770A]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis CONRADO praeposito de Cella, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum locum, in quo divino mancipati estis [Col. 0770B] obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus, et illibata permaneant. Sancimus autem ut ordo canonicus secundum B. Augustini regulam et fratrum Praemonstratensium institutionem perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Nulli quoque fratrum post factam professionem, absque praepositi totiusque congregationis permissione, liceat ex eodem claustro discedere; discedentem vero, absque communium [Col. 0770C] litterarum cautione, nullus audeat retinere. Concambium vero quod de loco, qui Cella dicitur, cum Wirtzeburgensi episcopo a vobis rationabiliter factum est, confirmamus, ut nullus ipsius loci advocatiam sibi usurpare praesumat, apostolica auctoritate interdicimus. Decimam autem de Mosa sicut ab episcopo vobis concessa est, vobis nihilominus confirmamus. Decernimus ergo ut nulli hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet aliis molestiis fatigare: sed omnia integra conserventur eorum pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica [Col. 0770D] saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura sua servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae [Col. 0771A] Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VIII Kal. Decembris, indictione VI, Incarnat. Dominicae anno 1143, pontificatus domni Coelestini II papae anno primo.

VII. Privilegium pro ecclesia majori Augustensi. (Anno 1143, Nov. 26.) [ Monumenta Boica, XXXIII, I, p. 714.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis SIGEFRIDO praeposito, caeterisque canonicis Augustensis majoris ecclesiae, tam praesentibus quam futuris canonice substituendis, in perpetuum.

Commissae nobis apostolicae sedis auctoritas nos hortatur, ut locis et personis ejus auxilium devotione [Col. 0771B] debita implorantibus tuitionis praesidium impendere debeamus. Quia sicut injusta petentibus nullus est tribuendus effectus, ita legitima et justa poscentium non est differenda petitio. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et beatae Dei genitricis semperque virginis Mariae Augustensem ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque inpraesentiarum bona juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, [Col. 0771C] Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Strubingen, Gisenhusen, Aitingen; item Aitingen, Muron, Sigelbach, Gershoven, Lanchwate, Biberbach, Mardingen, Altheim, Lebezzingen, Ecke, Flinhusen, Regnibolthesoven, Almintingen, Powele vineta in Bozon. Praeterea honores ecclesiasticos et quascunque praelationes in ipsa ecclesia rationabiliter hactenus habuistis, vobis nihilominus confirmamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione [Col. 0771D] et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva episcopi vestri canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem [Col. 0772A] praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Hubaldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere Tulliano ss.
  • [Col. 0772B] Ego Gregorius presbyt. cardinalis tituli Calixti ss.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae ss.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter tit. Sanctae Susannae ss

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VI Kalend. Decemb., indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini papae II anno primo.

VIII. Privilegium pro monasterio S. Martini Ahusani. (Anno 1143, Nov. 26.) [PETRI, Suevia eccles., 91.]

[Col. 0772C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis monachis S. Martini de Ahusen, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum, etc.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Gualteri Augustensis episcopi precibus inclinati, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium, quod ab egregiae recordationis viro Manegoldo palatino comite ejusque filiis, praefato [Col. 0772D] videlicet fratre nostro Gualtero nunc Augustensi episcopo, Adelberto et Odelrico in proprio allodio constructum est, et beato Petro cum omnibus ad ipsum pertinentibus oblatum, sub ejusdem apostolorum principis et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones vel decimas, quaecunque etiam bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Concambium vero quod de loco, in quo ipsum monasterium situm est, cum ecclesia S. Petri de Totingen, ad [Col. 0773A] cujus parochiam pertinebat, utriusque partis assensu rationabiliter factum est, auctoritate apostolica confirmamus. Liceat autem vobis communi consilio advocatum, quem ad defensionem ejusdem monasterii utilem esse noveritis, libere eligere, ipsumque, si inutilis apparuerit, removere, et alium quem utiliorem praevideritis substituere. Obeunte vero abbate qui pro tempore ibidem fuerit, nullus quolibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio, vel partis consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Benedicti Regulam, absque ullius contradictione abbatem eligere. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum, ordinationes monachorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, [Col. 0773B] a dioecesano suscipietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, et ea gratis et absque aliqua pravitate vobis voluerit exhibere; alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Ad indicium autem hujus a sede apostolica perceptae libertatis, aureum unum nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones [Col. 0773C] auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi auctoritate. Si quae igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine [Col. 0773D] districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego presbyter cardinalis tituli S. Calixti ss.
  • Ego Thomas cardinalis presbyter tituli Vestinae ss.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter tituli S. Susannae ss.
  • [Col. 0774A] Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Otto diaconus card. S. Gregorii [S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Hubaldus diacon. card. S. Mariae in Via Lata ss.
  • Ego Octavianus diacon. card. S. Nicolai in Carcere Tulliano ss.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, sexto Kalendas Decembris, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo tertio, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

IX. Privilegium pro monasterio Thenoliensi. (Anno 1143, Nov. 29.) [HUGO, Annal. Praem., II, p. 582.]

[Col. 0774B]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo filio WALFRIDO abbati Theloniensis Ecclesiae ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti [Col. 0774C] privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: locum videlicet ipsum de Thenolio, et totam decimam ejusdem territorii, cum debita libertate . . . . . Sancimus autem ut ordo canonicus secundum B. Augustini regulam et Praemonstratensium fratrum instituta, perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter observetur, nulli quoque fratrum post factam in eodem loco professionem absque abbatis totiusque [Col. 0774D] congregationis permissione liceat ex eodem claustro discedere; discedentem vero absque communi litterarum cautione, nullus audeat retinere. Decernimus ergo ut nulli omnino fas sit eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet aliis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate [Col. 0775A] careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus, Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis Ecclesiae episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis Ecclesiae episcopus.
  • Ego Raynerus, presbyter cardinalis Sanctae Priscae.

Data Laterani per manum . . . . . sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, tertio [Col. 0775B] Kalendas Decembris, indictione VI, Incarnationis Dominicae anno 1143.

X. Privilegium pro ecclesia S. Alexandri Bergomate. (Anno 1143, Dec. 1.) [LUPI, Cod. diplom. Berg., II, 1043.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis OBERTO praeposito et fratribus Sancti Alexandri Pergamensis Ecclesiae, tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis, in perpetuam memoriam.

Justitiae et rationis ordo suadet ut qui sua a successoribus desiderant mandata servari decessoris sui voluntatem et statuta custodiant. Eapropter nos [Col. 0775C] qui in regimine sedis apostolicae praedecessori nostro felicis memoriae papae Innocentio, licet indigni, successimus, ipsius voluntatem ac statutum custodire volentes, sententiam, quae inter vos et canonicos Sancti Vincentii ab ipso promulgata est, confirmamus et ratam manere censemus. Hanc videlicet et quoties canonici Sancti Alexandri in solemnitatibus et exsequiis mortuorum cum canonicis Sancti Vincentii, sive in aliis convenerint, praepositus Sancti Alexandri teneat primum locum in sinistra parte chori; capellani ecclesiarum Sancti Salvatoris, Sanctae Agathae, Sancti Joannis, Sanctae Gratae, Sancti Vigilii, in Dominicis diebus et praecipuis festivitatibus veniant ad ecclesiam Sancti Alexandri ad majores missas. Criminosi de parochia S. Alexandri [Col. 0775D] praesente praeposito vel uno de presbyteris ejusdem Ecclesiae poenitentiam suscipiant. Item statuimus ut presbyteri qui jurant fidelitatem Beato Vincentio jurent et Beato Alexandro. Unus quoque de sacerdotibus Sancti Alexandri portet capsam cum reliquiis; in mutatione vero ecclesiae duo de presbyteris Sancti Alexandri portent archam cum duobus de presbyteris Sancti Vincentii. Ad scrutinia in Coena Domini ad baptismum et in aliis solemnitatibus more solito conveniant. Cum canonici Sancti Vincentii ad ecclesiam Sancti Alexandri venerint, et in campanis pulsandis et in aliis sicut consuetudo est, honorifice suscipiantur, et totum chorum, sicut consueverunt, obtineant. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona [Col. 0776A] eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonica possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec duximus propriis exprimenda vocabulis: ecclesias de Licina, de Lemene et Sancti Faustini, de Villa, de Gromole; de Virgil, salva dioecesani episcopi canonica justitia. Concessionem quoque decimarum a bonae memoriae Adelberto Pergamensi episcopo ecclesiae vestrae praeposito canonice factam, quemadmodum in scriptis ejusdem episcopi et canonicorum Beatorum martyrum Alexandri et Vincentii continetur, confirmamus, ut eaedem decimae perpetuis fratrum usibus cedant. Porro bonos [Col. 0776B] usus et rationabiles consuetudines a praedecessore nostro piae recordationis papa Innocentio et Honorio vobis firmatas nos quoque auctoritate apostolica roboramus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat super hac nostra confirmatione Beati Alexandri Bergomensis Ecclesiam de caetero perturbare, aut qualibet occasione jam infringere vel mutare. Sed omnia vobis perpetuum integra conserventur quemadmodum praesentis scripti sanctione instituta esse noscuntur. Si quis autem huic nostrae confirmationi temerario ausu contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui periculum patiatur atque excommunicationi subjaceat. Amen, amen.

  • [Col. 0776C] Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Theodewinus episcopus S. Rufinae subscripsi.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tit. Sanctae Priscae subscripsi.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae subscripsi.
  • Ego Hubaldus presbyter cardinalis tit. Sanctae Praxedis subscripsi.
  • Ego Petrus card. presb. tit. S. Susannae subscripsi.
  • [Col. 0776D] Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Otto diac. card. Sancti Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica subscripsi.
  • Ego Gisilbertus diac. card. S. Romanae Ecclesiae subscripsi.
  • Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. subscripsi.
  • Ego Nicolaus sanctae Romanae Ecclesiae diac. card. subscripsi.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii Kalend. Decembris, indictione VI, Incarnationis [Col. 0777A] Dominicae anno 1145, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

XI. G[regorium] episcopum Bergomatem de praecedente privilegiorum confirmatione certiorem facit. (Anno 1143, Dec.) [LUPI, Cod. dipl. Berg., II, 1047.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G[REGORIO] Bergomensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitati tuae notum fieri volumus quod sententiam Beati Vincentii et Alexandri a praedecessore nostro beatae memoriae papa Innocentio promulgata est, sedis apostolicae auctoritate firmavimus, unde per praesentia scripta fraternitati tuae mandamus [Col. 0777B] quatenus quod de presbyteris interdictis et aliis quae ad observationem hujus sententiae pertinent ab eodem praedecessore nostro tibi injunctum est ut observes et facias observari.

XII. Privilegium pro monasterio SS. Salvatoris et Quirici. (Anno 1143, Dec. 5.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 711.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ALBERTO abbati monasterii Sancti Salvatoris, et B. Quirici Populonien. ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas, ut religiosas personas, et loca eorum regimini deputata paternis [Col. 0777C] affectibus diligamus, et ipsorum quieti salubriter auxiliante Domino provideri curemus. Proinde, dilecte in Domino fili Alberte abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuendum duximus, et Salvatoris Domini nostri Jesu Christi ac Sancti Quirici monasterium, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub B. Petri tutelam protectionemque suscipimus, et apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis praestante Domino poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus [Col. 0777D] et illibata permaneant. In quibus haec propriis nominibus duximus annotanda: totam videlicet terram illam, quae est acala Sancti Ambrosii usque ad collem Scultatorii, quemadmodum usque ad haec tempora cum silvis, vineis, terris, cultis vel incultis, pacifice videmini possedisse; montem videlicet civitatis destructae, quae antiquitus Populonia vocata est cum omnibus suis appendiciis ibidem consistentibus; ecclesiam Sancti Christophori cum omnibus suis pertinentiis, quae in Livellino sita est, ecclesiam Sancti Blasii, quae sita est in Laborcone cum omnibus suis pertinentiis, in Corsica ecclesiam Sancti Nicolai in Monario cum omnibus suis pertinentiis, et aedificiis. Piscina Lifredi, Falconaia, Franciola, Castellone cum omnibus suis pertinentiis. Molendinum [Col. 0778A] de Guidalto, la Cosella, Fabricianum, Saline, Caldanella. Decimas quoque possessionum vestrarum, sicut hactenus quiete possidetis, vobis nihilominus confirmamus. Porro ordinationes clericorum, seu monachorum vestrorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, pro libertate, et reverentia ejusdem loci hoc decreto nostro indulgemus, ut quem malueritis adeatis antistitem, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam apostolicae sedis habuerit, eaque gratis et absque pravitate quod postulatur indulgeat. Item constituimus ut, obeunte abbate, non alius ibi, quacunque obreptionis auctoritate ordinetur, nisi quem fratres ejusdem coenobii cum communi consensu secundum timorem Dei elegerint, maxime si de eadem congregatione idoneus inventus [Col. 0778B] fuerit. Quod si talis qui huic regimini congruat, inter eos inveniri non possit, aliunde sibi Patrem et magistrum exspectent. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur, etc. Amen.

  • Ego Coelestinus Ecclesiae Catholicae episcopus ss.
  • Ego Corradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi [Col. 0778C] ss.
  • Ego Otho diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Ubaldus diac. card. S. Mariae in Via Lata ss.

Datum Laterani per manum Gerardi S. R. E. cardinalis ac bibliothecarii, Non. Decembris, indict. VI, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero D. Coelestini II papae anno I.

XIII. Privilegium pro monasterio Praemonstratensi. (Anno 1143, Dec. 6.) [HUGO, Annal. Praem., I, p. 14.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HUGONI Praemonstratensi abbati, ejusque [Col. 0778D] fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Justis votis assensum praebere et religiosorum preces benignis auribus exaudire, apostolicae convenit dignitati: nec dubium quod si servorum Dei petitionibus benigne concurrimus, nostris opportunitatibus clementem Dominum reperimus, ut quemadmodum divina providentia patres in Dei populo dicimur, ita etiam effectu prosequente operis salubriter praeesse fidelibus mereamur. Cum igitur universis personis ecclesiasticis nos oporteat generaliter providere, erga illas tamen propensiori cura nos convenit esse sollicitos, quos constat majori studio omnipotentis Dei servitio inhiare, et acriori religione ac morum honestate clarescere. Hoc profecto [Col. 0779A] intuitu, dilecte in Domino fili Hugo abbas, tuae devotionis precibus debita benignitate impertimur assensum; et Praemonstratensem Ecclesiam cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, cum omnibus ad eam pertinentibus praesentis privilegii pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, acquirere poterit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda nominibus: ambitum scilicet ipsius vallis Praemonstratensis, sicut in vestris scriptis continetur, et certis terminis definitur, ab [Col. 0779B] omni videlicet exactione liberum tam terragii, quam decimae sive census; curiam quoque de Fontenellis, cum vivario et duabus partibus molendinorum subjacentium, caeterisque appendiciis suis: curiam de Penencourt, cum vineis et caeteris appendiciis suis; curtem de Merliu cum vineis suis; curtem de Roseriis, cum pertinentiis et appendiciis suis; curtem de Vercigny cum appendiciis suis; curtem de Souppy, cum molendinis subjacentibus in flumen quod dicitur Axona, caeterisque appendiciis et pertinentiis suis. Duas partes decimae de Crepy; tertiam partem decimae de Chavus. Apud Valavergni decem modios vini de decima ejusdem villae; decimam cum terragio de Vrevin; et terragia de Concivilla, exceptis duobus [Col. 0779C] modiis, quae inde persolvi debent ecclesiae Beatae Mariae Nogenti. Vivarium etiam et molendinum juxta eamdem villam, sicut haec ipsa habuerat in suo dominio Ingelrannus filius Thomae de Marla in praedictis duabus villis: census de Poilly; molendinum de Rochis; molendinum de Proisel, molendinum de Achery, molendinum de Cortun; molendinum de Cenceny; vinagia de Bourguignon; terram de Carenni; duas partes molendini de Aquila, vineas de Broiencourt, Ursignicourt, Brummout, Lizy, Valavrigny, Montarcenne et Montbavin; vineas de Concy-castello et de Coucivilla; vinagia et vineas de Novavilla in Suessionensi episcopatu, in suburbio civitatis, curtem et locum, torcularium et vineas. Apud Pomerias vinagia; census denariorum [Col. 0779D] Branae castri, et Branellae villae; curtem de Bucy, cum vineis caeterisque pertinentiis suis. Molendinum de Rupibus, quod sub eadem villa est; curtem de Clamecy cum torculari, vineis et aliis pertinentiis. Apud Sorny duo torcularia, vineas, et alios reditus; curtem de Tenselva cum pertinentiis suis; curtem de Luilly et dimidium molendinum cum caeteris pertinentiis. Apud Bethencourt vinagia et alios redditus; apud Pinon quemdam censum, et tertiam partem minutae decimae de atrio et sextam partem cujusdam molendini, et decimam quam Josbertus ibidem habuit. Capellam et curtem de Rosel, cum molendino, vivario, torculari, vineis et omnibus pertinentiis suis. In monte de Trosly curtem unam, et in valle aliam cum terris, vineis, [Col. 0780A] et aliis pertinentiis suis, et partem villae cum suis appendiciis, quam Andraeas de Baldimento vobis contulit, sicut eam in dominio suo tenebat: et quaedam alia ab aliis Dei fidelibus oblata; curtem de Biucy cum pertinentiis suis; curtem de Attechi et duas partes decimae, vineas cum caeteris appendiciis. Apud Cauny censum et vinagia; in villa quae dicitur Pons S. Medardi, quamdam partem decimae. Apud Margival dimidium molendinum; medietatem castanearum a Vausaillon. In episcopatu Noviomensi altare et curtem de Bonolio cum pertinentiis suis; curtem de Bolmont; curtem de Calveni; allodium de Germainnes; curtem de Montisel, curtem de Thory, curtem de Landricourt; et in suburbio Noviomensi terram, vineas et prata, curtem [Col. 0780B] cum his quae ad eam pertinent; molendina Despeville, et dimidiam partem decimae ejusdem villae; duas partes decimae Destoily; sextam partem decimae de Duri; molendina de Offois, et duas partes decimae ejusdem villae; tertiam partem decimae de Grecy; dimidiam sedem cujusdam molendini apud Dinisam et medietatem decimae ejusdem villae; duas partes decimae de sancta Radegunde; duas partes decimae de Calveni; tertiam partem decimae de Caullaincourt; duas partes decimae de Gricourt; tres partes dimidiae partis decimae de Leherwes; tertiam partem decimae de Lancy; decimam de Kivres; terram apud Omencourt; terram de Liencourt, et de Curcy; tria jugera apud Greum; capellam [Col. 0780C] S. Nicolai liberam apud S. Quintinum; curtem allodiorum cum suis appendiciis; curtem de Voiana cum appendiciis; curtem de Hanapiis in allodio cum decima; duas partes decimae de Bechincourt, duas partes decimae de Cartigny; totam decimam de Falvi, excepta minuta; quartam partem de Aldeni; molendina de Escauly, cum appendiciis suis; molendina de Hamel; sedes cujusdam molendini apud Pieton. Illud etiam humanitatis ratione perspeximus, et praesenti decreto in perpetuum valituro sancimus, ut sorores quae per laborem fratris nostri bonae memoriae Nordeberti Magdeburgensis archiepiscopi, et vestram exhortationem ad omnipotentis Dei servitium accesserunt, et semetipsas Domino obtulerunt, de bonis ecclesiae vestrae, [Col. 0780D] quorum non modica pars eidem loco per eas noscitur pervenisse, sine cujusquam contradictione nunc et semper in sustentatione temporalium necessaria consequantur. Simili quoque modo decernimus, ut de laboribus quos propriis manibus sumptibusque colligitis, dare decimas, cuiquam non cogamini; sed nec alicui episcopo liceat qualibet occasione in ecclesia vestra divina officia prohibere. Si vero generale interdictum in dioecesi factum fuerit, exclusis excommunicatis et clausis januis nihilominus divina officia celebretis. Porro ordinationes canonicorum, vel consecrationes altarium vel basilicarum seu reliqua ecclesiastica sacramenta a Laudunensi suscipietis episcopo, siquidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem apostolicae [Col. 0781A] sedis habuerit; alioquin Catholicum quemcunque malueritis adeatis antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Si quis vero nobilium se ibidem sepeliri deliberaverit, ipsius devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicatus sit, nullus obsistat, salva justitia matricis ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis autem ausu temerario huic nostrae constitutioni scienter contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, si non [Col. 0781B] praesumptionem suam congrua emendatione correxerit, excommunicationi subjaceat. Conservantes autem haec omnipotentis Dei et BB. Petri et Pauli apostolorum ejus gratiam consequantur. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Leodeninus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis, etc., etc.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, VIII Idus Decembris, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

XIV. Archiepiscopus et episcopis praecipit ne annuos abbatum praepositorumque Praemonstratensium conventus impediant. (Anno 1143, Dec. 6.) [LEPAIGE, Biblioth. Praem., 422.]

[Col. 0781C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus archiepiscopis et episcopis ad quos litterae ipsae pervenerint, salutem et apostolicam benedictionem.

Desiderium nostrum est, ut beneplacens Deo religio propagatur, et quae pro ipsius observantia, rationabili providentia statuta sunt, in sua stabilitate firmentur. Tunc enim noster Deo gratus erit famulatus, si sanctorum locorum salubris institutio, [Col. 0781D] rigor et ordo in religionis fuerint puritate servata. Fraternitatem ignorare non credimus, quod fratrum Praemonstratensium ordo per Dei gratiam jam per diversas mundi partes crevit, et eorum bona conversatio et religio ad bene vivendum plurimos incitavit. Unde nos qui in sedis apostolicae regimine et quamvis indigni, disponente Domino, praesidemus, eosdem fratres, et eorum loca diligere volumus et fovere, et eorum opportunitatibus providere. Pro ipsius ordinis observantia statutum est, ut abbates vel praepositi ipsius ordinis Praemonstratum [Col. 0782A] semel in anno conveniant, ut communi fratrum consilio, quae in eodem ordine corrigenda sunt corrigantur, et statuenda ad honorem Dei rationabiliter statuantur. Quocirca per praesentia vobis scripta mandamus quatenus eosdem abbates vel praepositos in vestris episcopatibus commorantes ad eumdem conventum venire nullatenus prohibeatis. Imo nolentes ire districte cogatis. Illos autem qui ab eodem apostataverint, et de locis ubi professionem fecisse noscuntur, absque praelati totiusque congregationis permissione discesserint, si commoniti redire contempserint, excommunicationis vinculo innodetis, et per parochias vestras excommunicatos denuntietis.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae [Col. 0782B] Ecclesiae cardinalis et bibliothecarii, VIII Idus Decembris, indictione X, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus nostri anno primo.

XV. Ad Arnaldum Narbonensem archiepiscopum et suffraganeos.—Moneant parochianos suos ne Aimoniis, Guillelmo Montispessulani domino rebellibus, receptaculum praebeant, alioquin excommunicandos. (Anno 1143, Dec. 8.) [DOM BOUQUET, Recueil, t. XV, p. 409.]

[Col. 0782C] COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus A[RNALDO] Narbonensi archiepiscopo, ejusque suffraganeis, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus filius noster, Guillelmus de Montepessulano, sicut vos ignorare non credimus, villam suam per Dei gratiam recuperavit, et maxima pars hominum ejusdem villae ad ipsius fidelitatem rediit. Nunc autem sicut accepimus, quidam proditores ipsius, Aimonii scilicet cum quibusdam complicibus suis, in vestris episcopatibus commorantes, pacem perturbare et guerram facere machinantur. Quia ergo proditores et pacis violatores ecclesiastica sunt coercendi justitia per praesentia vobis scripta mandamus ut parochianos vestros, ne ipsos contra [Col. 0782D] eumdem dominum suum retinere praesumant, districtius moneatis; et si monitis vestris non obtemperare, eosque post commonitionem vestram retinere praesumpserint, in locis ubi recepti fuerint, divina prohibeatis officia celebrari, praeter baptismum puerorum et poenitentiam morientium, parochianos quoque vestros ab eorum auxilio desistere commoneatis, et si contemptores exstiterint, eos a liminibus ecclesiae arceatis.

Datum Laterani VI Idus Decembris.

XVI. Ad Hugonem archiepiscopum Turonensem.—Ut responsurus Dolensi antistiti, qui se Aletensi episcopatu spoliatum querebatur, ad sedem apostolicam accedat. (Anno 1143, Dec. 10.) [MARTÈNE, Thes. Anecd., III, 887.]

[Col. 0783A]

Praedecessor noster bonae memoriae papa Innocentius, pro querimonia fratris nostri Dolensis archiepiscopi praeterita beati Lucae festivitate ad suam praesentiam te invitavit, ut et de subjectione, quam ab eo exigis, ecclesiae tuae justitiam ostenderes, et de Aletensi episcopatu, quem te detinere asserit, et se sine ratione et judicio spoliatum esse conqueritur, sibi responderes. Ipse quidem eodem termino nostro se conspectui praesentavit; tu autem [Col. 0783B] nec venisti, nec excusationem canonicam praetendisti. Quod quamvis gravi adversum te foret animadversione plectendum, ex mansuetudine tamen sedis apostolicae et fratrum nostrorum qui pro te rogaverunt, precibus idipsum aequanimiter ad praesens tolerantes, per praesentia tibi scripta mandamus, quod proximis Kalendis Maii nostro te conspectui repraesentes, de praedicta ecclesiae tuae subjectione justitiam ostendere, et de praedicto sibi episcopatu respondere paratus.

Datum Lateranis IV Idus Decembris.

XVII. Ad Guillelmum Montispessulam dominum.—Montispessulani villam ei ab hominibus suis injuriose ablatam redditam fuisse gratulatur (Anno 1143, Dec. 10.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 410.]

[Col. 0783C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUILLELMO Montispessulani, salutem et apostolicam benedictionem.

Quod villam Montispessulani ab hominibus tuis tibi injuriose ablatam per Dei gratiam recuperasti paterno affectu gaudemus, et omnipotenti Domino gratias agimus, utpote quod personam tuam more praedecessorum nostrorum diligere volumus et fovere, et infestatores tuos pro debito nostri officii animadversione debita coercere. Quia ergo, dilecte in Domino fili, non est potestas nisi a Deo, dilectionem tuam monemus et exhortamur in Domino, ut ad [Col. 0783D] eum semper respicias, et populum tibi a Deo commissum ita in justitia et aequitate regere studeas, ut Deus exinde honoretur, et mater tua sancta Romana Ecclesia de tuis bonis actibus gratuletur.

Datum Laterani VI Idus Decembris.

XVIII. Ad Petrum abbatem S. Aegidii.—Mandat ut nomine suo primum lapidem ponat in fundamento capellae quam Guillelmus Montispessulani dominus aedificare disposuerat in castro suo novo de Montepessulano, acceptaque ipsius capellae donatione, censum Romanae Ecclesiae quotannis persolvendum constituat. (Anno 1143, Dec. 10.) [D. BOUQUET, ibid. ]

[Col. 0784A]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio P[ETRO] abbati S. Aegidii, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus filius noster Guillelmus de Montepessulano per nuntios suos significavit nobis quod in castro suo quod apud Montempessulanum noviter aedificare coepit ad honorem Dei unam capellam aedificare disponat. Quia ergo vota fidelium nostris studiis prosequenda sunt, per praesentia tibi scripta mandamus quatenus ad locum ipsum accedas, et ipsius loci in quo capella aedificanda est, donationem ad opus sanctae Romanae Ecclesiae recipias, atque [Col. 0784B] censum congruum, sicut expedire cognoveris, nobis nostrisque successoribus annualiter persolvendum ibidem constituas; postmodum vero in eodem loco, ex more designatione facta, primum lapidem auctoritate nostra in fundamento ponas, sollicite providens ut idem Guillelmus clericis qui eidem capellae servierint, tantum de bonis suis constituat, ut inde honeste vivere et Deo servire valeant.

Datum Laterani IV Idus Decembris.

XIX. Ecclesiae S. Mariae Halberstadensis protectionem suscipit canonicorumque possessiones confirmat. (Anno 1143, Dec. 23.)

[Exstat in tabulario regio Berolino, teste JAFFÉ Regesta Rom. pont., p. 607.]

XX. Ad archiepiscopum, clerum, et populum Leodiensem. Confirmat latam ab eis excommunicationis sententiam contra infestatores monasterii Stabulensis, hortaturque ut distractiones bonorum a Poppone II factas restitui curent, etc. (Anno 1143, Dec. 28.) [MARTÈNE, Ampl. Collect., II, 117.]

[Col. 0784C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri AD. episcopo, et dilectis filiis clero et populo Leodiensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Gratum nobis est quia, juxta Apostolum, alter alterius onera portantes, dilectum filium nostrum Wiboldum Stabulensem abbatem, sicut ipso referente [Col. 0784D] didicimus, et commissum sibi monasterium contra infestatores suos adjuvatis, et in eos tanquam in sacrilegos debitae animadversionis sententiam promulgastis. Nos itaque, quorum praecipue interest male acta corrigere et bene gesta firmare, excommunicationis sententiam canonice in eos promulgatam auctoritate apostolica confirmamus, et ratam manere censemus. De aliis vero qui joarias, majorias et villicationes, necnon et beneficia quae a Poppone secundo abbate acceperunt, cujus alienationes [Col. 0785A] et distractiones regum judicio cassatae sunt, contra voluntatem abbatis retinent et necdum eidem sententiae subjacent, vobis mandamus quatenus eos easdem administrationes et bona in manu abbatis libere dimittere districte commoneatis. Quod si comtemptores exstiterint, anathematis eos vinculo innodetis. Tu vero frater episcope, Henricum de Rupe similiter commoneas, ut domum Erheberti fratris jam dicti abbatis, quam infra treuguam in diebus videlicet sacrae Passionis destruxit, et ea quae de bonis abbatiae abstulit cum integritate restituat. Quod si infra XL dies post tuam commonitionem adimplere neglexerit, canonicam in eum sententiam proferas, et nec iste, nec alii, de quibus supradictum est, absolvantur, donec eidem abbati [Col. 0785B] digne satisfaciant. De presbyteris vero de Longia et Wellin et aliis, qui praefatis excommunicatis, sicut accepimus, communicare praesumunt, justitiam faciatis.

Datum Laterani V Kalend. Januarii.

XXI. Privilegium Wibaldo abbati concessum.—Monasterium Stabulense sub sedis apostolica protectione suscipit, ac varia illius privilegia et immunitates confirmat. (Anno 1143, Dec. 30.) [MARTÈNE, ibid. ]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WIBALDO Stabulensi abbati ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum.

[Col. 0785C] Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecte in Domino fili Wibolde abbas, tuis justis postulationibus debita benignitate gratum impartientes assensum, Stabulense monasterium, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice [Col. 0785D] possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Malmundarium videlicet, quod sicut ab initio fundationis suae fuisse dignoscitur, semper subditum sit Stabulensi loco quemadmodum cella monasterio, monachi vero ipsius loci Stabulaus professionem faciant, et ubi abbas providerit benedicantur et ordinentur, nec pro eodem loco Stabulensis abbas, qui pro tempore fuerit, cogatur Coloniensi archiepiscopo obedientiam promittere, vel animarum curam ab ipso suscipere. [Col. 0786A] Castellum quod Longia vocatur, prohibentes quod nullus advocatus ibi aliquid sibi usurpare praesumat, sed in dispositione abbatis omni tempore permaneat; ecclesiam in Sprimont, in Herram, in Turnines, in Hosammont, in Oiseis, in Praisdis, in Aldendhorph, in Amblavia, in Tumbis, in Clotena, villam Germiniacum et duo molendina super fluvium Suppiam, villam Turnines, villam Sprimont, Lukesenges, Vilippes, Tavernou, Husenebarch, quam dedit vobis liber homo Godefridus villam Bacen. Ordinationes autem ecclesiarum et decimationes earum, sicut hactenus habuistis, vobis nihilominus confirmamus, statuentes ut in parochialibus ecclesiis quas tenetis nullus episcopus absque abbatis assensu presbyterum collocet, sed, juxta decretum [Col. 0786B] praedecessoris nostri bonae memoriae papae Urbani, episcopi parochiae curam cum abbatis consensu sacerdoti committant, ut ejusmodi sacerdotes de plebis quidem cura episcopo rationem reddant, abbati vero pro rebus temporalibus ad monasterium pertinentibus debitam subjectionem exhibeant. Prohibemus quoque ut in possessionibus ipsius monasterii nullus joariam, vel majoriam, aut villicationem haereditario, seu feodi jure per successionem teneant, sed in potestate abbatis sit ordinare, et, cum opportunum cognoverit immutare, securitatem etiam et libertatem in circuitu ipsius monasterii infra leugam, sicut a regibus seu imperatoribus rationabili providentia concessum est, nullus praesumat infringere. Idem vero monasterium tertium [Col. 0786C] advocatum non habeat, sed, juxta antiquam consuetudinem, duos tantum, quorum primus advocatiam cum banno de manu regum vel imperatorum accipiat, alter autem qui de manu primi advocati beneficium acceperit, bannum a regibus vel imperatoribus accipiat, nec liceat eis in possessionibus vel personis monasterio pertinentibus hospitia, placita, precarias, exactiones facere, non palefridos tollere, non freda, non redhibitiones, non consuetudines, quae mortuae manus vulgo appellantur, exigere, sed, sicut in scriptis regum vel imperatorum continetur, ad jus et ordinationem abbatis pertineant. Ministeriales autem, cum ad festa monasterii convenerint, nullum servitium aut pastum exigant, nisi quantum [Col. 0786D] abbas rationabiliter eis providerit impendendum. Addentes etiam auctoritate apostolica interdicimus ut abbatia ipsa nulli in beneficium vel concambium detur, nec a laico unquam regatur, nec liceat abbati, qui pro tempore fuerit, possessiones vel bona ipsius in feodum vel in pignus alicui dare, nec ullam prorsus commutationem vel quamlibet alienationem absque communi capituli consilio exinde facere. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio vel partis consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, absque ullius contradictione, abbatem [Col. 0787A] eligere. Chrisma quidem, oleum sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, abbatis benedictionem et monachorum ordinationem, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipiatis episcopo, si quidem Catholicus fuerit et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, et ea gratis et absque aliqua pravitate vobis voluerit exhibere; alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Porro abbas qui pro tempore eidem loco praefuerit, ad nullius nisi dioecesani episcopi synodum ire cogatur. Presbyteri autem sive clerici, qui in vestris ecclesiis deserviunt, debita et consueta vobis servitia absque ulla contradictione persolvant. Sepulturam [Col. 0787B] quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione sunt, usibus omnimodis profutura, salva vero sit antiquae libertatis justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si [Col. 0787C] non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Albericus Hostiensis episcopus.
  • [Col. 0787D] Ego Stephanus Praenestinus episcopus.
  • Ego Guido presbyter cardinalis titulo Sancti Chrisogoni.
  • Ego Goizo presbyter cardinalis titulo Sanctae Caeciliae.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis titulo Vestinae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Gerardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere Tulliano.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sancti Angeli.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, [Col. 0788A] III Kalend. Januarii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini secundi papae anno primo.

XXII. Privilegium pro ecclesia Aquensi. (Anno 1143-44.) [PITTON, Annales de l'Eglise d'Aix, p. 130.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BERTRANDO praeposito Aquensi ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, canonice subintrantibus, etc.

Aquensem Ecclesiam sub B. apostolorum et nostra protectione suscipimus, et quascunque possessiones, et quaecunque bona quae eadem ecclesia [Col. 0788B] inpraesentiarum juste et canonice possidet, in quibus haec duximus propriis exprimenda vocabulis: territorium de Ratmont quod Guido archiepiscopus tunc existens praepositus donavit Ecclesiae vestrae et canonicis Deo ibidem servientibus, et clauditur subjectis terminis, a septentrione strata publica, qua itur ad S. Honoratum ( Saint-Honorat de Roquefavour ), ab oriente rivulo, qui descendit per vallem Massiliensem ( lou Plan d'Aguilles ), et cadit in fluvium qui dicitur Arc; a meridie ab eodem fluvio scilicet Arc, ab occidenti sicut aqua vergit, et dividitur cum territorio Sancti Honorati, etc.

XXIII. Privilegium pro monasterio Rotensi. (Anno 1144, Jan. 2.) [ Monumenta Boica, I, p. 358.]

[Col. 0788C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus C[ONRADO] Salzburgensi archiepiscopo, HENRICO Ratisponensi et R. Pataviensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitati vestrae notum esse credimus, quod Rotense monasterium cum omnibus bonis suis, juris beati Petri existit, et ad ejus proprietatem et defensionem specialiter pertinere dignoscitur. Unde tanto propensius ipsum monasterium et fratres inibi Domino servientes juvare et manutenere debemus, quanto specialius eos ad jus sedis apostolicae pertinere, et sub ejus protectione ac defensione permanere cognoscitis. Quocirca per [Col. 0788D] praesentia vobis scripta mandamus, quatenus pro beati Petri et nostra reverentia dilectum filium B. ejusdem loci abbatem fratres quoque ejus, et eorum loca diligatis, et honoretis, juvetis et manuteneatis, atque a pravorum incursibus defensetis. De parochianis vero vestris, de quibus vobis questi fuerint, occasione remota, plenam eis justitiam faciatis.

Datum Laterani IV Nonas Januarii.

XXIV. Waltero episcopo Augustano committit tutelam monasterii Rotensis contra viduam comitis Ottonis. (Anno 1144, Jan. 2.) [ Monumenta Boica, I, p. 359.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0789A] fratri WALTERO Augustensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus filius noster Berticus Rotensis monasterii abbas, ad sedem apostolicam veniens in praesentia nostra questus est, quod G. relicta Ottonis comitis et Sigfridus ministerialis tuus quasdam possessiones ad jus monasterii sibi commissi pertinentes violenter auferant, et injuste detineant: et quoniam ipsum monasterium cum omnibus bonis suis juris beati Petri existit, et ad ejus proprietatem et defensionem specialiter pertinere dignoscitur, per praesentia tibi scripta mandamus, quatenus praefatos invasores bona ejusdem monasterii jam dicto abbati et fratribus reddere, et in pace dimittere districte commoneas. Quod si facere contempserint [Col. 0789B] eos censura coerceas.

Data Laterani IV Nonas Januarii.

XXV. Ad Folmarum Hirsaugiensem et Adamum Eberacensem, abbates. (Anno 1144, Jan. 2.) [ Codex Laureshamensis, I, 241.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis FOLMARO Hirsaugiensi et ADAMO in Ebera abbatibus, salutem et apostolicam benedictionem.

Veniens ad sedem apostolicam Baldemarus abbas [Col. 0789C] Laurishammensis abbatiae ad quam se regulariter electum fuisse asserebat, et exinde absentem et sine judicio spoliatum esse conquerebatur, restitutionem postulavit. Verum cum venerabilis fratris nostri Theodewini Sanctae Rufinae episcopi attestatione et multorum discretorum virorum litteris cognovimus, quod Laurishamum ad discussionem causae suae et objectis respondere, noluit interesse, et a regimine abbatiae Blidenstat, ad ipsam absque Romanae Ecclesiae auctoritate translatus fuerat, et illam ad quam illicite transierat, ei abstulimus, et ab altera quam primum habuerat, eum suspendimus. Caeterum cum frater ille, qui in regimine Laurishammensis abbatiae substitutus est, de crimine [Col. 0789D] simoniae apud nos est diffamatus, et nos tantum crimen indiscussum praeterire non possumus, nec debemus; per praesentia vobis scripta mandamus quatenus si personae apparuerint, quae de simonia ipsum canonice impetant, congruo loco et tempore utraque parte ante vestram evocata praesentiam, causam diligenter audiatis, et fine canonico terminetis; alioquin idem frater quinta manu religiosarum personarum de tanto crimine se expurget. Quod autem a vobis exinde factum fuerit, de electione quoque et modo electionis, et utilitate personae veritatem nobis significare minime differatis, ut tunc veritate plenius cognita, quod ad honorem Dei faciendum fuerit, auctore Domino faciamus.

Datum Laterani IV Nonas Januarii.

XXVI. Privilegium pro ecclesia S. Sepulcri Hierosolymitana. (Anno 1144, Jan. 10.) [ROZIÈRE, Cartulaire du Saint-Sépulcre, 29.]

[Col. 0790A]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO priori et fratribus Sancti Sepulcri Jerosolymitani, tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis in perpetuum.

Si mansuetudo et liberalitas sanctae Romanae Ecclesiae universis Christianis debet opportuna solatia ministrare, multo magis his qui religiosam vitam ducunt et omnipotenti Domino familiarius adhaerere videntur, id ipsum convenit impertiri. Quia igitur, dilecti in Domino filii, juxta Regulam [Col. 0790B] beati Augustini, vivere decrevistis, et in loco, ubi steterunt pedes Domini, adorantes, apud gloriosum sepulcrum ejus, in quo triduo corporaliter requievit, et alia sacratissima loca, in quibus Redemptor mundi pro salute nostra vincula, flagella, crucis ignominiam, vulnera mortemque sustinuit, regulariter militatis, majori vos benevolentia et gratia dignos esse censemus, et paternis vos affectibus volumus confovere. Vestris ergo postulationibus debita benignitate accommodantes assensum, sacrosanctam ecclesiam Sancti Sepulcri, in qua, divinis obsequiis insistentes, passionem Dominicam et victoriosissimae crucis triumphum assidue oculata fide recolitis, necnon etiam personas vestras sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, [Col. 0790C] et praesenti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum canonice possidet, quaecunque etiam ab egregiae memoriae viris, duce videlicet Godofredo et utroque rege Balduino, Arnulpho quoque et aliis patriarchis, eidem loco juste collata sunt, aut in posterum a patriarchis vel aliis Dei fidelibus rationabiliter conferentur firma vobis et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: medietatem videlicet oblationum Sancti Sepulcri, et omnes oblationes Dominicae Crucis, necnon et omnes oblationes altarium in ecclesia Sancti Sepulcri existentium, sicut patriarcharum dono vobis rationabiliter [Col. 0790D] donatae sunt; domos, stationes et furnos omnes civitatis Jerusalem, exceptis duobus, Hospitalis videlicet et ecclesiae Sanctae Mariae Latinae, sicut dono ducis Godofridi et fratris ejus regis Balduini et aliorum bonorum hominum vobis legitime concessa sunt; casalia, quae possidetis in territorio Jerusalem, Mahumeriam videlicet cum pertinentiis suis, Sabaiet, Cafareab, Calandriam, Armotiam, Ramittam, Beteligel, Bethsuri, Aessens, cum pertinentiis suis; in territorio Ramensi Gith casale cum omnibus pertinentiis suis; in territorio Caesariensi castellum Feniculi cum pertinentiis suis; in territorio Tyri casale Derina cum pertinentiis suis; ortum, quem habetis inter murum et antemurale civitatis Tyri; ortum et molendina [Col. 0791A] et alias possessiones, quas habetis infra et circa Antiochiam; ecclesiam Quarantene cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Petri Ioppe cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Sepulcri in Acon cum terra et domo, quam dedit vobis Lambertus Hals, et aliis pertinentiis suis; in territorio ejusdem civitatis ecclesiam Sanctae Mariae de Mimas cum pertinentiis suis; ecclesiam Sanctae Mariae in civitate Tyro cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Sepulcri in Monte Peregrino cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Georgii in montanis cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Sepulcri in Brundisio civitate cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Sepulcri in Barleto cum pertinentiis suis; ecclesiam [Col. 0791B] quam habetis in Venosa civitate dono Nicholai, ejusdem civitatis episcopi, cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Sepulcri juxta Trojam civitatem cum pertinentiis suis; ecclesiam Sancti Theodori martyris ante portam Beneventanae civitatis cum pertinentiis suis; castellum Cerret cum pertinentiis suis, quod nobilis vir Albertus, Blandatensis comes, ecclesiae Sancti Sepulcri donavit; ecclesiam quam habetis in episcopatu Constantiensi, in villa quae vocatur de Kendorf. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, [Col. 0791C] usibus omnimodis profutura, salva apostolicae sedis et patriarchae Jerosolymitani reverentia et episcoporum in quorum parochiis ecclesiae vestrae sitae sunt canonica justitia. Si qua in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum [Col. 0791D] bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Coelestinus, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Conradus, Sabinensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Theodevinus Sanctae Ruffinae episcopus, subscripsi.
  • Ego Albericus, Ostiensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Stephanus, Praenestinus episcopus, subscripsi.
  • Ego Imarus, Tusculanus episcopus, subscripsi.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti, subscripsi.
  • [Col. 0792A] Ego Goizo, presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae, subscripsi.
  • Ego Hubaldus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis, subscripsi.
  • Ego Humbaldus, presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Octo, diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum, subscripsi.
  • Ego Ottavianus, diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere Tulliano, subscripsi.

Datum Laterani, per manum Gerardi, sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, IV Idus Januarii, indictione VII, Incarnationis [Col. 0792B] Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Coelestini papae II anno primo.

XXVII. Ecclesiae Lucensis fratribus, Almerici bonae memoriae S. R. E. cancellarii et ecclesiae B. Mariae Novae diaconi cardinalis, haeredibus, id privilegii tribuit ut ex eorum numero in posterum deligantur diaconi cardinales ecclesiae B. Mariae Novae. (Anno 1144, Jan. 10.) [ Bullar. Later., 122.]

XXVIII. Privilegium pro ecclesia S. Sepulcri Hierosolymitani. (Anno 1144, Jan. 10.) [ROZIÈRE, Cartul. du Saint-Sépulcre, 27.]

[Col. 0792C] COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO priori et fratribus Sancti Sepulcri Jerosolymitani, tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis in perpetuum.

Quoties in quibusdam conventionibus noster exspectatur assensus, ne in dubium veniant quae geruntur, ratio eas pro securitate partium debet habita solidare. Dilectus siquidem filius noster Fulco, illustris Jerosolymorum rex, et Milesennis uxor ejus, regina, monasticae religionis viros aut mulieres in ecclesia Sancti Lazari, quae in Bethania sita est, stabiliri desiderant, et id tam suis quam venerabilis fratris nostri Guillelmi, patriarchae Jerosolymitani, necnon archiepiscoporum et episcoporum illius terrae litteris sedis [Col. 0792D] apostolicae auctoritate roborari suppliciter postulant. Ideoque nos, quorum praecipue interest justis votis assensum praebere, piis eorum desideriis debita benignitate gratum impertientes assensum, statuimus ut in eadem Beati Lazari ecclesia, juxta jam dicti fratris nostri patriarchae nec non praefati regis et reginae petitionem et ordinationem, viri aut mulieres monasticae professionis ad honorem et servitium Dei statuantur, et ordo monasticus perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Concambium quoque de casali Thecuae, sicut praefatus rex libere vobis concessit, et de casalibus, quae ad sustentationem religiosarum personarum in eadem ecclesia ordinandarum vos ei similiter libere concessistis, [Col. 0793A] quemadmodum inter vos et ipsum regem factum est et scriptis hinc inde firmatum, auctoritate apostolica confirmamus et ratum manere censemus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; observantibus autem sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum [Col. 0793B] bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Coelestinus, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Conradus, Sabinensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Theodovinus, Sanctae Rufinae episcopus, subscripsi.
  • Ego Albericus, Ostiensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Stephanus, Praenestinus episcopus, subscripsi.
  • Ego Imarus, Tusculanus episcopus, subscripsi.
  • Ego Gregorius, presbyter cardinalis tituli Calixti, subscripsi.
  • Ego Goizo, presbyter cardinalis tituli Sanctae [Col. 0793C] Caeciliae, subscripsi.
  • Ego Hubaldus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Praxedis, subscripsi.
  • Ego Humbaldus, presbyter cardinalis tituli Sanctorum Joannis et Pauli, subscripsi.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bachi, subscripsi.
  • Ego Octo, diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum, subscripsi.
  • Ego Octavianus, diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere Tulliano, subscripsi.

Datum Laterani, per manum Geraldi, sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, IV Idus Januarii, indictione VII, Incarnationis [Col. 0793D] Dominicae anno 1143, pontificatus vero domini Coelestini papae II anno primo.

XXIX. Ad Petrum priorem et canonicos S. Sepulcri Hierosolymitani.—Ecclesiam illis in urbe Roma concedit. (Anno 1144, Jan. 12.) [ROZIÈRE, ibid., p. 76.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis P[ETRO] priori et canonicis Sancti Sepulcri, salutem et apostolicam benedictionem.

Fratres vestros, dilectos videlicet filios nostros L. . . et G. . . , cum litteris praedecessori nostro bonae [Col. 0794A] memoriae, papae Innocentio, a fraternitate vestra transmissis debita benignitate suscepimus, et in suis justis postulationibus exaudivimus, utpote qui sanctam Jerosolymitanam Ecclesiam et personas vestras vera in Domino charitate diligimus, et, in quibus secundum Deum possumus, honorare et exaltare volumus. Ideoque pro honestate et religione vestra dignum duximus ut in Romana urbe vobis ecclesiam concedamus, in qua et Domino serviatis, et, cum pro negotiis Ecclesiae vestrae ad curiam veneritis, honestum hospitium habeatis. Vestrae itaque interest, dilecti in Domino filii, ut, quanto gloriosum Domini nostri Jesu Christi Sepulcrum et caetera loca, quae ipse corporali praesentia sua visitare dignatus est, propius cernitis, tanto [Col. 0794B] in ipsius servitio devotiores existatis, et sic ei per omnia placere studeatis, ut post hujus vitae transitum sempiternae retributionis fructum a remuneratore omnium bonorum Domino Jesu Christo percipere mereamini. Praefatos vero fratres vestros, qui honeste apud nos conversati sunt, et pro commissis sibi negotiis fideliter laboraverunt, dilectioni vestrae commendamus, rogantes ut pro nostra charitate de charis chariores habeatis. Orantes vos pro nobis gratia divina custodiat, et ab omnibus peccatis absolvat.

Data Laterani II Idus Januarii.

XXX. Privilegium pro coenobio S. Bertini Sithiensi. (Anno 1144, Jan. 19.) [ Collection des Cartul., III, 314.]

[Col. 0794C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio LEONI, abbati Sancti Bertini, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Justitiae et rationis ordo suadet ut qui sua desiderat a successoribus mandata servari, praedecessoris sui procul dubio voluntatem et statuta custodiat, Ideoque, dilecte in Domino fili, Leo abbas, decisionem controversiae, quae est diutius agitata inter te et dilectum filium nostrum Petrum, Cluniasensem abbatem, pro subjectione, quam idem abbas sibi in tuo monasterio vindicabat, quemadmodum a praedecessore nostro bonae memoriae papa Innocentio, nobis [Col. 0794D] quoque et aliis fratribus suis praesentibus et collaudantibus, facta est, et scripti sui munimine roborata, confirmamus et ratam manere censemus. Privilegiis itaque Cluniacensium, quae super hoc se habere ab apostolica sede dicebant, ab eodem praedicto praedecessore nostro, justitia dictante, cassatis, ad exemplar ipsius tam te quam successores ac fratres tuos, seu monasterium Sancti Bertini, ab hujusmodi lite et Cluniacensium subjectione absolvimus; idemque coenobium libertati proprie restitutum, salvo jure Taruanensis Ecclesiae vel episcopi, sub solius Romanae Ecclesiae ditione atque tutela perpetuo manere decernimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum [Col. 0795A] juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: in Taruanensi parochia, ecclesiam Sanctae Margaretae, ecclesiam Sancti Joannis, Sancti Martini, ecclesiam de Harbela, ecclesiam de Peternesse, ecclesiam de Turbessem, sicut antiquitus ab omni episcopali redditu liberas; ecclesiam de Broburg cum capellis suis; duos etiam manipulos decimae novae terrae ubicunque accreverit in tota parochia de Broburg, quae extenditur usque ad terminos vicinarum parochiarum; ecclesiam de Arkes cum eadem villa, [Col. 0795B] ecclesiam de Poperinghem cum eadem villa, ecclesiam de Steenkerka, ecclesiam de Brusele, ecclesiam de Scales, ecclesiam de Boveringhem cum villis earum, villam de Aldenfort et de Ostresela et de Rokestor, cum terra quam emit Ecclesia ab Arnulpho de Vuenti, et aliis terris adjacentibus; allodium quod Clarembaldus dedit in villa Eustinghem, ecclesiam de Coeka, ecclesiam de Helcin cum villis earum, et quod ex dono Joannis bonae memoriae, Morinensis episcopi, in ecclesia de Valnas possidetis; ecclesiam de Locanes et Acquina, ecclesiam de Hunela cum eadem villa, altare de Merchem, quod venerabilis Joannes episcopus vobis concessit. In Noviomensi parochia, Canetae curtim, id est Calmunt; in Tornacensi, ecclesiam de Rokeshem, ecclesiam de [Col. 0795C] Edingehem, de Vestkerke, et decimam de Claneskerke; ecclesiam de Hildingehem, ecclesiam de Lisnega, ecclesiam de Snelgekerke, ecclesiam de Erningehem, ecclesiam de Bovenkerke; in Atrebatensi parochia, ecclesiam de Verkin, ecclesiam de Salomes, ecclesiam Hautay; in territorio Furnensi, berquariam quadraginta librarum, quam Carolus dedit pro anima Balduini comitis, et terram de Buri, quam ecclesia vestra in Belvacensi pago possidere cognoscitur; in Coloniensi parochia, ecclesiam de Frekene, ecclesiam de Gildestorp, cum appendiciis earum.

Ex quibus praecipimus ut nulla per episcopos vel eorum ministros exactio quibuslibet occasionibus [Col. 0795D] exigatur, salvis episcoporum annuis redditibus; ecclesiam quoque de Coclers, quam Baldricus, Tornacensis Ecclesiae episcopus, Lamberto bonae memoriae abbati suisque successoribus, ordinandam, una cum altari de Rusleta, omni exactione liberam tribuit, praeter decem solidos denariorum, qui, singulis annis, de Rusleta episcopo persolvuntur, totum etiam atrii spatium, quod ab omni parte basilicae vestrae usque ad medium Agnionis fluvii cursum interjacet, cum piscariis Mera et Grath, Mardic et Stranguer, et Laugha, et terris adjacentibus, cultis vel incultis, sicut antiquitus possidetis. Iterum in parochia Taruanensi, ecclesiam de Osclara, ecclesiam de Vuarnestim, ecclesiam sanctae Mariae, quae dicitur Eggafridi capella, ecclesiam de Haveskerke. [Col. 0796A] Praefati quoque praedecessoris nostri vestigiis inhaerentes, concordiamque inter Lambertum praedecessorem tuum, dilecte in Domino fili, Leo abbas, et Everardum, filium Odberti de Helcinio, super altari ejusdem villae et capellis suis, in praesentia Joannis, bonae memoriae Morinensis episcopi, et clericorum ejus, rationabiliter facta est, et scripto suo firmata, auctoritate apostolica confirmamus, et praesentis scripti pagina communimus. Pratum quoque Sancti Martini, et femedir Petri presbyteri, atque sart Alberti, quae, pro conservanda concordia, eidem Everardo, tantum in vita sua, concessa sunt, idem monasterium absque ullius contradictione, juxta tenorem ipsius concordiae, de caetero quiete possideat. Stationes autem publicas ab episcopo in [Col. 0796B] eodem fieri monasterio, eumdem episcopum frequenter venire, nisi ab abbate et fratribus vocatus fuerit, omnino prohibemus. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quam fratres communi consensu vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam, elegerit. In monasterio quoque Sancti Silvini apud Alciacum, juxta antiquam consuetudinem, de vestra congregatione idonea et religiosa persona semper in abbatem praeponatur, eligatur. Statuimus etiam ut, juxta decretum felicis memoriae Urbani papae, in parochialibus ecclesiis quas tenetis, episcoporum consilio presbyteros collocetis, quibus episcopi parochiae curam cum vestro assensu committunt, [Col. 0796C] ut ejusdem sacerdotes de plebis quidem cura rationem reddant; vobis autem pro rebus temporalibus, ad monasterium pertinentibus, debitam subjectionem exhibeant. Sancimus insuper ut infra parochias vestras nullus ecclesiam vel monasterium absque vestro assensu aedificare praesumat, salva nimirum in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Ad indicium autem hujus perceptae a Romana Ecclesia libertatis, singulis annis unciam auri nobis nostrisque successoribus persolvatis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium super hac nostra concessione ac confirmatione temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, etc.» Ut supra in privilegio [Col. 0796D] Innocentii, usque in finem.

«Ego Coelestinus, Catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.

«Datum Laterani, per manum Gerardi, sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, quarto decimo Kal. Februarii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini secundi papae anno primo.

FIAT PAX IN VIRTUTE TUA, ET ABUNDANTIA IN TURRIBUS TUIS. SANCTUS PETRUS. SANCTUS PAULUS.

XXXI. Ad Gerhoum praepositum Reicherspergensem.—Solatur illum quod multa sustineat ab adversariis, et ut ad se veniat, invitat. (Anno 1144, Jan. 27.) [MANSI, Concil., XXI, 593.]

[Col. 0797A]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERHOO Richerispergensi praeposito, salutem et apostolicam benedictionem.

Super tribulationibus et angustiis, quas pro veritatis et justitiae assertione dilecti filii nostri G. diaconi cardinalis attestatione te sustinere accepimus, paterna tibi affectione compatimur, et in quibus secundum Deum possumus, opem tibi et consilium libenter impendimus. In quibus tanto majorem [Col. 0797B] patientiam te oportet habere, quanto certius est tuam industriam easdem persecutiones pro defensione justitiae sustinere. Scis enim nec novum esse nec insolitum quod, juxta Apostolum, qui volunt pie vivere in Christo, persecutionem patiuntur ab impiis et dissimilibus, quos Dominus in Evangelio consolatur, beatitudinem aeternam illis repromittens, Beati, inquit, qui persecutionem patiuntur propter justitiam. Nos tamen pro debito officii nostri aemulis tuis obviare et censura ecclesiastica eos cohibere volumus. Unde per praesentia tibi scripta mandamus, quatenus proxima Dominica, qua legitur: Ego sum pastor bonus, nostro te conspectui repraesentes, ut per te ipsum causa plenius cognita, quieti et tranquillitati tuae providere, [Col. 0797C] et sicut dilecto filio opportune tibi subvenire valeamus.

XXXII. Privilegium pro parthenone S. Hilarii. (Anno 1144, Febr. 8.) [LAMI, Deliciae erudit., 1737, p. 209.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiabus AGNETI abbatissae monasterii S. Hilarii in episcopatu Festulano siti. . . . . ejusque tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare; nec [Col. 0797D] enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, si ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Eapropter, dilectae in Domino filiae, vestris justis postulationibus clementer annuimus et praefatum monasterium, in quo divino mancipatae estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut omnia castella, praedia, jura, curtes, ecclesiae, vineae, terrae cultae sive incultae, cum pertinentiis suis, quaecunque etiam idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, [Col. 0798A] firma vobis vestrisque successoribus succedentibus et illibata permaneant. Ipsum vero monasterium in eodem statu et regimine sanctorum monialium, videlicet feminarum, quotidie in religione proficiens, sicut ab exordio hic. . . . perpetuo manere sancimus. Praedecessoris quoque nostri bonae memoriae Alexandri papae vestigiis inhaerentes, integras decimationes de cultis et incultis terris, et caeteris rebus vestris, ad usum pauperum et peregrinorum, apostolica vobis auctoritate concedimus et firmamus. Consecrationes vero altarium seu basilicarum, et clericorum vestrorum ordinationes, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipietis episcopo, si quidem Catholicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae [Col. 0798B] habuerit, et ea gratis et absque aliqua pravitate vobis voluerit exhibere. Alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur vestris, et aliorum usibus, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, omnimodis profutura, salva nimirum in omnibus sedis apostolicae auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove [Col. 0798C] commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

In circulo:

FIAT PAX IN VIRTUTE TUA, ET ABUNDANTIA IN TURRIBUS TUIS.

[Col. 0798D] In medio circuli:

S. PETRUS, S. PAULUS, COELESTINUS PAPA II.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gibi presbyter cardinalis tit. S. Mariae in Trans-Tiberim.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tit. S. Laurentii in Damaso.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in carcere Tulliano.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter tituli S. Susannae.
  • Ego Joannes.
  • Ego Guizzo presbyter cardinalis tituli S. Caeciliae.
  • [Col. 0799A] Ego Thomas presbyter cardinalis Sanctae Vestinae.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VI Idus Februar., indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

XXXIII. Privilegium pro monasterio Montis S. Joannis. (Anno 1144, Febr. 12.) [MIRAEUS, Opp. diplom., III, 722.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GISELBERTO abbati ecclesiae Montis S. Joannis, ejusque fratribus tam praesentibus quam [Col. 0799B] futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere et eorum loca pia protectione unire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus.

Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et ecclesiam Beatorum apostolorum Joannis et Jacobi in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in [Col. 0799C] futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Locum videlicet ipsum, cum tota silva et terris adjacentibus, sicut a Gualtero Sancti Gereonis canonico, et fratre ejus Huberto devotionis intuitu vobis concessa sunt; sancimus etiam, ut de novalibus, quas propriis manibus ac sumptibus colitis, nullus omnino clericus sive laicus a vobis decimas exigat. Adjicimus etiam ne pro communi interdicto parochiae praefata ecclesia a divino vacet officio, sed potius clausis januis et exclusis excommunicatis et [Col. 0799D] interdictis, submissa voce divina vobis liceat officia celebrare. Prohibemus quoque ut nulli fratrum post factam ibi professionem, absque abbatis totiusque [Col. 0800A] congregationis permissione, liceat ex eodem claustro discedere, discedentem vero absque communi litterarum cautione nullus audeat retinere. Sepulturam vero ipsius loci liberam esse concedimus, ut quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salvatamen justitia matricis Ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere vel minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, bona vero integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia, et apostolicae sedis auctoritate. Ad indicium autem hujus a sede [Col. 0800B] apostolica perceptae protectionis, denarium aureum Coloniensis monetae, nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Si qua ergo in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, honoris sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • [Col. 0800C] Coelestinus papa secundus.
  • Ego Amaedeus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodoricus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Guido cardinal. presbyter titulo S. Chrysogoni.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter titulo Sanctae Susannae.
  • Aubertus presbyter cardinalis titulo Sanctae Anastasiae.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romonae Ecclesiae presbyteri cardinalis, ac bibliothecarii, [Col. 0800D] VI Idus Februarii, indict. VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus domni Coelestini II anno primo.

XXXIV. Privilegium pro monasterio S. Salvatoris de Florentia. (Anno 1144, Febr. 15.) [MITTARELLI, Annal. Camaldul., III, 281.]

[Col. 0801A]

Coelestinus papa II recipit sub sua et beati Petri protectione monasterium Sancti Salvatoris juxta Florentiam, ut idem monasterium, quascunque possessiones vel bona habet, vel est in perpetuum habiturum concessione pontificum, largitione regum vel principum, seu oblatione fidelium, vel aliis justis modis auctoritate papali possideat illibata. Quaedam autem bona propriis nominibus exprimenda decrevit, videlicet decimas quas quadraginta annis idem monasterium inconcusse possedit; item jus, quod habet [Col. 0801B] in ecclesia Sancti Christophori; item quod habeat liberam sepulturam eorum qui, devotione vel extrema voluntate, se illic eligerint sepeliri, matricis ecclesiae justitia salva. Subscripserunt omnes cardinales.

Datum Laterani anno Domini 1143, XV Kal. Martii, pontificatus ejus anno I.

XXXV. Ad clerum populumque Pratensem.—Ut A[ttoni] episcopo Pistoriensi obediant. (Anno 1144, Febr. 17.) [ZACHARIA, Anecdota medii aevi, 212.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis clero et populo Pratensi, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0801C] Manifestum est quoniam obedientia omnium virtutum stabilitas est et fundamentum, qua infidelis quis esse convincitur, etiamsi fidelis esse videatur. Quocirca per apostolica vobis scripta mandamus quatenus venerabili fratri nostro A. Pistoriensi episcopo, discreto siquidem et religioso viro, tanquam proprio pastori, et animarum vestrarum episcopo absque ulla contradictione debitam obedientiam, et reverentiam humiliter deferatis; de possessionibus vero, et pensionibus Ecclesiae suae nullam ei injuriam faciatis, nec ab aliis fieri permittatis.

Datum Laterani XIII Kal. Martii.

XXXVI. Privilegium pro Ecclesia Pistoriensi. (Anno 1144, Febr. 17.) [ZACHARIA, ibid., p. 229.]

[Col. 0801D]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ATTONI Pistoriensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Pistoriensis Ecclesia largiente auctore omnium bonorum Domino in Tusciae partibus a longis retro temporibus hujus specialis praerogativae munus obtinuit, ut sapientum et discretorum pastorum regimine praefulgeret, et tam in temporalibus quam in spiritualibus per eorum industriam gratum Domino susciperet incrementum. Eadem equidem et debita jucunditate laetamur, quoniam supernae dispositionis providentia te, venerabilis frater Atto episcope, sapientem utique virum et in religione probatum [Col. 0802A] ejusdem loci pastorem constituit, et ad gubernandum et instruendum doctrina et vitae exemplo populum suum miseratio divina vocavit. Quanto ergo persona tua religiosior est, etiam praefata Pistoriensis Ecclesia, cui auctore Deo praesides, exstitit beato Petro devotior, tanto ex injuncto apostolatus officio magis grata nobis incumbit necessitas, ut praenominatam Ecclesiam tibi a Domino commissam auctoritate apostolici privilegii muniamus, et ei jus suum illibate et integre conservemus. Ad exemplar ergo praedecessorum nostrorum felicis memoriae papae Paschalis et Innocentii Romanorum pontificum praesenti decreto statuimus, ut universa quae inpraesentiarum eadem Ecclesia juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, [Col. 0802B] largitione regum, etc. Plebem in Villiano, plebem S. Quirici, plebem de Spanareclo, plebem de Saturnana, plebem de Brandelio, plebem de Calloria cum omnibus capellis et decimationibus ad eas jure pertinentibus, plebem de Vinaciano, plebem de Seiano, plebem S. Pauli, plebem S. Hippolyti, plebem de Ajolo, plebem S. Justi, plebem de Colonica cum populo, et decimis, et caeteris ad eam jure pertinentibus, in prato plebem S. Stephani. Nulli ergo omnino, ut infra in bulla Eugenii III anni 1152, III Id. Decembris. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Teruderinus S. Rufinae episcopus ss.
  • [Col. 0802C] Ego Alberigus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Imatus Tusculanus episcopus ss.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Guido presbyter cardinalis TT. S. Grisogoni ss.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis TT. S. Priscae ss.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter TT. S. Susannae ss.
  • Ego Ubaldus presbyter cardinalis TT. S. Praxedis ss.
  • Ego Goizo presbyter, cardinalis TT. S. Caeciliae ss.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis TT. Vestinae.
  • [Col. 0802D] Ego Guido presbyter cardinalis TT. S. Laurentii in Damaso.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis TT. S. Stephani ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Gherardus diaconus cardinalis S. Mariae in Domnica.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus.
  • [Col. 0803A] Ego Joannes diaconus cardinalis S. Mariae Novae ss.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, XIII Kalendas Martii, indictione VII [VI], Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini papae secundi anno primo.

XXXVII. Privilegium pro ecclesia S. Mariae Undersfordensis. (Anno 1144, Febr. 18.) [ Monum. Boic., X, p. 238.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis RICHARDO praeposito ecclesiae Sanctae Mariae de Undinesdorf, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in [Col. 0803B] perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis petitionibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam quae a nobili viro Ottone comite palatino in proprio allodio fundata est, et sub censu unius bysantii nobis nostrisque successoribus annualiter persolvendo beato Petro oblata, praesentis scripti patrocinio, communimus; in primis siquidem statuentes ut ordo canonicus secundum B. Augustini Regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia [Col. 0803C] inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Chrisma vero, oleum Sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipietis episcopo, si quidem catholicus fuerit, et gratiam atque communionem sedis apostolicae habuerit, et ea gratis et absque aliqua pravitate vobis voluerit exhibere; alioquin liceat vobis Catholicum quemcunque malueritis adire antistitem. Sepulturae quoque libertatem praefatae Ecclesiae apostolica auctoritate [Col. 0803D] donamus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in [Col. 0804A] extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Coelestinus catholicae Ecclesiae episcopus

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, XII Kal. Martii, indict. VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

XXXVIII. Privilegium pro Ecclesia Strombergensi. (Anno 1144, Febr. 19.) [LACOMBLET, Urkundenbuch, I, p. 348.]

[Col. 0804B] COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WALTHERO ecclesiae Sanctae Mariae de Stromberch praeposito ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis, in perpetuum.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere, et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis [Col. 0804C] scripti privilegio communimus; statuentes ut ordo canonicus secundum B. Augustini Regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: curtem in Steintelberch cum suis pertinentiis; curtem in Mechitinheim cum suis pertinentiis; quidquid etiam in terris cultis, sive incultis, vineis, pratis, silvis, pascuis, molendinis, seu [Col. 0804D] aliis bonis rationabiliter possidetis; decimas quoque totius montis in quo vestra ecclesia sita est, et omnium novalium quae excoluntur intra terminum, videlicet intra marcham hominum habitantium in Winthere, et caetera omnia quae ab Arnoldo Coloniensi archiepiscopo vobis rationabili providentia concessa sunt similiter confirmamus. Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Advocatus autem vester nihil a vobis exigat, nec in bonis vel possessionibus vestris aliquam exactionem faciat, sed uno denario aureo Coloniensis monetae sicut inter vos et ipsum statutum est in dedicatione vestrae ecclesiae a vobis sibi annualiter [Col. 0805A] persolvendo contentus existat. Liceat etiam vobis in communi interdicto ipsius episcopatus, clausis januis et exclusis excommunicatis vel interdictis, submissa voce divina officia celebrare. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, et quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Ad indicium autem hujus a sede apostolica perceptae protectionis II tenacula libri nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praedictam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, [Col. 0805B] pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Coloniensis archiepiscopi canonica justitia, et apostolicae sedis reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae [Col. 0805C] actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus ss.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. Calixti ss.
  • Ego Guido presbyter card. tit. S. Grysogoni ss.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tit. Sanctae [Col. 0805D] Priscae ss.
  • Ego Goizo presbyter cardinalis tit. S. Caeciliae ss.
  • Ego Hubaldus presbyter cardinalis tit. Sanctae Praxedis ss.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae ss.
  • Ego Petrus cardinalis presbyter tit. S. Susannae ss.
  • Ego Humbaldus presbyter card. tit. SS. Joannis Pauli ss.
  • Ego Guido presbyter card. tit. S. Laurentii in Damaso ss.
  • Ego Nicolaus presbyter card. tit. S. Cyriaci ss.
  • [Col. 0806A] Ego Rainerius presbyter cardin. tit. Sancti Stephani de Caelio Monte ss.
  • Ego Mantredus presbyter cardinalis tit S. Savinae ss.
  • Ego Haribertus presbyter card. tit. Sanctae Anastasiae ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinaliis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis S. Nicolai in Carcere Tulliano ss.
  • Ego Petrus diaconus cardinalis S. Mariae in Aquiro ss.
  • Ego Petrus diaconus cardinalis S. Mariae in Porticu.
  • [Col. 0806B] Ego Rudolfus diaconus cardinalis Sanctae Luciae subscr.
  • Ego Joannes . . . . diaconus cardinalis S. Adriani ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinal. S. Angeli ss.
  • Ego Attaldus diacon. cardin. S. Eustachii juxta templum Agrippae ss.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis S. Mariae Novae subscr.
  • Ego Hugo Sanctae Romanae Ecclesiae diaconus S. Luciae in Horphea ss.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, XI Kalend. Martii, indictione VII, Incarnationis Dominicae [Col. 0806C] anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

XXXIX. Monachorum Vivensium et Camaldulensium controversiam dirimit. (Anno 1144, Febr. 23.) [MITTARELLI, Annal. Camaldul., III, append., p. 406.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BONO priori de Vivo ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.

Apostolicae sedis administratione nobis a Deo concessa compellimur, religiosorum fratrum scandala de medio tollere, et eorum paci et tranquillitati providere, ideoque controversiam, quae inter vos et [Col. 0806D] religiosos fratres Camaldulenses diutius agitata est, auditis hinc inde rationibus et diligenter inquisitis, communicato fratrum nostrorum consilio, hoc ordine duximus decidendam. Quia igitur locus ipse fere a principio suae fundationis per Camaldulenses fratres in religione profecisse dignoscitur, ut vinculum charitatis inter vos conservetur, statuimus ut prior, qui in eodem loco pro tempore fuerit ordinandus, de ipsa congregatione, si idoneus ibi repertus fuerit, secundum B. Benedicti Regulam a fratribus ejusdem loci eligatur. Electus autem infra XL dies Camaldulensi priori de ordinis observantia obedientiam cum omni humilitate promittat. Si vero, quod absit! ibidem idoneus reperiri non poterit, [Col. 0807A] a fratribus de Vivo, de Congregatione Camaldulensi, sicut praedictum est, secundum Regulam eligatur. Cum autem prior et fratres Camaldulenses ad Vivum venerint, in choro, in refectorio, et dormitorio tanquam fratres communiter recipiantur, atque prior tam in capitulo quam in aliis praecipuum locum teneat, et quae in ordine corrigenda fuerint, rationabili providentia corrigat, et statuenda stabi liat. Prior vero de Vivo ad anniversarium capitulum Camaldulensium fratrum vadat, et tanquam unus de majoribus prioribus ejusdem congregationis in loco quam in aliis honoretur. Si vero ipse et fratres sui aliquando Camaldulum venerint, tam in choro quam in aliis communiter in monasterio tractentur. Brevia vero mortuorum fratrum utrinque secundum Camaldulensis [Col. 0807B] Congregationis consuetudinem recipiantur, et pro eis obsequia celebrentur. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus decreti nostri paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Observantibus autem sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus hic fructus bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

[Col. 0807C] FIAT PAX IN † VIRTUTE TUA, SANCTUS PETRUS, † SANCTUS PAULUS CELESTINUS † PAPA II ET ABUNDANTIA † IN TURRIBUS TUIS.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus subs.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subs.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subs.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus subs.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tituli Vestinae subs.
  • Ego Hubaldus presbyter cardinalis tit. Sanctae Praxedis subs.
  • Ego Manfredus presbyter cardinalis tit. Sanctae [Col. 0807D] Sabinae subs.
  • Ego Gilibertus presbyter cardinalis tit. Sancti Marci subs.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subs.

Datum Laterani per manum Gerardi Sanctae Romanae Ecclesiae presbyter cardinalis ac bibliothecarii, VII Kalend. Martii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143 pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

Ego Vitalis notarius in audiendo et auscultando cum orginali privilegio interfui et me subscripsi et meum signum apposui.

Ego Robertus notarius in audiendo et auscultando [Col. 0808A] cum originali privilegio interfui et cum meo signo authenticavi.

Ego Octavius notarius hoc privilegium sumptum ab originali privilegio, nihil addendo vel minuendo, quod immutet sensum privilegii, subscripsi et publicavi III Idus Maii anno Domini 1218 indictione IV.

Actum in civitate Arretina feliciter coram supra scriptis notariis, scilicet Vitali et Roberto ad hoc convocatis.

XL. Monasterii Ensdorsensis protectionem suscipit, bona confirmat, jura statuit. (Anno 1144, Febr. 24.) [RIED, Cod. diplom., I, 207.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis THIEDOINO abbati Ensdorfensis Ecclesiae, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, [Col. 0808B] regularem vitam professis in perpetuum.

Desiderium, quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter dilecti in Domino filii vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes, ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus [Col. 0808C] et illibata permaneant. Prohibemus autem, ut nulli fratrum, post factam ibidem professionem, absque abbatis totiusque congregationis permissione liceat ex eodem claustro discedere; discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus audeat retinere. Abbas vero, qui pro tempore fuerit, bona ipsius monasterii communi fratrum consilio libere disponat, et quod ibi corrigendum fuerit rationabiliter corrigat. Ut autem divino servitio liberius vacare possitis, prohibemus ut nullus unquam advocatus infra ambitum muri vestri, nisi ab abbate fuerit invitatus, placitum teneat. Sepulturam vero ipsius loci liberam esse decernimus, ut eorum devotioni et extremo voluntati, quicunque [Col. 0808D] se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae.

Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus, ac sumptibus excolitis, nullus omnino a vobis decimas exigat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat jam dictam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra [Col. 0809A] eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Coelestinus, Catholicae Ecclesiae episcopus subs.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus subs.
  • [Col. 0809B] Ego Thomas, presbyter cardinalis titulo Vestinae, subs.
  • Ego Alpetrus, Albanensis episcopus, subs.
  • Ego Petrus, cardinalis presbyter titulo Sanctae Susannae, subs.
  • Ego Otto, diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum, subs.
  • Ego Gerardus, diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica, subs.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister, subs.
  • Ego Astaldus, diaconus cardinalis Sancti Eustachii juxta templum Agrippae, subs.
  • Ego Joannes, diaconus cardinalis Sanctae Mariae Novae, subs.

[Col. 0809C] Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, VI Kalend. Martii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domini Caelestini papae II, anno primo.

Plumbum. Coelestinus PP. II.

XLI. Ad canonicos S. Alexandri Bergomates. (Anno 1144, Febr. 24.) [LUPI, Cod. diplom. Bergom., II, 1047.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Sancti Alexandri Bergomensis, [Col. 0809D] salutem et apostolicam benedictionem.

De discordia quae inter vos et canonicos Sancti Vincentii agitur, paterno affectu dolemus, et ad pacem et concordiam inter vos reformandam libenter intendere volumus. Ideoque per praesentia vobis scripta mandamus quatinus proxima dominica qua legitur Pastor bonus duo ex vobis sapientiores et discretiores ad nostram praesentiam veniant, et ecclesiae vestrae antiqua et moderna praecipue praedecessoris nostri bonae memoriae papae Innocentii privilegia secum afferant; ut tunc inspectis privilegiis et auditis utriusque partis rationibus quod inter vos statuendum fuerit auctore Domino statuamus. De caetero dilectioni vestrae rogando mandamus ut aequanimiter feratis quod sacerdotibus [Col. 0810A] hac occasione interdictis sacerdotale officium restituimus.

Dat. Laterani VI Kalend. Martii.

XLII. Monasterio Cluniacensis asserit ecclesiam S. Vincentii, concessam a Berengario episcopo Salmanticensi. (Anno 1144, Febr. 24.) [MANSI, Concil., XXI, 594.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO Cluniacensi abbati ejusque fratribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Cum ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio, universis Catholicae Ecclesiae filiis debitores existamus, vobis tamen qui sanctae Romanae Ecclesiae [Col. 0810B] specialius inhaeretis, propensiori nos, convenit charitatis studio imminere. Ideoque tanquam specialibus B. Petri filiis paterna sollicitudine providere volentes, ecclesiam S. Vincentii de Salamantica, quam frater noster Berengarius ejusdem civitatis episcopus, assensu prioris ejusdem loci, et charissimi filii nostri A. regis Hispaniae, canonice vobis concessit, per praesentis vobis scripti paginam confirmamus. Si quis autem hujus nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus, indignationem se noverit incursurum.

Datum Laterani VI Martii.

XLIII. Privilegium pro monasterio S. Mariae de Bonosolatio. (Anno 1144, Febr. 26.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 104.]

[Col. 0810C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis LANFRANCO abbati S. Mariae de Bonosolatio ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis in perpetuum.

Quoniam sine vere cultu Religionis, etc., usque permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: decimationes videlicet quas hactenus canonice possidetis; quod habetis in monte Caroso, et curte ejusdem castri; in petra Mensola, et curte in Aquaricu, et quidquid habetis in valle de [Col. 0810D] Carza. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet irreptionis astutia vel violentia praeponatur. Sed liceat vobis communi consilio, vel parti sanioris consilii secundum Dei timorem, et B. Benedicti Regulam absque ullius contradictione abbatem eligere. Clericos autem sive laicos liberos saeculariter viventes ad conversionem suscipiendi absque alicujus contradictione facultatem et licentiam habeatis. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum devotioni, et extremae voluntati quicunque se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Ad judicium autem hujus a sede apostolicae perceptae protectionis, XII denarios [Col. 0811A] Lucensis monetae nobis nostrisque successoribus annis singulis persolvetis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura; salva dioecesani episcopi canonica justitia et Apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur, etc. Cunctis autem, etc. Amen.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Petrus presb. card. tit. S. Caeciliae.
  • [Col. 0811B] Ego Ubaldus presb. card. tit. S. Praxedis
  • Ego Guido presb. card. tit. S. Laurentii in Damaso.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Sabinae.
  • Ego Aribertus presb. card. tit. S. Anastasiae.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Rodulphus diac. card. tit. S. Luciae in Septasalis.
  • Ego Joannes diac. card. S. Mariae Novae.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis, ac bibliothecarii IV Kalendas Martii, indictione X; Incarnationis Dominicae ann. 1192 , pontificatus vero D. Coelestini [Col. 0811C] papae II anno I.

XLIV. Ad Toletanum archiepiscopum.—Ut aliquot parochias restituat A. episcopo. (Anno 1144, Febr. 26.) [MANSI, Concil., XXI, 594.]

Dilectus filius noster G., diaconus cardinalis et apostolicae sedis legatus, sicut ab ipso accepimus, fratri nostro Asturicensi episcopo varia praecepit, ut parochias de Tepolis, et Caldellis venerabili fratri nostro M. Auriensi episcopo absque ulla conditione restituat. Ipse vero non tantum mandatum ipsius effectui minime mancipavit, sed in eisdem ecclesiis, ab eodem filio nostro pro contemptu et inobedientia interdictis, divina officia celebravit. Verum, quoniam [Col. 0811D] ipsum viam universae carnis ingressum esse accepimus, per praesentium tibi scripta mandamus quod easdem parochias, infra quadraginta dies postquam praesens scriptum susceperis, juxta mandatum ejusdem filii nostri praefato episcopo integre restitui facias. Facta vero restitutione, cum Asturicensis Ecclesia per Dei gratiam pastorem Catholicum obtinuerit, si quam in eisdem Ecclesiis se confidit habere justitiam, congruo loco, et tempore in tua praesentia utriusque partis causa audiatur, et fine debito terminetur. Quod si quis restitutionem ipsam temere impedire tentaverit, interdictum, quod praedictus filius noster cardinalis [Col. 0812A] in eisdem ecclesiis posuit, firmiter facias observari.

Datum Lat. IV Kal. Martii.

XLV. Privilegium pro Monasterio Michaelfeldensi. (Anno 1144, Febr. 28.) [USSERMANN, Episcopatus Bamberg. Prob., 93.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ADELBERTO abbati ecclesiae Michelveldensis ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.

Religiosis desideriis dignum est facilem praebere consensum, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. [Col. 0812B] Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant.

Prohibemus autem ut nulli fratrum post factam ibidem professionem absque abbatis totiusque congregationis permissione liceat ex eodem claustro [Col. 0812C] discedere, discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus audeat retinere. Abbas vero, qui pro tempore fuerit, bona ipsius monasterii communi fratrum consilio libere disponat, et quod ibi corrigendum fuerit rationabiliter corrigat.

Ut autem divino servitio liberius vacare possitis, prohibemus, ut nullus unquam advocatus infra ambitum muri vestri, nisi ab abbate fuerit invitatus, placitum teneat. Sepulturam vero ipsius loci liberam esse decernimus, ut eorum devotioni et extremae voluntati, quicunque se illic sepeliri desideraverint, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva tamen justitia matricis ecclesiae. Sane laborum vestrorum, quos infra Cellae vestrae pertinentiis propriis [Col. 0812D] manibus colitis, nullus omnino a vobis decimas exigat. Choreas autem vel saeculares strepitus, unde quies vestra perturbetur vel ordinis observantia infringatur, infra murum claustri vestri fieri prohibemus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, etc.

Dat. Lat. per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri card. ac bibliothecarii, II Kal. Martii, indict. VII, Incarnat. Dominicae anno 1143 , pontificatus vero domini COELESTINI PP. II, anno primo.

XLVI. Ad Conradum Salzburgensem archiepiscopum. (Anno 1144, Mart. 1.) [MOICHELBEK, Chronicon Benedictobar., p. 93.]

[Col. 0813A]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri CONRADO Salzburgensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Burensium fratrum querelam accepimus, quodquidam Oudalricus nomine cum unica filia sua, et omnibus quae habebat monasterio ipsorum se obtulit. Postea vero fracto voto ab eis discessit, et ad societatem Admontensium se transtulit. Et sicut ex litteris venerabilis fratris nostri Gwalteri Augustensis episcopi accepimus eadem causa in audientia tua ventilata est, et productis idoneis testibus, minime a tua fraternitate unde miramur, terminata. Quia [Col. 0813B] a tua fraternitate unde miramur, terminata. Quia igitur singulis suam volumus justitiam exhiberi per praesentia scripta fraternitati tuae mandamus quatenus utraque parte ad tuam evocata praesentiam, causam ipsam diligenter audias et media aequitate debito fine terminare studeas.

Dat. Lat. Kalendis Martii.

XLVII. Privilegium pro Ecclesia Insulana. (Anno 1144, Mart. 3.) [MIRAEI Opp. diplom., IV, 15.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis DESIDERIO Insulanae Ecclesiae praeposito et canonicis tam praesentibus quam futuris canonice substituendis in perpetuum, salutem et apostolicam [Col. 0813C] benedictionem.

Commissae nobis apostolicae sedis auctoritas. . . . Dilecti in Domino filii venerabilium fratrum nostrorum Simonis Noviomensis et Milonis Morinensis episcoporum, nobilis quoque viri Theodorici Flandrensium comitis precibus inclinato, postulationes vestras rationabiles clementer admittimus, et Insulanam Ecclesiam in honore B. Petri fundatam, sub ejusdem apostolorum principis et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes, ut quascunque possessiones, quaecunque bona ecclesia in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione [Col. 0813D] fidelium; seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis. In eadem insula altare Sancti Stephani cum duabus partibus decimae; altare Sancti Mauritii, et altare Sancti Salvatoris; altare de Leschin, cum duabus partibus decimae; altare de Werwhie cum duabus partibus decimae; altare de Anaspia cum duabus partibus decimae; altare de Werleghehem cum duabus partibus decimae; altare Fleis, altare de Marca, quae dicitur S. Amendi; altare de Wenesbrechies; altare de Perenchies; altare de Long-prato; altare de Quesnois, altare de Lombersart; altare de Ulmo, altare de Segedin, altare de Primeca; altare de Campingehem, altare [Col. 0814A] de Rumh; altare de Haluwin et de Buibesca; altare de Lauba, altare de Huila; altare de Maclines, altare de Ghides. Duas partes decimae de Dehuliesmons, et duas partes decimae de Wasemes, et duas partes decimae de Rollers, et decimam partem omnium redituum comitis Flandrensis ad insulam pertinentium. In Morinensi episcopatu altare de Flambertenges: altare de Drawa nultra. In Atrebatensi episcopatu altare de Moncellis.

Prohibemus quoque, ut parochiani vestri de insula, quandiu infra parochiam suam ecclesiasticam justitiam facere voluerint, sicut a longis retro temporibus fuisse dignoscitur, extra eamdem parochiam exire non cogantur. Canonici vero ejusdem ecclesiae sicut justum et antiquum constitutum est infra claustrum [Col. 0814B] suum commorentur.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodo profutura; salva dioecesani episcopi canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. . . . .

Ego Coelestinus catholicae Ecclesiae episcopus.

Scripserunt etiam cardinales numero tredecim.

Datum Laterani per manum Gerardi Sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, V Nonas Martii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini [Col. 0814C] II papae anno primo.

XLVIII. Privilegium pro ecclesia Sanctae Mariae Magdalenae. (Anno 1144, Mart. 4.) [ Mémoires et documents inédits de la Franche-Comté, II, 317.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, etc. . .

Confirmamus concessam a bonae memoriae Hugone Salinensi Bisuntino archiepiscopo, claustri vestri et domorum ei adhaerentium libertatem et conductum in urbe, sicut in ejusdem archiepiscopi chirographo continetur. Confirmamus etiam possessiones quae ab eodem fratrae collatae sunt, videlicet mansum armarii capellum cum furno et appendiciis suis vicum ad [Col. 0814D] caput vestrae ecclesiae a parte orientis inter mansum Sibonis et Varnerii et mansum Odonis a parte occidente, vicum a parte ejusdem civitatis usque ad refectorium vestrum a porta meridiana, terra quae est a porta Arsenarum usque ad dormitorium canonicorum, sive vestita sit domibus aut vineis, sive vacua sit, nemus quod fetet juxta urbem . . . . Bisuntii ecclesiam Sancti Jacobi infra arenas cum appendiciis suis, mansum Remigii supra dubium; mansum Constantini juxta molendinum in vico Baptenti, partem molendini Baptenti, reditus qui dicuntur Monaydae in torculari Naal, foragium vestrae terrae quod expugnavistis duella contra Hubaldum de Albans, terram ecclesiae vestrae sive sit vestita vineis aut domibus, sive vacua sit, tres solidos censuales in placito generali [Col. 0815A] ex dono Stephani vicecomitis, decimos parochiae vestrae, sicut eas hactenus canonice possedistis antiquas quoque et rationabiles consuetudines ipsius ecclesiae ratus manere censemus.

Datum Laterani per manum Gerardi Sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, IV Nonas Martii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domni Coelestini II anno 1.

XLIX. Privilegium pro Ecclesia Faesulana. (Anno 1144, Mart. 6.) [UGHELLI, Italia sacra, III, 242.]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri JONATHAE, Fesulano episcopo, ejusque [Col. 0815B] successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Ex commisso nobis a Deo apostolatus officio, fratribus nostris, tam vicinis quam longe positis, paterna nos convenit provisione consulere, et Ecclesiis, quae Domino militare noscuntur, suam justitiam conservare, ut, quemadmodum disponente Domino Patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprobemus in opere. Hujus rei gratia, dilecte in Domino frater, preces tuas rationabiles clementer admittimus, et Fesulanam ecclesiam, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona in praesentiarum juste et canonice possides, aut in futurum rationabilibus modis, Deo [Col. 0815C] propitio poteris adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et per vos Fesulanae Ecclesiae, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: monasterium sancti Bartholomaei, quod Fesulis situm est; monasterium S. Martini in Majano, monasterium S. Gaudentii in pede Alpis, plebem S. Petri de Romena, plebem B. Petri de Cascina, plebem S. Joannis de Caprilia, plebem S. Leonini in Collina. Caeteras vero tam plebes, quam ecclesias, quae Fesulanae ecclesiae juris esse noscuntur, castella quoque, villas, ac alias possessiones, sicut in privilegio praedecessoris nostri bonae memoriae Innocentii papae nominatim vobis confirmata sunt, ordinationes etiam praedictorum monasteriorum, [Col. 0815D] et baptismalium ecclesiarum, quae Fesulanae ecclesiae subditae sunt, nullus absque vestro assensu sibi usurpare praesumat. In capellis autem vestrarum plebium liberam ordinationem, et debitam obedientiam absque alicujus contradictione plebani habeant, sicut per privilegium felicis memoriae Paschalis papae eis concessum est, salva proprii episcopi debita reverentia. Partem vero decimarum, oblationum, testamentorum, et caeterorum redituum ecclesiasticorum per vestrum episcopatum secundum statuta canonum vobis confirmamus, et ut nulla ecclesia in eodem episcopatu construatur, et constructa absque vestra licentia cuilibet subjiciatur interdicimus, salva tamen in omnibus Romanae sedis justitia et auctoritate. Decernimus ergo ut nulli omnino [Col. 0816A] hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur tibi et fratribus tuis, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur, etc. Cunctis autem, etc. Amen.

  • Ego Coelestinus Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Stephanus Praenestinus episcopus subscripsi.
  • Ego Hymarus Tusculanus episcopus subscripsi.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus subscripsi.
  • Ego Raynerius presb. card. tit. Sanctae Priscae [Col. 0816B] subsc.
  • Ego Gozzo presb. card. tit. sanctae Caeciliae subsc.
  • Ego Thomas presbyt. card. tit. Vestinae subsc.
  • Ego Nicolaus presbyt. card. tit. S. Cyriaci subsc.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Sabinae subscr.
  • Ego Guido diaconus SS. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica subsc.
  • Ego Joannes diac. card S. Mariae Novae subsc.

Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii secundo Nonas Martii, indict. VI, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontif. vero D. Coelestini papae II anno I, etc.

L. Privilegium pro Ecclesia Ferrariensi. (Anno 1144, Mart. 6.) [COCQUELINES, II, 265.]

[Col. 0816C]

COELESTINUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GRYPHONI Ferrariensi episcopo ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae sedis cathedra, disponente Domino, constituti esse conspicimur, ut Ecclesiarum omnium curam gerere, jus suum cuique tribuere, praesertim iis qui beati Petri juris existunt, conservare et integre debeamus. Ad exemplar itaque praedecessoris nostri bonae memoriae papae. Innocentii, juxta tenorem privilegiorum, Ferrariensium episcopum, [Col. 0816D] a cardinalibus nostris eligendum, et a Romanae sedis antistite consecrandum decrevimus; atque Ferrariensem Ecclesiam sub jure et dominio sedis apostolicae hoc decreto manere sancimus. Te igitur, clero et populo Ferrariensi persistentibus ad instar praedecessorum nostrorum felicis memoriae, Vitaliani, Hadriani, Leonis, Benedicti, Joannis, Alexandri, Paschalis, et Innocentii, Romanorum pontificum sanctae Ferrariensi Ecclesiae, tanquam apostolicae sedis filiae fundos ejusdem matris et patrimonia confirmamus: ipsam videlicet massam Babylonicam, quae vocatur Ferraria, cum duodecim fundis suis, cui alias undecim massas nostras minores cum omni obedientia atque servitute subrogamus; id est massam et ripam Palatiolum cum duodecim fundis suis [Col. 0817A] et Constantiacus cum duodecim fundis suis, simulque massam Quartisianam cum duodecim fundis suis, et totam et integram massam Donoro cum duodecim fundis suis, nec non massam Carulum, et massam Salertam cum viginti quatuor fundis suis, et massam Seneticam et Castilionem similiter cum fundis suis: similique modo massam quae vocatur Fermignana cum omnibus fundis suis. Has quidem praedictas massas cum omnibus ad earum jura pertinentibus, de dominio et jure atque potestate hujus sanctae Romanae Ecclesiae, in sanctum Ferrariensem Ecclesiam per hanc donationis et traditionis paginam donamus et tradimus, ut ab hac hora in antea liceat tam tibi, charissime frater Grypho episcope, quam successoribus tuis in singulis massis ecclesias [Col. 0817B] cum clericis, presbyteris, diaconibus ordinare et consecrare; illud omnino sancientes, ut Ferrariensis Ecclesia cum tota parochia sua in jure et dominio ac privilegio nostrae sanctae Romanae Ecclesiae beati Petri, cujus est patrimonium perpetuo conservetur, et sit semper sub nostra electione, ordinatione atque consecratione; ut quicunque per nos illic electus, ordinatus et consecratus fuerit, ille honoris ejus ac potestatis integritate fungatur. Comitatus autem Ferrariensis fines et termini sunt: ab oriente ab una parte fluminis Padi, altera nostra massa Phiscalia et veteraria: a veteraria usque ad fossam Bossonis transeunt flumen Sandali, usque Bucciletum; per Bucciletum transeunt flumen Gabianae per Luduriam, circumdant villam Marazam et Madrariam [Col. 0817C] pervenientes usque Maletum, a Maleto pergunt juxta Argilem Anxianum per paludes et piscarias usque Vitricam, venitur usque fossam Buranam et per fossam Buranam exeunt in Padum, et descendunt ad occidentem usque ad Ulmum formosam, quae certa finis est inter Romaniam et Longobardiam; ab altera autem parte fluminis fines sunt similiter ab oriente collis de Sine, quae finis est inter nostrum comitatum Ferrariensem, et alterum nostrum comitatum Comaclensem, et extendunt se per paludes et piscarias usque ad fossatum de Silvulae, circumdant massam Corneti, et Longanum, quae de nostro comitatu Ferrariensi est, descendunt inde ad occidentem per paludes et piscarias usque in flumen Tartari, et per ipsum flumen Tartari pergunt usque [Col. 0817D] in flumen Padi.

Sane ab habitatoribus ipsius majoris massae Ferrariae, malas et pravas consuetudines removemus: nisi tamen sicuti soliti sunt, ad suffragium nostrae sanctae Romanae Ecclesiae annualiter per illorum nuntium unaquaeque libera persona, capitis massarii de moneta Venetiae denarios singulos dabit. Census vero et tributi atque telonei de ripa et flumine unam medietatem pro benedictione ad communem utilitatem et meliorationem seu restaurationem, jam dictae majoris massae concedimus et alteram medietatem ad nostras manus reservamus; etiam unam, medietatem similiter telonei de mercato nobis conservamus et alteram medietatem praefato episcopo nostro condonamus. [Col. 0818A] Placitum quidem generale similiter in dominio et potestate sanctae Romanae Ecclesiae tenemus, ut ante nostrum nuntium semel in anno faciendo justitiam ab omnibus per tres dies custodiatur. Collectam vero vel fodrum, vel parvam, aut injustam functionem, aut dationem seu consuetudinem nequaquam exigimus, sed omnia pro Dei timore atque amore praefatae nostrae sanctae Ecclesiae Beati Georgii omnibus habitatoribus ipsius majoris massae pepercimus, aliosque minores massas, et sicut supradictum est, cum omnibus servitutibus suis subjugamus. Praeterea quascunque ecclesias, et possessiones, quaecunque etiam bona, quae in praesentiarum juste et canonice possides, aut in futurum rationabiliter, Deo propitio poteris adipisci, firma tibi tuisque successoribus, [Col. 0818B] et per vos Ferrariensi Ecclesiae, illibata permaneant: in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: plebem Sancti Georgii, de ultra Padum, plebem Sanctae Mariae de Pado, plebem Sancti Georgii de Tamara, plebem Sanctae Mariae de Gabiano, plebem Sanctae Mariae de Vicoventia, plebem Sancti Petri de Cupario, plebem Sancti Stephani de Formignana, plebem Sancti Apollinaris de Frisicallo, plebem Sancti Martini de Rupina, plebem Sanctae Mariae de Vicobariono, plebem Sanctae Mariae de Septempolicinio, plebem Sancti Stephani de Caligo, plebem Sancti Donati de Peduvio, plebem Sancti Antonini de Picazolio, plebem Sancti Georgii de Trecenta, plebem Sanctae Mariae de Cinisello, plebem Sancti Michaelis de Bregantio, cum capellis et [Col. 0818C] earum pertinentiis: salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate.

Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, et aut Ferrariensem Ecclesiam his quae supra dicta sunt diminuere, aut sanctae sedis apostolicae sua in eis jura, quae superius significata sunt, auferre praesumpserit, poenae et compositionis nomine reddat eidem sanctae sedi apostolicae auri optimi libras centum: et nisi quae male praesumpta sunt, satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu [Col. 0818D] Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem ecclesiis justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Coelestinus catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Guido presbyter cardinalis Sancti Chrysogoni.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tit. S. Priscae.
  • Ego Goizo presb. card. tit. Sanctae Caeciliae.
  • Ego Thomas presb. card. tit. Sanctae Vestinae.
  • Ego Ubaldus presb. card. tit. Sanctae Praxedis.
  • Ego Gilibertus presb. card. tit. Sancti Marci.
  • [Col. 0819A] Ego Nicolaus presb. card. tit. Sancti Cyriaci.
  • Ego Manfredus presbyt. cardin. tit. S. Sabinae.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodewicus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Albertus Ostiensis episcopus.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Georgius diaconus SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica.
  • [Col. 0820A] Ego Joannes diaconus cardinalis Sanctae Mariae Novae.
  • Ego Joannes Paparo diac. cardin. S. Adriani.

Datum Laterani per manum Gerardi sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, II Nonas Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Coelestini II papae anno primo.

ANNO DOMINI MCXLV LUCIUS II PAPA

Notitia

Mansi, Joannes Dominicus

[Col. 0819]

NOTITIA (MANSI, Concil. t. XXI, col. 607)

[Col. 0819B] Lucius, cui Gerardi nomen fuerat, patre Alberto cive Bononiense ex Caccianimica familia genitus, vir pro mansuetudine et humilitate sua, judicio Ottonis Frisingensis, officio sacerdotali dignus, ex cardinale tituli Sanctae Crucis in Jerusalem factus est pontifex anno Domini 1144, tempore Conradi imperatoris. De quo ex Vaticano codice ista Baronius: «Hic fuit ex provincia Aemiliae, patria Bononiensis, ex patre Viseo. Hic assumptus est a domino papa Honorio in titulo Sanctae Crucis, et creatus Romanae Ecclesiae bibliothecarius; suamque Ecclesiam, sicut bonus pastor, tam in aedificiis quam in possessionibus multum ac plurimum augmentavit, et divitem de pauperrima fecit. Fabrica autem ipsius ecclesiae a summo usque deorsum in melius [Col. 0819C] reformata, et claustrum cum omnibus officinis de novo aedificavit, et conventum ibidem canonicorum regularium, Deo auctore, constituit.» Hunc autem praeclarum virum pro scientia et vitae suae meritis papa Innocentius post mortem Haimerici cancellarii arctius sibi astrinxit, et cancellarium apostolicae sedis constituit, atque in obitu suo, tanquam praecipuo et digniori ecclesiae membro, bona ecclesiae commisit. Hic tanquam vir prudens et fortis, habito cum Ecclesiae fidelibus consilio, senatores, qui contra prohibitionem praedecessoris sui papae Innocentii Capitolium conscendere, senatum abjurare coegit. Quas, cum Rogerio Siciliae rege belli inducias iniverit, indicat ejus epistola quam ad Petrum Cluniacensem [Col. 0819D] scripsit. «Gravem a civibus persecutionem passus, ait Frisingensis lib. VII, cap. 31, humiles ad regem Conradum, tam suam oppressionem continentes, [Col. 0820B] quam de incolumitate et prosperitate ejus Deo gratias agentes, ipsumque ad patrocinium Romanae Ecclesiae invitantes, litteras mittit.» Et paulo postquam recitasset fragmentum commemoratae epistolae, ait: «De die in diem animam justi affligere non timuerunt.» Ipse autem quotidianis cruciatibus ac taedio vitae affectus, infra anni spatium pontificatus sui, diem obiit, quinto Kalendas Martii, cum sedisset menses undecim, dies vero quatuordecim. In codice Vaticano, qui inscribitur De privilegiis Romanae Ecclesiae, inter res gestas Lucii, ait Baronius, de occasione obitus ejus asseritur, ipsum cum Romanos ad nova studia concitatos a Capitolio depellere conaretur, incerto lapidis ictu percussum, inde aegrotasse, et ex hac vita migrasse. Hujus pontificis tempore, [Col. 0820C] Alphonsus Portugaliae dux, pietatis erga suum ducatum constituit Romanae Ecclesiae vectigalem, annuo censu unciarum auri quatuor. Ita Innocentius III epistola 100 lib. I epistolarum. Atque ita Romanis Romanae Ecclesiae rebellantibus et adversantibus, principes longe positi eamdem venerantes, illi sese sponte subjiciunt. Hujus pontificis diebus, scribit Otto Frisingensis De gestis Friderici lib. I, cap. 27 et 28. Arnoldus, alias Arnaldus, quidam religionis habitum habens, sed eum minime, ut ox doctrina ejus patuit, servans, ex ecclesiastici honoris invidia urbem Romam ingreditur, ac senatoriam dignitatem equestremque ordinem renovare ad instar antiquorum volens, totam pene Urbem ac praecipue populum [Col. 0820D] adversus pontificem suum concitavit, eaque de re litteras, quas idem Otto loco supradicto refert, ad Conradum imperatorem dederunt. Sectatores hujus [Col. 0821A] Arnaldi, Arnaldistae dicuntur haeretici: quibus ex Romanis, iisque obscurioribus, pauci duntaxat adhaeserunt, et nominantur Romani Arnaldistae. Horum [Col. 0822A] machinationibus, auctore et consultore Arnaldo, acciderunt quae ex Ottone Frisingensi in Vita Eugenii III narrantur.

Notitia diplomatica

Jaffe, Philippus

[Col. 0821]

NOTITIA DIPLOMATICA. (Philippus JAFFÉ, Regesta Rom. pont., p. 609.)

[Col. 0821] † In Lucii II bullis habetur haec sententia: «Ostende nobis Domine misericordiam tuam (23, 30, 38, 40, 45 bis, 49, 51, 54 bis, 70, 76, 91).

Subscripserunt: ep. Albanensis. . Petrus. . . . . a 15 Mart. 1144 ad 14 Febr. 1145. ep. Ostiensis . . Albericus. . . . a 15 Mart. 1144 ad 30 Mai. 1144. ep. Praenestinus . Stephanus. . . . a 15 Mart. 1144 ad 17 Mart. 1144. ep. Praenestinus . Guarinus. . . . d. 14 Febr. 1145 ep. S. Rufinae. . Theodewinus. . . a 15 Mart. 1144 ad 19 Jan. 1145. ep. Sabinensis. . Conradus. . . . a 15 Mart. 1144 ad 14 Febr. 1145. Tusculanus. . Imarus. . . . . a 15 Mart. 1144 ad 30 Mai. 1144. pr. card. tit. S. Anastasiae . . . . Aribertus. . a 30 Apr. 1144 ad 14 Sept. 1144. pr. card. tit. S. Caeciliae. . . . . . Goizo . . . a 15 Mart. 1144 ad 17 Mart. 1144. pr. card. tit. S. Calixti. . . . . . Gregorius. . a 15 Mart. 1144 ad 14 Febr. 1145. pr. card. tit. S. Chrysogoni. . . . . Guido. . . a 21 Mart. 1144 ad 10 Mai. 1144. pr. card. tit. S. Crucis in Jerusalem. . Ubaldus . . a 28 Jun. 1144 ad 14 Febr. 1145. pr. card. tit. S. Cyriaci. . . . . . Nicolaus . . a 15 Mart. 1144 ad 19 Jan. 1145. pr. card. tit. S. Laurentii in Damaso. Guido . . . a 15 Apr. 1144 ad 14 Febr. 1145. pr. card. tit. S. Laurentii in Lucina. . Hugo . . . a 26 Mai. 1144 ad 14 Febr. 1145. pr. card. tit. S. Marcelli . . . . . Julius. . . a 28 Jun. 1144 ad 19 Jan. 1145. pr. card. tit. S. Marci . . . . . . Gilibertus. . a 15 Mart. 1144 ad 10 Nov. 1144. pr. card. tit. S. Pastoris. . . . . . Petrus . . . a 31 Mart. 1144 ad 15 Mai. 1144. pr. card. tit. S. Praxedis . . . . . Hubaldus. . a 15 Mart. 1144 ad 30 Apr. 1144. pr. card. tit. S. Priscae . . . . . Rainerius. . a 15 Apr. 1144 ad 27 Dec. 1144. pr. card. tit. S. Sabinae. . . . . . Manfredus. . a 15 Mart. 1144 ad 19 Jan. 1145. pr. card. tit. S. Stephani in Celio monte Rainerius. . a 21 Mart. 1144 ad 26 Mai. 1144. pr. card. tit. S. Stephani in Celio monte Villanus . . a 11 Jan. 1145 ad 19 Jan. 1145. pr. card. tit. S. Susannae . . . . . Gezo . . . d. 15 Mart. 1144. pr. card. tit. S. Vestinae . . . . . Thomas . . a 15 Mart. 1144 ad 14 Febr. 1145. diac. card. S. Adriani. . . . . . Joannes. . a 15 Mart. 1144 ad 19 Jan. 1145. diac. card. S. Angeli. . . . . . Gregorius. . a 15 Mart. 1144 ad 14 Febr. 1145. diac. card. SS. Cosmae et Damiani. . Guido. . . a 15 Mart. 1144 ad 14 Febr. 1145. diac. card. S. Eustachii juxta templum Agrippae. . . Astaldus. . a 15 Mart. 1144 ad 19 Jan. 1145. diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum. . . . . . Otto . . . a 15 Mart. 1144 ad 19 Jan. 1145. diac. card. S. Luciae in Septisolio. . Rodulphus . a 2 Apr. 1144 ad 11 Jan. 1145. diac. card. S. Luciae in Horphea. . Hugo . . . a 31 Mart. 1144 ad 15 Mai. 1144. diac. card. S. Mariae in Aquiro. . . Petrus. . . d. 20 Mai. 1144. diac. card. S. Mariae in Cosmidin. . Jacinthus. : a 27 Dec. 1144 ad 14 Febr. 1145. diac. card. S. Mariae in Dominica. . Gerardus. . a 21 Mart. 1144 ad 14 Mai. 1144. diac. card. S. Mariae in Porticu. . . Petrus . . a 15 Mart. 1144 ad 29 Nov. 1144. diac. card. S. Mariae Novae. . . . Joannes. . a 17 Mart. 1144 ad 19 Jan. 1145. diac. card. S. Nicolai in carcere Tulliano. . . . . . Octavianus . a 14 Mai. 1144 ad 14 Febr. 1145. diac. card. SS. Sergii et Bacchi. . . Gregorius. . a 15 Mart. 1144 ad 14 Febr. 1145. diac. card. S. R. E. . . . . . . Cinthius. . d. 19 Jan. 1145. Datae bullae sunt p. m. Baronis capellani et scriptoris. . . . . . a 14 Mart. 1144 ad 20 Mai. 1144. Baronis S. R. E. subdiaconi. . . . . . . a 21 Mai. 1144 ad 23 Jan. 1145. Roberti S. R. E. presb. card. et cancellarii. . a 11 Febr. 1145 ad 14 Febr. 1145.

Epistolae et privilegia

Lucius II

[Col. 0823]

LUCII II PAPAE EPISTOLAE ET PRIVILEGIA

I. Privilegium pro monasterio S. Columbani Bobiensi. (Anno 1144, Mart. 15.) [UGHELLI, Italia sacra, IV, 977.]

[Col. 0823A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis OGLERIO abbati S. Columbani Bobiensis, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.

Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Ea propter dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, Beati Columbani ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio suo beati Petri et nostra protectione suscipimus, [Col. 0823B] et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona in praesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis. Curtem S. Martini cum ecclesia, et castro quod dicitur Petra Carana cum suis pertinentiis. Curtem S. Salvatoris cum ecclesia, et pertinentiis suis, curtem de Cruce cum ecclesia, et pertinentiis suis, curtem de Garda, cum ecclesiis, districto, et pertinentiis suis, curtem Carelli cum ecclesia, et pertinentiis suis, curtem de Gravilia cum ecclesia, [Col. 0823C] et pertinentiis suis, curtem quae vocatur Comorga, cum ecclesia, districto, et pertinentiis suis. Plebem S. Albani in Candiubrio cum decimis, et pertinentiis suis, ecclesiam S. Mariae in Monte Lungo cum pertinentiis suis, ecclesiam S. Sinphoriani in curte Neblani cum decimis, et pertinentiis suis, curtem S. Martini in valle purpuria cum decimis, et pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Evasii in Quintiano cum decimis, et pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Petri in Masi cum decimis, et pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Georgii, quae est sita Monte acuto, cum decimis, et pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Thomae in Romano cum decimis, et pertinentiis suis, ecclesiam de Ceresola cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Antonini de Braida cum pertinentiis [Col. 0823D] suis, ecclesiam S. Georgii de Montale cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Andreae in Travano cum decimis et pertinentiis suis, ecclesiam S. Mariae in Spelunca cum pertinentiis suis, ecclesiam Novam [Col. 0824A] cum pertinentiis suis, ecclesiam S. Bartholomaei in sarto cum pertinentiis suis, et medietate mercati, ecclesiam Sancti Desiderii cum pertinentiis suis, ecclesiam S. Laurentii cum pertinentiis suis. Mercatum Sancti Columbani, et aliud mercatum de Oliva, censum decem solidorum Papiensium in curte Oremale, Villam de Stabulo, villam de Cavatina nova, decimam de Bradello Antonino, villam de Busbagno, villam de Salse, mansum Gavone, possessionem Tedisii de Cicogni, villam de Riuturni, et Brodium, et Pratum Donicatum in Monte Penicis, Monte de Merconico, villam de Cereto, villam de Cavanna cum Braida dominica, Sapetelli, et Roveretum, Montem de Cesina, villam de Roncore, villam de Faidelli, Pratum Longum, mansum Rugoli Gambalata, [Col. 0824B] Runchum de Grillo fractum, Runchum de Pradalia, mansum Barbuti, mansum de Petra Columba, mansum de Juncaritia, mansum de Silva, mansum de Buzavil, mansum de Costalda, mansum de Conflenti, mansum de Gorda, mansum boni senioris de Caulo, mansos de Violi, Casaria, mansum Lisignoli inter Bobium, et Treviam, mansum de Mocio, mansum de Goslino, mansum de Cisino, mansum de Hiblo, mansum Guizi, mansum Corezala, mansum de Albino, mansum de Cucco, mansum de Bivis, mansum Marconis de Caneto, mansum de Sancto Desiderio, mansum de Guerro, Decinam Giselberti de Gurra, mansum de Ponzipiodo, mansum Rustici de Stavella, mansum Joannis Benedicti de Caulo. Decinam Lanfranchi de Ottone, [Col. 0824C] mansum Savonarii, mansum Hugonis, et Alberti de Degathani, mansum vallis Lovariolae, mansum de Pradelle de Sarto, mansum Semerzarii, mansum de Pradelle, mansum Borelli de Sarto, mansum Semerzarii, mansum de Solario, mansum de Maliolli, mansum Cojorum, mansum Petrochi, et Joannis de Coniolo, sortem unam in Liobe, sortem unam in Runcho Joannis, sortem unam in Parratio, et censum de Cornulo. Braidam de Ponte, braidam juxta fossatum de Batalia, braidam in Campo Fasiani, braidam in Pegni, braidam in Marcelasco. Pratum quod dicitur Codugnar cum vineis sibi adjunctis. Vineam infra civitatem, et Molendina. Quaecunque etiam venerab. frater noster Simeon episcopus vester, vel antecessores ejus sive etiam Aluisa [Col. 0824D] uxor marchionis Malespinae cum filiis suis vobis, rationabiliter concesserunt similiter confirmamus. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus, aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum [Col. 0825A] animalium nullus omnino clericus, vel laicus, decimas a vobis exigere praesumat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum nullus ibi qualibet subreptionis astutia, vel violentia praeponatur. Sed liceat vobis communi consilio vel parti consilii sanioris secundum Dei timorem, et B. Benedicti Regulam absque ullius contradictione abbatem eligere. Si vero eadem sedes episcopalis vacaverit vel Catholicum episcopum non habuerit, chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum, ordinationes clericorum a quocunque malueritis episcopo vobis suscipere liceat.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus [Col. 0825B] possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura, salva pontificis canonica justitia, et apostolicae sedis auctoritate. Si quae ergo in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore, ac sanguine Dei, et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. [Col. 0825C] Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus, et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subsc.
  • Ego Albericus Hostiensis episcopus subsc.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus subsc.
  • Ego Gregorius presb. card. tit. S. Callisti ss.
  • Ego Gezo presb. card. tit. S. Susannae ss.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii, et Bacchi ss.
  • Ego Otho diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • [Col. 0825D] Ego Guido diac. card. SS. Cosmae, et Damiani ss.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu ss.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris sacri palatii, Idibus Martii indict. VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero D. Lucii II papae anno I.

II. Privilegium confirmationis bonorum omnium et jurium sanctae Ferrariensi Ecclesiae quae sub perpetuo jure sedis apostolicae cum pertinentiis omnibus esse et fore declaratur. (Anno 1144, Mart. 15.) [SAVIOLI, Annal. Bolon. I, II, 203.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GRYPHONI Ferrariensi Ecclesiae episcopo, [Col. 0826A] ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae sedis cathedra, disponente Domino, constituti esse conspicimur, ut ecclesiarum omnium curam gerere, et jus suum cujusque tribuere, praesertim his quae Beati Petri juris existunt, conservare integre debeamus. Ad exemplar itaque praedecessorum nostrorum felicis memoriae papae Innocentii et Coelestini Romanorum pontificum juxta tenorem privilegiorum, Ferrariensem episcopum a cardinalibus nostris eligendum et a Romanae sedis antistite consecrandum decernimus, atque Ferrariensem Ecclesiam sub jure et dominio sedis apostolicae decreto manere sancimus. Te igitur, clero et populo Ferrariensi in fidelitate beati Petri persistentibus, [Col. 0826B] ad instar praedecessorum nostrorum bonae recordationis Vitaliani, Hadriani, Leonis, Benedicti, Joannis, Alexandri, Paschalis, Innocentii, Coelestini Romanorum pontificum, sanctae Ferrariensis Ecclesiae, tanquam apostolicae sedis filiae, fundos ejusdem matris et patrimonia confirmamus; ipsam videlicet massam Babylonicam, quae vocatur Ferraria, cum duodecim fundis suis; cui alias undecim massas nostras minores cum omni obedientia atque servitute subjugamus; id est massam ripam Palatiolum cum duodecim fundis, similiter massam Quartisianam cum duodecim fundis, et totam et integram massam Donorio cum duodecim fundis suis, et similiter massam popularem cum duodecim fundis, nec non massam Curulum, et massam Saletam cum viginti quatuor [Col. 0826C] fundis suis, simili modo massam, quae vocatur Formignana, cum omnibus fundis suis. Has quidem praedictas massas cum omnibus ad easdem pertinentibus de dominio et jure atque potestate hujus sanctae Romanae Ecclesiae in sanctam Ferrariensem Ecclesiam per hanc donationis paginam donamus et tradimus, ut ab hac hora in antea liceat tam tibi, charissime frater Gripho episcope, quam successoribus tuis, in singulis massis ecclesias cum clericis, presbyteris, diaconis ordinare et consecrare; illud omnimodis sancientes, ut Ferrariensis Ecclesiae tota parochia sua in jure et dominio ac privilegio nostrae sanctae Romanae Ecclesiae B. Petri, cujus est patrimonium perpetuo conservetur, et sit semper sub nostra electione atque consecratione: et quicunque [Col. 0826D] episcopus electus ordinatus et consecratus fuerit, ille honoris hujus ac potestatis integritate fungatur. Comitatus autem Ferrariensis fines et termini sunt: ab Oriente ab una parte fluminis Padi altera nostra massa phiscalia et veteraria usque ad fossam Bossonis transeunt flumen Sancti usque Bucilletum, transeunt flumen Gabiana, per Ludriam, circumdant villam magnam, et Madrariam pervenientes usque Maletum, et a Maleto pergunt juxta Argilem Anxianum per paludes et piscarias usque Vitricam, veniunt usque fossam Buranam, per fossam Buranam exeunt in Padum, descendunt ad Occidentem usque ad Ulmum formosam, quae certa finis est inter Romaniam et Longobardiam: ab altera autem parte fluminis fines sunt similiter ab Oriente collis de Fine, quae [Col. 0827A] finis est inter nostrum comitatum Ferrariensem, et alterum nostrum comitatum Comaclensem, et extendunt se per paludes et piscarias usque ad fossatum silvulae, circumdant massam Corneti et Longanum, quae de nostro comitatu Ferrariensi est; descendendo inde ad occidentem per paludes et piscarias usque ad flumen Tartari pergunt usque in flumen Padi. Sane habitatoribus ipsis majoris massae Ferrariae malas et pravas consuetudines removemus; nisi tamen, sicut soliti sunt, ad suffragium sanctae Romanae Ecclesiae annualiter per illorum nuntium unaquaeque libera persona capitis Massarii de moneta Venetiae denarios singulos dabit; census vero et tributi atque telonei de ripa et flumine unam medietatem pro benedictione ad communem utilitatem et meliorationem [Col. 0827B] seu restaurationem, jam dictae majoris massae concedimus, et alteram medietatem ad nostras manus reservamus; similiter telonei de mercato unam medietatem nobis conservamus, et alteram medietatem praedicto episcopo condonamus. Placitum quidem generale similiter in dominio et potestate sanctae nostrae Romanae Ecclesiae tenemus, ut ante nostrum nuntium semel in anno faciendo justitiam ab omnibus per tres dies custodiatur: Collectam vero vel fodrum, aut pravam vel injustam functionem, aut dationem, seu consuetudinem nequaquam exigimus; sed omnia pro Dei timore, atque amore praefatae nostrae sanctae Ecclesiae B. Georgii omnibus habitatoribus ipsius massae pepercimus, aliasque minores massas, et sicut supra scriptum [Col. 0827C] est, cum omnibus suis servitutibus subjugamus. Praeterea quascunque ecclesias et possessiones, quaecunque etiam bona in praesentiarum juste et canonice possides, aut in futurum rationabilibus modis, Deo propitio, poteris adipisci, firma tibi tuisque successoribus, et per vos Ferrariensi Ecclesiae, et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: plebem Sancti Georgii de ultra Padum, plebem Sanctae Mariae de Gabiana, plebem Sanctae Mariae de Vicoventia, plebem Sancti Martini de contra Padum, plebem S. Gregorii de Tomara, plebem S. Petri de Cupario, plebem S. Stephani de Formignana, plebem Sancti Apollinaris de Trissicallio, plebem Sancti Martini de Rupina, [Col. 0827D] plebem S. Mariae de vico Bariono, plebem S. Mariae de septem Policino, plebem S. Stephani de Caligo, plebem S. Donati de Pedurio, plebem S. Antonini de Ficarolio, plebem S. Georgii de Trecenta, plebem S. Mariae de Cinisello, plebem S. Michaelis de Bragantio cum capellis et earum pertinentiis; ecclesiam S. Romani de Tartaro; salva in omnibus sedis apostolicae auctoritate. Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, et aut Ferrariensem Ecclesiam his, quae supra scripta sunt, diminuere, aut sanctae sedis apostolicae sua in eis jura, quae superius significata sunt, auferre praesumpserit, poenae compositionis nomine reddat eidem sanctae sedi apostolicae auri optimi libras centum; et [Col. 0828A] nisi quae male praesumpta sunt, satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem ecclesiis justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Callisti.
  • Ego Goizo presbyter cardinalis tituli Sanctae Caeciliae.
  • [Col. 0828B] Ego Thomas presbyter cardin. tit. Vestinae.
  • Ego Ubaldus presbyt. card. tit. S. Praxedis.
  • Ego Guilibertus presb. card. tit. S. Mariae.
  • Ego Nicolaus presbyt. cardin. tit. S. Cyriaci.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Sabinae.
  • Ego Gerardus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae.
  • Ego Albertus Ostiensis episcopus.
  • Ego Stephanus Praenestinensis episcopus.
  • Ego Incarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Gregorius diacon. card. tit. Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diacon. cardin. tit. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • [Col. 0828C] Ego Guido diac. card. tit. S. Mariae in Dominica.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Gr. sanctae Romanae Ecclesiae indignus diaconus.
  • Ego Joannes diacon. cardinal. tit. S. Hadriani.
  • Ego Gregorius diac. card. S. Michaeli archangeli.
  • Ego Joannes diacon. cardin. S. Mariae Novae.
  • Ego Hugo Romanae Ecclesiae diaconus tituli S. Luciae in Orphea.
  • Ego Astaldus diaconus cardinalis Sancti Eustachii.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, Idibus Martii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni [Col. 0828D] Lucii papae II anno I.

III. Privilegium pro monasterio S. Petri Perusini. (Anno 1144, Mart. 15.) [MARGARINI, Bullarium Casin., II, 106.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BERNARDO abbati monasterii S. Petri quod secus Perusinam civitatem situm est, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris regulariter promovendis, in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum, et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer [Col. 0829A] annuimus, atque praedecessorum nostrorum vestigiis inhaerentes, praesertim monasterium in quo divino mancipati estis obsequio, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus in praesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, vobis vestrisque successoribus firma et illibata permaneant, tam in ecclesiis quam in cellis curtibus, plebibus, monasteriis, fundis atque casalibus, in quibus utique haec propriis nominibus duximus exprimenda: plebem scilicet S. Constantii, S. Rufini, S. Martini et S. Joannis; plebem S. Martyrii, ecclesiam S. Benedicti in Agellione cum suis [Col. 0829B] pertinentiis, ecclesiam S. Justini cum curte sua, ecclesiam S. Andreae et S. Angeli de Alliano cum suis pertinentiis; ecclesiam S. Mariae in Cicciano, et S. Clementis, curtem de Casale, curtem de Petroniano; quidquid vobis pertinet de curte et ecclesia S. Donati in civitella, necnon terram Ugonis nepotis Bernonis de Monte Nigro. Apostolicae quoque sedis tibi munimine confirmamus, ecclesias sanctorum Apollinariis, Blasii et Montani cum suis pertinentiis, salvo annuo censu Pharphensis Ecclesiae. Qui etiam confirmamus massas tres, in comitatu Perusino positas, unam quae vocatur Pusulo, alteram Filoncio et aliam quae nominatur Casalina, cum ecclesiis, casis, vineis, campis, hortis, montibus, cultis et incultis, et omnibus pertinentiis suis; monasterium [Col. 0829C] S. Angeli in comitatu Assisinato, in loco qui dicitur Limisano, cum cellis capellis, et omnibus sibi pertinentibus: ecclesiam S. Archangeli sitam juxta lacum Perusinum, monasterium S. Salvatoris in Pothale, monasterium S. Petri in Plojano cum universis eorum pertinentiis; ecclesiam sancti Sylvestri in Morcelle, ecclesiam S. Donati: jus quod habetis in Agello, ecclesiam S. Mariae in Podio cum suis pertinentiis; ecclesiam S. Pauli in Monticello, ecclesiam S. Petri de Petroniano, cum curte sua. Sane chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes monachorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, et clericorum ad idem monasterium pertinentium, a diocesano accipietis [Col. 0829D] episcopo, siquidem catholicus fuerit, et si ea gratis ac sine pravitate voluerit exhibere; alioquin liceat vobis catholicum quem malueritis adire antistitem, qui nostra fultus auctoritate, quae postulastis indulgeat. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et B. Benedicti Regulam elegerint, a Romano pontifice consecrandum. Missas autem publicas in eodem monasterio per episcopum fieri, vel stationes, aut ordinationes aliquas celebrari, praeter abbatis ac fratrum voluntatem, omnimodo prohibemus, ne in servorum Dei recessibus, occasio popularibus praebeatur [Col. 0830A] ulla conventibus. Nec ulli episcopo facultas sit, praeter Romani pontificis conniventiam, idem coenobium, aut ejus cellas gravare, interdicere, excommunicare, seu exactiones novas imponere. Nec saecularium procerum cuiquam liceat fodrum vel aliud servitium ab eodem monasterio, aut ejus pertinentiis extorquere: salvo nimirum jure ac dominio sanctae Romanae Ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu injuste datas, suis usibus vindicare, vel temerariis vexationibus fatigare: sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica [Col. 0830B] saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae ecclesiae episcopus, ss.
  • [Col. 0830C] Ego Gregorius cardinalis presbyter S. Calixti, ss.
  • Ego Goizo presbyter cardinalis tit. S. Caeciliae ss.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, Idibus Martii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii papae II anno I.

IV. Privilegium pro parthenone S. Trinitatis Paraclitensi. (Anno 1144. Mart. 15.) [Abaelardi Opp., ed. Cousin, p. 719. Paris, 1849, 4 o .]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus Heloissae priorissae, caeterisque sororibus in oratorio Sanctae Trinitatis, divino famulatui mancipatis tam praesentibus quam futuris in [Col. 0830D] perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi cognoscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Proinde dilectae in Domino filiae, vestris justis postulationibus assensum praebentes, monasterium Sanctae Trinitatis, in quo divino vacatis servitio sub apostolicae sedis protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona in praesentiarum juste et legitime possidetis, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. [Col. 0831A] Sane laborum vestrorum decimas quas propriis excolitis sumptibus, seu annualium absque contradictione aliqua vobis concedimus possidendas. Nulli ergo hominum fas sit praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed haec omnia integra conserventur, vestris usibus perpetuo profutura. Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis, sex nummos quotannis Lateranensi palatio persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertioque commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate [Col. 0831B] careat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem, intervenientibus beatorum apostolorum Petri et Pauli meritis, gratiam Domini nostri Jesu Christi et aeternae felicitatis praemia consequantur. Amen.

Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani, per manum Barrocii capellani et scriptoris, Id. Martii, ind. VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii II papae anno I.

V. Privilegium pro Ecclesia Cremonensi. (Anno 1144, Mart. 17.) [UGHELLI Italia sacra, IV, 602.)

[Col. 0831C]

LUCIUS epicopus; servus servorum Dei, venerabili fratri OBERTO Cremonensi episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Sicut injusta poscentibus nullus est tribuendus effectus, sic legitima desiderantium non est differenda petitio. Quocirca, dilecte in Christo frater Oberte episcope, tuis postulationibus clementius annuentes, ad perpetuam sanctae Cremonensis Ecclesiae firmitatem, possessiones, et bona omnia quae in praesentiarum Ecclesia eadem juste possidet, sive in futurum, Domino largiente, juste atque canonice acquisierit, apostolica auctoritate firmamus. Inter quae omnia haec prima visa sunt nobis exprimenda. [Col. 0831D] Quidquid scilicet curata telonei, atque ripatici, et portatici de Cremonensi civitate ad publicam sanctionem pertinuerit, tam de ipsius civitatis comitatu, quam de parte curtis Sexpilas, nec non ripas, et piscarias a Vulpariolo, usque in caput Aduae, cum molendinis, et cum uniuscujusque navis solito censu, sicut continetur in praecepto, et in tuis notitiis, seu cum per solutionem omnium navium causa mercandi Cremonam adeuntium, tam Venetorum, quam caeterorum navium, et cum curata omnium negotiorum, quae fiunt in praedicta ripa. Districtionem civitatis infra, et extra per quinque milliariorum spatia. Altare quoque S. Hymerii, canonicam et dest . . . . . quas canonici soliti sunt suscipere de manu episcopi per beneficium, equos, [Col. 0832A] tractus, operas, districtus, legationes, ostes, itinera, forum, et caetera quae in praefato praecepto continentur, et de abbate et monasterio Sancti Laurentii, sicut juste continetur in privilegiis tuis, et in praeceptis imperatorum. Ecclesias insuper Sancti Salvatoris, et S. Martini de Morengo, et S. Andreae de Brugnano, et S. Mariae de Rumano, et Ecclesias de Farinate, de Vailate et S. Stephani de Aufoningo, de Fontanella, de castro Sancini, de S. Bassiano, de S. Petro in Curte, de Sancto Joanne in castro veteri, de Sancto Michaele in Burgo, de S. Siro, de Questro, de Alfiano, de lacu Obscuro, de Scandolaria, de Clavatone, de castro Vivariolo, de Via cava, de Sancta Maria, de Commessajo, de Dufno, de Corrigia viridi, de Pangoneta, de Ciconiaria, de [Col. 0832B] Ecclesia S. Margaritae, de Citanova, salvo statuto censu Monasterii S. Petri. In ecclesia S. Pauli de Citanova, jus episcopale, sicut per fratrem nostrum Indicum ex mandato praedecessoris nostri bonae memoriae Coelestini Papae statutum est. Omnes etiam plebes cum capellis, et baptismales ecclesias, cum earum pertinentiis, quas in praesenti quiete et canonice possides. De omnibus ecclesiis, quae sunt in tuo episcopatu obedientiam, et Synodalia, et caetera secundum debitam consuetudinem ecclesiarum Cremonensis episcopi. Curtem etiam, quae Barianum dicitur, et Maleum, Crottam, Montodanum, Rivaltellam, Monterionem, Jovisaltam, Fornovum, Sencinum, Platenam, atque Mocianicam, cum castris, et villis, eorumque pertinentiis. Castrum de Rivigingo [Col. 0832C] cum omni sua integritate, et partes in curtibus, Gabiano, Vidalasco, Ternolasco, publica intus et extra, seu etiam ia Azanello, Fontanella, et quaecunque prudentiae tuae studio praenominatae Ecclesiae juste acquisita, vel acquirenda sunt, praesenti Apostolicae sanctionis nostrae pagina corroboramus. Investituras quoque feudorum in tuo episcopatu, a presbyteris, archipresbyteris, seu abbatibus tuis factas de bonis Ecclesiarum absque tuo, tuorumque praedecessorum consilio, vel consensu irritas esse sancimus, et ne deinceps hujusmodi investiturae fiant omnimodo prohibemus. Concordiam vero illam, quam inter te, et majoris Ecclesiae Cremonensis canonicos praedecessor noster bonae memoriae [Col. 0832D] papa Calixtus fecit, et scripto suo firmavit, ratam manere censemus, ut videlicet nullus in majori Ecclesia constituatur canonicus, praeter assensum, et voluntatem Episcopi, qui sicut ecclesiae caput est, ita voluntas ejus, et ratio debet praecedere. Canonici episcopo obedientiam in manu ejus promittant, et teneant. Ad mensam canonicorum quando cum canonicus comederit, cum uno clerico, et uno serviente, vel cum duobus clericis veniat, et tanquam episcopus honoretur. De altario S. Himerii omnem oblationem recipiat, praeter edenda, quae ad pedem altaris offerunt, et ad visum canonicorum reserventur, et praeter medietatem cerae et incensi, quae ibi offeruntur, quae ad Ecclesiae servitium reserventur. Archidiaconum, cantorem, et altas personas [Col. 0833A] episcopus consensu canonicorum constituat. Ecclesiam S. Michaelis, et praedia, et possessiones, quas episcopus per idoneos testes proprie ad episcopatum pertinere probaverit, quiete, pacificeque obtineat. Et quia canonici domum, in qua olim habitaverant ad ampliandam Ecclesiam concesserunt, domum in qua modo habitant, licet juris episcopi fuerit, pro concordia tamen et charitate, deinceps ad communis vitae usum, et cohabitationem retineant, et hospites quando voluerint in eam recipiant, salva nimirum in omnibus auctoritate sanctae Romanae Ecclesiae.

Si qua igitur in futurum ecclesiastica, saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo [Col. 0833B] tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei, et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, et in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodinus S. Ruffinae episcopus.
  • Ego Stephanus Prenestrinus episc.
  • [Col. 0833C] Ego Petrus Albensis episcopus.
  • Ego GG. presb. card. tit. S. Calixti.
  • Ego Gio. presb. card. tit. S. Caeciliae.
  • Ego Thomas presb. card. S. Vestinae.
  • Ego Hubald. presb. card. S. Praxedis.
  • Ego Manfredus presb. card. S. Savinae.
  • Ego Otto diac. card. S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Joannes diac. card. S. Mariae Novae.

Datum Laterani per manus capellani et scriptoris XVI Kal. Aprilis, indict. VII, Incarn. Dom. 1144, pontificatus vero D. Lucii II papae anno I.

VI. Privilegium pro monasterio S. Joannis Parmensis, ordin. Casinen. (Anno 1144, Mart. 17.) [MARGARINI, Bullar. Casin. II, 161.]

[Col. 0833D]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GUIDONI abbati monasterii Sancti Joannis quod in Parmensi urbe situm est, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Quoniam sine verae cultu religionis nec charitatis unitas potest subsistere, nec Dei gratum exhiberi servitium, expedit apostolicae auctoritati, religiosas personas diligere, et loca in quibus divinis vacant officiis, sedis apostolicae munimine confovere. Ideoque, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus [Col. 0834A] postulationibus clementer annuimus, et praedecessorum nostrorum felicis memoriae Paschalis et Innocentii Romanorum pontificum, vestigiis inhaerentes, ecclesiam S. Joannis, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona impraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis poterit, Deo propitio, adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: In eodem episcopatu Parmensi ecclesiam S. Stephani, quae est in Burgo, ecclesiam [Col. 0834B] Sancti Michaelis de Arao, ecclesiam Sancti Stephani de Torano, ecclesiam Sancti Salvini cum curte, ecclesiam Sancti Laurentii de Ramusello. Castrum Ramuselli cum ecclesia, castrum Sancti Vitalis cum ecclesia et curte, ecclesiam de Gainaco, ecclesiam Sancti Sylvestri de Inehela, ecclesiam Sancti Salvatoris de Sanguineo cum castro et curte; duas partes curtis Saccae, et quod juste in ecclesia ejusdem loci habetis, ecclesiam Sanctae Justinae, ecclesiam Sancti Prosperi, et Sancti Anastasii quae sunt in eadem civitate: ecclesiam Sancti Jacobi quae est in capite pontis, ecclesiam Sancti Petri de Burgo Sancti Domini, ecclesiam de Provinciano, ecclesiam de Casa Dei cum omnibus earum [Col. 0834C] pertinentiis, ecclesiam Sancti Matthaei de Callio, ecclesiam Sancti Melani cum medietate burgi et quatuor domibus, ecclesiam de Paterno cum castro et curte, ecclesiam Sancti Michaelis de Filino, et quod juste habetis in ecclesia Sancti Georgii de Pratis. In Regiensi vero episcopatu ecclesiam Sancti Michaelis; in Lunensii episcopatu ecclesiam Sanctae Justinae, ecclesiam de Cavallaria; in episcopatu Pistoriensi monasterium Sancti Bartholomaei, cum ecclesia Sanctae Mariae quae est in burgo, et ecclesia Sanctae Mariae quae est extra portam, ecclesiam Sancti Bartholomaei de Travallio, ecclesiam Sancti Domnini de Impolis cum curte et omnibus suis pertinentiis, ecclesiam Sanctae Mariae de Capiciano, ecclesiam Sancti Michaelis de Valle Nebulae, cum [Col. 0834D] omnibus earum pertinentiis; decimas quoque a discretione Parmensium episcoporum monasterio vestro concessas, vobis nihilominus confirmamus. Sane de laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis, seu de nutrimentis vestrorum animalium, a vobis decimas exigi prohibemus. Quaecunque vero libera persona ad vos venire et religionis habitum suscipere voluerit, licentiam ei concedimus. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut quicunque se illic sepeliri decreverint, nisi forte excommunicati fuerint, eorum devotioni et extremae voluntati nullus obsistat, salvo tamen jure matricis Ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium [Col. 0835A] temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura: salva dioecesani episcopi canonica justitia, et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque [Col. 0835B] in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, XVI Kalendas Aprilis, interdictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno I.

VII. Privilegium pro ecclesia Olivolensi seu Castellana (Veneta ). (Anno 1144, Mart. 21.) [UGHELLI Italia sacra, V, 1241.]

[Col. 0835C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Jo. Olivolensis, seu Castellanae Ecclesiae episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Aequum et rationabile est ut sancta Romana Ecclesia, quae Ecclesiarum omnium caput est et magistra a Domino constituta, tanquam pia mater curam et sollicitudinem habeat, et eas a pravorum hominum molestiis provida circumspectione custodiat. Proinde nos, qui licet indigni loco B. Petri apostolorum principis, disponente Domino, residemus, fratres nostros episcopos debita benignitate diligere, et ecclesiis sibi commissis sua debemus ex [Col. 0835D] injuncto nobis a Deo apostolatus officio jura servare. Hoc nimirum charitatis intuitu venerabilis frater Jo. episcope, tuis rationalibus postulationibus clementer annuimus, et Olivolensem ecclesiam, cui Deo auctore praesides, apostolicae sedis privilegio duximus muniendam. Sanctorum quippe pontificum decretis constat esse statutum, ut nemo alterius terminos usurpet, nec alterius parochianos judicare, aut excommunicare praesumat, ut nullus primas, nullus metropolitanus, nullus unquam reliquorum episcoporum alterius adeat civitatem, aut ad possessionem accedat, quae ad eum non pertinet, et alterius episcopi est parochiae, super cuiquam dispositione, nisi vocatur ab eo, cujus juris esse noscitur, [Col. 0836A] ut quidquam ibi disponat, vel ordinet, aut dijudicet. Eapropter per praesentis scripti paginam prohibemus, et prohibentes statuimus, ut in Olivolensi, quae et Castellana dicitur ecclesia, vel in ejus dioecesi nullus patriarcha, nullus comprovincialis episcopus sine licentia tua, vel successorum tuorum, ecclesiarum, aut clericorum, vel sanctimonialium consecrationes, seu benedictiones agere praesumat. Nec potestatem habeat inibi chrisma conficere, pueros chrismate confirmare, nec excommunicationes, aut absolutiones facere. Illud etiam adjicimus, ut in eadem parochia sine voluntate vestra passim episcoporum convocatio fiat, nisi comprovincialis concilii Graden. quod et ipsum cum vestrae charitatis conscientia disponant, nec ibidem [Col. 0836B] nisi pro graviore necessitate immorentur ultra terminos a canonibus constitutos. Praeterea nullus eorum sine licentia vestra audeat ecclesiae vestrae clericos, aut illic, aut alibi ordinare, vel retinere, nec parochianos quos libet judicare, neque suos in vestra ecclesia clericos constituere, neque de publicis criminibus poenitentias indicere; porro tam B. Marci ecclesia, quam caeterae ecclesiae, vel ecclesiarum clerici inter eamdem parochiam sub vestra obedientia et dispositione consistant. Inobedientes vero juxta sanctorum canonum sanctiones tuae potestatis coerceantur arbitrio. Sane de monasteriis SS. Hilarii, Georgii, Nicolai, S. Crucis, S. Zachariae, S. Laurentii, S. Erasmi, S. Servuli, eamdem vobis obedientiam permanere sancimus, quam praedecessores [Col. 0836C] vestri obtinuisse noscuntur. Porro abbates in vestra parochia constituti publicas missas in ecclesiis non suis minime celebrare praesumant. Sancimus etiam, ut illi, qui in vestra parochia assidue commorantur, et quibus tam ipsis, quam eorum familiis spiritualia administratis, decimas vobis absque alicujus contradictione persolvant. Prohibemus autem, ut nullus episcopus, nullus abbas, eis tam sanis quam infirmis publice poenitentiam injungere vobis inconsultis, nisi forte urgente mortis articulo, audeat. Ad haec adjicientes decernimus, ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia in praesentiarum juste ac legitime possidet, aut in futurum canonice, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus [Col. 0836D] in perpetuum, et intemerata permaneant.

Si quis igitur in posterum huic nostrae constitutioni temere contraire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem Ecclesiae sua jura servantibus sit pax D. N. Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • [Col. 0837A] Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episc., etc.
  • Ego Conradus Sabinensis episc., etc.
  • Ego Albericus Ostiensis episc., etc.
  • Ego Imarus Tusculanus episc., etc.
  • Ego SS. presb. card. tit. Calixti, etc.
  • Ego Gilibertus presb. card. tit. S. Marci.
  • Ego Rainerius presb. card. tit. S. Stephani in Caelio monte.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Sabinae.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae, et Damiani.
  • Ego Gerardus diac. card. S. Mariae in Dominica.
  • Ego Gregorius S. Romanae Ecclesiae indignus diac. scripsi.
  • Rodulphus diac. card. S. Luciae in Septasolis.

[Col. 0837B] Dat. Lat. per manum Baronis Capellani, et scriptoris XII. Kal. Aprilis, indict. VII, Incarnat. Dominicae anno 1144, pontificatus vero D. Lucii II. PP. anno I.

VIII. Privilegium pro coenobio Admontensi. Anno 1144, Mart. 21. [PEZ, Thesaur. Anecd., III, III, 663.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GOTEFRIDO abbati monasterii quod Admontis dicitur in Salzpurgensi parochia situm, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum.

[Col. 0837C] Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis ex injuncto nobis a Deo apostolatus officio debitores existamus: illos tamen paternis affectibus nos convenit amplius confovere, qui postpositis rebus saecularibus omnipotentis Dei servitio se arctius alligarunt. Quapropter, dilecti in Domino filii, vestris rationalibus postulationibus clementer annuimus, et praefatum Admontense monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus et praesentis scripti pagina communimus: quod utique a Gebehardo Salzpurgensi archiepiscopo felicis memoriae in sua dioecesi constat esse constructum, atque multis bonis ditatum.

Insuper etiam quascunque possessiones, quaecunque [Col. 0837D] bona a praefato Gebehardo seu a successore suo Tyemone archiepiscopo, seu aliis Dei fidelibus in decimis vel donationibus aliorum agrorum collata sunt, vel in posterum offerri contigerit, in terris, in vineis, vel quibuslibet aliis possessionibus, quaecunque etiam concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis idem coenobium acquisierit, praesentis vobis scripti pagina confirmamus, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: praedium, quod dedit episcopus Gebehardus in silva, quae dicitur Frizewalt ex utraque parte fluminis ab Horgeprukke usque Schratengaste cum decimis et omnibus utilitatibus suis praedium, quod apud Chatse ab [Col. 0838A] Ottone per concambium suscepistis. Decimas a Gebehardo episcopo canonice vobis concessas. Praedium, apud Elsindorf cum Ecclesia et suis pertinentiis. Apud Halle juxta monasterium quidquid ibi episcopi videlicet Gebehardus, Tiemo et Chunradus vobis concesserunt.

Nulli autem episcopo, nec abbati ipsi, nec personae alicui facultas sit bona ejusdem coenobii in feudum sive beneficium sine consensu meliorum et discretorum fratrum aliquibus dare, nec modis aliis alienare. Prohibemus quoque ut nulli fratrum post factam professionem absque abbatis totiusque congregationis permissione liceat ex eodem claustro discedere, discedentem vero absque communi litterarum cautione nullus audeat retinere. Sane sepulturam [Col. 0838B] ipsius loci liberam esse censemus, ut quicunque, se illic sepeliri deliberaverint, nisi excommunicati sint, extremae eorum voluntati nullus obsistat, salva tamen justitia matricis Ecclesiae. Laicos sive clericos saeculares ad conversionem suscipere nullius episcopi vel praepositi contradictio vos inhibeat.

Praeterea hospitalem domum a venerabili fratre nostro Chunrado apud Friesach constructam et Admontensi coenobio cum decimis apud Mothnizze antiquis et novellis et cum caeteris omnibus sive patellis sive silvis aut agris sive mancipiis vel cum concambio, sive rationabili donatione donatam vobis apostolico privilegio roboramus. Obeunte vero [Col. 0838C] te, nunc ejusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus inibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam praeviderint eligendum. Nulli hominum omnino fas sit idem coenobium perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Salzpurgensis archiepiscopi canonica reverentia, cui tamen omnino non liceat eidem vexationem aliquam vel consuetudinem, quae regularium quieti noceat irrogare.

[Col. 0838D] Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaterit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione digna emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0839A] Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Chunradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus subscripsi.
  • Ego Ymerus Tusculanus episcopus subscripsi.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. Calixti subscripsi.
  • Ego Gwido presbyter cardinalis. tit. S. Chrysogoni subscripsi.
  • Ego Rainerus presbyter cardinalis. tit. S. Stephani in Coelio monte subscripsi.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad [Col. 0839B] Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Gebehardus diaconus cardinalis. S. Mariae in Dominica subscripsi.
  • Ego Petrus diaconus S. Mariae in Porticu subscripsi.

Data Lateranis per manum Baronis capellani et scriptoris XII Kalend. April., indict. VII, Incarnationis Dominicae anno 1143, pontificatus vero domini Lucii papae anno I.

IX. Privilegium pro parthenone Romaricensi Anno 1144. Mart. 22. [ Gall. Christ. XIII, Instrum., 499.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei dilectis in [Col. 0839C] Christo filiabus Judith abbatissae Romaricensis monasterii, ejusve sororibus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis . . . . . . . . .

M. . . . . Licet ex injuncto nobis officio ecclesiarum omnium curam gerere debeamus, pro illis tamen ecclesiis, quae ad jus beati Petri specialiter pertinent, nos convenit, sollicitiores existere, et earum quieti et utilitati diligenti studio providere. Eapropter, dilectae in Domino filiae, vestris rationabilibus postulationibus gratum praebentes assensum, Romaricense monasterium in quo divino mancipatae estis obsequio, sub apostolicae sedis tutela protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. Statuimus enim ut idem coenobium, [Col. 0839D] juxta venerabilia praedecessorum nostrorum decreta, sub speciali semper apostolicae sedis jure persistat. Quaecunque etiam idem monasterium in praesentiarum juste et legitime possidet sive in futurum, concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu alii justis modis, auxiliante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque succedentibus, et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: territorium quod habet Romaricense monasterium Adacei, et redditus de Madesmei quos guirpuit Guillelmus de Arches, villa de Guoherii, Candary punctum, Landricurt, Basonicurt, Guillonvillart, et terras de Madesmei, mansum in civitate Tullensi quem tenuit Hugo de Gundricurt, vineas quas habetis in Barro, [Col. 0840A] terram quam habetis in territorio Tullensi. Ut autem in monialium recessibus populari conventui accessus non pateat, ab episcopo aliquo missas publicas inibi celebrari, aut rerum ejusdem loci dispositionem fieri prohibemus, nisi ab eo quem ad hoc ejusdem loci abbatissa vel sororum conventus invitaverit: chrisma vero, oleum sanctum, consecrationes altarium, basilicarum, ordinationes clericorum qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a quocunque Catholico malueritis suscipiatis episcopo, qui nimirum gratiam et communionem sedis apostolicae habeat; et si aliquando rogatus episcopus monasterium accesserit, non liceat vel de ornamentis vel de vasis ac quibuslibet rebus quidquam sibi vel magnum vel exiguum usurpare, sed neque archiepiscopos, [Col. 0840B] neque archidiaconos, neque ipsum dioecesanum episcopum, neque personam quamlibet in eodem monasterio potentiam exercere permittimus. Prohibemus etiam ne infra unam leucam a monasterio liceat alicui invadere aliquem, vel ejus res. Obeunte vero te, nunc ejus loci abbatissa vel qualibet earum quae post te successerint, nulla illic aliqua subreptionis astutia, seu violentia proponatur, nisi Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerint, electa vero ob percipienda benedictionis mysteria Romano pontifici praesentetur, quae si forte a regulari tramite deviaverit, apostolicae sedis correctionibus subjacebit. Episcopus autem sine Romani pontificis licentia adversus eam exercere aliquam animadversionem [Col. 0840C] non praesumat. Ad indicium autem perceptas a Romana Ecclesia libertates infra quatuor annorum spatium, cum Rustrolino pallio equum candidum nobis nostrisque successoribus persolvetis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur utilitati earum pro quarum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva apostolicae sedis auctoritate. Si quis igitur in futurum archiepiscopus aut episcopus, imperator aut rex, princeps aut marchio, comes, vicecomes, judex, seu aliqua ecclesiastica [Col. 0840D] saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisve sui dignitate careat, illaque . . . judicio existat . . . . et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem de venerabili loco sua jura servantibus sit pax Domini J. C. quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabiniensis episcopus.
  • Ego Theodeurinus Sanctae Rufinae episcopus
  • [Col. 0841A] Ego Alberius Ostiensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis Sabellii ad Velum-Aureum.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Gerardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Damme.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis S. Vessinae.
  • Ego Imarys Tusculanus episcopus.
  • Ego Theobaldus presbyter cardinalis S. Praxedis.
  • Ego Numerius presbyter cardinalis S. Stephani in Caelio monte.
  • Ego Gilibertus presbyter cardinalis S. Marci.

[Col. 0841B] Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, XI Kal. Aprilis, indict. VII, Incarnationis Dominicae anno 1148, pontificatus vero domini Lucii papae anno primo.

X. Ad Alberonem Trevirensem, Humbertum Vesontionensem, archiepiscopos, etc. (Anno 1144, Mart. 22.) [GRAVIER, Histoire de Saint-Dié, Notes, p. 348.)

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus [ALBERONI] Trevirensi, HU. [HUMBERTO] Bisuntinensi archiepiscopis; L. [STEPHANO] Metensi, HEN. Tullensi, A. Virdunensi, et G. Lingonensi episcopis; et dilectis filiis de Bellocampo, et de Belloprato abbatibus, salutem et apostolicam [Col. 0841C] benedictionem.

Praedecessor noster bonae memoriae, papa Innocentius, Simonem ducem Lotharingiae, pro damnis et injuriis quas Romaricensi Ecclesiae inferebat, excommunicationis vinculo innodavit, et in ecclesia Sancti Deodati, ubi sepultus, divina prohibuit officia celebrari. Nunc autem, per honestas et discretas personas illius terrae nobis significatum est quod eadem excommunicationis sententia sibi nequaquam annuntiata fuit, et in communione Ecclesiae facta confessione et suscepta poenitentia, vitam finiens, a te, frater, Tullensis episcope, et quampluribus discretis et religiosis viris, tanquam christianus in praedicta Ecclesia tumulatus est. Dux vero Matthaeus, [Col. 0841D] filius ejus, in eadem nequitia patris succedens eamdem Ecclesiam persequitur, et praedis, rapinis, novis exactionibus, tam in clericis quam in laicis, multis gravaminibus, bona et possessiones ejusdem Ecclesiae diripit et vastat, quamvis in praesentia charissimi filii nostri Conradi illustris Romanorum regis, cum abbatissa et sanctimonialibus praedictae Ecclesiae pacem fecerit, et apud Romaricense monasterium scripto tuo firmaverit. Unde et praedecessore nostro bonae memoriae papa Innocentio, est excommunicationis vinculo innodatus, et terra sua a divinis interdicta officiis, praeter baptisma puerorum et poenitentias morientium. Quia igitur eadem abbatissa, per multos labores ad sedem apostolicam veniens, suas et suarum sororum miserias [Col. 0842A] lacrymabiliter nobis exposuit, ejusdem ecclesiae desolationi et ipsius abbatissae laboribus compatimur, paterno affectu, et in quibus secundum Deum possumus, ad pacem et tranquillitatem earum libenter operam damus. Quocirca, per praesentia vobis scripta mandamus ad eamdem Beati Deodati ecclesiam, secundo Nonas Junii conveniatis; et si praefatus dux pacem et concordiam, quae inter ipsum et Romaricensem ecclesiam per manum charissimi filii nostri Conradi illustris Romanorum regis facta est et scripto suo firmata, se observaturum firmiter in manu vestra promiserit, et de damnis et injuriis eidem ecclesiae post factam concordiam illatis satisfecerit, et ipsum ab excommunicationis sententia et terram suam ab interdicto absolvatis. De caeteris si pro [Col. 0842B] certo constiterit quod patri suo Simoni excommunicatio annuntiata non fuerit, et ei viventi, Ecclesiae communicaverit, vel si per idoneos testes cognoveritis quod in ultimis, accepta poenitentia et confessione facta, vitam finierit, et ipse ecclesiasticam habeat sepulturam, et eadem ecclesia et divinis propter hoc de caetero non cesset officiis. Si vero praefatus dux Matthaeus, factam concordiam observare et quae postea praefatae ecclesiae abstulit reddere noluerit, vel in anima etiam infringere praesumpserit, tam ipse quam subadvocati ministeriales sui, per quos in bonis ejusdem ecclesiae tyrannidem suam exercuerit, et terrae eorum supradicta excommunicationis et interdicti sententia teneantur. Si vero, tu frater A[lberoni] Trevirensis archiepiscope, interesse [Col. 0842C] non potueris, vos caeteri fratres, causam ipsam, sicut supra scripta est, effectui mancipietis.

Datum Laterani, undecima Kalendas Aprilis.

XI. Ad Gervasium abbatem S. Germani Antissiodorensis.—De controversia cum Vizeliacensi abbate. (Anno 1144, Mart. 22.) [MANSI, Concil., XXI, 613.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio abbati Sancti Germani Antissiod., salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectus filius noster Pontius Vizeliacensis abbas [Col. 0842D] ad nostram praesentiam veniens, questus est quod in quodam nemore tibi et ipsi communi homines suos capi feceris, et servientibus comitis Nivernensis incarcerandos tradideris. Quos cum a te requisisset, et habere non posset, pro eorum liberatione fidejussores dedit, et textum Evangelii tradidit: quod quia, contra religionem et fraternae charitatis vinculum, factum fuisse cognoscitur: per praesentia tibi scripta mandamus, quatenus dilatione remota, et textum Evangeliorum tam inordinate susceptum ei restituas et fidejussores suos absolvas. Postmodum vero, si quam adversus ipsum te confidis habere justitiam, in praesentia venerabilis fratris nostri Godefridi Lingon. episcopi quod justitia dictaverit, obtineas. Ea quoque quae Guiberto servienti [Col. 0843A] tuo ob malivolentiam ipsius, abstulisti, ei restituas.

Datum Lateran., XI Kal. Aprilis.

XII. Quasdam monasterii Massiliensis ecclesias tuendas suscipit, ac pactionem a Petro abbate cum B. M. Ademaro, episcopo Rutenensi, factam confirmat. (Anno 1144, Mart. 29.) [BALUZ. Miscell. ed. Luc., t. III, p. 70.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Massiliensi abbati ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.

Aequum et rationabile esse dignoscitur ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum [Col. 0843B] hominum nequitia tueamur et ipsarum quieti atque utilitati auxiliante Domino salubriter providere curemus. Quamobrem, dilecte in Domino fili Petre abbas, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et Ecclesias quas canonice possidetis, videlicet ecclesiam Sancti Amantii, quae in Ruthenensi suburbio sita esse dignoscitur, et ecclesiam Sancti Austremonii de Sales, cum capellis et omnibus ad ipsas ecclesias pertinentibus, sub apostolicae sedis protectione suscipimus, atque tibi tuisque successoribus et per te Massiliensi monasterio praesentis privilegii pagina confirmamus. Praeterea conventionem quae inter te et venerabilem fratrem nostrum bonae memoriae Ademarum ejusdem urbis episcopum et canonicos utriusque partis voluntate [Col. 0843C] atque convenientia rationabiliter facta est et scripto firmata, auctoritate apostolica roboramus et futuris temporibus ratam et inconvulsam perpetuo manere decernimus. Sed nec alicui liceat in praefatam ecclesiam Sancti Amantii interdicti sententiam promulgare quandiu tu vel successores tui aut fratres tui a sede apostolica evocati de objectis sibi querelis justitiam facere ac recipere coram Romano pontifice fuerint parati. Statuimus ergo ut nulli omnino hominum liceat te vel successores tuos super iis infestare aut vobis exinde aliquam contrarietatem vel molestiam inferre. Si qua vero ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, [Col. 0843D] si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae subjaceat ultioni. Conservantes autem haec omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus et nostram gratiam consequantur. Amen, amen.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris IV Kal. April., indictione VII, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo [Col. 0844A] quarto, pontificatus vero domini Lucii secundi papae primo.

XIII. Ad Raimundum Magalonensem episcopum.—Mandat ut canonicam sententiam proferat in comitem Merguriensem et alios tanquam sacrilegos, nisi reddant monasterio S. Theofredi ea quae Bernardus olim Merguriensis comes eidem monasterio per testamentum dimiserat. (Anno 1144, Mart. 29.) [Dom BOUQUET, Recueil, XV, 411.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri R[AIMUNDO] Magalonensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Sacrilegium et contra legem est, si quis quod venerabilibus locis relinquitur pravae voluntatis studiis [Col. 0844B] suis tentaverit compendiis retinere. Ergo perlatus est clamor ad aures nostras, quod comes Merguriensis et quidam alii parochiani tui ea quae Bernardus, olim Merguriensis comes monasterio S. Theofredi , in testamento dimisit, ei per violentiam auferant. Quocirca per praesentia tibi scripta mandamus quatenus praefatum comitem et alios qui ipsum testamentum detinent studiose commoneas, ut quod praefato monasterio pro suae animae redemptione dimisit, filiis nostris. B. (Beraldo) abbati et Tratribus suis cum omnibus ablatis reddant, et in pace dimittant. Quod si infra quadraginta dies post tuam commonitionem adimplere contempserint, in ipsos tanquam sacrilegos canonicam sententiam proferas, et donec resipiscant, facias observari.

[Col. 0844C] Datum Laterani, IV. Kalend. Aprilis.

XIV. Petro Bituricensi, Arnaldo Narbonensi, Raimundo Arelatensi, Pontio Aquensi, Guillelmo Ebredunensi archiepiscopis, mandat ut adempta monasterio Massiliensi bona reddenda curent. (Anno 1144, Mart. 30.) [ L'Antiquité de Marseille, I, 460.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus P. Bituricensi, A. Narbonensi, R. Arelatensi, P. Aquensi, G. Ebredunensi archiepiscopis et eorum suffraganeis, salutem et apostolicam benedictionem.

P. abbas Massiliensis gravem in praesentia nostra querelam deposuit, quod parochiani vestri ecclesiae [Col. 0844D] suae bona violenter auferant, etc. Vos vero, qui patroni justitiae constituti malefactoribus acriter puniendo obviare debetis; silentio praeterire patimini, etc. Per praesentia vobis scripta mandamus quatenus eosdem malefactores praefato filio nostro abbati ablatae cum integritate restituere, et de caetero ab ipsius infestatione cessare, et de tantis excessibus digne satisfacere districte commoneatis; quod si contemptores exstiterint, de eis tanquam de sacrilegis, et de terris ipsorum justitiam faciatis.

Dat Laterani, III Kal. Aprilis.

XV. Henrici patriarchae Gradensis privilegia Ecclesiaeque possessiones confirmat. (Anno 1144, Mart. 31.) [UGHELLI, Italia sacra, V, 1121.]

[Col. 0845A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, ven. fratri HENRICO patriarchae Graden. ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Ex commisso nobis a Deo apostolatus officio fratribus nostris tam vicinis quam longe positis paterna nos convenit provisione consulere, et ecclesiis in quibus Domino militare noscuntur, suam justitiam conservare, ut quemadmodum disponente Domino patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprobemur in opere. Hujus rei gratia, ven. [Col. 0845B] frater Henrice patriarcha, tuis postulationibus clementer annuimus, et Gradensem Ecclesiam, cui auctore Deo praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus. Igitur praedecessorum nostrorum Pelagii, Alexandri, Urbani et Innocentii auctoritatem sequentes, illius praecipue constitutionis tenorem servantes, quam praedecessor noster Leo IX papa sancivit, et synodali judicio, et privilegii pagina confirmavit, tibi tuisque successoribus canonice substituendis patriarchalem concedimus dignitatem, et magisterium Gradensis Ecclesiae gerendum in his tantum finibus confirmamus, qui per supradictos praedecessores nostros eidem noscuntur Ecclesiae constituti. Crucem quoque ante te ferendam [Col. 0845C] esse concedimus, nisi cum Romae fueris, aut in praesentia vel comitatu Romani pontificis: palleum etiam fraternitati tuae plenitudinem videlicet pontificalis officii ex apostolicae sedis liberalitate largimur, quo intra Ecclesiam tuam ad missarum solemnia celebranda uti memineris eis diebus, quibus praedecessores tuos usos fuisse non ambigimus, videl. in Nativitate Domini, Epiphania, Ypopanton, tribus festivitatibus S. Mariae, Coena Domini, Sabbato sancto, Resurrectione Domini, Ascensione, Pentecoste, in natalitio S. Jo. Baptistae, et omnium apostolorum, in festivitatibus quoque S. Marci, S. Prothomartyris Stephani, S. Laurentii, S. Martini, in solemnitate omnium Sanctorum, et principalibus [Col. 0845D] Ecclesiae tuae festis, nec non in Ecclesiarum, episcoporum, et caeterorum clericorum consecrationibus, et anniversario consecrationis tuae die. Statuimus etiam ut quaecunque bona, quascunque possessiones Gradensis Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum justis modis poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Redditus autem qui in Constantinopoli, sive in Histria, seu in Venetia ab episcopis, abbatibus, ducibus, judicibus, et populo Venetiae praedecessoribus tuis Dominico videl. et Joanni Gradonico, eorumque successoribus et Gradensi Ecclesiae juste concessos sicut eorum scriptis continentur: ecclesias quoque a religiosis viris eidem Ecclesiae Graden. oblatas per parochias ejusdem provinciae constitutas [Col. 0846A] cum omnibus quae in eisdem ecclesiis tui juris esse noscuntur, tibi tuisque successoribus libere confirmamus. Quanto itaque, dilecte in Christo frater, majori praerogativa nosceris sublimatus, tanto propensius tibi noveris attendendum, ut in corrigendis subditis plus apud te possit ratio quam potestas; atque te boni dulcem, et mali pium sentiant correctorem; personas diligas, vitia persequaris, ne si aliter agere forte volueris, transeat in crudelitatem correctio, et perdas quos emendare desideras; sicque vulnus debes abscindere, ut non possis ulcerare quod sanum est, ne si plus quam res exigit, ferrum impresseris, noceat cui prodesse festinas, et sic alterum condiatur ex altero, quatenus et boni habeant amando quod caveant, et mali metuendo [Col. 0846B] quod diligant.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones, seu redditus auferre, minuere, aut aliquibus vexationibus, seu infestationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque [Col. 0846C] se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Theoderinus S. Rufinae episcopus ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Ymarus Tusculanus episcopus ss.
  • Ego Petrus Albanen. episcopus ss.
  • [Col. 0846D] Ego Guido presb. card. tit. S. Grisogoni ss.
  • Ego Petrus presb. card. tit. Pastoris ss.
  • Ego Thomas presb. card. tit. Vestinae ss.
  • Ego Hubaldus presb. card. tit. S. Praxedis ss.
  • Ego Rainerius presb. card. tit. S. Stephani in Coelio Monte ss.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Savinae ss.
  • Ego Geraldus diac. card. S. Mariae in Domnica ss.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus ss.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu ss.
  • Ego Gr. indignus S. R. E. diaconus ss.
  • Ego Joannes diac. card. S. Mariae Novae ss.
  • Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi. ss.
  • [Col. 0847A] Ego Otto diac. card. S Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Hugo Rom. Ecclesiae diaconus in S. Lucia in Horphea ss.
  • Ego Astaldus diac. card. S. Eustachii juxta templum Agrippae ss.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, II Kal. Aprilis, ind. VII, Incarnationis Dominicae an. 1144, pontificatus vero D. Lucii papae II an. I.

XVI. Ecclesiae Reginae possessiones diaecesisque fines, petente Alberone episcopo, confirmat. (Anno 1144, April. 2.) [UGHELLI, Italia sacra, II, 295.]

[Col. 0847B]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALBERONI Regino episcopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Ex commisso nobis a Deo apostolatus officio fratribus nostris tam vicinis, quam longe positis, paterna nos convenit provisione consulere, et ecclesiis, in quibus Domino militare noscitur, suam justitiam conservare, ut quemadmodum, disponente Deo, patres vocamur in nomine, ita nihilominus comprobemur in opere. Eapropter, venerabile frater Alberone episcope, tuis petitionibus clementer annuimus, et Reginam Ecclesiam, cui Deo auctore praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio [Col. 0847C] communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona, inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum rationabiliter in eis Deo propitio poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus, et per vos eidem Ecclesiae, et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis. . . . . Canonicam S. Prosperi, capellam S. Joannis de Civitate, capellam S. Jacobi, canonicam S. Germiniani, capellam S. Stephani, et caeteras capellas ejusdem civitatis, monasterium S. Thomae, monasterium S. Raphaelis, plebem de Menotio, capellam Sancti Jacobi de insula de Bibio, cum aliis capellis ejusdem, plebem de Thoano, capellam Hospitalis de ponte de Cavola, cum suis possessionibus, et aliis capellis ejusdem plebis, plebem [Col. 0847D] S. Vitalis cum capellis suis, et omnibus ad eam jure pertinentibus, plebem de Campiola, capellam S. Venantii de Busana, capellam de Valesneria, capellam de Sancto Vito, cum aliis capellis ejusdem plebis, plebem de Baisio cum aliis suis capellis, plebem de castro Ariano cum suis capellis, plebem S. Eleuchadii cum suis capellis, plebem de Albineto cum suis capellis, plebem de Pojanello cum suis capellis, plebem de Lecolo cum suis capellis, plebem de Caviliano, capellam de Jano, capellam de Rezola, capellam S. Prosperi de Graxiano cum aliis capellis ejusdem plebis, plebem de Bibiano, capellas de Bibianello, cum aliis capellis ejusdem plebis, plebem de Mutilena, capellas de [Col. 0848A] Curviaco cum aliis capellis ejusdem plebis, plebem de Rivalta cum suis capellis, plebem de Foliano cum suis capellis, plebem de Arceto cum suis capellis, plebem de Banio cum suis capellis, plebem de Herberia cum suis capellis, plebem de Prato cum capella S. Martini de Rio, et aliis suis capellis, plebem de Bagniolo cum suis capellis, plebem de Campo rotundo cum capella de Corrigia, et aliis capellis, plebem de curte nova, plebem de Nuvolaria cum suis capellis, ecclesias de Campagniola, plebem de Fabrica cum capella de Razolo et aliis suis capellis, plebem S. Zenonis cum suis capellis, plebem S. Mariae de Novis cum suis capellis, ecclesiam de Gorgatela, plebem de S. Stephano cum capella Sancti Possidonii, et aliis suis capellis, plebem de Quarantula cum suis capellis, [Col. 0848B] plebem S. Martini in Spina cum suis capellis de Gavella, et de Manziana, plebem de Cutiano cum capella de Mulla, et aliis suis capellis, ecclesiam de Gonzaga, plebem de Villula cum suis capellis, plebem de Pigognaga cum suis capellis, plebem de Bondeno de Ronculis cum suis capellis, plebem de Bondeno Arduini cum suis capellis, plebem de Suzaria cum suis capellis, ecclesiam de Loco bello, Ecclesiam de Polesino, ecclesiam de Zitola, plebem de Luzaria cum capella de Sacca, et aliis suis capellis, plebem de Guardistalla cum suis capellis, monasterium de Marola, monasterium de Canusio. Praesentis quoque auctoritate decreti sancimus, ut universi Regin. episcopatus fines quiete deinceps omnino et integre, tam tibi quam tuis successoribus [Col. 0848C] conserventur: praedecessoris quoque nostri bo. mem. Urbani papae vestigiis inhaerentes sancimus, ut in parochialibus ecelesiis, quas tenent monachi in suo episcopatu, vestro assensu presbyteros collocent; qui si idonei fuerint, a vobis animarum curam suscipiant, et de pleb. quidem cura vobis rationem reddant, monachis vero, pro rebus temporalibus debitam subjectionem exhibeant, salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis, honorisque sui dignitate careat, reamque [Col. 0848D] se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem Ecclesiae jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen. amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episc. subsc.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Gregorius presb. card. S. Sixti ss.
  • Ego Guido presb. card. S. Grisogoni ss.
  • Ego Ymarus Tusculanus episcopus ss.
  • [Col. 0849A] Ego Petrus Albanus episcopus ss.
  • Ego Thomas presb. card. tit. Vestinae ss
  • Ego Ubaldus tit. S. Praxedis subs.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Savinae ss.
  • Ego Nicolaus presb. card. tit. S. Cyriaci ss.
  • Ego Guido diaconus cardin. SS. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Rodulphus diac. card. S. Luciae in Setasolis ss.
  • Ego Joannes diac. card. S. Adriani ss.
  • Ego Gr. S. Romanae Ecclesiae diaconus ss.
  • Ego Hugo Romanae Ecclesiae diaconus in Sancta Lucia in Horfia ss.

Datum Laterani per manus Bobonis capellani et scriptoris IV Nonas Aprilis, indict. VII, Incarnat. [Col. 0849B] Domini an. 1144, pontif. vero D. Lucii II papae an. I.

XVII. Privilegium pro monasterio S. Trutberti. (Anno 1144, April. 3.) [HERRGOTT, Geneal. Habsb., II, 169.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis EVERARDO abbati monasterii Sancti Trudperti martyris quod est situm in Nigra Silva, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem [Col. 0849C] studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit conservatus. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Theodewini Sanctae Rufinae episcopi, precibus inclinati, vestris justis postulationibus clementer annuimus, praefatum monasterium in quo divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum largitione regum vel principum, oblatione fidelium [Col. 0849D] seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: videlicet quidquid Othpertus, Rampertus, Lutfredus et eorum successores, vobis et eidem monasterio contulerunt, scilicet vallem ipsam, ubi monasterium constructum est, cum terminis suis, videlicet a monte Samba usque Mezzenbach, cum montibus, collibus, pratis, pascuis, silvis, vallibus, cultis et incultis, ex utraque parte montium, in integrum atque per totum cum decimationibus in Mortunowa, Kippenhein, ecclesiam cum decimatione, ecclesiam in Sunthoven cum decimatione, praedia Bonbach cum ecclesia, Berghusen cum ecclesia, Krossingen cum ecclesia et decimatione, [Col. 0850A] Tonsol cum ecclesia et decimatione, Gruonre cum ecclesia, Loiffen cum ecclesia, Wilare, Eberingen, Zesinkoven, Buchingen, Muriclmigen cum ecclesia; Ichihein, Smihein, Wittilunbach, curam animarum colonum habitantium a monte Brizzenberg usque Mezzinbach, quemadmodum concessione episcoporum Constantiensium canonice eam hactenus habuistis. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio, vel parti consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam absque ullius contradictione abbatem eligere vallem quoque Bellinowa cum decimatione cum supradictis, similiter confirmamus. Decernimus ergo ut [Col. 0850B] nulli omnino hominum liceat ab abbate vel fratribus censum vel servitium indebitum exigere, sive idem coenobium temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere [Col. 0850C] de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, III Nonas Aprilis, indict. VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii II papae anno primo.

XVIII. Privilegium pro monasterio S. Zenonis (Reichenhallensi ). (Anno 1144, April. 5.) [ Monumenta Boica, III, 530.]

[Col. 0850D]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis LAUZONI Hallensi praeposito ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.

Desiderium, quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam Hallensem, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et [Col. 0851A] praesentis scripti privilegio communimus: statuentes ut in eadem ecclesia prout venerabilis frater noster Chunradus Salzburgensis archiepiscopus ordinavit, et scripto suo firmavit, ordo canonicus secundum beati Augustini Regulam perpetuis temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: capellam Sanctae Mariae Muna; capellam S. Georgii, capellam S. Martini None; capellam S. Valentini Morzols; [Col. 0851B] capellam in castro Plajen; capellam in castro Halla, aquam in fonte Halla, quam dedit Ebo; aquam quam dedit Sigboto, Unchen et Oteheim et Unehine. Praedium quod dedit Heinricus, et Papo Nuzboum; quartam partem decimalis salis. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus sive laicus a vobis decimam exigere praesumat. Interdicimus etiam, ut nemini professionis vestrae facultas sit alicujus levitatis instinctu, vel arctioris religionis obtentu sine praepositi vel Congregationis licentia, de claustro discedere, quod, si dicesserit, nullus episcoporum, nullus abbatum, nullus monachorum sine communium litterarum cautione illum suscipiat, [Col. 0851C] quandiu videlicet in ecclesia vestra canonici ordinis tenor Domino praestante viguerit. Si vero secundo vel tertio vocatus redire contempserit, liceat ejusdem loci praeposito canonicam in eum proferre sententiam. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel ad alterius Ecclesiae regimen transeunte. sive quolibet tuorum successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia substituatur, vel praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, aut pars consilii sanioris secundum Dei timorem et B. Augustini regulam canonice providerint eligendum. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, extremae voluntati et [Col. 0851D] devotioni nullus obsistat, nisi fuerint excommunicati, salva tamen justitia matricis Ecclesiae suae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet indebitis exactionibus vel molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum Salzburgensis archiepiscopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua reatum suum correxerit, potestatis honorisque [Col. 0852A] sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat, Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae retributionis inveniant.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, Non. Aprilis, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii II papae anno primo.

XIX. Ad Pontium abbatem Vizeliacensem.—Adversus interfectores Artaldi abbatis. (Anno 1144, April. 8.) [MANSI, Concil. XXI, 614.]

[Col. 0852B]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PONTIO abbati Vizeliacensi ejusque fratribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Praedecessor noster felicis recordationis Paschalis, sicut ex scriptis illius intelleximus, episcopis per Galliam praecipiendo mandavit, ut interfectores abbatis Artaldi Vizeliac., quia dominum suum et presbyterum et abbatem tam nequiter occiderunt, secundum poenitentiae dignum modum in exsilium detruderent, et si obedire nollent, eos excommunicationi subjicerent. Prohibuit etiam ut nunquam [Col. 0852C] Vizeliacensi abbati vel praeposito alicui facultas sit eosdem homicidas in eodem monasterio ad habitandum suscipere. Nos itaque praeceptum confirmantes ipsius super hoc, apostolica auctoritate prohibemus ut nec ipsi nec eorum haeredes (nominatim Stephanus Antissiodorensis clericus, qui cum te, dilecte in Domino fili abbas, in praesentia venerabilium fratrum nostrorum Godefridi Lingonensis episcopi et Bernardi Claraevallis abbatis super hoc in causam traxisset, eorum judicio, sicut accepimus, a causa decidit) monasterium ipsum ulterius inquietare praesumant, interdicimus. Et ne cui abbati vel praeposito eos in Vizeliacensi burgo de caetero ad habitandum suscipere liceat prohibemus.

[Col. 0852D] Datum Later. VI Idus April.

XX. Bulla pro monasterio Pontileviensi. (Anno 1144, April. 15.) [ Gall. Christ. VIII, Instrum., 424.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis FULCHERIO abbati monasterii S. Mariae Pontileviensis, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuam memoriam.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti [Col. 0853A] in Domino filii, venerabilis fratris nostri Gaufridi Carnotensis episcopi precibus inclinati, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: In Carnotensi episcopatu locum ipsum Pontilevii cum pertinentiis suis, ecclesiam [Col. 0853B] Sancti Petri Pontileviensis. Apud Calvum montem ecclesias Sancti Nicolai et Sancti Martini, ecclesiam de Taniaco, ecclesiam de Cembineio, ecclesiam de Oscampo, ecclesiam de Casteneto, ecclesiam de sella Sancti Mundricii, ecclesiam de Fulgeriis, ecclesiam de Fenis, ecclesiam Sancti Gervasii trans Ligerim, ecclesiam de Vinolio, ecclesiam Sancti Deodati, ecclesiam de Monte-Levaldi, ecclesiam de Muisdia, ecclesiam de Braceolis, ecclesiam de Torno. Blesis ecclesiam Sancti Joannis, ecclesiam S. Gervasii, ecclesiam de Vilerbo, ecclesiam de Sancto Bethario, ecclesiam Sancti Joannis de Floriaco, ecclesiam Octinvillae, ecclesiam Columbae, ecclesiam de Orioro, ecclesiam de Meso. Apud castrum Firmitatem Villaenolii, ecclesiam Sancti Petri et ecclesiam [Col. 0853C] Sancti Martini, ecclesiam Sancti Marcelli de Ceretto. Apud Castridunum ecclesiam Sancti Valeriani. Apud Basocham ecclesiam Sancti Joannis. In Redonensi pago ecclesiam Sancti Petri et Sancti Joannis de Igneio, ecclesiam Sancti Leonardi de Fulgeriis, ecclesiam S. Martini de Cussa, cellam Sancti Martini de Lustris, ecclesiam de Peregrina. In Anglia ecclesiam Sanctae Mariae de Luministro, capellam de Roxitunga, capellam de Palingis, capellam de Warmacan, ecclesiam de Pingis, ecclesiam de Sordis. In Aurelianensi pago ecclesiam de Pruneriis, ecclesiam de Gii, ecclesiam de Soemo, ecclesiam de Maes, ecclesiam de Chalziaco, ecclesiam de Thaisiis, ecclesiam de Lorgis, ecclesiam de [Col. 0853D] Sancto Romano, ecclesiam Sanctae Mariae de Fontanis. In Turonensi archiepiscopatu ecclesiam Sancti Dionysii in atrio, Sancti Martini, ecclesiam Sancti Cyrici trans Ligerim, ecclesiam Sancti Thomae, ecclesiam de Poilly, ecclesiam de Nantolio, ecclesiam Sancti Georgii, ecclesiam Sancti Martini de Pressiniaco, ecclesiam de Vernolio. In Biturico episcopatu ecclesiam Sanctae Mariae de Valentiaco, ecclesiam Sancti Hilarii de Castello veteri, ecclesiam Sancti Martini de Sigiaco. In Sagiensi pago ecclesiam Sancti Hilarii, ecclesiam Sancti Petri de Basochis. Liceat etiam vobis in ecclesiis vestris presbyteros eligere, qui si idonei fuerint, ab episcopis gratis et absque ulla pravitate curam animarum suscipiant, eisque de plebis cura rationem reddant, vobis autem [Col. 0854A] pro rebus temporalibus debitam subjectionem exhibeant.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam, sciens contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino [Col. 0854B] judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Lucius catholicae ecclesiae episcopus.
  • Ego GG. presbyter cardinalis tituli Calixti.
  • Ego Birido presbyter cardinalis de titulo Sancti Crysogoni.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tituli S. Priscae.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis de tit. Pastoris.
  • [Col. 0854C] Ego Hubaldus presbyter cardinalis tituli S. Praxedis.
  • Ego Manfridus presbyter cardinalis tituli Sanctae Sabinae.
  • Ego Guiddo cardinalis presbyter Sancti Laurentii in Damaso.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Gregorius cardinalis diaconus sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Petrus cardinalis diaconus Sanctae Mariae in Porticu.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • [Col. 0854D] Ego Joannes diaconus cardinalis S. Adriani.
  • Ego GG. diaconus cardinalis Sancti Angeli.
  • Ego Artaldus diaconus cardinalis Sancti Eustachii juxta templum Agrippae.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris XVII Kalendas Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II anno primo.

XXI Privilegium pro ecclesia SS. Petri et Ursi Augustensi (provinciae Tarentasiensis. ) (Anno 1144, April. 15.) [ Hist. patriae Monum., Chart., I, 785.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ARNALDO priori et fratribus in Augustens [Col. 0855A] ecclesia Sanctorum Petri et Ursi canonicam vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas et bene placentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitate radice procedens a puritate religionis fuerit conservatus. Quamobrem, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus et Sanctorum Petri et Ursi ecclesiam in qua divino vacatis servitio, apostolicae sedis privilegio communimus, statuentes ut universa [Col. 0855B] quae inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, eidem ecclesiae integra et illibata serventur. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse decernimus, ut videlicet, salva justitia matricis ecclesiae eorum qui se illic sepeliri deliberaverint devotioni et supremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci priore, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu aut fratrum pars sanioris consilii secundum Dei timorem et beati Augustini Regulam praeviderint eligendum. [Col. 0855C] Statuimus ergo ut neque matrici ecclesiae, nec alicui omnino hominum liceat vestram ecclesiam temere perturbare aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu a vobis quidquam id quod est antiquitus constitutum exigere, aut vos quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia vobis integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva nimirum dioecesani episcopi canonica justitia et reverentia, et sedis apostolicae auctoritate. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi satisfactione congrua reatum suum correxerit, potestatis honorisque [Col. 0855D] sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti subscripsi.
  • [Col. 0856A] Ego Guido presbyter cardinalis tituli Sancti Chrysogoni subscripsi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, XVII Kalend. Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XXII. Privilegium pro Eremo Avellanensi. (Anno 1144, April. 24.) [NITTARELLI, Annal. Camaldul., IX, 27.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis SAVINO priori Eremi Sanctae Crucis de Fonte-Avellanae ecclesiae, et fratribus tam praesentibus [Col. 0856B] quam futuris regularem vitam professisa ad perpetuam rei memoriam.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas personas diligamus, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratior aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit conservatus. Oportet igitur omnes Christianae fidei amatores religionem diligere, et loca venerabilia cum ipsis personis divino servitio mancipatis attentius confovere, ut nullis pravorum hominum inquietentur molestiis vel importunis angariis fatigentur. Eapropter, dilecti in Christo filii vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum locum, in quo [Col. 0856C] divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio poteritis adipisci, firma vobis vertrisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eumdem locum temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa [Col. 0856D] sunt, usibus omnimodis profutura, salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

[Col. 0857A] Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, VIII Kal. Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XXIII. Sententiam ab Innocentio II latam de discordia canonicorum S. Vincentii et S. Alexandri Bergomatum confirmat. (Anno 1144, April. 30.) [LUPI, cod. diplom. Bergom., II, 1050.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis OBERTO praeposito et fratribus Sancti Alexandri Pergamensis Ecclesiae, tam praesentibus quam futuris canonice substituendis in perpetuam memoriam.

[Col. 0857B] Justitiae et rationis ordo suadet ut qui sua successoribus desiderant mandata servari, decessoris sui voluntatem et statuta custodiat. Eapropter nos qui in regimine sedis apostolicae praedecessori nostro felicis recordationis papae Innocentio licet, indigni successimus ipsius voluntatem ac statutum custodire volentes, sententiam quae inter vos et canonicos sancti Vincentii ab ipso promulgata est, et a successore ipsius bonae memoriae papae Coelestino firmata confirmamus, et ratum manere censemus. Hanc videlicet ut quoties canonici Sancti Alexandri in solemnitatibus et exsequiis mortuorum cum canonicis Sancti Vincentii, sive in ecclesia Sancti Vincentii sive in aliis convenerint, praepositus Sancti [Col. 0857C] Alexandri teneat primum locum in sinistra parte chori. Capellani ecclesiarum Sancti Salvatoris, Sanctae Agathae, Sancti Joannis, Sanctae Gratae, Sancti Vigilii in diebus Dominicis et praecipuis festivitatibus veniant ad ecclesiam Sancti Alexandri ad majores missas. Criminosi de parochia Sancti Alexandri, praesente praeposito vel uno de presbyteris ejusdem Ecclesiae poenitentiam suscipiant. Item statuimus ut presbyteri qui jurant fidelitatem beato Vincentio, jurent et beato Alexandro unus quoque de sacerdotibus Sancti Alexandri, portet capsam cum reliquiis. In mutatione vero ecclesiae duo de presbyteris S. Alexandri portent arcam cum duobus presbyteris Sancti Vincentii. Ad scrutinia in coena Domini, ad baptismum et in aliis solemnitatibus more solito [Col. 0857D] conveniant. Cum canonici Sancti Vincentii ad ecclesiam Sancti Alexandri venerint, et in campanis pulsandis et in aliis sicut consuetudo est, honorifice suscipiantur et totum chorum sicut consueverunt obtineant. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio poterit adipisci firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant, quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesias de Licina, de Lomene, et Sancti Faustini, de Villa, de Gromole, de Virgis; ecclesiam Sancti Martini in Bergamo, ecclesiam Sanctae Mariae Magdalenae, ecclesiam Sancti [Col. 0858A] Laurentii de Zaunio. Concessionem quoque decimarum a bonae memoriae Adelberto Bergomensi episcopo ecclesiae vestrae praeposito canonice factam, quemadmodum in scriptis ejusdem episcopi et canonicorum beatorum martyrum Alexandri et Vincentii continetur, confirmamus ut eaedem decimae perpetuis fratrum usibus cedant. Porro bonos usus et laudabiles consuetudines a praedecessoribus nostris piae recordationis pontificibus Honorio, Innocentio, et Coelestino, vobis firmatas nos quoque auctoritate apostolica roboramus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet aliis molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur [Col. 0858B] eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia et sedis apostolicae auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus [Col. 0858C] sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus subscripsi.
  • Ego Alberius Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. Calixti subscripsi.
  • Ego Guido presbyt. cardin. tit. S. Chrysogoni subscripsi.
  • Ego Aribertus presbyter cardinalis tit. Sanctae [Col. 0858D] Anastasiae subscripsi.
  • Ego Rainerius presbyt. cardin. tit. Sanctae Priscae subscripsi.
  • Ego Hubaldus presbyter cardinalis tit. Sanctae Praxedis subscripsi.
  • Ego Guido presbyt. cardin. tit. SS. Laurentii et Damasi subscripsi.
  • Ego Gregorius diacon. cardin. Sanctorum Sergii et Bacchi subscripsi.
  • Ego Addo diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Guido diacon. cardinal. Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.
  • Ego Gerardus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica subscripsi.
  • [Col. 0859A] Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus subscripsi.
  • Ego Hugo Romanae Ecclesiae diaconus in Sancta Lucia in Horphea subscripsi.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis Sanctae Mariae Novae subscripsi.

Dat. Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, II Kalendas Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XXIV. Gregorio episcopo Bergomati nuntiat de controversia canonicorum S. Vincentii et S. Alexandri quid decreverit. (Anno 1144, April. 30.) [LUPI Cod. dipl. Bergom., II, 1051.]

[Col. 0859B]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G[REGORIO] Bergomensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Canonici B. B. martyrum Vincentii et Alexandri statuto sibi termino a praedecessore bonae memoriae papa Coelestino pro controversia inter ipsos diutius agitata nostro se conspectui praesentarunt, quorum auditis rationibus et scriptis utriusque partis diligenter inspectit, communitatum nostrarum consilio praecepimus ut in vigilia et in festivitate Victoris, et in Litaniis Gregorianis quando processiones faciunt, cum pulsatione campanarum, incensu quoque et aqua benedicta canonici Sancti Alexandri ipsimet absque ulla contradictione canonicos Beati [Col. 0859C] Vincentii quiete de caetero recipiant. Caetera vero, sicut per privilegium praedecessoris nostri bonae memoriae papae Innocentii, vel per litteras ipsius, sive per sententiam venerabilis fratris nostri (Robaldi) Mediolanensis archiepiscopi definita sive determinata sunt sicut de sede in choro et in mensa, de recipienda quoque clericorum fidelitate, de capsa etiam cum reliquiis portanda et reportanda, et aliis sic ab utraque parte irrefragabiliter observentur; ut videlicet praepositus ecclesiae Beati Alexandri primam sedem in choro et in mensa sinistra parte obtineat; fidelitates vero clericorum ab utrisque communiter recipiantur. Quia igitur tui officii est quae a sede apostolica statuuntur, irrefragabiliter [Col. 0859D] observare, per praesentia tibi scripta mandamus quatenus hanc sententiam a nobis promulgatam, et quod etiam de poenitentiis criminosorum, sicut accepimus rationabiliter in synodo promulgasti firmiter observes et ab ipsis facias observari.

Dat. Laterani II Kalend. Maii.

XXV. Canonicis ecclesiae S. Alexandri Bergomatis idem significat. (Anno 1144, April. 30.) [ Ibid., p. 1053.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis OBERTO praeposito et fratribus Sancti Alexandri [Col. 0860A] Bergamensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.

Pro controversia inter vos et canonicos Beati Vincentii diutius agitata praedecessor noster bonae memoriae papa Coelestinus, vos et ipsos ad sedem apostolicam evocavit quo sicut Deo placuit interim viam universae carnis ingresso, nos qui licet indigni, disponente Domino in regimine sedis apostolicae sibi successimus, vos et ipsos qui statuto vobis ab ipso termino, nostro vos conspectui praesentastis diligenter audivimus, et utriusque partis querimonias tam per nos quam per fratres nostros studiose examinavimus. Auditis itaque utriusque partis rationibus, et scriptis utriusque partis diligenter inspectis, communitate fratrum nostrorum consilio, praecepimus [Col. 0860B] ut in vigilia S. Viatoris et in litaniis Gregorianis quando processiones faciunt compulsatione campunarum incenso quoque et aqua benedicta canonici Sancti Alexandri ipsimet absque ulla contradictione canonicos Beati Vincentii quiete de caetero recipiant. Caetera vero sicut per privilegium praedecessoris nostri bonae memoriae papae Innocentii, vel per litteras ipsius, sive per sententiam venerabilis nostri fratris Robaldi Mediolanensis archiepiscopi definita sive determinata sunt, sicut de sede in choro et in mensa, et aliis sic ab utraque parte irrefragabiliter observentur, ut videlicet praepositus ecclesiae B. Alexandri primam sedem in choro et in mensa a sinistra parte obtineat; fidelitates vero clericorum [Col. 0860C] ab utrisque communiter recipiantur. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, honoris et officii sui dignitate atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat.

Data Laterani II Kalend. Maii.

XXVI. Ad Alphonsum regem Portugaliae, qui regnum suum Romanae Ecclesiae tributarium constituerat . (Anno 1144, Maii 1.) [MANSI, Concil., XXI, 616.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio A. illustri Portugalensi duci, salutem [Col. 0860D] et apostolicam benedictionem.

Devotionem tuam, dilecte in Domino fili, maxime congaudemus, quod temetipsum de illis ovibus recognoscens quas Dominus noster Jesus Christus Petri custodiae commendavit, cum ad expugnationem paganorum intentus, multisque negotiis saecularibus occupatus, apostolorum limina visitare non posses, per manum dilecti filii G. diaconi cardinalis tunc in partibus illis apostolicae sedis legati praedecessori nostro felicis recordationis papae Innocentio hominium laudabili devotione fecisti, et terram tibi a Deo commissam beato Petro apostolorum principi obtulisti, atque personam tuam et terram ipsam ipsius [Col. 0861A] patrocinio humiliter commisisti, postmodum vero tam per litteras tuas quam per venerabilem fratrem nostrum I. Bracarensem archiepiscopum nobis etiam promisisti ut tam tu quam haeredes tui de terra ipsa quatuor uncias auri annis singulis Romano pontifici persolvatis. Nos itaque, qui, licet indigni, beati Petri loco residere conspicimur, tam te quam filios suos et successores vestros intra haeredes ipsius apostolorum principis ipso adjuvante suscipimus, ut in ejus benedictione et protectione tuae animarum quam corporum maneatis, per quam ab hostium visibilium et in visibilium expugnatione defensi, ad coelestia regna revenire largiente Domino valeatis.

Datum Laterani Kalendis Maii.

XXVII. Confirmatio apostolica generalis super possessionibus Ecclesiae Lichfeld salva canonica justitia episcopi Conventrensis. (Anno 1144, Maii 4.) [ Monastic. Angl., t. III, p. 232.]

[Col. 0861B]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Ecclesiae Lichfeldensis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Apostolicae sedi clementiae convenit universis ejus patrocinium implorantibus matricae tuitionis suffragium exhibere, ut quemadmodum disponente Domino, patres in Dei populo dicimur, ita etiam operum exhibitione comprobemur. Hujus rei gratia, dilecti in Domino filii, vestris desideriis paterna benignitate annuimus, et ecclesiam Lichfeldensem, in [Col. 0861C] qua divino vacatis servitio, ad exemplar praedecessoris nostri papae Innocentii, praesentis scripti pagina communimus, statuentes ut ecclesias decimas et quascunque possessiones, quaecunque bona praefata ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio poterit adipisci; quaecunque etiam a venerabili fratre nostro Rogero Conventrensi episcopo, tam in ecclesiis, decimis, terris quam in aliis possessionibus vobis collata sunt, vel ab eodem in posterum, Deo propitio conferentur, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat [Col. 0861D] eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva Conventrensis episcopi canonica justitia, et apostolicae sedis auctoritate. Si quis autem ausu temerario id attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi subjaceat. Conservantes autem haec eorumdem apostolorum et nostram benedictionem et gratiam consequantur. Amen, amen.

Datum Laterani per manum Baronis, capellani et scriptoris, quarto Nonas Maii, indictione septima, [Col. 0862A] Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo quarto, pontificatus vero domni Lucii papae II anno primo.

XXVIII. Rogero episcopo Conventrensi et Ecclesiae Lichfeldensi ecclesias quasdam asserit. (Anno 1144, Maii 4.) [ Monast. Anglic., III, 235.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ROGERO Conventrensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis, nec non Ecclesiae Lichfeldensi, in perpetuum.

Officii nostri nos hortatur auctoritas, etc., ut erga proximos ad exemplar praedecessoris nostri bonae memoriae papae Innocentii praesentis scripti, etc.; praeterea [Col. 0862B] ecclesias de Staefford, et de Pencris, ecclesiam de Wolverampton, cum omnibus pertinentiis, tui Roregeri, etc., salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur, etc.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, quarto Nonas Maii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo quarto, pontificatus vero domini Lucii papae II anno primo.

XXIX. Rogero episcopo Conventrensi privilegia quaedam concedit. (Anno 1144, Maii 4.) [ Monastic. Anglic., III, 232.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0862C] fratri ROGERO Conventrensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum.

Ex injuncto nobis a Deo, etc. . . suas utique, Laurentio priori et monachis ejusdem loci, etc. Ad exemplar felicis memoriae papae Innocentii praedecessoris nostri praesentis scripti pagina confirmamus, etc., salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Si quis vero, etc.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris quarto Nonas Maii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo quarto, pontificatus vero domni Lucii papae II anno primo.

XXX. Bulla confirmatoria omnium jurium ac privilegiorum monasterii Sanctae Mariae de Castellione. (Anno 1144, Maii 10.) [MURATORI Antiq. Ital., V, 819.]

[Col. 0862D]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ALBERTO abbati monasterii Sanctae Mariae de Castellione, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.

Desiderium, quod ad Religionis propositum, et animarum salutem pertinere cognoscitur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium, quod Beati. Petri juris existit, in quo divino mancipati estis obsequio, in ejusdem apostolorum principis jus, protectionemque [Col. 0863A] suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, praestante Deo poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec suis duximus exprimenda vocabulis: Ecclesiam Sancti Salvatoris de Basilica ducis, cum omnibus suis pertinentiis: Ecclesiam Sancti Remigii de Palude: Ecclesiam Sancti Eusebii de Gavi: Cellam Sancti Benedicti de Guasto, cum omnibus suis pertinentiis: Ecclesiam Sanctae Mariae de Charitate, quae in Mantnano suburbio sita est: Ecclesiam de Castello. [Col. 0863B] . . . . Ecclesiam de Tasajalo: Quidquid possidetis in comitatu Lunensi, et Januensi, in comitatu Mutinensi, in loco scilicet, qui dicitur Solaria, et Herbaria, et in abbatia Sanctae Mariae de Corsica, quae appellatur Plaidelii, cum omnibus suis pertinentiis, et in Curte, quae vocatur Marca Regia, in Curte de Rupta, Castello Novo, Casale Albini et Sancto Andrea. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerint. Electus vero a Romano pontifice benedicatur. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, sive basilicarum, [Col. 0863C] ordinationes monachorum, seu canonicorum vestrorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a quibus malueritis, catholicis accipiatis episcopis. Missas sane publicas in eodem monasterio celebrari, aut stationem, aut synodum, vel ordinationem aliquam, praeter abbatis voluntatem ab episcopo quolibet fieri prohibemus; sicque ab omni jugo, seu ditione cujuscunque personae vestrum coenobium liberum permanere sancimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum prorsus, pro quorum regimine et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, [Col. 0863D] salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam temerario ausu venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, et hic bonae actionis fructum percipiat, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniat. Amen, amen, amen.

  • [Col. 0864A] Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
  • Ego Guido presbyter cardinalis titulo Sancti Grysogoni subscripsi.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus subscripsi.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis titulo Vestinae subscripsi.
  • Ego P. . . . . . . manus Tusculanus episcopus subscripsi.
  • Ego Manfredus presbyter cardinalis titulo Sanctae Savinae subscripsi.
  • Ego Aribertus presbyter cardinalis Sanctae Anastasiae subscripsi.
  • [Col. 0864B] Ego Odo diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum subscripsi.
  • Ego Wido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani subscripsi.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis Sancti Adriani subscripsi.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis Sanctae Mariae Novae suscripsi.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, VI Idus Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus domini papae Lucii anno primo.

Pendet chordula sine sigillo plumbeo.

XXXI. Privilegium pro parthenone Fontis-Ebraldi. (Anno 1144, Maii 10.) [PAVILLON, Vie de Robert d'Arbrissel, Preuves, p. 628.]

[Col. 0864C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus P[ETRONILLAE] abbatissae monasterii Fontis-Ebraldi et sororibus ibidem divino famulatui mancipatis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosas personas diligere, earum loca pia protectione munire. Quanto ergo femineus sexus exstat fragilior, tanto magis erga vos paternam curam atque sollicitudinem volumus exhibere, et jura vestri monasterii a pravorum incursibus defensare. Eapropter, dilectae in Domino filiae, vestris rationabilibus postulationibus clementer annuimus, et monasterium [Col. 0864D] Sanctae Mariae Fontis-Ebraldi quod utique ad tutelam sedis apostolicae specialiter pertinet, in quo etiam divino vacatis obsequio, antecessorum nostrorum vestigiis inhaerentes sub B. Petri jure ac protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. Statuimus enim ut quaecunque bona, quascunque possessiones quae praedictum monasterium inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in posterum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis vestrisque succedentibus integra in perpetuum et illibata permaneant. Praeterea, si quis fidelium devotionis intuitu aliquem locum vobis contulerit in quo oratorium velitis construere ad vestram [Col. 0865A] postulationem aquam benedictam et alia ecclesiastica sacramenta, archiepiscopi et episcopi vestri, in quorum parochia idem locus fuerit, pro episcopalis officii debito absque molestia vobis praebeant. Quemadmodum autem vos ab omni exactione liberas esse statuimus, ita etiam servientes vobis absque inquietatione presbyteri ad quorum parochias spectare noscuntur, vestris obsequiis vacare censemus: statuentes etiam ut idem archiepiscopus et episcopus vos attentius manu teneant et defendant et de possessionibus quas per 2 vel 3 idoneos testes vobis legitime donatas atque possessas probare poteritis nullam vobis inferre injuriam vel molestiam patiantur. Quod si quis hoc tentare praesumpserit pro episcopali officii debito, plenam de eo justitiam faciant. [Col. 0865B] Quia vero religiosam vitam ducentes, de aliorum eleemosynis et beneficentia debent vivere, constituimus ut de laboribus quos propriis sumptibus colitis, seu de vestrorum animalium nutrimentis a vobis exigere decimas, vel accipere nemo praesumat. Sane pro amplioris religionis praerogativa quae de loco vestro per Dei gratiam longius divulgatur hominibus liberis qui pro animarum suarum salute in Dei et Ecclesiae servitio, vel apud monasterium vestrum, vel in locis ad ipsum pertinentibus persistere devoverint in peccatorum suorum remissionem ex apostolicae sedis auctoritate praecipimus in hoc bono perseverare proposito, et juxta dispositionem abbatissae ipsius loci, ad bonorum Dei, sororibus fideliter deservire sicut a discretione bonae memoriae Roberti [Col. 0865C] de Arbrissello spectatae religionis presbytero institutum est. Quod si forte contigerit, episcopo dioecesano injungimus, ut illos tanquam voti sui praevaricatores ad pristinae religionis propositum redire compellat, quod temere factum est digna animadversione castigans. Sepulturam vero loci illius liberam omnino esse decernimus, ut illorum, qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva justitia matricis Ecclesiae. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur earum [Col. 0865D] pro quarum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini [Col. 0866A] Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine, districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Dei et Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniat. Amen.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, VI Idus Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno I.

XXXII. Privilegium pro Ecclesia Turonensi. (Fragmentum.—Anno 1144, Maii 10.) [LAUNOII, Opp. III, II, 64.]

[Col. 0866B] Lucius II papa anno 1144, in suo diplomate Laterani dato sexto Idus Maii, indictione VII, pontificatus sui primo, sic loquitur: Porro libertatem et immunitatem, honores et beneficia eidem Ecclesiae Beati Martini per antecessorum nostrorum, Adeodati, Leonis, Hadriani, Sergii, Gregorii, Urbani, Paschalis, Calixti, Honorii, atque Innocentii Romanorum pontificum, vel per Turonensium archiepiscoporum Crotperti, Ibbonis et Herardi scripta collata, integra vobis et intemerata serventur.

XXXIII. Bulla ad Humbertum de Prangins. (Anno 1144, Maii 11.) [ Mémoires et Docum. de la société d'histoire de Genève, II, II, 32.]

[Col. 0866C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio HUMBERTO de Pringins , salutem et apostolicam benedictionem.

Devotioni tuae, dilecte in Domino fili, maxime congaudemus, quod temetipsum de illis ovibus recognoscens, quas Dominus noster Jesus Christus beati Petri custodiae commendavit, ipsius limina reverenter visitavisti, et personam ac terram tuam ejusdem apostolorum principis tuitioni commiseris. In nostra siquidem et fratrum nostrorum praesentia, beato Petro et nobis facto hominio promisisti, ut tam tu quam haeredes tui bisantium unum de [Col. 0866D] terra tua annis singulis Romano pontifici persolvatis. Et nos igitur, qui, licet indigni, beati Petri loco residere conspicimur, tam te quam filios tuos et successores vestros, intra ipsius apostolorum principis haeredes ipso adjuvante suscipimus, ut in ejus semper benedictione ac protectione, tam animorum quam corporum, maneatis, per quam ad coelestia regna, largiente Domino, perveniatis.

Datum Laterani, V Idus Maii.

XXXIV. Privilegium pro ecclesia Bononiensi. (Anno 1144, Maii 13.) [SAVIOLI, Annal. Bologn. I, II, 206.]

[Col. 0867A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo fratri HENRICO Bononiensis ecclesiae episcopo ejusque successoribus canonice substituendis.

Si ad coelestia regna pervenire desideramus, non pigri studio laborare debemus, sed quantum possumus, Deo adjuvante, festinare studeamus ut exaltationem ecclesiarum, quas etiam Dominus noster proprio sanguine acquisivit, in omnibus sublevare, et in melius restaurare possimus, quas vero divino coelitus auxilio clavigero Christus Dei Filius tradidit [Col. 0867B] Petro, eas quidem idcirco in praestantissimo statu sublevare debemus. Hoc enim certissime credimus quod quanto studiosius ecclesiarum exaltationem procuramus, tanto dignius illius vigemus munificentia cujus spirituali cura regitur et gubernatur catholica et apostolica Ecclesia in qua, auctore Deo, apostolorum vice fungimur. Idcirco notum omnibus fieri volumus quod reverentissimus frater noster Henricus Bononiensis episcopus Romam veniens visitare limina apostolorum, ostendit nobis munimenta et investitiones, et confirmationes factas ab antecessoribus nostris, id est Agapito, Pelagio, Gregorio VII apostolicis, de rebus suae Ecclesiae . . . . . provide inclinati precibus ejus, concedimus atque confirmamus suae Ecclesiae, salvo in omnibus jure et Romanae Ecclesiae [Col. 0867C] privilegio, monasterium S. Michaelis archangeli positum in fundo paterno cum omnibus rebus et pertinentiis suis, atque concedimus curtem de Brento cum servis et ancillis et omnibus suis pertinentiis, seu donamus monasterium S. Mariae situm in massa quae vocatur Monte Palense, quam Jovinianus imperator tradidit Bononiensi Ecclesiae cum curte ibique tenente; teque nominatur Aurelia cum montibus qui in circuitu praefati monasterii sunt positi, et curtes alias quae nominantur Bombiana cum casalibus et pertinentiis suis, et montem qui vocatur Cavallorum; sive et concedimus portum qui nominatur Galliana cum ripatico et teloneo, et paludibus et piscariis et silvis, et cum [Col. 0867D] omnibus rebus quae ad ipsam pertinere dignoscuntur, et duas curtes, una quae vocatur Curta Major, et alia quae dicitur Curta Minor posita infra plebem quae dicitur Boida. Insuper et damus monasterium Sancti Anastasii fundatum in fundo Petriculo cum portu et teloneo et ripatico, cum silvis et venationibus cum paludibus et piscationibus, et cum omnibus quae ad curtem quae vocatur Petriculosum, et ad praefatum monasterium pertinere videntur; necnon et curtem quae dicitur Gellula, juxta flumen quod vocatur Savena, cum olivetis, vinetis, campis, silvis, venationibus, famulis colonis, et cum omnibus sibi pertinentibus, et ibi non longe fundum Venetiae integrum quod et Sociorum vocatur, pertinentem ad ipsas curtes, atque curtem in Panigale quae continet [Col. 0868A] in se tres fundos terrarum et vinearum, qui noc nomine vocantur candidatis et pulsia et grisiribili, seu et monasterium S. Prosperi situm in supradicto loco qui vocatur Panigale, sive et curtem quae dicitur Cumo cum omnibus suis pertinentiis, et monasterium Sancti Martini in Pojo cum curte et omnibus sibi pertinentiis, et monasterium S. Petri in Strada, et monasterium S. Mariae cum omnibus suis pertinentiis; monasterium S. Petri cum curte quae vocatur in Nucifatico cum omnibus suis rebus; et monasterium S. Martini in Casalicchio cum omnibus pertinentiis; atque donamus charitati tuae portum in civitate Bononiensi quod communi nomine dicitur Sancti Petri, et Stratam quae nominatur salaria cum stratatico et omni redditu quem antiquitus persolvere [Col. 0868B] solent ipsi homines qui per praenominatas ire vel redire soliti sunt. Commonemus quoque ut statuto tempore, praefatos redditus absque negligentia persolvere studeant, seu et monasterium S. Mariae quod vocatur Majoris, cum omnibus suis pertinentiis, cum casa Solariata infra civitatem Bononiae quae est juris ipsius monasterii, et monasterium S. Columbani confessoris cum omnibus suis rebus; et monasterium Sanctorum Gervasii et Protasii cum omnibus suis rebus, et monasterium Sancti Andreae apostoli situm ante portam S. Petri cum omnibus suis rebus; et monasterium S. Joannis Evangelistae fundatum in monte qui vocatur Oliveti, cum omnibus suis pertinentiis: similiter concedimus monasterium Sancti Stephani quod vocatur Hierusalem, et [Col. 0868C] quod dominus Petronius sanctissimus episcopus aedificavit ad usum ejusdem ecclesiae, et cum mercato Sancti Joannis Baptistae ibique tenente, seu confirmamus atque stabilimus curtem quae vocatur Millonis cum portu et ripatico, et teloneo et mercato, cum silvis, venationibus, et cum paludibus et piscationibus, et cum servis, et ancillis, et colonis, et cum omnibus ad se pertinentibus; similiter concedimus cuncta praedia et possessiones, monasteria et plebes, et ecclesias baptismales omnesque ecclesias alias, castella, villas, abbates, monachos, presbyteros, diaconos, clericos litteratos et illitteratos, servos et ancillas Dei atque diaconissas, famulos utriusque sexus, et omnes homines super terram praedictae [Col. 0868D] ecclesiae Bononiensi residentes, ut in tua tuorumque successorum sint potestate et defensione infra terminos et confinia totius episcopatus Bononiensis, sicut est a flumine quod dicitur Gaibana et fluvius qui Sablosculus vocatur cum strada quae vocatur Ungarista usque. . . . . . . . . . et locus qui vocatur Cutte, et fluminis qui dicitur Leo, et alius qui vocatur Muza. Similiter concedimus praefatae ecclesiae curtem quae Maxumasticum cum rebus et possessionibus cunctisque suis pertinentiis. Haec omnia quae superius leguntur, quae praefata ecclesia vere et juste tenet, vel deinceps acquisitura est, tam tibi cum iis cunctis qui in eo quo es ordine loco quae successerint, vel eis quorum interesse potuerit, in perpetuum reservanda decernimus. Si quae vero regum, [Col. 0869A] sacerdotum, judicum atque saecularium persona hanc constitutionis nostrae paginam agnoscens, et contra eam venire tentaverit. . . . . honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et nisi ea quae ab alio sunt male ablata restituerit, vel digna poenitentia illicite acta defleverit, a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi Redemptoris nostri aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi Redemptoris, et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • [Col. 0869B] Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli S. Calixti.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis tit. Pastoris.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis tit. S. Justinae.
  • Ego Raynerius presbyter cardinalis tit. Sanctae Priscae.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tituli Sanctorum Laurentii et Damasi.
  • Ego Nicolaus presb. card. tit. S. Ciriaci.
  • Ego Aribertus presbyter card. tituli Sanctae Anastasiae.
  • Ego Manfredus presbyt. cardinalis tit. Sanctae Sabinae.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodorinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • [Col. 0869C] Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Aymarus Tusculanensis episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum.
  • Ego Geraldus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Dominica.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus.
  • Ego Rodulphus diaconus cardinalis Sanctae Luciae in Septem soliis.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis S. Adriani.

Dat. Laterani per manum Baronis capellani et [Col. 0869D] scriptoris, tertio Idus Maii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo quarto, pontificatus vero domni Lucii papae II anno primo.

XXXV. Ecclesiam S. Mariae Ardenensem tuendam suscipit bonaque ejus confirmat. (Anno 1144, Maii 13.) [ Neustria Pia, 704.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GISLEBERTO, priori ecclesiae S. Mariae de Ardena, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum, salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0870A] Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Domino commissa est, ut religiosas diligamus personas et beneplacentes Deo, religionem studeamus modis omnibus propagare. Nec enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens, a puritate religionis fuerit conservatus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona, eadem ecclesia in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum, concessione pontificum, largitione regum vel principum, [Col. 0870B] oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Domino propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis:

Ecclesiam S. Germani de Alba Herba. Totam decimam de proprio dominio Oelardi in Hermenvilla. Unam acram terrae de feodo Willelmi Crassi, ante puteum Ardenae. Unum cum campum terrae a Bitot de feodo Odardi. Unam acram terrae a Bitot. Duas acras terrae et tres virgatas, in varenda longa. Unum campum terrae ad Buruni, de feodo Aiulphi. Duas acras terrae inter Cadomum et Ardenam, de feodo Gaufridi de Castello. Duos campos terrae super S. Germano de feodo Henrici, filii Herberti. Novem acras terrae in Ardena. Quinque virgultas terrae, [Col. 0870C] inter S. Germanum et domum infirmorum. Quinque virgultas ex altera parte viae. Totam decimam de dominio Adam de Francavilla. Unam praebendam Bajocis, de decem denariis, de eleemosyna regis, Aliam Cadomi, de septem denariis. Unam domum Cadomi, liberam et quietam de omnibus consuetudinibus in foro. Aliam domum in Burgo, abbatissae, Cadomi. Duas domos in Burgo abbatis, Cadomi, in novo rure. Tres acras terrae a la Perella, et quidquid habebat Hasculphus in Lucerna, de proprio dominio (excepta parte nemoris de Curba Fossa) et duos arpennos vinearum, apud Suligneium. Totam decimam de Gripum, tam in molendinis quam in aquis et in omnibus redditibus villae. Unam piscariam apud Boleium. Totam terram Gisleberti, filii [Col. 0870D] Adam, de proprio dominio in Lucerna. Unam acram terrae in carum, de feodo Radulphi, filii Radulphi. Duos modios segetis, quorum unum dedit Willelmus, filius Rogerii; alium Richardus Chalus.

Sancimus etiam ut ordo canonicus, secundum B. Augustini Regulam et institutionem Praemonstratensium fratrum, perpetuis ibi temporibus, inviolabiliter conservetur. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur, eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura: salva dioecesani episcopi [Col. 0871A] canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove admonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere, de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Lucius, Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • [Col. 0871B] Ego Conradus, Sabinensis episcopus.
  • Ego Albericus, Hostiensis episcopus.
  • Ego Ismarus, Tusculanus episcopus.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis, tituli Calixti.
  • Ego Thomas, presbyter cardinalis, tituli Vestinae.
  • Ego Gilibertus, presbyter cardinalis, tituli S. Marci.
  • Ego Guido, presbyter cardinalis, titul. SS. Laurentii et Damasi.
  • Ego Gregorius, cardinalis diaconus, SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido, diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Gerardus, diaconus cardinalis S. Mariae in [Col. 0871C] Dominica.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis S. Angeli.

Datum Laterani, per manum Baronis capellani, scriptoris, III Idus Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae ann. 1144, pontificatus vero domini Lucii II papae ann. I.

XXXVI. Ad Raimundum Toletanum archiepiscopum.—Confirmat primatum Toletanae Ecclesiae. (Anno 1144, Maii 13.) [MANSI, Concil., XXI, 609.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri RAIMUNDO Toletano archiepiscopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

[Col. 0871D] Sacrosancta Romana et apostolica Ecclesia ab ipso Salvatore omnium Domino Jesu Christo caput et cardo est Ecclesiarum omnium constituta. Non decet igitur a capite membra dissidere, sed eminenti rationi et supernae provisioni capitis obedire. Moderatrix autem discretio capitis, singulorum membrorum officiosas actiones confoederans, unicuique jus et ordinem a natura constitutum distincte conservat, et quibusque nobilibus venustatis suae dignitatem, sine invidia, sociali charitate custodit. Hac igitur inducti ratione, honorem nobilis et famosae Toletanae Ecclesiae, apostolicae sedis propriae et specialis filiae, volumus conservare: ideoque, venerabilis frater Raimunde, quem vera in Christo charitate [Col. 0872A] diligimus, tuis rationabilibus postulationibus paternae pietatis affectu duximus annuendum. Per praesentis ergo privilegii paginam apostolica auctoritate statuimus, ut per universa Hispaniarum regna primatus obtineas dignitatem. Pallio itaque, a sede apostolica tuae charitati concesso, in Missarum celebrationibus uti debebis tantum in praecipuis festivitatibus; tribus videlicet diebus in Natali Domini, in Epiphania, Hypopanton [Hypapante], Coena Domini, Sabbato sancto, tribus diebus in Pascha, in Ascensione, Pentecoste, in solemnitatibus sanctae Mariae, sancti quoque Michaelis, sancti Joannis Baptistae, in omnibus natalitiis apostolorum, et eorum martyrum, quorum pignora in vestra ecclesia requiescunt, sancti quoque Martini et Ildefonsi confessorum, [Col. 0872B] et omnium commemoratione sanctorum: in consecrationibus ecclesiarum, episcoporum et clericorum, in annuo consecrationis tuae die, et in natali, et S. Isidori, et Leandri. Primatem te universi Hispaniarum praesules respicient, et ad te, si quid inter eos exortum fuerit quaestione dignum, referent. Salva tamen in omnibus Romanae Ecclesiae auctoritate. Verum personam tuam propensiori gratia retinentes, censemus, ut solius Romani pontificis judicio ejus causa, si qua fuerit, decidatur. Sane Toletanam Ecclesiam praesentis privilegii stabilitate munimus, Complutensem ei parochiam cum terminis suis, nec non et ecclesias omnes, quas jure proprio antiquitus possedisse cognoscitur, confirmantes. Episcopales praeterea sedes, quas inpraesentiarum [Col. 0872C] juste et quiete possides, eidem Toletanae Ecclesiae, tanquam metropoli, subditas esse decernimus. Reliquas vero, quae antiquis ei temporibus subjacebant, cum Dominus omnipotens Christianorum restituerit potestati, suae dignatione misericordiae, ad caput proprium referendas, decreti hujus auctoritate sancimus. Porro illarum dioeceses civitatum, quae Sarracenis invadentibus metropolitanos proprios amiserunt, eo tenore vestrae subjicimus ditioni, ut quoad sine propriis exstiterint metropolitanis, tibi ut proprio debeant subjacere. Si quae autem metropoles in statum fuerint proprium restitutae: suo quaeque dioecesis metropolitano restituatur, ut sub proprii regimine pastoris super Divini collatione beneficii [Col. 0872D] glorietur. Si qua igitur in futurum ecclesiastica persona aut saecularis hanc nostrae constitutionis paginam sciens, etc.

Datum Laterani per manus Baronis capellani et scriptoris, III Idus Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii papae II anno I.

XXXVII. Ad archiepiscopos et episcopos per Hispanias constitutos.—De eodem argumento. (Anno 1144, Maii 13.) [MANSI, Concil., XXI, 610.]

Apostolicae sedis clementia singulis ecclesiis, et ecclesiasticis personis, suam dignitatem et justitiam servare consueverunt. Unde nos, quorum praecipue [Col. 0873A] interest, ecclesiarum omnium curam gerere, venientem ad nos venerabilem fratrem nostrum reverendissimum Toletanum archiepiscopum benigne recepimus, et inspectis praedecessorum nostrorum privilegiis, primatus dignitatem per universa Hispaniarum regna, juxta eorumdem privilegiorum tenorem, ei confirmavimus. Ipsum itaque cum gratia sedis apostolicae, et litterarum nostrarum prosecutione, ad sedem propriam remittentes, universitati vestrae mandando praecipimus: quatenus eidem tanquam primati vestro absque ulla contradictione canonicam obedientiam, et debitam reverentiam exhibere curetis. Dignum namque est ut qui multis laetatur praeesse subditis, nullatenus erubescat suis subesse praelatis.

[Col. 0873B] Datum Later., III Idus Maii.

XXXVIII. Privilegium pro monasterio S. Bartholomaei Neuburgensi. (Anno 1144, Maii 14.) [ Codex Lauresham. diplom., I, 239.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis MARQUARDO praeposito ecclesiae Sancti Bartholomaei apostoli de Nova Civitate, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo [Col. 0873C] religionem studeamus modis omnibus propagare. Neque enim Deo gratus aliquando famulatus impenditur, nisi ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit conservatus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia juste et canonice possidet, aut in futurum, concessione pontificum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, potuerit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; advocatiam vero ipsius loci nullus ibi usurpare praesumat, [Col. 0873D] sed abbas Laurishammensis eamdem ecclesiam cum pertinentiis suis loco advocati a pravorum hominum infestatione defendat. Peregrinos autem vel hospites vestros, qui se ibi sepeliri deliberaverint, sepeliendi facultatem liberam habeatis, si tamen excommunicati non fuerint. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam [Col. 0874A] sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

OSTENDE NOBIS, DOMINE, MISERICORDIAM TUAM.

Bene valete.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi.
  • [Col. 0874B] Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus ss.
  • Ego Gerhardus diacon. cardinalis Sanctae Mariae in Dominica ss.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere Tulliano ss.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis de titulo Pastoris subscripsi.
  • [Col. 0874C] Ego Petrus Albanensis episcopus ss.

Data Laterani, per manum Baronis capellani et scriptoris, II Idus Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XXXIX. Ad Bernardum episcopum S. Davidis (Menevensi). (Anno 1144, Maii 14.) [WARTHON, Anglia sacra, II, 549.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BERNARDO episcopo Sancti Davidis salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitatis tuae litteras debita benignitate suscepimus; et quod de dignitate Ecclesiae tuae tam in [Col. 0874D] ipsis quam in aliis quae super hoc ad sedem apostolicam missae sunt, diligenter attendimus. Verum quoniam peccatis exigentibus et pravorum hominum superabundante malitia ejusdem Ecclesiae dignitas longo elapso tempore ab ipsa alienata et ad alias Ecclesias translata est, certum quid inde statuere ad praesens consilium non habemus. Disponimus quidem per Dei gratiam legatos nostros pro Ecclesiarum negotiis ad partes illas in proximo dirigere, quibus eamdem causam per antiquos homines et authentica Ecclesiae tuae scripta indicare curabis. Et nos per eos veritate plenius cognita, quod ad honorem Dei statuendum fuerit, maturiori habito consilio statuemus.

Datum Laterani, II Idus Maii.

XL. Bulla confirmatoria sententiae Urbani II papae de subjectione Ecclesiae Dolensis ad Ecclesiam Turonensem. (Anno 1144, Maii 15.) [MANSI, Concil., XXI, 619.]

[Col. 0875A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HUGONI Turonensi archiepiscopo, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Quae judicii veritate decisa sunt, litterarum debent memoriae commendari, ne pravorum hominum valeant in posterum refragatione turbari. Praedecessor siquidem noster felicis memoriae papa Innocentius controversiam, quae de praelatione Turonensis Ecclesiae et subjectione Dolensis inter earum [Col. 0875B] pastores jam diu agitata est, venerabili fratri nostro Gaufrido Carnotensi episcopo, tunc apostolicae sedis legato, cognoscendam terminandamque commisit, quae cum in ejus praesentia in pluribus locis Galliae tractata esset, et necdum fine debito terminata, Dolensis archiepiscopus, nobis praesentibus, ad ejusdem praedecessoris nostri praesentiam venit, conquerens in dilatione ipsius causae se multoties gravatum esse, et multas ob hoc expensas sustinuisse. Propter quod suppliciter postulavit, ut idem praedecessor noster eamdem causam ad suam praesentiam revocaret, et debitum finem imponeret. Cujus petitioni acquiescens, apostolicis litteris tibi, venerabili in Christo, frater Hugo Turonensis archiepiscope, praecipiendo mandavit, ut apostolico te conspectui [Col. 0875C] praesentares, ecclesiae tuae justitiam super hoc ostendere praeparatus. Quo interim divino judicio viam universae carnis ingresso, tam tu frater archiepiscope, quam Dolensis, pro hujus controversiae decisione nostro vos conspectui praesentastis. Cum autem de ecclesiae tuae justitia rationes, scripta, et argumenta plurima produxisses, productum est tandem in medium praedecessoris nostri beatae memoriae Urbani papae privilegium, in quo manifeste continebatur, quod idem papa post multas hujus rei in sua et legatorum etiam sedis apostolicae praesentia discussiones et retractationes, scriptis Romanorum pontificum, Nicolai videlicet, et Joannis, Leonis quoque IX et Gregorii VII diligenter inspectis, et omnibus hinc inde diligenti examinatione pertractatis, [Col. 0875D] ex communi fratrum suorum episcoporum, et multorum Romanae Ecclesiae clericorum sententia decrevit, et scripti sui munimine roboravit, ut tam Dolensis episcopus, quam caeteri deinceps Britannorum episcopi Turonensem Ecclesiam suam esse metropolim recognoscerent, et debitam ei reverentiam exhiberent, nec ullo ulterius tempore post Rolandi obitum, qui tunc Dolensi ecclesiae praesidebat, ad pallii usum Dolensis episcopus aspiraret. Ad haec vero Dolensis nihil, quod ratione subnixum foret, respondebat, nec partem suam alicujus Romani pontificis auctoritate tueri potuit. Communicato itaque consilio, quoniam in sede justitiae, licet indigni, disponente Domino positi a via veritatis [Col. 0876A] deviare nec possumus, nec debemus; ejusdem praedecessoris nostri vestigiis inhaerentes, in concessu fratrum nostrorum Conradi Sab. Imeri Tuscul. sedis nostrae episcoporum, Raimundi Toletani archiepiscopi, Henrici Wintoniensis, Ulgerii Andegavensis, Joannis Aletensis, Nigelli Heliensis, et Philippi Bajocensis episcoporum, Gregorii Sanctae Mariae Transtiberinae, Petri Sanctae Potentianae, Thomae Sancti Vitalis, Gilberti Sancti Marci, Guidonis Sancti Laurentii in Damaso presbyterorum cardinalium, Gregorii Sanctorum Sergii et Bacchi, Oddonis Sancti Georgii ad Velum Aureum, Guidonis Sanctorum Cosmae et Damiani, Octaviani Sancti Nicolai in Carcere diaconorum cardinalium; Petri Cluniacensis, Atmerici Sancti Juliani Turonensis, Berneris Nucariensis [Col. 0876B] abbatum; Petri prioris Sanctae Mariae de Charitate; nobilium quoque Romanorum, Chencii Frangentispanem, et Chencii nepotis ejus, Leonis Petri Leonis et Petri Uguitionis, multorumque aliorum tam clericorum quam laicorum, eamdem sententiam sedis apostolicae auctoritate, nobis a Deo concessa, confirmavimus, et tam te, quam Turonensem Ecclesiam de ipsorum episcoporum obedientia propria manu per baculum investivimus. Praecipientes juxta ejusdem sententiae tenorem, ut tam Dolensis, quam universi deinceps Britanniae citerioris episcopi, Turonensi Ecclesiae, tanquam metropolii propriae, subjaceant, et debitam ei obedientiam ac reverentiam humiliter exhibeant. Hac tamen moderatione habita, ut frater noster Gaufridus Dolensis episcopus, [Col. 0876C] quandiu eidem ecclesiae praefuerit, pallium habeat, et Romano pontifici tantum subjaceat: post ipsum vero nullus Dolensis episcopus ad pallii usum aspirare praesumat: sed, sicut jam dictum est, Turonensem Ecclesiam propriam metropolim recognoscat, et reverenter ei obediat. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae diffinitionis sententiam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in [Col. 0876D] extremo examine districtae ultioni subjaceat. Observantibus autem sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

S. PETRUS. S. PAULUS.

Lucius papa II. ( Locus monogrammatis. )

OSTENDE NOBIS, DOMINE, MISERICORDIAM TUAM.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus ss.
  • Ego Albericus Hostiensis episcopus ss.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus ss.
  • [Col. 0877A] Ego Petrus presbyter cardinalis de titulo Pastoris ss.
  • Ego Thomas presbyter cardinalis titulo Vestinae ss.
  • Ego Gilbertus presbyter cardinalis titulo S. Marci ss.
  • Ego Ranerius presbyter cardinalis de titulo S. Stephani in Coelio Monte ss.
  • Ego Manfredus presbyter cardinalis titulo S. Savinae ss.
  • Ego Aribertus presbyter cardinalis titulo S. Anastasiae ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis S. Nicolai in [Col. 0877B] carcere Tulliano ss.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus ss.
  • Ego Johannes diaconus cardinalis S. Adriani ss.
  • Ego Gregorius diaconus S. Angeli ss.
  • Ego Hugo Romanae Ecclesiae diaconus in S. Lucia in Horphea ss.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, Idibus Maii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno I.

XLI. Ad Briocensem et Trecorensem episcopos.—Absolvit eos ab obedientia episcopo et Ecclesiae Dolensi promissa. (Anno 1114, Maii 15.) [MARTÈNE, Thesaur., III, 890.]

[Col. 0877C]

Controversia quae de praelatione Turonensis Ecclesiae et Dolensis inter eorum pastores est diutius agitata, qualiter in nostra praesentia ordine judiciario decisa sit, fraternitati vestrae breviter duximus intimandum. Auditis quidem utriusque partis rationibus, et inspectis Romanorum pontificum privilegiis, praecipue Urbani papae, in quo manifeste continebatur, quod idem papa post multas tam in sua quam etiam legatorum suorum praesentia discussiones et retractationes judicavit, ut tam Dolensis quam caeteri Britanniae citerioris, episcopi Turonensem Ecclesiam propriam esse metropolim recognoscerent, et debitam ei [Col. 0877D] reverentiam exhiberent, nullusque Dolensis episcopus post Rollandi obitum ad usum pallii aspiraret. Unde nos, habito fratrum nostrorum consilio, ejusdem praedecessoris nostri vestigiis inhaerentes, eamdem sententiam auctoritate sedis apostolicae firmavimus, et venerabilem fratrem nostrum Hugonem Turonensem archiepiscopum de ipsorum episcoporum obedientia propria manu per baculum investivimus. Quocirca ab inobedientia et fidelitate Ecclesiae et ipsius Dolensis [ l. ecclesiae Dolensis et ipsius episcopi] auctoritate nobis a Deo concessa vos absolventes, per apostolica vobis scripta mandamus, et per obedientiam injungimus, quatenus eidem archiepiscopo et ecclesiae Turonensi obedientiam et reverentiam exhibeatis. Quod si contemptores esse praesumpseritis, [Col. 0878A] sententiam quam in vos canonica aequitate promulgaverit, nos auctore Domino ratam habebimus.

Datum Laterani, Idibus Maii.

XLII. Bulla pro Ecclesia S. Martini Turonensis. (Anno 1144, Maii 15.) [ Défense des priviléges de Saint-Martin de Tours, p. 17.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis ecclesiae Beati Martini Turonensis, tam praesentibus quam futuris canonice instituendis, in perpetuum.

Cum omnibus Ecclesiis et ecclesiasticis personis debitores ex apostolicae sedis auctoritate ac benevolentia [Col. 0878B] existamus, illis tamen personis propensiori studio providere nos convenit, quae sanctae Romanae Ecclesiae noscuntur specialius adhaerere, proinde, dilecti in Domino filii, justis vestris petitionibus accommodantes assensum, ecclesiam Beati Martini Turonensis in qua divino vacatis officio, quae utique ad jus et proprietatem Sanctae Romanae Ecclesiae specialiter noscitur pertinere, protectione sedis apostolicae duximus muniendam et praesentis scripti patrocinio roborandam. Statuimus enim ut quaecunque possessiones, quaecunque bona ad eamdem ecclesiam inpraesentiarum juste et legitime spectare videntur, aut in futurum concessione pontificum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poteritis adipisci, firma vobis [Col. 0878C] et illibata permaneant; in quibus haec propriis nominibus adnotanda subjunximus: Burgum Sancti Petri puellaris cum pertinentiis suis, a charissimo filio nostro Ludovico illustri et glorioso Francorum rege vobis concessum, ecclesiam Sancti Pauli Cormariacensis, ecclesiam Sanctae Mariae de Bellomonte, ecclesiam Sancti Cosmae cum appenditiis suis porro libertatem et immunitatem, honores et beneficia eidem ecclesiae vestrae Beati Martini, per antecessores nostros Adeodati, Leonis, Adriani, Sergii, Gregorii, Urbani, Paschalis, Calixti, Honorii atque Innocentii Romanorum pontificum, vel per Turonensium archiepiscoporum Crotberti, Ivonis et Airardi scripta collata, integra vobis et intemerata serventur. Claustrum autem vestrum usque [Col. 0878D] ad muri cuneos liberum omnino permaneat, sicut hactenus noscitur permansisse; presbyteri quoque infra ecclesiae ambitum in cellulis et oratoriis vestris, in ecclesia S. Venantii et in ecclesia S. Petri quae de Cardoneto dicitur commorantes, in ea quae praeteritis temporibus libertate manserunt, de caetero maneant. Sane chrisma, oleum sanctum, ordinationes canonicorum qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a Turonensi accipietis archiepiscopo, siquidem gratiam et communionem apostolicae sedis habuerit, et ea gratis ac sine pravitate vobis exhibere voluerit; alioquin ea a quolibet catholico suscipietis episcopo; canonicus autem vester si ecclesiarum quae ad jus archiepiscopi pertinent canonicus [Col. 0879A] fuerit, beneficio refutato, excommunicandi eum archiepiscopus non habeat facultatem. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam Beati Martini temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus profutura, salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata [Col. 0879B] iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, qua tenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

OSTENDE NOBIS, DOMINE, MISERICORDIAM TUAM.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Guilbertus presbyter cardinalis tituli Sancti Marci.
  • [Col. 0879C] Ego Gregorius presbyter cardinalis tit. Calixti.
  • Ego Petrus presbyter cardinalis de tit. Pastoris.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tituli Sanctorum Laurentii et Damas
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tituli Sancti Stephani in Coelio Monte.
  • Ego Manfredus presbyter cardinalis tituli Sanctae Sabinae.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis S. Adriani.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis S. Angeli.
  • [Col. 0879D] Ego Astaudus diaconus cardinalis Sancti Eustachii juxta templum Agrippae.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, sexto Idus Maii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XLIII. Ad Gaufridum comitem Britanniae, et Henricum fratrem ejus.—Ut non impediant episcopos Britanniae subjici Turonensi Ecclesiae. (Anno 1144, Maii 18.) [MARTÈVE, Thesaur, III, 890.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis GAUFR. illustri comiti Britanniae, et HENR. fratri ejus, et baronibus per Dolensem, [Col. 0880A] Briocensem et Trechorensem episcopatus constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Universitati vestrae notum fieri volumus, quod frater noster G. [Godefridus] Dolensis episcopus praedecessori nostro felicis memoriae papae Innocentio nobis praesentibus questus est in causa, quae de praelatione Turonensis Ecclesiae et subjectione Dolensis inter ipsum et venerabilem fratrem nostrum Hu. Turonensem archiepiscopum in diversis locis Galliae agitata fuerat, se nimium gravatum fuisse, et graves expensas sustinuisse. Cujus laboribus et expensis idem praedecessor compatiens, juxta petitionem suam praefatum fratrem nostrum Hu. archiepiscopum ad sedem apostolicam evocavit, ut utraque parte praesente causam audiret et debitum finem [Col. 0880B] imponeret. Quo interim divino judicio viam universae carnis ingresso, nos qui, licet indigni, disponente Domino, sibi successimus, utroque nostro se conspectui praesentato, eamdem controversiam hoc ordine diffinivimus. Auditis quidem utriusque partis rationibus, et inspectis Romanorum pontificum privilegiis, praecipue Urbani papae, in quo manifeste continebatur, quod idem papa post multas tam in sua, quam in legatorum sedis apostolicae praesentia discussiones et retractationes judicavit, ut tam Dolensis quam etiam Britanniae citerioris episcopi Turonensem ecclesiam propriam metropolim esse recognoscerent, et debitam ei reverentiam exhiberent, nullusque Dolensis episcopus post Rolandi obitum ad usum pallii aspiraret. Cumque ad haec Dolensis [Col. 0880C] nihil ratione subnixum responderet, nec partem suam per authentica Romanorum pontificum privilegia tueri posset; habito fratrum nostrorum consilio, ejusdem praedecessoris nostri vestigiis inhaerentes, eamdem sententiam auctoritate sedis apostolicae firmavimus, et venerabilem fratrem nostrum Hu. archiepiscopum, de ipsorum episcoporum obedientia propria manu per baculum investivimus. Quia igitur bonorum principum est sanctae Romanae Ecclesiae statuta servare; per apostolica scripta nobilitati vestrae mandamus, atque in peccatorum remissionem injungimus, quatenus eamdem sententiam, a nobis cogente justitia promulgatam, nequaquam impediatis; sed ut praefatae ecclesiae jam dicto archiepiscopo et [Col. 0880D] ecclesiae Turonensi, tanquam propriae metropoli reverenter obediant, patienter sustineatis. Nulli enim injuria irrogatur cum singulis ecclesiis et ecclesiasticis personis debitus honor et reverentia exhibetur. Si quis enim eidem archiepiscopo in hoc contradicere praesumpserit, sententiam quam in eum canonica aequitate promulgaverit, nos auctore Domino ratam habebimus.

Datum Laterani, XV Kalendas Junii.

XLIV. Privilegium pro ordine Praemonstratensi (Anno 1144, Maii 19.) [LE PAIGE, Bibl. Praem., p. 625.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HUGONI abbati Praemonstratensi, et coabbatibus, [Col. 0881A] praepositis, prioribus et universis fratribus Praemonstratensis ordinis, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.

Ad uberes fructus quos sacer Praemonstratensis ordo in agro militantis Ecclesiae, coelesti institutione plantatus produxit hactenus, et continue producere non cessat, nostrae dirigentes considerationis intuitum, et attenta meditatione pensantes, quod illi Dominus tantum dederit incrementum, ut a mari usque ad mare suos palmites jam extenderit, ex apostolici cura tenemur officii circa hujusmodi religionis augmentum attenti et vigiles inveniri. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus petitionibus annuentes, personas vestras et ecclesias in quibus divino mancipati estis obsequio, [Col. 0881B] ad exemplar praedecessoris nostri felicis memoriae Innocentii papae II, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona Ecclesiae vestrae inpraesentiarum juste et legitime possident, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis rationabiliter poterunt adipisci, firma vobis vestrisque successoribus illibata permaneant. Praeterea auctoritate apostolica vobis praesentium tenore indulgemus, ut minutas decimas, olerum, fructuum et pratorum nulli solvere teneamini, sed ea de caetero libere habeatis, sicut usque modo noscimini habuisse. Prohibentes districte [Col. 0881C] ne archiepiscopi aut episcopi, in quorum episcopatibus possessiones monasteriorum vestrorum consistunt, ea quae praedecessores eorum monasteriis vestris rationabiliter contulerunt, et scriptis suis confirmaverunt, vobis audeant sine judicio et justa causa auferre. Ad haec eleemosynas quos quilibet fidelis per manus episcoporum suorum legitime vobis concessisse noscuntur, et iidem episcopi sigillis suis postmodum confirmaverunt, monasteriis vestris integras et illibatas, sicut nunc eas habetis, manere sancimus; prohibentes insuper ad exemplar praedecessoris nostri felicis memoriae Coelestini II, ne archiepiscopi aut episcopi, abbates vel praepositi ordinis vestri in suis episcopatibus commorantes, ad conventum generalem ordinis nullatenus venire [Col. 0881D] prohibeant, imo nolentes ire districte cogant. Fratrum autem qui stabilitatem et obedientiam in loco promiserint, nullus recedere et recedentem, nisi cum commendatitiis litteris, nullus audeat retinere. Ut autem tam in praelatis quam in subditis vestri ordinis integritas inviolabiliter observetur, decernimus ut, si quis abbatum vel praepositorum ecclesiarum vestrarum ab ordinis vestri praeposito et consuetudine monasterii Praemonstratensis deviarit, pater abbas super correctione sua eum bis tertiove commoneat. Quod si incorrigibilis apparuerit, dioecesanus episcopus sub praesentia et testificatione patris abbatis et duorum ejusdem ordinis abbatum, sine omni dilatione ordinis sui transgressorem deponet; depositum autem, episcopus ad ecclesiam [Col. 0882A] unde venit remittet, et alium idoneum canonica fratrum electione e vestigio subrogabit. Nulli ergo omnino hominum fas sit personas vel ecclesias vestras temere perturbare, aut earum possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac [Col. 0882B] sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, XIV Kalendas Junii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno II.

XLV. Privilegium pro ecclesia S. Martini Laudunensis. (Anno 1144, Maii 19.) [ Ibid., p. 451.]

[Col. 0882C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GUATTERO abbati et canonicis ecclesiae B. Martini quae est in Laudunensi suburbio sita, eorumque successoribus divino famulatui mancipatis, in perpetuum.

Quoniam sine verae cultu religionis nec charitatis unitas potest subsistere, nec Deo gratum exhiberi servitium, expedit apostolicae auctoritati religiosas personas diligere, et religiosa loca apostolicae sedis munimine confovere. Quoties enim illud a nobis petitur quod rationi cognoscitur convenire, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris rationabilibus petitionibus [Col. 0882D] annuentes ecclesiam Sancti Martini, in qua divino mancipati estis obsequio, ad exemplar praedecessoris felicis memoriae Innocentii papae, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et legitime possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis rationabiliter poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant: in quibus haec propriis nominibus duximus exprimenda: Alodia videlicet de Diona, de Conerchis, de Boelio, molendina de Fossa, molendinum de Bartels, alodia de Taron de Planeto, de Magniviler, de Remicurto, [Col. 0883A] de Floricurte cum decimis eorumdem allodiorum; totum territorium Salmuncei cum sylvis et pratis, et justitia, et districtum sicut vobis concessum est a venerabili fratre nostro Stephano Metensi episcopo: terras quos possidetis in Rokignicurte, in Pirrehs, in Pomereto, in Mozokis cum molendino, duas partes decimae de Cilis cum decima culturarum. Terram de Aveins cum decima, Monstratam culturam, terras quas habetis in Vercigniaco, Burcis, Makigni cum molendino et furno et pratis; allodia de Vorgia, duas partes decimae de Monte-Cavillo, molendinum de Alneto, duas partes decimae de Camulgia, molendinum de Auvil, partem decimae de Pusello, et terras quas ibidem habetis, et in Athies, molendina de Anisi, de Clari, de Comportet, Destoneles, [Col. 0883B] de Folia, et molendinum quod Becheralum dicitur; vineas quas possidetis in monte Lauduno, in Tiriniaco, in Vorgia, in Jovia, in Brueria, in Sirivalle, in monte Cavillo, in Orgivalle, in Camulgia, in Capriniaco, in monte Artelli, in Trubercourt, in Cryptis, in Mons, in Philains. Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium, nullus omnino clericus vel laicus a vobis decimas exigere praesumat. Ut autem tam in praelatis quam in subditis vestri ordinis integritas inviolabiliter observetur, decernimus ut, si quis abbatum qui de vestra Ecclesia exierint ab ordine et consuetudine Laudunensis monasterii Sancti Martini deviaverit, abbas praedicti monasterii super correctione sua eum bis [Col. 0883C] tertiove commoneat; quod si incorrigibilis apparuerit, dioecesanus episcopus sub praesentia et testificatione abbatis Sancti Martini et duorum ejusdem Ordinis abbatum, sine omni dilatione, ordinis sui trangressorem deponet; depositum autem episcopus ad ecclesiam B. Martini remittet, et alium idoneum canonica fratrum electione e vestigio subrogabit. Sepulturam quoque ejusdem loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se inibi sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati fuerint, nullus obsistat, salvo jure parochialium sacerdotum. Nulli ergo hominum fas sit praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, aut ablatas retinere, [Col. 0883D] minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura: salva dioecesani episcopi canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua [Col. 0884A] jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriptoris, decimo quarto Kalendas Junii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo quarto, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XLV bis. Privilegium pro Ecclesia S. Petri Faventini. (Anno 1144, Maii 20.) [MITARELLI, Accessiones Favent., p. 431.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis FARULFO Faventinae Ecclesiae archidiacono, [Col. 0884B] PETRO archipresbytero, eorumque fratribus tam praesentibus quam futuris in eadem Ecclesia canonice substituendis in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae dignitatis specula, Domino largiente promoti sumus, ut ecclesiarum utilitati et quieti paterna sollicitudine provideamus, et suam cuique justitiam ratam illibatamque servemus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus annuimus, et Beati Petri ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub ejusdem apostolorum principis et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum juste et canonice [Col. 0884C] possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, Deo propitio, poterit adipisci, integra vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino, etc.

OSTENDE NOBIS, DOMINE, MISERICORDIAM TUAM

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Theodegrinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Icmarus Tusculanus episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Rainerius presb. card. tit. S. Priscae.
  • Ego Rainerius presb. card. S. Stephani in Coelio-Monte.
  • Ego Gregorius presbyt. cardinalis tituli Calixti.
  • Ego Petrus diac. cardin. S. Mariae in Aquiro.
  • [Col. 0884D] Ego Ugo diacon. cardin. S. Romanae Ecclesiae.

Datum Laterani per manum Baronis capellani et scriniarii, XIII Kal. Junii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

LXVI. Privilegia pro Ecclesia Ariminensi. (Anno 1144, Maii 21.) [UGHELLI, Italia sacra, II, 422.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, vener. fratri RAYNERIO Ariminensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis in perpetuum

In eminenti apostolicae sedis specula disponente Domino constituti ex injuncto nobis officio fratres [Col. 0885A] nostros episcopos debemus diligere, et Ecclesiis sibi a Deo commissis, suam justitiam conservare. Praedecessorum ergo nostrorum Romanorum pontificum vestigiis inhaerentes, tuis in Christo frat. charissime Rayneri episcope, postulationibus impartimur assensum, et S. Ariminensem Ecclesiam, cui Deo auctore praesides, S. R. Ecclesiae privilegiis munientes, ad ipsius loci stabilitatem et pacem, monasteria, plebes, ecclesias, curtes, massas, salas, castella, casalia, vineas, terras, sylvas, paludes, praedia culta et inculta, cum decimis et colonis suis, servis et ancillis, aldionibus et caeteris omnibus, quae aliquorum fidelium concessione, sive acquisitione qualibet ei juste et legaliter pertinent, vel etiam, quae de nostrae S. R. Ecclesiae tenet, tibi [Col. 0885B] tuisque legitimis successoribus confirmamus, in quibus haec propriis nominibus duximus apponenda, scilicet: infra civitatem Ariminensem, ecclesias S. Michaelis archangeli, S. Innocentiae, S. Mariae in Tribio, et SS. martyrum Cosmae et Damiani, quae vocatur S. Crucis, S. Agnetis, S. Genesii, S. Euphemiae, ecclesiam S. Joannis evangelistae, S. Martini, S. Sylvestri, S. Vitalis, S. Laurentii sitam supra portam Gallicam, cum omnibus pertinentiis earum, extra civitatem vero monasterium S. Petri, cum oratorio S. Mauri, ecclesiam SS. Andreae et Donati, ecclesiam S. Joannis Baptistae, quae vocatur foris portam, cum destructa Ecclesia S. Stephani, quae invicem sibi cohaeret, ecclesiam S. Apollinaris [Col. 0885C] et monasterium S. Gaudentii, cum oratorio S. Victoris cum omnibus earum pertinentiis, ecclesiam SS. Joannis et Pauli, ecclesiam S. Gregorii infra eamdem civitatem in suburbio, ecclesiam S. Mariae Majoris, plebem S. Angeli in salute, plebem SS. Joannis et Petri, quae vocatur in Corpedo, ecclesias S. Mauri, S. Martini, S. Christophori, S. Mariae, et quidquid juris habetis in monasterium S. Theonisti infra ipsam plebem, plebem S. Pauli et Stephani, ecclesiam S. Prosperi, ecclesiam S. Petri, ecclesiam S. Mariae in Cento, ecclesiam S. Mariae in Vernano, et S. Joannis in Frelioli infra ipsam plebem sitas, plebem S. Joannis in Galilaea, ecclesias S. Christophori in Flanignano, ecclesiam S. Laurentii in castro Sulani, ecclesiam S. Pauli in curte [Col. 0885D] ejusdem castri, ecclesiam S. Margaritae in castro cum curseto, et ecclesiam S. Andreae, ecclesiam S. Christophori in castro Scortigato, et S. Vicini, plebem S. Archangeli, quae vocatur in Acerbolo, ecclesiam S. Mariae in Camerano, et S. Joannis in Cento, S. Andreae in Gallia, S. Mariae Novae, S. Mariae in Ceola, S. Bartholomaei in Tribio infra ipsam plebem sitas, plebem SS. Viti et Modesti, ecclesiam S. Justinae, S. Juvenalis infra ipsam plebem, plebem S. Martini, quae vocatur in Burdundo, seu Burdunchio, plebem S. Laurentii, quae vocatur in monte Appadiano, ecclesias S. Christinae, S. Martini, quae vocatur in Viginti, S. Mariae in Virgilano, S. Mariae in Paterno, et quidquid juris habet in ecclesia S. Hermetis infra ipsam plebem sitas, [Col. 0886A] plebem S. Joannis in Bulgaria nova, ecclesiam S. Apollinaris, quae in deserto rejacet, ecclesiam S. Martini, quae vocatur in Cerreto, ecclesiam S. Petri in castro Veraculi, et quidquid juris habet in ecclesiis S. Andreae, S. Blasii, et S. Viti in Gualdo infra ipsam plebem sitas, plebem S. Joannis in Cella Jovis, et plebem S. Innocentiae, plebem S. Laurentii in strata, plebem S. Gregorii in castro Conce, cum oratorio S. Stephani sito juxta ipsam plebem, S. Erasmi, ecclesiam S. Andreae, plebem S. Sabini, ecclesiam S. Joannis in Pasciano, plebem Inferni, quae vocatur S. Columbae, ecclesiam S. Donati, et S. Martini, S. Mariae in Uria, S. Petri, quae vocatur Accorti, S. Petri in Laureto infra ipsam plebem, plebem S. Laurentii in Barcola, et [Col. 0886B] praedicta monasteria, et ecclesias omnes, quae in Ariminensi comitatu sitae sunt, cum pertinentiis earum, tibi tuisque successoribus confirmamus: eidem etiam Ariminensi Ecclesiae roboramus portam Sancti Donati, quae vocatur Sancti Andreae totam in integrum medietatem de porta Gallica, quae vocatur S. Petri, porticum totum in integrum, per quod pergitur ad mare, et porticum, unde ingressus est ad episcopium, medietatem totam ex integro rite littoris maris, cum medietate de districtu suo, quae ad ripas littoris pertinet, sive de Judaeis, sive de Christianis, verum etiam et littus maris decurrens a flumicello usque ad flumen, qui vocatur Maricula. Ad haec praedecessorum nostrorum vestigiis insistentes sicut ab eis sancitum est, ita et nos mansuri in perpetuo de [Col. 0886C] caetero sancimus, ut Ariminensis Ecclesia nulli alteri alii Metropoli, nisi tantum sanctae et apostolicae Romanae subjecta sit Ecclesiae, ipsiusque antistes tantum a Romano pontifice omni tempore consecretur. De supradictis autem rebus juris sanctae Romanae Ecclesiae, quas praefata Ariminensis Ecclesia possidet, tu, et tui successores pro pensione triginta denariorum solidos annis singulis Lateranensi palatio persolvatis. Plebem vero Sancti Paterniani cum decimis, et caeteris suis pertinentiis, necnon cum iis quae beati Petri juris sunt in fundo Arginariae, sub annuo censu viginti quatuor denariorum Lucensium nobis nostrisque successoribus annualiter persolvendo, tibi tuisque successoribus committimus, [Col. 0886D] et praesentis scripti pagina confirmamus. Decernimus ergo, etc.; si qua igitur, etc.; cunctis autem, etc.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinen. episc.
  • Ego Imarus Tusculan. episc.
  • Ego Petrus Albanen. episc.
  • Ego Raynerius presb. card. tit. S. Priscae.
  • Ego Thomas presb. card. tit. Vestinae.
  • Ego Gilbertus presb. card. tit. S. Marci.
  • Ego Nicolaus presb. card. tit. S. Ciriaci.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. S. Sabinae.
  • Ego Albertus presb. card. tit. S. Anastasiae.
  • Ego Octavianus diac. card. tit. S. Nicolai in carc. Tull.
  • [Col. 0887A] Ego Rodulphus diaconus card. Sanctae Luciae in Septa Solis.
  • Ego Joannes diac. card. S. Mariae novae.
  • Ego Gregorius diac. card. S. Angeli.
  • Ego Astaldus diac. card. S. Eustachii.

Datum Laterani per manum Baronis sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, XII Kal. Jun. indict. 7, Incarn. Dom. 1144, pontificatus vero D. Lucii papae II anno I.

XLVII. Ad G. comitem Nivernensem.—Ut Vizeliaco restituat quod ademit. (Anno 1144, Maii 22.) [MANSI, Concil., XXI, 614.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto [Col. 0887B] in Christo filio G. comiti Nivernensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Ad nobilitatem tuam pertinet venerabilia loca cum ipsis personis divino famulatui mancipatis diligere et facere, et suam eis justitiam conservare. Ideoque per apostolica scripta nobilitati tuae mandamus, atque in peccatorum tuorum remissionem injungimus, quatenus antiquam stratam, quam de Vizeliaco diceris abstulisse et alias divertisse, ad praedictum locum restituas.

Datum IX Kalendas Junii.

XLVIII. Monasterio Cluniacensi manerium de Lecdecumba asserit. (Anno 1144, Maii 22.) [ Bullar. Cluniac., 52.]

[Col. 0887C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Cluniacensi abbati, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis, in perpetuum.

Quoniam sine verae cultu religionis nec charitatis unitas potest subsistere, nec Deo gratum exhiberi servitium, expedit apostolicae auctoritati religiosas diligere personas, et religiosa loca, maxime quae B. Petri juris existunt, et ad Romanam spectant Ecclesiam specialiter, sedis apostolicae munimine confovere, et sua jura eis illibata servare. Eapropter, dilecti filii, praedecessoris nostri felicis memoriae papae Innocentii vestigiis inhaerentes, vestris justis postulationibus gratum impertimus assensum atque [Col. 0887D] manerium de Lecdecumba, quemadmodum ab illustri viro Stephano Anglorum rege cum consuetudinibus et libertatibus illi pertinentibus, et omnibus appenditiis suis, de proprio dominio vobis devotionis intuitu concessum est, et scripto suo firmatum, pro centum videlicet marcis argenti, quas Henricus bonae memoriae Anglorum rex praedecessor illius de thesauro suo annis singulis vobis concesserat, auctoritate apostolica vobis et per vos Cluniacensi monasterio confirmamus, et praesentis scripti pagina communimus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione [Col. 0888A] congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Observantibus autem sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tituli Sanctae Priscae.
  • Ego Imarus Tusculanus episcopus.
  • [Col. 0888B] Ego Thomas presbyter cardinalis tit. Vestinae.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Gillebertus presbyter cardinalis tit. Sancta Marci.
  • Ego Mantredus presbyter cardinalis tit. Sanctae Sabinae.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tit. Sancti Stephani in Coelio Monte.
  • Ego Aribertus presbyter cardinalis tit. Sanctae Anastasiae.
  • Ego Hugo presbyter cardinalis tit. Sancti Laurentii in Lucina.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister [Col. 0888C] indignus.
  • Ego Rodulphus diaconus cardinalis Sanctae in Sept. Sol.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sancti Angeli.
  • Ego Astoldus diaconus cardinalis Sancti Eustachii juxta templum Agrippae.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis Sanctae Mariae Novae.

Datum Laterani per manum Baronis sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, XI Kalendas Junii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XLIX. Ad Petrum Cluniacensem abbatem.—Privilegium Cluniacense. (Anno 1144, Maii 22.) [MANSI, Concil., XXI, 610.]

[Col. 0888D]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio PETRO Cluniacensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis, in perpetuum.

Religionis monasticae modernis temporibus speculum, et in Galliarum partibus documentum, beati Petri Cluniacense monasterium, ab ipso suae fundationis exordio sedi apostolicae in jus proprium est oblatum. Proinde patres nostri sanctae recordationis Joannes XI, item Joannes XIX, Agapitus II, Benedictus VI; item Benedictus VII, Leo VII et IX, Gregorius VI et VII Alexander II. Stephanus, Victor [Col. 0889A] III, Urbanus II, Paschalis II, Gelasius II, Calixtus II, Honorius II, Ecclesiae Romanae pontifices, locum ipsum singularis dilectionis ac libertatis praerogativa donarunt: et universa ei pertinentia, privilegiorum suorum sanctionibus muniverunt. Statutum est enim ut ecclesiae omnes, coemeteria, monachi, clerici, et laici universi infra terminos habitantes, qui sunt a rivo de Salnay, etc., sub apostolicae tantum sedis jure ac tuitione permaneant. Neque ipsius Cluniacensis loci presbyteri, aut etiam parochiani, ad cujuslibet, nisi Romani pontificis et Cluniacensis abbatis, cogantur ire synodum vel conventum. Sane pro abbatis, monachorum, seu clericorum infra praedictos terminos habitantium ordinatione, pro chrismatis confectione, pro sacri olei, [Col. 0889B] ecclesiarum, altarium, et coemeteriorum consecratione, Cluniacense monasterium quem maluerit antistitem convocet Cluniacenses monachos ubilibet habitantes, nulla omnino persona praeter Romanum pontificem, et legatum qui missus ad hoc fuerit, excommunicet, aut interdicat. Sane terminos immunitatis loci vestri, qui a praefato antecessore nostro Urbano papa constituti sunt, praesentis nostri decreti pagina confirmamus. Ne videlicet ullus homo cujuscunque conditionis ac potestatis, invasionem, praedam, aut rapinam facere, sive homicidium perpetrare praesumat infra ipsorum limites terminorum. Itaque, termini sacri banni sunt hi, etc. In abbatiis, quae cum suis abbatibus ordinationi Cluniacensis monasterii datae sunt, videlicet S. Martialis, etc., [Col. 0889C] sine Cluniacensis abbatis consilio abbas nullatenus eligatur. Ad haec adjicimus ut in omnibus prioratibus et cellis, quae nunc sine proprio abbate, vestro regimini subjectae sunt, nullus futuris unquam temporibus abbatem ordinare praesumat. Sed tam prioratus ipsi, et cellae, quam et caetera in quibuslibet locis omnia, quibus Cluniacensis ecclesia, Arvernensis concilii, quod per supradictum Urbanum papam celebratum est, tempore investita erat, de quibus tunc nulla quaestio mota est, tam tibi, quam successoribus tuis, in pace semper et quiete serventur. Pro altaribus, et ecclesiis, sive decimis vestris, nulli episcoporum facultas sit gravamen aliquod vobis, aut molestias irrogare; sed sicut eorum permissione quaedam [Col. 0889D] ex parte, quaedam ex integro habuistis, ita et in futurum habeatis. Ecclesiarum vestrarum decimas, quae a laicis obtinentur, si secundum Deum eorum subtrahere potestati vestrae religionis reverentia poterit, ad vestram et pauperum gubernationem vobis liceat possidere. Decimas laborum vestrorum, pro quibus tam vos quam alios monasticae religionis viros inquietare episcopi consueverunt, illorum videlicet, quos dominicaturas appellant, qui vestro sumptu a monasteriis et cellarum vestrarum clientibus excoluntur, sine omni episcoporum, et episcopalium ministrorum contradictione, deinceps quietius habeatis, qui vestra peregrinis fratribus et pauperibus erogatis. Ecclesiae omnes, quae ubilibet positae sunt, seu capellae vestrae, et coemeteria libera [Col. 0890A] sint, et omnis exactionis immunia, praeter consuetam episcopi paratam, et justitiam in presbyteros qui adversus sui ordinis dignitatem offenderint. Liceat quoque vobis, seu fratribus vestris, in ecclesiis vestris presbyteros eligere. Ita tamen, ut ab episcopis, vel ipsorum vicariis, animarum curam absque venalitate suscipiant. Quam si committere illi, quod absit! ex pravitate noluerint: tunc presbyteri ex apostolicae sedis benignitate officia celebrandi licentiam consequantur: Ecclesiarum vero seu altarium consecrationes, si dioecesani episcopi gratis noluerint exhibere, a quolibet catholico suscipiatis episcopo. Nec cellarum vestrarum ubilibet positarum fratres, pro qualibet interdictione vel excommunicatione, Divinorum officiorum suspensionem patiantur. Sed tam [Col. 0890B] monachi ipsi, quam et famuli eorum, et qui se monasticae professioni devoverunt, clausis ecclesiarum januis, non admissis dioecesanis, divinae servitutis officia celebrent, et sepulturae debita peragant. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis. In Burgundia, ecclesiam, etc.

Prohibemus autem ut infra parochias ad jus Cluniacensis monasterii pertinentes, absque Cluniacensis abbatis assensu nullus ecclesiam vel capellam [Col. 0890C] aedificare praesumat, salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hunc nostrae concessionis paginam sciens, etc.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Theodewinus Sanctae Ruffinae episcopus, subscripsi.
  • [Col. 0890D] Ego Rainerius presbyt. card. tit. Sanctae Priscae, subscripsi.
  • Ego Thomas presbyter cardin. tit. Vestinae, subscripsi.
  • Ego Gillebertus tit. S. Mariae, subscripsi.
  • Ego Maurus Tusculanus episcopus, subscr.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Rainerius presbyt. tit. S. Stephani in Coelio Monte, subscripsi.
  • Ego Manfredus presbyt. card. Sanctae Sabinae subscripsi.
  • Ego Aubertus presbyt. card. tit. S. Anastasiae, subscripsi.
  • Ego Hugo presbyt. card. tit. S. Laurentii in Lucina, subscripsi.
  • [Col. 0891A] Ego Octavianus diaconus card. subscripsi.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus, subscripsi.
  • Ego Gregorius diacon. cardin. Sancti Angeli, subscripsi.
  • Ego Astaldus diac. card. S. Eustachii, juxta templum Agapitae, subscripsi.
  • Ego Joannes diaconus card. S. Mariae Novae, subscripsi.

Datum Laterani per manum Baronis, ecclesiae subdiaconi, XI Kal. Junii, indict. VII, Incarnat. Dominicae 1144, pontificatus vero domni Lucii papae anno I.

L. Ad episcopos Galliarum.—Vetat aedificari ecclesias vel capellas in parochiis ad Cluniacense monasterium pertinentibus. (Anno 1144, Maii 22.) [Dom BOUQUET, Recueil, XV, 413.]

[Col. 0891B]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus universis episcopis per Gallias conutitutis, salutem et apostolicam benedictionem.

Juxta canonicam sanctionem omnino providendum est episcopis, ut aliae Ecclesiae antiquiores propter novas suam justitiam aut decimam non perdant, sed semper antiquiores Ecclesias persolvantur. Ideoque, quoniam religiosorum fratrum Cluniacensium necessitatibus nos convenit providere, per apostolica vobis scripta mandamus, quatenus in parochiis ad Cluniacense monasterium pertinentibus absque consensu [Col. 0891C] Cluniacensis abbatis, nullus ecclesiam vel capellam aedificari praesumat, salva in omnibus apostolicae sedis auctoritate.

Datum. . . . . XI Kalend. Junii.

LI. Privilegium pro monasterio S. Bertini Sithiensi. (Anno 1144, Maii 26.) [ Collection des Cartulaires, III, 319.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis LEONI, abbati Sancti Bertini, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Ab hoc nos, disponente Domino, in apostolicae sedis servitium promotos agnoscimus, ut ejus filiis auxilium implorantibus efficaciter subvenire, et ei [Col. 0891D] obedientes tueri ac protegere, prout Dominus dederit, debeamus. Unde oportet nos venerabilibus locis manum protectionis extendere, et servorum Dei quieti attentius providere. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et Beati Bertini monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum, concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis [Col. 0892A] vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: In episcopatu Atrebatensi, altare de Anesin, altare de Werkin, altare de Barli; in Tornacensi episcopatu, altare de Runbeke, liberum a personatu, salvis redditibus episcopalibus; in Morinensi episcopatu, altare de Vuiserna cum eadem villa, decimam in ecclesia sancti Martini, decimam apud Longuenesse, decimam apud Sanctum Michaelem, decimam apud Tilleke. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, aut quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus [Col. 0892B] omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia, et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, etc. Usque in finem, ut supra in aliis privilegiis.

Ego Lucius, catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.

Data Laterani, per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, septimo Kal. Junii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii secundi papae anno primo.

In circuitu circuli scribitur: OSTENDE NOBIS, DOMINE [Col. 0892C] MISERICORDIAM TUAM.

LII. Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. (Anno 1144. Maii 29.) [BALUZ., Miscell. ed. Luc., II, 167.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALVISO Atrebatensi episcopo salutem et apostolicam benedictionem.

Lator praesentium, sicut accepimus, juvenis est et boni testimonii et in litterarum scientia eruditus, et Atrebatensi Ecclesiae honeste deservire potest. Ideoque, quoniam cum venerabili fratre nostro Imaro Tusculano episcopo aliquandiu bene conversatus est, per praesentia scripta dilectioni tuae rogando mandamus quatenus pro beati Petri et nostra [Col. 0892D] reverentia in eadem Ecclesia praebendam ei tribuas.

Datum Laterani, IV Kalend. Junii.

LIII. Privilegium pro Farensi monasterio. (Anno 1144, Maii 30.) [PETIT, Theodori Poenit., II, p. 676.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus RISSENDI abbatissae Farensis monasterii ejusque sororibus tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod religioni et honestati convenire dignoscitur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum [Col. 0893A] impertiri suffragium. Eapropter, dilectae in Domino filiae, venerabilis fratris nostri Alberici Ostiensis episcopi precibus inclinati, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium in quo divino mancipatae estis obsequio sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque succedentibus et illibata permaneant. Concordiam autem quae inter vos et venerabilem fratrem nostrum Meldensem episcopum, ex mandato [Col. 0893B] praedecessoris nostri felicis memoriae papae Innocentii per venerabiles fratres nostros Gaufridum Catalaunensem et Hugonem Autissiodorensem episcopos rationabiliter facta est, et ab eodem praedecessore nostro confirmata, praesenti scripto firmamus, et ab utraque parte servari sancimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat jam dictum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur vestris, et eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva dioecesani episcopi canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae [Col. 0893C] constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus s.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus s.
  • [Col. 0893D] Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus s.
  • Ego Albericus Ostiensis episcopus s.
  • Ego Incarus Tusculanus episcopus s.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti s.
  • Ego Thomas presbyter card. tit. Vestinae s.
  • Ego Gilbertus presbyter card. tit. S. Marci s.
  • Ego Guido presbyter card. tituli SS. Laurentii et Damasi s.
  • Ego Bb. diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi s.
  • Ego Guiso diaconus card. SS. Cosmae et Damiani s.
  • Ego Joannes diac. card. Sancti Adriani s.
  • Ego Radulphus diacon. cardinalis Sanctae Luciae in Septo Solis s.

[Col. 0894A] Datum Laterani per manum Baronis, sactae Romanae Ecclesiae subdiaconi, III Kalend. Junii, indictione septima, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii papae secundi anno primo.

LIV. Ecclesiam S. Petri Faventinam tuendam suscipit, canonicorumque possessiones ac privilegia confirmat, petente Alberico episcopo Ostiensi. (Anno 1144, Jun. 1.) [UGHELLI, Italia sacra, II, 495.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis FAROLFO Faventinae Ecclesiae archidiacono, PETRO archipresbytero, eorumque fratribus, tam praesentibus quam futuris, in eadem Ecclesia loco [Col. 0894B] eorum substituendis in perpetuum.

Ad hoc in apostolicae dignitatis specula, Domino largiente, promoti sumus, ut Ecclesiarum utilitati, et quieti paterna sollicitudine provideamus, et suam cuique justitiam, ratam illibatamque servemus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuentes, et B. Petri ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub ejusdem apostolorum Principis, et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus. Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona inpraesentiarum, quomodolibet jure praefata Ecclesia possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione [Col. 0894C] fidelium, sive aliis rationabilibus modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus, et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: plebem S. Petri in Lacuna, cum omnibus ad ipsum pertinentibus, medietatem plebis S. Andreae in Panigale cum omnibus pertinentiis suis, ecclesiam S. Christophori martyris, dicta castrum Quartulli, ecclesiam S. Andreae in Casanaula, ecclesiam S. Mariae in Morlascho. Praeterea Arcuatum majorem, et minorem, Fermilinum majorem, et minorem cum appenditiis suis, videlicet Fabriati, Morena cum campo majore cohaerente sibi, et Taulis de Villanova, duos mansos in Licutino, quatuor in Pegalino, duos in Amerino, locum qui dicitur Gargugnanus, locum qui [Col. 0894D] dicitur Curiglianus, locum qui dicitur mons, locum qui dicitur Tillitus, duos mansos in Varano. Quidquid habetis in Fustarini, in Pigna, in Pitriolo, et in quibuscunque locis, villis vel fundis, terris vel aquis, aquarumve decursibus. Sancimus etiam vobis, vestrisque in perpetuum successoribus antiquas Ecclesiae vestrae consuetudines, honores, dignitates in decimis, primitiis, testamentis, oblationibus tam vivorum quam mortuorum, antiquitus consuetis plebium episcopatus vestri, processionibus et pensionibus, omnibusque per solutionibus, praebendis sive redditibus, quemadmodum vos, aut praedecessores vestri, ex antiquo vestrae Ecclesiae usu habuistis, tenuistis, et possedistis, a die obitus bon mem. Pauli ejusdem Ecclesiae venerabilis episcopi usque [Col. 0895A] ad tempus Jacobi successoris ejus. Oleum autem infirmorum, et eorumdem unctiones, de tota plebe vestra, soli Ecclesiae vestrae, ejusque sacerdotibus in perpetuum, apostolicae sedis auctoritate firmamus. Et ut nullus capellanorum apud se retineat, vel in eo sine matricis Ecclesiae licentia operetur sub eorum officii interminatione, ac excommunicatione praecipimus. Archidiaconum quoque, et archipresbyterum semper in Ecclesia vestra per canonicam constitutionem habendos praecipimus. Quibus nimirum quidquid eis sacrorum canonum auctoritate conceditur, praesentis privilegii auctoritate firmamus. Sane charitative illa ciborum beneficia, quae a monasteriis S. Mariae foris portam, et S. Hippolyti, sive quae in nativitate et resurrectione Domini, [Col. 0895B] annis singulis ab episcopo vestro recipere consuevistis, sive in dictis monasteriis consuetas processiones feceritis, sive ipsas casu excusabili prohibente subtraxeritis, vobis vestrisque posteris, rata sancimus, et illibata servari. Hoc etiam Ecclesiae vestrae perpetuis temporibus ratum et inconvulsum manere decernimus, ut de universis ecclesiasticis negotiis, sive contractibus, quae ad dioecesim Faventini episcopatus pertinere noscuntur, formandi, aut reformandi, judicandi seu disponendi, sine consilio et assensu vestro, vestrorumque successorum, nullus omnino habeat facultatem. Sepulturam quoque eidem Ecclesiae omnino liberam esse concedimus, et eorum corpora, qui se in illis sepeliri deliberaverint, vel eorum, qui per consuetam [Col. 0895C] parentelae, aut cognationis sepulturam ad coemeterium vestrum pertinere noscuntur, sine licentia vestra, nullus recipere praesumat, nisi forte adhuc viventes, quodlibet propositum religionis assumpserint. Quae si quis ausu temerario recipere, vel sepulturae tradere praesumpserit, sive clericus sit, sive laicus, usque ad condignam satisfactionem ecclesiasticae vindictae subjaceat. Ad haec adjicientes statuimus, ut sine vestro, aut successorum vestrorum assensu, nulla nova ecclesia, vel oratorium infra Faventini episcopatus terminos construatur vel consecretur. Quae si secus constructa, vel consecrata fuerint, in ipsis auctoritate apostolica divina prohibeatis officia celebrari. Apostolica nihilominus auctoritate interdicimus, ut nullus de episcopatu vestro, [Col. 0895D] quem canonice interdixeritis, aut excommunicaveritis, occasione alicujus privilegii, sive auctoritatis vobis resistere, aut contradicere praesumat, sed mandato vestro sine contradictione obediat. In communi etiam vestrae civitatis interdicto, nulli Ecclesiae, quae interdicta fuerit, officium manifeste liceat celebrare. Nulli quoque archiepiscopo, vel episcopo liceat aliquem matricis Ecclesiae clericum officio, seu beneficio sine canonico judicio spoliare. Illud quoque praesenti decreto duximus adnectendum, ut tam ecclesiasticis quam saecularibus, tam in communibus quam in privatis, vos vestrique successores ab omni tributaria exactione immunitatem omnimodam habeatis. Decernimus ergo ut [Col. 0896A] nulli omnino hominum, etc. Si qua igitur, etc. Universi autem, etc. Amen.

Datum Lateran., Kal. Junii, anno I.

LIV bis. Privilegia monasterii Trenorciensis confirmat. (Anno 1144, Jun. 7.) [JUENIN, Hist. de l'abbaye royale de Tournus, Preuves, p. 147.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo PETRO Trenorcienci abbati, ejusque successoribus regulariter promovendis, in perpetuum.

Justis votis assensum praebere, justisque petitionibus aures accommodare nos convenit, qui licet indigni justitiae praecones, in excelsa apostolorum Petri et Pauli specula positi, Domino disponente, [Col. 0896B] conspicimur. Propterea petitionibus tuis clementius annuentes, Trenorciensi coenobio cui, Deo auctore, praesides, ad exemplar praedecessorum nostrorum felicis memoriae Paschalis, Calixti et Innocentii II, Romanorum pontificum, praesidium apostolicae protectionis impendimus, et loca illa quae vel antecessorum tuorum, vestrae strenuitatis industria, aut rationabiliter acquisivit, aut legitime recuperavit, vel antiquorum principum seu episcoporum liberalitate eidem coenobio concessa sunt, praesentis decreti pagina vobis vestrisque successoribus confirmamus. In episcopatu videlicet Claramontensi monasterium Sancti Porciani, cum ecclesiis de Besson, de Quintiniaco, de Polines, de Celsiaco, de Travallio, de Fellinia, de Monte-Aureo, de Sustris, de Charel, de [Col. 0896C] Liriniaco, de Martiliaco, de Monfanc, de Boiaco, de Barbariaco, de Vernei, de Villena, de Lupiaco, de Paredo, de Brialis, de Varinnas, de Voroz, de S. Lupo; ecclesias de Besiaco, de Nuilliaco, de Capelz, de Branciaco, de Floriaco cum capella de Cavarocca; ecclesiam de Salviliis, de Libiaco; ecclesiam S. Nicolai, et ecclesiam de Vernolio. In Cabilonensi, Pristiacum, Aguliacum, ecclesiam de Baldreas, ecclesiam Sancti Andreae, Lambras, Manciacum; ecclesiam de villa Ginniaco, de Ver; ecclesiam Sancti Martini de Griviliaco, de Cusiriaco. In Lugdunensi, ecclesiam S. Andreae de Baljiaco, Vasliacum, Briennam, Juvenciacum; ecclesiam sancti Jacobi de Grassiaco, Sancti Benigni; ecclesiam de Cabrosio, [Col. 0896D] ecclesiam de Cavannis, Bisiacum, ecclesiam Sanctae Mariae de Soliniaco, S. Martini de Butella, ecclesiam Sancti Andreae, quae vulgo vocatur Pannos, ecclesiam de monte Raculfo, ecclesiam de Sasiriaco, ecclesiam de Peroniaco: capellam de Castro Corgenon: ecclesiam S. Lidii, quae vulgo vocatur Olivae: Lovincum, Silviniacum. In Matisconensi, Ulchistriacum, Villare, Plotas, Belniacum, ecclesiam de Li. Douziacum, cellam Sancti Romani, S. Mauritii, S. Symphoriani, S. Mariae de Capella Reverias, S. Petri de Romaniscas: ecclesiam de Aziaco, de Fisiaco, S. Juliani de Lonciaco, S. Vitalis de Lenna. In Bituricensi, ecclesiam de Saciaco. In Augustodunensi, ecclesiam de Pariniaco cum capella, ecclesiam de Petraficta, cum capella S. Justi. In Nannetensi, monasterium [Col. 0897A] S. Philiberti, ecclesiam S. Vitalis de Raas, ecclesiam de Machicol, S. Martini de Paciaco, Sancti Liucinii, ecclesiam de Limoziveria, S. Columbari, ecclesias de Corcoiaco, ecclesias de Mores mansiones, de Legiaco, de Tolvei, ecclesias de Monasteriis. In Pictaviensi Herum insulam, ecclesias de Bellovidere cum coemeterio: cellam Sanctae Mariae Lauduni ecclesiam Sancti Nicolai, S. Petri, ecclesias de Basilicis, Sanctae Crucis, ecclesias de Berniziaco, de Aziaco, Maciacum, Taziacum, ecclesiam de Madernas, ecclesias de Bernazai, de monte S. Leodegarii, de Estivalibus. In Turonensi, Pontiacum Verniolum, Corcoriacum. In Andegavensi, cellam Cunaldi cum appendiciis, ecclesias de Doadicastri, Sancti Dionysii, Sancti Petri, S. Joannis, S. Leodegarii, [Col. 0897B] ecclesiam S. Laurentii, villam Landrum, Terenciacum, ecclesias de Varinas, S. Mariae de Tanays cum capella. In Genevensi, ecclesiam de Perois. In Aniciensi, monasterium Sancti Philiberti, ecclesiam Sancti Petri de Salitas, S. Felicis de Laudons, S. Mariae Pratalias, S. Martini Cocornensis; capellam S. Philiberti, S. Cyrici, S. Mauritii Amblavensis, S. Vincentii, capellam in Castro Syroi, Sanctae Mariae de Basac, capellam de Castro Rocos, S. Juliani Caspiniaci, capellam de Castro Mercolio, ecclesiam S. Quintini. In Diensi, ecclesiam de Castro Grainan, S. Vincentii, S. Romani, ecclesiam de Torrites. In Tricastrinensi, ecclesiam de Valle nymphis, S. Martini, S. Mariae, S. Petri, S. Romani, capellam S. Michaelis de Gaba, ecclesiam [Col. 0897C] de Eleemosyna, Sanctae Mariae de Grainan. In Aurasicensi, ecclesiam de Dosera, Sanctae Mariae, S. Benedicti, S. Christophori, S. Saturnini. In Vasionensi, ecclesiam S. Germani, S. Petri de Falco, Sanctae Mariae de Purpureas. In Viennensi, cellam Sanctae Agnetis de Mota, S. Martini de Aziaco cum coemeterio, S. Verani de Rivas, ecclesiam de Fai, S. Joannis de Castro Miron, ecclesiam de Villanova, capellam S. Michaelis de Albon, ecclesiam S. Saturnini cum parochia, cellam S. Philiberti de Minniaco, ecclesiam Sancti Romani, S. Andreae, ecclesiam S. Ferreoli. In episcopatu Bisuntino, S. Cornelii, S. Desiderii, ecclesiam de Azzon. Quaecunque praeterea in futurum, largiente Deo, juste poteritis [Col. 0897D] adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Ad haec adjicimus ut idem locus, in quo beati Valeriani martyris et Sancti Philiberti confessoris corpora requiescunt, ab omni jugo saecularis potestatis liber in perpetuum conservetur. Nec episcopo liceat cujuscunque dioecesis eumdem locum excommunicationis vel absolutionis, vel cujuslibet dispositionis occasionibus perturbare, aut cruces, seu quaslibet exactiones [Col. 0898A] novas, burgo et caeteris monasterii possessionibus irrogare. Missas quoque in eodem monasterio publicas celebrari, vel stationem ab episcopo praeter abbatis et fratrum voluntatem fieri prohibemus. Caetera etiam quae per reverendae memoriae Joannis, et supradictorum Romanorum pontificum privilegia confirmata sunt, confirmemus. Praeterea pro reverentia beatae Mariae semper Virginis cujus nomine locus vester insignis est, in Annuntiatione Domini Salvatoris nostri, hymnum Angelicum inter missarum solemnia, abbati vel fratribus pronuntiare concedimus. Obeunte te nunc ejusdem loci abbate, et tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet et subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum [Col. 0898B] pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti Regulam elegerint, ab apostolicae sedis episcopo, vel ejus legato propter difficultatem itineris, consecrandum. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae [Col. 0898C] actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen. amen.

In symbolo: OSTENDE NOBIS, DOMINE, MISERICORDIAM TUAM Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus. Ego Petrus Albanensis episcopus. Ego Thomas presb. cardin. tit. Vestinae. Ego Guido presb. card. tit. Sanctorum Laurentii et Damasi. Ego Gregorius diac. card. SS. Sergii et Bacchi. Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani. Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu. Ego Joannes diac. card. S. Mariae Novae.

Datum Ceperani per manum Baronis, sanctae Romanae [Col. 0898D] Ecclesiae subdiaconi, VII Idus Junii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144; pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

LV. Gregorio episcopo Bergomati mandat ut episcopatus sui sacerdotes impellat ad fidelitatem ecclesiis S. Vincentii et S. Alexandri faciendam. (Anno 1144, Jun. 16.) [LUPI, Cod. dipl. Bergom., II, 1053.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G[REGORIO] Bergamensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Quid de fidelitatibus faciendis a sacerdotibus tui episcopatus ecclesiis Sancti Vincentii et Sancti Alexandri a praedecessore nostro bonae memoriae [Col. 0899A] papa Innocentio statutum sit, et a nobis postea confirmatum, fraternitatem tuam nosse credimus. Unde per praesentia tibi scripta mandamus quatenus sacerdotes illos qui post eamdem constitutionem ordinati sunt, utrisque ecclesiis fidelitatem facere districtae commoneas. Quod si contradictores exstiterint canonica eos censura coerceas.

Dat. Ceperani, XVI Kal. Julii.

LVI. Ad Atrebatensem et Camerac. episcopos.—Ut causam matrimonialem cognoscant, et incursam ea de causa excommunicationem relaxent. (Anno 1144, Jun. 16.) [MANSI, Concil., XXI, 618.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus [Col. 0899B] fratribus ALVISO Atrebatensi, et NICOLAO Cameracensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Nobilis vir Ebrardus de Britolio per nos ab Hierosolymis rediens significavit nobis quod quamdam suam consanguineam, filiam videlicet Thomae de Marna, contra prohibitionem episcopi, et Ecclesiae Belvacensis sibi copulare praesumpserit, qua praesumptione et ipse ab eodem episcopo est excommunicationis vinculo innodatus, et terra sua divinis officiis interdicta. Tandem vero et illam dimisit, et aliam, sicut asserit, sibi legitimo matrimonio copulavit. Ad cujus rei assertionem in praedecessoris nostri felicis memoriae, et nostra etiam praesentia, cum Hierosolymam tenderet, testes producere [Col. 0899C] paratus fuit; quos idem praedecessor noster in alterius partis absentia recipere noluit, sed causam ipsam vestrae discretioni cognoscendam et terminandam commisit. Cujus nos vestigiis inhaerentes per apostolica scripta vobis mandamus, quatenus infra quadraginta dies postquam praesentia scripta susceperitis, tam ipsum quam eamdem mulierem, videlicet filiam Thomae, ante vestram praesentiam evocetis, et causam ipsam hinc inde studiosius inquiratis. Si vero consanguinitas inter ipsos per idoneos testes probata fuerit, et ipsum contra prohibitionem episcopi, et ecclesiae Belvacensis eam duxisse, et propter hoc terram suam interdictam et excommunicatam fuisse constiterit, ipsum ab ejusdem [Col. 0899D] mulieris querimonia omnino absolvatis, et matrimonium, quod cum altera contraxit, propter hoc de caetero nullatenus impediatis. Verum si quis ex vobis necessitate qualibet emergente interesse non poterit, alter, adscitis secum discretis et sapientibus viris, nihilominus causam audiat et supradicto modo diffiniat.

Datum XVI Kal. Julii.

LVII. Ad Atrebatensem et Morinensem episcopos.—Ut damna illata Walthero de Werdone dum Hierosolymam profectus erat, reparari curent. (Anno 1144, Jun. 17.) [MANSI, Concil., XXI, 617.]

LUCIUS episcopus servus servorum Dei, venerabili [Col. 0900A] fratri ALVISO Atrebatensi, et MILONI Moriensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem.

Nobilis vir Walterius de Werdone per nos ab Hierosolymis rediens questus est quod parochiani vestri, postquam Hierosolymitanum iter incepit, terram suam depraedati sunt, et plurima damna sibi intulerunt. Ideoque, quoniam possessiones et bona eorum qui devotionis intuitu Hierosolymam proficiscuntur sub sanctae Dei Ecclesiae protectione consistunt, per apostolica vobis scripta mandamus, quatenus eosdem parochianos vestros de quibus nobis conquestus fuerat, studiosius moneatis, ut damna postmodum sibi illata cum integritate restituant; quod si comtemptores exstiterint, canonica eos censura coerceatis.

[Col. 0900B] Datum Ceperani, XV Kal. Julii.

LVIII. Privilegium pro monasterio S. Mariae de Fontevivo. (Ann. 1144, Jun. 28.) [AFFO, Storia di Parma, II, p. 357.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis VIVIANO abbati de Fontevivo ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eos et a pravorum hominum nequitia tueamur et [Col. 0900C] apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et B. Dei genitricis semperque virginis Mariae monasterium de Vivofonte quod in Parmensi episcopatu situm est, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteris adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis visa sunt exprimenda vocabulis: Ex dono videlicet [Col. 0900D] venerabilis fratris nostri Lanfranci Parmensis episcopi ecclesiam Sanctae Mariae de Vivofonte cum omnibus pertinentiis suis, et cum decimis ejusdem loci a praefato episcopo assensu canonicorum suorum vobis pro sua devotione concessis, et cum terris sive possessionibus a laicis monasterio vestro juste collatis. Quia vero communem vitam agentes de aliorum eleemosynis et beneficentia convenit sustentari, sancimus ut de laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus a vobis decimas exigere audeat. Prohibemus autem ut sicut a venerabili praefato fratre nostro Parmensi episcopo rationabili providentia statutum est ex fluvio Tari usque ad rivum [Col. 0901A] Batibovis, et rivi Scamni strata usque ad finem Cornaleti et Maressii nulla ecclesia noviter construatur, nulla saecularis habitatio prorsus aedificetur. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, universe seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque [Col. 0901B] se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus ss.
  • Ego Rainerius presb. cardinalis tituli Sanctae Priscae ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • [Col. 0901C] Ego Thomas presbyt. cardinalis tit. Vestinae ss.
  • Ego Petrus diaconus card. S. Mathiae in Porticu ss.
  • Ego Hugo presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Aribertus presb. card. tituli Sanctae Anastasiae ss.
  • Ego Julius presbyt. cardinalis tit. S. Marcelli ss.
  • Ego Ubaldus presb. card. S. Crucis ss.

Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, IV Kalendas Julii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

LIX. Ad clerum et populum Ravennatem. (Anno 1144, Jul. 6.) [RUBEI, Hist. Ravenn., p. 329.]

[Col. 0901D]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis clero et populo Ravennati salutem et apostolicam benedictionem.

Universitati vestrae notum fieri volumus, venerabilem fratrem nostrum M. canonice et concorditer vobis electum debita benignitate suscepimus, ipsumque Spiritus sancti gratia invocata, vobis in archiepiscopum, manibus propriis tanquam B. Petri manibus consecravimus. Eumdem itaque cum gratia sedis apostolicae et litterarum nostrarum prosecutione, ad sedem propriam remittentes, per apostolica vobis scripta mandamus, ut ipsum benigne recipiatis, [Col. 0902A] affectione praecipua diligatis et honoretis, eique tanquam proprio pastori, et animarum vestrarum episcopo, obedientiam ac reverentiam humiliter exhibeatis. Ad recuperanda quoque possessiones et bona Ravennatis Ecclesiae matris vestrae, et habita retinenda, tanquam boni filii opem ei et consilium praebeatis. Nos autem ipsum pro scientia et honestate sua, et Ravennatem ecclesiam, tanquam specialem sedis apostolicae filiam, secundum Deum diligere et honorare volumus, et suam ei justitiam conservare. Inde est quod venerabili fratri nostro A. Placentino episcopo, per apostolica scripta mandamus, ut juxta tenorem privilegiorum Ravennatis Ecclesiae, et antiquam consuetudinem debitam ei et Ecclesiae Ravennati obedientiam ac reverentiam exhibeat.

[Col. 0902B] Dat. Lat., II Non. Julii.

LX. Heinricum Olomucensem episcopum propter quaedam ecclesiastica negotia Romam evocat. (Anno 1144, Julii 10.) [BOCZEK, Cod. diplom. Morav., I, 320.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HEINRICO Olomucensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitatis tuae litteras debita benignitate suscepimus, et super hoc, quod ex ipsarum inspectione, de nostra promotione te laetari intelleximus, gratum habemus, licet ipsa promotio et officii dignitas nullam nobis quietem vel mentis tranquillitatem conferat, [Col. 0902C] imo curas et sollicitudines, labores quoque et tribulationes nobis quandoque augeat. Nos quidem personam tuam ante hoc officium sincero affectu dileximus, et nunc affectuosius diligere volumus, et in quibus secundum Deum possumus honorare. Tua igitur interest in his quae ad officium tuum pertinent ita temetipsum laudabiliter exercere, et ad honorem et exaltationem matris tuae sanctae Romanae Ecclesiae studiose intendere, ut Deus exinde honoretur, et eadem Romana Ecclesia de tua devotione laetetur. Praeterea quoniam in quibusdam negotiis ecclesiasticis tuae discretionis opus habemus consilio, per praesentia tibi scripta mandamus, ut praesentiam tuam quam citius nobis exhibeat.

[Col. 0902D] Datum Laterani, VI Idus Julii.

LXI. Ad Othonem Lucensem episcopum, et G. diaconum cardinalem. (Anno 1144, Jul. 10.) [BALUZE, Miscell. ed. Luc., IV, 593.]

Lucius episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus O. Lucano episcopo et G. diacono cardinali sanctae Romanae Ecclesiae salutem et apostolicam benedictionem.

Prior Sancti Angeli in Folo ad nostram praesentiam veniens nudis verbis se excusavit, quod super ecclesia Sancti Salvatoris nullam injuriam fratribus nostris S. Fridiani intulerat. Nos autem pluribus et diversis negotiis praepediti, cum in causa ipsa attentas [Col. 0903A] diligentias adhibere non possemus, viva voce per obedientiam sibi praecipimus, ut quod praedecessores nostri bonae memoriae Innocent., Coelest. exinde praeceperant, et quod ipse in manu dilecti filii nostri firmavit G. presbyteri cardinalis Sanctorum Laurentii et Damasi sacramento, tam ipse quam fratres sui irrefragabiliter observarent. Vobis vero per apostolicae benedictiones scripturam mandamus, ut eos qui super eamdem S. Salvatoris ecclesiam lapides projecere, vel assultum in ea facere, donec de tanto sacrilegio satisfaciant, pro excommunicatis habeatis. Si vero praefatus prior vel fratres sui sive parochiani super eamdem S. Salvatoris ecclesiam, fratres S. Fridiani infestare praesumpserint, in ipsa S. Angeli ecclesia divina prohibemus [Col. 0903B] officia celebrari.

Data Laterani, VI Idus Julii.

LXII. Heinricum Olomucensem episcopum iterato Romam evocat. (Anno 1144, Aug. 20.) [BOCZEK, Cod. diplom. Morav., I, 231.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HEINRICO Olomucensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Fraternitatis tuae litteras debita benignitate suscepimus, et quae in eis continebantur, diligenter attendimus. Unde quemadmodum per alia tibi scripta mandavimus, iterato mandamus, ut quam citius poteris, [Col. 0903C] praesentiam tuam nobis exhibeas. Et tunc tam de his quae nobis significasti, quam de aliis, de quibus lecum loqui volumus, per te veritate plenius cognita, quod statuendum fuerit, auctore Domino, statuemus.

Datum Romae, XIII Kal. Septembris.

LXIII. Privilegium pro ecclesia S. Sepulcri Hierosolymitana. (Anno 1144, Sept. 14.) [ROZIÈRE, Cartulaire du Saint-Sépulcre, p. 33.]

LUCIUS, episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis PETRO priori et ejus fratribus in Ecclesia Sancti Sepulcri regularem vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Si mansuetudo et liberalitas sanctae Romanae Ecclesiae [Col. 0903D] universis Christianis debet opportuna solatia ministrare, multo magis his, qui religiosam vitam ducunt, et omnipotenti Domino familiarius adhaerere videntur, id ipsum convenit propensius impertiri. Quia ergo, dilecti in Domino filii, juxta regulam Beati Augustini vivere decrevistis, et in loco, ubi steterunt pedes Domini, adorantes, apud gloriosum sepulcrum ejus, in quo triduo corporaliter requievit, et alia sacratissima loca, in quibus Redemptor mundi pro salute nostra vincula, flagella, crucis ignominiam, vulnera mortemque sustinuit, regulariter militatis, majori vos benevolentia et gratia dignos esse censemus, et paternis vos affectibus volumus confovere. Vestris igitur postulationibus debita [Col. 0904A] benignitate accommodantes assensum, sacrosanctam Ecclesiam Sancti Sepulcri, in qua, divinis obsequiis insistentes, passionem Dominicam et victorio[si]ssime crucis triumphum assidue oculata fide recolitis, necnon etiam personas vestras sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti paginam communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum canonice possidet, quaecunque etiam ab egregiae memoriae viris, duce videlicet Godofrido et utroque Balduino atque Fulcone regibus, Arnulpho quoque et aliis patriarchis, eidem loco justa collata sunt, aut in posterum a patriarchis vel aliis Dei fidelibus rationabiliter conferuntur, firma vobis et illibata permaneant. In quibus [Col. 0904B] haec propriis duximus exprimenda vocabulis: videlicet medietatem cunctarum oblationum, quae ad sepulcrum Domini offeruntur; oblationes quoque Crucis, nisi in sola die sancti parasceve, aut si patriarcha eam secum detulerit pro aliqua necessitate; decimas Hierosolymitanae civitatis et locorum adjacentium, exceptis decimis fundae, et dimidiam partem beneficii a rege pro cambio episcopatus Bethlehemitici tradito, quemadmodum omnia in bonae memoriae Arnulfi patriarchae concessionis et confirmationis pagina distinguuntur; ex ipsius etiam patriarchae concessione ecclesiam Sancti Petri in Joppem cum honoris et dignitatis suae integritate. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones [Col. 0904C] auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva reverentia et a[u]ctoritate sanctae Romanae Ecclesiae et patriarchali dignitate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena [Col. 0904D] fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae [actionis] percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. [Amen.]

  • Ego Lucius, catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi.
  • Ego Conradus, Sabi[n]ensis episcopus subscripsi.
  • Ego Teodovinus, Sanctae Rufinae episcopus, subscripsi.
  • Ego Petrus, Albanensis episcopus, subscripsi.
  • Ego Gregorius, presbyter cardinalis tituli Calixti, subscripsi.
  • [Col. 0905A] Ego Guido, presbyter cardinalis tituli Sanctorum Laurentii et Damasi, subscripsi.
  • Ego Aribertus, presbyter cardinalis tituli Sanctae Anastasiae, subscripsi.
  • Ego Julius, presbyter cardinalis tituli Sancti Marcelli, subscripsi.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi, subscripsi.
  • Ego Guido, diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani, subscripsi.
  • Ego Octavianus, diaconus cardinalis Sancti Nicolai in carcere Tulliano, subscripsi.
  • Ego Gregorius, diaconus cardinalis Sancti Angeli, subscripsi.
  • Ego Astaldus, diaconus cardinalis Sancti Eustachii [Col. 0905B] juxta templum Agrippae, subscripsi.
  • Ego Berardus, diaconus cardinalis sanctae Romanae Ecclesiae, subscripsi.

Data Romae, per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, XVIII Kalendas Octobris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii papae II anno primo.

LXIV. Ad Petrum Cluniacensem abbatem.—De sua aegritudine, et tregua cum rege Siciliae inita. (Anno 1144, Sept. 22.) [MANSI, Concil., XXI, 608.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Cluniacensi abbati, salutem et apostolicam [Col. 0905C] benedictionem.

Dilectionis tuae litteras debitas benignitate suscepimus, et petitiones tuas, quae nobis et fratribus nostris rationabiles visae sunt, libenter admisimus. De statu vero nostro te sollicitum cognoscentes, scire te volumus quia omnipotens Dominus sua nos gratia visitavit, castigans castigavit, sed morti non tradidit. Per ipsius misericordiam convalescimus, et pristinam sanitatem in brevi nos recepturos speramus. Ad colloquium regis Siciliae condescendimus; et quia ad honorem Dei et Ecclesiae suae firmam pacem cum eo facere non potuimus, instanti tamen ipsius violentia nos cogente, treguam cum eo composuimus. Placet autem nobis ut, sicut litteris tuis significasti, tredecim de fratribus tuis, quam citius [Col. 0905D] poteris ad nos transmittas: quia nos, Domino auxiliante, eos honeste recipere, et ad honorem Dei et Cluniacensis Ecclesiae collocare curabimus. Sanctam congregationem vestram pro nobis orantem gratia divina custodiat, et ab omnibus peccatis absolvat.

Datum Laterani, decimo Kalendas Octobris.

LXV. Monasterii S. Mariae Ebroniensis protectionem suscipit possessionesque ac privilegia confirmat, petente Hugone archiepiscopo Turonensi. (Anno 1144, Nov. 4.) [ Institut des provinces de France, 2 o série, instrumenta, tom. I, p. LXXIX. 1 o chartulario Ebroniensi.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0906A] filiis GAUFRIDO abbati Ebroniensis monasterii, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum.

Desiderium quod a religiosis ad religionis propositum animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Hugonis Turonensis archiepiscopi metropolitani vestri, religiosorum quoque virorum Garnerii abbatis et fratrum Majoris Monasterii precibus inclinati, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et Beatae Dei genitricis semperque virginis Mariae Ebroniensem Ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione [Col. 0906B] suscepimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum oblatione, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam Sancti Martini in Ebroniensi burgo sitam, cum omnibus suis pertinentiis; ecclesiam Sancti Vigoris de Nigello; ecclesiam Sancti Martini de Monte-Securo; ecclesiam Sancti Georgii de Gesna; ecclesiam Sancti Petri de Chaalon; ecclesiam de Basogia de Monte-Pinsonis; ecclesiam Sanctae Mariae de Bedisco; ecclesiam [Col. 0906C] Sancti Gervasii de Campo Genestoso; ecclesiam Sancti Nicolai de Trahant; ecclesiam Sancti Petri de Isiaco, ecclesiam Sancti Martini de Castris; ecclesiam Sancti Martini de Curis; ecclesiam Sancti Martini de Lunayo; ecclesiam Sancti Dionysii de Orcis; ecclesiam Sanctae Susannae. In supradictis vero ecclesiis, consuetudines quae circades vocantur, et de synodis episcopalem partem a Cenomanensibus episcopis vobis canonice concessas. Coenobium ipsum cum adjacenti burgo; ecclesiam Sancti Martini de Campis in eodem burgo sitam; ecclesiam Sancti Petri de Tortiaco; ecclesiam Sancti Leodegarii de Vivariis; ecclesiam Sancti Petri de Vulteriaco; ecclesiam Sancti Cenerati, ecclesiam de Campo-Aionis; capellam [Col. 0906D] de Tilliaco; ecclesiam Sancti Supitii de Vegia; ecclesiam Sancti Leodegarii; ecclesiam Sancti Xisti de Capella; ecclesiam Sancti Gervasii de Breiaco; ecclesiam Sancti Paduini de Campis; ecclesiam Sanctae Gemmae; ecclesiam Sancti Martini de Araone; ecclesiam Sancti Frontonis de Mezengiaco; ecclesiam Sancti Christophori; ecclesiam Sanctae Mariae de Cambiaco; ecclesiam Sancti Petri in eadem villa sitam; ecclesiam sancti Germani de Hatevella; capellam Sancti Audoeni; capellam Sancti Treicii; capellam Sancti Giraldi; capellam Sanctae Mariae de Barben; ecclesiam Sancti Cypriani de Baconeria; ecclesiam de Andoliaco; ecclesiam de Intramis: ecclesiam de Ruilliaco; ecclesiam de Frumenteriis; ecclesiam Sancti Martini de Agniculo; ecclesiam [Col. 0907A] Sancti Martini de Bosco; ecclesiam Sancti Symphoriani de Martigniaco; Capellam Sancti Martini de Cadurcis; capellam sancti Vigoris de Mengniaco; ecclesiam de duabus Avallis; ecclesiam S. Audoeni; ecclesiam Sanctae Mariae de capella; capellam Sanctae Mariae de Lynceio; ecclesiam Sanctae Mariae de Chimiriaco ( alias Chimeriaco); ecclesiam de Moolayo; ecclesiam Sancti Petri de Chama; ecclesiam Sancti Stephani de Thorigniaco. Jus vestrum in ecclesia de Nova Villula, decimae quas habetis in parochia de Pareneio; in parochia de Ameneio, in parochia de Tanneia; in parochia de Courcite; in parochia de Parennis; in parochia de Cigneio; in parochia Sancti Joannis super Arvam, capellam Sanctae Mariae in Campo Divino.

[Col. 0907B] Sanximus etiam ut presbyteri qui parochialibus vestris ecclesiis deserviunt, juxta decretum praedecessoris nostri bonae memoriae Urbani papae de cura plebis, episcopo rationem reddant, vobis autem pro rebus temporalibus debitam subjectionem exhibeant.

Porro, quoniam in damnum antiquarum ecclesiarum novae ecclesiae vel capellae non debent construi, prohibemus ut nullus intra parochias vestras novam ecclesiam vel capellam aedificare praesumat.

Pravam vero illam consuetudinem ex qua archidiaconi vel clerici in substitutione abbatis vestri monasterii centum solidos a vobis exigunt, omnimodis abolemus, et ne quis eos de caetero dare vel exigere audeat, auctoritate apostolica prohibemus. [Col. 0907C] Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur; sed liceat vobis communi consilio, vel partis consilii sanioris secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam absque ullius contradictione abbatem eligere.

Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva apostolicae sedis auctoritate, et [Col. 0907D] dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire temere tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen.

[Col. 0908A] Datum Lat. per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, II Nonas Novembris, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II, papae anno I.

LXVI. Bulla pro confirmatione monasterii S. Mariae Roggenburgensis. (Anno 1144, Nov. 7.) [HUGO Annal. Praem., II, 435.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GERUNGO praeposito de Roggenburg, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

[Col. 0908B] Apostolici moderaminis culmine convenit religiosos diligere, et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut, qui ad Ecclesiarum regimen assumpti fuimus, eas a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilium fratrum nostrorum, Gualteri Augustensis et Conradi Curiensis episcoporum precibus inclinati, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et beatae Dei genitricis semperque virginis Mariae et Sancti Augustini Ecclesiam in Roggenburg, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti patrocinio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, et quaecunque [Col. 0908C] bona inpraesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Adjicimus etiam ut ordo canonicus qui, secundum B. Augustini regulam in eodem loco, et institutionem Praemonstratensium noscitur institutus, ibidem perpetuo teneatur. Nec alicui fratrum liceat post factam ibi professionem, absque praelati sui licentia de claustro discedere; discedentem vero nullus episcoporum vel abbatum suscipere audeat, vel retinere. Sane de laboribus, quos propriis manibus sumptibusque colligitis, sive etiam [Col. 0908D] de nutrimentis animalium vestrorum, nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Obeunte vero te, nunc ejusdem loci praeposito, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres, aut fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Augustini regulam sibi providerint eligendum. Liceat autem vobis in parochialibus Ecclesiis, quas tenetis, de fratribus vestris, sive de aliis, sacerdotes constituere, quibus, si idonei fuerint, episcopi parochiae curam consensu vestro committant, ut ejusmodi sacerdotes de plebis quidem cura episcopo rationem reddant, vobis autem pro temporalibus debitam subjectionem exhibeant. Ad indicium autem, quod idem locus, praefato fratre nostro Conrado [Col. 0909A] episcopo et fratribus ejus Sigefredo scilicet et Bertholdo, beato Petro oblatus sit, et sub ipsius protectione consistat, bisantium aureum nobis nostrisque successoribus annualiter persolvet. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conterventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura, salva apostolicae sedis auctoritate, et dioecesani episcopi canonica reverentia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, [Col. 0909B] si satisfactione congrua non emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus subscripsi.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis subscripsi.
  • [Col. 0909C] Ego Theodoguidus Sylvae candidae episcopus subscripsi.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus subscripsi.

Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, VII Idus Novembris, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero Lucii II papae anno primo.

LXVII. Monasterium Stabulense sub sua protectione suscipit, firmatque ejus privilegia. (Anno 1144, Nov. 10.) [MARTENE, Ampl. Collect., II, 121.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis [Col. 0909D] filiis WIBALDO Stabulensi abbati, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum. Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere, et eorum loca pia protectione munire, etc., ut in privilegio Coelestini secundi papae sub num. 21 hujus voluminis col. 785.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis titulo Calixti.
  • Ego Giselbertus presbyter cardinalis titulo Sancti Marci.
  • [Col. 0910A] Ego Ubaldus presbyter cardinalis titulo Sanctae Crucis.
  • Ego Hugo sanctae Romanae Ecclesiae presbyter titulo Sancti Laurentii in Lucina.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani.
  • Ego Octavianus diaconus cardinalis Sancti Nicolai in Carcere Tulliano.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris minister indignus.
  • Ego Petrus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis Sancti Angeli.
  • [Col. 0910B] Ego Johannes diaconus cardinalis Sanctae Mariae-Novae.
  • Ego Gerardus diaconus cardinalis sanctae Romanae Ecclesiae.

Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, IV Idus Novembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii secundi papae anno primo.

LXVIII. Ad S. Bernardum Claraeval. abbatem.—Ut moneat Nivernensem comitem ne quid praeter fas a Vizeliacensibus exigat. (Anno 1144, Nov. 19.) [MANSI, Concil., XXI, 614.]

[Col. 0910C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio BERNARDO Claraevallensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.

Dilectionem tuam ignorare non credimus, quod Vizeliacense monasterium B. Petri juris existit, et ad ejus proprietatem et defensionem specialiter pertinet. Nunc autem, sicut accepimus, G. Nivernensis comes contra justitiam, et sedis apostolicae auctoritatem a dilecto filio Pontio ipsius loci abbate violenter exigit ut de qualibet querimonia in persona sua cum hominibus suis in curia sua respondeat. [Col. 0910D] Quod quidem nec ipse abbas, nec praedecessores sui hactenus fecisse noscuntur. Ideoque per apostolica tibi scripta mandamus, quatenus eumdem comitem ex nostra parte diligenter commoneas, ut pro B. Petri reverentia, cujus juris idem monasterium esse dignoscitur, ab hujusmodi exactione desistat, aut in praesentia venerabilium fratrum nostrorum A. Hostiensis, et I. Tuscul. episcoporum, apostolicae sedis legatorum, juxta tenorem sedis apostolicae privilegiorum, quod justitia dictaverit, ab eodem abbate recipiat. Quod si hoc recipere noluerit, ipsum monasterium tam injuste opprimi pati non poterimus; et quod nostri interest officii, auctore Domino faciemus.

Datum Later., XIII Kal. Decembris.

LXIX. Monasterii Omnium Sanctorum Barensis possessiones et privilegia confirmat. (Anno 1144, Nov. 25.) [UGHELLI, Italia sacra, VII, 620.]

[Col. 0911A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis NICOLAO abbati venerab. monasterii, quod Omnium Sanctorum dicitur in loco Cuti in Barensi suburbio, sive ejus fratribus, tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum, et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Quamobrem, dilecte [Col. 0911B] in Christo fili Nicolae abbas, quem per Dei gratiam in abbatem benediximus, Omnium Sanctorum monasterium, cui Domin. auctoritate praesides, ad exemplar praedecessoris nostri felicis memoriae papae Callisti apostolicae sedis privilegio communimus. Omnem siquidem quietis et libertatis provisionem, quam bonae recordationis Ursus, et Elias Barensis Ecclesiae praesules eidem mortuo contulerunt, et dominus praedecessor noster sanctae mem. Paschalis papa firmavit, nos quoque praesentis scripti pagina confirmamus, ut videlicet locus ipse cum rebus omnibus ad eum juste pertinentibus a dominio, vel oppressione cujuslibet hominis liber debeat permanere, nec ullus ecclesiae Barensis antistes, aut alius quod absit! temerarius audeat eidem coenobio excommunicationem [Col. 0911C] inferre; neque personis, aut rebus ejus aliquo citra justitiam modo molestiam, aut controversiam irrogare. Ordinationes aut clericorum, et Ecclesiarum consecrationes gratis, seposita pravitate, et omni exactione concedat. Missas sane illic publicas per episcopum fieri praeter abbatis et fratrum voluntatem omnimodis prohibemus ne servorum Dei recessibus popularibus occasio praebeatur ulla conventibus. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem, et B. Benedicti Regulam providerint eligendum. Cui, si qua gravior causa evenerit, libere [Col. 0911D] liceat apostolicae sedis audientiam appellare. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam Sancti Nicolai de Pazzar, ecclesiam Sancti Laurentii de Anto, monasterium puellarum Sancti Procopii de Sao, et ecclesiam sanctorum apostolorum Simonis et Judae extra muros; Ecclesiam Sancti Sebastiani cum omnibus earum pertinentiis.

[Col. 0912A] Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integre conserventur eorum pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salvo nimirum in omnibus jure, et auctoritate sanctae Romanae Ecclesiae. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, extremo si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore Dei et Domini Redemptoris [Col. 0912B] nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episc.
  • Ego Conradus Sabinen. episc.
  • Ego Theodewinus Silvae Candidae episc.
  • Ego Petrus Albanen. episc.
  • Ego Petrus diac. card. S. Mariae in Porticu.
  • Ego Guido in Rom. Ecclesia altaris minister indign.

Datum Laterani per manum Bosonis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, VII Kalend. Decembris, [Col. 0912C] indict. VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii II papae anno I.

LXX. Bulla pro abbatia Classensi S. Apollinaris. (Anno 1144, Nov. 29.) [ Annal. Camaldul., III, 411.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HENRICO abbati monasterii Sancti Apollinaris in Classe ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Ad hoc universalis Ecclesiae cura nobis a provisore omnium bonorum Deo commissa est, ut religiosas diligamus personas, et beneplacentem Deo religionem studeamus modis omnibus propagare. [Col. 0912D] Nec enim Deo gratus aliquando apostolicus impenditur famulatus, nisi ex charitatis radice procedens a puritate religionis fuerit conservatus. Oportet igitur omnes Christianae fidei amatores religionem diligere, et loca venerabilia cum ipsis personis divino servitio mancipatis attentius confovere, ut nullis pravorum hominum inquietentur molestiis, vel importunis angariis fatigentur. Eapropter, dilecte in Domini fili Henrice abbas, tuis justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem [Col. 0913A] monasterium inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant: in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: in Marchia cellas quinque, quarum una est aedificata in honore Sanctae Mariae cum castro ibi fundato, quod nominatur Frasta, cum capellis, villis et omnibus sibi pertinentibus; alia in honore Sancti Martini similiter cum castro sibi subjacente cum capellis, villis et omnibus sibi pertinentibus; tertia in honore Sancti Apollinaris in Rotundo cum omnibus ad se pertinentibus; quarta in honore Sancti Viti cum omnibus sibi adjacentibus. [Col. 0913B] Item duobus castris et insula quae vocatur Collese cum capellis, villis et omnibus sibi pertinentibus. In civitate Fanense ecclesia Sancti Apollinaris cum omnibus ad eam pertinentibus. In comitatu Senegalliae ecclesia Sanctae Mariae in Scot cum pertinentiis suis. Quidquid etiam habetis in comitatu Firmano, Pesariensi, Ariminensi, Ravennati, Faventino, Corneliensi, Populiensi, Liviensi, Sarsenatae, Feretrano, Eugubino cum rebus et possessionibus suis. . . . quemadmodum a praedecessoribus nostris Romanis pontificibus statutum est, et scriptis eorum firmatum, solidum auri nobis nostrisque successoribus annis singulis censualiter persolvetis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, [Col. 0913C] aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis igitur hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri [Col. 0913D] Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

OSTENDE NOBIS, DOMINE, MISERICORDIAM TUAM.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego . . . . .
  • Ego Petrus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti ss.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tit. Sanctae Priscae ss.
  • Ego Nicolaus presbyter cardinalis tit. Sancti Cyriaci ss.
  • Ego Hugo Sanctae Romanae Ecclesiae presbyter tit. Sancti Laurentii in Lucina ss.
  • [Col. 0914A] Ego Julius presbyter cardinalis tit. Sancti Marcelli ss.
  • Ego Ubaldus presbyter cardinalis tit. Sanctae Crucis in Jerusalem ss.
  • Ego Gregorius diaconus card. Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Guido diaconus card. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Guido in Romana Ecclesia altaris.
  • . . . . . . . . . . . . . . . . .
  • Ego Petrus diaconus card. Sanctae Mariae in Porticu ss.
  • Ego Rodulfus diaconus card. Sanctae Luciae in Septa Solis ss.
  • Ego Astaldus diaconus cardinalis Sancti Eustachii [Col. 0914B] ss.
  • Ego Joannes diaconus cardinalis Sanctae Mariae Novae ss.
  • Ego Berardus diaconus cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae ss.

Datum Laterani per manum Brunonis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, III Kalend. Decembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

Exemplata anno 1294 a Villielmo Marcho et Brancha notariis Foroliviensibus.

LXXI. Privilegium pro ecclesia S. Mariae Ilbenstadensi. (Anno 1144, Dec. 2.) [HUGO, Annal. Praem., I, 654.]

[Col. 0914C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ANTONIO Elvestadensi praeposito ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.

Quoties illud a nobis petitur quod rationi et honestati convenire dignoscitur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et B. Dei genitricis semperque virginis Mariae Elvestadensem ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; [Col. 0914D] statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis. In villa Eberbach censum unius mansi vinearum, et in Attavilla censum dimidii mansi quam frater noster Henricus Moguntinus archiepiscopus vobis donavit, et scripto suo firmavit. Prohibemus autem ut ejusdem loci advocatiam nullus sibi usurpare liceat; sed sicut hactenus ab omni advocato libera et quieta de caetero maneat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum [Col. 0915A] liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva apostolicae sedis auctoritate, et dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita; si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu [Col. 0915B] Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.

Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, IV Nonas Decembris, indict. VII, Incarnationis Dominicae 1144, pontificatus vero domni Lucii papae II anno I.

LXXII. Privilegium de ecclesiis episcopo Parisiensi subjectis et de libertate supellectilium decedentis episcopi a Christianissimo rege Ludovico concessa. (Anno 1144, Decemb. 5.) [Cartulaires de Notre-Dame de Paris, t. I, p. 25.]

[Col. 0915C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri THEOBAUDO, Parisiensi episcopo, ejusque successoribus canonice promovendis, in perpetuum.

Quanto nobis et gloriosa Parisiensis Ecclesia pro sede regis Francorum existit famosior, et in amore et reverentia beati Petri et sanctae Romanae Ecclesiae, venerabilis frater Theobaude, manifestis argumentis exstat devotior, tanto propensius, in his quae ad utriusque decus et emolumentum spectare noscuntur optata suffragia impertimur. Ideoque, charissime frater Theobaude, rationabilibus postulationibus tuis praebentes assensum, quaecunque Parisiensis [Col. 0915D] ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum, largitione principum, oblatione fidelium seu aliis justis titulis, Deo propitio, poterit adipisci, tibi tuisque successoribus, et per vos, Parisiensi ecclesiae apostolici muniminis privilegio communimus. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam videlicet Sancti Marcelli, ecclesiam Sancti Clodoaldi cum villa et omnibus appenditiis suis, ecclesiam Sancti Germani Altissiodorensis, ecclesiam Sancti Eligii; ecclesiam quoque de Campellis cum praebendis et tribus parochiis, id est, de Sancto Mederico, de Capella et de Karris eidem ecclesiae pertinentibus, salvo nimirum censu duorum solidorum monetae illius terrae, videlicet quae in partibus illis expenditur, [Col. 0916A] Senonensi Ecclesiae annualiter persolvendo; quae videlicet supradictae ecclesiae ad jus et proprietatem Parisiensis episcopi spectare noscuntur. Jus etiam episcopale in subscriptis abbatiis, et earum parochiis seu parochianis omnibus, videlicet, in abbatia Latiniacensi, in abbatia Fossatensi, in abbatia Sancti Maglorii, in abbatia Sancti Victoris, in abbatia vallis Sanotae Mariae, in abbatia de Sarneia, in abbatia sanctimonialium de Monte-Martyrum, de Edera et de Kala; in ecclesia super Argenteoli. Praeterea pactum et conventionem inter te et charissimum filium nostrum Ludovicum, regem Francorum illustris memoriae factam, de loco in suburbio Parisiensi sito, qui Campellus nominatur, tibi nihilominus confirmamus; ita, videlicet ut tertia pars [Col. 0916B] totius redditus Fossati illius terrae, sive in censu seu in emptionibus, venditionibus, questibus aut aliis quibuscunque modis aliquid inde processerit, tibi et successoribus tuis, absque diminutione aliqua, persolvatur: Duae vero reliquae partes regali fisco reddantur. Quicunque vero fuerit praepositus regis, super hoc fidelitatem tibi tuisque successoribus faciat, et tuus, regi et haeredibus suis; et unus absque altero nihil de terra illa suscipiat vel disponat. Statuimus etiam ut, si aliquis Ecclesiae Parisiensis canonicus ad episcopatus fuerit honorem promotus, ipsius praebenda ad Parisiensem Ecclesiam libere revertatur. Apostolica quoque auctoritate interdicimus, ut supellectilem decedentis episcopi Parisiensis nullus omnino diripiat, sed ad opus ecclesiae et successoris [Col. 0916C] sui illibata permaneat, sicut a Ludovico, illustri Francorum rege, concessum est, et scripto tuo firmatum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat, te vel successores tuos, super hac nostra confirmatione temere perturbare, vel possessiones Ecclesiae Parisiensis auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi praesumptionem suam satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere, de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini [Col. 0916D] Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem ecclesiae sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Hic subscriptiones cardinalium.

Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, Nonis Decembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii papae II anno primo.

LXXIII. Monasterium Savigniense sub sua suscipit protectione, ejusque possessiones confirmat. (Anno 1144, Dec. 5.) [MARTENE, Ampl. Collect., I, 775.]

[Col. 0917A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis SERLONI abbati S. Trinitatis Savigneii monasterii ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum.

Desiderium quod ad religionis propositum et animarum salutem pertinere monstratur, animo nos decet libenter concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Eapropter, dilecte in Domino fili Serlo abbas, tuis rationabilibus postulationibus clementer annuimus et monasterium S. [Col. 0917B] Trinitatis, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum juste et rationabiliter possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis. Ex dono Radulfi Filgeriensis et Henrici filii ejus forestam Savigneii cum omnibus appenditiis suis et molendinum de Romaniaco. Ex dono Henrici regis Anglorum apud Abrincas vineam [Col. 0917C] de Campo-Bodri cum appenditiis; et in foresta de Passeis locum de Frenusia cum terra de Moreth, et locum de Sancto Alveo cum terra de Bello-Campo et locum de Domno Petro cum omnibus ad praedicta loca pertinentibus, et in eadem foresta de Passeis pasnagium et herbagium cum caeteris consuetudinibus, et in aliis forestis suis pasnagium, et in tota terra sua et in portibus maris quittantiam theloneorum et omnium consuetudinum . . . praeterea de laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis, seu de nutrimentis vestrorum animalium, a quolibet clerico sive laico decimas exigi prohibemus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, [Col. 0917D] minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri [Col. 0918A] Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

[OSTENDE NOBIS MISERICORDIAM TUAM.] [S. PETRUS. S. PAULUS. LUCIUS PAPA II.]

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Guido diaconus cardinalis SS. Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti ss.
  • Ego Rannerius presbyter cardinalis tit. Sanctae [Col. 0918B] Priscae.
  • Ego Guido presbyter cardinalis tit. SS. Laurentii et Damasi ss.
  • Ego Gregorius diaconus cardinalis S. Angeli.

Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, Nonas Decembris, indict. VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domini Lucii II papae anno primo.

LXXIV. Privilegium pro abbatia S. Martini de Campis. (Anno 1144, Dec. 5.) [MARRIER, Hist. de Saint-Martin des Champs, p. 76.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ODONI priori S. Martini de Campis, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter [Col. 0918C] substituendis, in perpetuum.

Ad hoc nobis Ecclesiae catholicae cura summo pastore Deo commissa est, ut Dei servos paternis affectibus diligamus, et eo amplius studeamus ipsorum devotionem modis omnibus confovere, quo ferventius ipsi disciplinis ecclesiasticis et sanctorum Patrum Regulis inhaerere noscuntur. Tunc enim Deo gratus apostolicus impenditur famulatus, si sanctorum locorum salubris institutio, rigor et ordo nostris patrociniis in religionis puritate fuerint conservata. Eapropter, dilecti in Domino filii, venerabilis fratris nostri Theobaldi Parisiensis episcopi, qui per Dei gratiam eidem loco utiliter praefuisse dignoscitur, precibus inclinati vestris justis postulationibus [Col. 0918D] clementer annuimus, et ecclesiam B. Martini in qua divino mancipatis obsequio sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: In episcopatu Exoniensi, ecclesiam S. Jacobi, et ecclesiam Sancti Petri de Wertonia, cum capellis, terris et omnibus pertinentiis suis; terram de Cotheleia et de Raimelia; in episcopatu Ambianensi, ecclesiam S. Gervasii [Col. 0919A] de Enchra cum capellis et omnibus pertinentiis suis. In episcopatu Atrebatensi, ecclesiam de Passu cum capellis et omnibus pertinentiis suis. In archiepiscopatu Senonensi, in ecclesia S. Mariae de Stampis, praebendam unam. In episcopatu Parisiensi, in ecclesia beatae Mariae, praebendam unam. In ecclesia S. Genovefae, praebendam unam. In episcopatu Belvacensi, ecclesiam de Prateriis. In episcopatu Catalaunensi, ecclesiam de Wale-Monte, ecclesiam de Frisivilla cum capella, ecclesiam de Nigro loco, ecclesiam de Espancis, ecclesiam de Verreriis; capellam secus castrum domini Petri in Estanneio, cum omnibus earum pertinentiis.

Porro locus ipse in obedientia et subjectione abbatis Cluniacensis, ad cujus jus pertinere dignoscitur, [Col. 0919B] cum omnibus quae ad ipsum pertinent, perpetuo maneat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem Ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate et dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate [Col. 0919C] cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus.
  • Ego Conradus Sabinensis episcopus.
  • Ego Theodewinus S. Rufinae episcopus.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti.
  • Ego Rainerius presb. card. tituli S. Priscae.
  • [Col. 0919D] Ego Guido presbyt. card. tituli SS. Laurentii et Damasi.
  • Ego Nicolaus presbyt. card. tituli Sancti Ciriaci.
  • Ego Manfredus presb. card. tituli S. Savinae.
  • Ego Hugo presb. card. Sanctae Romanae Ecclesiae tit. S. Laurentii in Lucina.
  • Ego Julius presb. card. tit. S. Marcelli.
  • Ego Gregorius diaconus card. SS. Sergii et Bacchi.
  • Ego Guido diac. card. SS. Cosmae et Damiani.
  • Ego Octavianus diac. card. S. Nicolai in carcere Juliano.
  • Ego Rodulphus diac. card. S. Luciae in Septa Solis.
  • Ego Joannes diac. card. S. Adriani.
  • [Col. 0920A] Ego GG. diac. card. S. Angeli.
  • Ego Astaldus diac. card. S. Eustachii.
  • Ego Joannes diac. card. S. Mariae Novae.
  • Ego Bernardus diac. card. Sanctae Romanae Ecclesiae.

Data Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, Nonis Decembris, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii secundi papae anno primo.

LXXV. Ad Henricum Fulgeriensem et Juhellum de Meduana. —Commendat eis monachos Savigniacenses. (Anno 1144, Dec. 7.) [MARTENE, Thesaur., I, 396.]

[Col. 0920B] LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, nobilibus viris HENRICO Fulgeriensi, et JUHELLO Meduanensi, salutem et apostolicam benedictionem.

Gratum nobis est quod religiosos fratres Savigniensis monasterii, sicut dilecto filio nostro Serlone abbate referente cognovimus, in terra potestatis a Deo vobis commissa juvatis et manutenetis, et de facultatibus vobis a Deo commissis optata eis solatia ministratis. Quia igitur non incoepisse, sed perfecisse virtutis est, per apostolica scripta vobis mandamus, atque in peccatorum remissionem injungimus quatenus, juxta bonum initium, locum, et fratres ibidem Domino servientes, ab omnibus injustis calumniis et oppressionibus defendatis, et ad ejusdem loci augmentum studiosius intendatis. Sic enim et in futuro [Col. 0920C] sempiternam a Domino retributionem promereri poteritis, et in praesenti bonorum temporalium abundantiam et incrementum honoris obtinere.

Datum Laterani, VII Idus Decembris.

LXXVI. Privilegium pro ecclesia B. Mariae de Reno. (Anno 1144, Dec. 27.) [TROMBELLI, Memorie Stor. di Reno, Appendix p. 363.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GUIDONI priori ecclesiae Beatae Mariae de Reno, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris canonice substituendis in perpetuum.

Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos [Col. 0920D] diligere, et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque est et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, ad exemplar praedecessoris nostri felicis memoriae papae Innocentii II, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus. Imprimis siquidem statuentes ut ordo canonicus secundum beati Augustini Regulam perpetuis ibi temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona [Col. 0921A] in praesentiarum juste et canonice possidetis, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, sive aliis justis modis, Deo propitio, poteritis adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Prohibemus quoque ut nullus fratrum post factam ibidem professionem, absque prioris totiusque congregationis permissione, ex eodem claustro audeat discedere: discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus omnino suscipiat. Clericos vero, sive laicos liberos, saeculariter viventes ad conversionem suscipiendi absque alicujus contradictione facultatem liberam habeatis. Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, [Col. 0921B] nullus omnino clericus vel laicus decimas a vobis exigere praesumat. Oleum vero sanctum, consecrationes altarium, seu basilicarum, ordinationes clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a dioecesano suscipietis episcopo, siquidem catholicus fuerit et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et ea gratis et absque pravitate aliqua vobis exhibere voluerit: alioquin liceat vobis catholicum quemcunque malueritis adire antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, quod postulatur indulgeat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci priore, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, sed liceat vobis communi consilio et pari consensu, [Col. 0921C] vel parti consilii sanioris, secundum Dei timorem et B. Augustini Regulam absque ullius contradictione priorem eligere. Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat; salva tamen matricis ecclesiae justitia. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ipsius possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu aliquibus vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva tamen dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve [Col. 0921D] persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.

OSTENDE NOBIS, DOMINE, MISERICORDIAM TUAM.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • [Col. 0922A] Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus ss.
  • Ego Petrus Albanensis episcopus ss.
  • Ego Gregorius presbyter cardinalis tituli Calixti ss.
  • Ego Rainerius presbyter cardinalis tit. Sanctae Priscae ss.
  • Ego Thomas presb. cardin. tit. Vestinae ss.
  • Ego Manfredus presb. card. tit. Sanctae Savinae ss.
  • Ego Hugo sanctae Romanae Ecclesiae presbyter tit. S. Laurentii in Lucina ss.
  • Ego Otto diaconus cardin. S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diacon. cardin. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • Ego Rodulphus diacon. cardin. Sanctae Luciae in Septa Solis ss.
  • [Col. 0922B] Ego Gregorius diac. card. Sancti Angeli ss.
  • Ego Joannes diac. card. Sanctae Mariae Novae ss.
  • Ego Astaldus diacon. card. S. Eustachii juxta templum Agrippae ss.
  • Ego Hyacinthus diac. card. Sanctae Mariae in Cosmedyn ss.
  • Ego Beraldus diac. card. Sanctae Romanae Ecclesiae ss.

Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, VI Kal. Jan., indict. VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

LXXVII. Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. (Anno 1144, Dec. 27.) [BALUZ., Miscel., II, 167.]

[Col. 0922C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALVISO Atrebatensi episcopo salutem et apostolicam benedictionem.

Litteras tuas debita benignitate suscepimus, utpote quia personam tuam ante pontificale officium vera in Domino charitate dileximus, et nunc ampliori affectu diligere volumus et in quibus secundum Deum possumus honorare. Tua itaque interest tam in pace inter charissimos filios nostros Ludovicum Francorum regem et Theodoricum comitem componenda et aliis quae ad honorem sanctae Romanae Ecclesiae spectare cognoveris studiose intendere, ut Deus exinde honoretur, et eadem mater tua sancta Romana [Col. 0922D] Ecclesia de tuis bonis actibus gratuletur.

Datum Laterani, VII Kal. Januarii.

LXXVIII. Privilegium pro monasterio Sancti Magni Ratisponensis. (Anno 1144, Dec. 28.) [HUNDII, Metropolis Salzburg., III, p. 523.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GEBEARDO provisori ecclesiae quae dicitur ad Ripas, ejusque fratribus regularem vitam professis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.

Si religiosorum virorum petitiones clementer admittimus nostris procul dubio opportunitatibus benignum ac pium omnipotentem Dominum reperimus. Eapropter, dilecte in Domino fili Gebearde, tuis [Col. 0923A] rationabilibus postulationibus gratum praebemus assensum, et ecclesiam quae dicitur ad Ripas cui auctore Domino praesides, sub apostolicae sedis tutela et protectione suscipimus, et praesentis scripti pagina communimus; imprimis siquidem statuentes ut Ordo canonicus qui secundum beati Augustini Regulam et fratrum Portuensium Institutionem in eodem loco noscitur institutus, futuris perpetuisque temporibus inviolabiliter conservetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. [Col. 0923B] Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur nisi quem fratres communi vel sanioris partis assensu, secundum Dei timorem et Beati Augustini Regulam providerint eligendum. Liceat etiam vobis communicato consilio idoneum defensorem eligere, qui si inutilis apparuerit et pestilens effectus aequitate contempta vobis et rebus vestris noxius esse praesumpserit, rejiciendi eum facultatem liberam habeatis. Nullus quoque ad publicas processiones vos invitos trahere, aut quietem vestram quolibet modo audeat conturbare. Sepulturam vero ipsius loci liberam esse decernimus, ut eorum, qui se illic sepeliri deliberaverint, devotioni [Col. 0923C] et extremae voluntati, nisi forte excommunicati sint, nullus obsistat, salva Ratisponensis Ecclesiae canonica justitia et apostolicae sedis auctoritate. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud [Col. 0923D] districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen.

  • Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus ss.
  • Ego Gregorius cardinalis Sanctorum Sergii et Bacchi ss.
  • Ego Theodewinus Sanctae Rufinae episcopus ss.
  • Ego Otto diaconus cardinalis S. Georgii ad Velum Aureum ss.
  • Ego Guido diaconus card. Sanctorum Cosmae et Damiani ss.
  • [Col. 0924A] Ego Octavianus diac. card. S. Nicolai in Carcere Tulliano ss.
  • Ego Hyacinthus diaconi card. S. Mariae in Cosmedyn ss.
  • Ego Thomas presbyt. cardin. tit. Vestinae ss.
  • Ego Guido presbyt. card. tit. Sanctorum Laurentii et Damasi ss.

Datum Laterani per manus Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, V Kalendas Januarii, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae, anno I.

LXXIX. Ad Petronillam Fontis-Ebraldi abbatissam.—Significat se controversiam ejus cum Ulgerio, Andegavensi episcopo dirimendam commisisse concordia vel judicio delegatis episcopis. (Anno 1144.) [D. BOUQUET, Recueil, XV, 419.]

[Col. 0924B]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus PETRONILLAE abbatissae et sororibus Fontis-Ebraldi, salutem et apostolicam benedictionem.

Etsi, ex injuncto nobis a Domino apostolatus officio, venerabilia loca diligere et manutenere (debeamus), locum vestrum Fontis-Ebraldi, pro religione et honestate sua, jamdiu specialiter dileximus et diligimus, et in quibus secundum Dominum possumus, vobis providere et jura vestra volumus illibata servare. Nos quidem petitiones vestras paterna benignitate recepimus, et de quibusdam, praedecessorum nostrorum tempore, exipsorum [Col. 0924C] mandato, saepius scripsimus, et nedum per eadem scripta, sicut per nuntios vestros intelleximus, vestram non potuistis obtinere justitiam; dignum duximus ut legatis nostris, quos ad partes illas mittere disponimus, viva voce praecipiamus ut querimonias vestras diligenter audiant, et quod justitia dictaverit, vobis faciant exhiberi; locum quoque vestrum, et quae ad ipsum pertinent, juvent et manuteneant, et potentes personas illius terrae ad benefaciendum vobis studiose commoneant. De caetero dilectioni vestrae notum esse volumus, quod de controversia quae inter vos et venerabilem fratrem nostrum Ulgerium Andegavensem episcopum tanto tempore agitata est, paterno affectu dolemus, et ut debitum finem obtineat, tam pro vobis quam [Col. 0924D] pro fratre nostro libenter operam damus. Inde est quod venerabilibus fratribus nostris G [aufrido] Burdegalensi archiepiscopo, G [aufrido] Carnotensi, B [ernardo] Suessionensi, B [ernado] Santonensi, et G [isleberto] Pictaviensi episcopis, per apostolica scripta injungimus ut infra quadraginta dies, postquam praefatus episcopus a sede apostolica redierit, in unum conveniant, et eamdem controversiam per concordiam vel judicium definiant . Eumdem quoque episcopum studiose rogamus, et rogando [Col. 0925A] ibi praecipimus ut vos et locum vestrum diligat, juvet et manuteneat, et tam in hoc quam in aliis talem erga vos semetipsum exhibeat, ut gratiam B. Petri et nostram ampliorem acquirat. Tua itaque interest, dilecta in Domino filia Petronilla abbatissa, cum a praefatis fratribus nostris evocata fueris, ad eos accedere, et quod ipsi super hoc supra dicto modo statuerint, humiliter observare. Praeterea, quoniam de vobis valde confidimus, charitatem vestram per omnipotentem Deum deprecamur, ut ipsae speciales pro me ad Dominum orationes faciatis et per omnes congregationes vestri ordinis, fieri studeatis.

Datum Laterani, VI Kal.

LXXX. Bulla pro Ecclesia S. Augustini Cantuariensis. (Anno 1144.) [ Rer. Anglic. Script., III, 1805.]

[Col. 0925B]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HUGONI abbati Beati Augustini Cantuariensis ejusque fratribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Venerabilium locorum cura nos admonet de eorum perpetua securitate tractare, et infra. Concordiam itaque quae inter vos et venerabilem fratrem nostrum Theobaldum archiepiscopum Cantuariensem super L. S. et VII d. quos vestrum monasterium Ecclesiae Cantuariensi singulis annis solvere consueverat, sicut per venerabilem fratrem nostrum Henricum Wyntoniensem episcopum et alios discretos viros [Col. 0925C] pacis intuitu rationabiliter facta est, apostolica auctoritate firmamus et ratam manere censemus, ut videlicet ecclesiae S. Trinitatis Cantuariensis duo molendina apud Dovor, quae juris ipsius erant monasterii, et XX S. de praebenda quam idem monasterium habet in ecclesia Sancti Martini de Dovor, hac conditione ut de caetero memoratos L. S., VII d. non exigat, salva in caeteris utriusque Ecclesiae per omnia dignitate. Statuimus etiam ut in concambium illorum trium solidorum qui pro pane, potu et arietibus, archiepiscopo et Ecclesiae Cantuariensi a monachis B. Augustini annuatim solvebantur, [Col. 0926A] sicut pro bono pacis et utriusque ecclesiae quiete, a nobis et fratribus nostris provisum est, quod archiepiscopus praefatus tres solidatas terrae ipsius monasterii recipiat quas Ecclesia Cantuariensis de caetero imperpetuum quiete habeat, ita ut nec eidem archiepiscopo, nec alicui successorum suorum per se sive per ministros suos ab eodem monasterio vel fratribus aliquid exigere liceat. Si quis autem contra haec temere venire praesumpserit, nisi tertio commonitus reatum suum digna satisfactione correxerit, anathematis gladio feriatur.

LXXXI. Diplomatis fragmentum pro monasterio S. Augustini Cantuariensis. (Anno eodem.) [ Ibid., p. 1806.)

[Col. 0926B]

LUCIUS episcopus servus servorum Dei, etc. . . .

Praeterea confirmamus vobis Estanoris et totum littus usque ad medietatem aquae, sicut a bonae memoriae Henrico et Stephano Anglorum regibus monasterio est concessum, etc. . . (Et haec bulla est cum subscriptione XX cardinalium. )

LXXXII. Assignationem quam Hugo secundus abbas S. Augustini Cantuariensis fecit de sacristia et camera monasterii ecclesiae confirmat. (Anno 1144.) [ Ibid., p. 1806.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, etc.

[Col. 0926C] Quoties nobis illud petitur et infra, etc. Concessionem itaque possessionum sive reddituum ad luminaria continuanda, et ipsum monasterium reparandum et ornandum a te, fili abbas Hugo, cum fratrum consilio rationabiliter factam et scripto tuo confirmatam, praesentis scripti pagina confirmamus, et ratam manere censemus, videlicet duo molendina infra civitatem, X marcas de Ecclesia de Middelton, ita ut tres sint ad libros faciendos, et caetera septem reddantur altari, et omnes denarios qui oblati fuerint in festo Sanctorum Cosmae et Damiani in vestra capella de Chistelet, et omnes denarios quos solebat habere de [Col. 0927A] capella Sanctae Mildredae in Thanet; et etiam medietatem candelarum et cerae quae oblatae fuerint in memorato scilicet festo Cosmae et Damiani, constitutionem ad vestitum monachorum a vobis communi consilio et assensu simili modo factam, nihilominus confirmamus. Si quis autem hujus nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non reatum suum congrua satisfactione correxerit, honoris et officii sui dignitate careat, etc.

LXXXIII. Ad regem Conradum.—De sua oppressione, et ipsum ad patrocinium Ecclesiae Romanae invitat. (Anno 1144.) [MANSI, Concil., XXI, 609.]

[Col. 0927B] LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo filio CONRADO Romanorum regi illustri, salutem et apostolicam benedictionem.

Omne datum optimum (Jacob. I) , etc. Populus enim Romanus nullas insaniae suae metas ponere volens, senatoribus, quos ante instituerat, patricium adjiciunt, atque ad hanc dignitatem Jordanem Petri Leonis filium eligentes, omnes ei tanquam principi subjiciuntur. Et infra: Deinde pontificem suum adeunt, ac omnia regalia ejus, tam in Urbe quam extra posita, ad jus patricii sui reposcunt: eumque more antiquorum sacerdotum de decimis tantum et oblationibus sustentari oportere dicentes, de die in diem animam justi affligere non timuerunt.

LXXXIV. Willelmo patriarchae Hierosolymitano privilegia quaedam concedit. (Anno 1144.) [ROZIÈRE, Cartul. du Saint-Sépulcre, 6.]

[Col. 0927C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GUILLELMO, Jerosolymitano patriarchae, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.

Quanto apostolicae sedi et beato Petro, apostolorum principi, ab universis Ecclesiis longe lateque diffusis reverentiam convenit exhiberi, dicente ad eum Domino: Tu es Petrus et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam, tanto magis in earum curam sive tuitionem nos oportet esse sollicitos et [Col. 0927D] exacta diligentia laborare; cumque caetera venerabilia loca sanctorum honorare summopere debeamus, non ab re erit si civitatem regis magni sanctique sanctorum peculiarem locum ac reverentissimam Jerosolymitanam Ecclesiam specialius veneremur, eique dignitatem et jura sua conservemus. Quam enim idem Rex regum et Dominus dominantium corporali praesentia dignatus est visitare, suaque passione ac resurrectione, ascensione et sancti Spiritus missione voluit illustrare, debet ab universis fidelibus propensius honorari, et in suis opportunitatibus efficaciter confoveri. Hujusmodi nimirum intuitu, frater in Christo charissime Guillelme patriarcha, tuis justis postulationibus debita benignitate gratum impertientes assensum, civitates [Col. 0928A] omnes atque provincias, quae inpraesentiarum tibi et Ecclesiae Jerosolymitanae patriarchali seu metropolitico jure subjectae, quaecunque etiam temporibus utriusque Balduini et Fulconis, Jerosolymitanorum regum, Ecclesiae Jerosolymitanae gratia divina restitutae, et per authentica Romanorum pontificum privilegia confirmatae sunt, vel si qua in futurum per industriam atque potentiam charissimi filii nostri Balduini, illustris et gloriosi Jerosolymorum regis, ad honorem Dei et salutem Orientalis Ecclesiae de sub jugo paganorum eidem Jerosolymitanae Ecclesiae, Domino auxiliante, restituta vel aliis justis modis acquisita fuerint, tibi tuisque successoribus et [per] vos sanctae Jerosolymitanae Ecclesiae per praesentis scripti paginas roboramus, [Col. 0928B] et patriarchalem vel metropoliticam dignitatem ac reverentiam in eisdem civitatibus atque provinciis vobis auctoritate sedis apostolicae confirmamus, salva reverentia et auctoritate sanctae Romanae Ecclesiae.

LXXXV. Ad Salzburgensem archiepisc. et ad Gurgensem episcopum. (Anno 1144.) [MANSI, Concil., XXI, 617.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus CHUONRADO Salzburgensi archiepiscopo, ROMANO Gurgensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Venientem ad apostolicam sedem dilectum filium [Col. 0928C] nostrum Gerhoum Richerispergensem praepositum paterna benignitate suscepimus, et pro religione et honestate sua personam ejus honorantes cum gratia sedis apostolicae ad propria remisimus. Ipsum itaque vestrae fraternitati attentius commendantes, per praesentia scripta rogamus, quatenus, sicut hactenus obtentu solius religionis et honestatis fecistis, pro beati Petri, et nostra reverentia ipsum de caetero honoretis, et diligatis, et in necessitatibus suis opem sibi et consilium tribuatis.

LXXXVI. Ad episcopum Burgensem in Hispania.—Ut ecclesiam de Caradigua fratribus Cluniacensibus reformandam committat. (Anno 1144.) [ Bullar. Cluniac., p. 55.]

[Col. 0928D]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri . . . . Burgensi episcopo.

Meminisse debet tua fraternitas quod ecclesiam de Caradigua dictante justitia tibi restituimus; facta vero restitutione discretionem tuam studiose monuimus, quatenus eamdem Ecclesiam fratribus Cluniacensibus, ad reformandam ibidem religionem, pro reverentia Beati Petri et nostra committeres. Quoniam igitur per eosdem fratres multa loco et in religione reformata, et bonis temporalibus augmentata, cognovimus; sicut tibi viva voce innuimus, ita per praesentia scripta mandamus, quatenus infra quadraginta dies, postquam praesentia scripta [Col. 0929A] susceperis, eamdem ecclesiam monachis Cluniacensibus committas, et in prioratum concedas, salva tamen tua et Ecclesiae tuae justitia. Si vero abbas, qui eidem loco praefuisse dignoscitur, sub obedientia Cluniacensis abbatis manere voluerit, nos ei injunximus ut eum charitative pertractet; sin autem secundum prudentiam tibi a Deo collatam ut ei in alio loco provideas.

LXXXVII. Ottoni episcopo Pragensi mandat ut monasterium Raygradense adversus Wratislaw, ducem Brunensem et alios nobiles tueatur. (Anno 1144.) [BOCZEK, Cod. diplom. Morav., I, 232.]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili [Col. 0929B] fratri OTTONI Pragensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.

Conquerentes nobis transcripsere litteras dilecti filii. . . abbas et fratres ejusdem de Porevnov, quod sibi per laicas personas videlicet Wratizlaum ducem et nonnullos nobiles terrae ejusdem rapiendo et detinendo bona monasterii Raygradensis, quod eorum esse dignoscitur, non modicae injuriae et damnationes inferantur. Quapropter fraternitatem tuam hortamur, etc.

LXXXVIII. Willelmo patriarchae Hierosolymitano privilegia quaedam concedit. (Anno 1145.) [ROZIÈRE, Cartul. du Saint-Sépulcre, 32.]

[Col. 0929C] LUCIUS, episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri GUILLELMO, partriarchae Hierosolymitano, salutem et apostolicam benedictionem.

Justum est ut, qui sua desiderat a successoribus mandata servari [prae] decessorum suorum statuta observare non negligat. Eapropter, venerabilis in Christo frater Guillelmus patriarcha, tuis justis postulationibus gratum impertimur assensum, atque praedecessoris nostri felicis memoriae, papae Innocentii, vestigiis inhaerentes, concordiam, quae inter Warmundum bonae memoriae, praedecessorem tuum, et Ebremarum, tunc Caesariensem archiepiscopum, pacis intuitu facta est ac postmodum tam a te ipso quam a fratre nostro Gaudentio, Caesareae archiepiscopo, scriptis et testimoniis confirmata, ratam et [Col. 0929D] inconvulsam perpetuis temporibus manere sancimus. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae confirmationis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat.

Datum Romae, II Nonas Januarii.

LXXXIX. Ad Petrum Cluniac.—Super subjectione abbatis monasterii S. Benedicti super Padum ipsi Cluniacensi abbati. (Anno 1145, Jan. 11.) [ Bullar. Cluniac., p. 54.]

[Col. 0930A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO Cluniacensi abbati, ejusque fratribus, salutem et apostolicam benedictionem.

Privilegiis quae a sede apostolica Cluniacensi monasterio indulta sunt, diligenter inspectis, manifeste cognovimus quod Beati Benedicti monasterium a praedecessore nostro bonae memoriae Gregorio papa septimo Hugoni Cluniacensi abbati, ejusque successoribus commissum est, ut in ejus gubernatione [Col. 0930B] atque custodia et potestatem habeant, et studium procurationis impendant. Obeunte quoque ipsius loci abbate, eorum semper provideat diligentia, quatenus idonea, et huic officio digna in loco regiminis secundum Regulam Sancti Benedicti, persona subrogetur; et quidquid in monasterio ad augmentum et observationem monasticae religionis institui vel emendari oportuerit eorum semper magisterio et dispensatione administretur, salva quidem in omnibus auctoritate sedis apostolicae, cujus juris locus ille esse dignoscitur. Idipsum quoque ab ipsius successoribus, nostris praedecessoribus, et praecipue papa Calixto felicis memoriae statutum est et confirmatum, qui in sua confirmatione addidit, ut in eodem Beati Benedicti monasterio, [Col. 0930C] sine Cluniacensis abbatis consilio, provisione et praecepto abbas nullatenus eligatur, nullusque episcoporum sine commendatitiis litteris Cluniacensis abbatis eidem electo consecrationis vel ordinationis manum imponat; alioquin et consecrator tanquam constitutionis apostolicae praevaricator graviori subjaceat ultioni, et consecrati electio sive ordinatio, donec apostolicae sedi et ejus Cluniacensi monasterio satisfiat, irrita habeatur. Nunc autem nostro tempore, dilecte in Domino fili Petre abbas, tam per te, quam per fratres tuos, nostris praedecessoribus et nobis etiam saepe conquestus es, quod te, inconsulto contra supradictum tenorem sibi abbatem elegerint, et debitam tibi obedientiam ac reverentiam [Col. 0930D] subtrahant. Unde praedecessor noster felicis memoriae papa Innocentius per litteras suas eis mandavit ut Guillelmus abbas, qui vobis inconsultis electus et ordinatus fuerat, cum honestis et discretis personis de fratribus suis, monasterium et fratres Cluniacenses visitaret, et tibi, Petre abbas, obedientiam ac reverentiam, quemadmodum suus praedecessor bonae memoriae Henricus exhibuisse dignoscitur, cum humilitate et charitate exhiberet; quo nequaquam per eos adimpleto, et vobis in vestra querimonia persistentibus, per apostolica eis scripta mandavimus, ut praefatus Guillelmus abbas cum honestis et discretis personis et privilegiis sui monasterii in praeteritis Beati Andreae octavis nostro se conspectui praesentaret, ut utriusque [Col. 0931A] partis causa cognita, pacem inter vos, Domino auxiliante, componeremus. Fratribus autem vestris eodem termino nostro conspectui praesentatis, nec ipse venit, nec per fratres suos, qui nostro se conspectui praesentarent, pax inter vos potuit reformari. Quia ergo tam manifestae Cluniacensis justitiae ulterius deesse non possumus, per apostolica eis scripta mandavimus, atque praecepimus quatenus ipse Guillelmus abbas, ut supra diximus, cum honestis et discretis personis de fratribus suis, occasione dilationis remota, Cluniacense monasterium visitet, atque tibi, Petre abbas, obedientiam ac reverentiam quam praedecessores tui tuis praedecessoribus exhibuisse noscuntur, humiliter exhibeat. Quod si infirmitate gravatus ipse id adimplere non [Col. 0931B] poterit, per meliores personas ipsius monasterii idipsum adimpleat. De caetero vero, ne in eodem Sancti Benedicti monasterio, nisi juxta praedictum tenorem privilegiorum sedis apostolicae, abbatis fiat electio, apostolica auctoritate prohibemus. Quod si facta fuerit, irrita et vacua habeatur.

Datum Romae, III Idus Januarii.

XC. Privilegium pro ecclesia S. Blasii Frideselensi. (Anno 1145, Jan. 16.) [Exstat in tabulario regio Hannoverano, teste JAFFÉ, Regesta Rom. pont., p. 613.]

XCI. Sancti Sabae monasterium Cluniacensibus in perpetuum subjicitur. (Anno 1145, Jan. 19.) [MANSI, Concil., XXI, 613.]

[Col. 0931C]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Cluniacensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.

Etsi Ecclesiarum omnium cura nobis ex apostolicae sedis administratione immineat: illis tamen locis, quae nostro regimini specialiter commissa sunt, atque infra Urbem sita, juris sanctae Romanae Ecclesiae esse noscuntur, propensiori nos convenit affectionis studio imminere. Beati Sabae monasterium, a temporibus beatissimi papae Gregorii in religione et honestate fundatum, atque magnis et amplissimis possessionibus ditatum fuisse dignoscitur. Nunc autem peccatis exigentibus, et religio elapsa est, et pravorum [Col. 0931D] hominum superabundante nequitia, bona et possessiones distractae sunt, et ab ipso contra justitiam alienata. Eapropter, dilecte in Domino fili Petre abbas, quoniam Cluniacense monasterium, per omnipotentis Dei gratiam, tandiu longe lateque religione praecipua floruit, et bonae opinionis odore multos aspersit: praefatum sancti Sabae monasterium cum omnibus ad ipsum pertinentibus, ad reformandam ibidem religionem, ad meliorandum etiam et [Col. 0932A] disponendum, tibi, tuisque successoribus in perpetuum committimus: ut in ipsius restitutione et gubernatione, studium et sollicitudinem impendatis, et potestatem habeatis. Decernimus etiam ut sine Cluniacensis abbatis provisione et consilio, ibidem abbas de caetero nullatenus eligatur. Sed vestra semper provideat diligentia, quatenus idonea, et huic officio digna in loco regiminis, secundum regulam S. Benedicti, persona subrogetur, et quidquid in monasterio ad augmentum et observationem monasticae religionis institui, vel emendari oportuerit, vestro semper magisterio et dispensatione administretur. Salva quidem in omnibus auctoritate sedis apostolicae, cujus juris locus ille esse dignoscitur. Si qua igitur ecclesiastica saecularisve persona hanc nostrae [Col. 0932B] constitutionis paginam sciens, etc.

Ego Lucius Catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi, cum decem et octo cardinalibus.

Datum Romae per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, XIV Kal. Februarii, indict. VIII, Incarnat. Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno I.

XCII. Ad Petrum Cluniacensem abbatem.—Missos ad se Cluniacenses monachos in ecclesia Sancti Sabbae locatos significat. (Anno 1144, Jan. 200.) [Dom BOUQUET, Recueil, XV, 416.]

[Col. 0932C] LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO abbati et monachis Cluniacensibus salutem et apostolicam benedictionem.

Fratres vestros debita benignitate suscepimus, eosque apud Sanctum Sabam honeste locavimus. Maxima vero urbis perturbatione praepediti, quam per dilectos filios nostros Joannem camerarium et alios fratres vestros plenius intelligere poteritis, abbatem ibi ordinare nequivimus; locum tamen ipsum cum omnibus pertinentiis suis per privilegium nostrum vobis concessimus et confirmavimus. Quam citius autem per Dei gratiam ab his expediti, magistro Mario qui hactenus eidem loco praefuerat, quem pro ipsorum novitate provisorem eis [Col. 0932D] per aliquantulum temporis dimisimus, providere curabimus, et illum qui a fratribus vestris nobis designatus est, ibidem ad honorem Dei et sanctae Romanae Ecclesiae et Cluniacensis monasterii, Domino auxiliante, in abbatem ordinare curabimus. Rogamus autem ut pro nobis et universo statu sanctae Dei Ecclesiae speciales orationes ad Dominum faciatis et per religiosos congregationis vestri ordinis fieri studeatis.

Datum Romae, XIII Kal. Februarii.

XCIII. Privilegium pro monasterio Baumburgensi. (Anno 1144, Jan. 23.) [ Monumenta Boica, II, p. 187.]

[Col. 0933A]

LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GODESCALCO Paumbercensi praeposito, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.

Ad hoc nobis Ecclesiae Catholicae cura a summo pastore Deo commissa est, ut Dei servos paternis affectibus diligamus, et eo amplius studeamus ipsorum devotionem modis omnibus confovere, quo ferventius ipsis disciplinis ecclesiasticis, et sanctorum Patrum regulis inhaerere noscuntur. Tunc enim Deo [Col. 0933B] gratus apostolicus impenditur famulatus, si sanctorum locorum salubris institutio, rigor et ordo nostris patrociniis in religionis puritate fuerint conservata. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et Beatae Margaretae ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis justis modis, Deo propitio, poteris adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis [Col. 0933C] duximus exhibenda vocabulis: Scirnisca, Rota curtem et molendinum unum, Homdorf, Windeberc cum suis pertinentiis; praedia quae a Berengario comite, et aliis Dei fidelibus devotionis intuitu vobis concessa sunt. Liceat etiam praeposito, qui pro tempore fuerit, advocatum quem eidem loco utilem et necessariam esse perspexerit, communis vel sanioris partis fratrum consilio, secundum Deum eligere; et si inutilis apparuerit removere, sicut a praedecessoribus nostris bonae recordationis Paschali, Honorio et Innocentio statutum esse dignoscitur, et scripto suo firmatum. Sane laborum vestrorum quos propriis manibus aut sumptibus colitis, seu de nutrimentis vestrorum animalium nullus omnino clericus [Col. 0933D] vel laicus decimas a vobis exigat. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consilio, vel pars consilii sanioris, secundum beati Augustini Regulam praeviderit eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate, et dioecesani episcopi canonica justitia. Ad indicium autem hujus a sede apostolica perceptae [Col. 0934A] protectionis unum nisantium aureum, nobis nostrisque successoribus annualiter persolvetis. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Dei et Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae [Col. 0934B] pacis inveniant. Amen.

Datum Romae per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, X Kal. Februarii, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.

XCIV. Ad monachos S. Pancratii.—Irritas declarat chartas per quas filii Patribus suis successores fiant in ecclesiis. (Anno 1144-1145.) [MANSI, Concil., XXI, 615.]

Lucius episcopus, servus servorum Dei, priori et monachis Sancti Pancratii salutem et apostolicam benedictionem.

[Col. 0934C] Cum simus ad regimen universalis Ecclesiae, Domino disponente, vocati, sicut ea solvere debemus, quae ipsius Ecclesiae nutriunt honestatem; sic ea tenemur evellere quae canonicis obviant institutis, et materiam dissolutionis videntur afferre. Sane relationis vestrae tenore comperimus pravam apud vos, sub praedecessorum vestrorum negligentia, consuetudinem introductam, quod filii eorum, qui vestras ecclesias tenuerunt, ut. . . . patribus ab ipsis antecessoribus nostris confirmationem de obtinendis ecclesiis, consecuti, sub reprehensibili collusione volunt ipsas ecclesias jure successionis habere, et talium confirmationum obtentu aliqua pensione retenta, patres filios sibi constituere successores. [Col. 0934D] Cum igitur ex hoc et canonicae disciplinae vigor infringitur, et temporalia vobis damna proveniunt; praedictas concessiones vel confirmationes, taliter ab eorumdem locorum priore, vel etiam ab apostolica sede veritate tacita impetrata, irritas esse censemus; praesentium vobis auctoritate licentiam concedentes, ut in ecclesiis vestris, non obstantibus concessionibus, aut confirmationibus illis, liceat vobis idoneas personas eligere, et electas episcopo praesentare, ut animarum cura recepta de spiritualibus ei, vobis autem de temporalibus debeant respondere. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostrae concessionis infringere, vel ei ausu temerario contraire; si quis autem hoc attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et [Col. 0935A] beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus se noverit incursurum.

Dat. Vellet. K. J.

XCV. Ad *** cum adhuc presbyter cardinalis. [MANSI Concil., XXI, 617.]

De abusivis et abusationibus quae hoc tempore in Ecclesia Dei fiunt, multa, reverende frater, in charta notasti, et plura notare potuisti: quia peccatis nostris exigentibus multo plura fiunt in hoc periculoso tempore, quam in diebus patrum nostrorum. Quae tanto liberius et crebrius sunt, quanto nulli, aut paucissimi sunt, qui ex adverso ascendant, et murum pro domo Israel opponendo stent in praelio [Col. 0936A] in die Domini. Unde credimus Antichristum vel jam venisse, vel in proximo venturum esse, cujus faciem, sicut in Job legitur, praecedit egestas: egestas siquidem virtutum, et virtuosorum hominum, ut eo liberius voluntatem suam faciat, quo fere nullus est qui ei contradicat. Inter hoc autem, bone frater, quid tibi agendum sit non ignorat tua religiositas a cunabulis sacris litteris erudita. Ego autem, hoc mihi video faciendum, et utinam faciam! et hoc tibi consulo tanquam charissimo fratri, ut abominationes quae fiunt Domini adjutorio vitemus, et super his qui faciunt doleamus, quatenus vir ille vestibus lineis de quo in Ezechiele legitur, Tau super frontem nostram signet, et non occidamur.

Epistolae ad Lucium papam

Auctores varii

[Col. 0935]

VARIORUM AD LUCIUM PAPAM 18 EPISTOLAE.

I. Alphonsi regis Portugaliae epistola ad Lucium II papam, qua regnum suum Romanae Ecclesiae tributarium constituit. (BALUZ., Miscell. edit. in-fol., tom. III, pag. 78.) LUCIO secundo A. rex Portugalensis Proclamatus rex an. 1139. MARIAN. l. X, c. 17. .

[Col. 0935B]

Claves regni coelorum beato Petro a Domino nostro Jesu Christo concessas esse cognoscens, ipsum patronum et advocatum apud Deum omnipotentem habere disposui, ut et in vita praesenti opem illius et consilium in meis opportunitatibus sentiam, et ad praemia felicitatis aeternae ipsius suffragantibus meritis valeam pervenire. Quocirca ego Adefonsus Dei gratia Portugalensis rex per manum domini G. [Col. 0935C] diaconi cardinalis, apostolicae sedis legati, domino et Patri meo papae Innocentio hominium feci, et terram quoque meam beato Petro et sanctae Romanae Ecclesiae offero sub annuo censu quatuor unciarum auri, ea videlicet conditione et tenore ut omnes qui terram meam post decessum meum tenuerint, eumdem censum annuatim beato Petro solvant, et ego, tanquam proprius miles beati Petri et Romani pontificis, tam in me ipso quam in terra mea vel in iis etiam quae ad dignitatem et honorem meae terrae ac etiam defensionem et solatium apostolicae sedis habeam, et nullam potestatem alicujus ecclesiastici saecularisve dominii, nisi tantum apostolicae sedis vel a latere ipsius missi, unquam in terra mea recipiam .

Facta oblationis et fortitudinis charta Idus Decembris, [Col. 0935D] aera MCLXXX. Ego supradictus Adefonsus Portugalensis rex hanc chartam fieri jussi, et libenti [Col. 0936B] animo coram idoneis testibus propria manu confirmo .

  • Ego Joannes Bracarensis episcopus confirmo.
  • Ego B. Colimbriensis episcopus confirmo.
  • Et ego Petrus Portugalensis episcopus confirmo.

II. Ulgerii Andegavensis episcopi ad Lucium II papam.—Odonem S. Martini Turonensis decanum commendat. (DUCHESNE, Hist. Franc. script., IV, 769.)

LUCIO Dei electione summo pontifici, dilectissimo domino suo et omnium ULGERIUS, ejusdem permissu Andegavensis licet indigne dictus episcopus, et servus ejus, officiosam subjectionem, et devotam obedientiam.

[Col. 0936C] Charissimos pedes sacrosanctae majestatis vestrae precibus et supplicatione postulare praesumimus, quatenus venerabilem decanum Beati Martini dominum Odonem, virum egregium, cum ad vestram venerit praesentiam, pro vestrae benignitatis misericordia dulciter et mansuete suscipiatis, et ejus graves molestias in laetitiam convertatis, et cum plenitudine pacis et gratiae vestrae, quod vestram serenitatem decet, eum ad nos et ad propria remittatis. Coram vobis, cui perniciosum est mentiri, testamur quod cum ad modo dictam ecclesiam venissemus, et capitulum, quod tunc frequentissimum residebat, fuissemus ingressi, nullum in fratribus illis intelleximus, qui in superius nominatum [Col. 0936D] decanum clamaret, vel ei in aliquo derogaret. Sed potius ei plurimum ob istiusmodi increpationem vestram condolebant, et unanimes voce concordi [Col. 0937A] commendantes eum, promittebant totum scire suum, et totum posse suum, et se venturos ad genua vestrae misericordiae si opus sit, et facturos in ejus defensione quidquid bonorum devotio filiorum habet facere pro defendendo bono patrono suo. Probatae et religiosae personae orant pro illo nobiscum, quas ipse consuevit fulcire consilio, et fovere auxilio. Conservet vos Deus desideratum Patrem et rectorem Ecclesiae suae et toti mundo diu superstitem. Pro vobis, Pater, oramus, et in capitulis et in conventibus orari facimus.

III. Ejusdem ad eumdem.—Robertum priorem S. Cosmae Turonensis commendat. (DUCHESNE, ibid. )

[Col. 0937B]

LUCIO, Dei electione summo pontificum, reverentissimo Patri suo, et omnium, et domino, ULGERIUS dictus Andegav. episcopus, servus sanctitatis, devotam subjectionem et officiosam obedientiam.

Domnus Rotbertus venerabilis prior Sancti Cosmae Turonensis, vir quidem magnae religionis, ad januam vestrae misericordiae pro negotiis et necessitatibus pauperis Ecclesiae, cui auctore Deo praesidet, et pro qua plurimum laboravit, proficisci deliberavit. Unde nos confisi de vestrae misericordiae consuetudine, pedibas vestrae Majestatis supplicare rogando praesumimus: quatenus eum, cum ad vestra genua venerit, benigne suscipiatis, et in petitionibus suis, [Col. 0937C] quas dignas auditu ante clementiam vestram fuderit, efficaciter exaudiatis, et a serenitate vultus vestri laetum ad propria eum remittatis. Quanto citius potero dirigam ad vestram paternitatem Peloquinum clericum et servum vestrum, officialem meum, cum intersignis servitutis meae: qui vice mei desideratos vestros vultus videndo, et optatam vestram sospitatem mihi nuntiando, desiderium meum impleat. Quandoquidem impediente infirmitate mea et senectute, ad vos, charissime domine, venire non sufficio. Conservet vos pietas Christi diu superstitem super terram, piissimum Patrem Ecclesiae suae. Valete.

IV. Ecclesiae Leodiensis ad Lucium papam.—De nova haeresi deque Americo ab ea converso, quem illi commendat. (MARTÈENE Ampl. Collect., 1, 777.)

[Col. 0937D]

Domino et Patri reverendo L. Dei gratia summo pontifici Ecclesia Leodiensis, fideles orationes et in Christo debitae subjectionis obedientiam.

Ut arbitramur, et res ipsa declarat, idcirco divina dispositio in arce catholicae Ecclesiae sedem Romanam posuit, ut ipsius providentia suis membris [Col. 0938A] tutela procuretur, et ad eam refugium habeant, quibus surgentia bella exitium minitantur. Igitur veterum hostium deprehensas noviter insidias ad vestram paternitatem, cui credita est sollicitudo omnium ecclesiarum, deferimus, ut eorum conatus vestra relidantur industria, qui sub specie religionis animas simplicium in errorem ducunt, et unius integritate fidei, quae multis in locis vulnerata est, sicut apud nos compertum nunc esse constat, sancta Dei convalescat Ecclesia. A Monte Guimari , quo nomine quidam vicus in Francia dicitur, quaedam haeresis per diversas terrarum partes defluxisse cognoscitur; quae adeo varia et multiplex est, ut sub unius certo vocabulo minime comprehendi posse videatur, cujus apud nos sectatores [Col. 0938B] quidam detecti, convicti et confessi sunt, hos turba turbulenta raptos, incendio tradere deputavit; sed nos, Dei favente misericordia, pene omnes ab instanti supplicio, de ipsis meliora sperantes, vix tamen eripuimus: quorum unus hic est quem ad paternitatem vestram sua petitione destinare curavimus. Haeresis haec diversis distincta est gradibus; habet enim auditores, qui ad errorem initiantur; habet credentes, qui jam decepti sunt; habet christianos suos, habet sacerdotes, habet et caeteros praelatos sicut et nos. Hujus haeresis nefandae blasphemiae sunt, quod in baptismo peccata remitti negat, quod sacramentum corporis et sanguinis Christi inane reputat, quod per impositionem pontificalis manus conferri nil asseverat, quod neminem [Col. 0938C] Spiritum sanctum accipere credit, nisi bonorum operum praecedentibus meritis, quod conjugium damnat, quod apud se tantum ecclesiam catholicam esse praedicat, quod omne juramentum velut crimen judicat. Hi tamen qui hujus sceleris sectatores sunt, sacramentis nostris ficte communicant, ad nequitiae suae velamentum. Horum adhuc auditor erat hic Americus, quem ideo ad vos direximus, ut vestro judicio Deo et sanctae ipsius Ecclesiae satisfaciat, et sponsionem quam fecit beatis apostolis, cum in discrimine vitae positus esset, adimpleat. Vovit enim, ut dicit, si eorum meritis et precibus evadere posset, quod eorum limina devotus visitaret, ut ipsis gratiarum actiones pro conservata [Col. 0938D] salute rependeret; alios vero hujus erroris participes per religiosa loca divisimus: quid super eis ad correctionem agendum sit a vobis exspectantes. Praeterea charitati vestrae notificamus quia secundum quod ab his qui a nobis deprehensi sunt, accepimus, omnes Gallici regni atque nostri civitates hujus erroris veneno ex parte magna infectae sunt. Provideat itaque vestrae paternitatis solertia, ne virus hoc altius serpat, sed cauterio diligentiae salutaris aduratur, ut deficiat. Vale.

ANNO DOMINI MCXLIII. WILLELMUS MALMESBURIENSIS MONACHUS.

Notitia

Waitz, Georgius

[Col. 0939]

NOTITIA. (Ex prooemio D. Georgii WAITZ, prof. publ. Gott., ad Excerpta ex Willelmi scriptis Malmesburiensis historicis, Monumenta Germaniae historica, Script. t. X, p. 449.)

Inter rerum Anglicarum scriptores qui saeculo XII floruerunt, primum locum tenet Willelmus, monachus Malmesburiensis, vir litterarum amore, industria et doctrina conspicuus, qui iterum iterumque res patrias et externas exponendas sibi sumpsit, eoque magnam apud posteros laudem meruit. Eodem consilio hoc saeculo Florentius Wigorniensis, Henricus Huntindoniensis et Simeon Dunelmensis ducti sunt, necnon posterioris aevi scriptores, Willelmi plerumque vestigiis inhaerentes, Rogerus de Wendower alii, libros suos rerum in Gallia, Germania, Italia atque Terra Sancta gestarum narratione ornaverunt.

Willelmus, inde a pueritiae annis litteris opera navata, non vulgarem scribendi peritiam sibi comparavit, et mox magno historiae amore illectus, praeter Vitas sanctorum et opera quaedam theologica philosophicaque, ter vel quater libros historicos componendos suscepit. Qua de re ipsum disserentem audiamus : Diu est, inquit , quod et parentum cura et meapte diligentia libris insuevi. Haec me voluptas jam inde a pueritia cepit, haec illecebra mecum parilibus adolevit annis; nam et ita a patre institutus eram, ut si ad diversa declinarem studia, esset animae dispendium et famae periculum. Quocirca memor sententiae: «Cupias quodcunque necesse est» extorsi juventuti meae ut libenter vellem quod non velle honeste non possem. Et multis quidem litteris impendi operam, sed aliis aliam. Logicam enim, quae armat eloquium, solo libavi auditu; physicam, quae medetur valetudini corporum, aliquanto pressius concepi; jam vero ethicae partes medullitus rimatus, illius majestati assurgo, quod per se studentibus pateat et animos ad bene vivendum componat; historiam praecipue, quae jocunda quadam gestorum notitia mores condiens ad bona sequenda vel mala cavenda legentes exemplis irritat. Itaque cum domesticis sumptibus nonnullos exterarum gentium historicos conflassem, familiari otio quaerere perrexi, si quid de nostra gente memorabile posteris posset reperiri. Hinc est quod ab antiquo scriptis non contentus, ipse quoque scripturire incepi, non ut scientiam meam, quae pene nulla est, proponerem, sed ut res absconditas, quae in strue vetustatis latebant, convellerem in lucem. Quapropter opiniones volaticas despuens, chronica longe lateque corrogavi, sed nihil propemodum hac, fateor, profeci industria. Omnibus enim decursis, inops remansi scientiae, quippe ante non inveniens quod legerem quam lecturire desinerem.

Tria exstant opera historica ab Willelmo conscripta, Gesta regum Anglorum, Gesta pontificum Anglorum, Historia novella; praeter quae ipse Chronicam affert libris tribus digestam, qua nunc caremus . Quadragesimo aetatis anno nondum exacto, majorem horum partem Willelmus confecisse videtur . Sed neque postea hac cura se abdicavit. Nam cum regum Anglorum Gesta inter annos 1119-1124 scripserit, Historiam [Col. 0941] novellam usque ad a. 1142 deduxit, eamque longius continuandam sibi proposuerat . Quod quominus faceret, ipsum morte impeditum esse verisimile est. Praeterea de Willelmi vita nihil fere constat, qui annos in monasterio Malmesburiensi deguisse videtur, ubi primum librarii, postea praecentoris officium susceperat, abbatis dignitate sibi oblata sed non recepta. Verum etiam in aliis Angliae ecclesiis libros et notitias collegit, quibus in historia conscribenda uteretur; cum viris dignitate conspicuis non raro conversatus est, ex quorum ore quaecunque de rebus apud exteros gestis narraverunt in schedas retulit ; et quamvis «volaticas famas» se sprevisse dicat, his nimis fisus esse videtur .

Cum Willelmus, historia suae gentis antiqua elegantius et ornatius descripta, rebus vero suo tempore gestis satis fideliter et candide narratis, magnam sibi laudem comparaverit, multis in eo tamen vituperabilis videbatur quod nimia crudelitate res miraculosas et fabulosas memoriae tradiderit. Et sane negari nequit multa apud Malmesburiensem legi quae a vera historia longe recedant, eaque maxime in illa libri parte qua aliena regna tetigit. His enim locis plerumque non scriptos libros aliave monumenta fide digna adhibuit, sed rumorem populi, monachorum aliorumque hominum narrationes secutus est, id fortasse studens ut his illecebris propositis clerici et laici ad libros legendos allicerentur. Quae opinio ipsum certe non fefellit. Nam posterioris temporis scriptoribus haec praecipue se commendarunt, a multis exscripta et latius propagata. Neque nobis prorsus displicebunt. Nam si verae historiae minus conferant, ad traditionem et vulgi narrationes medio aevo per gentes circumlatas cognoscendas faciunt.

Notitia litteraria

Fabricius, Joannes Albertus

[Col. 0941]

NOTITIA LITTERARIA. (FABRIC., Biblioth. med. et inf. Latinitatis, tom. III, pag. 152.)

[Col. 0941A] Willelmus Somerset Malmesburiensis a Maildulphi curia (Maildulphesbury) monachus ord. Bened. et bibliothecarius ac praecentor Meldunensis sive Malmesburiensis, prosa et carmine eruditus et de historia patria sive Anglorum meritissimus, cujus libros, inquit cap. 166. Lelandus, cum in manus sumo, sumo autem cum frequentissime tum lubentissime, toties vel admirari cogor hominis diligentiam, felicitatem, judicium. Diligentiam, quod passim ostendat se ingentem bonorum auctorum numerum legisse: felicitatem, quod illorum elegantiam et nervos aemulus ipse in suis lucubrationibus belle exprimat: judicium denique, quod multa ab aliis temere scripta, ad incudem revocet revocataque luci et veritati restituat. Vixit adhuc, plura pollicitus anno Christi 1143. Edita ejus scripta haec sunt:

Regalium sive De rebus gestis regum Anglorum a primo Saxonum adventu, circa annum 449, ad annum duodevicesimum Henrici I, sive A. C. 1127, [Col. 0941B] libri V, ad Robertum Glocestriae comitem, regis Henrici filium.

Historiae novellae libri tres ab A. 1127 ad an. 1143, ad eumdem Robertum.

De gestis pontificum Anglorum ad annum circiter 1125 libri IV, quorum primus est de Cantuariensibus, Roffensibusque. Secundus, de Londinensibus atque Orientalium Anglorum, Occidentaliumque Saxonum episcopis et monasteriis. Tertius, de Eboracensibus, Hangustaldensibus et Witternensibus, Candidae [Col. 0942A] Casae, Lindisfarnensibus ac Dunelmensibus. Quartus , de Wigorniensibus, Herefordensibus, Legecestrensibus, Dorcestrensibus sive Lincolniensibus atque Eliensibus. Haec scripta Willelmi prodiere in collectione Historicorum Angliae post Bedam praecipuorum, curante Henr. Savilio Lond. 1596, et Francof, typis Wechelianis 1601, fol.

Librum V de pontificibus Anglorum primus edidit H. Warthonus in limine tomi II Angliae sacrae, Lond. 1691, fol., et sub idem tempus Thomas Galeus inter Scriptores XV, Oxon. 1691, fol. pag. 337. In eo praeter plures de antiquitatibus Malmesburiae chartas, continetur Vita Aldhelmi Shireburnensis episcopi, cujus solam epitomen Baleus viderat, edideratque Mabillonius Saec. Benedictin. IV, pag. 726.

Vita S. Wulstani episcopi Wigorniensis ad fratres Wigornienses, libris III, in tomo secundo Angliae sacrae, pag. 241-270, et cum notis Henschenius tom. VI Maii 25, p. 79.

[Col. 0942B] Liber de antiquitate Ecclesiae Glastoniensis, ab eodem vulgatus Galeo in laudata XV scriptorum sylloge, p. 289.

Epistola ad Petrum monachum Meldunensem, praefixa Joannis Scoti Erigenae libris V de naturarum divisione, et ex ms. Thuano edita a Thoma Galeo ante Scoti libros, Oxon. 1681, fol.

Multa alia condidit Willelmus necdum prolata in lucem, qualia sunt, memorata Lelando cap. 166, Baleo II, 73, et Pitseo p. 209.

[Col. 0943A] De serie evangelistarum, vario genere carminis, libri XV.

Commentarii in threnos Jeremiae, libris IV ms. in bibl. Cottoniana.

De miraculis B. Mariae Virginis, libri IV. De miraculis S. Andreae.

De indigenarum sanctorum miraculis.

Epitome historiae Haimonis, Floriacensis monachi, a Justiniano ad Carolum M. ms. in bibliotheca collegii Baliolensis, Oxon. et in Bodleiana.

Genealogia Henrici II regis Angliae.

Itinerarium Joannis abbatis Meldunensis, Romam cum Petro monacho Meldunensi profecti; multis plane, Lelando teste, rebus memorabilibus refertum.

De antiquitate Glessoburgensis monasterii, ad Henricum Soliacum Wintoniensem episcopum. Baleo Antiquitates Glasconiae, mss. in bibl. collegii S. Benedicti Cantabrig.

[Col. 0944A] Vita Indracti, Hiberniae reguli, qui S. Dunstani discipulus fuit.

Vita S. Patricii, libri II ad monachos Glassoburgenses. Vita S. Benigni, S. Dunstani, libris duobus.

De gente Wydenorum sive Vugdenorum. Chronicorum libri III, quorum meminit, praef. ad Historiam novellam.

Sermones et Epistolae.

Ex abbreviatione librorum Amalarii De officiis ecclesiasticis ms. in biblioth. Lambethana locum affert H. Warthon pag. 360 Auctarii ad Usserium de sacris Scripturisque vernaculis. Praefationem Rabano Mauro parum aequam, ad Robertum amicum, (nescio an diversum a Glocestriae comite) in cujus gratiam hunc laborem in se suscepit, et epilogum primi ultimique libri edidit Petrus Allixius in calce praefationis ad Determinationem Joannis Parisiensis de modo existendi corpus Christi in sacramento altaris. Lond. 1686, 8.

Epistola nuncupatoria

Savile, Henricus

[Col. 0943]

CL. V. HENRICI SAVILII EPISTOLA NUNCUPATORIA. ( Rerum Analicarum Scriptores post Bedam praecipui, Londini 1596, fol.) SERENISSIMAE POTENTISSIM AEQUE PRINCIPI ELIZABETHAE ANGLIAE, FRANCIAE ET HIBERNIAE REGINAE.

Historiae nostrae particulam quidam non male, sed qui totum corpus ea fide eaque dignitate scriptis complexus sit, quam suscepti operis magnitudo postularet, hactenus plane neminem exstitisse constat. Nam Polydorus, ut homo Italus, et in rebus nostris hospes, et (quod caput est) neque in rep. versatus, nec magni alioqui vel judicii vel ingenii, pauca ex multis delibans, et falsa plerumque pro veris amplexus, historiam nobis reliquit cum caetera mendosam, tum exiliter sane et jejune conscriptam. Nostri ex faece plebis historici, dum majestatem tanti operis ornare studuerunt, putidissimis ineptiis contaminarunt. Ita factum est nescio qua hujusce insulae infelicitate, ut majores sui, serenissima Regina, viri maximi, qui magnam hujus orbis nostri partem imperio complexi, omnes sui temporis reges rerum gestarum gloria facile superarunt, magnorum ingeniorum quasi lumine destituti, jaceant ignoti et delitescant. Cui malo dum medicinam quaererem, neque ita essem vel animo vacuus, vel ab illis subsidiis et quasi instrumentis historiae scribendae instructus, ut opus a fundamentis exstruerem victurum, serisque nepotibus temporum illorum memoriam transmissurum, feci tamen, quod potui, non invitus, ut ex situ et squalore pulvereque eruerem, et in lucem primus emitterem vetustissimos rerum nostrarum auctores, non illos quidem facundos, sed fidos rerum gestarum interpretes, eo consilio ut alii, qui et otio abundarent et ingenio, hos quasi ad manum haberent rerum nostrarum commentarios, unde sumerent quae ad tanti operis exaedificationem pertinerent. Inter quos cum et narrationis fide et judicii maturitate principem locum teneat GUILIELMUS MALMESBURIENSIS, homo, ut erant illa tempora, litterate doctus, qui septingentorum plus minus annorum res tanta fide et diligentia pertexuit, ut e nostris prope solus historici munus explesse videatur; hunc mihi cum primis e tenebris eruendum tuoque augustissimo nomini inscribendum curavi, ut qui olim saeculorum aliquot obscuritatem ingenii sui lumine discussit, nunc vicissim redivivus a serenissima Majestate Tua lucem et splendorem mutuetur. Huic proximi, sed longo forsan intervallo proximi Huntindoniensis, et Hovedenus, auctores cum primis boni et diligentes, verissimique superiorum temporum indices; quibus Ingulphum a plurimis antiquitatum nostrarum sitientibus magnopere desideratum adjecimus, et, qui majores tuos propinquo affinitatis gradu contingit, nobilitatis non minus quam antiquitatis causa Elwardum. Jam vero non id agam, ut longiore oratione, cur in tuo potissimum nomine hoc quantulumcunque operis apparere voluerim, ostendam; neque rem per se exilem verborum amplitudine ornabo. Nam si, quod a philosophis accepimus, dissimilis sit munerum et debitorum conditio, quod in muneribus magna eorum quibus offeruntur habenda ratio, debita vero vel minima maximis quibusque sunt persolvenda, quid me hac in causa facere aequum fuit, quem divinis majestatis tuae virtutibus jampridem in tui obsequium et admirationem raptum, ita porro summis tuis beneficiis devinxisti, ut me meaque omnia non usu [Col. 0945] solum et fructu, sed mancipio etiam ac nexu tua esse libentissime agnoscam? Et vero si recte ratiocinamur, cui potius Britannorum, Saxonum, Normannorum res gestas offerre debui, quam Majestati Tuae, quae non modo quas singuli singulas ditiones obtinuerunt, has una universas haereditario jure adiisti, verum etiam omnes istorum omnium virtutes animo plane heroico es complexa? quae sola tot annos in rommunibus Europae totius tempestatibus dulcissimae patriae tuae beatissimam tranquillitatem infudisti: quae denique sola, quid in summa potestate summa bonitas possit, tuo nos exemplo docuisti. Sed alterius sunt haec operis, alterius temporis. Interim vero serenissimam majestatem tuam supplicissime rogatam volo, ut quem hactenus beneficiis tuis quam amplissimis ornatum esse voluisti, eum deinceps regia tua et benignitate complecti, et auctoritate tueri digneris. Deus optimus maximus Majestatem Tuam nobis reique publicae Christianae quam diutissime incolumem conservet.

Serenissimae Majestatis Tuae devotissimus. HENRICUS SAVILE.

WILLELMI MALMESBURIENSIS MONACHI GESTA REGUM ANGLORUM ATQUE HISTORIA NOVELLA. Ad fidem codicum mss. recensuit THOMAS DUFFUS HARDY. (Londini, sumptibus Societatis, 1840, in-8 o , 2 vol.)

Praefatio

Hardy, Thomas Duffus

[Col. 0945]

PRAEFATIO.

Quod de Willelmi Malmesburiensis monachi vita compertum habemus, quibus parentibus ortus , non aliunde notum nisi ab ipso passim allatis. Patrem genere Normannum et matrem Saxonicam innuere videtur lib. I Gestorum regum, inquiens: «Quia utriusque gentis sanguinem traho;» et circa libri II finem: «Nec haec dicens virtuti Normannorum derogo, quibus tum pro genere, tum pro beneficiis fidem habeo.» De anno quo natus sit nihil constat .

Malmesburiensis majorem suae vitae partem exegisse videtur inter claustra monasterii de quo illi nomen; omne tempus quod in religiosis monasticisque officiis non expendebatur, litteris scientiaeque devovens. [Col. 0947] praecipua tamen regni monasteria adiit colligendorum librorum gratia . Eximium ingenii ejus acumen et doctrinae excellentiam testantur non minus quam viginti diversorum operum tituli, quae omnia ante quinquagesimum aetatis annum composuit . Fama ejus late diflusa, crebro et non ab unius coenobii monachis rogatus, patroni eorum historiam vel monasterii fundationis scribendi partes assumpsit. Inter Malmesburienses tamen nullus ejus memoriam satis magna veneratione prosecutus est, ut aliquod vitae tanti viri scriptum monumentum relinqueret . Ejus mortis ut et natalis incertum tempus; sed ex eo quod ejus ultimum opus in ipsis ejus aetatis maximi gravissimique momenti temporibus, videlicet anni 1142 eventibus abrupte desinat, satis generaliter illum hoc anno aut sequenti interiisse supponitur.

In paucis istis continetur quidquid de vita notum est viri, qui judicii maturitate et sua tuta rerum notitia omnes antiquos Anglicae historiae scriptores facile praecelluit.

Duo praecipua et longe majoris momenti Willelmi Malmesburiensis opera.— Gesta regum Anglorum et Historia novella, in his voluminibus prelo mandantur. Prius quinque complectitur libros, posterius tribus insumitur.

Liber primus Gestorum regum Anglorum Magnae Britanniae historiam succincte tangit ex quo eam obtinuere Romani usque ad eorum expulsionem; inde prosequitur synchronicam regnorum Saxonicorum principum historiam, a primo hujus gentis in Angliam adventu, usque ad Ecgberti tempus, qui «diversa regna animi magnitudine compescuit, et ea, uni conquadrans imperio, ad uniforme dominium vocavit.»

In secundo libro exarata est Occidentalium Saxonum regni historia secundum Anglo-Saxonum atque Anglo-Danorum principum seriem, usque ad Haroldi mortem, Normannorumque adventum.

Liber tertius Willelmi primi regno totus insumitur.

Liber quartus et liber quintus historiam ad annum 1120 deducunt. In quarto etiam magni momenti occurrit relatio primae Christianorum contra Saracenos expeditionis, cum vivida ducum cruce signatorum adumbratione.

Quo vero aetatis suae anno Gesta regum Anglorum vel incoeperit vel absolverit Malmesburiensis, certo definiri non potest. Non sine aliqua verisimilitudine hanc narrationem inter annum 1114 et 1123 exaratam fuisse conjicitur, illamque ab ipso variis in posterum temporibus ad incudem revocatam, pluribus magni momenti additionibus auctam, stylum modumque dicendi nonnunquam mutatum; interdum, deletis quae prius admiserat, alia substituit illos enixe rogans qui ampliora noverint quam ipse habuit ut ea cum ipso communicare velint in margine saltem sui operis addenda.

Historiam Novellam ultimum esse Willelmi Malmesburiensis fetum supponitur. Hujus operis initio retrospectiva occurrit ultimae partis regni Willelmi I compendiose exarata expositio historiaque ad annum 1142, quo liber desinit, protenditur. Evidenter patet hoc opus post regis Willelmi I obitum incoeptum et ad annum 1142 deductum. Quamvis integra sit ejus pars quae absoluta est, imperfecta tamen relicta fuit: brevi relatione fugae imperatricis Maldae ab Oxonio, narratio concluditur; quae tamen auctor in [Col. 0949] animo habebat alias fusius revolvere, sed hoc illi non est concessum. Fauste tamen contigit ut totum opus reviserit quo praesens constat editio, nonnullisque magni momenti emendationibus et additamentis illustraverit.

A tempore Bedae usque ad Malmesburiensis aetatem, scilicet quatuor saeculorum spatio, Anglorum historia brevibus tantum et jejunis annalibus constat, in quibus documentorum historicorum ad rationis crisim deductio, nulla eventuum, quoad regiminis politici statum, ponderatio. Malmesburiensis, ut suos monet lectores, primus fuit post Bedam qui ad altiorem quam meri annalistae famam conscendere niteretur, continuamque Angliae historiam conscribere aggressus sit. «Res, inquit, Anglorum gestas, Beda, vir maxime doctus et minime superbus, ab adventu eorum in Britanniam usque ad suos dies plano et suavi sermone absolvit; post eum non facile, ut arbitror, reperies qui historiis illius gentis Latina oratione texendis animum dederit. Viderint alii si quid earum rerum jam invenerint, vel post haec inventuri sint; noster labor, licet in quaerendo sollicitas duxerit excubias, frustra ad hoc tempus consumpsit operam. Sunt sane quaedam vetustatis indicia chronico more et patrio sermone per annos Domini ordinata. Per haec senium oblivionis eluctari meruerunt quaecumque tempora post illum virum fluxerunt. Nam de Aetelwardo, illustri et magnifico viro, qui chronica illa Latine aggressus est digerere, praestat silere cujus mihi esset intentio animo, si non essent verba fastidio. Nec vero nostram effugit conscientiam domini Edmeri sobria sermonis festivitate elucubratum opus; in quo a rege Eadgaro orsus usque ad Willelmum primum raptim tempora perstrinxit, et inde licentius evagatus usque ad obitum Anselmi archiepiscopi, diffusam et necessariam historiam studiosis exhibuit. Ita praetermissis a tempore Bedae ducentis et viginti et tribus annis, quos iste nulla memoria dignatus est, absque litterarum patrocinio claudicat cursus temporum in medio: unde mihi tum propter patriae charitatem, tum propter adhortantium auctoritatem, voluntati fuit interruptam temporum seriem sarcire, et exarata barbarice Romano sale condire; et, ut res ordinatius procedat, aliqua ex his, quae saepe dicendus Beda dixit, deflorabo, pauca perstringens, pluribus valefaciens.»

Praecipui fontes ex quibus suam Malmesburiensis Historiam hausit in tres classes dividi queunt:

Primo: Auctores et documenta quae nunc adhuc exstant, quales sunt Gildas, Nennius, Beda, Saxonum Chronica et Leges, Asser, Aethelwardus, Eadmerus, Osbernus, Goscelinus, Hariulfus, aliique antiqui scriptores, originales chartae, epistolae, aliaque documenta .

Secundo: Documenta quae ex nunc deperditis auctoritatibus profluunt, qualia sunt metrica commenta, historicae traditiones, chartae, epistolae, biographicaeque notitiae.

Tertio: propria rerum notitia quarum ipse testis fuerat, vel a testibus fide dignis didicerat.

Cum Malmesburiensi in animo esset fidelem et candidam ut daret eventuum narrationem, quidquid colligere potis erat sibi comparavit. Non semel tamen confitetur laborum studiorumque suorum exitum nullo modo intentioni respondisse. Sic enim ille: «Si quis vero haec quoque captus amore leget, sciat me nihil de retroactis praeter cohaerentiam annorum pro vero pacisci, fides dictorum penes auctores erit. Quidquid vero de recentioribus aetatibus apposui, vel ipse vidi, vel a viris fide dignis audivi. Caeterum, in utramvis partem, praesentium non magnipendo judicium; habiturus, ut spero, apud posteros post decessum amoris et livoris, si non eloquentiae titulum, saltem industriae testimonium.»

Quae a scriptoribus ipso antiquioribus desumpsit, ea propriis adnotationibusita intermiscuit, ut a narratione vix separari queant. Quaecunque necessaria sibi visa sunt ad elucidationem morum usuumque populorum in diversis historiae eorum periodis, sive quoad regni regimen et leges, sive quoad artes, summa cum ingenii laude statuuntur. Ubi vero materia non abundat, vel historica facta nullius sunt momenti, tum opus suum anecdotis vivificat, saepe vividis coloribus individualis indolis proeminentia lineamenta describens, et miro artificio vel minima circa se degentium acta perstringens.

Ejus Historia dramaticae fabulae assimilita est, in qua rerum relatio integra offertur, remoto narrationis non interruptae taedio. Opus suum amico patronoque suo Roberto, Glocestriae comiti, spurio Henrici primi regis filio, dedicavit. Robertus, juris militiaeque peritus, singulari litterarum studio flagrabat; justitiae observantissimus fuisse traditur: si enim, animis omnium Mathildae Stephanoque infensis, regnum affectavisset, certe via patebat, sed fidei et jurijurando stare satius habuit. Circa finem operis cui titulus: Gesta regum Anglorum, sic ipsum alloquitur Malmesburiensis: «Litteras ita fovetis, ut cum sitis tantarum occupationum mole districti, horas tamen aliquas vobis surripiatis, quibus aut ipsi legere, aut legentes possitis audire. Digno itaque moderamine fortunae vestrae celsitudinem componitis, dum nec militiam propter litteras postponitis, nec litteras propter militiam, ut quidam, conspuitis; in quo etiam scientiae vestrae patescit miraculum, quia, dum libros diligitis, datis indicium quam avidis medullis fontem eorum combiberitis; multae siquidem res, etiam cum non habentur, desiderantur; philosophiam nullus amabit qui eam extrema satietate non hauserit.»

Rogat Malmesburiensis sibi vituperationi non vertendum quod narratio saepe regionis suae limites transgrediatur. Eam ipse quasi multarum historiarum breviarium designavit, etsi propter ampliorem, quae ad Angliam spectat, documentorum copiam, Gesta regum Anglorum inscripserit.

Valde tamen dolendum est quod non uno in loco legendas historiae interseruerit; commenti tamen ne insimuletur , quibus auctoritatibus nitatur studiose monet. Meminisse etiam quisque debet quod Malmesburiensis aevo miraculosae narrationes in manibus omnium versarentur, religiosaeque vulgi fidei intime connecterentur. Et rectissime notat Sharpius nemini in mentem unquam venisse ut Livio aut aliis historiographis [Col. 0951] vitio vertatur prodigiorum, quorum in historiis mentionem faciunt, narratio. Ex quibusdam tamen passim allatis conjici posset Willelmum miraculosis, quas ipse narrat, legendis fidem non usquequaque adhibuisse; ubi enim Aelfredi Magni exitum narratione prosequitur, prodigiaque refert quae traditione vulgabantur, scilicet, animam defuncti, resumpto corpore, noctibus per ecclesiae cathedralis interiora oberrare, sic scribit: «Has sane noenias sicut caeteras, ut credant nequam hominis cadaver post mortem daemone agente discurrere, Angli pene innata credulitate tenent, a gentilibus nimirum mutuantes, sicut ait Virgilius:

Morte obita, quales fama est volitare figuras
Sub quodam tamen respectu haec miraculosa commenta non aliqua utilitate carent; frequenter enim, inter tot inepta absurdaque, exquisitas pretiosasque continent notiones quibus mores et usus illustrantur; indeque in aetatem ad quam spectant magna lux affulget. Multa quoque horum commentorum ita a praecipua narratione sunt distincta, ut interpolata fuisse recte concludas. In quibusdam ex manuscriptis quos consuluimus, legendas commentitias invenimus, quas melioris notae codices omittunt.

Quod vero Willelmus Malmesburiensis moderatus et a partium studio alienus scriptor exstiterit, cunctis qui ejus lecturi sunt historiam manifeste patebit; scripsit ut sentiebat, bonos laudans malosque reprobans; dum virtutum exempla magna cum existimatione commendat; vitia, simul pungentibus meritis spiculis perstringit. Ubi de Willelmo I loquitur, haec verba facit: «De Willelmo rege scripserunt, diversis incitati causis, et Normanni et Angli: illi ad nimias efferati sunt laudes, bona malaque juxta in coelum praedicantes; isti pro gentilibus inimicitiis, foedis dominum suum proscidere conviciis. Ego autem, quia utriusque gentis sanguinem traho, dicendi tale temperamentum servabo: bene gesta, quantum cognoscere potui, sine fuco palam efleram; perperam acta, quantum sufficiat scientiae, leviter et quasi transeunter attingam; ut nec mendax culpetur historia, nec illum nota inuram censoria, cujus cuncta pene, etsi non laudari, excusari certe possunt opera. Itaque de illo talia narrabo libenter et morose quae sint inertibus incitamento, promptis exemplo, usui praesentibus, jucunditati sequentibus . . . . . Mihi haec placet provincia, ut mala, quantum queo, sine veritatis dispendio extenuem; bona non nimis ventose collaudem.»

Malmesburiensem virum fuisse probatae integritatis et eximiae veracitatis ex ejus operibus manifestum est. Ubi de his quae scribit anceps dubitat, etsi haec temporis sui vulgari fama crederentur, caute progreditur, et eorum quae narrat auctores quos sequitur sponsores adducit.

Ejus dicendi modus, praecipue in prioribus operibus, aliquando laborem redolet, exquisitis tamen et elegantibus periodis abundat. Opus ejus plerumque classico more scriptum profluit; et quamvis communiter dictio concisa, vehemens nervosaque, nonnunquam tamen verbosa obscuraque judicanda. Ejus opera perlegi nequeunt, quin ex frequentibus testimoniis et felici sententiarum accommodatione, obvie patescat illum Romanorum auctorum scripta pertractavisse, suamque mentem eorum flatu leporibusque imbuisse. Se ex proposito suum dicendi modum variare non semel declaravit, ne lectori uniformis styli tenor taedlum afferret, et a semel dictis retractandis summopere cavit.

Est tamen in quo non immerito reprehendatur auctor praestantissimus: sed volens lapsus est. Ne suum opus chronici formam indueret, in oppositum scopulum illiditur, eventusque frequenter narrat temporis notam omittens, sive ut ita agens Romanos imitaretur scriptores, sive ut arduo supersederet labore cum tot tantaeque adsint quoad notas chronologicas discrepantiae in fontibus ipsis qui Malmesburiensi ad manum erant. Mos non erat Saxonibus praefinitam cujusque eventus diem in suis annalibus exprimere. In quibusdam harum maximi pretii reliquiarum, quae Saxonum Chronica inscribuntur, codicibus, res gestae exhibentur quasi in datis annis occurrerint, dum econtra in aliis codicibus eaedem res aliis annis ascribuntur; illis vero discrepantiis mederi nunc facile; nam ex eo fluunt quod chronicorum auctores annum a diversis temporibus auspicentur. Petriburgi, et in caeteris monasteriis a rege Aethelwaldo fundatis, a vicesima quinta Martii die; Wigorniae vero et in monasteriis ab Oswaldo conditis, a vicesima quinta Decembris annum inchoabant; unde in variis Saxonum chronicorum codicibus, res quae inter festum Nativitatis Domini et ejus incarnationis annuntiationem occurrunt, diversis annis ascribuntur. Asseri chronologia, in vita Aelfredi Magni, non semel mendosa est in statuendo regni Aelfredi initio. Aethelwardus in chronologia principum Saxonum ab annalistarum ejusdem gentis computatione valde diversus invenitur. Istiusmodi scriptores, posito, quasi suae historiae fundamento, Saxonum chronicorum codice quem ad manum habebant, illi adhaeserunt, sufficientem recognoscendae temporum veritatis copiam non habentes. Cuique monasterio, intra respectiva Heptarchiae regna, procul dubio designatus inerat vir aliquis qui, anno desinente, res ad memoriam insignes, quae non tantum in regno ubi situm erat, contigerant, sed et alia quae in vicinis regnis occurrisse nosset, scriptis mandaret; inde necessario sequebatur notarum chronicarum discrepantia, cum septentrionales a meridianis in anno inchoando variasse constet. Praeterea in Saxonum chronicorum codicibus notatio temporum Romanis characteribus designatur contingereque facile potuit ut in exprimendis III, vel IV, vel aliis numeris, unus I insereretur aut omitteretur, quo errore sequentes series erant afficiendae. Quod cum Malmesburiensem et coaevos fugerat, vel ut rem levioris momenti parum curarent, multas Willelmus obvias discrepantias habuit quas debito modo reconciliare impar erat, et ideo narrationis modum elegisse putandus est, qui notis chronicis facile careret. Quoniam merus chronographus haberi nolebat, satis illi visum est ad scopum assequendum ut statueret aliquid alicubi evenisse, et inde quosdam effectus manasse; sed utrum id anno 800 aut anno 802 contigisset, id ille non ut rem gravis momenti curabat, ejus operis proposito tam minutam accurationem non requirente; quae tamen temporum inobservantia quibusdam in locis, ubi rei gestae annum expresserat, illum in anachronismum dejecit, atque non semel in tantum impulit errorem, ut effectum causae anteponeret. Ut ejusmodi defectui aliquod remedium afferretur, omissaque quoad notationem temporum supplerentur, visum est ut in praesenti operis editione accurata temporis indictio in margine poneretur, quotiescunque apud auctorem erronea est vel omittitur. Quibus autem nixi fundamentis hoc perficiemus plerumque notis ad calcem paginae positis patebit.

Jam quidem diximus Hieronymum Commelinum, anno 1587, Heidelbergae librum edidisse, cui titulus: Rerum Britannicarum, id est, Angliae, Scotiae, vicinarumque insularum ac regionum, scriptores vetustiores. Pagina 281 hujus operis, sub titulo: De gestis Anglorum libri tres, incerto auctore, continentur excerpta e tribus primis libris Malmesburiensis operis quod inscribitur: Gesta regum Anglorum; sed evidenter patet ex notulis quibusdam, ut: Videntur hic non pauca deesse; multa hic quoque requiri videntur; desunt nonnulla, [Col. 0953] etc., sed praesertim ex verbis, incerto auctore, Commelinum prorsus ignorasse fontem ex quo ms. compilator hausisset non alium esse quam Malmesburiense opus, Gesta regum .

Post editum Commelini volumen, anno nono, Henricus Savilius praeclaram syllogen cui titulus: Scriptores post Bedam praecipui in lucem edidit, quae continet Malmesburiensis Gesta regum Anglorum, Historiam novellam et Gesta pontificum. In sui libri ad reginam Elizabeth nuncupatione Henricus Savilius justum hoc encomium Malmesburiensi impertit: «Inter quos cum et narrationis fide, et judicii maturitate, principem locum teneat Guilielmus Malmesburiensis, homo, ut erant illa tempora, litterate doctus, qui septingentorum plus minus annorum res tanta fide et diligentia pertexuit ut e nostris prope solus historici munus explesse videatur» .

Manuscriptus codex juxta quem Savilii volumen prodiit, aut incuriose descriptus, aut incorrecte volumen editum est; gravissimis textus scatet mendis, quibus erratorum index, ad calcem operis positus, inadaequatissime medetur. Ex variis in margine allatis notulis evidenter patet Savilium non unius tantum codicis manuscripti subsidio editionem suam constituisse. Praesentis libri editori nullus occurrit manuscriptus qui Savilii textui omnino congruat; regius ms. in Britannico Museo, 13. B. XIX propior accedit, sed non omnino convenit. Nulla fretus auctoritate, Savilius opus suum in capitula dividit, a quorum tamen ordine melioris notae codices non recedunt. Editio vulgo dicta Londinensis cum rarius inveniretur, denuo prelo subjecta fuit, anno 1601, Francofurti, valde majori errorum numero quam editio Londinensis conspersa est; etsi Francofurtensis editor profiteatur se in textu correctiones inseruisse quae in Londinensis erratorum indice signantur.

Praesentis hujus editionis textus e manuscripto circa duodecimi saeculi finem exarato desumitur, qui antea ad Marganense pertinebat monasterium, a Roberto Glocestriae comite fundatum, viro illo nobili cui opus suum Malmesburiensis dedicavit. Praestantem hunc codicem, qui nunc inter regios manuscriptos in Britannico Museo (Bibl. Reg. 13. D. II) servatur, post maturum examen, et cum aliis manuscriptis diligentem collationem, elegimus, tum quia reliquis emendatior, tum quia supremae ab auctore operi suo adhibitae collimationis vestigia exhibere visus est. Unus alter ms., qui regio manuscripto congruit, quamvis pluribus saeculis recentior, in D. Thomae Phillipps, Bart., collectione servatur. Ex variis lectionibus, multisque magni momenti mutationibus ubique occurrentibus, constat non una vice opus ad incudem ab auctore revocatum, quatuorque ad minus operis inscripti Gesta regum Anglorum et duarum operis cui titulus Historia novella codicum distinctarum classium vestigia exstare creditur. Nemo varias lectiones, in notis ad calcem cujusque paginae hujus editionis positis, allatas inspicere poterit, quin auctorem constantem in corrigendo amplificandoque opere suo curam impendisse concludat. Plurimae harum mutationum profecto in solis verbis constant, sed maxime ad dictionis elegantiam conferunt. Quibusdam in locis severiora vocabula temperantur molliunturque, integrae sententiarum series adduntur, aliaeque iis quae prius receperat substituuntur. Non inde tamen inferendum hanc omnem variarum lectionum farraginem Malmesburiensi ascribendam; perplurimae enim amanuensium sunt.

Voluminis hujus textus valde ab editione Savilii discrepare videbitur, sed lectionum varietas in notis ad calcem cujusque paginae indicatur, sub designatione litterae S. Prima fronte quibusdam forte in mentem veniet nimis multas in diversis mss. ostensas fuisse variationes; sed satis est dicere quod illarum solummodo variationum ratio sit habita, quae manuscriptum de quo agitur quasi ad particularem classem addicendum designant; at ubi lectionis varietas est oscitantiae illius qui ms. descripsit ascribenda, nec ulli particulari classi peculiaris est codex, tunc omisimus. Unam tamen regula haec patitur exceptionem. Mss. codices quorum subsidio textum nostrum constituimus, ad verbum fideliter expressimus; quod si vox quaedam manifesto descriptoris errore videtur intrusa, veram lectionem ex aliis mss. mutuamur, errore notato auctoritateque indicata; sed praestans adeo est manuscriptus noster et ita accurate descriptus, ut rarissima sint ejusmodi correctionum specimina.

Ex diligenti variorum mss. collatione certo concluditur diversas esse manuscriptorum editiones vel classes, ad quarum classium aliquam quisque hujus auctoris manuscriptus referri potest.

Praecipui manuscripti, quorum facta est collatio, signantur in notis per litteras A. S. C. D. E. F G. H. K. L. M.

  • A. Harleianus manuscriptus n o 261; Cottonianus manuscriptus, Claudius C. IX; ambo in Britannico Museo; et D. Thomae Philipps manuscriptus n o 2777.
  • S. Savilii textus, Londini simul et Francofurti editiones.
  • C. Regius manuscriptus 13. B. XIX; Harleianus manuscriptus n o 447; ambo in Britannico Museo.
  • D. Regius manuscriptus 13 D. V; regius manuscriptus 13. B. XVII; ambo in Britannico Museo.
  • E. Regius manuscriptus 13. D. II, in Britannico Museo; sir Thomae Philipps manuscriptus n o 8239.
  • F. Manuscriptus in bibliotheca collegii Omnium Animarum (Al. Souls), Oxonii, ejusdem probabiliter classis ac E.
  • G. Bodleianus manuscriptus, Laudi 548, Oxonii, ejusdem, ut apparet, classis ac L.
  • H. Bodleianus manuscriptus, Hatton 54 ut verisimile est, ejusdem classis ac A.
  • K. Bodleianus manuscriptus, Bodley 712, classi C. congruens.
  • L. Arundel. manuscriptus n o 35, in Britannico Museo; et manuscriptus collegii Trinitatis, Cantuariae, R. 14.
  • M. Arundel. manuscriptus, n o 161, verbatim transcriptus ex regio manuscripto 13. D. V.

Alios codices excussimus qui Oxonii, Cantuariae, in Britannico Museo, et in bibliotheca D. Thomae Phillipps [Col. 0955] servantur; cum vero ex aliquo inter exemplaria superius memorata transumpti videntur, necesse non visum est illos prioribus annumerare.

Sunt forte quibus praesens editio nimio notarum onere pressa videbitur; sed in memoriam revocandum est, quod peculiaris Malmesburiensis Historiae scopus, in multis locis, quoddam commentarium vel adnotationem ad textum necessario requirit; fereque nihil actum est quod non aut auctoris sententiam elucidet, aut lectorem a gravi labore eximat, opera requirendi quae non semper ad manum sunt. Semper et ubique, ut sentimus, quae afferuntur iis stant argumentis quae vel e contemporaneis fontibus, vel e magis accessibili auctoritate defluunt.

Praevias has adnotationes claudere nequit Editor, quin debitas grates referat amicis, quorum ope dum hoc opus prelo subjiciebatur adjutus est; sed praesertim sir Harris Nicolas, G. C. M. G., et Joanni Holmes, esq. Britannici Musei. Thomae Philipps, Bart. non Editoris tantum grates speciali modo sunt debitae, sed et Angliae Historicae Societatis, eo quod plures maximi pretii Malmesburienses mss. benignissime Editori, collationis causa, commodaverit. Nec etiam aequus esset Editor erga Samuelem Bentley, si publice non agnosceret quantum huic operi inservierint peritia et assiduitas quae in typographica ejus officina vigent; ii soli, quibus ejusmodi operis prelo subjiciendi onus incubuit, adaequate existimare queunt quantum utilitatis typographi vigilantiae et sagacitati debere possit editor.

His observationibus finem imponere nequit editor, tacito fratris sui, Willelmi Hardy, nomine, a quo constantem pretiosamque in conferendis manuscriptis, mendisque corrigendis opem recepit. Quod si tantum auxilium manui alienae referret acceptum, hic pro certo tam inadaequatam agnitionem satis non habuisset.

Record Office, Tower, Maii 22, 1841.

Epistola dedicatoria

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 0955]

EPISTOLA AUCTORIS, ROBERTO CONSULI GLOECESTRENSI, HENRICI REGIS FILIO, DICATA

[Col. 0955A] Domino venerabili et famoso comiti ROBERTO, filio regis, WILLELMUS Malmesburiae monachus salutes, et, si quas valet, orationes.

Virtus clarorum virorum illud vel maxime laudandum in se commendat, quod etiam longe positorum animos ad se diligendum invitat; unde inferiores superiorum virtutes faciunt suas, dum earum adorant vestigia, ad quarum aspirare non valent exempla. Porro totum ad majorum redundat gloriam, quod ipsi et bonum faciunt, et minores ad se amandum accendunt. Vestrum est igitur, o duces, si quid boni facimus; vestrum profecto si quid dignum memoria scribimus; vestra industria nobis est incitamento ut, quia pericula vestra paci nostrae impenditis, vos vicissim per labores nostros omni [Col. 0955B] aevo inclarescatis. Hinc est quod Gesta regum Anglorum, quae nuper edidi, vobis potissimum consecranda credidi, domine Comes, venerabilis et merito amabilis. Nullum enim magis decet bonarum artium fautorem esse quam te, cui adhaesit magnanimitas avi, munificentia patrui, prudentia patris; quos cum aemulus industriae lineamentis repraesentes, illud peculiare gloriae tuae facis quod [Col. 0956A] litteris insistis. Quid quod etiam notitia tua dignaris litteratos, quos vel invidia famae vel tenuitas fortunae fecit obscuros. Quia enim natura indulget sibi, quod quis probat in se ipso non improbat in altero, consentaneos igitur sibi mores experiuntur in te litterati, quos citra intellectum ullius acrimoniae benignus aspicis, jocundus admittis , invitus dimittis. Nihil plane in te mutavit fortunae amplitudo, nisi ut pene tantum benefacere posses quantum velles. Suscipe ergo, virorum clarissime, opus, in quo te quasi ex speculo videas; dum intelliget tuae serenitatis assensus ante te summorum procerum imitatum facta quam audires nomina. Continentiam autem operis prologus primi libri exponit; quem si placuerit legere, materiam [Col. 0956B] totam poteris de compendio colligere. Illud a vestra dignitate impetratum velim, ut non mihi vertatur vitio quod saepe per excessum alias quam in Anglia peregrinatur narratio; volo enim hoc opus esse multarum historiarum breviarium, quamvis a majori parte vocaverim Gesta regum Anglorum.

Gesta regum Anglorum

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 0957]

WILLELMI MALMESBURIENSIS DE GESTIS REGUM ANGLORUM LIBRI QUINQUE.

PROLOGUS. INCIPIT PROLOGUS WILLELMI MONACHI MALMESBURIENSIS IN LIBRO PRIMO DE GESTIS REGUM ANGLORUM.

[Col. 0957A]

Res Anglorum gestas Beda, vir maxime doctus et minime superbus, ab adventu eorum in Britanniam usque ad suos dies plano et suavi sermone absolvit : post eum non facile, ut arbitror, reperies qui historiis illius gentis Latina oratione texendis animum dederit. Viderint alii si quid earum rerum vel jam invenerint, vel post haec inventuri sint; noster labor, licet in quaerendo sollicitas duxerit excubias, frustra ad hoc tempus consumpsit operam. Sunt sane quaedam vetustatis indicia chronico more et patrio sermone per annos Domini ordinata. Per haec senium oblivionis [Col. 0957B] eluctari meruerunt quaecunque tempora post illum virum fluxerunt. Nam de Elwardo, illustri et magnifico viro, qui chronica illa Latine aggressus est digerere, praestat silere; cujus mihi esset intentio animo, si non essent verba fastidio. Nec vero nostram effugit conscientiam domini Edmeri sobria sermonis festivitate elucubratum opus; in quo a rege Eadgaro orsus usque ad Willelmum primum raptim tempora perstrinxit, et inde licentius evagatus usque ad obitum Anselmi archiepiscopi, diffusam et necessariam historiam studiosis exhibuit. Ita praetermissis a tempore Bedae ducentis et viginti et tribus annis, quos iste nulla memoria dignatus est, absque litterarum patrocinio claudicat cursus temporum in medio; unde mihi, [Col. 0957C] tum propter patriae charitatem, tum propter adhortantium auctoritatem, voluntati fuit interruptam temporum seriem sarcire, et exarata barbarice Romano sale condire; et, ut res ordinatius procedat, aliqua ex his, quae saepe dicendus Beda dixit, deflorabo, [Col. 0958A] pauca perstringens, pluribus valefaciens.

Procedat itaque primus libellus de Anglorum gestis succinctus, ex quo Britanniam occupavere usque ad regem Egbirtum, qui, varia sorte profligatis regulis, totius insulae pene nactus est monarchiam. Sed cum quatuor ex Anglis potentissima pullulaverint regna; Cantuaritarum, West-Saxonum, Northanimbrorum, Merciorum, quae omnia singillatim, (si erit otium,) persequi meditamur; prius de illo dicendum, quod et adolevit maturius et exaruit celerius. Quod profecto fiet expeditius, si regna Orientalium Anglorum et Orientalium Saxonum post aliorum tergum posuero, quae et nostra cura et posterorum memoria putamus indigna.

[Col. 0958B] Secundus liber ad adventum Normannorum producet lineam regalium temporum.

Tres reliqui in gestis trium regum versabuntur; his adjectis quae diebus illorum alibi acciderunt, et celebrem sui notitiam, celebritate gestorum, exigunt. Haec ita polliceor, si conatui nostro divinus favor arriserit, et me praeter scopulos confragosi sermonis evexerit, ad quos Elwardus, dum tinnula et emendicata verba venatur, miserabiliter impegit. Si quis vero , ut ille ait, si quis haec quoque captus amore leget, sciat me nihil de retroactis praeter cohaerentiam annorum pro vero pacisci, fides dictorum penes auctores erit. Quidquid vero de recentioribus aetatibus apposui, vel ipse [Col. 0958C] vidi, vel a viris fide dignis audivi. Caeterum, in utramvis partem, praesentium non magnipendo judicium; habiturus, ut spero, apud posteros, post decessum amoris et livoris, si non eloquentiae titulum, saltem industriae testimonium.

[Col. 0957] Explicit Prologus.

1-5 INCIPIT LIBER PRIMUS.

[Col. 0959]

[Col. 0959A] Anno ab Incarnatione Domini quadringentesimo quadragesimo nono venere Angli et Saxones Britanniam; adventus causam, licet usquequaque decantatam, non ab re fuerit hic intexere; et, ut quod intendo clarius elucescat, altius ordiendum. Romani Britanniam (A. C. 55), per Julium Caesarem in Latinas leges jurare compulsam, magna dignatione coluere; ut et in annalibus legere, et in veterum aedificiorum vestigiis est videre. Ipsi etiam principes, qui toti pene orbi imperitarent, huc aucupatis occasionibus adnavigare, hic aevum solebant transigere. Denique Severus (A. D. 211) et Constantius (A. D. 306), imperatores amplissimi, ambo apud insulam diem functi et supremo sunt honore funerati; quorum Severus, [Col. 0959B] ob provinciam ab incursatione barbarorum muniendam, celebrem illam et vulgatissimam fossam de mari ad mare duxit. Constantius, ut aiunt, vir magnae civilitatis, Constantinum ex Helena stabularia susceptum, egregiae spei juvenem, reliquit haeredem; qui ab exercitu imperator consalutatus, [Col. 0960A] expeditione in superiores terras indicta, magnam manum Britannorum militum abduxit, per quorum industriam, triumphis ad vota fluentibus, brevi rerum potitus, emeritos et laboribus functos in quadam parte Galliae ad occidentem super littus oceani collocavit; ubi hodieque posteri eorum manentes immane quantum coaluere, moribus linguaque nonnihil a nostris Britonibus degeneres.

§ 2. Succedentibus annis, in eadem insula, Maximus (A. D. 383) homo imperio aptus, si non contra fidem ad tyrannidem anhelasset, quasi ab exercitu impulsus purpuram induit, statimque in Galliam transitum parans, ex provincia omnem pene militem abrasit. Constantinus (A. D. 407) [Col. 0960B] etiam quidam non multo post ibidem spe nominis imperator allectus, quidquid residuum erat militaris roboris exhausit; sed alter a Theodosio, alter ab Honorio interfecti, rebus humanis ludibrio fuere; copiarum quae illos ad bella secutae fuerant, pars occisa, pars post fugam ad superiores Britannos [Col. 0961A] concessit. Ita cum tyranni nullum in agris praeter semibarbaros, nullum in urbibus praeter ventri deditos reliquissent, Britannia omni patrocinio juvenilis vigoris viduata, omni exercitio artium. exinanita, conterminarum gentium inhiationi diu obnoxia fuit.

§ 3. Siquidem, e vestigio, Scottorum et Pictorum incursione multi mortales caesi, villae succensae, urbes subrutae, prorsus omnia ferro incendioque vastata; turbati insulani, qui omnia tutiora putarent quam praelio decernere, partim pedibus salutem quaerentes fuga in montana contendunt, partim sepultis thesauris, quorum plerique in hac aetate defodiuntur, Romam ad petendas suppetias [Col. 0961B] ire intendunt . Romani, miseratione infracti, nihilque antiquius aestimantes quam fessis sociorum rebus opem porrigere, semel et iterum proturbato hoste, operam suam exhibuere: postremo , longinquae peregrinationis pertaesi, adventum in posterum excusant; discerent ipsi potius a Martio patrum calore non degenerare, animis et armis patriam defensare. Adjiciunt verbis formam muri pro sui tuitione construendi, ad propugnacula excubandi, in hostem si necesse sit procursandi, et caetera quae disciplina militaris exigit exequendi ; post monita, lachrymis miserorum comitati, discedunt: abeuntes felix fortuna prosequens, votis eorum restituit. Tum vero Scotti, [Col. 0961C] desperati reditus audito nuncio , et incunctanter et plus solito in Britones irruere, murum complanare, paucos resistentes opprimere, praedas non ignobiles domum agere at vero vulgus terrae reliquum ad palatium advolat, regis sui fidem implorans.

DE WORTIGERNO.

[Col. 0962A]

§ 4. Erat eo tempore rex Britanniae Wortigernus nomine, nec manu promptus nec consilio bonus, imo ad illecebras carnis pronus, omniumque fere vitiorum mancipium; quippe quem subjugaret avaritia , inequitaret superbia , inquietaret luxuria: denique, ut in gestis Britonum legitur, filiam suam spe regni sollicitatam stupro fregerat, et ex ea filium tulerat. Hic in tantis tumultibus rem parvi ponderans, opesque regni commessationibus abliguriens, scortorum lenociniis deperibat. Excitatus tamen aliquando perstrepentium vocibus, super statu publico in medium consulit , sententias magnatum suorum explorans. Itaque, ut ad summam redigam, placuit omnibus Anglos et Saxones [Col. 0962B] e Germania evocandos , armis validos, sedibus vagos, geminum futurum commodum, ut armis invicti facile hostes propulsarent; et hactenus locorum incerti, pro ingenti annumerarent beneficio si vel squalidum solum, jejunumque cespitem, ad habitandum suscepissent: caeterum, nunquam eos aliquid contra patriam molituros , quia genuinam feritatem morum emolliret memoria beneficiorum. Probato consilio mittuntur in Germaniam legati, spectabiles sane viri, et qui digne personam patriae induerent.

DE ADVENTU GERMANORUM IN BRITANNIAM a. D. 449.

§ 5. Germani audientes rem votis mille petitam a se ultro expostulari vicino pede paruere, celeritatem [Col. 0962C] negotii laetitiae stimulis maturantes: valedicentes igitur arvis genitalibus, renuntiantes parentum affectibus, fortunae vela committunt, placidoque ventorum favore, tribus longis navibus quas illi ceolas dicunt, Britanniam allabuntur. Venerunt [Col. 0963A] autem et tunc, et sequenti tempore, de tribus Germaniae populis, Anglis, Saxonibus , Jutis. Omnis enim fere terra quae trans oceanum Britannicum sub septentrionali axe jacet, quia tantum hominum germinat, non injuria Germania vocatur , licet multis provinciarum limitibus distincta. Quapropter sicut hi quibus id muneris est lascivientes arboris ramos solent succidere, ut reliquorum vitae succo suo possit sufficere, sic incolae aliquorum expulsione matrem alleviant, ne tam numerosae prolis pastu exhausta succumbat: sed, ut facti minuant invidiam, sorte ducunt eliminandos. Inde est quod illius terrae homines invenerint sibi ex necessitate virtutem, ut natali solo ejecti peregrinas sedes armis vendicent: sicut Wandali, [Col. 0963B] qui olim protriverunt Africam; sicut Gothi, qui possederunt Hispaniam; sicut Longobardi, qui adhuc obsident Italiam; ut Normanni, qui, partem Galliae armis domitam incolentes, vocaverunt Normanniam. Ex hac ergo Germania primo venit Britanniam manus, parva quidem, sed quae paucitatem suam virtute fulciret, ducibus Hengisto et Hors, commodae indolis fratribus, haud obscura stirpe apud suos oriundis: erant enim abnepotes illius antiquissimi Woden, de quo omnium pene barbararum gentium regium genus lineam trahit, quemque gentes Anglorum deum esse delirantes, ei quartum diem septimanae, et sextum uxori suae Freae, perpetuo ad hoc tempus consecraverunt sacrilegio. In [Col. 0963C] quibus vero locis Britanniae Angli vel Saxones vel Jutae habitationem locaverunt , Beda non tacet. Nostrum propositum est, quamvis affluat materia, stylo non indulgere, sed tantum necessaria quaeque libare. 5-10

§ 6. Venientibus igitur Anglis undique occursum: a rege impertitae gratiae, a populo effusus favor, data fide acceptaque, et tradita Tanatos insula incolatui eorum subventum. Accessit et pactum, ut illi junctis umbonibus sudores suos patriae impenderent, recepturi emolumenta militiae ab his quorum saluti vigilias praetenderent. Paululum in medio morae, et ecce Scottos adventantes, facilique negotio cessuram sibi ut supra praedam aestimantes, Angli invadunt: illi vix dum collato [Col. 0963D] pede fugam componunt, fugitantes eques consecutus [Col. 0964A] a tergo cecidit. Sic non semel certatum: cumque semper victoria consentiret Anglis, ut fere fit in rebus mortalium, et istis successus accendit audaciam, et illis timor aluit ignaviam; eoque res processit ut nihil magis Scotti quam cum Anglis manus conserere caverent.

§ 7. Interea Hengistus, non minus acer ingenio quam alacer in praelio, aliquos ex suis (non abnuente rege) patriam remittit, qui regis et populi inertiam, insulae opulentiam exponant, ampla venire volentibus praemia proponant. Illi mandata gnaviter exequuntur, brevique cum sexdecim navibus revertuntur, adducentes filiam Hengisti, virginem, ut accepimus, quae esset et naturae miraculum et virorum spectaculum. Regressis adornatur [Col. 0964B] convivium: jubet Hengistus filiam fungi pincernae munere, ut regis accumbentis oculos pasceret. Nec id frustra fuit. Nam ille (ut semper in feminarum decorem adhinniebat) statim et formae gratia et gestuum elegantia sauciatus animum, potiendi puella spem imbibit, nec distulit quin nuptias peteret patrem volentem cogens: ipse enim astu primo negare tam humiles nuptias rege indignas allegans. Postremo, quasi gravatus, in sententiam transiit, totam Cantiam pro munere accipiens, ubi jamdudum omnis justitia sub cujusdam gorongi laborabat regimine, qui tamen sicut omnes reguli insulae Wortigerni substernebantur monarchiae: nec contentus hac liberalitate barbarus, sed abutens [Col. 0964C] regis imprudentia, persuadet uti a Germania fratrem et filium virtutis viros evocet, scena composita, ut quia ipse ab oriente provinciam defensitaret, illi quoque ab aquilone Scottos fraenarent: ita rege connivente ipsi (circumnavigata Britannia) Orcades insulas adiere, easque gentes cum Pictis et Scottis pari aerumna involventes, in aquilonali parte insulae, quae nunc Northanimbria vocatur, tunc et deinceps assedere: nullus tamen ibi regio insigni vel nomine usus usque ad Idam, de quo regalis Northanimbrorum adolevit linea. Sed haec inferius: nunc quod coeperam adtexam.

DE WORTEMER FILIO WORTIGERNI, ET DE ARTURO.

§ 8. Vortemer filius Wortigerni haudquaquam ultra dissimulandum ratus, quod se Britonesque suos [Col. 0964D] Anglorum dolo perverti cerneret, ad expulsionem [Col. 0965A] eorum mentem intendit, simulque patrem ad idem audendum incendit. Hoc igitur auctore post annos septem adventus eorum foedus foedatum, et per viginti annos frequenter levibus praeliis, sed quater ut chronica tradit, omnibus copiis depugnatum: prima congressione aequa utrinque fortuna discessum, dum hi Hors fratrem Hengestii, illi Katigis alterum regis filium magno justitio desiderarent. In caeteris cum Angli superiorem semper manum referrent pax convenit, incentore belli Guortemer fatali sorte sublato, qui, multum a facilitate patris abhorrens, egregie regnum moderaretur si Deus sivisset. Sed, eo extincto, Britonum robur emarcuit, spes imminutae retro fluxere; et jam tunc profecto pessum issent, nisi Ambrosius, [Col. 0965B] solus Romanorum superstes, qui post Vortigernum monarcha regni fuit, intumescentes barbaros eximia bellicosi Arturis opera pressisset. Hic est Arthur de quo Britonum nugae hodieque delirant; dignus plane quem non fallaces somniarent fabulae, sed veraces praedicarent historiae quippe qui labantem patriam diu sustinuerit, infractasque civium mentes ad bellum acuerit. Postremo, in obsessione Badonici montis , fretus imagine Dominicae matris , quam [Col. 0966A] armis suis insuerat, nongentos hostium solus adorsus incredibili caede profligarit. Contra, Angli, quamvis vario fortunae lusu rotarentur, vacillantes suorum acies adventu compatriotarum supplere, audentioribus animis in ferrum ruere: paulatim, cedentibus accolis, per totam se insulam extendere, simul Dei non adversante consilio in cujus manu est omnium imperiorum mutatio: sed haec processu annorum; nam, vivente Wortigerno, nihil contra eos novatum. Interea Hengistus, vitio quodam humani ingenii ut quo plus habeas plus ambias, fraude subornata generum ad convivium cum trecentis suorum invitat: cumque frequentioribus poculis invitatos ad tumultum animasset, et ex industria unumquemque salsa dicacitate perstringeret, [Col. 0966B] primo ad jurgia, mox ad arma ventum. Ita Britones, ad unum omnes jugulati, animas inter vina vomuere : rex ipse captus, datis tribus provinciis, libertatem redemit, servitutem exuit. Post haec, anno tricesimo nono adventus sui, Hengistus diem clausit (A. D. 488); vir qui successus suos non minus fraudibus quam viribus urgens, multum genuinae saevitiae indulgens, omnia cruentius quam civilius agere mallet. Reliquit filium Eisc , qui, magis tuendo quam ampliando regno intentus , [Col. 0967A] paternos limites nunquam excessit. Consumptisque annis viginti quatuor (A. D. 512), filium Oth, ejusdemque filium Yrmenricum, habuit successores, sibi quam avo aut proavo similiores : amborum temporibus quinquaginta et tres anni deputantur in chronicis : caeterum, si singillatim vel communiter regnaverint, non discernitur.

DE ETHELBIRHTO REGE, ET DE ADVENTU SANCTI AUGUSTINI 10-16

§ 9. Post illos Ethelbirtus, Yrmenrici filius, rerum potitus , quinquaginta annos et tres juxta chronica , juxta Bedam quinquaginta et sex exegit (A. D. 565) : viderit lector quomodo hanc dissonantiam componat; nam nos eam, quia admonuisse suffecerit, in medio relinquimus. [Col. 0967B] Hic, primis pubescentis regni temporibus, adeo vicinis regibus fuit ridiculo, ut uno et altero pulsus praelio vix suos terminos tutaretur. Postmodum cum adultiori aetati consultior etiam militiae accessisset peritia, omnes nationes Anglorum praeter Northanimbros continuis victoriis domitas sub jugum traxit; et, ut exterorum quoque familiaritatem ascisceret, regis Francorum affinitatem filiae ejus nuptiis sibi conciliavit. Tum vero Francorum contubernio gens eatenus barbara ad unas consuetudines confoederata, silvestres animos in dies exuere, et ad leviores mores declinare. His addebatur Letardi episcopi, qui cum regina venerat, caelebs admodum vita, qua regem ad Christi Domini cognitionem etiam tacens invitabat: quo [Col. 0968A] factum est, ut postea beato Augustino praedicanti regius animus jam emollitus facile cederet, et primus de numero patrum suorum sactis sacrilegiis renunciaret (A. D. 597); ut quos regni premebat potentia, fidei quoque obumbraret gloria: haec est profecto clara nobil tas, haec superba virtus, honestate vincere quos honore vincas. Quin etiam curam extendens in posteros, leges patrio sermone tulit, quibus bonis praemia decerneret, improbis per remedia severiora occurreret, nihil super aliquo negotio in futurum relinquens ambiguum.

§ 10. Excessit anno post acceptam fidem primo et vicesimo (A. D. 616), Edbaldo filio regni tradens insignia. Ille, mox ubi paterni metus abrupit frena, exsufflata Christianitate, novercae [Col. 0968B] quoque pudorem expugnavit: sed, ne omnino in praeceps ferretur, divinae miserationis austeritas obicem opposuit. Confestim enim regulis quos pater sub jugum miserat rebellantibus, regni mutilatus dispendio, et per horas crebro afflatus daemonio, contumacis perfidiae tormenta pendebat. Quibus offensus successor Augustini Laurentius , dum post praemissos comites provincia cedere meditaretur, Dei animatus verbere sententiam revocavit . Qua de re conventus rex, dum fidem dictorum pontificis plagae facerent, non aspernanter ut aiunt inflexus, et Christianismi gratiam hausit, et incestis nuptiis valedixit. Verum ut in punienda perfidia terribilis exempli nota posteris inureretur, avitis finibus aegre licet retentis, nunquam ad paternum fastigium [Col. 0969A] 17-19 potuit aspirare. Caeterum, tota vita integer in fide, nihil quod famam laederet commisit: monasterium quoque extra muros Cantuariae , quod pater fundaverat, ingentibus praediis et amplissimis donariis illustravit: quorum laudes et merita omnes Angli suspicere et praedicare debebunt, quod Christianam fidem leni credulitate et credula lenitate Angliae invalescere permiserint. Quis enim non jocunde speculetur quantum aequitati conveniat, quantum dulcedini concinat responsum illud regis Ethelbirhti, quod eum primae praedicationi Augustini Beda retulisse narrat?—Non posse se novae sectae tam cito animum adhibere, relictis cultibus quos semper exercuerit cum tota Anglorum [Col. 0969B] gente; veruntamen nulla illos molestia exacerbandos, quin potius praedicationis permissu et amplo victu juvandos, quod tam longam a natali solo peregrinationem susceperint ut Anglis quae optima putabant indulgenti benignitate communicarent. Nec infra promissionem factum fuit remissius , donec sensim explorata fidei veritate et ipse cum subjectis numero fidelium sociatus est. Quid iste? nonne primo tempore magis carnis illecebra quam animi obstinatione devians, magnam tamen vitae pontificum exhibebat venerationem, quorum negligebat fidem? denique, ut dixi, ob unius facile conversus injuriam magno momento Christianitatis augmentis fuit. Ambo igitur laudabiles , ambo profusiora praeconia emeriti, siquidem bonum quod ille magnanimiter [Col. 0969C] inchoaverit, iste benigne confoverit.

20 § 11. Cui post viginti quatuor regni annos defuncto (A. D. 640) successit filius Ercombirchtus ex Emma filia regis Francorum susceptus, et eodem quidem annorum numero, sed meliori auspicio principatu functus, religione [Col. 0970A] in Deum, pietate in patriam juxta insignis. Cum enim avus et pater, citra destructionem idolorum, fidem nostram coluissent, hic parum et inferius devotione regia arbitratus, si non destrueret propensiore consilio quod illi tacito damnarant judicio, omnia deorum sacella complanavit ad solum, ut nullum sacrilegii ad posteros manaret vestigium, praeclare; poterat enim vulgus fanaticae superstitionis admoneri, quamdiu loca pulvinarium suorum non desineret intueri: atque ut gentem suam, ventri tantum indulgentem, parcitati gulae doceret insuescere , praecepit per omne regnum observari quadraginta dierum solenne jejunium. Magnam prorsus tunc temporis rex rem aggressus, quem nec deliciarum luxus enervare, nec regni sollicitudo [Col. 0970B] a Dei cultu potuit avocare. Per haec Dei favore tutus, rebusque domi et foris ex sententia cedentibus, tranquillissime consenuit. Cujus filia Ercongota, tanto soboles non indigna 21 parente, aemulisque virtutum lineamentis patri respondens, Cala, monasterium apud Gallias , sanctitudinis suae luce vestivit.

§ 12. At vero filius Egbertus (A. D. 664), per novem annos patrio throno retento, nihil memorabile fecit tam brevis imperii compendio, nisi quis adventum Theodori archiepiscopi et Adriani abbatis temporum illius imputet gloriae: doctorum virorum, et qui omnem literaturam imis medullis combiberant; quod nisi esset usquequaque [Col. 0970C] detritum, libenter pergerem referre quantum lucis tunc per eos orbi Britannico infulserit, quomodo hinc Graeci, hinc Latini palaestras literarum studiis in unum contulerint, et insulam, tyrannorum quondam nutriculam, familiare philosophiae domicilium effecerint.

[Col. 0971A] § 13. Successit Egberto frater Lotharius (A. D. 673), alite mala regnum ingressus, quippe per undecim annos, 22 infestante Edrico filio Egberti, frequenter et varia sorte civilibus bellis conflictatus, novissimeque jaculo corpus trajectus, ipso vulnere inter medendum vitam effudit (A. D. 685). Sunt qui non tacent fratres ambos cita morte merito crudelitatis absumptos ; quod Egbertus filios patrui innocentes occiderit; Lotharius martyres propalatos irriserit: quamvis prior et factum ingemuerit, et matri fratruelium partem insulae Tanatos ad aedificandum monasterium concesserit.

§ 14. Nec Edricus successu tyrannidis longum gloriatus est; sed citra biennium, regno et vita [Col. 0971B] spoliatus (A. D. 686), patriam lacerandam hostibus exposuit. Continuo enim quidam Kedwalla cum fratre Mollone, alias sane bonus et efficax, digladiabile odium in Cantuaritas spirans, quantis potuit conatibus provinciam invasit olim diuturna pace feriatam, sed tunc intestino bello dissidentem, impune sibi cessuram arbitratus: sed non ita ut sperabat imparatos, aut animi vacuos, provinciales offendit; siquidem post multa incommoda vicatim et oppidatim accepta, tandem animati ad manus veniunt; congressuque superiores Kedwallam in terga vertunt , fratreque in tugurium quoddam compulso, domunculam ipsam succendunt. Ita Mollo, dum erumpendi in hostem deesset audacia, et totis [Col. 0972A] circa tectum habenis regnarent incendia , inter flammas halitum ructavit (A. D. 687). 23 Non tamen Kedwalla destitit, aut a provincia pedem retulit, quin dolorem suum crebris accolarum dispendiis sarciret, rei quoque ultionem in successorem Inam transfunderet, sicut suo loco dicetur .

§ 15. In tam desperatis rebus Cantiae secennio circiter a regia successione claudicatum: septimo demum anno Wihtredus filius Egberti, cum apud suos invidiam pressisset industria, et apud hostes pacem locasset pecunia, magna spe civium allectus in regem , voti compotes fecit. Domi enim civilis, et bello invictus, Christianam religionem sanctissime coluit, potestatem amplissime porrexit , et, ut nihil felicitati deesset, post triginta et [Col. 0972B] tres annos longaevus, quod beatissimum mortales putant, superstitibus eisdemque haeredibus liberis tribus, fato functus est. Quorum Edbertus 24 viginti et tribus , Edelbertus undecim, Alricus triginta et quatuor annis, paterna terentes instituta, haud decolore exitu regnum continuavere, nisi quod Edelbertus fortuito urbis incendio (A. D. 754), et Alricus infausto adversus Mercios praelio (A. D. 774), gloriam temporum suorum non parum obnubilavere. Ita si quid accidit probri non tacetur, si quid prosperi parum in chronicis notatur, sive, quod consulto factum est, sive, quod naturae vitio comparatum est: quod cum sit bonorum brevis gratia, aeternum quae [Col. 0973A] nocuere dolent. Post illos nobile germen regum exaruit, generosus sanguis effriguit; tunc impudentissimus quisque, cui vel lingua divitias, vec factio terrorem comparaverat, ad tyrannidem anhelare, tunc regio insigni indigni abuti. Quorum Edelbertus idemque Pren cum biennio Cantuaritis imperitaret (A. D. 794), in Mercios majora viribus conatus , et ab eisdem captus, vinculis manus, corpus captivitati praebuit: nec multo post ab hostibus laxatus, sed a suis non receptus, dubium quo fine defecit. Deinde ejusdem 25 calamitatis et factionis haeres Cuthredus (A. D. 796) octo annis solo scilicet nomine regnavit. Hinc regiae dignitatis abortivum Baldredus (A. D. 805) postquam Cantiam octodecim annis obsedit , ab Egbirhto rege West-Saxonum [Col. 0973B] praelio pulsus in exilium concessit. Ita regnum Cantiae, quod ab anno incarnationis Domini quadringentesimo quadragesimo quarto steterat, annis trecentis septuaginta et quinque alterius potestati accessit. Sed quia primi regni, quod de Anglis excrevit, prosapiam paucis persecuti, quasi scintillam de antiquitatis favilla excussimus , nunc regnum West-Saxonum stilus ventilabit: quod a primo proximum, longo tamen intervallo inchoavit, ipsum est, quod multo situ, marcescentibus caeteris, invicto usque ad adventum Normannorum vigore floruit, et alia, ut ita dicam, strangulata, faucibus avidis absorbuit: hoc ergo si lineatim ad Egbirhtum provexero, de reliquis duobus, nauseam longitudinis evitans, aliqua subtexam, quae cum in primo libro [Col. 0973C] debitum finem invenerint, secundus solos West-Saxones intuebitur.

DE REGNO WEST-SAXONUM.

§ 16. Regnum West-Saxonum quo neque magnificentius neque diuturnius ullum Britannia vidit, 26 a quodam Cerdicio primum ebulliens, mox [Col. 0974A] in magnum fastigium evasit: qui gente Germanus, amplis majoribus, quippe a Wodenio decimus, cum domesticis conflictationibus ingentes spiritus aluisset, satuit patria discedere, et armis famam dilatare. Id, animo communicato cum filio Cenrico, meditari ausus, consentiente adolescente, qui proximis gloriae passibus patrem urgeret, in Britanniam cum quinque ceolis copias trajecit. Actum anno Dominicae incarnationis quadringentesimo nonagesimo quinto, post mortem Hengesti octavo. Ipsoque die a Britonibus bello exceptus, vir veteris militiae non difficulter arietantem multitudinem contudit et fugere compulit: quo successu et sibi profundam in reliquum securitatem, et provincialibus quietem, peperit; nam, nunquam post illum [Col. 0974B] diem lacescendum arbitrati, in ejus jura volentes concessere. Non tamen ille ignavo indulgens otio feriabatur, quin potius crebras circumquaque victorias extendens anno post adventum suum vicesimo quarto in occidentali parte insulae, quam illi West-Sexam vocant, monarchiam adeptus est: qua quindecim annis functus, fatum complevit, regno toto praeter insulam Wehtam ad filium devoluto. Ea enim, indultu regiae munificentiae, potestati Wihtgari nepotis sui accessit. 27 Is, tum sanguinis propinquitate, tum bellandi artibus, avunculo juxta carus , celebrem in eadem insula primo principatum, post etiam sepulturam accepit. Porro Cenricus, patre non inferior virtute, regnum nonnihil ampliatum, post [Col. 0974C] annos viginti sex , filio Ceaulino contulit (A. D. 560).

DE CEAULINO (A. D. 560).

§ 17. Cujus spectatissimum in praeliis robur annales ad invidiam efferunt, quippe qui fuerit Anglis stupori, Britonibus odio, utrisque exitio. Horum [Col. 0975A] exempla pro compendio subjiciam. Ethelbirthum Cantuaritarum regem, alias laudabilem, sed tunc pro antiquitate familiae primas sibi partes vindicantem, ac per hoc avidius alienos fines incursantem, probe aggressus fusis auxiliis ad sua fugavit . Britannos, qui temporibus patris et avi vel praetento deditionis umbone, vel claustrorum muralium objectu, Gloecestriae et Cirecestrae et Bathoniae exitium effugerant , infesta prosecutus animositate, urbibus exuit, et in confragosa saltuosaque loca hodieque detrusit. Inter haec tamen, quia fatalis alea incertis jactibus in hujus vitae tabula mortales eludit, tantos bellorum eventus obfuscavit luctus domesticus: denique Cuda , fratre immatura morte intercepto, ejusdemque nominis filio ante se [Col. 0975B] in pugna extincto, ambobus praedicabilis spei juvenibus, multum 28 felicitati suae decessisse non semel suspiravit. Postremo ipse, diebus ultimis regno extorris, miserandum sui spectaculum hostibus exhibuit. Quia enim in odium sui quasi classicum utrobique cecinerat, conspirantibus tam Anglis quam Britonibus apud Wodnesdic caeso exercitu anno tricesimo primo , regno nudatus, in exilium concessit, et continuo decessit . Tunc fluitantes regni habenas direxerunt nepotes ejus, filii Cudae; Celricus annis quinque (A. D. 593), Ceolwulfus annis quatuordecim. Quorum tempore inferior, sed virtute praestantior, omnem aetatem in bellis detrivit, quippe qui nulli unquam ignaviae [Col. 0975C] locum dederit, quin sua et tutaretur et protenderet.

§ 18. Post illum filii Celrici, Cinegislus et Quicelmus , [Col. 0976A] regni infulas aequa lance induerunt (A. D. 611); ambo strenui, ambo mutuis pietatis inter se certantes officiis, ut merito propter insolitam regibus concordiam fuerint praesentibus miraculo, futuris exemplo. Denique bella quamplurima, nescias majore virtute an moderatione, gesserunt vel contra Britannos, vel contra Pendam regem Merciorum, hominem, ut suo loco dicetur, ad 29 furia belli peridoneum: qui proprios egressus terminos, dum Cirecestram suis partibus applicare conatur, impetum concordium regum non ferens, cum paucis profugit (A. D. 628). Quicelmum sane non mediocris culpa respergit, quod Edwinum Northanimbrorum regem, probatae prudentiae virum, subornato sicario insidiis appetiverit. Sed si consideretur [Col. 0976B] illa gentilis sententia, «dolus an virtus quis in hoste requirat» , facile excusabitur nihil praeter solitum fecisse, quod vellicatorem potentiae quoquo modo voluerit de medio subtrahere. Nam et antea de regno West-Saxonum plurima decerpserat, et tunc accepta irritatus injuria, quoniam recruduerant odia, multa provincialibus inflixit dispendia. Evaserumt tamen reges, quibus non multo post per Birinum episcopum coelestis influxit doctrina , regni anno vicesimo quinto, post adventum beati Augustini quadragesimo. Inflexus illico Cinegislus, et mollito regali supercilio, sacerdoti se in baptismo libens substravit. Recalcitravit aliquantisper 30 Quicelinus , donec valetudine corporis admonitus ne salutem animae negligeret, [Col. 0976C] devotionem consortis et ipse aemulatus eodem anno carne solutus est (A. D. 636). At vero Cinegislus [Col. 0977A] secennio post, longae quletis gratia functus, anno regni tricesimo primo vitam clausit (A. D. 643).

§ 19. Successit haereditati filius ejus Kenewalkius , primo regni auspicio pessimis, medio et ultimo tempore optimis principibus comparandus. Potestate siquidem initiatus adolescens, qui regio luxu insolescens facta paterna in secundis poneret , sine retractione Christianismum et legitimum matrimonium abjuravit: sed a Penda rege Merciorum, cujus sorori repudium dederat, bello impetitus et victus, ad regem Orientalium Anglorum confugit; ubi et propria calamitate et hospitis sedulitate fidem persuasus, triennio post resumptis viribus regnoque accepto , jocundum miraculum suae mutationis civibus exhibuit: in tantum fortis, ut qui antea [Col. 0977B] nec suos fines impune defensitarat, nunc usquequaque imperium prorogaret. Britannos antiquae libertatis conscientiam frementes, et ob hoc crebram rebellionem meditantes, bis omnino protrivit: primum in loco qui dicitur Wirtgernesburg ; secundo juxta montem qui dicitur Pene : et in Wulferium 31 Pendae filium paternam ultus injuriam (A. D. 661), plurima illum parte regni truncavit . Religiosus adeo, ut primus antecessorum suorum in Wintonia templum Deo per id seculi pulcherrimum construeret ; quo loci posteritas in sede episcopali fundanda, etsi augustiori peritia, per eadem tamen cucurrit vestigia. Sed quia Kenewalchii tempora attigimus, et Glastoniensis coenobii se obtulit locus, ejusdem ecclesiae exortum [Col. 0978A] et processum, quantum e strue monimentorum corradere potero, repetens ab origine pandam. Tradunt bonae credulitatis annales, quod Lucius rex Britannorum ad Eleutherium , decimo tertio loco post beatum Petrum papam, miserit , oratum ut Britanniae tenebras luce Christianae praedicationis illustraret. 32 Mactus animi rex, magnae prorsus laudis factum adorsus, ut fidem, quam tunc temporis pene omnes reges et populi persequerentur exhibitam, ipse ultro appeteret vix auditam. Venerunt ergo, Eleutherio mittente, praedicatores Britanniam, quorum in aevum durabit efficacia, quamvis longe situs aetatis consumpserit nomina . Horum fuit opera vetusta in Glastonia sanctae Mariae ecclesia, sicut fidelis per succidua secula non tacuit [Col. 0978B] antiquitas. Sunt et illae non exiguae fidei literae in nonnullis locis repertae ad hanc sententiam, «Ecclesiam Glastoniae non fecerunt aliorum hominum manus, sed ipsi discipuli Christi eam aedificaverunt.» Nec abhorret a vero: quia si Philippus apostolus Gallis praedicavit, sicut Freculfus libro secundo, capitulo quarto, dicit , potest credi quod et trans Oceanum sermonis semina jecit. Sed ne videar per opinionum naenias lectorum expectationem fraudare, illis quae discrepant in medio relictis, ad solidae veritatis gesta enarranda succingar

DE ECCLESIA GLASTONIAE.

§ 20. Ecclesia de qua loquimur, quae pro antiquitate sui celebriter ab Anglis Ealdechirche, id est Vetusta Ecclesia, nuncupatur, primo virgea, nescio [Col. 0979A] quid divinae sanctitatis jam inde a principio redoluit, spiravitque in omnem patriam, quamvis 33 ex deformi grandis reverentia cultu. Hinc confluentium illuc populorum totis callibus undae; hinc opulentorum deposita pompa conventus; hinc religiosorum et literatorum frequens perhendinatio. Nam, sicut a majoribus accepimus, Gildas , neque insulsus neque infacetus historicus, cui Britanni debent si quid notitiae inter caeteras gentes habent, multum annorum ibi exegit loci sanctitudine captus. Est ergo ecclesia illa omnium quas quidem noverim in Anglia vetustissima, et inde cognomen sortita. In ea multorum sanctorum, quorum aliquos in processu notabimus, corporales servantur exuviae, nec a beatorum cineribus vacat ullus fani ambitus. Adeo pavimentum [Col. 0979B] lapide polito crustatum, adeo altaris latera, ipsumque altare, supra et infra reliquiis confertissimis aggeruntur. Ubi etiam notare licet in pavimento, vel per triangulum vel per quadratum, lapides altrinsecus ex industria positos, et plumbo sigillatos, sub quibus quiddam arcani sacri contineri si credo, injuriam religioni non facio. Antiquitas sanctorum et congeries excivit reverentiam loco, ut vix ibi quis noctu praesumat excubias agere, vix interdiu excrescens flegma projicere; illusoriae foeditatis conscius 34 toto cohorreat corpore. Nullus intra contiguum cimiterium vel avem venatoriam advexit, vel quadrupedes induxit, qui sui vel rei possessae indempnis abierit. Ferro vel aqua examinandi [Col. 0979C] , si orationem ibi deposuerunt, omnes quos praesens memoria complectitur, uno excepto, de salute sua tripudiarunt. Si quis e vicino aliquod aedificium locandum putasset, quod obumbratione sua lucem invideret ecclesiae, patuit ruinae. Satisque constat homines illius provinciae nullum sanctius vel crebrius juramentum habere, quam per veterem ecclesiam; nihil magis vitantes, metu celeris vindictae, quam pejerare. Labantem veritatem dictorum quae proposuimus, in libro quem de antiquitate ejusdem ecclesiae scripsimus, pro successu annorum, testimoniis fulciemus.

§ 21. Interim palam factum est merito dici coeleste in terris sanctuarium tot sanctorum reconditorium. [Col. 0980A] Quantum vero is locus fuerit etiam primatibus patriae venerabilis, ut ibi potissimum sub protectione Dei genitricis operirentur diem Resurrectionis, plura sunt documenta, quibus pro cautela fastidii abstineo. Illud quod pene clam omnibus est libenter praedicarem, si veritatem exculpere possem, quid illae pyramides sibi velint, quae, aliquantis pedibus ab ecclesia illa positae, cimiterium monachorum praetexunt. Procerior sane, et propinquior ecclesiae, habet quinque tabulatus, et altitudinem viginti octo pedum: haec, prae nimia sui vetustate etsi ruinam minetur, habet tamen antiquitatis nonnulla spectacula quae plane possunt legi, licet non plene possint intelligi. In superiori enim tabulatu est imago pontificali schemate facta. In secundo [Col. 0980B] 35 imago regiam praetendens pompam, et literae Her Sexi et Bliswerh. In tertio nichilominus nomina Wencrest, Bantomp Winewegn. In quarto Bate, Wulfred , et Eanfled. In quinto, qui et inferior est, imago, et haec scriptura, Logor, Weaslieas, et Bregden, Swelwes, Hiwingendes, Bearn. Altera vero pyramis habet viginti sex pedes, et quatuor tabulatus; in quibus haec leguntur, Centwine , Hedde episcopus , et Bregored, et Beorward. Quid haec significent non temere diffinio, sed ex suspicione colligo eorum interius in cavatis lapidibus contineri ossa , quorum exterius leguntur nomina. Certe Logor is pro vero asseritur esse, de cujus nomine quondam Logweresberh [Col. 0980C] dicebatur, qui nunc Mons Acutus vocatur; Bregden a quo Brentacnol, et Brentemeirs; Bregored et Beorward abbates ejusdem loci tempore Britonum, de quibus et caeteris qui occurrere poterunt ex hinc liberiori campo exultabit oratio. Jam enim abbatum seriem, et quid cuique, et a quo rege monasterio delegatum sit, sermo explicare contendet.

§ 22. Ac primum de beato Patricio, a quo monimentorum nostrorum series elucescere coepit, pauca libabimus. Saxonibus enim Britannorum infestantibus pacem, et Pelagianis eorum expugnantibus 36 fidem sanctus Germanus Antisiodorensis contra utrosque suppetias tulit. Illos enim [Col. 0981A] Alleluiatico cantu fudit , istos evangelicis et apostolicis tonitribus fulminavit. Inde in patriam molitus reditum, Patricium ad familiare contubernium ascivit, eundemque post aliquot annos Hiberniensibus, jubente Coelestino papa, praedicatorem misit. Unde scriptum est in Chronicis, «Anno Dominicae incarnationis quadringentesimo vicesimo quinto sanctus Patricius ordinatur a Coelestino papa in Hiberniam .» Item, «Quadrigentesimo tricesimo tertio anno Hibernia insula convertitur ad fidem Christi, praedicante sancto Patricio, cum multis mirabilibus.» Ille igitur munus injunctum gnaviter executus, et extremis diebus in patriam revertens, super altare suum Cornubiam appulit , quod hodieque apud incolas magnae venerationi est propter [Col. 0981B] sanctitudinem et utilitatem, propter infirmorum salutem. Ita Glastoniam veniens , ibique monachus 37 et abbas factus, post aliquot annos naturae cessit. Cujus assertionis omnem absolvit scrupulum visio cujusdam fratris, qui post obitum beati viri, jam nutante memoria utrum ibi monachus et abbas fuerit, cum de hoc frequens verteretur quaestio, tali confirmatus est oraculo. Resolutus enim in soporem, visus est audire quemdam legentem, post multa ejus miracula, haec verba, «Hic igitur metropolitani pallii sanctitate decoratus est; postmodum vero hic monachus et abbas factus.» Adjecit etiam ut non integre credenti literis aureis quod dixerat scriptum ostenderet. Excessit ergo [Col. 0981C] Patricius anno aetatis centesimo undecimo, incarnationis Domini quadringentesimo septuagesimo secundo, qui fuit annus ex quo Hiberniam missus est quadragesimus septimus. Requiescit in dextro latere altaris vetustae ecclesiae, in pyramide saxea, quam argento vestivit posterorum diligentia. Hinc [Col. 0982A] Hiberniensibus mos inolitus ad exosculandas patroni reliquias locum frequentare.

§ 23. Unde et sanctum Indractum et beatam Brigidam, Hiberniae non obscuros incolas, huc olim commeasse celeberrimus sermo est. Brigida, (relictis quibusdam suis insignibus, monili videlicet pera et textrilibus armis, quae adhuc pro sanctitatis memoria ostentatur, et morbis diversis medentur,) utrum domum reversa, an ibi acceperit pausam, incertum. Alterum juxta Glastoniam martyrizatum cum sociis septem, 38 postmodum in veterem translatum ecclesiam, liquebit per narrationis consequentiam.

§ 24. Successit Patricio in abbatis regimine Benignus , sed quot annis incertum. Quis autem [Col. 0982B] fuerit, et quomodo patria lingua dictus, non infacete versus exprimunt, qui in epitaphio apud Ferramere scripti fuerunt.

Hoc patris in lapide Beonnae sunt ossa locata,
Qui pater extiterat monachorum hic tempore prisco:
Hunc fore Patricii quondam fortasse ministrum
Fantur Hibernigenae, et Beonnam de nomine dicunt.
Is quantae apud Deum gratiae fuerit et sit, et veteris quondam vitae et novae, in majorem ecclesiam translationis praeconantur magnalia.

§ 25. Jam vero quanti hunc locum penderit magnus ille David Menevensium archiepiscopus celebrius est quam ut nostro indigeat illustrari relatu. Ille antiquitatem et sanctitudinem ecclesiae divino comprobavit oraculo. Dedicationi enim ejus [Col. 0982C] intendens, cum episcopis septem, quorum primas erat, ad locum venit: paratis autem omnibus quae officii usus exposceret, nocte praecessura, ut putabat, festivitatem, somno indulsit. Omnes ergo sensus in quietem solutus, vidit Dominum Jesum [Col. 0983A] assistere, causam adventus 39 blande sciscitantem; quam cum ille incunctanter aperuisset, revocavit eum a sententia Dominus hoc dicto, «Dedicatam a se dudum ecclesiam in honorem matris suae, iteratione humana sacramentum temerari non oportere.» Simulque cum dicto, digito volam terebrare visus, subjecit, «Hoc haberet signum repeti non debere quod ipse anticipasset facere: sed quia intentionis illius non tam fuisset audacia quam devotio, poenam non prolongandam. Denique mane futuro cum, in missa, «cum ipso, et per ipsum, et in ipso,» dicturus esset, plenum ei salutis vigorem refundendum.» His terroribus antistes somno excussus, sicut tunc ulcerosa sanie impalluit, sic postea veritati prophetiae applausit. Sed ne nihil [Col. 0983B] videretur egisse, aliam ecclesiam citato fecit et dedicavit opere. De hoc sane egregio et incomparabili viro, utrum ibi obierit, an in sede propria vitam finierit, incertum habeo. Nam eum cum beato Patricio esse affirmant; et Walenses, orationum frequentatione, et multiplici sermone, id proculdubio astruunt et corroborant, illud in medium proferentes Bernardum episcopum semel et secundo eum quaesisse, et multis reclamantibus non invenisse. Haec de beato David dixisse sufficiat.

§ 26. Multum temporis in medio, et venit in Britanniam sanctus Augustinus , a beato Gregorio directus, anno incarnationis Domini quingentesimo nonagesimo sexto; cujus praedicationis commilitonem [Col. 0983C] Paulinum, ex archiepiscopo Eboracensi 40 Rofensem episcopum , asserit majorum traditio, ecclesiae contextum dudum, ut diximus, virgeae, ligneo induisse tabulatu. Egit in mirum praedicabilis viri solertia, ut nihil decederet sanctitati, et plurimum accederet ornatui: et certe solet ecclesiarum cultus augustior quamlibet brutas mentes ad orandum accendere, quamlibet cervicositatem ad supplicandum inflectere.

§ 27. Anno incarnationis sexcentesimo primo, id est, adventus beati Augustini quinto, rex [Col. 0984A] Donnoniae terram quae appellatur Ineswitrin ad ecclesiam vetustam concessit, quae ibi sita est, ob petitionem Worgrez abbatis, in quinque casatis. «Ego Maworn episcopus hanc cartam conscripsi. Ego Worgrez ejusdem loci abbas subscripsi.»

§ 28. Quis iste rex fuerit scedulae vetustas negat scire. Verumtamen quod Britannus fuerit hinc non ambigitur, quod Glastoniam sua lingua Ineswitrin appellavit; sic enim eam Britannice vocari apud eos constat. Illud quoque animadvertere par est, quantae antiquitatis sit ecclesia quae tunc etiam dicebatur Vetusta. Fuerunt sane ejusdem abbates, Britannicam barbariem nominibus praetendentes, praeter Worgrez, Lademund et Bregored. Praelationis eorum tempora sunt in obscuro, sed nomina illorum [Col. 0984B] et dignitates in majori ecclesia, prodente secus altare pictura, sunt in propatulo. Felices ergo ejus loci habitatores, quos ipsa sanctuarii reverentia ad morum 41 compositionem invitat. Nullum de his crediderim deperire coelo, quos egressos corpore tot patronorum excipit laus vel excusatio.

§ 29. Anno Dominicae incarnationis sexcentesimo septuagesimo , Ceonwalh, regni sui vicesimo nono, dedit Bertwaldo Glastoniensi abbati Ferramere, duas hidas, archiepiscopo Theodoro interveniente. Hic idem Bertwaldus, renitente rege, et dioecesis episcopo, Glastoniae renuntians, ad regimen monasterii Raculf secessit. Quocirca Bertwaldus, et fama religionis nominatissimus, et generis nobilitate [Col. 0984C] praecluus, (quippe fratris Ethelredi regis Merciorum filius,) et loci opportunitate, Cantuariae proximus, Theodoro archiepiscopo decendente, illius successit cathedrae . Haec de Glastoniensis antiquitate ecclesiae me dixisse sufficiat . Nunc ad Kenewalchium ex ordine revertar, qui ita fuit munificus ut nihil patrimoniorum cognatis negaret, quippe qui filio fratris pene tertiam regni partem magnanima liberalitate communicaret . Has animi regales dotes stimulis admonitionum animabant sanctissimi suae 42 provinciae episcopi [Col. 0985A] Angilbertus , de quo multa in gestis Anglorum quae probes invenies , et nepos ejus Leutherius , post ipsum in West-Saxonia septem annis pontificio functus: quod eo non praetermisi, quia de annis praesulatus ejus Beda nihil expressum reliquit , mihi ex Chronicis cognitum dissimulare praeter religionem videbatur: simul quia se ingerebat occasio, amplectenda erat praedicabilis viri mentio, qui Malmesbiriense monasterium in quo terreni incolatus praetendimus militiam, acri pene et divino mentis intuitu ex humili ad amplissimum statum evexit , quod a Meildulfo , natione, ut aiunt, Scotto , eruditione philosopho , professione monacho, adeo angustis sumptibus elaboratum, ut inhabitantes aegre quotidianum [Col. 0985B] victum expedirent, ipse diu multumque 43 librato consilio Aldelmo ejusdem loci monacho, pro jure tunc episcoporum regendum contradidit. Qua de re, ut omnem sermo poster dubietatis deprecetur offensam, verba ejus hic aliqua intextam.

§ 30. «Ego Leutherius gratia Dei episcopus (A. D. 672,) pontificatus Saxoniae gubernacula regens, rogatus sum ab abbatibus qui sub jure parochiae nostrae coenobiali monachorum agmini pastorali sollicitudine praeesse noscuntur, uti terram illam, cui inditum est vocabulum Meildulfesburh , Aldelmo presbytero ad degendam regulariter vitam conferre largirique dignarer. In quo videlicet [Col. 0985C] loco a primo aevo infantiae, atque ab ipso tirocinio, rudimentorum liberalibus literarum studiis eruditus , et in gremio sanctae matris Ecclesiae nutritus, [Col. 0986A] vitam duxit. Et ob hoc potissimum hanc petitionem fraterna caritas suggerere videtur: quapropter, praedictorum abbatum precibus annuens, ipsum locum tam sibi quam successoribus suis normam sanctae regulae solerti devotione sequentibus, fraterna petitione coactus, ultroneus concedo. Actum publice juxta flumen Bladon , septimo kalendas Septembris, anno incarnationis Dominicae sexcentesimo septuagesimo secundo

§ 31. Cum igitur industria abbatis accederet 44 favori pontificis, tunc res monasterii in immensum efferri, tunc monachi undique congregari: currebatur ad Aldelmum totis compitis: his vitae sanctimoniam, his litterarum scientiam desiderantibus. Erat enim vir ille tum religione simplex, tum [Col. 0986B] eruditione multiplex, et qui famam virtute praeiret, liberalium artium epotator, ut esset mirabilis in singulis, et in omnibus singularis. Mentior, si non hoc testantur De virginitate codices immortalis ejus ingenii indices, quibus meo judicio nihil dulcius, nihil splendidius: quamvis, ut est nostri saeculi desidia, quibusdam pariant nauseam, non attendentibus qui juxta mores gentium varientur modi dictaminum. Denique Graeci involute, Romani circumspecte, Galli splendide, Angli pompatice dictare solent. Sane, quoniam dulce est majorum inhaerere gratiae, eorumque exemplis ignire memoriam, non invitus evolverem quantos hic sanctus pro ecclesiae nostrae privilegio sudores insumpserit, quot miraculis vitam insignierit, nisi quia [Col. 0986C] alias avocamur; et facta ejus etiam meracius lippienti apparent oculo , quam nostro possint [Col. 0987A] adumbrari pincello . Innumera signa, quae modo apud ejus fiunt memoriam, ostendunt praesentibus praeteritae illius vitae sanctimoniam. Habet ergo ille laudes 45 suas, habet meritis partam gloriam: nostra oratio prosequatur historiam.

§ 32. Kenwalkius , post triginta et unum annos moriens, regni arbitrium uxori Sexburgae delegandum putavit: nec deerat mulieri spiritus ad obeunda regni munia; ipsa novos exercitus moliri, veteres tenere in officio, ipsa subjectos clementer moderari, hostibus minaciter infremere, prorsus omnia facere, ut nihil praeter sexum discerneres: veruntamen plus quam foemineos animos anhelantem vita destituit, annua vix potestate perfunctam.

[Col. 0987B] § 33. Sequens biennium in regno transegit Escuinus , regali prosapiae proximus, quippe qui fuerit Chinegisli ex fratre Cuthgislo abnepos; quo decedente, vel morte sua, vel vi aliena, neutrum enim expedite invenio, vacantem aulam successione legitima implevit Chentwinus , Chinegisli filius: ambo notae in bello experientiae, siquidem ille Mercios , iste Britannos anxia clade perculerint , sed temporis brevitate miserandi; nam imperium secundi non ultra novennium prorogatum, primi biennium superior sermo absolvit. Et hoc secundum Chronicorum fidem: caeterum, non eos regno integro imperitasse, sed inter se divisisse , Beda confirmat.

[Col. 0987C] 46 § 34. Tunc regiae indolis nobile germen Kedwalla emicuit, Cheaulini ex fratre Cuda pronepos, immodicae spei juvenis, et qui nullam occasionem exercendae virtutis praeterire nosset. Qui cum jamdudum, efficacioribus studiis bilem principum suae patriae irritasset, factione conspiratorum in exilium actus est. Hanc ille amplexatus injuriam, ut omni milite provinciam spoliaret, quicquid [Col. 0988A] bello idoneum erat abduxit ; namque, seu miseratione fortunarum ejus infracta, seu virtute delectata, tota pubes exulem secuta. Excepit primum impetum furentis rex Australium Saxonum Edelwalchius , manum conserere ausus; sed, cum omni populo quem ductaverat fusus, sero praerupti consilii poenitentiam fecit. Animis suorum erectis, Chedwalla , maturato insperatoque reditu, aemulos potentiae adortus regno abegit. Ita per biennium regno potitus, praeclara rei bellicae facinora consummavit: Australibus Saxonibus digladiabili odio infestus, successorem Edelwalchii, Edricum, repetita occurrentem audacia, exitio dedit. Wehtam insulam fiducia Merciorum rebellantem parum abfuit quin deleret. Praeterea Cantuaritas [Col. 0988B] aggressus, crebras de illis victorias reportavit. Postremo, ut supra diximus , fratre amisso , regione decessit, plurimo accolarum sanguine damnum consolatus suum. 47 Inter haec arduum memoratu est, quantum etiam ante baptismum inservierit pietati, ut omnes manubias, quas jure praedatorio in suos usus transcripserat, Deo decimaret. In quo etsi approbamus affectum, improbamus exemplum, juxta illud: «Qui offert sacrificium de substantia pauperis, quasi qui immolat filium in conspectu patris .» Jam vero quod Romam baptizandus contenderit, ibique a Sergio papa Petrus vocatus, adhuc in albis positus supremum arbitrium feliciter incurrerit, notius est quam ut nostro indigeat illustrari [Col. 0988C] relatu.

§ 35. Eo Romam eunte, regnum per Inam novatum, qui Chinegisli ex fratre Cuthbaldo pronepos, magis pro insitivae virtutis industria, quam successivae sobolis prosapia, in principatum ascitur , fortitudinis specimen , prudentiae simulacrum, religione parem nescias: quibus artibus vitam componens, [Col. 0989A] domi gratiam, foris reverentiam, mercabatur. Adeo annis duobus de quadraginta , potestate functus, sine ullo insidiarum metu securus incanuit, sanctissimus publici amoris lenocinator. Prima illi in Cantuaritas expeditio, in quos nondum de incendio Mollonis ira defremuerat. 48 Provinciales paulisper resistere ausi, mox omnibus tentatis , et viribus in ventum effusis, cum nihil in pectore luae quod ignaviae conduceret reperissent, dispendiorum suorum intuitu deditioni consuluere: tentant regium animum muneribus, sollicitant promissis, nundinantur pacem triginta millibus auri mancis ut pretio mollitus bellum solveret, metallo praestrictus receptui [Col. 0990A] caneret. Qua ille pecunia suscepta delicti gratiam fecit in regnum reversus (A. D. 694). Nec solum Cantuaritae, sed et Orientales Angli haereditarium exceperunt odium, omni nobilitate primo pulsa, post etiam bello fusa. Haec de praeliorum ejus successu dicta, modum agnoscant suum : caeterum, quantus in Dei rebus fuerit, indicio sunt leges ad corrigendos mores in populum latae; in quibus vivum ad hoc tempus puritatis suae resultat speculum; indicio sunt monasteria regiis sumptibus nobiliter excitata , praecipue Glastingense, in quo beati 49 martyris Indracti et sociorum ejus corpora, de loco martyrii translata, jussit inferri. Ipsius quidem in lapidea pyramide ad sinistrum altaris [Col. 0991A] 50 (cum quo posterorum diligentia beatam Hildam locavit), caeterorum in pavimento, prout vel casus tulit vel industria, locavit . Hic etiam beatorum apostolorum ecclesiam, huic vetustae, de qua loquimur, appendicem, a fundamentis aedificavit, et magnis possessionibus ditavit, et privilegium in haec verba concessit:

§ 36. «In nomine Domini nostri Jesu Christi, Ego Ina regali a Domino fretus dignitate, cum consilio Sexburgae reginae, et licentia Beortwaldi , Dorobernensis ecclesiae pontificis, et omnium suffraganeorum suorum, necnon hortatu Baldredi et Adelardi subregulorum, ecclesiae vetustae quae est in loco qui dicitur Glasteie, (quam Magnus Sacerdos et Summus Pontifex suo et angelorum [Col. 0991B] obsequio sibi ac perpetuae virgini Mariae, beato David, multis et inauditis miraculis, olim se sanctificasse innotuit ,) ex his quae paterna haereditate possideo, et in dominium peculiare teneo, locis 51 continuis et congruentibus concedo, ad supplementum vitae regularis, et ad usum monachorum, Brente decem hidas, Seweie decem hidas, Piltune viginti hidas, Dulting viginti hidas, Bleddanhid' unam hidam, cum his omnibus quae antecessores mei eidem ecclesiae contulerunt; Chenewalchius qui, Theodoro archiepiscopo interveniente, Ferremere, Bregereie, Coneneie, Matineseie , Ederedeseie; Chentwinus, qui Glastingeie matrem sanctorum vocare solitus fuerat, et eam ab omni saeculari [Col. 0991C] et ecclesiastico obsequio immunem statuit, et hanc privilegii dignitatem concessit, ut habeant fratres ejusdem loci potestatem eligendi et constituendi sibi rectorem, juxta regulam sancti Benedicti ; Hedde episcopus , qui, Chedwalla annuente et propria manu (licet paganus) confirmante, Lantocai; Baldred, qui Pennard, sex hidas; Adelard, qui Poelt , sexaginta hidas, me annuente et confirmante, dederunt. Quorum ego devotioni et benignae petitioni assentio, et contra malignantium hominum et oblatrantium canum insidias, regalium munimine invigilo literarum, quatinus ecclesia Domini nostri Jesu Christi, et perpetuae virginis Mariae, sicut in regno Britanniae est prima, et fons et origo totius religionis, ita et ipsa supereminentem privilegii [Col. 0991D] obtineat dignitatem, nec ulli omnino hominum ancillare obsequium in terris faciat, quae super choros angelorum dominatur in coelo. Igitur summo [Col. 0992A] pontifice Gregorio annuente, et ut matrem Domini 52 sui in sinum et protectionem Romanae ecclesiae, meque licet indignum cum ipsa suscipiente, consentientibus etiam omnibus Britanniae regibus, archiepiscopis, episcopis, ducibus, atque abbatibus, statuo ego atque confirmo, quatinus omnes terrae et loca et possessiones beatae Mariae Glasteie sint quieta, et ab omnibus regiis exactionibus et operibus quae indici solent, videlicet, expeditione, et pontis arcisve constructione, et ab omnium archiepiscoporum et episcoporum promulgationibus et perturbationibus, sicut in antiquis ejusdem ecclesiae cartis confirmatum esse invenitur, et a praedecessoribus meis Chenewalchio, Chentwino, Chedwalla, Baltredo astipulatum esse dinoscitur, inconcussa et [Col. 0992B] illibata permaneant. Et quaecunque emerserint causae, in homicidiis, sacrilegiis, veneficiis, furtis, rapinis, in dispositione ecclesiarum et descriptione, in ordinatione clericorum, in conventiculis synodalibus, et in omnibus judiciariis examinationibus, absque ullius hominis praejudicio, abbatis et conventus dispositione finiantur. Sed et omnibus regni mei regibus, archiepiscopis, episcopis, ducibus, et principibus, super honorem suum et amorem meum praecipio, et omnibus, tam meis quam eorum ministris, super salutem corporis sui praecipio, ne ullus eorum insulam Domini nostri Jesu Christi, et perpetuae virginis Mariae Glasteie, nec ejusdem ecclesiae possessiones, causa placitandi, perscrutandi, [Col. 0992C] rapiendi, vel aliquid faciendi quod ibidem Deo famulantibus possit esse in scandalum, audeat intrare. Illud sane omnipotentis Dei et perpetuae virginis Mariae, et beatorum apostolorum Petri et Pauli, et omnium sanctorum interdictione prohibeo, ne in ipsa Glastingensi ecclesia, nec in ecclesiis sibi subditis, videlicet, Soweie, Brente, Merlinch, 53 Sapwic , Stret, Budecalech, Piltune , nec in earum capellis, sed nec in insulis, aliqua interveniente occasione, episcopus sibi episcopalem cathedram statuere, nec solennes celebrare, nec altaria consecrare, nec ecclesias dedicare, nec ordines facere, nec aliquid omnino disponere praesumat, nisi ab abbate, vel a fratribus ejusdem loci invitatus fuerit. Quod si ad hoc vocatus venerit, nihil de rebus [Col. 0992D] ecclesiae, sed nec de ipsis oblationibus ipse sibi aliquid usurpet, sciens duobus in locis ex ipsius ecclesiae possessionibus duas sibi delegatas mansiones, [Col. 0993A] unam in Piltuna , alteram in villa quae Poelt dicitur, ut habeat ubi vel adveniens hospitetur, vel inde veniens sese recipiat. Neque enim eum ibi, nisi importunitate temporis aut molestia corporis detentus fuerit, aut ab abbate vel fratribus rogatus fuerit, nec amplius quam cum tribus aut cum quatuor clericis pernoctare licet. Hoc etiam praevideat idem episcopus, ut singulis annis cum clericis suis qui Fontineto sunt, ipsam matrem suam Glastoniensem ecclesiam, videlicet feria secunda post Ascensionem Domini, cum letania recognoscat. Quod si superbia inflatus eam distulerit, et quae superius dicta et confirmata sunt praevaricaverit, mansiones sibi superius delegatas amittat. Abbas vel monachi a quocumque voluerint, [Col. 0993B] qui Pascha canonicum celebret, ecclesiastica sacramenta in Glastingensi ecclesia, et in ecclesiis sibi subditis, et in earum capellis, percipiant. Quisquis autem hujus munificentiae meae et liberalitatis testamentum, quovis deinceps tempore, aliqua occasione, cujuslibet etiam dignitatis 54 vel professionis vel gradus, pervertere vel in irritum deducere tentaverit, sciat se cum Juda proditore aeterna confusione edacibus ineffabilium tormentorum periturum flammis. Scripta est hujus donationis pagina, anno Dominicae incarnationis septingentesimo vicesimo quinto , indictione quarta, sub praesentia Inae regis, et Beortwaldi Dorobernensis pontificis.

§ 37. Post triumphales autem bellorum manubias, [Col. 0993C] post multarum virtutum gradus, summum culmen perfectionis meditatus , Romam adivit anno Dominicae incarnationis septingentesimo vicesimo . Ibi ne pompam suae conversionis faceret, non publicis vultibus expositus, crinem deposuit ; sed ut solius Domini oculis placeret, amictu plebeio tectus, clam consenuit: nec deerat tanti dux foemina facti; quae cum antea virum ad hoc audendum incitasset, tunc moerentem [Col. 0994A] verbis lenire, labantem exemplis erigere, prorsus quod ad salutem ejus spectaret, nihil dimitteret. Ita mutua charitate connexi temporibus suis, viam hominum ingressi sunt; non sine magnis, ut accepimus, 55 miraculis, quibus divina dignatio felicium conjugum saepe respondet meritis.

§ 38. Successit principatui Edelardus , Inae consanguineus, licet surgentes ejus primitias frequenter interpolaret Oswaldus regii sanguinis adolescens . Provincialibus enim in rebellionem excitatis, bello regem persequi conatus: sed non multo post, illo fatali sorte sublato, Edelardus per quatuordecim annos quietissime retentum regnum Cudredo cognato reliquit (A. D. 741) . Hic Glastingensi ecclesiae multa beneficia intulit, et [Col. 0994B] privilegium in haec verba concessit:

§ 39. « In nomine Domini nostri Jesu Christi Ego Cudredus rex Westseaxana universa priorum regum suppetitia, Chentwines, Baldredes, Chedwallan, Ines, Ethelardes, Ethbaldes regis Merciorum in villis, et in vicis, atque agris, ac praediis, massisque majoribus, ut est pristina urbs Glestingi corroborata, sicque propriae manus subscriptione crucisque signo confirmatum , hoc donativum stabili jure gratum et ratum regum praedictorum decerno durare, quamdiu vertigo poli terras atque aequora circa aethera siderum jusso moderamine volvet. Si quis autem hujus meae 56 donationis testamentum, tyrannica fretus insolentia, [Col. 0994C] qualibet occasione interrumpere atque in irritum deducere nisus fuerit, sic a consortio priorum ultimi ventilabro examinis sequestratus, rapaciumque collegio combinatus violentiae suae praesumptionem luat in aevum. Qui vero benevola potius praeditus intentione haec probare, roborare, ac defendere studuerit, voti compos ipse Altithroni gloriam auscultet indefecta perennitate cum faustis agminibus angelorum atque omnium sanctorum. Exemplar hujus [Col. 0995A] largitionis promulgatum est in praedicto coenobio, sub praesentia Cuthredi regis, quod propriae manus munificentia altario sacro commendavit, in lignea basilica, qua fratres abbatis Hemgisli sarcophagum sortiuntur in die, anno ab incarnatione septingentesimo quadragesimo quinto.»

§ 40. Adversus Athelbaldum regem Merciorum et Britones idem Cuthredus jugi exercitio victorias adipiscens non parum sudoris consumpsit, ac post annos quatuordecim regni gubernacula reliquit.

§ 41. Arripuit illud Sigebertus , vir apud suos saevitia immanis, idemque foris ignavia perinfamis: quocirca communi omnium odio conspirante, post 57 annum solio deturbatus, meliori locum fecit; sed, ut fere in talibus fit, cum magnitudine [Col. 0995B] calamitatis aliquos ad gratiam sui revocasset, eorum virtute provincia quae Hamtunscire dicitur in obsequio detenta (A. D. 756). Verum cum nec sic cessaret, et nece cujusdam Cumbrandi, qui fidelissime sibi adhaeserat, caeteros in exitium suum armasset, ad abdita ferarum spelaea secessit ; ibi quoque infortunio eum prosequente, a subulco confossus interiit . Ita crudelitas regis omnem pene nobilitatem pervagata, in homine ultimae sortis stetit.

§ 42. Suscepit regni gubernacula Kinnulfus , clarus et ille quidem morum compositione, militiaeque gestis: sed uno solo adversus Offam regem Merciorum propter Bensigitune praelio, quarto et vicesimo regni anno victus, multisque perinde [Col. 0995C] damnis afflictus, foedo etiam exitu finem vitae sortitus. Nam cum uno et triginta annis nec ignave nec immodeste regnasset, seu rerum gloria elatus, quod nihil sibi obviaturum crederet, seu posteritati [Col. 0996A] suae metuens, contra quam Kineardum Sigeberti fratrem increscere cerneret illum provinciae terminos coegit excedere. Qui cedendum 58 tempori ratus, dissimulato animo, quasi volens, profugit. Mox cum furtivis conventiculis perditam improborum manum contraxisset, solitudinem regis auspicatus , nam animi causa rus concesserat, cum expeditis eo supervenit , ubi dum illum alienis amoribus inservientem audisset, ex insidiis domum foris obsedit. Rex ancipiti discrimine permotus, cum praesentibus ponderato consilio, fores occlusit, sperans latrones vel mulcere alloquio, vel terrere imperio: cum neutrum procederet, ira percitus in Kineardum insiluit, minimumque abfuit quin vita privaret; sed a multitudine circumventus, dum [Col. 0996B] cedere damnum gloriae arbitratur, mortem probe ultus occubuit (A. D. 785). Pauci ex clientela ejus qui aderant, dum non manus dare, sed herum vindicare intendunt , obtruncati . Extemplo fama mali tanti principum perlabitur aures , qui non longe agebant excubias. Quorum qui maximus aevo et prudentia, Osricus, caeteros cohortatus ne necem domini sui in insignem et perpetuam suam ignominiam inultam dimitterent, districtis gladiis in conjuratos irruit. Kineardus primo causam suam agere, magna polliceri, cognationem praetendere; ubi nihil proficit, ad resistendum commanipulares accendit: dubium certamen fuit; his pro vita, pro gloria, summa ope conantibus: tandem diu cunctata victoria in justiorem partem declinavit. Ita [Col. 0996C] miser ille, nequidquam fortiter faciens, animam amisit, non 59 longum insidiarum successu gloriatus. Corpus regis Wintoniae sepultum, illius Respendune , quod erat tunc coenobium nobile, [Col. 0997A] nunc, ut audivi, pauco vel nullo incolitur habitatore.

§ 43. Post illum regnavit Brictricus annis sexdecim , pacis quam belli studiosior, artifex amicitias componere, externos blande appellare, domesticis connivere, in his duntaxat quae vigorem regni non enervarent: atque ut ampliorem gratiam apud propinquos locaret, filiam Offae regis Merciorum, eo tempore potentissimi, in conjugium accepit; de qua, quod sciam, nihil liberorum tulit. Cujus affinitate fultus, Egbirtum solum regalis prosapiae superstitem, quem validissimum suis utilitatibus metuebat obicem, Franciam fugandum curavit. Nam et ipse Brictricus, et caeteri infra Inam reges, licet natalium splendore gloriantes, quippe qui de Cerdicio traherent originem, non parum tamen [Col. 0997B] a linea regiae stirpis exorbitaverant. Illo igitur expulso, securo resolvi coeperat otio; cum gens Danorum piratica , rapto vivere assueta, occulte tribus navibus advecta, pacem provinciae confudit. Quae scilicet manus, soli ubertatem, inhabitantium virtutem, speculatum venerat ut postea ejus multitudinis, quae totam pene inundavit Britanniam, adventu compertum est: tunc enim furtive in alta pace 60 regni appulsi, regium vicum, qui proximus , involavere, villicum suppetias ferentem letho dedentes; sed mox timore concurrentium amissa praeda, ad naves refugerunt. Post Brictricum , qui apud Werram jacet, Egbertus conscendit thronum avitum; omnibus ante se regibus merito praeferendus. Et nos ergo, quia usque ad ejus tempus [Col. 0998A] narrationem extendimus, jam nunc ad Northanhimbros, sicut polliciti sumus, animum flectamus.

INCIPIT DE REGNO NORTHANHIMBRORUM.

§ 44. Et supra paucis libavimus et nunc necessario repetimus, quod Hengestus, confirmato in 61 Cantia regno, fratrem Ohtam et filium Ebusan, acris et probatae experientiae viros, ad occupandas aquilonales Britanniae partes miserit. Illi imperatis insistentes, convenientem studiis suis exitum habuere; namque saepenumero cum provincialibus congressi, profligatisque qui resistendum putaverant, reliquos in fidem acceptos placidae quietis gratia mulcebant. Ita cum et suis artibus et subjectorum favore nonnihil potestatis corrasissent , nunquam tamen regium nomen temerare meditati, ejusdem [Col. 0998B] mediocritatis formam in proximos posteros delineaverunt . Annis enim uno minus centum, Northanhimbri duces communi habitu contenti, sub imperio Cantuaritarum privatos agebant: sed non postea stetit haec ambitionis continentia, seu quia semper in deteriora declivus est humanus animus, seu quia gens illa naturaliter inflatiores anhelat spiritus. Anno itaque Dominicae incarnationis quingentesimo quadragesimo septimo, post mortem Hengesti sexagesimo, ducatus in regnum mutatus, regnavitque ibi primus Ida , haud dubie nobilissimus, aetate et viribus integer; verum utrum ipse per se principatum invaserit, an aliorum 62 consensu delatum susceperit, parum definio, quia est in abdito veritas: caeterum, satis constat magna et vetere [Col. 0999A] prosapia oriundum, puris et defaecatis moribus multum splendoris generosis contulisse natalibus. Adeo bello invictus, domi severitatem regiam genuina mansuetudine animi temperabat. Possem hoc loco istius, et alibi aliorum, lineam seriatim intexere, nisi quod ipsa vocabula barbarum quiddam stridentia minus quam vellem delectationis lecturis infunderent. Illud tantum non immerito notandum, quod cum Wodenio fuerint tres filii, Weldegius, Wilthegius, Beldegius: de primo, reges Cantuaritarum; de secundo, Merciorum; de tertio, West-Saxonum et Northanhimbrorum, praeter duos quos procedens sermo nominare perget, originem traxerint. Hic ergo Ida, sicut absolute invenio, a Beldegio nonus, a Wodenio decimus, quatuordecim annis in regno [Col. 0999B] permansit.

§ 45. Sucessor ejus Alla , ex eodem quidem genere, sed diverso a Wodenio tractu sanguinem ducens, regnum efficaciter provectum sudorum suorum titulis, per triginta annos nobiliter ampliavit. Hujus tempore venales ex Northanhimbria 63 pueri,—familiari, scilicet, et pene ingentia illi nationi consuetudine , adeo ut, sicut nostra quoque saecula viderunt, non dubitarent arctissimas necessitudines sub praetextu minimorum commodorum distrahere,—venales ergo ex Anglia pueri, Romam deducti, saluti omnium compatriotarum occasionem dedere; nam cum, miraculo vultus, et lineamentorum gratia, oculos civitatis invitassent, affuit forte cum aliis beatissimus Gregorius, tunc [Col. 0999C] apostolicae sedis archidiaconus, qui miratus tantam in mortalibus decoris compositionem, miseratus tam abjectam in captivis conditionem, consulit astantes: Qui genus? Unde domo? Responsum est, esse genere Anglos, provincia Deiros ,—est enim Deira [Col. 1000A] provincia Northanhimbriae,—Allae regis subditos, paganismo deditos: quorum extremum dolentibus suspiriis prosecutus, reliquis eleganter applausit, ut Angli, angelis similes, de ira eruerentur, et Alleluia cantare docerentur. Nec mora: impetrata a Benedicto papa licentia ad praedicandum, iter adoriri magnanima eximii viri spiravit industria; et profecto conceptum opus pietas explesset, 64 nisi jam profectum actiosus civium amor revocasset. Erat enim vir ille, tum virtutibus clarus, tum civibus charus, quippe qui spem illorum, quam de eo a puero combiberant, incredibili virtute superarit. Ita boni intentio tunc quidem frustrata, postmodum sub pontificatu ejus laudabilem finem accepit, sicut suis lector locis inveniet. Me interim ista inseruisse non [Col. 1000B] piguit, ne lecturorum conscientiam defraudarem de Alla, cujus mentionem perstrinxit patris Gregorii Vita; qui, quamquam maxima occasio Christianitatis genti Anglorum fuerit, nihil unquam, sive Dei consilio, sive quodam infortunio, de ea audire meruit. Sane ad filium ejus manavit electio.

§ 46. Alla mortuo adeptus est regnum Ethelricus Idae filius, post detritam in penuria aetatem, extrema canitie provectus, sed veloci morte de medio post quinque annos sublatus. Miserabilis princeps, et quem fama obscura prorsus occuleret, nisi filii conspicuus vigor patrem in speculam extulisset.

§ 47. Itaque cum longo senio satietati vitae satisfecisset, Ethelfridus regnum ascendit , major [Col. 1000C] filiorum, qui teneritudinem annorum maturitate morum consolaretur: cujus gesta per scriptorum facetiam prolata in publicum, non nisi ordinis loco stili nostri expectant officium. Adeo in ejus et sequentium laudibus Bedae vigilavit ingenium, et [Col. 1001A] illius quidem in confines sibi Northanhimbros, 65 eo familiarius quo propinquius, prospiciebat intentio: nostra vero lacinias illius carpet et componet oratio. Ne quis sane mihi vitio vertat, quod tam diffusa in arctum contrahitur historia, noverit factum consilio, ut qui nauseaverint in illis obsoniis, in his mendicantes respirent reliquiis. Est enim verbum tritum , antiquitate venerandum, «Cibi qui minus sufficiunt, avidius sumuntur.» Ethelfridus igitur, ut dicere coeperam, regnum nactus, primo acriter sua defendere, post etiam improbe aliena invadere, gloriae occasiones undecunque conflare. Multa per eum praelia inchoata provide, et consummata egregie, dum nec illum a necessitate fraenaret inertia, nec ad temeritatem praecipitaret audacia. Testis est [Col. 1001B] horum Degsa lapis, in illis regionibus percelebris locus, in quo rex Scottorum Edan, qui, successibus Ethelfridi invidens, detractantem etiam in bellum impulerat, non sine magno victoris discrimine victus, fugam iniit; siquidem germanus Ethelfridi Tetbaldus, caput periculis objectans, eo studiosius quo fratri operam ostentare affectabat impensius, luctuosam victoriam reliquit, cum omnibus commanipularibus suis desideratus. Testis et , Legionum civitas, quae nunc simpliciter Cestra vocatur quaeque ad id temporis a Britannis possessa, contumacis in 66 regem populi alebat superbiam; ad cujus oppugnationem cum intendisset animum, oppidani, qui omnia perpeti quam obsidionem mallent, [Col. 1001C] simul et numero confisi, effuse in bellum ruunt: quos ille insidiis exceptos fudit, fugavitque, prius in monachos debacchatus, qui pro salute exercitus supplicaturi frequentes convenerant. Quorum incredibilem nostra aetate numerum fuisse indicio sunt, in vicino coenobio tot semiruti parietes ecclesiarum, tot anfractus porticuum, tanta turba [Col. 1002A] ruderum, quantum vix alibi cernas: vocatur locus ille Bancor, tunc monachorum famosum receptaculum, nunc mutatus in episcopium. Ita Ethelfridus, rebus ad voluntatem foris scaturientibus, domesticum metum et intestinum periculum propulsare desiderans , Edwinum Allae filium, non aspernandae probitatis juvenem, regno et provincia eliminat: at ille multo tempore incertis jactatus sedibus, multosque olim amicos 67 procliviores in hostem quam in fidem expertus, quia, ut ille dixit :

Cum fueris felix, multos numerabis amicos;
Tempora si fuerint nubila, solus eris;
tandem ad regem Redwaldum Orientalium Anglorum venit; apud quem, deploratis casibus suis, cum [Col. 1002B] resedisset regia dignatione tutus, advenere legati Ethelfridi, vel traditionem transfugae, vel bellum denunciantes. Ille uxorii pectoris consiliis roboratus, ne fidem amico datam ullius minis corrumperet, super Ethelfridum paratis copiis insperatus advolat; nihilque minus quam insidias opinantem, praemeditatus aggreditur. Quod tunc solum virtus deprehensa potuit, intercluso fugae spatio, remedium in manus vertit. Quamvis igitur pene inermis, quamvis ancipiti periculo circumventus non prius tamen occubuit quam interitu Reinerii filii Redwaldi mortem suam compensasset. Hunc exitum, post regni viginti quatuor annos , habuit Ethelfridus, usu quidem bellorum nulli secundus, [Col. 1002C] sed divinae religionis penitus ignarus. Habuerat ex Acca, filia Allae, sorore Edwini, filios duos , Oswaldum duodennem, et Oswium quadriennem , qui tunc, occiso genitore, nutritiorum diligentia fuga lapsi, Scotiam evadunt.

68 DE EDWINO REGE NORTHANHIMBRORUM.

§ 48. Sic Eadwinus , aemulis omnibus fusis [Col. 1003A] fugatisve , pluribus laboribus emeritus, regni fastigium jam non rudis ascendit. Cujus cum dominio mox Northanhimbrorum cervicositas dignanter assurrexisset, accessit ad cumulum felicitatis mors matura Redwaldi; namque provinciales, qui olim apud se exulantem promptae audaciae et impigri animi explorassent Edwinum, ultro conjurata fide in ejus ditionem conspirant. Ille, Redwaldi filio inani regis nomine concesso, caetera moderabatur pro arbitrio. Ea tempestate spes atque opes Anglorum in illo sitae: nec erat quaelibet Britanniae provincia quae non illius exspectaret nutum, parata ad obsequium, praeter solos Cantuaritas. Hos enim immunes excursionis reliquerat, quippe qui jamdudum ad nuptias Ethelburgae, sororis Edbaldi [Col. 1003B] regis eorum, mentem appulerat: quam cum, longo tempore petitam, tandem aliquando impetrasset, eo consilio ut non contemneret habitam quam diu suspiraverat dilatam, tanto duo illa regna confoederata sunt officio, ut nihil esset vel in potestatibus diversum, vel in moribus barbarum. Eadem praeterea occasione Paulino praedicante, Domini Christi fides, illis partibus infusa, primo regem ipsum penetravit; quam cum regina marito inter conjugales 69 affectus crebro inculcaret, antistitis admonitio suo loco non deesset. Diu ille cunctabundus et anceps, semel tamen susceptam imis inseruit praecordiis: tunc vicinos reges ad fidem invitare, tunc ecclesiarum aedificia excitare, nihil [Col. 1003C] quod ampliandae fidei congrueret negligere. Interea et devotioni regiae serenus Deitatis favor arridebat; adeo ut non solum Britanniae gentes, Angli, Scotti, Picti, sed et insulae Orchadum, et Mevaniarum, quas nunc Anglesei, id est Anglorum insulas, dicunt , et arma ejus metuerent, et potestatem adorarent. Nullus tunc praedo publicus, nullus latro domesticus, insidiator conjugalis pudoris procul, expilator alienae haereditatis exul, magnum id in ejus laudibus et nostra aetate splendidum. Itaque imperii sui ad eos limites incrementa perducta sunt, ut justitia [Col. 1004A] et pax libenter in mutuos amplexus concurrerent, osculorum gratiam grata vicissitudine libantes: et feliciter tunc Anglorum respublica procedere potuisset, nisi mors immatura, temporalis beatitudinis noverca, turpi fortunae ludo, virum abstulisset patriae. Aetatis enim anno octavo et quadragesimo, regni decimo septimo, expugnantibus regulis quos sub jugum miserat, Chedwalla Britonum, et Penda Merciorum, cum filio interemptus, miserabile varietatis humanae fecit exemplum: nullo prudentia inferior, quod nec Christianam fidem nisi diligentissime inspecta 70 ratione voluit suscipere, susceptaeque nihil comparabile existimare.

DE SANCTO OSWALDO REGE.

§ 49. Occiso. Edwino, filii Ethelfridi, iidemque [Col. 1004B] nepotes Edwini, Oswaldus et Oswius, jam adulti, jam juventae vernantis florem induti, repatriaverunt, simulque qui aetate praestabat Eanfridus, cujus mentio superius excidit. Regnum itaque in duo discretum; siquidem Northanhimbria, jamdudum in geminas secta provincias, ex Deiris Allam, ex Berniciis Idam creaverat. Quapropter tunc filius patrui Eadwini Osricus Deiram, Eanfridus filius Ethelfridi Berniciam sortiti, haereditarium jus se obtinuisse gloriabantur: ambo in Scotia sacris christianis initiati, ambo vix dum potestatis compotes fidei transfugae, non multo post, infestante Chedwalla, fidei relictae poenas dedere. Annuum tempus inter has moras exactum, Oswaldum, magnae spei juvenem, [Col. 1004C] ad imperandi scientiam exercuit. Is fide quam ferro instructior, nam apud Scottos, ubi cum multa nobilium indole exsulaverat, baptismi gratiam meruerat, Chedwallum rerum gestarum memoria elatum, virum, ut ipse dictitabat , in exterminium Anglorum natum, primo impetu castris exuit, mox cum omnibus copiis delevit. Cum enim 71 quantulumcunque exercitum undecunque conflasset, his sermonibus in bellum excitavit, ut aut vincendum sibi commilitones, aut moriendum nossent, nihil de fuga meditantes: exprobrandi pudoris rem ventilari [Col. 1005A] allegans, Anglos cum Britannis tam iniquo Marte confligere, ut contra illos pro salute decertarent, quos ultro pro gloria lacescere consuescent: itaque libertatem audentibus animis et effusis viribus asserant ; caeterum, de fugae impetu memoriam nullam. Quare tam acriter et tanto conflictu utrobique concursum, ut recte dictum sit, illum diem fuisse, quo nunquam Britones tristior, nunquam Anglos afflasset hilarior: adeo alteri, omnibus viribus consumptis, ulterius respirare non ausi; alteri, sacra religione cum regis magnanimitate consentiente, in immensum provecti. Denique ex eo tempore cultus idolorum ad cineres torpuit; et ipse regnum latioribus, quam Edwinus, terminis, citra ullam necem hominum, octo annis quiete [Col. 1005B] coercuit. Hujus regis laudes historia panegyrico prosequitur stilo, quarum nos competentes particulas velut quodam complectemur epilogo. Quantus enim in ejus pectore fidei fervor coaluerit, facile ex hoc animadverteres, quod si quando antistes Aidanus Scottice auditoribus facienda proponeret, et interpres deesset, confestim rex ipse, quamvis indutus chlamydem, vel auro rigentem, vel Tyrios murices 72 aestuantem, id munus dignanter corripiens, barbari sermonis involucrum patria lingua expediret. Vulgatum quoque est, quod crebro appositis obsoniis , cum convivae in cibos dentes acuerent, mentes intenderent, ipse voluptatem fraenarit, penuria sua pauperum mercatus [Col. 1005C] gaudia: unde arbitror etiam temporaliter absolutam esse coelestis sententiae fidem, quam divinum quondam resultavit oraculum: «Dispersit , dedit pauperibus, justitia ejus manet in saeculum saeculi.» Nam quod auditor mirari debeat, et inficiari non valeat , dextra illa regalis, tantarum eleemosynarum largitrix, hodieque cum brachio, cute et nervis, incorrupta viget; totum vero corpus reliquum, praeter ossa, in cineres dissolutum, communionem mortalitatis non evasit. Et sunt quidem nonnullorum sanctorum corporales exuviae, nullius omnino labis consciae. Quapropter aestiment alii, quo examine judicium suum ponderent, ego istud gratius, et evidentiori [Col. 1006A] miraculo divinius esse pronuntio: nam usu etiam pretiosa degenerant, et quidquid videtur rarius praedicatur uberius. Jam vero superfluus essem, si dicere affectarem quam sedulus fuerit preces in altum porrigere, votis coelos onerare. Adeo est amplior laus ista in Oswaldo quam ut nostra oratione indigeat cumulari. Quando enim rogatus negligeret, qui rebellione per Pendam regem 73 Merciorum excitata, cum stipatoribus fusis ipse quoque ferratam silvam in pectore gereret, nec atrocitate vulnerum, nec mortis confinio, potuit argui quin pro animabus fidelium suorum Domino Deo supplicaret? Ita vir in seculo ingentis gloriae, magnae apud Deum gratiae, animam exuens gratiosam, sui posteris profudit memoriam per miraculorum frequentiam: [Col. 1006B] merito. Res est enim non pertrita, sed «corvo rarior albo ,» hominem abundare divitiis, et nolle lascivire vitiis. Itaque defuncti brachia, cum manibus et capite, insatiabili victoris ira desecta, et stipiti appensa. Et corpus quidem, ut dixi, totum placido naturae sinu confotum, in terrenum elementum abiit: brachia vero cum manibus, auctore Deo, et teste veraci historico , inviolata durant. Ea a fratre Oswio apud Bebbanburg, urbem ita vocant Angli, composita scrinio, monstrata miraculo, idem asserit. Quo loci quia opinione fluctuo utrum ad hunc diem serventur, praecipitem affirmationem non emitto: si quid alii historiographi temere sunt professi ipsi viderint; [Col. 1006C] mihi fama vilius constet, nec quidquam nisi absoluta fide dignum pronuntiem. Caput, tunc ab eodem germano Lindisfarni humatum, nunc Dunelmi inter brachia beatissimi Cuthberti teneri, aiunt. Ossa reliqui corporis cum regina Ostdritha, uxor Ethelredi regis Merciorum, filia regis Oswi, charitate patrui ducta, Bardenio monasterio suo, quod est in regione Merciorum non longe a Lindocolina 74 civitate, inferre vellet, iverunt in repulsam monachi parumper , invidentes mortuo quietem ossuum quem oderant vivum, quod super eos bellico jure acceperat regnum: sed intempesta nocte per lucernam de coelo super reliquias [Col. 1007A] emissam edocti fatuum lenire tumorem , in aequitatem transiere, ultro expostulantes quod ante rejecerant. Frequentabanturque ibi virtutes divinitus, sentiebatque praecellentissimi martyris opem quicunque implorasset languidus. Reviruit ex cadentis sanguine campi cespes, plus solito florens , quo sanatus sonipes, quem posti affixum sinuosis anfractibus ignis vitabundus effugit. Nec vacavit a virtute lavaturae reliquiarum ejus pulvisculus, quo mentis impos integritati rationis est redditus. Occurrit medelae qui recentem cruorem capitis imbiberat stipes, quo loto hausit sanitatem desperatus. Diu illud monasterium tanti thesauri conscium claruit habitantium sanctimonia et necessariorum copia; praesertim postquam Ethelredus rex ibi [Col. 1007B] coronam tonsurae monachicae accepit, ubi et mausoleum ejus usque in diem hodiernum visitur. Porro, post multos annos, ossa beatissimi Oswaldi, cum ea loca infestarent barbari, Gloecestram translata: locus iste, canonicos habens, non multo incolitur habitatore. Fuit igitur Oswaldus qui genti suae primitias sanctitatis 75 dederit, quippe nullus ante illum Anglus miraculis, quod sciam, viguerit; qui post actam sancte vitam, large dando eleemosynas, crebras in Dei obsequela protelando excubias, postremo zelo Dei Ecclesiae cum gentili committens, ante, quod optabat, effudit spiritum, quam, quod timebat, Christianitatis videret detrimentum. Nec fraudabitur profecto martyrum gloria, qui [Col. 1007C] primo bonae vitae intendens, postmodum gloriosae morti corpus impendens, eorum trivit vestigia; et cumulatiori pene laude, quod illi singuli se singulos, ille secum Deo consecraverit totos Northanhimbros.

DE OSWIO FRATRE SANCTI OSWALDI.

§ 50. Eo igitur humanis rebus exempto, Oswius frater ejus apud Bernicios (A. D. 642), Oswinus filius Osrici, de quo superius dixi , apud Deiros (A. D. 643), regnum occuparunt: quibus cum primo de provinciarum divisione modeste convenisset, suspenso foedere, in sua pacifice discessum. Verum, non multo post, per homines, quibus nihil magis cordi erat quam discordias serere, pax incertis pactionibus saepe ludificata, ultimo penitus [Col. 1008A] abrupta, in ventos abiit; facinus miserabile, fuisse qui regibus concordiam inviderent, nec abstinerent quin eos praelio, quantum in ipsis erat, committerent. Ibi tunc fortuna, multis antea illecebris Oswinum adulata, scorpiacea cauda persequebatur: namque, pro penuria exercitus bello abstinendum ratus, suburbanum rus clanculo concesserat, statimque a suis proditus ab Oswio interemptus est; 76 vir egregie factus ad emerendam gratiam civium largitione pecuniae, animae quoque suae, ut ferunt, non negligens mentis devotione. Ita Oswius, integri regni compos, nihil non postea molitus est quo existimationem suam purgaret, quo majestatem augeret, atrocis facti offensam probitate posteriorum virtutum imminuens, et primus quidem idemque [Col. 1008B] amplissimus laudum ejus cumulus exstat, quod fratrem et avunculum nobiliter ultus. Pendam regem Merciorum, illud vicinorum excidium, illud perduellionum seminarium, exitio dedit; ex quo temporetam Merciis, quam omnibus pene Anglis, vel ipse praesedit, vel praesidentibus imperavit. Hinc totus ad officia pietatis conversus, ut Dei beneficiis in se confluentibus digna sedulitate responderet, christianismi infantiam pro nece germani in regno suo palpitantem vivacitate regia erigere, et pleno spiritu animare, contendit; eamdemque mox doctrina Scottorum adultam, sed in multis ecclesiasticis observationibus fluctuantem, primo per Angilbertum et Wilfredum, postremo per Theodorum [Col. 1008C] archiepiscopum, canonico statu informavit. De cujus in Angliam adventu princeps Oswio debetur gratia, licet Egbertus rex Cantuariae pro jure provinciae multum illius delibet gloriae, quin et Deo famulantibus frequentia constituens habitacula: hujus quoque boni patriam non reliquit exanguem. Quorum praecipuum monasterium, tunc foeminarum, nunc virorum, ab Eboraco triginta millibus in boreali 77 parte situm, antiquo vocabulo Streneshalh, modo Witebi nuncupatur; quod ab insignis religionis foemina Hilda coeptum, Ethelfleda ejusdem regis filia in regimine succedens magnis fiscalium opum molibus auxit, ubi et patri, post viginti octo annos regi defuncto, funera justa persolvit. Illud coenobium, sicut et omnia ejusdem regionis, [Col. 1009A] tempore Danicae vastationis ; quam dicemus inferius, deletum, multa sanctorum corpora perdidit; nam et beati Aidani episcopi, et Cheolfridi abbatis, et sanctissimae viraginis Hildae, et aliorum plurimorum ossa, sicut in libro quem de antiquitate Glastoniensis Ecclesiae nuper edidi locutus sum, tunc Glastoniam translata, et aliorum sanctorum alias nonnulla: nunc mutato nomine, paululum pro tempore restauratum, antiquae opulentiae vix tenne praesentat vestigium.

§ 51. Oswio, cui duo erant filii , minor legitime susceptus, reprobato notho, successit, Etheldrithae uxoris sanctissimae meritis quam suis commendatior; denique duabus omnino rebus , quas quidem in gestis Anglorum legerim, praedicandus, 78 vel [Col. 1009B] quod dominae vacare volenti serenus indulserit, vel quod beatum Cuthbertum lacrymis religiosa assentatione profusus in episcopatum promoverit. Caeterum, horret animus meminisse impietatis quam in beatissimum Wilfridum grassatus evomuit, quando, bonitatis illius nauseam concipiens, patriam clarissimo lumine viduavit. Idem in supplices protervus, quo morbo nullum tyrannorum carere videas, Hibernienses, genus sane hominum innocens et genuina simplicitate nihil unquam mali moliens, vasta clade protrivit. At, contra, in rebelles ignavus, triumphosque patris eludens, imperium Merciorum amisit, quin et ab eorum rege Ethelredo filio Pendae in pugna fugatus fratrem [Col. 1009C] quoque amisit. Verumtamen, haec postrema juventutis lubrico, in Wilfridum vero commissa episcoporum et uxoris consilio veritas rerum assignari jubet, praesertim cum Beda, adulari nescius, [Col. 1010A] eum in libro De vita abbatum suorum piissimum et Deo dilectissimum 79 vocet. Postremo, quintodecimo regni anno, expeditionem in Pictos agens, cum illis in montes abditos consulto cedentibus pervicaciter instaret, cum omnibus fere copiis interiit: pauci fuga lapsi rem domi nunciarunt; quamvis divinus Cuthbertus, pro futurorum conscientia, et iturum retinere temptaverit, et ipsa hora occisionis spiritum e coelo sibi influentem hauriens, interfectum absens non tacuerit.

§ 52. Egfridi necem cum insignior ubique fama loqueretur, etiam ad fratris Alfridi aures « anxia praecipiti pervenit epistola penna.» Is quia nothus, ut diximus , erat, factione optimatum, quamvis senior, regno indignus aestimatus, in Hiberniam, [Col. 1010B] seu vi seu indignatione, secesserat. Ibi, et odio germani tutus, et magno otio litteris imbutus, omni philosophia composuerat animum. Quocirca, imperii habenis habiliorem aestimantes, qui quondam expulerant ultro expetiverunt; necessitas medelam ad preces refudit. Nec eos ille sua spe frustratus est: nam per decem et novem annos summa pace et gaudio provinciae praefuit; nihil unquam, praeter in persecutione magni Wilfridi, quod livor edax digne carpere posset, admittens. Non tamen iisdem terminis quibus pater et frater regnum tenuit; quod Picti, recenti victoria insolenter abusi, Anglosque longa pace ignaviores aggressi, fines eorum ab aquilone decurtaverant.

[Col. 1010C] 80 § 53. Habuit successorem (A. D. 705) filium Osredum, octo annorum puerum, qui annis undecim regnum inumbrans, turpemque vitam sanctimonialium stupris exagitans, tandem cognatorum [Col. 1011A] insidiis caesus, eamdem fortunam in ipsos refudit. Siquidem Kenred duobus (A. D. 716), et Osricus undecim annis (A. D. 728) regnantes, hoc tantum memorabile habuere, quod domini sui, licet merito, ut putabant, occisi, sanguinem luentes, foedo exitu auras polluere. Meruit sane quo laetior abiret Osricus, multumque, ut gentilis ait, «aliis jactantior umbris.» quod Chelwulfum Kenredi fratrem vivens sibi successorem adoptaverat. Conscendit igitur tremulum regni culmen Chelwulfus ab Ida septimus, et idoneus ad caetera, et cui non deerat litterarum peritia acri animo et alacri studio comparata. Vadatur sermonis mei veritatem Beda, qui eo tempore, quo maxime scaturiebat litteratis Britannia, huic potissimum Anglorum [Col. 1011B] historiam elimandam obtulit, eligens nimirum in illo auctoritatem bene dicta roborandi propter imperium et scientiam, perperam dicta emendandi propter ingenium.

DE BEDA.

§ 54. Cujus anno quarto idem historicus, post multos in sancta ecclesia libros elaboratos, coelestem 81 patriam, quam diu suspiraverat, ingressus est, anno Dominicae incarnationis septingentesimo tricesimo quarto, aetatis suae quinquagesimo nono; vir quem mirari facilius quam digne praedicare possis, quod in extremo natus orbis angulo, doctrinae corusco, terras omnes perstrinxerit, nam et Britanni, quae a quibusdam alter orbis appellatur, quod oceano interfusa non multis [Col. 1011C] cosmographis comperta est, habet in remotissima sui plaga locum nativitatis et educationis ejus, Scotiae propinquum. Plaga olim et suave halantibus monasteriorum floribus dulcis, et urbium a Romanis aedificatarum frequentia renidens; nunc vel antiquo Danorum, vel recenti Northmannorum populatu lugubris, nihil quod animos multum alliciat praetendit. Ibi est Wira, nec egenae latitudinis, nec [Col. 1012A] segnis gurgitis amnis, qui pelago influus naves serena invectas aura, placido ostii excipit gremio. Cujus utrasque ripas Benedictus quidam ecclesiis insignivit, et 82 monasteria ibidem construxit, alterum Petri, alterum Pauli nomine, charitatis et regulae unione non discrepantia. Hujus industriam et patientiam mirabitur qui leget librum quem Beda composuit De vita ejus et reliquorum abbatum suorum. Industriam, quod copiam librorum advexerit, quod artifices lapidearum aedium et vitrearum fenestrarum primus omnium Angliam asciverit, totum pene aevum transigendo peregrinatus; quippe studio advehendi cognatis aliquod insolitum amor patriae et voluptas elegantiae asperos fallebant labores; neque enim ante Benedictum lapidei tabulatus [Col. 1012B] domus in Britannia nisi perraro videbantur, neque perspicuitate vitri penetrata lucem aedibus solaris jaciebat radius. Patientiam, quod in possessione coenobii sancti Augustini apud Cantuariam libenter venienti Adriano cesserit, non reveritus beati Theodori archiepiscopi supercilium, sed veneratus magisterium. Quod, dum per alienas terras cursitat diu absens, subintroductum a monachis Wirensibus, se inconsulto, abbatem aequanimiter, imo magnanimiter tulerit, domumque reversus parilem illi honorem in concessu in omni porro potestate communicaverit. Quin et ictus paralysi tam valide ut nihil artuum ei esset flexibile, tertium constituerit, quod alter, de quo diximus, eadem non mitius decoqueretur valetudine. Cumque morbus increscens jam 83 [Col. 1012C] quateret vitalia, socio ad se delato solo nutu valedixit. Sed nec ille praestantius valuit rependere officium, utpote qui propinquiorem tendehat ad exitum, nam ante Benedictum defunctus est. Successit Chelfridus (A. D. 670), sub quo res monasterii in immensum auctae. Is, cum diuturno senio vivendi renuntiasset desiderio, Romam ire perrexit, senilem animam, ut sperabat, dominis effusurus apostolis; [Col. 1013A] sed, enim voti effectu carens, naturae debitum apud Lingonis civitatem iniit (A. D. 716). Reliquiae ossium posterioribus annis ad monasterium suum, deinde Danicae tempore vastationis , cum ossibus beatae Hildae Glastoniam portatae. Horum abbatum gratiam, quae per se satis eminet, conspicuus alumnus eorum Beda in splendidiorem excellentiam urget, siquidem scriptum sit « Gloria patris filius sapiens;» quod alter eum monachaverit, alter educaverit . Quod quia ipse Beda pro compendio notitiae subjecit, omnem vitam suam quodam epilogo comprohendens, ipsius verba lector, recognoscere licebit, ne meis sermonibus, vel plus vel minus, ipsa novae formae procudat necessitas. Ait ergo in fine Ecclesiasticae Anglorum [Col. 1013B] Historiae , vir tum in caeteris, tum in hoc laudabilis, quod vel quantulamcunque sui cognitionem posteritati non inviderit:

§ 55. «Haec de historia Britanniarum, Domino 84 adjuvante, digessi Beda, famulus Christi et presbyter monasterii apostolorum Petri et Pauli quod est ad Wiremuderan : qui, natus, in territorio ejusdem monasterii, cum essem annorum septem, cura propinquorum datus sum educandus reverentissimo abbati Benedicto, ac deinde Chelfrido; cunctumque ex eo tempus vitae in ejusdem monasterii habitatione peragens, omnem meditandis Scripturis operam dedi, atque inter observantiam disciplinae regularis, et quotidianam cantandi in ecclesia [Col. 1013C] curam, semper aut discere, aut docere, aut scribere, dulce habui. Nonodecimo autem vitae meae anno diaconatum, tricesimo gradum presbyteratus, utrumque per ministerium reverentissimi episcopi [Col. 1014A] Johannis, jubente Chelfrido abbate, suscepi; ex quo tempore accepti presbyteratus, usque ad annum aetatis meae quinquagesimum nonum, meae meorumque necessitati ex opusculis venerabilium patrum breviter haec annotare, sive etiam ad formam sensus, et interpretationis eorum, adjicere curavi.»

§ 56. Deinde enumeratis triginta sex voluminibus quae in septuaginta octo libris edidit, addidit: «Teque deprecor, bone Jesu, ut cui propitius donasti verba tuae scientiae dulciter haurire, dones etiam benignus aliquando ad te fontem omnis scientiae pervenire, et parere semper ante faciem tuam. Praeterea omnes ad quos haec historia 85 pervenire potuerit nostrae nationis, legentes sive audientes, suppliciter precor , ut pro meis [Col. 1014B] infirmitatibus et mentis et corporis apud supernam clementiam saepius intervenire meminerint, et hanc mihi in suis quique provinciis suae remunerationis vicem rependant, ut qui de singulis provinciis, sive locis sublimioribus, quae memoratu digna atque incolis grata credideram diligenter annotare curavi, apud omnes fructum piae intercessionis inveniam.»

§ 57. Deficit hic ingenium, succumbit eloquium, nesciens quid plus laudem, librorum numerositatem, an sermonum sobrietatem: infuderat eum procul dubio non indigno haustu divina sapientia, ut angusto vitae spatiolo tanta elaboraret volumina. Quid? quod ferunt eum Romam ivisse (A. D. 701), ut libros suos vel ecclesiasticae doctrinae convenire [Col. 1014C] praesens assereret, vel, si resultarent, apostolico nutu corriperet. Verumtamen 86 quod Romae fuerit, solide non affirmo, sed eum illuc invitatum haud dubio pronuncio; quod haec epistola clarum [Col. 1015A] faciet, simul et quanti penderit eum Romana sedes ut eum tantopere desideraret.

§ 58. «Sergius episcopus, servus servorum Dei, Cheolfrido religioso abbati, salutem . Quibus verbis ac modis clementiam Dei nostri, atque inenarrabilem providentiam possumus effari, et dignas gratiarum actiones pro immensis circa nos ejus beneficiis persolvere, qui in tenebris et umbra mortis positos ad lumen scientiae perducit!» Et infra: «Benedictionis interea gratiam, quam nobis per praesentem portitorem tua misit devota religio, libenti et hilari animo, sicuti ab ea directa est, nos suscepisse cognosce . Opportunis ergo ac dignis amplectandae sollicitudinis tuae petitionibus arctissima devotione faventes 87 hortamur [Col. 1015B] Deo dilectam religiositatis tuae bonitatem , ut, quia exortis quibusdam ecclesiasticarum causarum capitulis, non sine examinatione longius innotescendis, opus nobis sunt ad conferendum arte litteraturae imbuti, sicut decet devotum auxiliatorem sanctae matris universalis Ecclesiae, obedientem devotionem huic nostrae hortationi non desistas accommodare, sed absque aliqua immoratione religiosum Dei famulum Bedam , venerabilis monasterii tui presbyterum , ad limina apostolorum principum dominorum meorum Petri et Pauli, amatorum tuorum ac protectorum, ad nostrae mediocritatis conspectum non moreris dirigere, quem, favente Domino sanctis tuis precibus, non diffidas prospere ad [Col. 1015C] te redire, peracta praemissorum capitulorum cum auxilio Dei desiderata solemnitate. Erit enim , [Col. 1016A] ut confidimus, etiam cunctis tibi creditis profuturum quidquid ecclesiae generali claruerit per ejus praestantiam impertitum.»

88 § 59. Ita jam celebris erat fama, ut in quaestionibus enodandis indigeret eo sublimitas romana, nec vero unquam Gallicanus tumor invenit in Anglo, quod argueret merito. Adeo Latinitas omnis ejus fidei et magisterio palmam dedit. Nam et fidei sanae et incuriosae, sed dulcis fuit eloquentiae, in omnibus explanationibus divinarum Scripturarum magis illa rimatus quibus lector Dei dilectionem et proximi cohiberet, quam illa quibus vel tales libaret vel linguae rubiginem limaret. Porro de vitae illius sanctitate dubitare quemquam arcet illius dicti irrefragabilis veritas quod protulit mundo divae [Col. 1016B] sophiae majestas. «In malivolam animam non introibit sapientia, nec inhabitabit in corpore subdito peccatis:» quod de mundana sapientia profecto non dicit, quae indifferenter hominum cordibus illabitur, et qua creberrime pessimi, nullasque ad extremum diem ponentes metas sceleribus, pollere conspiciuntur, juxta illud Dominicum: «Filii hujus saeculi prudentiores filiis lucis in generatione sua sunt ;» sed illam sapientiam nominat quae disciplinae effugit fictum, et quae separat se a cogitationibus quae sunt sine intellectu, intellectu dico bene vivendi et bene dicendi: unde pulcherrime Seneca, in libro De causis, commemorat Catonem, oratoris officium definientem, dixisse: «Orator est vir bonus, dicendi peritus.» Emundabat ergo [Col. 1016C] ecclesiasticus orator prius conscientiam, ut sic accederet ad recludendam mysticorum scriptorum [Col. 1017A] intelligentiam. Qui enim fieri potest 89 ut serviret vitiis qui medullas intimas hauriret, qui totas cogitationes consumeret, in Scripturarum expositionibus? Nam, ut ipse fatetur in libro tertio super Samuelem , expositiones suae, si non aliud afferrent lectoribus emolumentum, hoc sibi non mediocriter valerent, quod, dum haec omni studio agebat, lubricum saeculi et inanes cogitationes post tergum ponebat: defaecatus itaque vitiis subibat in interiora velaminis: quae intus exceperat animo, foras efferens sermone castigato.

§ 60. Verumtamen animi ejus pura sanctitas. et sancta puritas, magis tempore obitus excellunt ; siquidem continuis septem hebdomadibus stomachi indignatione cibos nauseans, aegroque et [Col. 1017B] angusto suspirio halitum producens adeo ut eum incommoditas lecto prosterneret, non tamen litteralium studiorum rejecit operam. Totis enim diebus, praeter debitum psalmodiae pensum, assiduis ad dicispulos lectionibus, ruminandisque et absolvendis quaestionum difficultatibus, gravedinem valetudinis decipere, suspensa interim cogitatione, nitebatur. Evangelium quoque Johannis, quod difficultate sui mentes legentium exercet, his diebus, lingua interpretatus Anglica, condescendit minus imbutis Latina: subindeque monebat discipulos, dicens: «Discite, filioli, dum vobiscum sum; nescio enim quamdiu subsistam, et si post modicum tollat me Factor meus, et revertatur spiritus meus ad eum qui misit [Col. 1017C] illum, et in hanc vitam venire concessit; diu vixi, bene consuluit mihi Dominus meus in hoc vitae spatio: cupio jam dissolvi et esse cum Christo.»

90 § 61. Plerumque spe metuque libratis, cum neutrum praeponderaret, inferebat, «Horrendum est incidere in manus Dei viventis .»—«Non ita inter vos vixi ut pudeat me vivere, sed nec mori timeo, quia bonum Dominum habemus;» sanctissimi Ambrosii morientis dictum mutuatus . Felix qui tam secura loquebatur conscientia, ut nec vivere erubesceret, nec mori metueret; hic non reveritus aspectus hominum, illic occultum Dei aequanimiter expectans arbitrium. Saepe, vi doloris pressus, his exemplis respirabat. «Aurum probat fornax, et virum justum caminus tentationis.» [Col. 1017D] «Non sunt condignae passiones hujus temporis ad futuram gloriam quae revelabitur in nobis [Col. 1018A] Prosequebantur dicta lachrymae, suspiriorumque difficultas. Jam vero noctibus, quia deerant qui docerentur vel verba exciperent, lucubrabat ipse pernox in gratiarum actione et psalmorum cantu, implens sapientissimi viri dictum, ut nunquam minus solus esset quam cum solus esset. Si quando vero sopor irreperet palpebris, qui erat modicus et gravis, confestim excussus turbatusque affectum Deo semper intentum hac voce prodebat: « Suscipe, Domine, servum tuum in bonum ; non calumnientur me superbi:»—« Fac cum servo tuo secundum misericordiam tuam.» Haec et alia ex reliquiis memoriae praeteritae ultro ori occurrebant exempla, quae promebat per temporum intervalla, prout leniebatur infesti morbi angustia. Feria [Col. 1018B] vero tertia ante Ascensionem Domini, invalescente ad extremum incommodo, 91 modicus tumor in pedibus apparuit, haud dubius vicinae mortis praesagus et index. Tunc, accita congregatione, inunctus et communicatus: osculo cunctis libato, futuram sui memoriam a singulis implorans, nonnullis etiam familiariorem amicitiam emeritis xeniola, quae in secretis habebat, largitus est. Die vero Ascensionis, cum jam anima, fragilem usum corporis exosa, egredique gestiens palpitaret, contra oratorium in quo consueverat orare, cilicio subjecto, decumbens, illibato sensu et hilari vultu Spiritus sancti gratiam invitabat, dicens: «O rex gloriae, Domine virtutum, qui triumphator hodie super omnes [Col. 1018C] coelos ascendisti, ne derelinquas nos orphanos, sed mitte promissum Patris in nos Spiritum veritatis:» hac oratione finita supremum efflavit; subsequente et omnium naribus expletis odore, qualem nec cinnama nec balsama spirant, sed paradisiaco, et quem vernalis ubicunque locorum exalat laetitia. Humatus est tunc in eodem monasterio, sed modo cum beato Cuthberto Dunelmi situm fama confirmat.

§ 62. Sepulta est cum eo gestorum omnis pene notitia usque ad nostra tempora. Adeo nullus Anglorum studiorum ejus aemulus, nullus gloriarum ejus sequax fuit, qui omissae monetae lineam persequeretur: pauci quos aequus amavit Jesus, quamvis litteris non ignobiliter informati, tota vita ingratum [Col. 1018D] consumpserunt silentium; alii, vix primis labris illas gustantes, ignavum confoverunt otium. Ita cum [Col. 1019A] semper pigro succederet pigrior, 92 multo tempore in tota insula studiorum detepuit fervor. Magnum ignaviae testimonium dabunt versus epitaphii, pudendi prorsus, et tanti viri mausoleo indigni.

Presbyter hic Beda requiescit, carne sepultus:
Dona, Christe, animam in coelis gaudere per aevum;
Daque illum sophiae debriari fonte, cui jam
Suspiravit ovans, intento semper amore.

§ 63. Poteritine ulla excusatione hic pudor extenuari, ut nec in eo monasterio, ubi illo vivente totius litteraturae exultabat gymnasium, potuerit inveniri homo qui memoriam ejus formaret, nisi exili et miserabili stilo? Sed de hoc satis dictum: nunc quod in manibus erat repetam.

§ 64. Chelwulfus, citra gravitatem Christianam [Col. 1019B] aestimans terrenis negotiis immorari, post octo annos regni regem exuens, in Lindisfarnensi ecclesia monachatum accepit: quo loci quanta meritorum gratia conversatus sit, testatur celebris juxta beatum Cuthbertum sepultura, et multa superne demissa miracula.

§ 65. Providerat ante, ne vacillaret respublica, substituto in regnum (A. D. 737) Egberto patrui filio; quod ille acceptum, bonorum terens orbitas, viginti annis egregio moderamine coercuit. Habuit fratrem aequivocnm, Eboraci archiepiscopum, qui 93 et sua prudentia, et germani potentia sedem illam in genuinum statum reformavit. Namque, quod cuivis gesta Anglorum legenti in promptu est , Paulinus, ejusdem urbis primus antistes, [Col. 1019C] vi hostilitatis loco pulsus, et apud Rovecestram diem obiens, ibidem illud insigne pallii, quod ab Honorio papa susceperat, reliquit. Plures post eum tantae urbis praesules, simplici episcopatus nomine contenti, nihil altius anhelaverant; at vero Egbertus [Col. 1020A] intronisatus, animosioris ingenii homo, cogitans quod sicut superbum est si appetas indebita, ita ignavum si debita negligas, pallium multa throni apostolici appellatione reparavit. Hic, omnium liberalium artium armarium, ut ita dicam, et sacrarium fuit, nobilissimamque bibliothecam Eboraci constituit; cujus rei testem idoneum advoco Alcwinum, qui a regibus Angliae pro pace missus ad Karolum magnum imperatorem, et benigno apud eum fotus hospitio, in epistola ad Eanbaldum, tertio loco Egberti successorem, ait, «Laus et gloria Deo, qui dies meos in prosperitate bona conservavit, ut in exaltatione filii mei carissimi gauderem, qui laboraret vice mea in ecclesia ubi ego nutritus 94 et educatus fueram, et praeesset thesauris sapientiae in [Col. 1020B] quibus me magister meus dilectus Egbertus archiepiscopus haeredem reliquit.» Item Karolo Augusto: «Date mihi exquisitiores eruditionis scholasticae libellos, quales in patria habui per bonam et devotissimam magistri mei Egberti archiepiscopi industriam. Et, si placet, sapientiae vestrae, remittam aliquos ex pueris nostris, qui excipiant inde quaeque necessaria, et revehant in Franciam flores Britanniae, et non sit tantummodo in Eboraca hortus conclusus, sed etiam in Turonica emissiones paradisi.»

§ 66. Hic est Alcwinus qui, ut dixi, pro pace Franciam missus, ibi apud Karolum, seu terrae amoenitate seu regis humanitate captus, resedit; magnique apud eum habitus imperialem animum, quantum ab aulicis curis vacabat, dialectica, et [Col. 1020C] rhetorica, et etiam astronomia probe composuit. Erat enim omnium Anglorum, quos quidem legerim, post beatum Aldelmum et Bedam, doctissimus, multisque libris ingenii periculum fecit.

§ 67. Sane, quoniam ad id locorum venimus 95 ut [Col. 1021A] Karoli magni mentio ultro se inferret, volo de linea regum Francorum, de qua multa fabula ut antiquitas, veritatem subtexere; nec multum a proposito elongabor, quia progeniem eorum nescire damnum duco scientiae, cum et confines nobis sint, et ad eos maxime Christianum spectet imperium. Et forte quibusdam non injucundum videbitur si hoc percurrant compendium, quibus magni volumina evolvere non erit otium.

DE LINEA REGUM FRANCORUM.

§ 68. Franci a feritate morum Graeco vocabulo dicti, quod, jussu primi Valentiniani imperatoris, Alanos in Moeotidas paludes refugientes ejecerint. Parva gens prius et exilis, incredibile quantum [Col. 1021B] brevi adoleverit decenni vectigalium indulgentia; hoc enim pacto ante bellum salutis discrimen inierant. Ita accedente libertate in immensum aucti , primo maximam partem Germaniae, 96 procedente tempore totas Gallias, occupantes, signa sua comitari coegere: unde Lotharingi et Alamanni, et caeteri Transrhenani populi qui imperatori Teutonicorum [Col. 1022A] subjecti sunt, magis proprie se Francos appellari jubent; et eos quos nos Francos putamus, Galwales antiquo vocabulo quasi Gallos nuncupant. Quibus et ego assensum commodo, sciens quod Karolus magnus, quem regem Francorum fuisse nemo qui in inficias eat , ea gentilitia lingua usus sit quam Franci Transrhenani terunt . Legenti vitam Karoli in promptu occurrit quod sermo meus a vero non exulat. Anno igitur incarnati Verbi quadringentesimo vicesimo quinto Franci primum regem habuerunt Faramundum. Nepos Faramundi fuit Meroveus, a quo omnes post eum reges Merovingi vocati sunt. Eodem 97 modo et filii regum Anglorum a patribus patronymica sumpserunt: ut filius Edgari, Eadgaring; filius Edmundi, [Col. 1022B] Edmunding, vocentur; et caeteri in hunc modum: communiter vero Athelingi dicuntur. Naturalis ergo lingua Francorum communicat cum Anglis, quod de Germania gentes ambae germinaverint. Feliciter et potenter regnaverunt Merovingi usque ad annum Incarnationis Domini sexcentesimum octogesimum septimum . Tunc enim [Col. 1023A] Pipinus, filius Ansegisi, comes palatii apud Transrhenanos factus est. Is, captatis occasionibus quibus ambitum palliaret, dominum suum Theodoricum regem, Merovingorum faecem, sub jugum misit; et, ut facti leniret infamiam, specietenus illi regis nomine donato, cuncta intus et foris regebat pro libito. Hujus Pipini genealogia supra 98 infraque contexitur ita: Ansbertus senator, ex filia Lotharii patris Dagoberti Blithilde, genuit Arnoldum; Arnoldus genuit sanctum Arnulfum, Metensem episcopum; Arnulfus genuit Flodulfum, Waltchisum, Ansechisum; Flodulfus genuit Martinum ducem, quem interfecit Ebroinus; Waltchisus genuit sanctissimum Wandregesilum abbatem; Ansechisus dux genuit Ansegisum; Ansegisus genuit [Col. 1023B] Pipinum; filius Pipini fuit Karolus Tudites (A. D. 714), quem illi Martellum vocant quod tyrannos per totam Franciam emergentes contuderit, Saracenos Gallias infestantes egregie depulerit . Hic, paternae sequax sententiae, reges tenuit in clientela, comitis contentus nomine : reliquit filios duos, Pipinum et Karlomannum. Karlomannus (A. D. 647), incertum qua de causa 99 saeculum relinquens, tonsoratus est in monte Cassino . Pipinus (A. D. 754) a Stephano papa , successore [Col. 1024A] Zachariae, apud Sanctum Dionysium in regem Francorum et patricium Romanorum coronatus est; nam imperatoribus Constantinopolitanis jamdudum a solita virtute degenerantibus, nec ullam Italiae et Ecclesiae Romanae opem ferentibus, quae multis annis tyrannidem Longobardorum suspiraverant, idem Papa injurias illorum potestati Francorum apploravit. Quapropter Pipinus, Alpibus transcensis, Desiderium regem Longobardorum ita coarctavit ut ablata Romanae Ecclesiae restitueret, et, ne repeteret, sacramento firmaret. Franciam reversus, post aliquot annos obiit, superstitibus Karolo et Karlomanno . Karlomannus, post biennium, finem 100 habuit . Karolus, nomen Magni ab effectu sortitus, duplo quam pater habuerat regnum ampliavit; [Col. 1024B] triginta et eo amplius annis simplici nomine regis fastigatus, et ab imperatoria appellatione, quamvis saepe ab Adriano papa invitaretur, temperans. Verum, eodem apostolico defuncto, cum consanguinei ejus Leonem sanctissimum, qui successerat, plagis in ecclesia beati Petri affecissent, adeo ut linguam mutilarent, et lumina terebrarent, Romam ad reformandum statum Ecclesiae ire maturavit. Ibi in improbos ultionem executus tota hieme resedit; apostolicum, per Dei miraculum plane loquentem [Col. 1025A] et videntem, proprio tribunali restituens Inter has moras Quirites, collato cum praesule consilio, die Natalis Domini (A. D. 800) Augustum inopinate acclamant. Quod cognomen, licet invitus ut insuetum admisisset, postea tamen, animositate qua decebat contra imperatores Constantinopolitanos defendens, Ludowico filio haereditarium contradidit. Ex ejus genere regnavere in illa 101 regione, quae nunc proprie dicitur Francia, usque ad Hugonem cognomento Capet, a quo descendit modernus Ludowicus. Ex eadem progenie regnarunt in Alemannia et Italia usque ad annum Domini nongentesimum duodecimum. Tunc enim quidem Conradus, rex Teutonicorum, illud imperium arripuit. Hujus nepos fuit Oto maximus, nihil [Col. 1025B] probitatis debens omnibus ante se imperatoribus, ita virtute et gratia mirabilis haereditatem imperii posteris reliquit suis; nam modernus Henricus ex ejus sanguine lineam trahit.

§ 69. Sed, ut ad inchoatum revertar: Alcwinus, licet in Francia a Karolo magno monasterio beati Martini praelatus esset, non immemor compatriotarum, imperatorem in amicitia eorum continere, illos crebris epistolis ad bonum incitare. Dictorum ejus hic pleraque intexam, quibus palam fiat quam cito post obitum Bedae in ejus etiam ecclesia studium librorum emarcuerit, et post mortem Egberti regnum Northanhimbrorum 102 propter pervicaciam malorum morum pessum ierit.

§ 70. Ait ergo ad Wiorenses, apud quos [Col. 1025C] Beda vixerat et obierat, ex obliquo fecisse arguens, quod ne faciant rogat: assuescant pueri astare laudibus superni Regis, non vulpium fodere cavernas, non fugaces leporum sequi cursus; discant nunc [Col. 1026A] scripturas sacras, ut aetate perfecta alios docere possint. «Recogitate nobilissimum nostri temporis magistrum Bedam presbyterum, quale habuit in juventute discendi studium, qualem nunc habet inter homines laudem, et multo majorem apud Deum remunerationis gloriam.» Item ad Eboracenses: «Non pro auri avaritia, testis est mei Cognitor cordis, Franciam veni, nec remansi in ea; sed ecclesiasticae causa necessitatis.» Item ad Offam regem Merciorum: «Ego paratus eram cum muneribus Karoli regis ad vos venire, et patriam reverti; sed melius mihi visum est propter pacem gentis meae in peregrinatione remanere, nesciens quid fecissem inter eos, inter quos nullus securus esse, vel in salubri consilio proficere potest. Ecce [Col. 1026B] loca sancta a paganis vastata, altaria perjuriis foedata, monasteria adulteriis violata, terra sanguine dominorum et principum foedata.» Item ad Egelredum 103 regem, qui tertius post Egbertum regnavit: «Ecce ecclesia sancti Cuthberti sacerdotum Dei sanguine aspersa, omnibus spoliata ornamentis; locus cunctis in Britannia venerabilior paganis gentibus datur ad depraedandum; et ubi primum post discessum sancti Paulini ab Eboraco Christiana religio in nostra gente sumpsit exordium, ibi miseriae et calamitatis coepit initium. Quid significat pluvia sanguinis, quam quadragesimali tempore in Eboraca civitate, quae caput totius regni est, in ecclesia beati principis apostolorum vidimus, de borealibus, domus, sereno aere, de summitate tecti [Col. 1026C] minaciter cadere? Nonne potest putari a borealibus partibus venire sanguinem super terram?» Item Osberto patricio Merciorum: «Nostrum regnum Northanhimbrorum pene periit propter intestinas [Col. 1027A] dissensiones et fallaces jurationes.» Item ad Adalardum Cantuariensem archiepiscopum: «Hoc dico propter flagellum quod nuper accidit partibus insulae nostrae, quae prope trecentis et quadraginta annis a parentibus inhabitata est nostris. Legitur in libro Gildae sapientissimi Britonum, quod iidem Britones, propter avaritiam et rapinam principum, propter iniquitatem et injustitiam judicum, propter desidiam praedicationis episcoporum propter 104 luxuriam et malos mores populi, patriam perdidere. Caveamus haec eadem vitia nostris temporibus inolescere, quatenus benedictio divina nobis patriam conservet in prosperitate bona quam nobis Deus sua misericordissima pietate perdonare dignatus est.»

[Col. 1027B] § 71. Planum, ut arbitror, factum est, quantam labem, quantam pestem, oblivio litterarum et lubrici mores perditorum hominum Angliae invexerint: quae verba, ad cautelam legentium posita, hunc in ista historia locum habeant.

§ 72. Egbertus itaque, fratris in religione aemulus, comamque tonsus, Osulpho filio, illeque, post annum a civibus innocenter caesus, Molloni locum fecit; is, undecim annis satis impigre regno functus, insidiis Alcredi occubuit. Alcredus decimo regni, quod invaserat, anno cedere a provincialibus compulsus est. Ethelbertus quoque, filius Mollonis, eorum consensu rex levatus, quinto anno ab eisdem expulsus est. Tunc rex [Col. 1027C] Alfwvoldus acclamatus, post undecim annos perfidiam provincialium ingemuit, sine culpa trucidatus; quod et celebris apud Haugustaldum sepultura, et divina praetenderunt miracula. Et nepos suus, 105 filius Alhredi, Osredus, succedens, vixque anno [Col. 1028A] emenso expulsus, regnum Ethelberto, qui et Athelredus dictus est, evacuavit . Is filius Mollonis, qui etiam Athelwoldus vocabatur, fuit; regnumque post duodecim annos exilii recipiens, quatuor annis tenuit; quibus exactis, fatum superiorum effugere non valuit, misere occisus. Quare offensi plures episcopi et optimates a patria fugere : quidam merito plexum affirmant, quod in occisione injusta Osredi consensum suum obligaverit, cui sufficere potuerit quod principatu ejectus sedem illi restituerit. De hujus regni exordio Alcwinus ita memorat: «Benedictus Deus qui facit mirabilia solus! Nuper Ethelredus filius Adelwoldi de carcere processit in solium, et de miseria in majestatem; cujus regni novitate detenti sumus ne veniremus ad [Col. 1028B] vos.» De nece ita ad Offam regem Merciorum: «Sciat veneranda dilectio vestra, quod dominus rex Karolus amabiliter et fideliter saepe locutus est mecum de vobis, et in eo habetis fidelissimum amicum: ideo et vestrae dilectioni digna dirigit munera, et per episcopales sedes regni vestri. Similiter et Ethelredo regi et ad suas episcoporum sedes dona direxit; sed heu, proh dolor! donis datis, et epistolis in manus missorum, supervenit tristis legatio per missos, qui de Scotia per vos reversi sunt, 106 de infidelitate gentis et nece regis. Ita Karolus, retracta donorum largitate, in tantum iratus est contra gentem illam, ut ait, perfidam et perversam, et homicidam dominorum suorum, pejorem eam paganis [Col. 1028C] aestimans, ut, nisi ego intercessor essem pro ea, quidquid eis boni abstrahere potuisset, et mali machinari, jam fecisset.»

§ 73. Post Ethelredum nullus ad regnum ascendere ausus, dum quisque superiorum sibi casum timeret, [Col. 1029A] et otio inglorio tutus victitare, quam ancipiti discrimine pendulus regnare, mallet: plerosque enim regum Northanhimbrorum familiari pene exitio vitam exisse. Ita cessante rectore per triginta tres annos, provincia risui et praedae finitimis fuit. Siquidem ubi Dani, quos ex verbis Alcwini loca sanctorum populatos fuisse supra ostendimus, domum regressi, caeteris insulae copiam habitatorumque ignaviam nunciarunt; barbari, raptim copioseque insulam petentes, illas in id tempus partes occupavere. Nam et regem multis annis habuere proprium, qui tamen ad regis West-Saxonum spectaret arbitrium; transactis enim illis triginta tribus annis, hanc etiam regionem cum caeteris obtinuit rex Egbertus, anno Dominicae incarnationis octingentesimo [Col. 1029B] vicesimo septimo, regni sui vicesimo octavo: cujus quia tempus attigimus, jam 107 nunc promissionis nostrae recordati, de regno Merciorum pauca subjiciemus; quia et placet nobis dicendi parcimonia, et non arridet multa dicendorum materia.

INCIPIT DE REGNO MERGIORUM.

§ 74. Anno Dominicae Incarnationis sexcentesimo vicesimo sexto, post mortem Hengistii anno centesimo tricesimo nono, Penda quidam, filius Pibbae, a Wodenio decimus, stirpe inclytus, bellis industrius, idemque fanaticus et impius, apud Mercios regis nomen praesumpsit, cum jam quinquagenarius frequentibus contra finitimos excursionibus nutrisset audaciam. Itaque arrepto regno aeger quiete [Col. 1029C] animus, et qui nesciret quantum scelus esset sociali vincere bello, urbes proximas quatere, compatriotarum fines regum inequitare , prorsus magno tumultu et terrore agere. Quid enim non auderet, qui lumina Britanniae Edwinum et Oswaldum, reges Northanhimbrorum, Sigebertum, Egricum, Annam, reges Orientalium Anglorum, in quibus generis claritas et vitae sanctitas conquadrabant, temeritate nefaria extinxit? Chenwalchium quoque West-Saxonum regem, bello bis [Col. 1030A] terque lacessitum, in exilium compulit; quamvis ille merito perfidiae culpam luerit, qua in Deum, fidem illius abnegando, 108 et in ipsum Pendam, sororem ejus repudiando, peccaverat. Jam vero one rosum dictu est quod omnibus occasionibus caedium inhians, et velut corvus ad nidorem cadaveris advolans, ultro Chedwallae in auxilium accurerrit, et ad recuperandum regnum magno emolumento fuerit. Ita per triginta annos in cognatos grassatus, nihil adversus exteras gentes memorandum commisit. Sed invenit tandem effraenis cupiditas idoneum meritis finem (A. D. 655); siquidem ab Oswio, qui Oswaldo fratri successerat, magis per Dei virtutem quam per manum militarem cum auxiliis fusus, infernalium animarum numerum [Col. 1030B] auxit. Habuit ex regina Kineswitha filios, Wedam, Wulferium, Ethelredum, Merewaldum, Mercelinum; filias duas Kineburgam et Kineswitham, ambas sancta continentia praecellentes. Ita parens, perpetuo in Deum rebellis, sanctissimos coelo fructus effudit.

§ 75. Successit illi in parte regni Weda filius (A. D. 656), Oswii dono Australibus Merciis praelatus: strenuus ephoebus, et ejusdem Osvii, etiam patre vivente, gener, nam filiam ejus ea conditione acceperat, ut Christianitatem amplectens idolis 109 abrenunciaret: cujus fidei participem provinciam suam, arridente regni serenitate, socero suffragante, facere procurasset, nisi tam laeta principia mors, per insidias uxoris, ut dicitur, festinata, succideret. [Col. 1030C] Tunc regnum Oswius suscepit, quod sibi, et victoriae in patrem, et affinitatis jure in filium, competere videbatur. Sed animositas provincialium non ultra triennium potuit ferre regnantem; expulsis enim ejus ducibus, Wulferoque Pendae filio in omen regni acclamato, libertatem recepit.

§ 76. Wulferus, ne spem civium falleret, sedulo satagere, magnis et animi et corporis viribus, utilem [Col. 1031A] se principem ostentare: denique Christianitatem vix in regno suo palpitantem, et per fratrem initiatam, favore suo enixissime juvit. Primis fere annis a rege West-Saxonum graviter afflictus, sequentibus consilii vivacitate injuriam propulsans, etiam ipsum Wehtae insulae dominio mutilavit; eamdemque, ritus sacrilegos adhuc anhelantem, ad rectum tramitem inflectens, non multo post regi Australium Saxonum Ethelwalkio, quem in baptismo susceperat, gratia fidei dedit. Verum enimvero haec, et quaecunque ejus bona, inficit et deprimit gravis simoniae nota, quod primus regum Anglorum sacrum episcopatum Londoniae cuidam Winae ambitioso venditarit. Habuit in matrimonio filiam Ercomberti, 110 regis Cantuariorum, Ermenhidam; et ex ea genuit [Col. 1031B] Kenredum et Waraburgam, virginem sanctissimam, quae Cestrae jacet. Frater ejus, Merewaldus, Ermenburgam, filiam Ermenderi fratris ejusdem Ercomberti, uxorem habuit: suscepitque ex ea filias, Milburgam, quae Weneloc, et Mildritham, quae Cantiae in monasterio Sancti Augustini, requiescunt, et Mildrithum; et filium Merefinnum. Kineburgam, Pendae filiam, Alfridus rex Northanhimbrorum dixit uxorem; quae postmodum, carnali copula fastidita, sanctimonialem habitum suscepit in monasterio quod fratres sui Wulferus et Aethelredus construxerant.

§ 77. Vulfero post decem et novem annos defuncto, regnavit frater ejus Ethelredus, animi religione, quam pugnandi exercitatione, celebrior: [Col. 1031C] denique, una et ipsa illustri expeditione in Cantiam contentus ostendisse virtutem, reliqua vita otio inserviit; nisi quod regem Northahimbrorum Egfridum, metas regni transilientem, pugna adortus, domum redire admonuerit, Elwino fratre caeso (A. D. 679). Hanc sane caedem propensiori [Col. 1032A] consilio, beato Theodoro archiepiscopo 111 satagente, congestis pecuniae talentis apud Egfridum redemit. Post haec, regni anno tricesimo in Bardenia regulariter tonsus, primo in monachum, mox in abbatem, alteratus est. Hic est qui, contemporaneus Inae regis West-Saxonum, privilegium quod sanctus Aldelmus a Soma, ut praediximus, attulit, sua quoque auctoritate roboravit. Regis ejusdem Northahimbrorum Egfridi Ostgidam sororem habuit uxorem, ex qua filium Ceolredum suscepit.

§ 78. Statuit sibi successorem Kenredum (A. D. 704), filium fratris Wulferii, qui pietate in Deum, probitate in patriam, perinsignis, magna morum sinceritate vitam cucurrit, quintoque regni anno [Col. 1032B] Romam ire pergens, reliquum temporis illic religiose complevit, maxime miserando exitu militis compunctus; qui, ut Beda refert, cum confiteri scelera sua sanus superbisset, in mortis janua constitutus, aperte vidit daemones auctores ad supplicia, quibus animum indulserat blandientibus ad scelera.

§ 79. Post illum regnavit Chelredus, patrui sui Etelredi filius, sicut virtute contra Inam mirabilis, ita immatura morte miserabilis; siquidem, non octo annos regno satisfaciens, Lichefeldae conditus est, relicto Ethelbaldo haerede, 112 pronepote Pendae ex Alwio fratre. Hic alta pace et multo tempore, id est, quadraginta uno annis, rerum [Col. 1032C] perfunctus, et novissime a subjectis occisus, fortunae rotam volvit: auctor necis ejus Bernredus nihil memorandum dedit, nisi quod, mox ab Offa necatus, dignum finem insidiarum tulit. Huic Ethelbaldo Bonifacius archiepiscopus Mogontiacensis, natione Anglus, qui postea martyrio [Col. 1033A] coronatus est, misit epistolam, cujus hic partem subdam, ut videatur quam libere arguat vitia jam in gente Anglorum inolevisse, quae Alcwinus timebat ventura esse. Simul et erit documentum ingens, in ostensis mortibus quorundam regum, quam districte Deus reos puniat, quos diu librata ira expectat.

§ 80. «Domino carissimo, et in Christi amore caeteris regibus Anglorum praeferendo, Ethelbaldo, Bonifacius archiepiscopus, legatus Germanicus Romanae ecclesiae, perpetuam in Christo caritatis salutem. Confitemur coram Deo, quia, quando prosperitatem vestram et fidem et bona opera audimus, laetamur; quando aliquid adversum, vel in eventu bellorum, vel de periculo animarum, de vobis cognoscimus, [Col. 1033B] tristamur. Audivimus enim quod, eleemosinis intentus, furta et rapinas prohibes, et pacem diligis, et defensor viduarum et pauperum es; et inde Deo gratias 113 agimus. Quod vero legitimum matrimonium spernis, si pro castitate faceres, esset laudabile: sed quia in luxuria et in adulterio etiam cum sanctimonialibus volutaris, est vituperabile et damnabile; nam et famam gloriae vestrae coram Deo et hominibus confundit, et inter idololatras constituit, quia templum Dei violasti. Quapropter, fili carissime, poenite et memorare quam turpe sit, ut tu, qui multis gentibus dono Dei dominaris, ad injuriam ejus sis libidinis servus. Audivimus praeterea quod optimates pene omnes gentis Merciorum [Col. 1033C] tuo exemplo legitimas uxores deserant, et adulteras et sanctimoniales constuprent; quod, quam sit peregrinum ab honestate, doceat vos alienae gentis institutio: nam in antiqua Saxonia, ubi nulla est Christi cognitio, si virgo in paterna domo, vel maritata sub conjuge, fuerit adulterata, manu propria strangulatam cremant, et supra fossam sepultae corruptorem suspendunt; aut, cingulo tenus vestibus abscissis, flagellant eam castae matronae et cultellis pungunt, et de villa in villam missae occurrunt novae flagellatrices, donec interimant. Insuper et Winedi, quod est foedissimum genus hominum, hunc habent morem; ut mulier, viro mortuo, se in rogo cremati pariter arsura praecipitet. Si ergo gentiles, Deum ignorantes, tantum zelum castimoniae [Col. 1033D] habent, quid tibi convenit, fili carissime, qui Christianus et rex es? Parce ergo animae tuae; parce multitudini populi tuo pereuntis exemplo, de quorum animabus redditurus es rationem. Attende et illud: quod si gens Anglorum, sicut 114 in Francia et Italia, et ab ipsis paganis nobis improperatur, spretis legitimis matrimoniis per adulteria defluit, [Col. 1034A] nascitura ex tali commixtione sit gens ignava et Dei contemptrix, quae perditis moribus patriam pessundet; sicut Burgundionibus et Provincialibus et Hispanis contigit, quos Saraceni multis annis infestarunt propter peccata praeterita. Praeterea nunciatum est nobis, quod, multa privilegia ecclesiarum et monasteriorum auferens, ad hoc audendum duces tuo exemplo provoces. Sed recogita, quaeso, quam terribilem vindictam Deus in anteriores reges exercuit ejus culpae conscios, quam in te arguimus. Nam Chelredum praedecessorem ; stupratorem sanctimonialium, et ecclesiasticorum privilegiorum fractorem, splendide cum suis comitibus epulantem spiritus malignus arripuit; et sine confessione et viatico, cum diabolo sermocinanti, [Col. 1034B] et legem Dei detestanti, animam extorsit. Osredum quoque, regem Deirorum et Berniciorum, earumdem culparum reum, ita effraenem egit, ut regnum et juvenilem aetatem contemptibili morte amitteret. Karolus quoque, princeps Francorum, monasteriorum multorum eversor, et ecclesiasticorum pecuniarum in usus proprios commutator, longa torsione et verenda morte consumptus est .

§ 81. «Quapropter, fili carissime, paternis et subnixis precibus deprecamur ut non descpicias consilium patrum tuorum, qui pro Dei amore celsitudinem tuam appellare satagunt. Nihil enim bono regi salubrius quam si talia commissa, cum arguuntur, [Col. 1034C] libenter emendentur; quia per Salomonem dicitur. «Qui diligit disciplinam, diligit 115 «sapientiam.» Ideo, fili carissime, ostendentes consilium justum, contestamur et obsecramus per viventem Deum, et per Filium ejus Jesum Christum, et per Spiritum sanctum, ut recorderis quam fugitiva sit vita praesens et quam brevis, et quam momentanea delectatio spurcae carnis, et quam ignominiosum sit ut brevis vitae homo mala exempla in perpetuum posteris relinquat. Incipe ergo melioribus moribus vitam componere, et praeteritos errores juventutis corrigere, ut hic coram hominibus laudem habeas, et in futuro aeterna gloria gaudeas. Valere celsitudinem tuam, et in bonis moribus proficere, [Col. 1034D] optamus.»

§ 82. Hujus epistolae competentes particulas huic libello pro rerum notitia insui, partim auctoris verbis, partim meis, longas sententias, ut videbatur, abbrevians: cujus facti non injuste veniam paciscar, quia ad historiae ordinem festinantibus velocitate dictionis consulendum erat. Porro misit idem [Col. 1035A] Bonifacius Cuthberto archiepiscopo ejusdem tenoris epistolam, hoc adjiciens, ut clericos et sanctimoniales de tenuitate et pompa vestium argueret. Praeterea, ne miraretur quod alienum negotium ageret, cum sua nihil interesset quomodo et quibus moribus Anglorum gens viveret, sciret se a Gregorio papa tertio sacramento astrictum ne conterminarum gentium mores apostolicae notitiae subtraheret; quapropter, blandis admonitionibus non succedentibus, acturum se ne hujusmodi vitia papam laterent. Sane de tenuitate vestium clericalium Alcwinus Adelardum archiepiscopum, successorem Cuthberti, oblique castigat, 116 monens, ut cum Romam vadens Karolum magnum imperatorem, nepotem Karoli de quo superius Bonifacius locutus [Col. 1035B] est, visitaret, non adduceret clericos vel monachos versicoloribus et pompaticis vestibus indutos, quod non solerent Francorum clerici nisi religiosis vestibus amiciri.

§ 83. Nec inanes esse potuere tanti viri epistolae, quas ille legationis suae, et compatriotarum amoris intuitu, vigilatis sensibus emittebat. Namque et Cuthbertus archiepiscopus et rex Ethelbaldus concilium coegere, emendaturi superflua quae ille increpasset. Cujus synodi actionem, multo gyro verborum volutatam, nunc supersedeo intexere, quia, ut opinor, convenientius alium laboris nostri locum occupabit , cum ad recensionem episcoporum ventum fuerit; sed quia regum res in manu habemus, scriptum Ethelbaldi, devotionis [Col. 1035C] ejus index, quod in eodem concilio factum est, subnectam:

§ 84. « Plerumque contingere solet, pro incerta temporum vicissitudine, ut ea quae multarum fidelium personarum testimonio consilioque 117 roborata fuerint, fraudulenter per contumaciam plurimorum, et machinamenta simulationis, sine ulla consideratione rationis, periculose dissipentur; nisi [Col. 1036A] auctoritate literarum, et testamento chirographorum, aeternae memoriae inserta sint. Quapropter ego Ethelbaldus, rex Merciorum, pro amore coelestis patriae, et remedio animae meae, studendum esse providi ut eam per bona opera liberam efficerem ab omni vinculo peccatorum . Dum enim mihi omnipotens Deus per misericordiam clementiae suae, absque ullo antecedente merito, sceptra regiminis largitus est, ideo libenter ei ex eo quod dedit retribuo. Hujus rei gratia hanc donationem me vivente concedo, ut omnia monasteria et ecclesiae regni mei a publicis vectigalibus, et operibus, et oneribus, absolvantur; nisi instructionibus arcium vel pontium, quae nulli unquam relaxari possunt. Praeterea habeant famuli Dei propriam [Col. 1036B] libertatem in fructibus sylvarum et agrorum, et in captura piscium; nec munuscula vel regi vel principibus praebeant, nisi voluntaria; sed liberi Deo serviant,» et caetera.

§ 85. Bonifacio successit Lullus, et ipse natione Anglus, de cujus sanctitate et vita beati Goaris loquitur, et hi versus, quos jam inde a pueritia memini me audisse, protestantur:

Antistes Lullus, quo non est sanctior ullus:
Pollens divina, tribuente Deo, medicina
Occurrit morbis, ut totus praedicat orbis.

118 § 86. Veruntamen, ut historiam repetam, successit Ethelbaldo Offa, quinto genu Pendae abnepos, vir ingentis animi, et quia quae mente concepisset efficere proponeret, regnavitque anno uno [Col. 1036C] minus quadraginta. Hujus gesta cum considero, animus haeret in dubio utrum probem an improbem. Ita in uno eodemque homine modo virtutibus se vitia palliabant, modo virtutes vitiis succedebant, ut ambigeres

Quo teneres nodo mutantem Protea vultus
Singulorum documenta sermo percurret. Cum rege West-Saxonum Kinewulfo aperto marte congressus [Col. 1037A] (A. D. 777) palmam leviter obtinuit, quamvis esset ille bellator non ignobilis. Idem, cum magis sibi dolo aestimaret successurum, regem Ethelbrihtum, magnarum promissionum lenociniis ad se accitum, et intra palatium suum fraudulentis assentationibus delinitum, inopinate capite spoliari fecit, regnumque Orientalium Anglorum, quod ille tenuerat, indebite pervasit.

§ 87. Reliquias beati Albani, ad illud tempus obscure reconditas, et reverenter elevari, et in scrinio, quantum regia magnanimitas poterat, gemmis et auro decorata componi praecepit; basilica pulcherrimi operis ibi aedificata, et monachorum congregatione adunata. Idemque in Deum pervicax, sedem archiepiscopatus, olim 119 Cantuariae [Col. 1037B] fundatam, in Lichefeldam transferre conatus est, invidens scilicet Cantuaritis archiepiscopatus fastigium. Quapropter Lanbrihtum archiepiscopum, multis sudoribus fatigatum, crebraque sedis apostolicae et nova et vetera edicta proferentem, tandem omnium praediorum quae intra terminos suos erant, et episcopatuum ditione, privavit. Per Adrianum igitur apostolicum, quem verisimilibus assertionibus diu fatigaverat, (sicut occupatis animis multa illicita subtrahi et subripi possunt,) obtinuit ut archiepiscopatus Merciorum apud Lichefeldam esset (A. D. 790), omnesque pontifices Merciorum provinciae illi subjicerentur, quorum haec fuere nomina; Denebertus Wigornensis episcopus, Werenbertus Legacestrensis, [Col. 1037C] Edulfus Sidnacestrensis, Wulheard Herefordensis; et episcopi Orientalium Anglorum, Alheard Helmanensis, Titfrid Dammucensis; vocabatur autem episcopus Lichefeldensis Aldulfus. Remanserunt vero archiepiscopo Cantuariensi episcopi quatuor; Londoniensis, Wintoniensis, Rofensis, Selesiensis. Horum episcopatuum quidam adhuc manent, quidam alias translati , quidam venali ambitu alteris uniti; nam Legacestrensis, et Sidnacestrensis, et Dammucensis (incertum quo eventu) hodie non extant. Nec porro in his rapacitas Offae stetit, sed multarum ecclesiarum, inter quae Malmesbiriensis, praedia publicus expilator abrasit: sed non diu canonicas regulas haec temeravit iniquitas; namque mox successor Offae Kenulfus, nulli ante se regi potentia vel religione 120 impar, missa Leoni [Col. 1038A] Adriani successori epistola, Aethelardum successorem Lanbrihti in pristinam dignitatem sublevavit; unde Albinus in epistola ad eumdem Aethelardum: « Audita prosperitate itineris vestri, et reversionis in patriam, et quomodo ab apostolico suscepti fuistis, toto cordis affectu gratias egi Domino Deo nostro, qui magno clementiae dono prospero itinere vestram viam direxit, et dedit vobis gratiam in conspectu apostolici, votique compotem redire in patriam concessit, et primi doctoris nostri sacratissimam sedem ad pristinam dignitatem per te iterum exaltare dignatus est.» Regalis igitur epistolae partem, simul et pontificalis, apponere dignum reor, quamvis anticipare temporum seriem videar; sed ideo hoc faciam, quia difficilius [Col. 1038B] contexo interrupta, quam absolvo instituta.

§ 88. « Domino beatissimo et vere amantissimo Leoni, sanctae et apostolicae sedis Romanae pontifici, Kenulfus gratia Dei rex Merciorum, cum episcopis, ducibus, et omni sub nostra ditione dignitatis gradu, sincerissimae dilectionis in Christo salutem. Gratias omnipotenti Deo semper agimus, qui ecclesiam, suo pretioso sanguine adquisitam, inter diversas mundi hujus procellas, novis semper, prioribus ad vitam sumptis, suescit ducibus ad portum salutis attrahere, eamque nova luce infundere, quatenus nullo sit tenebrarum errore fuscata, sed viam veritatis inoffenso pede 121 gradiatur: unde merito omnis per orbem exultat ecclesia, quia cum [Col. 1038C] omnium verus Remunerator bonorum gloriorissimum gregis sui pastorem Adrianum perpetuo remunerandum super aethera duxisset, suis tamen ovibus pia erexit providentia praevium, qui scit ovile Dominicum ad caulas non inferius vitae agitare. Nos quoque merito, quos extremitas orbis tenet, eodem modo prae caeteris gloriamur, quia illius sublimitas nostra salus est, illius prosperitas nobis perennis exultatio; quia unde tibi apostolica dignitas, inde nobis fidei veritas innotuit: quapropter opportunum arbitror tuis sanctis jussionibus aurem obedientiae nostrae humiliter inclinari, et quae tuae pietati rite nobis sequenda videantur toto nisu implenda; quae vero rationi contrario deprehensa fuerint citius declinanda, ac interim a nobis omnimodis resecanda. [Col. 1038D] Sed modo ego Kenulfus, gratia Dei rex, excellentiam [Col. 1039A] tuam humilis exoro, ut te sine offensione animi vestri, de profectu nostro, ut optamus, liceat alloqui, quatenus me in gremium pietatis tuae tranquilla pace percipias, et quem meritorum nulla facultas erigit, larga benedictionis tuae ubertas ad plebem suam regendam locupletet; ut una mecum gentem, quam vestra apostolica auctoritas fidei rudimentis imbuit, per intercessionem tuam contra impetus exterorum Omnipotens erigat, et per se regnum, quod ipse Deus dedit nobis, dilatare dignetur. Hanc benedictionem omnes, qui ante me sceptro praefuere Merciorum, meruerunt ab antecessoribus tuis adipisci; hanc ipse humilis peto, et a vobis (o sanctissimi!) impetrare cupio, quatenus in primis adoptionis sorte me tibi filium suscipias, [Col. 1039B] sicuti te in patris persona diligo, et totis obedientiae 122 viribus semper amplector. Decet enim inter tantas personas fides sancta servari, et inviolata caritas custodiri; quia paterna pietas filiorum felicitas in Deo esse credenda est, secundum illud Ezechiae, «Pater filiis notam faciet veritatem tuam, Domine.» In quibus verbis te (amande genitor) imploro, ut filio tuo, tam si indigno, veritatem Domini tuis verbis sacrosanctis notam facere non deneges, ut per tuam sanam eruditionem, Deo adjuvante, ad melioris vitae propositum merear pervenire. Quin etiam, dulcissime, cum omnibus episcopis nostris, et cujuscunque apud nos dignitatis persona, deprecor uti nobis de multimodis inquisitionibus, super quibus maximam subtilitatem vestram [Col. 1039C] dignum duximus perquirere, benigne respondeas, ne sanctorum traditio patrum, et ab illis tradita nobis regula, quasi incognita per aliquid vitietur in nobis; sed sermo tuus directus nobis in caritate et mansuetudine veniat, ut per Dei misericordiam profuturum in nobis perficiat fructum. Primum namque est quod pontifices nostri ac peritissimi quique in nobis dicunt quod contra canones et apostolica statuta, quae nobis a patre beatissimo Gregorio dirigente statuta sunt, sicut vos scitis, auctoritas Dorovernensis metropolitani in duas scindatur parochias, cujus (eodem patre mandante) ditioni subjacere debent episcopi duodecim, sicut per ecclesias nostras legitur in epistola quam fratri et coepiscopo [Col. 1039D] Augustino direxit de duobus Londoniae et Eboracae metropolis episcopis, quam etiam apud vos haberi non dubitamus. Sed ipse primum pontificalis apex, qui tunc Londoniae sub honore et ornamento pallii fuerat conscriptus, pro eo Dorovernensi oblatus est, atque concessus. Nam 123 quia beatae recordationis Augustinus, qui verbum Dei, imperante Gregorio, Anglorum genti ministrabat, et gloriosissime ecclesiis praefuit Saxoniae, in eadem civitate diem [Col. 1040A] obiit, et corpus illius in basilica beati Petri apostolorum principis, quam successor ejus Laurentius sacravit, conditum fuisset, visum est cunctis gentis nostrae sapientibus quatenus in illa civitate metropolitanus honor haberetur ubi corpore pausat qui his partibus fidei veritatem inseruit. Cujus itaque, sicut vos scitis, dignitatis honorem primum rex Offa, propter inimicitiam cum venerabili Lanberto et gente Cantuariorum acceptam, avertere, et in duas parochias dissipare, nisus; et piissimus coepiscopus et antecessor vester Adrianus, rogatu praedicti regis, facere coepit quod prius nemo praesumpsit, et Merciorum praesulem pallio extulit. Neutrum tamen ex his culpamus, quos Christus, ut credimus, aeterna victoria triumphat. Sed tamen [Col. 1040B] excellentiam vestram humiles exoramus, quibus a Deo merito sapientiae clavis collata est, ut super hac causa cum sapientibus vestris quaeratis, et quicquid vobis videatur, nobis postea servandum, rescribere dignemini; ne tunica Christi inconsutilis alicujus inter nos dissensionis scisma patiatur, sed per vestram sanam doctrinam, ut desideramus, ad verae pacis unitatem dirigatur. Magna enim humilitate simul et dilectione haec tibi scripsimus, papa beatissime, clementiam tuam profusius precantes quatenus ad ea, quae a nobis necessario explicita sunt, benigne et juste respondeas. Sed et illam epistolam, quam Ethelardus archiepiscopus coram cunctis provincialibus episcopis nostris multiplicius de suis, [Col. 1040C] ac 124 totius Britanniae causis et necessitatibus, tibi scripsit, pio amore perscrutari digneris, et quicquid de rebus, quae in ea scripta sunt, fidei normula poscat, pagina nobis veritatis patefacere memineris: ergo praeterito anno legationem meam etiam et episcoporum per Wadan abbatem misimus; at ille, accipiens illam legationem, segniter, imo insipienter, deduxit. Sed modo tibi modicum, amoris gratia, munus per Birine presbyterum et Fildas et Cheolberth ministros meos (pater amande), mitto, quod est centum viginti mancusas , cum litteris, precans te ut benigne suscipias, et benedictionem tuam nobis donare digneris. Omnipotens Deus te longaevo tempore ad laudem suae sanctae ecclesiae custodiat incolumem.»

[Col. 1040D] § 89. « Domino excellentissimo filio Kenulfo, regi Merciorum provinciae Saxoniae, Leo papa. Veniens ad sacratissima limina beatorum apostolorum Petri et Pauli, tam orationis vota fideliter solvens, quamque nostrae apostolicae sedi causam sui sacerdotii suggerens, reverendissimus et sanctissimus frater noster Ethelardus archiepiscopus Dorovernensis ecclesiae obtulit nobis vestrae regalis excellentiae syllabas; quibus in duabus epistolis a vobis [Col. 1041A] directis, plenis fidei rectae, magnam humilitatem vestram reperientes, omnipotenti Deo referimus grates, qui vestram prudentissimam excellentiam in omnibus ornavit ac decoravit, erga beatum Petrum apostolorum principem, et nobiscum habere dilectionem, et in omnibus apostolicis humiliter consentire censuris. Porro in 125 una ex illis epistolis reperimus qualiter gratia nostrae apostolicae functionis, si juxta fuissetis, animam vestram pro nobis posuissetis benigne; immo et nostrae prosperitati multum in Domino congaudeatis, et quando nostrae dulcissimae admonitionis litterae ad vestrae unanimitatis perveniunt aures, cum omni suavitate cordis et gaudio spiritali, quasi filii, paternum munus suscipere fatemini. Fatebatur vero et hoc, [Col. 1041B] quod aliquantulam ex vestra facultate benedictionem nobis offerri demandastis, id est centum viginti mancusas , quas cum magno amore pro animae vestrae salute suscepimus. Et praedictus archiepiscopus cum sociis suis honorifice ac benigne a nobis susceptus est, et adjuvari eum in suis necessitatibus libenter fecimus. Interea credentes vestrae prudentissimae excellentiae, ubi ferebatur in ipsis tuis regalibus apicibus quod nostris apostolicis sanctionibus nullus Christianus contraire praesumit; ideo totis nisibus nostris ea quae tuo regno expediunt emittere atque praedicare conamur, ut ea quae vobis praelatus frater noster Ethelardus archiepiscopus, seu tota synodus evangelicae atque apostolicae [Col. 1041C] doctrinae sanctorumque patrum, nec non praedecessorum sanctorum nostrorum pontificum, canonica censura praedicante, vestrae regali excellentiae, seu cunctis principibus gentis vestrae, et universo populo Dei, edisserit, nequaquam in orthodoxa eorum doctrina quippiam resistere debeatis, Domino ac Redemptore nostro in evangelio dicente, ubi ait. Qui vos recipit, me recipit; et qui recipit prophetam in nomine prophetae, mercedem prophetae accipiet. Quanto magis pro ipso saepedicto archiepiscopo, quem nobis valde 126 nimisque collaudastis, sicuti et est videlicet clarissimus atque peritissimus , et quia illum scitis prudentem, bonis ornatum moribus, Deo et hominibus dignum; ecce (fili dulcissime et amantissime atque praestantissime, [Col. 1041D] rex bone,) in his tuis assertionibus collaudamus Deum omnipotentem qui talem vobis demonstravit antistitem, qui, sicut verus pastor, indicere verbis secundum doctrinam sanctarum scripturarum dignam poenitentiam valet, et eruere, qui sub ditione sacerdotali ejus existunt, animas eorum ex inferno inferiore, et ab igne inextinguibili deducens [Col. 1042A] eos et infraducens in portum salutis, et offerre pro illis hostiam dignam et immaculatam in conspectu divinae majestatis omnipotenti Deo. Et quia multum nobis praenominatus archiepiscopus in omni sanctitate sua et vitae conversatione ultro citroque placuit, valde nimis ei credentes, ex auctoritate ei beati Petri apostolorum principis, cujus vel immeriti vices gerimus, talem praebuimus praesulatum, ut si quispiam ex subjectis suis, tam regibus et principibus quamque universo populo, transgressus fuerit Dominica mandata, excommunicet eum usque poeniteat, et, si impoenitens fuerit, sit vobis sicut ethnicus et publicanus. De vero Ethelardo jam facto archiepiscopo Dorovernensis ecclesiae, sicut a nobis poposcit vestrorum praesulum excellentia, ut ei justitiam [Col. 1042B] faceremus de ipsis dioecesibus suis, tam episcoporum quamque monasteriorum, quibus illicite, ut vos cognovistis, expoliatus est, et a venerabili sede ejus, quas dudum tenuit, ablatae sunt, nos, per omnia enucleatius trutinantes, in sacro scrinio nostro reperimus sanctum Gregorium, praedecessorem nostrum, 127 in integro ipsam parochiam numero duodecim beato Augustino syncello suo archiepiscopo tradidisse, et confirmasse episcopos consecrandi. Unde et nos (veritate ipsa reperta) ordinatione seu confirmatione nostra apostolica auctoritate eas illi in integro, sicut antiquitus fuerunt, constituentes reddidimus, et privilegium confirmationis, secundum sacrorum canonum censuram, ecclesiae suae observandum tradidimus.»

[Col. 1042C] § 90. Offa interea, ne sibi fraudi forent dure in provinciales admissa, undique amicos reges venans, pacemque concilians, Brithrico regi West-Saxonum filiam Edelburgam nuptum dedit (A.D. 787). Karolum magnum regem Francorum frequentibus legationibus amicum paravit, quamvis non facile quod suis artibus conduceret in Karoli animo invenerit: discordaverant antea, adeo ut magnis motibus utrobique concurrentibus, etiam negotiatorum commeatus prohiberentur. Est epistola Albini , hujusce rei index, cujus partem hic apponam, documentum ingens magnanimitatis et fortitudinis Karoli, qui omnem aetatem triverit in bellis contra paganos Deo rebelles.

[Col. 1042D] § 91. Antiqui, inquit, Saxones, et omnes Fresonum populi, instante rege Karolo, alios praemiis et alios minis solicitante, ad fidem Christi conversi sunt; sed anno transacto idem rex cum exercitu irruit super Sclavos, eosque subegit suae ditioni. Avares, quos nos Hunos dicimus, exarserunt in Italiam, et, a ducibus praefati regis Christianis superati, [Col. 1043A] domum cum opprobrio reversi 128 sunt. Similiter et super Baugariam irruerunt, qui et ipsi ab exercitu Christiano superati et dispersi sunt. Etiam et ejusdem Christianissimi regis duces et tribuni multam partem Hispaniae tulerunt a Saracenis quasi trecenta millia in longum per maritima; sed heu, proh dolor! quod iidem maledicti Saraceni (qui et Agareni) tota dominantur Affrica et Asia Majori maxima ex parte. Nescio quid de nobis venturum sit: aliquid enim dissensionis, diabolico fomento inflammante, nuper inter regem Karolum et regem Offam exortum est, ita ut utrinque navigatio interdicta negotiantibus cesset. Sunt qui dicant nos pro pace esse in illas partes mittendos.

§ 92. In his verbis, praeter illa quae superius notavi, [Col. 1043B] poterit curiosus animadvertere quantum jam annorum effluxerit ex quo Saraceni Africam et Asiam Majorem invaserint. Et profecto, nisi Dei clementia ingenitum robur Francorum imperatorum animasset, pridem Europam subjugassent. Adeo contemptis imperatoribus Constantinopolitanis Siciliam et Sardiniam et Baleares insulas, et pene omnes terras quae pelago cinguntur, praeter Rhodum et Cretam et Ciprum, occupaverant: sed nostris diebus per Northmannos Siciliam, per Pisanos Corsicam et Sardiniam, per Francos et omnis generis ex Europa Christianos magnam partem Asiae, et ipsam Jerusalem, relinquere coacti sunt; de quibus quia in sequentibus amplior erit narrandi locus, [Col. 1043C] nunc ex verbis Karoli foedus firmum inter eum et Offam compactum subjiciam.

§ 93. Karolus, gratia Dei rex Francorum et 129 Longobardorum, et patricius Romanorum, viro venerando et fratri carissimo Offae regi Merciorum salutem. Primo gratias agimus omnipotenti Deo de catholicae fidei sinceritate quam in vestris laudabiliter paginis reperimus exaratam. De peregrinis vero, qui, pro amore Dei et salute animarum, suarum beatorum apostolorum limina desiderant adire, cum pace sine omni perturbatione vadant, sed si aliqui, non religioni servientes, sed lucra sectantes, inveniantur inter eos, locis opportunis statuta solvant thelonia. Negotiatores quoque volumus, ut ex mandato nostro patrocinium habeant in regno nostro legitime, et si in aliquo loco injusta affligantur oppressione, [Col. 1044A] reclament se ad nos vel nostros judices, et plenam jubebimus justitiam fieri. Cognoscat quoque dilectio vestra, quod aliquam benignitatem de dalmaticis nostris vel palliis ad singulas sedes episcopales regni vestri vel Ethelredi direximus in eleemosinam domini apostolici Adriani, deprecantes ut pro eo intercedi jubeatis; nullam habentes dubitationem beatam illius animam in requie esse, sed ut fidem et dilectionem ostendamus in amicum nobis carissimum. Sed et de thesauro humanarum rerum, quem Dominus Jesus nobis gratuita pietate concessit, aliquid per metropolitanas civitates direximus; vestrae quoque dilectioni unum baltheum et unum gladium Huniscum, et duo pallia serica.

§ 94. Haec saltuatim verba epistolae decerpens, [Col. 1044B] iccirco apposui, ut posteris elucescat amicitia Offae et Karoli; cujus familiaritate fretus, licet multorum impeteretur odio, dulci tamen vitam consumpsit otio, et Egfertum filium, ante mortem 130 suam in regem inunctum, successorem dimisit. Ille sedulo paternae immanitatis vestigia declinans, privilegia omnium ecclesiarum, quae seculo suo genitor attenuaverat, prona devotione revocavit. Praedium quoque, quod pater Malmesbiriae abstulerat, reddidit in manu Cuthberti tunc illius loci abbatis, hortatu Ethelardi archiepiscopi Cantuariae, strenui sane et Deo digni viri, quem abbatem ibi fuisse ante Cuthbertum constans opinio asseverat . Itaque cum spes egregiae indolis primis annis Egferti [Col. 1044C] adoleret, saeva mors vernantis aetatis florem messuit; unde Osberto patricio Albinus: Non arbitror quod nobilissimus juvenis Egfertus propter peccata sua mortuus sit, sed quia pater suus pro confirmatione regni ejus multum sanguinem effudit. Post quatuor ergo menses regni excedens, Kenulfum, quinto genu nepotem Pendae ex fratre Kenwalkio, regem constituit.

§ 95. Kenulfus, in primis magnus vir et virtutibus famam supergrediens, nihil quod livor digne carperet unquam admisit; domi religiosus, in bello victoriosus, vir cujus laudes merito nitentur in altum, quamdiu aequus arbiter in Anglia invenietur, laudandus tum regni sublimitate, 131 tum mentis humilitate, qua enituit amplissime quando, ut supra diximus, dignitatem Cantuariam labefactatam [Col. 1045A] refecit; parum faciens rex mundanum in sua provincia supercilium, dummodo antiquitus statutum non transgrederetur tramitem canonum. Contra Cantuaritas successivum ab Offa suscipiens odium, regionem illam valide afflixit ; regemque eorum Edbrithtum cognomine Pren vinctum abduxit, sed non multo post, humana miseratione mollitus, solvendum curavit: nam apud Winchelcumbam, ubi ecclesiam, quae adhuc superest, Deo exaedificaverat, ipsa dedicationis die regem captivum ad altare manumittens libertate palpavit, memorabile clementiae suae spectaculum exhibens. Aderat ibidem munificentiae regiae applausor Cuthredus, quem ille Cantuaritis regem praefecerat. Sonabat basilica plausibus, platea fremebat discursibus, quod [Col. 1045B] in conventu tredecim episcoporum, decem ducum, nullus largitatis pateretur repulsam, omnes suffarcinatis marsupiis abirent; nam praeter illa xenia quae magnates susceperant, inaestimabilis scilicet pretii et numeri, in utensilibus, vestibus, equis electissimis, omnibus qui agros non habebant libram argenti, presbyteris mancam auri, monachis solidum unum, postremo toti populo multa erogavit. Idem monasterium cum magnis redditibus, quantum hoc 132 tempore incredibile videatur, ampliasset, vicesimo quarto regni anno funere suo honoravit . Filius ejus Kenelmus, puer admodum a sorore Quendrida innocue caesus, nomenque et decus martyrii adeptus ibidem pausat.

§ 96. Post illum regnum Merciorum nutabundum, [Col. 1045C] et, ut ita dicam, exangue, nihil quod litera dignetur comminisci habuit ; sed, ne quis nos arguat semimutilatam historiam interrumpere, regum succedentium nomina transcurram. Cheolwulfus frater Kenulfi, uno anno regnans, altero a Bernulfo expulsus est: Bernulfus, tertio regni anno ab Egbirhto rege West-Saxonum victus et fugatus, mox [Col. 1046A] ab Orientalibus Anglis occisus est, quod ille Orientalem Angliam, ut debitum Merciis regnum a tempore Offae, invadere tentasset. Ludecanius ab eisdem Anglis post biennem potestatem, ultionem antecessoris animo intendens, oppressus est Withlacus, in initio regni ab eodem Egbirhto sub jugum missus, regnavit annis tredecim, et illi et filio capitis et pecuniarum tributa persolvens. Eadem sorte 133 Berthtwulfus tredecim regnans annis, novissime a piratis Danorum ultra mare fugatus est. (Burhredus, accepta Ethelspida filia regis Athulfi filii Egbirhti, affinitate illius et vectigalium pensionem et hostium depraedationem consolatus est; sed post viginti duos annos ab eisdem patria deturbatus, Romam diffugit, ibique apud Scholam [Col. 1046B] Anglorum in ecclesia sanctae Mariae tumulatus est. ) Uxor ejus, tunc quidem in patria residens, sed postea virum secuta, apud Papiam extremam sortem incurrit. Tunc regnum illud, a Danis cuidam Chelwulfo Burhredi ministro traditum et ne ultra placitum retineret sacramento firmatum , post paucos annos Elfredus nepos Egbirhti obtinuit. Ita principatus Merciorum, qui per tumidam gentilis viri insaniam subito effloruit, tunc per miseram semiviri regis ignaviam omnino emarcuit, anno Dominicae incarnationis octingentesimo septuagesimo quinto.

INCIPIT DE REGNO ORIENTALIUM ANGLORUM.

§ 97. Sed quia quatuor potentissima regna hucusque [Col. 1046C] non exiliter, ut arbitror, quantum lectio majorum suggessit, peraravit stilus, nunc, ut in prooemio dixi, Orientalium Anglorum et Orientalium Saxonum principatum idem post 134 aliorum terga percurret; namque posterius regno Cantuaritarum, sed prius regno West-Saxonum, pullulavit regnum Orientalium Anglorum. Primus ergo, idemque maximus, apud Orientales Anglos rex fuit [Col. 1047A] Redwaldus, a Wodenio, ut scribunt, decimum genu nactus: omnes quippe australes Anglorum et Saxonum provinciae citra Humbram fluvium cum suis regibus ejus nutum spectabant. Hic est ille quem superior relatio non tacuit Ethelfridum regem Northanhimbrorum, pro Edwini favore, trucidasse. Idem, suadente eodem Edwino baptizatus, consilio uxorio potsmodum a fide descivit. At vero filius ejus Eorpwaldus, incorruptam Christianitatem complexus, inviolatum spiritum Deo effudit, a Ricberto gentili innocenter peremtus. Huic Sigebertus successit, vir Deo dignus, frater ejus ex matre, omnemque barbariem pro Francorum nutritura exutus: namque a Redwaldo in exilium actus, eorumque diu contubernio fruitus, sacramenta [Col. 1047B] Christianitatis assumpserat, quae, potestate initiatus, regno suo toti dignanter infudit, 135 scholasque etiam litterarum per loca instituit; quod pro magno certe debet praedicari, ut literarum dulcedinem per eum experirentur homines agrestes antea et fanatici. Adjutor religionis fuit, et studiorum incentor, Felix episcopus, Burgundiae oriundus, qui nunc Ramesiae requiescit. Porro Sigebertus, seculo renuncians monachicaeque tonsurae compos, Egrico cognato thronum reliquit; cum quo, a Penda rege Merciorum sociali bello appetitus, mortem oppetiit, cum fortior ipse malis, et professionis non immemor, virgam tantum manu gestaret. Successor Egrici Anna, filius. Eni fratris Redwaldi, [Col. 1048A] eodem furente Penda simili involutus exitio, gloriosae propaginis numerositate felix eminuit, sicut secundus liber suo loco insinuabit. Successit Annae frater ejus Ethelhere, occisusque est a rege Northanhimbrorum Oswio cum Penda merito, quod ei concurreret in auxilium, et fulciret exercitum qui pessum dedisset fratrem et cognatum. Hujus successor frater Ethelwaldus continuatis successionibus regnum reliquit ejusdem Ethelberii filiis 136 Aldulfo et Elcwoldo: his Beorna, huic quoque Ethelredus successit hujus fuit filius sanctus Egelbrihtus, quem Offa rex Merciorum dolose interemit, ut dictum est, et dicetur posterius. Pauci post eum in Orientali Anglia regnaverunt potentes usque ad sanctum Edmundum, [Col. 1048B] violentia Merciorum, qui anno regni sui sexto decimo ab Hinguar pagano peremtus est. Ex quo in Orientali Anglia desiere regnare Angli annis quinquaginta. Novennio enim sine rege, paganis vastantibus provincia subjacuit: post in ea, et in Orientali Saxonia. Guthrum rex Danus regnavit annis duodecim tempore regis Elfredi. Guthrum habuit successorem, aeque Danum, nomine Eohric; qui, cum regnasset annis quatuordecim, peremtus est ab Anglis quod inciviliter in eos egisset: nec tamen libertas eis assurrexit, Danorum comitibus vel eos prementibus, vel in 137 West-Saxonum reges acuentibus, donec Edwardus filius Elfredi ambas provincias, expulsis Danis, liberatis Anglis, suo, id [Col. 1049A] est, West-Saxonico, imperio adjecit, anno post occisionem sancti Edmundi quinquagesimo, regni sui quinto decimo.

DE REGNO ORIENTALIUM SAXONUM.

§ 98. Eodem fere tempore quo coepit, regnum Orientalium Anglorum, surrexit regnum Orientalium Saxonum (circiter A. D. 526); et habuere quidem Orientales Saxones reges per successionem multos, sed aliis regibus et maxime Merciis subjectos. Primus igitur apud eos regnavit Sledda, a Wodenio decimus; ejus filius Sebertus, nepos Ethelberti regis Cantuariorum ex sorore Ricula, fidem Christi suscepit, praedicante Mellito, qui primus Londoniae fuit episcopus. Ea enim urbs ad Orientales Saxones spectat. Seberto mortuo, filii [Col. 1049B] ejus, Sexredus et Sewardus, Mellitum expulerunt; 138 nec multo post, a West-Saxonibus occisi, tyrannidis in Christum poenas pependere. Succedens eis Sigebertus cognomento Parvus, Sewardi filius, reliquit regnum Sigeberto, Sigebaldi filio, qui fuerat frater Seberti. Is Sigebertus, hortatu regis Oswii, in Northanhimbria a Finano episcopo baptizatus, gentem suam ad fidem quam cum Mellito abjecerant, per episcopum Cheddum reduxit; quique post gloriose administratum regnum, gloriosius reliquit, a propinquis interemtus, quod, evangelici praecepti sequax, hostibus serenus parceret, nec delinquentes, si poeniterent, [Col. 1050A] rugato et duro vultu suspenderet. Post eum frater Swithelmus regnavit, ab eodem Cheddo in Orientali Anglia baptizatus. Eo mortuo, Sigherius filius Sigeberti Parvi, et Sebbi filius Sewardi, regnum tenuerunt. Veruntamen Sebbi, socio ante se defuncto, ipse quoque tricesimo anno voluntarie regno decessit, monachus ut Beda refert) factus: filii ejus 139 Segehardus et Seufredus regnaverunt. Illis defunctis, pauco tempore regnum moderatus est Offa filius Sigherii, juvenis jocundi vultus et animi, aetatis floridae, maximi apud cives amoris, qui hortatu Kinespidae Pendae filiae, cujus nuptias speraverat, coelestes suspirare doctus amores, Romam cum Kenredo rege Merciorum et beato Egwino episcopo Wictiorum ivit, ibique attonsus [Col. 1050B] coelica regna suo tempore subivit. Illi successit Selredus, Sigeberti boni filius, triginta octo annis: quo peremto, principatus est Orientalibus Saxonibus Swithedus, qui, eodem anno quo Cantuaritas Egbirhtus rex West-Saxonum debellavit, ab eodem expulsus, regnum vacuefecit. Londonia tamen, cum circumjacentibus regionibus, Merciorum regibus, quamdiu ipsi imperitaverunt, paruit.

DE PARTITIONE REGNORUM, ET PAGIS ET EPISCOPATIBUS ANGLIAE.

§ 99. Dominabantur ergo reges Cantuaritarum proprie in Cantia; in qua sunt hii episcopatus. [Col. 1051A] 140 Archiepiscopatus Cantuariae, episcopatus Rofensis.

§ 100. Reges West-Saxonum dominabantur in Wiltescire, et Berkensi et Dorsetonsi pagis; quibus est episcopus unus, cujus est modo sedes Salesbirie, quondam erat vel Ramesbirie vel Scireburne.

Et in Suthsexa, quae aliquanto tempore habuit proprium regem. Eratque sedes episcopalis ejus pagi antiquitus in Seleseo, quae est insula circumflua ponto, ut Beda narrat, ubi etiam beatus Wilfridus monasterium construxit: nunc habitat episcopus apud Cicestram.

Et in pagis Suthantunensi et Sudreiensi, quibus est episcopus qui habet sedem Wintoniae.

[Col. 1051B] Et in pago Sumersetensi, qui habebat olim apud Wellas episcopum, qui nunc est Bathoniae.

Et in Domnonia quae Devenescire dicitur, et in Cornubia quae nunc Cornu-gualliae dicitur. Erantque tunc duo episcopatus, unus in Cridentuna, alter apud Sanctum Germanum: nunc est unus, et est sedes ejus Exoniae.

§ 101. Porro reges Merciorum dominabantur in pagis his, Gloecestrensi, Wigornensi, Warwicensi: in his est episcopus unus, cujus sedes est Wigorniae.

141 Et in Cestrensi, et in Derbensi, Statfordensi: in his est episcopus unus, et habet partem Warwicensis, et Scrobbeberiensis pagi, et est sedes apud civitatem Legionum, vel Coventreiam; quondam [Col. 1051C] erat Lichefelde.

Et in Herefordensi, habeturque ibi episcopus habens dimidium pagum Scrobesbiriae, et partem Warwicensis et Glocestrensis, possidens sedem in Herefordo.

Et in Oxenefordensi, Buchingensi, Hurfordensi, Huntendunensi dimidia, Bedefordensi, Northhantunensi, [Col. 1052A] Legacestrensi, Lincoliensi; quas regit episcopus qui modo habet sedem Lincoliae, quondam habebat apud Dorkecestre.

Et in Legacestrensi, Snotingensi, quorum Christianitas ad archiepiscopum Eboracensem spectat; habebaturque ibi olim proprius episcopus, cujus sedes erat apud Legacestram.

§ 102. Reges Orientalium Anglorum dominabantur in pago Grantebrigensi; et est ibi episcopus, cujus sedes est apud Heli.

Et in Northfolke et Sudfolke; et est ibi episcopus, cujus sedes est apud Norwic, quondam erat apud Elman vel Tetford.

§ 103. Reges Orientalium Saxonum dominabantur in Estsexa, et dimidia Hurthfordensi; [Col. 1052B] habebaturque ibi, et habetur, episcopus Londoniensis.

§ 104. Reges Northanhimbrorum dominabantur in omni regione quae est ultra Humbram fluvium, usque ad Scotiam; erantque ibi archiepiscopus Eboracensis, episcopus Haugustaldensis et Ripensis, Lindisfarnensis, de Candida Casa: Haugustaldensis et Ripensis defecerunt, Lindisfarnensis translatus est in Dunelmum.

142 § 105. Hae erant partitiones regnorum, quamvis reges pro vicissitudine temporum, modo hi, modo illi, terminos praetergrederentur pro fortitudine, vel pro ignavia amitterent: sed has omnes regnorum varietates Egbirhtus animi magnitudine compescuit, et ea, uni conquadrans imperio, ad uniforme [Col. 1052C] dominium servans unicuique proprias leges, vocavit. Quocirca quia, de recensione temporum fidem placitam absolvens, ultra ejus tempora excurri, hic figam metam primo volumini, ut multifidus trames regnorum in unius West-Saxonici terminetur compendium.

143 PROLOGUS IN LIBRUM SECUNDUM.

[Col. 1051]

[Col. 1051D] Diu est quod, parentum cura, et meapte diligentia, libris insuevi. Haec me voluptas jam inde a pueritia cepit; haec illecebra mecum parilibus adolevit annis: nam et ita a patre institutus eram, ut, si ad diversa declinarem studia, esset animae dispendium, et famae periculum. Quocirca memor sententiae, [Col. 1052D] «Cupias quodcunque necesse est,» extorsi juventuti meae ut libenter vellem quod non velle honeste non possem. Et multis quidem litteris impendi operam, sed aliis aliam. Logicam enim, quae armat eloquium, solo libavi auditu: physicam, quae medetur valetudini corporum, aliquanto pressius concepi: [Col. 1053A] jam vero ethicae partes medullitus rimatus, illius majestati assurgo, quod per se studentibus pateat, et animos ad bene vivendum componat: historiam praecipue, quae, jocunda quadam gestorum notitia mores condiens ad bona sequenda, vel mala cavenda, legentes exemplis irritat. Itaque, eum domesticis sumptibus nonnullos exterarum gentium historicos conflassem, familiari otio quaerere perrexi si quid de nostra gente memorabile posteris posset reperiri. Hinc est quod, ab antiquo scriptis non contentus, ipse quoque 144 scripturire incepi; non ut scientiam meam, quae pene nulla est, proponerem, sed ut res absconditas, quae in strue vetustatis latebant, convellerem in lucem. Quapropter opiniones volaticas despuens, Chronica longe lateque corrogavi, sed nihil propemodum hac, fateor, [Col. 1054A] profeci industria; omnibus enim decursis, inops remansi scientiae, quippe ante non inveniens quod legerem, quam lecturire desinerem. Quaecunque vero de quatuor regnis ad liquidum edidici, primo libro indidi; in quibus, ut spero, non erubescet veritas, etsi forte alicui suboriatur dubietas. Nunc usque ad adventum Normannorum regni West-Saxonici monarchiam, per succedentium invicem regum genesim, deducam. Quae si quis oculo bono videre dignabitur, hanc sub fraterna caritate regulam teneat: «Si ista tantum ante noverit, non fastidiat quod scripserim; si plura didicerit, non succenseat quod non dixerim:» immo, dum vivo, mihi cognoscenda communicet, ut meo stylo apponantur saltem in margine quae non occurrerunt in ordine.

145 LIBER SECUNDUS.

[Col. 1053]

[Col. 1053B] § 106. Superiori volumini hic terminus obvenit, qui quatuor regna Britanniae in unum coarctaret. Cujus potentiae auctor Egbirhtus, regis Inae de fratre Inegildo abnepos, amplo apud suos loco natus, et ingenue educatus a pueritia, inter West-Saxones emicuit. Continuatio virtutum incendit invidiam; et, quod fere a natura comparatum est ut reges iniquo intuitu aspiciant si quos in spem regni adolescere videant, Brihtricus, ut praedictum est, suspectum habens memorandae indolis juvenem, e medio tollere cogitabat. Quod Egbirhtus praesentiens, ad Offam regem Merciorum fuga lapsus est; quem dum ille sedula diligentia obumbraret, consecuti sunt Brihtrici nuncii qui perfugam ad supplicium repeterent, habentes in manibus traditionis pretium. [Col. 1053C] Accedebat quod suo regi filiae ipsius postulabant nuptias, ut genialis thori foedus perpetuas inter eos contineret amicitias (A.D. 787). Ita Offa, qui bellicis minis non cederet, ad blanditias connivente, 146 Egbirhtus, transnavigato mari, Franciam venit (A.D. 798); quod Dei consilio factum [Col. 1054B] intelligo, ut vir ille, ad tantum regnum electus, regnandi disciplinam a Francis acciperet. Est enim gens illa et exercitatione virium, et comitate morum cunctarum occidentalium facile princeps. Hac igitur contumelia Egbirhtus ut cote usus est, qua, detrita inertiae rubigine, aciem mentis expediret, et mores longe a gentilitia barbarie alienos indueret. Itaque, defuncto Brihtrico, frequentibus suorum nunciis Britanniam reversus, moxque imperare jussus, patriae desideriis satisfecit, anno Dominicae incarnationis octingentesimo; regnante in Francia Karolo magno anno tricesimo quarto, qui etiam duodecim annis supervixit. Interea Egbirhtus, cum clementia et mansuetudine subjectorum amorem redemisset, prima virium documenta [Col. 1054C] in Britannos, qui eam insulae partem habitant quae Cornugualliae dicitur, dedit; quibus 147 subjugatis, Aquilonales Britannos, qui a praedictis brachio maris dividuntur, tributarios fecit. Harum victoriarum fama cum reliquos territaret, Bernulfus rex Merciorum, tumidum quid spirans, [Col. 1055A] gloriosumque arbitratus si audacia sua caeterorummetum demeret, bellum Egbirhto indixit. Ille, gloriae damnum ducens si cederet, occurrit alacriter; consertaque pugna fugit Bernulfus, victus miserabiliter. Factum est hoc bellum apud Hellendune, anno Domini octingentesimo vicesimo sexto. Hoc eventu West-Saxo elatus, animumque ad altiora extendens, fervente adhuc victoria, Ethelwulfum filium, cum Alstano episcopo Scireburniae et electa manu, Cantiam misit, qui provinciam, seu longo sopitam otio, seu virtutum suarum exanimatam, nuncio dominatui West-Saxonico adjicerent.

§ 107. Missi efficaciter imperatis institerunt, regionemque, quaquaversum finibus suis cingitur, pervagati; minimoque labore Baldredo rege ultra [Col. 1055B] Tamesim fluvium expulso, Cantiam, Sudreiam, 148 Australes et Orientales Saxones, qui quondam ad antecessorum suorum jus pertinebant, suae parti subdidere anno regni ejus vicesimo quarto. Nec multo post Orientales Angli, auxilio Egbirhti animati, reges Merciorum Bernulfum et Ludecanum, continuatis exceptos insidiis, trucidarunt. Causa caedis fuit, quod ipsi solita contumacia fines externos inquietarent. Eorum successor Withlafius, primo ab Egbirhto regno fugatus, mox in fidem tributariam acceptus, principatum West-Saxonum ampliavit. Eodem anno Northanhimbri, qui se solos remansisse, et omnium digito notari, cernerent, timentes ne diu conceptam iram [Col. 1056A] in ipsos effunderet, tandem vel sero datis obsidibus faverunt deditioni. Ita tota Britannia potitus, reliquum vitae per annos novem tranquille cucurrit, nisi quod extremis fere diebus manus Danorum piratica, litoribus ejus appulsa, otium regni foedavit. Ita versatur humanarum rerum alea, ut, primus omnibus Anglis imperitans, cognatorum obsequium posset parvi pendere, dum externus hostis se suosque haeredes non desineret 149 incessere; contra quos cum copiae Anglorum constitissent, non solito lenocinio fortuna regem adulata, in ipso conatu destituit: siquidem cum meliore parte diei victoriam pene occupasset, jam prono in oceanum sole palmam amisit; sed tamen, beneficio tenebrarum adjutus, victi dedecus evasit. Sequenti [Col. 1056B] plane praelio ingentem multitudinem parva manu fudit. Postremo post annos triginta et septem et menses septem decessit, sepultusque est Wintoniae, magnas laudum occasiones filio relinquens, felicemque fore pronuncians si regnum, quod multa texuerat industria, ille consueta genti illi non interrumperet ignavia.

DE REGE ETHELWULFO.

§ 108. Anno Dominicae incarnationis octingentesimo tricesimo septimo Ethelwulfus, (quem quidam Athulfum vocant,) filius Egbirhti, regnavit viginti annis et mensibus quinque; natura lenis, 150 et qui sub quiete degere, quam multis provinciis [Col. 1057A] imperitare, mallet: denique, avito West-Saxonum regno contentus, caetera quae pater subjugaverat appendicia filio Ethelstano contradidit, qui quando et quo fine defecerit incertum. Burhredum regem Merciorum additamento exercitus contra Britones juvit, et filiae nuptiis immane quantum exaltavit. Piratas Danorum per totam insulam vagantes, et inopinatis appulsionibus litora omnia infestantes, non semel per se et duces suos contudit; quamvis, ut est tessera bellorum, ipse in iisdem frequentes et insignes calamitates acceperit, Londonia et omni pene Cantia vastata. Obsistebat tamen semper aerumnis consiliariorum regis vivacitas, qui nihil unquam hostes impune delinquere paterentur, quin communi umbone [Col. 1057B] in eos ulciscerentur. Habebat enim duos suo tempore praecellentes praesules, beatum Swithunum dico Winthoniae, et Alstanum, Scireburniae: hi, videntes regem crassioris et hebetis ingenii, sedulis 151 admonitionibus ad scientiam regnandi stimulabant. Swithunus, in terrenis nauseans, dominum ad coelestia informabat; Alstanus, forensia quoque non negligenda ratus, eundem contra Danos animabat, ipse pecunias fisco sufficiens, ipse exercitum componens. Multa per illum in talibus, et inchoata constanter et terminata feliciter, qui annales legerit, inveniet. Vixit in episcopatu annis [Col. 1058A] quinquaginta, beatus qui tanto tempore in procinctu bonorum operum fuerit; quem libenter laudarem, nisi quod, humana cupiditate raptus , indebita usurpavit quando monasterium Malmesbiriense suis negotiis substravit. Sentimus ad hunc diem impudentiae illius calumniam, licet locus idem statim, eo mortuo, omnem illam electatus fuerit violentiam usque ad nostrum tempus, quando in idem discrimen recidit. Ita sacra fames avaritiae mortalia pectora exedit; ita magnificos, et illustres in caeteris, viros in Tartara trudit.

§ 109. Ethelwulfus duobus sustentatoribus fretus, et exteriora bene providere et interiora non despuere, post triumphatos scilicet hostes, ad Dei cultum versus, decimam omnium hydarum [Col. 1058B] infra regnum suum Christi famulis concessit, liberam 152 ab omnibus functionibus, absolutam ab omnibus inquietudinibus. Sed quantula est haec ejus gloria? Romam, composito regno, abiit; ibique tributum, quod Anglia hodieque pensitat, sancto Petro obtulit coram quarto Leone papa, qui etiam antea Elfredum filium ejus ad se missum honorifice susceperat, et regem inunxerat. Ibi ergo anno integro moratus, Scholam Anglorum, 153 quae (ut fertur) ab Offa rege Merciorum primitus instituta proximo anno conflagraverat, reparavit egregie. Inde domum per Gallias repatrians, [Col. 1059A] Judith filiam Karoli regis Francorum in conjugium sumpsit.

DE SUCCESSORIBUS KAROLI MAGNI.

§ 110. Siquidem Lodowicus Pius, Karoli magni filius, quatuor filios habuit: Lotharium, Pippinum, Lodowicum, Karolum cognomento Calvum; quorum Lotharius, etiam patre vivente, nomen imperatoris usurpans, regnavit annis quindecim in ea quae jacet juxta Alpes parte Germaniae, et nunc Lotharingia (quasi regnum Lotharii) dicitur, et in tota Italia cum Roma. In extremo vitae adversa valetudine vexatus, seculo renunciavit; 154 vir omnium ante se longe immanissimus, quippe qui proprium patrem crebro captivatum in ergastulis vinxerit. Erat sane ille mansueti animi [Col. 1059B] et simplicis; sed quia mortua Ermengarda, de qua priores liberos tulerat, Karolum ex Judith [Col. 1060A] uxore natum arctius exosculabatur, a Lothario inclementer exagitatus. Pippinus, alter filius Lodowici, regnavit in Aquitania et Wasconia. Lodowicus, tertius filius Lodowici, praeter Noricam quam habebat, tenuit regna quae pater suus illi dederat, id est Alemanniam, Turingiam, Austragiam, Saxoniam, et Avarorum, id est Hunorum, regnum. Karolus vero medietatem Franciae ab occidente, et totam Neustriam, Brittaniam, et 155 maximam partem Burgundiae, Gothiam, Wasconiam, Aquitaniam, submoto inde Pippino filio Pippini, et in monasterio sancti Medardi attonso: qui postea inde per fugam elapsus, et Aquitaniam regressus, multo tempore fugiendo ibi latuit, iterumque, a Ranulfo praefecto [Col. 1060B] perfide deceptus, comprehensus est, et ad Karolum adductus Silvanecto, perpetuo est [Col. 1061A] exilio detrusus. Post mortem vero Lodowici piissimi imperatoris, Lotharius, ante obitum patris decem et octo annis unctus ad imperatorem, contra fratres suos, id est, Lodowicum piissimum regem Bajoariorum, et Karolum, exercitum duxit; adjuncto sibi Pippino cum Aquitanorum populo in pago Autisiodorensi , in 156 loco qui vocatur Fontanetum: in quo loco cum Franci, cum omnibus nationibus sibi subjectis, mutua se caede prosternerent, ad ultimum Lodowicus et Karolus, Lothario fugato, triumphum adepti sunt (A.D. 841). Post cruentissimum vero praelium, pace inter eos facta, diviserunt inter se Francorum imperium, ut supra diximus. Lotharius vero, ex Ermengarda filia Hugonis, tres filios habuit, id est, [Col. 1061B] Lodowicum, cui regnum Romanorum et Italiam tradidit; alterum autem Lotharium, cui 157 sedem imperialem reliquit; tertium vero Karolum, cui Provinciam gubernandam dimisit. Decessit [Col. 1062A] quoque Lotharius anno incarnationis Domini nostri Jesu Christi octingentesimo quinquagesimo quinto, imperii sive regni sui tricesimo tertio. Post cujus obitum Karolus filius ejus, qui gubernabat Provinciam, octavo anno moritur. Dehinc Lodowicus imperator Romanorum, et Lotharius, fratres, regnum ejus, hoc est Provinciam, inter se dispartiunt. Lodowicus autem rex Noricorum, id est Bajoariorum, Lodowici imperatoris filius, anno incarnationis Domini octingentesimo sexagesimo quinto, post festivitatem paschalem regnum suum inter filios suos divisit, et Karlomanno quidem dedit Noricam, id est Bajoariam, et Marcas contra Selavos et Longobardos; Lodowico vero Turingiam, Austrasios Francos, et [Col. 1062B] Saxoniam dimisit; Karolo quoque 158 Alemanniam et Curwalam, id est comitatum Cornusgualliae, reliquit. Ipse tamen Lodowicus super filios suos feliciter regnavit in omni potestate [Col. 1063A] sua annis decem . Et post haec obiit Lodowicus rex anno Dominicae incarnationis octingentesimo septuagesimo sexto, cum regnasset annis quinquaginta quatuor. Karolus autem rex Occidentalium Francorum, anno tricesimo sexto regni sui in Italiam pergens orandi causa , ad limina apostolorum pervenit; ibique a cuncto populo Romano imperator eligitur, et a Johanne papa in imperatorem consecratur, octavo kalendas Januarii, anno Dominicae incarnationis octingentesimo septuagesimo quinto. Inde in Galliam prospere ingressus est. Anno quoque regni sui tricesimo octavo, et imperii tertio inchoante, in Italiam iterum perrexit; et colloquio Johannis papae usus, in Galliam revertens, transcenso Ciniso monte, [Col. 1063B] 159 praesentis luminis caruit visu, tertio nonas Octobris , indictione decima, anno Domini nostri octingentesimo septuagesimo septimo: cui successit in regno filius ejus Lodowicus. Deinde, anno regni sui secundo necdum expleto, idem Lodowicus obiit Compendio palatio, sexto idus Aprilis, indictione duodecima, anno Domini [Col. 1064A] octingentesimo septuagesimo nono. Deinde filii ejus, Lodowicus et Karlomannus, regnum ejus inter se dispartiunt. Praedictus vero rex Lodowicus in pago Vimniaco, cum Normannis bellum gerens, triumphum adeptus est; et non multo post obiit, pridie nonas Augustas, anno Domini octingentesimo 160 octogesimo primo, indictione quinta decima. Regnavit annos duos, menses tres dies viginti quatuor. Cui successit in regno frater ejus Karlomannus. Regnavit tribus annis et diebus sex; deinde in Ewellino saltu, in monte Aerico, a fero singulari percussus est. Obiit anno Dominicae incarnationis octingentesimo octogesimo quarto, indictione secunda, octavo idus Decembris. Deinde Karolus rex Suavorum, filius [Col. 1064B] Lodowici regis Noricorum, monarchiam totius imperii Francorum et Romanorum assumit anno Verbi incarnati octingentesimo octogesimo quinto, indictione tertia. Cujus visionem, quia memorabilem puto, hic dignum duco intexere.

VISIO KAROLI.

§ 111. «In nomine Dei summi Regis regum! Ego [Col. 1065A] Karolus imperator, gratuito Dei dono rex Germanorum et patricius Romanorum, atque imperator 161 Francorum, sacra nocte Dominici dici, post celebratum nocturnarum horarum divinum officium, dum irem repausationis cubitum, et vollem dormitionis carpere somnum, venit vox ad me terribiliter dicens: Karole, exiet a te modo spiritus tuus in hora non modica: statimque fui raptus in spiritu, et qui me sustulit in spiritu fuit candidissimus, tenuitque in manu sua glomerem lineum clarissimi jubar luminis emittentem, sicut solent cometae facere quando apparent; coepitque illum dissolvere, et dixit ad me: Accipe filum glomeris micantis, et liga ac noda firmiter in pollice tuae dextrae manus, quia per illum duceris in labyrinthaeas [Col. 1065B] infernorum poenas; et hoc dicto praecessit me, velociter distorquens filum luciflui glomeris; duxitque me in profundissimas valles et igneas, quae erant plenae puteis ardentibus pice, et sulphure, plumboque, et cera, et adipe. Ibi inveni pontifices patris mei et avunculorum meorum; quos cum pavens interrogarem quid tam gravia paterentur tormenta, responderunt mihi: Fuimus episcopi patris tui et avunculorum tuorum, et dum debuimus illos, et populum illorum, de pace et concordia admonere et praedicare, seminavimus discordias, et incentores malorum fuimus; unde nunc incendimur in istis Tartareis suppliciis, et nos, et alii homicidiorum et rapinarum amatores: huc etiam [Col. 1065C] 162 tui episcopi et satellites venient, qui similiter amant nunc facere. Et dum haec tremebundus auscultarem, ecce, nigerrimi daemones advolantes cum uncis igneis volebant apprehendere filum glomeris quem in manu tenebam, et ad se attrahere; sed, reverberantibus radiis illius glomeris, non valebant filum contingere. Deinde, post tergum meum currentes, voluerunt me aduncinare, et in ipsos puteos sulphureos praecipitare: sed ductor meus, qui portabat glomerem, jactavit super scapulas filum glomeris, et duplicavit illum, traxitque fortiter post me ; sicque ascendimus super montes altissimos igneos, de quibus oriebantur paludes et flumina ferventia, et omnia metallorum genera bullientia, ubi reperi innumeras animas hominum et principum [Col. 1065D] patris mei et fratrum meorum praecipitatas, alias usque ad capillos, alias usque ad mentum, alias usque ad umbilicum; clamaveruntque ad me [Col. 1066A] ejulando: Dum viximus, amavimus tecum, et cum patre tuo, et cum fratribus tuis, et cum avunculis tuis, facere praelia, et homicidia, et rapinas pro cupiditate terrena; ideo in ista bullientia flumina, et metallorum diversa genera, sustinemus tormenta. Et cum ad haec timidus intenderem, audivi retro me animas clamare: Potentes potenter tormenta patientur. Et respexi, et vidi super ripas fluminis bullientis fornaces piceas et sulphureas, plenas magnis draconibus et scorpionibus et serpentibus diversi generis; ubi etiam vidi aliquos patris mei principes, et meos et fratrum meorum, necnon et avunculorum meorum, dicentes mihi: Heu nobis, Karole! vides quam gravia habemus tormenta 163 propter nostram malitiam et superbiam, et mala [Col. 1066B] consilia quae regibus nostris et tibi dedimus propter cupiditatem. Cumque haec dolendo congemiscerem, cucurrerunt ad me dracones, apertis et plenis faucibus igne et sulphure et pice, volentes me inglutire; at ductor meus triplicavit super me filum, a cujus radiis claritatis superata sunt ora illorum ignea, et pertraxit me validius. Et descendimus in unam vallem, quae erat ex una parte tenebrosa, ardens velut clibanus ignis; ex alia vero parte tam amoenissima et splendidissima ut nulla ratione dicere valeam. Vertique me contra tenebrosam et flammivomam partem, vidique ibi aliquos reges mei generis in magnis suppliciis: et tunc, nimis constrictus angustia, putavi [Col. 1066C] me statim in ipsis demergi suppliciis a gigantibus nigerrimis, qui ipsam vallem inflammabant cunctis generibus ignium; et valde tremens, glomeris filo illuminante oculos meos, vidi e latere vallis paulisper albescere lumen, ibique duos fontes fluere. Unus erat nimium calidus; alter vero clarus et tepidus: et erant ibi duo dolia. Cumque illuc irem, filo glomeris regente gressus meos, intuitus super unum ubi erat fervens aqua, vidi ibi genitorem meum Lodowicum stare usque ad femora; et nimis dolore aggravatus, et angore perculsus, dixit ad me: Domine meus Karole, noli timere. Scio quia revertetur rursus spiritus tuus ad corpus tuum; et permisit te Deus huc venire, ut videres propter quae peccata ego, et omnes quos vidisti, talia toleramus [Col. 1066D] supplicia. Uno enim die 164 sum in isto ferventis dolii balneo, et altero die transmutor in isto suavissimo altero aquae dolio; et hoc fit precibus [Col. 1067A] sancti Petri et sancti Remigii, cujus patrociniis hactenus genus nostrum regale regnavit. Sed, si mihi subveneris cito, tu, et mei fideles episcopi et abbates, et omnis ordo ecclesiasticus, missis, oblationibus , psalmodiis, vigiliis, eleemosynis, velociter liberatus ero de isto aquae bullientis dolio; nam frater meus Lotharius, et ejus filius Lodowicus, sancti Petri sanctique Remigii precibus exempti sunt de istis poenis, et jam ducti sunt in gaudium paradisi Dei. Dixitque ad me: Respice sinistrorsum: Cumque respexissem, vidi ibi duo dolia altissima bullientia. Ista, inquit, sunt tibi praeparata, nisi te emendaveris, et poenitentiam egeris de tuis nefandis delictis; coepique tunc graviter horrere. Cumque cerneret comes meus in tanto pavore esse [Col. 1067B] spiritum meum, dixit ad me: Sequere me ad dextram luculentissimae vallis paradisi. Et, cum graderemur, contemplatus sum ingenti claritate cum gloriosis regibus sedere Lotharium avunculum meum super lapidem topazium mirae magnitudinis, coronatum diademate pretioso, et juxta eum filium ejus Lodowicum similiter coronatum . Videns me, cominus accersivit , blanda voce dicens: Karole, successor meus nunc tertius in imperio Romanorum, 165 veni ad me. Scio quod per poenalem locum venisti, ubi est pater tuus, frater meus, positus in thermis sibi destinatis; sed per misericordium Dei citissime de illis liberabitur poenis, sicut et nos liberati sumus, meritis sancti Petri, sanctique precibus Remigii, cui Deus magnum apostolatum [Col. 1067C] dedit super reges et super gentes Francorum; qui nisi quisquiliis nostrae propaginis suffragatus fuerit et adjuverit, jam deficiet genealogia nostra regnando et imperando: unde scito quoniam tolletur ocius potestas imperii de manu tua, et postea parvissimo [Col. 1068A] vives tempore. Tunc, conversus contra me, Lodowicus dixit mihi: Imperium quod hactenus tenuisti, jure haereditario debet recipere Lodowicus filius filiae meae; et, hoc dicto, visum est mihi affore inpraesentiarum infantulum. Tunc, intuens, eum, Lotharius avus ejus dixit mihi: Talis videtur esse infans, qualis ille puer fuit quem statuit Dominus in medio discipulorum, et dixit : « Talium est regnum coelorum: dico vobis, quia angeli eorum vident faciem Patris mei qui in coelis est.» Tu vero redde illi potestatem imperii per illud filum glomeris quod in manu tenes. Disnodans ergo filum de pollice dextrae meae, donabam illi monarchiam omnem imperii per ipsum filum; statimque 166 ipsum glomus fulgidum sicut jubar solis coadunatum [Col. 1068B] est totum in manu illius: sicque, post hoc factum mirabile, reversus est spiritus meus in corpore meo valde fessus et conterritus. Denique sciant omnes (velint an nolint) quoniam secundum destinationem Dei in manu illius revertetur totum imperium Romanorum: et quod super ipsum non praevaleo agere, praeripiente me articulo vocationis meae, Deus, qui vivorum dominatur et mortuorum, illud perficiet et confirmabit; cujus aeternum et sempiternum regnum permanet sine fine in secula seculorum. Amen.»

§ 112. Visionem istam, et regnorum partitionem, verbis quibus scripta inveni, hic apposui. Hoc ergo Karolo vix duobus annis potestate integra imperii et regni functo , [Col. 1068C] successit in regno Karolus, filius illius Lodowici qui apud Compendium obiit. Hic est Karolus qui filiam Edwardi regis Anglorum uxorem duxit , deditque Normanniam Rolloni cum filia sua Gisla, quae esset vas pacis , pigneratrix foederis. At [Col. 1069A] vero in imperio successit 167 Karolo isti Arnulfus rex, de genere imperatorio , tutor Lodowici pueri de quo superior visio narrat. Arnulfo ergo post quindecim annos defuncto, successit Lodowicus idem; quo mortuo , Conradus quidam, rex Teutonicorum, imperavit. 168 Huic successit (A. D. 919) filius Henricus, qui misit ad Athelstanum regem Anglorum pro duabus sororibus suis Aldgitha et Edgitha ; quarum posteriorem filio suo Othoni collocavit, alteram cuidam duci juxta Alpes nuptum dedit. Ita hodieque imperium Romanorum et regnum Francorum ab antiqua unione scissum, alterum imperatores, alterum reges habet. Sed quia multum a proposito excessi dum me juvat illustrium [Col. 1069B] Francorum seriem lineatim protendere, nunc, jam inceptam viam repetens, ad Athelwulfum regrediar.

§ 113. Ille, ubi post annuam peregrinationem domum venit, filia Karoli Calvi in matrimonium ducta, aliter quam putabat animos quorumdam offendit: siquidem Ethelbaldus filius ejus, et Scireburnensis episcopus Alstanus, et Enulfus 169 Sumersetensis pagi comes, in ejus contumeliam [Col. 1070A] conjurati, regno eum proturbare nitebantur; sed, maturiori mediante consilio, regnum inter parentem et prolem divisum. Injusta ea fuit partitio. Adeo malignitas obtinuerat ut pars occidentalis melior filio, deterior orientalis patri, daretur. Verumtamen ille incredibili clementia (plusquam civile bellum formidans) aequanimiter filio cessit; provinciales, qui dignitatem ejus asserturi convenerant, leni oratione cohibens. Ita quamvis omnis controversia pro alienigena uxore fuerit, magna illam dignatione habitam throno etiam, contra morem West-Saxonum, juxta se locabat; non enim West-Saxones reginam vel juxta regem sedere, vel reginae appellatione insigniri, patiuntur, propter malitiam Edburgae filiae Offae regis Merciorum. [Col. 1070B] Ea, ut praediximus, Brihtrico regi West-Saxonum nupta, benignum (ut aiunt) virum in perniciem insontum nequam consiliis armare; quos vero insimulare nequibat, potionibus noxiis intercipere (A. D. 787-802). Compertum in quodam adolescentulo regi dilectissimo, quem illa veneno sustulit; confestimque Brihtricus decubuit, et decessit, quod ex potu sine reginae nimirum conscientia praegustaverat. Effusus ergo rumor in [Col. 1071A] vulgus veneficam regno excedere coegit. Illa, ad Karolum magnum profecta, forte cum uno filiorum stantem invenit; oblatis xeniis, imperator, ludibundus et joci plenus, eam quem mallet, vel se vel filium, eligere praecepit. Tum Edburga, contuitu viridis pulchritudinis, ephoebum eligente, Karolus nonnihil motus respondit: «Si me elegisses, filium meum haberes; sed, quia filium meum elegisti, nec me nec illum habebis.» 170 Itaque in monasterio locatam, quo vitam opulenter transigere posset, non multo post depulit stupri ream. Hujus malignitate perculsi, Saxones decretum quod dixi protulerunt; sed id Ethelwulfus benignitate sua infirmavit. Paucis vero ante mortem mensibus testamentum fecit, in quo, post divisionem [Col. 1071B] regni inter Ethelbaldum et Ethelbirhtum filios, filiae quoque dotem emancipavit; semperque ad finem seculi in omni suae haereditatis decima hida pauperem vestiri et cibari praecepit, omnique anno trecentas auri mancas Romam mitti, quarum centum beato Petro et centum beato Paulo ad luminaria, centum apostolico ad donaria expenderentur. Biennio ergo postquam a Roma venerat supervivens defungitur, et Wintoniae in episcopatu sepelitur. Ego vero, ut ad seriem postliminio revertar, apponam scriptum libertatis ecclesiarum quod toti concessit Angliae.

§ 114. «Regnante Domino nostro in perpetuum; dum in nostris temporibus bellorum incendia, et direptiones opum nostrarum, necnon et vastantium [Col. 1071C] 171 crudelissimas depraedationes hostium, barbararum paganarumque gentium multiplices tribulationes, ad affligendum usque ad internecionem, tempora cernimus incumbere periculosa. Quamobrem ego Ethelwulfus rex Occidentalium Saxonum, cum consilio episcoporum ac principum meorum, consilium salubre atque uniforme remedium affirmavi ut aliquam portionem terrarum haereditariam ante a possidentibus omnibus gradibus. sive famulis et famulabus Dei Deo servientibus, sive laicis , semper decimam mansionem ubi minimum sit, tamen partem decimam, in libertatem perpetuam perdonari dijudicavi, ut sit tuta atque munita ab omnibus secularibus, servitutibus, necnon [Col. 1072A] regalibus tributis majoribus et minoribus, sive taxationibus, quod nos dicimus Witereden; sitque libera omnium rerum, pro remissione animarum et peccatorum nostrorum, Deo soli ad serviendum, sine expeditione et pontis instructione et arcis munitione, ut eo diligentius pro nobis ad Dominum preces sine cessatione fundant, quo eorum servitutem in aliqua parte levigamus.» Placuit autem tunc postea episcopis Alstano Scireburnensis ecclesiae, et Swithuno Wintancestrensis ecclesiae, cum suis abbatibus et servis Dei consilium inire, ut omnes fratres et sorores nostrae ad unamquamque ecclesiam omni hebdomada, Mercurii die, hoc est Wodnesdeg, omnis congregatio cantet quinquaginta psalmos, et unusquisque presbyter [Col. 1072B] duas missas, unam pro rege Ethelwulfo, et aliam pro ducibus ejus huic dono consentientibus, pro mercede et refrigerio delictorum suorum: pro rege vivente, «Deus qui justificas;» pro ducibus viventibus, «Praetende, Domine;» postquam autem 172 defuncti fuerint, pro rege defuncto singulariter, pro principibus defunctis communiter: et hoc sit tam firmiter constitutum omnibus Christianitatis diebus, sicut libertas illa constituta est, quamdiu fides crescit in gente Anglorum. Scripta est autem haec donationis cartula anno Dominicae incarnationis octingentesimo decimo quarto, indictione quarta, die quinto nonas Novembris, in civitate Wentana, in ecclesia sancti Petri ante altare capitale: et hoc fecerunt pro honore [Col. 1072C] sancti Michaelis archangeli, et sanctae Mariae reginae gloriosae Dei genitricis; simulque et beati Petri apostolorum principis, necnon et sancti patris nostri Gregorii papae, atque omnium sanctorum. Et tunc, pro ampliore firmitate, rex Ethelwulfus posuit cartulam supra altare S. Petri; et episcopi pro fide Dei acceperunt, et postea per omnes ecclesias transmiserunt in suis parochiis, secundum quod praedictum est.

§ 115. Ab hoc Anglorum Chronica sursum versus usque ad Adam lineam generationis regum texunt, sicut Lucam evangelistam a Domino Jesu factitasse cognovimus; quod si ego etiam fecero, fortasse non erit supervacaneum, quanquam timendum [Col. 1073A] sit ne barbaricorum nominum hiatus vulneret aures desuetorum in talibus.

§ 116 Ethelwulfus fuit filius Egbirhti; Egbirhtus Elmundi; Elmundus Eafae; Eafa Eoppae; 173 Eoppa Ingildi fratris Inae regis, qui ambo filii fuere Chenredi; Chenredus Chelwaldi; Chelwaldus Cudae; Cuda Cudwini; Cudwinus Cheaulini; Cheaulinus Chinrici; Chinricus Cherdicii, qui fuit primus rex West-Saxonum; Cherdicius Elesii; Elesius Eslii; Eslius Giwii; Giwius Wigii; Wigius Frewini; Frewinus Fridegarii; Fridegarius Brondii; Brondius Beldegii: Beldegius Wodenii; de isto, ut saepe diximus, processere reges multarum gentium: Wodenius fuit filius Fridewaldi; Fridewaldus Frelafii; Frelafius Finni; Finnus Godulfi; [Col. 1073B] Godulfus Getii; Getius Tetii; Tetius Beowii; Beowius Sceldii; Sceldius Sceaf. Iste, ut ferunt, in quamdam insulam Germaniae Scandzam (de qua Jordanes, historiographus Gothorum, loquitur) appulsus, navi sine remige, puerulus, posito ad caput frumenti manipulo, dormiens, ideoque Sceaf nuncupatus, ab hominibus regionis illius pro miraculo exceptus, et sedulo nutritus: adulta aetate regnavit in oppido quod tunc Slaswic, nunc vero Haithebi appellatur. 174 Est autem regio illa Anglia Vetus dicta, unde Angli venerunt in Britanniam, inter Saxones et Gothos constituta. Sceaf fuit filius Heremodii; [Col. 1074A] Heremodius Stermonii; Stermonius Hadrae; Hadra Gwalae; Gwala Bedwegii: Bedwegius Strephii; hic, ut dicitur, fuit filius Noae in arca natus.

§ 117. Anno Dominicae incarnationis octingentesimo quinquagesimo septimo (858) duo filii Ethelwulfi regnum paternum partientes, Ethelbaldus in West-Saxonia, Ethelbirhtus in Cantia, regnaverunt. Ethelbaldus, ignavus et perfidus patri, ejus thorum polluit, in conjugium Judith novercae post parentis obitum devolutus; sed post quinquennium eo defuncto, et Scireburniae condito, totum regnum ad alterum derivatum. Hujus tempore manus piratarum, appulsa Hamtunam, Wintoniam urbem populosam direptioni dedit; sed [Col. 1074B] mox a ducibus regiis impigre fugata, 175 multis suorum amissis, ultra mare velivolavit, et, pelago circumgyrato, Tanatum insulam, quae in Cantia est, elegit ad hiemandum. Cantuaritae, datis obsidibus, pecuniaque promissa, quieti indulsissent, nisi, fracto foedere, nocturnis excursionibus piratae totam regionem popularentur; quapropter, coactu coeto, foedifragos expulere. Ethelbirhtus, strenue dulciterque regnum modulatus , naturae debitum solvit post regni quinquennium, Scireburniae sepultus.

§ 118. Anno Dominicae incarnationis octingentesimo sexagesimo septimo Ethelredus filius Ethelwulfi [Col. 1075A] regnum patrium obtinuit, eodem numero annorum quo fratres. Miserabili et prorsus dolenda sorte ut immatura omnes occumberent morte, nisi quod, tantis malis obstrepentibus, regii pueri magis optarent honestum exitum quam acerbum imperium. Adeo animose pro patria se certamini dabant, ut non illis imputari debeat si minus cedebat ex sententia quod 176 intendebat audacia. Denique memoriae proditum , quod iste rex novies anno uno collatis et infestis signis contra hostes conflixerit, varia licet fortuna, saepius tamen victor; praeter subitos excursus, quibus bellicae artis gnarus populatores palantes crebro afflixit. Interfecti a parte Danorum comites novem, rex unus, praeterea populus sine compoto.

[Col. 1075B] § 119. Memorabilis prae caeteris pugna fuit quam apud Escendune fecit (A. D. 871); congregato namque eo loci Danorum exercitu, et in partes diviso, hinc duobus regibus, illinc omnibus ducibus, rex cum fratre Elfredo adventavit. Itaque sortito par pari retulere ut Ethelredus contra reges, Elfredus contra duces consisteret. Utrorumque exercituum animis erectis, vesper jam occiduus bellum in crastinum protelavit. Vix ergo repente diluculo Elfredus paratus aderat: , frater, divino intentus officio, remanserat in tentorio; stimulatusque nuncio paganos efferatis mentibus irruere, negavit se quoquam progredi quoad esset finis officii. Quae fides regis multum fratrem adjuvit, immaturitate [Col. 1075C] juventae praeproperum 177 etiam progressum: namque jam acies Anglorum declinabant, et, urgentibus ex alto adversariis, fugam meditabantur, quod iniquo Christianis loco pugnaretur; cum ille, Dei cruce consignatus, ex insperato advolat, hostem proturbans, civem in arma ciens; cujus virtute simul et Dei miraculo Dani territi, [Col. 1076A] pedibus salutem committentes, fugere. Caesus ibi rex Osecg, comites quinque, vulgus innumerum.

§ 120. Meminerit interea lector quod interim reges Merciorum et Northanhimbrorum, captata occasione adventus Danorum, quorum bellis Ethelredus insudabat, a servitio West-Saxonum respirantes, dominationem pene suam asseruerant. Ardebant ergo cunctae saevis populatibus provinciae; unusquisque regum inimicos magis in suis sedibus sustinere, quam compatriotis laborantibus opem porrigere, curabat: ita, dum malunt vindicare quam praevenire injuriam, socordia sua exanguem reddidere patriam. Dani sine obstaculo succrescere, dum et provincialibus timor incresceret, et proxima quaeque victoria, per additamentum captivorum, [Col. 1076B] instrumentum sequentis fieret. Orientalium Anglorum pagi, cum urbibus et vicis, a praedonibus possessi: rex eorum sanctus Eadmundus, ab eisdem 178 interemtus, temporaneae mortis compendio regnum emit aeternum. Mercii, non semel obtriti, obsidatu miserias suas levaverunt. Northanhimbri, jamdudum civilibus dissensionibus fluctuantes, adventante hoste correxerunt discordiam. Itaque Osbirhtum regem, quem expulerant, in solium reformantes, magnosque moliti paratus, obviam prodeunt (A. D. 867), sed facile pulsi intra urbem Eboracum se includunt; qua mox a victoribus succensa, cum laxos crines effusior flamma produceret, tota depascens moenia, ipsi quoque conflagrati patriam ossibus texere suis. Sic Northanhimbria, bellico [Col. 1076C] jure obtenta, barbarorum dominium multo post tempore pro conscientia libertatis ingemuit. At vero rex Ethelredus multis laboribus infractus obiit, et Winburnae sepultus est.

§ 121. Anno Dominicae incarnationis octingentesimo septuagesimo secundo, Elfredus, filius [Col. 1077A] Ethelwulfi junior, qui unctionem regiam et coronam primus a papa Leone quarto olim Romae 179 susceperat, ut praediximus, regnum accepit, et viginti octo et semis annos laboriosissime sed fortissime tenuit. Laborum ejus inextricabiles labyrinthos sigillatim evolvere non fuit consilium; propterea quod sit legentium quaedam confusio, gestorum per omnes annos recensitio: nam quia exercitus hostilis per eum vel satellites ejus ab una parte regionis fugatus in alteram secedebat, rursusque inde pulsus alia loca petebat, omnia rapinis et caedibus complens, eum quoque scripto sequi, et, ut ita dicam, cum eo insulam circuire, forsitan quis dixerit extremae esse dementiae; summatim igitur omnia exponam. Continuis novem annis [Col. 1077B] cum hostibus compugnans, modo incertis foederibus illusus, modo in illudentes ultus, ad hoc tandem inopiae coactus est, ut, vix tribus pagis in fide rigentibus, id est, Hamptescire, Wiltescire, Sumerseta, etiam in insulam quamdam palustri uligine vix accessibilem, vocabulo Adelingia, refugerit. Solebat ipse postea, 180 in tempora feliciora reductus, casus suos jocunda hilarique comitate familiaribus exponere, qualiterque per beati Cuthberti meritum eos evaserit; sicut plerumque mos est mortalibus ut eos illa juvet meminisse quae olim horruerint excepisse. Nam cum quadam die inclusus in insula solus domi esset, sociis per oram fluminis ad piscandum dispersis, corpus curis aegrum sopori commisit; et ecce, Cuthbertus, Lindisfarnensis [Col. 1077C] quondam episcopus, his dormientem alloquitur: «Ego sum Cuthbertus, si audisti; misit me Dominus ut tibi prospera annunciem: quia enim Anglia jamdudum peccatorum poenas enormiter luit, modo tandem , indigenarum sanctorum meritis, super eam misericordiae suae oculis respicit. Tu quoque, tam miserabiliter regno extorris, gloriose post paucum tempus in solio reponeris, atque inde [Col. 1078A] signum eximium tibi dabo: venient hodie piscatores tui, magnam vim grandium piscium corbibus evehentes; quod eo erit mirabilius, quia hic diebus, gelante aqua, fluvius asperatus nihil tale sperari promittit; super haec, hodie gelido rore stillans aer omnem piscantium artem eludit: verum tu, fortunae secundae compos, regaliter feceris si adjutorem tuum Deum, et me ejus nuncium, competenti devotione demerueris.» Haec dicens sanctus, regem soporatum sollicitudinibus exuit; matremque etiam prope cubantem, tenuesque somnos propter levamen curarum ad durum cubile invitantem, ejusdem nuncii laetitia confortavit. Experrecti ambo unum et idem se somniasse frequenti verborum recursu iterabant, 181 cum piscatores [Col. 1078B] ingressi tantam piscium copiam exhibuere ut cujusvis magni exercitus ingluviem saturare posse videretur. Nec multo post, ergastulum exire ausus, magnae astutiae periculum fecit. Regis enim Danorum, sub specie mimi, subiens tentoria, unius tantum fidelissimi fruebatur conscientia: ibi, ut joculatoriae professor artis, etiam in secretiora triclinii admissus, nihil fuit arcanum quod non exciperet tum oculis tum auribus; pluresque dies ibi moratus, cum ex omnibus quae nosse desiderarat animo satisfecisset suo, Adelingiam rediit, congregatisque comitibus exponit inimicorum otium leveque vincendi negotium. Cunctis ad audendum erectis, ipse, contractis undecunque auxiliis, exploratoribusque [Col. 1078C] praemissis, de sede barbarorum certior redditus, eosque repente adorsus, incredibili strage cecidit: residui, cum rege suo, dederunt obsides quod Christianitatem susciperent et ab Anglia discederent, quod et factum est: namque rex eorum Gudram, quem nostri Gurmundum vocant, cum triginta proceribus et omni pene populo, baptizatus, et in filium a rege Elfredo susceptus est. Datae ei provinciae Orientalium Anglorum et 182 Northanhimbrorum, [Col. 1079A] ut eas sub fidelitate regis jure foveret haereditario quas pervaserat latrocinio. Verum, quia non mutabit Ethiops pellem suam, datas ille terras tyrannico fastu undecim annis proterens, duodecimo vitam finivit, posteris quoque perfidiae successionem transmittens; donec, a nepote istius Elfredi Ethelstano subjugati, regem unum Angliae fieri vel inviti concesserint, sicut hic dies invenit. Caeteri ex Danis, qui Christiani esse recusassent, cum Hastengo mare transfretaverunt [A. D. 853], ubi, quae mala fecerint, indigenae norunt; tota enim ora maritima usque ad mare Tyrrhenum grassati, Parisius, et Turonis, et multas alias urbes quae vel super Sequanam vel Ligerim, nobiles Galliae fluvios, sitae sunt, civibus vacuarunt. Tunc corpora [Col. 1079B] multorum sanctorum ab antiquae requietionis sedibus eruta, et ad tutiora loca delata, peregrinas ecclesias, 183 usque ad hoc tempus, cineribus nobilitarunt suis. Tunc et beati Martini corpus, ut Sidonius ait,

Totis venerabile terris,
In quo post vitae tempora vivit honos,
Autisiodorum a clericis suis portatum, et in ecclesia beati Germani locatum, inauditis signis circumjacentium regionum homines excitabat. Cumque adventantes pro remediorum gratia plurima conferrent, quae bajulorum onera palparent, ut fieri solet, ex pecuniae partitione lis commissa; Turonicis totam vendicantibus, quod eorum herus oblatores mirabilibus invitasset; indigenis contra referentibus , [Col. 1079C] Germanum non disparem merito, aequalem officio, et videri quidem amborum esse potentiae, sed praeponderare praerogativam ecclesiae. Ad laxandum [Col. 1080A] dubietatis nodum quaeritur, et ponitur inter duorum sanctorum corpora, leprosus, vix solo anhelitu palpitans, caetera tabidus, et in vivo cadavere jam praemortuus; arcetur tota nocte humana custodia, vigilat tantum Martini gloria. Nam postera die apparuit cutis hominis a parte illius splendida, a parte vero Germani solita deformitate 184 lurida. Et ne darent eventui miraculum, obvertunt Martino latus morbidum: jam vero cum primo aurora in lucem proreperet, a festinantibus ministris invenitur vir tota cute integer, tota incolumis, praedicans benevolentiam domestici praesulis, qua cessit honori gratissimi hospitis. Ita Turonici, ex tunc et deinceps, per patroni suffragium tuto familiare cumulabant marsupium, donec pacis aura clementior propriis [Col. 1080B] eos penatibus invexit. Latrunculi enim, tredecim annis Gallias infestantes, ad extremum ab Ernulfo imperatore et Brittannis multis praeliis victi, in Angliam opportunum scilicet tyrannidis suffugium, convolavere. Quo spatio Elfredus totam insulam, praeter quod Dani habebant , animo subdiderat suo; volentes enim Angli in ejus potestatem concesserant, gaudentes se talem virum edidisse, qui posset illos in libertatem evehere. Londoniam, caput regni Merciorum, cuidam primario, Etheredo, in fidelitatem suam cum filia Ethelfleda concessit. Ille magna virtute et fide agere, commissa tutari sedulo, Orientales et Northanhimbros, jamdudum discessionem a rege parturientes, in statu continuit, obsides praebere compellens. Quod quantum profecerit, [Col. 1080C] sequens occasio probavit. Nam cum, illis quatuordecim annis, pacis serenitate et 185 glebae ubertate Anglia gauderet rediit aquilonalis lues [Col. 1081A] illa barbarorum. Iterum bella, iterum caedes, denuo Northanhimbrorum et Orientalium Anglorum conjurationes; sed nec advenae, nec indigenae, pari qua superioribus annis sorte perfuncti. Illi, transmarinis praeliis imminuti, segniores erant ad invadendum: isti, usu bellorum, et hortamentis regis animati, promptiores erant , non solum ad resistendum, sed et ad lacessendum. Rex ipse impigre in omnibus necessitatibus aderat, nota suae virtutis specie alienos territans et suos corroborans; solus adversum pectus hostibus inferre, solus inclinatam aciem restituere. Ostenduntur ab accolis loca singula, in quibus vel malae fortunae copiam, vel bonae persensit inopiam. Cum Elfredo enim etiam victo, etiam jacente, luctandum erat; adeo, cum omnino [Col. 1081B] contritum putares, «velut anguis lubricus de manu tenentis elapsus,» e cavernis subitus emergebat, sponte insultantes inimicos adoriens: plerumque post fugam importabilis, et memoria repulsae circumspectior, et ardore vindictae audacior. Ex Egelswitha, filia Egelredi comitis, tulit liberos, Ethelswidam, et Edwardum, qui post se regnavit; Ethelfledam, quae nupta fuit Ethelredo comiti Merciorum ; Ethelwardum, quem literatissimum 186 perhibent ; Elfredam et Elfgifam, virgines. Valetudinis adversae fuit , ut qui semper vel fico, vel aliquo interaneorum morbo, agitaretur; sed hoc eum a Deo precibus exegisse aiunt, ut, incommodorum admonitu , segnius illecebras mundanas amplecteretur .

[Col. 1081C] § 122. Verum inter haec, miranda, et insigni praeconio [Col. 1082A] prosequenda, vita regis interior. Licet enim, ut quidam ait, leges inter arma sileant, ille inter fremitus armorum leges tulit, quibus sui et divino cultui et disciplinae militari assuescerent. Et quia occasione barbarorum etiam indigenae in rapinas anhelaverant, adeo ut nulli tutus commeatus esset sine armorum praesidio, centurias quas dicunt hundrez, et decimas quas thethingas vocant, instituit, ut omnis Anglus, legaliter duntaxat vivens, haberet et centuriam et decimam. Quod si quis alicujus delicti insimularetur, statim ex centuria et decima exhiberet qui eum vadarentur; qui vero hujusmodi vadem non reperiret, severitatem legum horreret. Si quis autem reus, vel ante vadationem vel post, transfugeret, omnes ex centuria et decima [Col. 1082B] regis 187 multam incurrerent. Hoc commento pacem infudit provinciae; ut etiam per publicos aggeres, ubi semitae in quadrivium finduntur, armillas aureas juberet suspendi, quae viantium aviditatem riderent, dum non essent qui eas abriperent. Eleemosynis intentus privilegia ecclesiarum, sicut pater statuerat, roboravit; et trans mare Romam, et ad Sanctum Thomam in India, multa munera misit. Legatus in hoc missus Sigelinus, Scireburnensis episcopus, cum magna prosperitate, quod quivis hoc seculo miretur, Indiam penetravit; inde rediens, exoticos splendores gemmarum, et liquores aromatum, quorum illa humus ferax est, reportavit. Praeterea munus omni obrizo pretiosius, partem Dominici [Col. 1082C] ligni, a papa Marino regi missam. Monasteria ubi opportunum videbat construxit; unum [Col. 1083A] in Adelingia, 188 ubi eum latuisse superior relatio meminit, ibique abbatem Johannem constituit, ex antiqua Saxonia oriundum; alterum in Wintonia, quod dicitur Novum Monasterium, ubi Grimbaldum abbatem constituit, qui, se evocante, et archiepiscopo Remensi mittente, Angliam venerat, cognitus quod se puerum olim (ut ferunt) Romam euntem benigno hospitio confoverat. Causa evocationis 189 ut literaturae studium, in Anglia sopitum et pene emortuum, sua suscitaret industria. Sceoftoniense etiam monasterium sanctimonialibus complevit, ubi et abbatissam filiam suam Elfgivam instituit. Habebat ex Sancto Dewi Asserionem quemdam, scientia non ignobili instructum, quem Scireburniae fecit episcopum. [Col. 1083B] Hic sensum librorum Booetii De Consolatione planioribus verbis enodavit, quos rex ipse in Anglicam linguam vertit. Praeterea, quia nullus in suo regno literarum erat peritus, evocavit ex Mercia Wicciorum episcopum Werefrithum, qui jussu regis Dialogorum libros in Anglicum sermonem convertit. Hoc tempore creditur fuisse [Col. 1084A] Johannes Scottus, 190 vir perspicacis ingenii et multae facundiae, qui, dudum concrepantibus undique bellorum fragoribus, in Franciam ad Karolum Calvum transierat, cujus rogatu Hierarchiam Dionysii Areopagitae in Latinum de Graeco verbum e verbo transtulit; composuit etiam librum quem περὶ φύσεων μερισμοῦ, id est De naturae divisione, titulavit, propter perplexitatem necessariarum quaestionum solvendam bene utilem, si tamen ignoscatur ei in aliquibus, in quibus a Latinorum tramite deviavit dum in Graecos acriter oculos intendit. Succedentibus annis munificentia Elfredi allectus venit Angliam, et apud monasterium nostrum a pueris quos docebat graphiis, ut fertur, perforatus, etiam martyr aestimatus est; quod sub ambiguo ad injuriam sanctae [Col. 1084B] animae non dixerim, cum celebrem ejus memoriam sepulchrum in sinistro latere altaris, et epitaphii prodant versus, scabri quidem et moderni temporis lima carentes, sed ab antiquo non adeo deformes.

Clauditur in tumulo sanctus sophista Johannes,
Qui ditatus erat jam vivens dogmate miro;
[Col. 1085A] Martyrio tandem Christi conscendere regnum,
Quo, meruit, regnant sancti per secula cuncti.

§ 123. His collateralibus rex fretus, liberales artes totis medullis indidit, in tantum ut nullus Anglorum fuerit vel in intelligendo acutior vel in interpretando elegantior; quod eo magis erat 191 mirum, quia jam duodennis omnis literaturae expers fuit. Tunc vero ludo benignae matris invitatus ut pro munere libellum, quem prae manibus tenebat, acciperet si cito addisceret, joco literas ingressus, aviditate siticulosa combibit. Denique plurimam partem Romanae bibliothecae Anglorum auribus dedit, opimam praedam peregrinarum mercium civium usibus convectans; cujus praecipui sunt libri Orosius, Pastoralis Gregorii, Gesta Anglorum [Col. 1085B] Bedae, Booetius De consolatione Philosophiae, liber proprius quem patria lingua Encheridion, id est manualem librum, appellavit. Quin et provincialibus grandem amorem studiorum infudit, hos praemiis, illos injuriis hortando; neminem illiteratum ad quamlibet curiae dignitatem aspirare permittens. Psalterium transferre aggressus, vix prima parte explicata vivendi finem fecit. In prologo Pastoralis dicit se idcirco ad interpretandos Anglice libros animatum, quod ecclesiae, in quibus numerosae a prisco bibliothecae continebantur, cum libris, a Danis incensae sint; propterea in tota insula studium literarum abolitum, quod quisque magis vereretur capitis periculum quam sequeretur librorum exercitium. Quapropter se in hoc Anglis suis consulere [Col. 1085C] ut nunc praelibarent tumultuarie, quod postea, si forte pax rediret, 192 Latino ediscerent sermone. Ad omnes principales sedes librum hunc suo jussu conscriptum velle transmittere, cum pugillari aureo [Col. 1086A] in quo esset manca auri; nihil in ista vel aliis interpretationibus ex suo dicere, sed omnia a spectabilibus viris Pleimundo archiepiscopo, Asserione episcopo , Grimbaldo et Joanne presbyteris, hausisse. Postremo, ut omnem vitam ejus breviter elucidem, viginti quatuor horas quae inter diem et noctem jugiter rotantur ita dividebat, ut octo horas in scribendo et legendo et orando, octo in cura corporis, octo in expediendo regni negotia, transigeret. Erat in capella sua candela viginti quatuor partium, aedituusque, cui haec delegabatur providentia, ut per combustionem candelae regem de singulis admoneret officiis. Dimidiam portionem omnium censuum, juste duntaxat adquisitorum, monasteriis suis delegavit; cunctos praeterea redditus in aequas duas [Col. 1086B] partes dividebat. Rursusque primam in tres, quarum primam ministris suis curialibus, secundam operatoribus, quos jugiter in novarum aedium exstructionibus, mirabili et ignoto Anglis modo, habebat; tertiam advenis. Secunda pars reddituum ita dividebatur ut prima portio daretur pauperibus regionis suae, secunda monasteriis, tertia scholasticis, quarta transmarinis ecclesiis. Judiciorum a suis 193 hominibus factorum inquisitor, perperam actorum asperrimus corrector. Illud insolens et inauditum, quod semper sinu gestabat libellum in quo diurni cursus Psalmi continebantur, ut, si quando vacaret, arriperet, et vigilanti oculo percurreret. Ita vitam egit magna cum finitimis gratia; et Baldwino comiti Flandriae Ethelswitha filia in conjugium [Col. 1086C] data, ex qua ille genuit Ernulfum et Adulfum. Iste a patre comitatum Bononiae suscepit, ex altero sunt hodie comites Flandriae.

§ 124. Elfredus, naturae functus munere, sepultus [Col. 1087A] est Wintoniae in monasterio suo. Ad cujus officinas instruendas, Edwardus filius ejus sufficiens spatium terrae ab episcopo et canonicis tunc temporis nundinatus, ad unumquemque pedem mancam auri publico pondere pensitavit. Stupenda profecto regis abstinentia, 194 ut tanta se pateretur emungi pecunia, nolens scilicet de rapina pauperum offerre Deo sacrificium. Et erant ambae ecclesiae sic vicinae parietibus contiguis, ut voces canentium aliae obstreperent aliis. Unde tum propter hoc, tum propter caetera, plurimas infelix livor effodiebat causas quibus non modicas invicem exsculperent offensas. Quapropter nuper illud coenobium extra urbem translatum sanius incolitur, liberius insignitur. Aiunt Elfredum prius in episcopatu [Col. 1087B] sepultum, quod suum monasterium esset imperfectum , mox pro deliramento canonicorum, dicentium regios manes resumpto cadavere noctibus per domos oberrare, filium successorem genitoris tulisse exuvias, et in novo monasterio quieta sede composuisse. Has sane naenias sicut caeteras, ut credant nequam hominis cadaver post mortem daemone agente discurrere, Angli pene innata credulitate tenent, a gentilibus nimirum mutuantes, sicut ait Virgilius:

Morte obita quales fama est volitare figuras.

§ 125. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo primo regnum obtinuit Edwardus, filius Elfredi, et tenuit annis viginti tribus; literarum 195 [Col. 1087C] scientia multum patre inferior, sed regni potestate incomparabiliter gloriosior; siquidem ille duo regna Merciorum et West-Saxonum conjunxerit, Merciorum nominetenus, quippe commendatum duci Etheredo, tenens. Iste primum, mortuo Etheredo, Mercios omnifariam, mox Occidentales et Orientales Anglos, et Northanhimbros, qui cum Danis jam in unam gentem coaluerant, et Scottos, qui aquilonalem insulae partem inhabitant, et Britones omnes, quos nos Walenses dicimus, bellis profligatos, suae ditioni subegerit; nec unquam in aliqua [Col. 1088A] pugna humiliorem manum habuerit. Invenit ingenium quo excursus falleret Danorum; urbibus enim per loca opportuna multis, vel veteribus reparatis vel novis excogitatis, replevit eas manu militari, quae incolas protegeret, hostes repelleret. Nec frustra: adeo virtutes provincialium in praeliis occalluerant, ut si audirent inimicos adventantes, rege etiam et ducibus inconsultis, in certamen ruerent; eisque semper numero et praeliari scientia praestarent. Ita hostes militibus contemptui, regi risui erant. Denique novi, qui ductu cujusdam Aethelwoldi filii patrui regis advenerant, omnes ad unum cum eo interfecti, veteres vel perempti, vel sub nomine Anglorum reservati. Aethelwoldus sane, primis diebus hujus regis multa molitus, ejus dominium [Col. 1088B] dedignabatur, asserens se non inferiorem vel genere vel virtute: sed a proceribus, qui fide obstricti 196 fuerant, in exsilium trusus, piratas adduxerat; cum quibus, ut dixi, caesus, fecit documentum stultum esse contra potentiores recalcitrare. De his licet merito Edwardus laudetur, palma tamen potissima debetur patri per meum arbitrium, qui tantae potentiae fecit auspicium. Inter haec non praetermittatur soror regis Ethelfleda, Etheredi relicta, non mediocre momentum partium, favor civium, pavor hostium, immodici cordis foemina, quae pro experta difficultate primi partus, vel potius unius , perpetuo viri complexum horruerit , protestans non convenire regis filiae ut illi se voluptati innecteret, quam tale incommodum post tempus [Col. 1088C] urgeret. Virago potentissima multum fratrem consiliis juvare, in urbibus exstruendis non minus valere; non discernas potiore fortuna an virtute ut mulier viros domesticos protegeret, alienos terreret. Decessit ante germanum quinquennio, sepultaque in monasterio Sancti Petri Gloecestrae, quod ipsa cum viro Etheredo ingenti cura exstruxerat, eoque ossa beati Oswaldi ex Bardenia transtulerat; sed, illo tempore Danorum destructo, aliud, quod nunc in eadem civitate praecipuum habetur, Aldredus archiepiscopus Eboracensis instauravit.

197 DE LIBERIS EDWARDI PRIMI.

[Col. 1089A]

§ 126. Rex, quia multas filias habebat, dedit Edgifam Karolo regi Francorum, filio Ludovici filii Karoli Calvi, cujus filiam, ut saepe dixi, Ethelwulphus rex Roma rediens acceperat: et quia se occasio ingessit, uxores ejus et liberos nominatim persequi non indignum ducet benignus auditor. Primogenitum Ethelstanum habuit ex Egwinna illustri foemina; et filiam, cujus nomen scriptum non in promptu habeo: hanc ipse frater Sihtricio Northanhimbrorum regi nuptum dedit. Secundus filius Edwardi fuit Ethelwardus ex Elfleda filii Ethelmi comitis, literis apprime institutus, multumque Elfredum avum vultu et moribus praeferens, sed cita post genitorem morte subtractus. [Col. 1089B] Ex eadem uxore habuit Edwinum, cujus interitus quae opinio sit, posterius non constanter sed titubanter efferam. Tulit quoque ex illa sex filias Edfledam, Edgivam, Ethelbildam, Ethildam, Edgitham, Elfgivam; prima et tertia coelibatum Deo voventes, Edfleda in sacrato, Ethelhilda in laico tegmine, terrenarum nuptiarum voluptatem fastidiere: jacent ambae Wiltoniae, 198 juxta matrem tumulatae. Edgifam dedit pater Karolo regi, ut dixi; Ethildam frater Ethelstanus Hugoni, Edgitham et Elfgivam idem germanus misit Henrico Alamannorum imperatori, quarum secundam Othoni filio ille locavit, alteram cuidam duci juxta Alpes. Suscepit etiam ex tertia uxore, Edgiva vocabulo, filios duos, Edmundum et Edredum, qui [Col. 1089C] ambo post Ethelstanum regnarunt: filias duas, Edburgam et Edgivam. Edburga, sacrata Christo [Col. 1090A] virgo, Wintoniae quiescit: Edgivam, speciositatis eximiae mulierem, conjunxit frater Ethelstanus Lodowico Aquitanorum principi. Filias suas ita instituerat ut literis omnes in infantia maxime vacarent, mox etiam colum et acum exercere consuescerent, ut his artibus pudice impubem virginitatem transigerent; filios , ut primum eruditio plena literarum in eos conflueret, et deinde quasi philosophi ad gubernandam rempublicam non jam rudes procederent.

DE NORMANNIS, QUOMODO FRANCIAM INFESTAVERINT; ET QUOD ROLLO ACCEPIT FILIAM REGIS FRANCORUM.

§ 127. At vero Karolus iste gener Edwardi, multis calamitatibus a Rollone coactus, partem illi 199 [Col. 1090B] Galliae, quae nunc Normannia vocatur, concessit. Longum est persequi quot annis et quanta audacia omnia inquietaverint Northmanni ab oceano Britannico, ut ante commemoravi, usque ad Tyrrhenum mare. Primo Hasteng, mox Rollo, qui nobili sed per vetustatem obsoleta prosapia Noricorum ortus, regis praecepto patria carens, multos, quos vel aes alienum vel conscientia scelerum exagitabat, magnis spebus sollicitatos secum abduxit. Itaque piraticam aggressus, cum ubique libera spatiaretur insania, apud Carnotum haesit; siquidem cives, nec armis nec muris confisi, beatae dominae Mariae suffragium adorant. Camisiam quoque ejusdem virginis, quam Karolus Calvus [Col. 1090C] cum aliis reliquiis a Constantinopoli advexerat, in modum vexilli super propugnacula, custodum trita pectoribus, ventis exponunt: hostes visam ridere, [Col. 1091A] et in eam per inane sagittas dirigere; non impune, nam mox, oculis obnubilatis, nec retro regredi nec ante tendere valuere. Id oppidani laetis animis conspicati, multa eorum caede, quantum fortuna aspirabat, 200 gaudium suum satiarunt. Evasit tamen Rollo, quem suae fidei Deus reservabat. Nec multo post Rotomagum et confines urbes armis obtinuit, anno Domini octingentesimo septuagesimo sexto, anno uno ante obitum Karoli Calvi: cujus filii filius Lodowicus, ut supra lectum est, Northmannos vicit quidem, sed non expulit. At vero Karolus frater istius Lodowici, nepos Karoli Calvi ex filio Lodowico, ut prius tetigi, multotiens adversis bellis expertus, nihil sibi fortunam restituere, quod aliis abstulisset: cum magnatibus [Col. 1091B] librato consilio bonum esse liberalitatem ostentare regiam, cum non posset propulsare injuriam, Rollonem pacifice accersivit. Erat ille jam grandaevus, et facile ad concordiam inclinatus est. Ita foedus ictum est ut baptisma susciperet, et terram illam de rege sicut de domino suo cognosceret. Ubi considerari potuit ingenita et effraenis barbaries 201 viri siquidem cum, dono concesso, astantes suggererent ut pedem largitoris oscularetur, [Col. 1092A] dedignatus genubus advoivi, apprehensum pedem regis ad os suum stans attraxit. Illo resupinato, secutus risus Northmannorum; Francis reprehendentibus factum, excusat Rollo impudentiam, allegans provinciae suae morem: ita rebus compositis Rotomagum rediit, ibique diem clausit.

DE HUGONE CAPET, QUOMODO FACTUS EST REX FRANCIAE.

§ 128. Filius hujus Karoli fuit Lodowicus: is a quodam Isambardo, qui ad paganismum versus fidem luserat, irritatus, proceres suos de suffragio convenit; quibus nec responsum referentibus, Hugo quidam, non magni nominis tyro, filius Roberti 202 comitis Montis Desiderii, ultro pro domino duellum expetiit, et provocatorem interemit. Lodowicus cum toto exercitu apud Pontivum [Col. 1092B] subsecutus, omnibus barbaris quos ille adduxerat vel occisis vel elapsis, opimam lauream obtinuit. Sed non multo post, pro labore illius expeditionis extrema valetudine debilitatus, haeredem regni Hugonem illum instituit, praedicandae fidei et virtutis juvenem. Ita prosapia Karoli magni in illo cessavit, seu quod uxor ejus sterilis fuerat, seu quod pro brevitate vitae absque prole decesserat. Hugo alteram filiam Edwardi duxit uxorem, [Col. 1093A] et genuit Rodbertum; Rodbertus Henricum; 203 Henricus Philippum; Philippus Lodowicum, qui nunc in Francia regnat. Sed, ut ad nostrum Edwardum revertar, quid ejus tempore de renovandis episcopatibus a papa Formoso praeceptum sit, jocundum puto memoratu: itaque verbis eisdem quibus inveni scripta interseram.

§ 129. Anno quo a nativitate Domini transacti sunt anni nongenti quatuor, misit papa Formosus in Angliam epistolas, quibus dabat excommunicationem et maledictionem regi Edwardo, et omnibus subjectis ejus, pro benedictione quam dederat beatus Gregorius genti Anglorum a sede sancti Petri; nam per septem annos plenos destituta fuerat episcopis [Col. 1093B] omnis regio Gewisorum, id est, West-Saxonum. Quo audito, congregavit rex Edwardus synodum senatorum gentis Anglorum, cui praesidebat Pleimundus archiepiscopus interpretans districta verba apostolicae legationis. Tunc rex et episcopi elegere sibi suisque salubre consilium, et, juxta vocem Dominicam : «Messis quidem multa, operarii autem 204 pauci,» elegerunt et constituerunt singulos episcopos singulis provinciis Gewisorum, et quod olim duo habuerunt in quinque diviserunt. Acto concilio, archiepiscopus Romam cum honorificis [Col. 1094A] muneribus adiit, papam magna humilitate placavit, decreta regis recitavit, quod apostolico maxime placuit. Rediens ad patriam, in urbe Cantuariae uno die septem episcopos septem ecclesiis ordinavit; Fridestanum ad ecclesiam Wintoniensem, Adelstanum ad Cornubiensem, Werstanum ad Scireburnensem, Adelelmum ad Wellensem, Edulfum ad Cridiensem . Sed et aliis provinciis constituit duos episcopos, Australibus Saxonibus virum idoneum Bernegum, et Merciis Chenulfum ad civitatem Dorcestrae : hoc autem totum papa firmavit, ut damnaretur in perpetuum qui hoc infirmaret decretum.

§ 130. Edwardus, universae carnis viam ingressus [A. D. 924], quiescit in eodem monasterio quo pater; quod ipse quoque magnis redditibus ampliaverat, [Col. 1094B] in quo et ante quadriennium fratrem Adelwardum sepelierat.

DE ETHELSTANO FILIO EDWARDI.

§ 131. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo vicesimo quarto, Ethelstanus filius Edwardi 205 regnare coepit, tenuitque regnum annis sexdecim. Frater ejus Elwardus, paucis diebus post patrem vita decedens, sepulturam cum eodem Wintoniae meruerat. Itaque magno consensu optimatum ibidem Ethelstanus electus, apud regiam villam [Col. 1095A] quae vocatur Kingestune coronatus est: quamvis quidam Elvredus cum factiosis suis (quia seditio semper invenit complices) obviare tentasset, cujus qui fuerit finis posterius verbis ipsius regis referemus. Occasio contradictionis, ut ferunt, quod Ethelstanus ex concubina natus esset; sed ipse, praeter hanc notam, si tamen vera est, nihil ignobile habens, omnes antecessores devotione mentis, omnes eorum adoreas triumphorum suorum splendore obscuravit. Adeo praestat ex te, quam ex majoribus, habere quo polleas; quia illud tuum, istud reputabitur alienum. Nova monasteria quot et 206 quanta fecerit, scribere dissimulo. Illud non transiliam, quod vix aliquod in tota Anglia vetustum fuerit quod non vel aedificiis, vel ornamentis, aut [Col. 1095B] libris, aut praediis, decoravit . Ita recentia ex professo, vetusta quasi aliud agens artifici benignitate insignibat. Cum Sihctrico rege Northanhimbrorum, data ei in matrimonium una ex sororibus, victurum foedus perculit; quo post annum mortuo, provinciam illam sibi subegit, expulso quodam Aldulfo qui rebellabat. Et quia nobilis animus, semel incitatus, in ampliora conatur, Judwalum regem omnium Walensium, et Constantinum regem Scottorum, cedere regnis compulit. Quos tamen non multo post, miseratione infractus, in antiquum statum sub se regnaturos constituit; gloriosius esse pronuncians regem facere quam regem esse. Postremum illi bellum cum Analafo [Col. 1095C] fuit, Sihctrici filio, qui spe 207 invadendi regni, cum supradicto Constantino iterum rebellante, terminos transierat. Et Ethelstano ex consulto cedente, ut gloriosius jam insultantem vinceret, multum in Angliam processerat juvenis audacissimus et illicita spirans animo, cui tandem magnis artibus ducum, magnis viribus militum, apud Brunefeld [Col. 1096A] occursum. Ille, qui tantum periculum imminere cerneret astu exploratoris munus aggressus, depositis regiis insignibus, assumptaque in manibus cithara, ad tentorium regis nostri progreditur: ubi cum prae foribus cantitans, interdum quoque quateret dulci resonantia fila tumultu, facile admissus est, professus mimum qui hujusmodi arte stipem quotidianam mercaretur. Regem et convivas musico acromate aliquantisper delinivit, cum inter psallendum omnia oculis scrutaretur. Postquam satietas edendi finem deliciis imposuisset, et severitas administrandi belli in colloquio procerum recrudesceret, abire jussus pretium cantus accepit. Quod asportare nauseans, sub se in terra defodit. Notatum id a quodam qui olim illi militasset et confestim [Col. 1096B] Athelstano dictum. Ipse hominem incusans quod hostem prae oculis positum non prodidisset, hoc responsum accepit: «Idem sacramentum quod tibi nuper, o rex, feci, quondam Analafo dedi; quod si in ipso me vidisses violare, de te quoque posses exemplum simile cavere. Sed dignare famuli audire consilium, ut hinc tentorium amoveas; alioque loco, usque dum partes relictae veniant, manens inimicum petulanter insultantem modesta cunctatione frangas.» Dicto probato, discessum est 208 illinc. Analafus, nocte paratus adveniens , episcopum quemdam, qui vespere ad exercitum venerat, nesciensque rerum gestarum, pro viridantis campi aequore , ibi tabernaculum tetenderat, cum tota [Col. 1096C] familia occidit . Tum ultra progrediens regem ipsum imparatum offendit, quippe qui nihil tale hostem ausurum timens large quieti indulserat. Sed cum tanto fremitu stratis excussus, suos, quantum per id noctis poterat, ad bellum acueret, gladius ejus fortuitu vagina excidit. Quocirca, cum omnia formidinis et caeci tumultus plena essent, inclamato [Col. 1097A] Deo et sancto Aldelmo , reductaque ad vaginam manu, invenit ensem, qui hodieque pro miraculo in thesauro regum servatur. Est sane (ut aiunt) una parte sectilis, nec unquam auri aut argenti receptibilis. Hoc Dei dono fretus, simulque quia jam illucescebat, Noricum adorsus, tota die usque ad vesperam indefessus fugavit cum exercitu. Cecidit ibi rex 209 Scottorum Constantinus, perfidae animositatis et vivacis senectae homo; aliique reges quinque, comites duodecim, omnisque pene barbarorum congeries: pauci qui evaserant, pro fide Christi suscipienda conservati.

§ 132. De hoc rege non invalida apud Anglos fama seritur, quod nemo legalius vel literatius rempublicam administraverit. Quanquam literas illum [Col. 1097B] scisse, pauci admodum dies quod didicerim in quodam sane volumine vetusto, in quo scriptor cum difficultate materiae luctabatur, judicium animi sui non valens pro voto proferre. Cujus hic verba pro compendio subjicerem, nisi quia ultra opinionem in laudibus principis vagatur, eo dicendi genere quod suffultum rex facundiae Romanae Tullius in rhetoricis appellat. Eloquium excusat consuetudo illius temporis, laudum nimietatem adornat favor Ethelstani adhuc viventis. Pauca igitur familiari stylo subnectam, quae videantur aliquod conferre emolumentum ad dignitatis ejus documentum.

§ 133. Rex Edwardus, post multa et in bello [Col. 1097C] 210 et in toga nobiliter consummata, paucis ante obitum diebus, urbem Legionum, fiducia Britonum rebellantem, a contumacia compescuit: ibique praesidio militum imposito, apud Ferendunam villam, tactus valetudine, vitam praesentem exuit [A. [Col. 1098A] D. 924]; et Vintoniae, ut praedixi, humatus est. Tunc, jussu patris et testamento, Ethelstanus in regem acclamatus est, quem jam tricennalis aetas et sapientiae maturitas commendabant. Nam et avus Elfredus prosperum ei regnum olim imprecatus fuerat, videns et gratiose complexus spectatae speciei puerum et gestuum elegantium; quem etiam praemature militem fecerat, donatum chlamyde coccinea, gemmato baltheo, ense Saxonico cum vagina aurea. Post haec in curia filiae Ethelfledae et generi Etheredi educandum curaverat; ubi multo studio amitae et praeclarissimi ducis ad omen regni altus, gloria virtutum calcavit et pressit invidiam, post mortem patris et interitum fratris in regem apud Kingestune coronatus. Unde pro tantorum successuum [Col. 1098B] gloria, et illius diei laetitia, (non injuria,) versificus exclamat:

Regia progenies produxit nobile stemma
Cum tenebris nostris illuxit splendida gemma,
Magnus Adelstanus, patriae decus, orbita recti,
Illustris probitas de vero nescia flecti.
Ad patris edictum datus in documenta scholarum,
Extimuit rigidos ferula crepitante magistros;
211 Et potans avidis doctrinae mella medullis,
Decurrit teneros, sed non pueriliter, annos.
Mox adolescentis vestitus flore juventae,
Armorum studium tractabat, patre jubente.
Sed nec in hoc segnem senserunt bellica jura:
Id quoque posterius cognovit publica cura.
Functus erat fato pater omni praecluus aevo,
Perpetua fama victurus secula cuncta;
Tunc juvenis nomen regni clamatur in omen,
[Col. 1098C] Ut fausto patrias titulo moderetur habenas:
Conveniunt proceres et componunt diadema,
Pontifices pariter dant infidis anathema,
Emicat in populis solito festivior ignis,
Et produnt variis animi penetralia signis.
Ardel quisque suum regi monstrare favorem,
[Col. 1099A] Hic timet, hic sperat, pellit spes ampla pavorem ,
Fervet et exundat, regali regia luxu,
Spumat ubique merum, fremit ingens aula tumultu,
Discurrunt pueri, celerant injuncta ministri.
Deliciis ventres cumulantur, carmine mentes;
Ille strepit cithara, decertat plausibus iste,
In commune sonat, «Tibi laus, tibi gloria Christe! »
Rex non invitus, oculis hunc haurit honorem,
Omnibus indulgens, proprium dignanter amorem.

§ 134. Transacta consecrationis celebritate, Ethelstanus, ne spem civium falleret, et inferius opinione se ageret, omnem omnino Angliam solo 212 nominis terrore subjugavit, praeter solos Northanhimbros. Nam praeerat illis Sihctricus quidam, gente et animo barbarus, cognatus illius Gurmundi de [Col. 1099B] quo in gestis Elfredi regis legitur, qui, cum antecessorum regum potentiam rugatis naribus derisisset, hujus affinitatem ultro supplicibus nunciis expetiit; ipse quoque, festino pede subsecutus, verba legatorum asseruit; quare et sororis copula , et multiplicibus xeniis muneratus, perpetui foederis fundamenta jecit. Sed, ut preadictum recolo, post annum vita deturbatus, occasionem Ethelstano exhibuit ut Northanhimbriam suae parti jungeret, quae sibi et antiquo jure et nova necessitudine competeret. Fugit tunc Analafus filius Sihctrici Hiberniam, et Godefridus frater ejus Scotiam; subsecuti sunt e vestigio regales missi ad Constantinum regem Scottorum, et Eugenium regem Cumbrorum, transfugam cum denunciatione [Col. 1099C] belli repetentes. Nec fuit animus barbaris ut contra mutirent, quin potius sine retractione, ad locum qui Dacor vocatur venientes, se cum suis regnis Anglorum regi dedidere. In cujus pacti gratia filium Constantini baptizari 213 jussum, ipse de sacro fonte suscepit. Evasit tamen Godefridus, inter apparatus itinerantium fuga cum quodam Turfrido, diversarum partium duce, lapsus; moxque Eboracum obsidens, oppidanosque nunc precibus, nunc minis ad defectionem sollicitans, et neutrum pro voto expediens, abscessit. Nec multo post, in quodam castro ambo conclusi, custodientium [Col. 1100A] perspicaciam fugiendo luserunt; quorum Turfridus mature diem obiit in pelago naufragus, praeda piscibus expositus. Godefridus, multis miseriis terra marique jactatus, ad postremum supplex curiam venit: ibi pacifice a rege susceptus, quatuorque diebus profusissime cum eo convivatus, naves suas repetiit, pirata vetus, et in aqua sicut piscis vivere assuetus. Ethelstanus interea castrum, quod olim Dani in Eboraco obfirmaverant, ad solum diruit, ne esset quo se tutari perfidia posset: praeda quae in castro reperta fuerat, et ea quidem amplissima, magnifice et viritim divisa. Hoc enim vir ille animo imperaverat suo, ut nihil opum ad crumenas corraderet; sed omnia conquisita, vel monasteriis, vel fidelibus suis, munificus expenderet. In hoc thesauros paternos, [Col. 1100B] in hoc victoriarum suarum titulos, tota vita evacuabat. Deo famulantibus pronus et dulcis, laicis jocundus et comis, magnatibus pro contuitu majestatis serius, minoribus pro condescensione paupertatis , deposito regni supercilio, affabiliter sobrius. Statura, ut accepimus, quae justam non excelleret , corpore deducto; capillo, ut ipsi ex reliquiis vidimus, flavo, filis aureis pulchre intorto. Civibus admiratione fortitudinis et humilitatis 214 percarus, rebellibus invicta constantia fulmineus, North-Walensium, id est Britonum Aquilonalium, regulos apud Herefordensem urbem coegit occurrere, et aliquandiu calcitrantes in deditionem transire; ita quod nullus ante eum rex vel cogitare praesumpserat, [Col. 1100C] ipse in effectum formavit, ut ei nomine vectigalis annuatim viginti libras auri, trecentas argenti, penderent, boves viginti quinque millia annumerarent, praeterea quotlibet canes qui odorisequa nare spelaea et diverticula ferarum deprehenderent, volucres quae aliarum avium praedam per inane venari nossent . Inde digressus, in Occidentales Britones se convertit, qui Cornewalenses vocantur, qui, in occidente Britanniae siti, cornu Galliae ex obliquo respiciunt. Illos quoque impigre adorsus, ab Excestra, quam ad id temporis aequo cum Anglis jure inhabitarant, cedere compulit; terminum provinciae suae citra Tambram fluvium constituens, [Col. 1101A] sicut Aquilonalibus Britannis amnem Waiam limitem posuerat . Urbem igitur illam, quam contaminatae gentis repurgio defaecaverat, turribus munivit, muro ex quadratis lapidibus cinxit. Et licet solum illud, jejunum et squalidum, vix steriles avenas et plerumque folliculum inanem sine grano producat, tamen pro civitatis magnificentia, et incolarum opulentia, tum etiam 215 convenarum frequentia, omne ibi adeo abundat mercimonium, ut nihil frustra desideres quod humano usui conducibile existimes. Plurima ejus insignia, tam in urbe illa quam in finitima regione, visuntur, quae melius indigenarum ore quam nostro stylo pinguntur .

§ 135. Propter haec tota Europa laudes ejus praedicabat, virtutem in coelum ferebat: felices se [Col. 1101B] reges alienigenae non falso putabant si vel affinitate, vel muneribus, ejus amicitias mercarentur . Haroldus quidam, rex Noricorum, misit ei navem, rostra aurea et velum purpureum habentem, densa testudine clypeorum inauratorum intrinsecus circumgyratam. Missorum nomina fuere Helgrim et Osfrid, qui, regaliter in urbe Eboraca suscepti , sudorum peregrinationes praemiis decentibus extersere. Henricus primus , filius Conradi, (multi enim hujus nominis fuere,) rex Teutonicorum et imperator Romanorum, sororem ejus filio Othoni expostulavit, tot in circuitu regibus praetermissis, progeniei generositatem et animi magnitudinem in Ethelstano e longinquo conspicatus. Adeo enim haec duo in eo consentiens habitaculum effecerant, [Col. 1101C] ut nullus esset vel genere clarior et illustrior, vel animo audacior et efficacior. Quare perpenso consilio, quod quatuor sorores haberet, in quibus praeter aetatis discrimen nihil de formae gratia dissideret, duas 216 postulanti Caesari misit, quas ille quomodo [Col. 1102A] nuptum locaverit , jam sermo praeoccupavit. Tertiam legitima copula sortitus est comparem Lodowicus Aquitanorum princeps, de genere Karoli magni superstes. Quartam, in qua omne coagulum pulchritudinis, quod caeterae pro parte habent, naturaliter confluxerat , Hugo rex Francorum per nuncios a germano expetiit. Princeps hujusce legationis fuit Adulfus, filius Baldewini comitis Flandriae ex filia regis Edwardi Ethelswitha. Is, cum in conventu procerum apud Abbandunam proci postulata exposuisset, protulit munera sane amplissima, et quae cujuslibet avarissimi cupiditatem incunctanter explerent: odores aromatum qualia nunquam antea in Anglia visa fuerant: honores gemmarum, praesertim smaragdorum, in quorum [Col. 1102B] viriditate sol repercussus oculos astantium gratiosa luce animaret: equos cursores plurimos, cum phaleris, fulvum (ut Maro ait) «mandentes sub dentibus aurum:» vas quoddam ex onichino, ita subtili caelatoris arte sculptum, ut vere fluctuare segetes, vere germinare vites, vere moveri hominum imagines viderentur; ita lucidum et politum ut vice 217 speculi vultus intuentium aemularetur: ensem Constantini magni, in quo litteris aureis nomen antiqui possessoris legebatur; in capulo quoque super crassas auri laminas clavum ferreum affixum cerneres, unum ex quatuor quos Judaica factio Dominici corporis aptarat supplicio: lanceam Karoli magni, quam imperator invictissimus, contra Saracenos exercitum ducens, siquando in hostem vibrabat, [Col. 1102C] nunquam nisi victor abibat; ferebatur eadem esse quae , Dominico lateri centurionis manu impacta, pretiosi vulneris hiatu Paradisum miseris mortalibus aperuit: vexillum Mauricii beatissimi martyris, et Thebaeae legionis principis, quo idem [Col. 1103A] rex in bello Hispano quamlibet infestos et confertos inimicorum cuneos dirumpere, et in fugam solitus erat cogere: diadema ex auro quidem multo, sed magis gemmis pretiosum, quarum splendor ita in intuentes faculas luminis jaculabatur, ut quanto quis certaret visum intendere, tanto magis reverberatus cogeretur cedere: particulam sanctae et adorandae crucis crystallo inclusam, ubi soliditatem lapidis oculus penetrans potest discernere qualis sit ligni color, et quae quantitas: portiunculam quoque coronae spineae, eodem modo inclusam, quam, ad derisionem regni, militaris rabies sacrosancto imposuit capiti. 218 His tantis et tam elaboratis donis magnificentissimus rex gavisus, non minoribus pene respondit beneficiis, quin et anhelantis animum [Col. 1103B] nuptiis sororis refecit . Et caeteris quidem successores reges ditavit : partem vero crucis et coronae Malmesbiriae delegavit, quorum sustentaculo adhuc credo vigere locum tot libertatis naufragia, tot calumniatorum injurias, passum; nam et ibidem Elwinum et Ethelwinum filios patrui sui Ethelwerdi, quos in bello contra Analafum amiserat, humari honorifice jussit, sui quoque corporis requiem ibidem futuram denuncians. De quo bello tempus est ut illius versifici, de quo omnia haec excerpsimus, sententiam ponamus.

Transierat quinos et tres et quatuor annos
Jure regens cives, subigens virtute tyrannos,
Cum redit illa lues Europae noxia labes.
Jam cubat in terris fera barbaries aquilonis,
[Col. 1103C] Jam jacet in campo, pelago pirata relicto,
Illicitas torvasque minas Analafus anhelans.
Bacchanti furiae, Scottorum rege volente,
Commodat assensum borealis terra serenum:
Et jam grande tument, jam terrent aera verbis;
Cedunt indigenae, cedit plaga tota superbis.
Nam quia rex noster fidens alacrisque juventa,
Emeritus pridem detriverat otia lenta,
Illi continuis foedabant omnia praedis,
Urgentes miseros, injectis ignibus agros:
219 Marcuerant totis viridantia gramina campis,
[Col. 1104A] Aegra seges votum deriserat agricolarum;
Tanta fuit peditum, tam barbara vis equitantum
Innumerabilium concursus quadrupedantum.
Excivit tandem famae querimonia regem
Ne se cauterio tali paeteretur inuri,
Quod sua barbaricae cessissent arma securi.
Non mora: victrices ducentia signa cohortes,
Explicat in ventum vexilla ferocia centum;
Cruda virum virtus decies bis millia quina,
Ad stadium belli comitantur praevia signa.
Terruit insignis venientum fama latrones.
Hic strepitus movit praedatorum legiones
Ut, posita praeda, proprias peterent regiones.
At vulgus reliquum, miseranda strage peremtum,
Infecit bibulas tetris nidoribus auras:
Fugit Analafus, de tot modo millibus unus,
Depositum mortis, fortunae nobile munus.
[Col. 1104B] Post Ethelstanum rebus momenta daturus.

§ 136. Hic locus exigere videtur ut interitum Elfredi , de quo superius fidem promissae narrationis obstrinxi, regis sermonibus exponam. Nam quia Malmesbiriam corpora cognatorum deferri, et ad caput sepulchri sancti Aldelmi tumulari, jusserat, ita locum illum coluit in posterum ut nihil haberet sanctius. Multa ibi 220 largitus praedia cartis quoque confirmavit, in quarum una post donationem subjecit.

DE INTERITU ELFREDI AEMULI ETHELSTANI.

§ 137. « Sciant sapientes regionis nostrae nos has praefatas terras non injuste rapuisse, rapinamque Deo dedisse; sed sic eas accepi [Col. 1104C] quemadmodum judicaverunt omnes optimates regni Anglorum, insuper et apostolicus papa Romanae ecclesiae Johannes, Elfredo defuncto, qui nostrae felicitati et vitae aemulus exstitit, nequitiae inimicorum nostrorum consentiens quando me voluerunt, patre meo defuncto, caecare in civitate Wintonia, si non me Deus sua pietate eripuisset. Sed, denudatis eorum machinamentis, missus est ad Romanam ecclesiam, ut ibi se coram apostolico [Col. 1105A] Joanne jurejurando defenderet. Et hoc fecit coram sancti Petri altari; sed, facto juramento, cecidit coram altari, et manibus famulorum suorum portatus est ad Scholam Anglorum, et ibi tertia nocte vitam finivit. Et tunc apostolicus ad nos remisit, et quid de eo ageretur a nobis consulut an cum caeteris Christianis corpus illius poneretur. His peractis et nobis renunciatis, optimates regionis nostrae, cum propinquorum illius turma, efflagitabant omni humilitate ut corpus illius per nostram 221 licentiam cum corporibus poneretur Christianorum; nosque, illorum efflagitationi consentientes, Romam remisimus, et consentiente papa positus est ad caeteros Christianos, quamvis indignus. Et sic judicata est mihi tota possessio ejus in magnis [Col. 1105B] et modicis. Sed et haec apicibus literarum praenotavimus, ne, quandiu Christianitas regnat, aboleatur. Unde mihi praefata possessio, quam Deo et sancto Petro dedi, donatur; nec justius novi quam Deo et sancto Petro hanc possessionem dare, qui aemulum meum in conspectu omnium cadere fecerunt, et mihi prosperitatem regni largiti sunt.»

§ 138. In his verbis regis sapientiam, et pietatem ejus in Dei rebus, suspicere pars est: sapientiam, quod animadverteret, juvenis praesertim, non esse Deo gratiosum de rapina holocaustum; pietatem, quod munus, ultione divina collatum, Deo potissimum non ingratus rependeret. Praeterea datur animadvertendum, quod tunc basilica sancti [Col. 1105C] Petri primaria coenobio fuerit, quae nunc in secundis habetur; ecclesia beatae Mariae, quam monachi modo frequentant, postea regis Edgari diebus sub [Col. 1106A] abbate Elfrico aedificata. Et haec quidem fide integra de rege 222 conscripsi: sequentia magis cantilenis per successtiones temporum detritis, quam libris ad instructiones posteriorum elucubratis, didicerim. Quae ideo apposui, non ut earum veritatem defendam, sed ne lectorum scientiam defraudem: ac primum de nativitate referendum.

DE ORTU ETHELSTANI, ET DE NECE EDWINI FRATRIS EJUS.

§ 139. Erat in quadam villa opilionis filia, eleganti specie puella, quae, quod non eontulissent natales, formae mercabatur gratia. Huic per visum monstratur [Col. 1106B] prodigium, lunam de suo ventre splendere, et hoc lumine totam Angliam 223 illustrari. Quod cum mane ad sodales detulisset ludo, ab illis non joculariter exceptum, confestim villicae auribus, quae regis filios nutrire solebat, insonuit. Illa, rem examinans, puellam intra lares suos receptam filiae loco habuit; cultioribus vestimentis, cibis delicatioribus, gestibus facetioribus, virgunculam informans. Non multo post, filius regis Elfredi Edwardus, itineris casu per villam transiens, ad domum divertit infantilium rudimentorum olim consciam; neque enim integrum famae suae rebatur si nutricem salutare fastidiret: ubi, visae virginis amore captus, noctem petiit. Ipsa uno complexu gravidata, cum peperisset filium Ethelstanum, somnii fidem [Col. 1106C] absolvit; nam cum ille, pueritia mortua, in adolescentiam evaderet, magnam spem regiae indolis dabat, praeclaris facinoribus approbatus. Itaque rege [Col. 1107A] Edwardo defuncto, filius ejus Edwardus, ex legitima conjuge creatus, patrem cita morte secutus. Tunc omnium spebus in Ethelstanum erectis, solus Elfredus, magnae insolentiae homo, cum suis clam restitit quoad potuit, dedignatus subdi domino quem suo non delegisset arbitrio. Quo, ut superius rex retulit, prodito et exanimato , fuere qui fratrem regis Edwinum insidiarum insimularent: scelus horrendum et foedum, quod sedulitatem fraternam sinistra interpretatione turbarent. Edwinus per se et per internuncios fidem germani implorans, et licet sacramento delationem infirmans, in exsilium actus est. Tantum 224 quorundam mussitatio apud animum in multas curas distentum valuit, ut ephoebum etiam externis miserandum, oblitus consanguineae [Col. 1107B] necessitudinis, expelleret; inaudito sane crudelitatis modo, ut solus cum armigero navem conscendere juberetur, remige et remigio vacuam, praeterea vetustate quassam . Diu laboravit fortuna ut insontem terrae restitueret. Sed cum tandem in medio mari furorem ventorum vela non sustinerent, ille, ut adolescens delicatus et vitae in talibus pertaesus , voluntario in aquas praecipitio mortem conscivit. Armiger, saniori consilio passus animam producere, modo adversus fluctus eludendo, modo pedibus subremigando, domini corpus ad terram detulit angusto scilicet a Dorobernia in Witsant mari. Ethelstanus, postquam ira deferbuit, animo sedato factum exhorruit, septennique poenitentia accepta, in delatorem fratris animose ultus est. Erat [Col. 1107C] ille pincerna regis, et per hoc ad persuadenda quae excogitasset accommodus. Itaque cum forte die solenni vinum propinaret, in medio triclinio uno pede lapsus, altero se recollegit; tunc, occasione accepta, fatale sibi verbum emisit. «Sic frater fratrem adjuvat.» Quo rex audito perfidum obtruncari praecepit, saepius auxilium germani, si viveret, increpitans, et mortem ingemiscens.

[Col. 1108A] § 140. Haec de fratris nece, etsi verisimilia videntur , eo minus corroboro quod mirabilem suae pietatis diligentiam in reliquos fratres 225 intenderet; quos, cum pater puerulos admodum reliquisset, ille parvos magna dulcedine fovit, et adultos regni consortes fecit . De sororibus superius lectum est quanta eas majestate provexerit, quas pater et innuptas et indotatas reliquerat . Vitae termino expleto, et quidem immaturo, Ethelstanus Gloecestrae diem clausit. Exuviae triumphales Malmesbiriam delatae, et sub altari tumulatae. Portata ante corpus multa in argento et auro donaria, simul et sanctorum reliquiae de transmarina Britannia emptae. In talibus enim thesauros patris, quos ille diu coacervatos et intactos reliquerat, [Col. 1108B] consumpsit; somnio, ut fertur , admonitus. Vir, qui parum aetati vixerit, multum gloriae.

DE REGE EDMUNDO PRIMO.

§ 141. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo quadragesimo Edmundus frater Ethelstani, adolescens octodecim circiter annorum, tenuit regnum annis sex et semis. Hujus tempore Northanhimbri, rediviva meditantes praelia, pactum quod cum Ethelstano pepigerant corrupere, et Analafum, ab Hibernia revocatum, statuere regem. 226 At vero Edmundus, qui existimaret injuriam si non fraternae victoriae reliquias persequeretur, copias contra desertores ductitavit. Quibus mox loco cedentibus , omnes civitates citra Humbram fluvium suae potentiae redegit. Analafus cum quodam [Col. 1108C] regulo Reinaldo, filio illius Gurmundi de quo in gestis Elfredi tetigimus animum regis tentans, deditionem sui obtulit , Christianitatem obsidem fidei suae professus. Sed non diu barbaricus animus in sententia mansit, quin et sacramentum laederet, et dominum irritaret, quapropter anno sequenti pulsus, perpetuo exilio poenas luit. Provincia quae vocatur Cumberland , regi Scottorum [Col. 1109A] Malcolmo, sub fidelitate jurisjurandi commendata.

§ 142. Inter ea beneficia quae diversis ecclesiis contulit, miro affectu Glastoniensem ecclesiam magnis praediis et honoribus sublimavit, et privilegium in haec verba concessit:

227 § 143. «In nomine Domini nostri Jesu Christi, ego Edmundus, rex Anglorum, caeterarumque gentium in circuitu persistentium gubernator et rector, cum consilio et consensu optimatum meorum, pro aeternae retributionis spe et relaxatione peccaminum meorum, concedo ecclesiae Dei genitricis Mariae Glastoniae, et venerabili viro Dunstano , quem ibidem abbatem constitui, libertatem et potestatem, jura, consuetudines, et omnes forisfacturas omnium terrarum suarum, id [Col. 1109B] est, burhgerihta, et hundred setena, athas, et ordelas, et infangenetheofas, hamsocne, et friobrice, et forestal, et tol et team, in omni regno meo; et sint terrae suae sibi liberae et solutae ab omni calumpnia, sicuti meae mihi habentur. Sed praecipue ipsa villa Glastoniae, in qua celeberrima vetusta ecclesia sanctae Dei genitricis sita est, prae caeteris sit liberior cum terminis suis. Abbati ejusdem tantummodo potestas sit , tam in notis causis quam in ignotis, in modicis et in magnis, et in his etiam quae sunt super et subtus terram, in aridis et in rivis, in sylvis et in planis, et eandem auctoritatem puniendi et dimittendi delinquentium in ea commissa habeat quam moa curia, quemadmodum mei antecessores concesserunt et statuendo confirmaverunt; [Col. 1109C] videlicet Edwardus pater meus, et Elfredus pater ejus, et Chentwines, Ines, et Chutredus, et alii quam 228 plures qui locum illum honorantes gloriosum habuerunt. Et ne quisquam mortalium, seu episcopus, vel dux, aut princeps, aut quislibet ministrorum eorum, audeat eam omnino intrare causa placitandi, vel rapiendi, vel quippiam faciendi quod contrarium fore possit inibi Deo servientibus, Dei interdictione prohibeo. Quisquis igitur benevola mente meam donationem amplificare [Col. 1110A] sategerit, in hoc praesenti seculo vita illius prospera, feliciter, longiturnae vitae gaudia teneat. Si quis autem propria temeritate violenter invadere praesumpserit, sciat se proculdubio ante tribunal districti judicis titubantem tremebundumque rationem redditurum, nisi prius digna satisfactione emendare maluerit.» Acta est haec praefata donatio anno ab incarnatione Domini nostri Jesu Christi nongentesimo quadragesimo quarto, indictione secunda ; scriptaque est literis aureis in libro evangeliorum quem eidem ecclesiae obtulit eleganti satis opere compositum.

§ 144. Verum tantos et tam felices successus miserandus decoloravit exitus (A. D. 946): siquidem latrunculus quidam, Leof , quem propter [Col. 1110B] latrocinia eliminaverat, post sexennium regressus, in solennitate sancti Augustini Cantuariae archiepiscopi inopinus apud Pukelechirche inter convivas regios assedit, quo scilicet die Angli festive obsoniari solebant pro praedicatoris sui memoria; et 229 forte juxta ducem recumbebat quem rex ipse partibus de coena dignatus fuerat. Id ab eo solo animadversum, caeteris in vina spumantibus; itaque bili concitata, et, ut eum fata agebant, e mensa prosiliens, praedoni in capillos involat, et ad terram elidit: ille latenter sicam de vagina eductam in pectus regis superjacentis quanto potest conatu infigit ; quo vulnere exanimatus, fabulae januam in omnem Angliam de interitu suo patefecit. Latro quoque, mox concurrentibus satellitibus membratim [Col. 1110C] dissectus, prius nonnullos sauciavit. Praeviderat tam infamem finem beatus Dunstanus, tunc Glastoniensis abbas, daemonis ante se saltantis gesticulationibus et plausibus edoctus scurrilibus; quocirca equo concito curiam properans, in medio itinere gestae rei nuncium accepit . Communi ergo decretum consilio, et funus Glastoniam delatum, ibique in aquilonali parte turris magnifice humatum. Id eum voluisse pro familiari abbatis amicitia per nonnulla claruerat indicia; data in [Col. 1111A] inferias villa in qua occubuerat, ut quae semel conscia fuerat homicidii, semper in posterum pro anima ejus esset adjutrix beneficii .

§ 145. Hujus anno quarto, id est anno Dominicae incarnationis nongentesimo quadragesimo 230 quarto, Willelmus, filius Rollonis, dux Normannorum , dolo in Francia occisus est: quod non immerito factum majores tradunt. Riulfus siquidem, unus procerum Normannicae gentis , in simultatem, nescio qua de causa, veniens cum Willelmo, multis illum assultibus afflixit. Militabat filius ejus Anschetillus comiti, qui, ut domino placeret, ausus est temerare naturam, ut patrem duello caperet, et in potestatem comitis traderet; maximo tamen sacramento credulus, ne quicquam injuriae [Col. 1111B] praeter vincula pateretur. Sed sicut semper nequitia causas malorum comminiscitur, post non multum tempus, afflicta occasione, comes Anschetillum in Papiam dirigit, epistolam de sua ipsius nece ad ducem Italiae portantem. Ille permenso itinere, urbem introiens, magnifice susceptus est. Porrectis literis dux fraudem miratus diriguit, quod insignis festivitatis miles juberetur interfici: sed quia tantae famae comiti resultare non esset consilium, Anschetillum jam civitatem egressum excepit insidiis mille, ut fertur, equitum; ubi ille cum sociis, quos lectissimos ex omni Normannia adduxerat, diu violentiae restitit, sed tandem, mortem suam multis caesis compensans, non ignave occubuit. Solus ex utraque parte Balzo Normannus superstes, vir exigui [Col. 1111C] corporis sed immanis fortitudinis: quamvis quidam per ironiam dicant eum Curtum vocatum, solus inquam civitatem obsedit, solus cives gladio suo, quoad visum est, exterruit. Hoc incredibile non judicabit 231 qui cogitabit quantum conetur hominis audacis desperatio, et quam parum valeant illi provinciales in praelio. Inde repatrians, querelam apud regem Francorum de domini sui perfidia deposuit, nam et Riulfum fama ferebat in vinculis [Col. 1112A] caecatum. Quare ad judicium evocatus Parisiis, et ab obvio sibi Balzone sub specie colloquii obtruncatus, in medio, ut aiunt, Sequanae , perfidiae suae, et irae illius, satisfecit. Interitus ejus diutinam inter Francos et Normannos discordiam peperit, donec per industriam Ricardi filii ipsius finem accepit virtute sua dignum . Porro veraciores literae dicunt illum, contractis inimicitiis cum Ernulfo comite Flandriae, unum ex castellis ejus pervasisse; a quo simulata voluntate foederis ad colloquium evocatum, consertoque sermone in navi per Balzonem obtruncatum: clavem ad ejus cingulum inventam, seraeque familiaris scrinii compositam, monachilium indumentorum intus involutorum indicium fecisse quod semper inter [Col. 1112B] bella meditaretur monachus fore apud Gimegium, quem locum, a tempore Hasteng desertum, ipse fructicosis sentibus eruderaverat, et ad hunc statum qui modo est principali indulgentia erexerat.

DE REGE EDREDO.

232 § 146. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo quadragesimo sexto, Edredus, tertius ex filiis Edwardi, regnum suscipiens, rexit annis novem et dimidio. Ejus magnanimitas a patre et fratribus non degenerans, hanc summam dedit; Northanhimbros et Scottos facile ad sacramentum suae fidelitatis adactos, et mox foedifragos, quodam Iricio rege super se statuto, pene ex hominibus [Col. 1112C] delevit, tota provincia fame ferroque foedata. Archiepiscopum Eboraci Wulstanum, qui compatriotis in transfugio connivere diceretur, diu in vinculis tentum, postea, clericalis reverentiae respectu, venia donatum laxavit. Ipse interea sanctorum pedibus acclinis Deo, et Dunstano vitam suam devoverat; cujus monitis tortiones crebras corporis patienter ferre, orationes continuare, prorsus palatium suum gymnasium 233 virtutum facere. [Col. 1113A] Decessit magno luctu hominum, sed gaudio angelorum prosecutus; siquidem Dunstanus, nuncio aegrotantis audito, cum illuc sonipedem calcaribus urgeret, vocem desuper tonantem audierit: Modo rex Edredus obdormivit in Domino. Requiescit Wintoniae in episcopatu.

DE REGE EDWIO.

§ 147. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo quinquagesimo quinto, Edwius, filius Edmundi superioris regis, regno potitus, tenuit annis quatuor; petulans adolescens, et qui speciositate corporis in libidinibus abuteretur. Denique proxime cognatam invadens uxorem ejus forma deperibat, sapientium consilia fastidiens. Ipso quippe die quo in regem sacratus , frequentissimo consessu [Col. 1113B] procerum, dum de rebus seriis et regno necessariis inter eos ageretur, e medio, quasi ludibundus, prorupit in triclinium et in complexum ganeae devolutus. Fremere omnes facti verecundiam, 234 et inter se mussitare; solus Dunstanus , juxta nominis sui firmitatem, nihil regale supercilium veritus, lascivientem juvenculum violenter e cubiculo abstraxit, et per Odonem archiepiscopum pellicem repudiare coactum, perpetuum sibi inimicum fecit. Mox etenim, miserrimis satellitibus cubnixus, omnes in tota Anglia monastici ordinis homines, prius nudatos facultatum auxilio, post etiam deportatos exilio, calamitatibus indignis affecit. Ipsum Dunstanum, monachorum primicerium , in Flandriam propellit. Ea tempestate facies [Col. 1113C] monasteriorum foeda et miserabilis erat; nam et Malmesbiriense coenobium, plusquam ducentis septuaginta annis a monachis inhabitatum, stabulum clericorum fecit. Sed tu, Domine Jesu, creator et recreator noster, bone ar ifex, multumque potens formare nostra deformia per illos homines irregulares et vagos, thesaurum tuum tot annis abditum [Col. 1114A] in lucem propalasti, beati Aldelmi corpus dico, quod ipsi de terra elevatum in scrinio locarunt. Accessit clericorum gloriae regalis liberalitas ut daret sancto praedium, amplitudine et vicinitate ipsa poropportunum. Caeterum longe horret nostra memoria quam immanis fuerit in reliqua coenobia, et propter aetatis lubricum, et propter pellicis 235 consilium, quae tenerum jugiter obsidebat animum. Sed ignoscat dolori meo anima, jamdudum in requie collocata per Dunstani interventum: dolor, inquam, me cogit illum adjudicare, quia privata utilitas publico damno non praejudicat, imo commune dispendium privato commodo praeponderat. Luit ille poenas ausus temerarii etiam hac in vita, maxima parte regni mutilatus. Qua injuria [Col. 1114B] percussus vivendi finem fecit, Wintoniae in novo monasterio tumulatus.

DE REGE EDGARO.

§ 148. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo quinquagesimo nono, Edgarus, honor ac deliciae Anglorum, filius Edmundi, frater Edwii, juvenculus annorum sexdecim, regnum adipiscens, eodem annorum numero ferme tenuit. Res ejus multum splendide etiam nostro celebrantur tempore. Affulsit annis illius divinitatis amor propitius, quem ipse mercabatur sedulo devotione animi et vivacitate consilii. Denique vulgatum est, quod, eo nascente, angelicam vocem Dunstanus exceperit , «Pax Angliae quamdiu puer iste regnaverit, [Col. 1114C] et Dunstanus noster vixerit.» Respondit veritas rerum coelesti oraculo: adeo illis viventibus splendor ecclesiasticus effloruit, et tumultus bellicus emarcuit; nec ullus fere annus in Chronicis praeteritus est quo non magnum 236 et necessarium patriae aliquid fecerit, quo non monasterium novum fundaverit. Nullas insidias domesticorum, nullum [Col. 1115A] exterminium alienorum, sensit. Regem Scottorum Rinadium, Cumbrorum Malcolmum, archipiratam Mascusium, omnesque reges Walensium, quorum nomina fuere Dufnal, Giferth, Huual, Jacob, Judethil, ad curiam coactos, uno et perpetuo sacramento sibi obligavit; adeo ut, apud civitatem Legionum sibi occurrentes, in pompam triumphi per fluvium De illos deduceret. Una enim navi impositos, ipse ad proram sedens remigare cogebat; per hoc ostentans regalem magnificentiam, qui subjectam haberet tot regum potentiam. Denique fertur dixisse tunc demum posse successores suos gloriari se reges Anglorum esse, cum tanta honorum praerogativa fruerentur. Unde factum est, ut, fama ejus per ora omnium volitante, alienigenae, Saxones, [Col. 1115B] Flandritae, ipsi etiam Dani, huc frequenter annavigarent, Edgaro familiares effecti: quorum adventus magnum provincialibus detrimentum peperit, quod a Saxonibus animorum inconditam ferocitatem, a Flandritis corporum enervem mollitiem, a Danis potationem discerent; homines antehac in talibus integri, et naturali simplicitate sua defensare, aliena non mirari. Inde merito jureque culpant eum literae; nam caeteras infamias, quas post dicam, magis resperserunt cantilenae.

237 DE SANCTO DUNSTANO.

§ 149. Eo tempore micuerunt per Angliam sanctorum virorum lumina, ut crederes e coelo arridere sidera. Quorum saepe nominatus Dunstanus, prius abbas Glastoniae, post episcopus Wigorniae, [Col. 1115C] mox archiepiscopus Cantuariae, multae in seculo potentiae, magnae apud Deum gratiae, illic Martham, istic exhibebat Mariam. Ipse artium liberalium in tota insula post regem Elfredum excitator mirificus, [Col. 1116A] ipse regularium locorum reparator munificus; in reges et delinquentes duces insonare terribile, pauperes et mediocres juste sustentare. In tantum et in frivolis pacis sequax, ut quia compatriotae in tabernis convenientes, jamque temulenti pro modo bibendi contenderent, ipse clavos argenteos 238 vel aureos jusserit vasis affigi, ut dum metam suam quisque cognosceret, non plus, subserviente verecundia, vel ipse appeteret, vel alium appetere cogeret. Plura, et non contemnenda, de viro volentem dicere revocat Cantuariae cantor Osbernus, qui ejus vitam Romana elegantia composuit, nulli nostro tempore stylo secundus, musica certe omnium sine controversia primus. Simul quoniam, si gratia divina comitetur dispositum, proposui [Col. 1116B] post nomina regum, omnium episcoporum Angliae cujuscunque provinciae nomina saltim transcurrere, et ad scientiam nostrorum procudere, si quid dignum valuero de antiquitatis moneta exculpere. Veruntamen quantum efficax fuerit, sanctitas et probitas discipulorum suorum indicio est. Adelwoldus ex monacho Glastoniensi abbas Abbendoniensis, idemque post haec episcopus Wintoniensis, tot et tanta monasteria fecit, quod vix modo videatur credibile ut talia fecerit episcopus urbis unius, qualia vix posset rex Angliae totius. Fallor, et praecipiti sententia pecco, si non palam sit quod dico. Quantula sunt coenobia Heliense, Burchense, Thorniense, quae ille a fundamentis suscitavit et sua [Col. 1116C] industria perfecit; quae cum 239 semper exactorum vellicet nequitia, sunt nihilominus habitatoribus suis sufficientia. Hujus vitam Wulstanus, quidam cantor Wintoniensis, discipulus ejus scilicet et alumnus, composuit stylo mediocri. Fecit et [Col. 1117A] aliud opus De Tonorum Harmonia valde utile, eruditi Angli indicium, homo vitae bonae et eloquentiae castigatae. Tunc quoque Oswaldus, Odonis archiepiscopi (qui ante Dunstanum fuerat) nepos, ex monacho Floriacensi Wigorniae episcopus, et Eboraci archiepiscopus, titulos non inferiores caeteris promeruit: nam, easdem terens orbitas, monachorum regulam jure suo ampliavit, et monasterium Ramesiae in quodam palustri loco aedificavit. Sedem episcopalem Wigorniae, clericis non vi expulsis , sed sancta arte circumventis, 240 replevit monachis regularibus. Expulerat antea regali jussione Adelwoldus clericos de Wintonia, qui cum, data sibi optione ut aut regulariter [Col. 1118A] viverent aut loco cederent, magis vitam mollem elegissent, tunc tota insula incertis vagabantur sedibus. Ita his tribus viris agentibus, quasi triformi lumine Angliam serenante, densae vitiorum tenebrae evanuere. Quo factum est, ut Edgarus Glastoniensem ecclesiam, quam semper prae omnibus dilexit, magnis possessionibus amplificaret; et in omnibus, quae ad ecclesiae decorem sive utilitatem pertinent, tam interius quam exterius invigilaret. Privilegium sane, quod eidem ecclesiae contulit, huic nostrae historiae, sicut in eorum antiqua scedula legi, non est absurdum inserere .

§ 150. « In nomine Domini nostri Jesu Christi. Quamvis decreta pontificum et verba sacerdotum, [Col. 1119A] 241 velut fundamenta montium, inconvulsis ligaminibus fixa sint, tamen plerumque tempestatibus et turbinibus secularium rerum religio 242 sanctae Dei ecclesiae maculis reproborum dissipatur et rumpitur. Iccirco profuturum succedentibus 243 posteris esse decernimus , ut ea, quae salubri consilio et communi assensu diffiniuntur, nostris literulis roborata firmentur. Quapropter dignum videtur ut ecclesia beatissimae Dei genitricis semperque virginis Mariae Glastoniae, sicut ex antiquo principalem in regno meo obtinet dignitatem, ita speciali quadam et singulari privilegii libertate per nos honoretur. Hoc itaque Dunstano Dorobernensi atque Oswaldo Eboracensi archiepiscopis adhortantibus, consentiente etiam et annuente [Col. 1119B] Brihtelm Fontanensi episcopo, caeterisque episcopis, abbatibus et primatibus meis, ego Edgar , divina dispositione rex Anglorum, caeterarumque gentium in circuitu persistentium gubernator et rector, in nomine almae Trinitatis, pro anima patris mei qui ibi requiescit, et antecessorum patrum meorum, praesenti privilegio decerno, statuo, confirmo ut praedictum monasterium omnisque possessio ejus ab omni tributo fiscalium negotiorum nunc et in perpetuum libera et quieta maneant, et habeant socam [Col. 1120A] et sacam, on strande, on streame, on wude, on felde, and on grithbrice, on burhbrice, hundredsetena, mordas , adas , and ordeles, ealle hordas bufan eordan and beneodan, infangeneþeof, and utfangeneþeof, and flemeneferwe, hamsochene, 244 frithbriche, forsteal, tol, and team, ita libere et quiete sicut ego habeo in regno meo. Eandem quoque libertatem et potestatem, quam ego in curia mea habeo, tam in dimittendo quam in puniendo, in quibuslibet omnino negotiis abbas et monachi praefati monasterii in sua curia habeant. Si autem abbas vel monachus quislibet loci illius latronem, qui ad suspendium vel ad quodlibet mortis periculum ducitur, obvium habuerit in itinere, habeant potestatem eripiendi eum ab imminenti periculo in toto [Col. 1120B] regno meo. Confirmo etiam et corroboro ut, quod hactenus ab omnibus antecessoribus nostris diligenter observatum est, Fontanensis episcopus vel ejus ministri super hoc monasterium vel super parochiales ejusdem ecclesias, videlicet Stret, Mirelinch, Budecalege, Sceapwic, Sowi, aut super earum capellas, nec etiam super eas quae in insulis continentur, scilicet Beocherie, quae Parva Hibernia dicitur, Godenie, Mertinesie, Patheneberge, Edredesie, Ferremere, nullam omnino potestatem habeant, [Col. 1121A] nisi tantum cum ab abbate causa dedicandi vel ordinandi advocati fuerint; nec eorum presbyteros ad synodum suam vel ad capitulum vel ad quodlibet placitum convocent, nec ab officio divino suspendant, et omnino nullum jus in eos exercere praesumant. Monachos suos, et praedictarum ecclesiarum clericos, secundum antiquam Glastoniensis ecclesiae consuetudinem, et apostolicam auctoritatem, archipraesulis Dunstani et omnium episcoporum regni mei assensu, abbas a quocunque comprovinciali episcopo voluerit ordinari faciat; dedicationes vero earum, si ab abbate rogatus fuerit, Fontanensi 245 episcopo permittimus. In Pascha quoque chrisma sanctificationis et oleum a Fontanensi episcopo ex more accipiat, et per praefatas ecclesias suas distribuat. [Col. 1121B] Hoc vero praecipue Dei interdictione et nostra auctoritate, salva tamen sanctae Romanae ecclesiae et Dorobernensis dignitate, prohibeo ne persona cujuscumque potestatis, sive rex, sive episcopus, sive dux, aut princeps, vel quilibet ministrorum meorum Glastoniae terminos vel supradictarum parochiarum, perscrutandi, rapiendi, placitandi gratia, vel aliquid aliud faciendi quod contrarium possit esse ibidem Deo servientibus, intrare praesumat; abbati tantummodo et conventui potestas sit, tam in notis causis quam in ignotis, in modicis et in magnis, et omnibus omnino negotiis, sicut supra memoravimus. Quisquis autem hujus mei privilegii dignitatem qualibet occasione, cujuscumque dignitatis, cujuscumque ordinis, cujuscumque professionis, [Col. 1121C] pervertere vel in irritum deducere sacrilega praesumptione amodo tentaverit, sciat se proculdubio ante districtum judicem titubantem tremebundumque rationem redditurum, nisi prius digna satisfactione emendare studuerit.» Hanc privilegii paginam praedictus rex Eadgarus, duodecimo anno regni sui, sacro scripto apud Londoniam communi consilio optimatum suorum confirmavit. Eodemque anno, qui fuit nongentesimus sexagesimus quintus Dominicae incarnationis, indictione quarta decima, papa Johannes hanc ipsam paginam Romae in generali synodo auctorizavit, cunctosque potioris 246 dignitatis viros, qui praefuerunt eidem concilio, confirmare fecit, necnon epistolam Alurico [Col. 1121D] duci, praefatam ecclesiam graviter persequenti, paterna motus pietate in haec verba direxit:

§ 151. «Johannes episcopus, servus servorum Dei, Alurico inclito duci, amantissimo filio nostro spirituali, salutem continuam et apostolicam benedictionem. [Col. 1122A] Relatione quorundam fidelium comperimus te plurima agere mala in ecclesia sanctae Dei genitricis Mariae, quae nuncupatur Glastingaburh, quae totius Britanniae prima, et ab antiquis primoribus ad proprietatem et tutelam Romani pontificis pertinere dinoscitur, et praedia, ac villas, sed et ecclesias de Brente, de Piltune , quas, Ina rege dante operam, cum aliis ecclesiis quas juste et canonice possidet, scilicet, Soweie, Stret, Merlinc, Budecal, Sapewice, ab ejus jure tua avida cupiditate diripuisse; et propter quod eidem loco propinquam haberes habitationem illi semper nocuum esse. Oportunum autem extiterat ut tuo suffragio sancta Dei ecclesia, cui propinquus habitando effectus es, perplurimum accresceret, et copia [Col. 1122B] tui adjutorii proprietatibus ditaretur; sed, quod nefas est, tuo decrescit impedimento, tuaque humiliatur oppressione: et quia, licet indigni, non dubitamus nos a beato Petro apostolo omnium ecclesiarum curam omniumque suscepisse solicitudinem, ideo tuam admonemus dilectionem ut, pro amore apostolorum Petri et Pauli nostraque veneratione, ab ipsius loci cesses direptione, nil de ejus proprietatibus, ecclesiis, capellis, villis et possessionibus invadens: 247 quod si haec feceris , scias te vice apostolorum principis nostra auctoritate excommunicatum, et a coetu fidelium remotum, perpetuoque anathemati submissum, et aeterno igni, cum Juda proditore, perenniter mancipatum.»

[Col. 1122C] § 152. Tunc ordo monasticus, jamdudum lapsus, praecipue caput erexit: unde factum est ut etiam monasterium nostrum denuo in pristinam libertatem evaderet; quod convenientius opinor ipsius regis verbis notificare.

§ 153. « Ego Edgarus, totius Albionis basileus, nec non maritimorum seu insulanorum regum circumhabitantium, adeo ut nullus progenitorum meorum subjectione, largitlua Dei gratia suppetente, sublimatus; quid imperii mei potissimum Regi regum Domino darem, tanti memor honoris, solertius saepe tractavi. Piae igitur fautrix devotionis pervigili meae studiositati superna subito insinuavit pietas, quaeque in regno meo sancta restaurare [Col. 1122D] monasteria, quae velut muscivis scindulis cariosisque tabulis tigno tenus visibiliter diruta: sic, quod majus est, intus a servitio Dei ferme vacua fuerant neglecta. Idiotis nempe clericis ejectis, nullius regularis religionis disciplinae subjectis, [Col. 1123A] plurimis in locis sanctioris seriei scilicet monachici habitus praefeci pastores, ad ruinosa quaeque templorum redintegranda opulenta 248 eis fiscalium munerum exhibens sumptus; quorum unum, nomine Elvricum, virum in omnibus ecclesiasticum, famosissimi constitui custodem coenobii quod Angli bifario vocitant onomate Maldelmesburh. Cui pro commoditate animae , ob Salvatoris nostri, ejusque Θεοτόκου semper virginis Mariae, necnon apostolorum Petri et Pauli, Aldelmique almi praesulis, honorem, particulam terrae,»—et non inat terram,—«cum pratis et silvis, munifica liberalitate restitui. Haec a praedictis accommodata clericis, a contentioso injuste possessa est Edelnotho; sed superstitiosa subtilique ejus disceptatione [Col. 1123B] a sapientibus meis audita, et conflictatione illius mendosa ab eisdem, me praesente, convicta, monasteriali a me reddita est usui, anno Dominicae Incarnationis nongentesimo septuagesimo quarto, regni vero mei quartodecimo, regiae consecrationis primo.»

§ 154. Interea non indecens opinor si quiddam, quod ei divinitus ostensum est, stylo commendem. Venerat in saltum venationis feracem; utque fit plerumque, sociis ad insequendas feras per devia dispersis, solus remanserat: itaque, continuatione cursus ad egressum nemoris perveniens, constitit, sodales operiens. Nec mora, gravante nutantia lumina somno, pedes efficitur, ut transacti laborem [Col. 1123C] diei temperaret medicae quietis 249 voluptas. Jacebat ergo sub malo silvatica stratus, ubi penduli per circuitum rami foliatam effecerant cameram. Lassitudine itaque suadente, rivus subter scatebris loquacibus fluens soporem invitabat: cum canis femina, cui cura ferarum vestigia insequi, praegnans, et juxta pedes accubans, dormitantem exterruit; namque, matre tacente, catuli alvo inclusi latratus multiformes et sonoros reddidere, quodam nimirum sui carceris gaudio incitati. Hoc monstro attonitus, dum ad cacumen arboris oculos intendit, videt poma, unum et alterum, delapsa in fluvium; quorum collisione bullis aquatilibus inter se crispantibus, vox articulata insonuit, «Wel his the!» id est «Bene [Col. 1124A] est tibi!» Nec multo post, undarum voluminibus agentibus, urceolus super aquam apparuit, et post urceolum urceus exundans aqua; nam alter vacuus erat, et quamvis crebro gurgitis impulsu major minorem urgeret, ut scilicet aquas suas in illum infunderet, nunquam tamen obtinere potuit quin urceolus vacuus recederet, iterumque quasi superbo gestu victor urceum impeteret. Domum itaque regressus, ut dicit psalmista, exercitabatur, et scopebat spiritum suum. Sed convenit eum mater, ut serenaret frontem et animum: sibi studio futurum, ut appeteret Deum, qui posset aenigmata inspiratione sua patefacere. Quo admonitu retudit ille moestitiam, et solvit in otio curas, conscius maternae sanctitatis, cui soleret Deus multa revelare. [Col. 1124B] Erat ea vocabulo Elfgifa, bonis operibus intenta, pietate et dulcedine praedita, ut etiam 250 reos, quos tristis sententia judicum palam damnaverat, ipsa occulte redimeret. Pretiosius amictus, qui plerisque mulieribus est leno solvendi pudoris, illi erat supellex munificentiae, ut quamlibet operosam vestem conspecto statim largiretur pauperi. Speciem corporis et artificium manuum in ea livor quoque laudaret, cum nihil reprehendere posset. Haec igitur, intimis medullis vaticinium combibens, postero mane filio dixit: «Latratus catulorum, quem matre quiescente dedere, significat quod post obitum tuum, quiescentibus illis qui modo valent et vivunt, nondum nati nebulones contra Dei latrabunt [Col. 1124C] ecclesiam. Sane quod unum pomum secutum est alterum, ita ut ex collisione secundi in prius videretur vox sonuisse «Wel his the!» hoc innuit, quod ex te, qui modo arboris totam inumbras Angliam, duo procedent filii; fautores secundi extinguent primum: tunc diversae partis incentores dicent pueris utrisque «Wel his the!» quia mortuus regnabit in coelo, vivus in saeculo. Jam vero quod urceus major minorem implere non poterat, hoc designat, quod gentes aquilonales, quae numerosiores sunt quam Angli, Angliam post mortem tuam impetent; et, quamvis crebro compatriotarum adventu ruinas suas suppleant, nunquam hunc angulum mundi poterunt [Col. 1125A] implere, quin potius Angli nostri, cum maxime victi videbuntur, eas expellent, eritque sub suo et Dei arbitrio usque ad praefinitum tempus a Christo .

251 § 155. Hujus vaticinii veritatem lectio posterior patefaciet. Considerari ergo debet parentis et prolis indubitata sanctitas, quod alter viderit aenigma vigilans sine obstaculo, et altera solverit problema de longe porrecto prophetiae oculo ; sanctitatique morum communicabat severitatis animositas ut nullum cujuscunque dignitatis hominem leges eludere impune permitteret. Nemo ejus tempore privatus latro, nemo popularis praedo, nisi qui mallet in fortunas alienas grassari propriae vitae dispendio. Quomodo enim ausus hominum praeteriret, qui [Col. 1125B] etiam omnis generis feras sanguinis avidas ex regno exterminare cogitaret, Judvaloque regi Walensium edictum imposuerit ut sibi quotannis tributum trecentorum luporum pensitaret; quod cum tribus annis fecisset, quarto destitit, nullum se ulterius posse invenire professus.

§ 156. Praeterea licet, ut fertur, staturae fuerit et corpulentiae perexilis, tantas vires in illo corpusculo dignatio naturae incluserat, ut ultro ad congrediendum lacesceret quemcunque audacem nosset; hoc maxime timens, ne in tali colludio timeretur. Denique in quodam convivio, 252 ubi se plerumque fatuorum dicacitas liberius ostentat, fama est Kinnadium regem Scottorum ludibundum dixisse [Col. 1125C] mirum videri tam vili homuncioni tot provincias subjici; idque a quodam mimo sinistra aure acceptum, et Edgaro postmodum solemni convitio in os objectum. At ille, re suis celata, Kinnadium, quasi magni mysterii consultandi gratia, accersiit, longeque in sylvam seducto, unum ex duobus, quos secum attulerat, ensibus tradidit; «et nunc, inquit, licebit vires tuas experiare cum soli simus. Jam enim faxo ut appareat quis alteri merito supponi debeat; tu quoque ne pedem referas quin mecum rem ventiles. Turpe est enim regem in convivio esse dicaculum, nec esse in praelio promptulum.» Confusus ille, nec verbo mutire ausus, ad pedes domini regis procidit, simplicis joci veniam precatus, et confestim consecutus. Quid illud? omni [Col. 1125D] aestate, emensa statim Paschali festivitate, naves per omnia littora coadunari praecipiebat; ad occidentalem insulae partem cum orientali classe et illa [Col. 1126A] remensa cum occidentali ad borealem, inde cum boreali ad orientalem remigare consuetus; pius scilicet explorator, ne quid piratae turbarent. Hyeme et vere per omnes provincias equitando, judicia potentiorum exquirebat, violati juris severus ultor: in hoc justitiae, in illo fortitudini studens; in utroque reipublicae utilitatibus consulens.

§ 157. Sunt qui ingenti ejus gloriae naevum tentent apponere, dicentes primis temporibus fuisse crudelem in cives, libidinosum in virgines. Verbi gratia prioris exemplum ponunt: Athelwoldus erat quidam, sui temporis comes egregius 253 et a secretis; huic rex injunxerat negotium, ut Elfridam filiam Orgari ducis Devenensium, quae forma sui oculos relatorum pellexerat quatenus eam regiis [Col. 1126B] auribus commendarent,—huic, inquam, praeceperat ut illam iret speculatum, nuptias conciliaturus si veritas famae conquadraret. Ille viam celerans, nihilque praeter opinionem comperiens, celato apud parentes nuntio, suis potius usibus puellam applicuit. Rediens ad regem, quae suis partibus conducerent, allegat speciei vulgaris et quotidianae pusiolam esse, nec tantae majestati convenire. Reducto ab his animo et aliis amoribus intento, delatores nunciant quanta illum Athelwoldus astutia emunxerit. Ille clavo clavum expellens, fraude scilicet fraudem eludens, frontem serenam comiti ostendere, diem quo visitaret tam laudatam mulierem quasi joco edicere. Qui, tam terribili ludo exanimatus, [Col. 1126C] praecurrit ad conjugem, rogans ut suae saluti consuleret, et quantum posset vestibus se deformaret; tunc primum aperiens facti sui consilium. Sed quid non praesumit foemina? ausa est miseri amatoris et primi conjugis fidem fallere, et speculo vultum comere, nihil omittens quod ephoebi et potentis lumbos pertentaret. Nec citra propositum accidit. Visam enim adeo inarsit, ut, dissimulato odio, comitem in sylvam Werewelle , gratia venandi accitum, jaculo trajiceret. Ubi cum filius occisi nothus familiari usu supervenisset, et a rege interrogatus esset qualiter ei talis venatio placeret, respondisse fertur, «Bene, domine rex; quod tibi placet mihi displicere non debet:» quo dicto ita tumentis animum mansuefecit, 254 ut nihil carius [Col. 1126D] in vita sua post haec haberet quam juvenem illum; tyrannici facti offensam in patrem sedulitate regia in filium allevans. Ob illius sceleris expiationem [Col. 1127A] ibidem monasterium, ab Elfrida aedificatum, sanctimonialium frequentia inhabitatur.

§ 158. Huic exemplo crudelitatis adjungunt aliud libidinis. Virginis Deo dicatae audiens pulchritudinem, violenter eam a monasterio abstraxit, abstractae pudorem rapuit, et non semel thoro suo collocavit. Quod cum aures beati Dunstani offendisset, vehementer ab eo increpatus, septennem poenitentiam non fastidivit, dignatus rex affligi jejunio, simulque diademate carere septennio.

§ 159. Subjiciunt tertium, in quo utrumque appareat vitium. Rex, inquiunt, Edgarus veniens Andeveram, qui est vicus non longe a Wintonia, cujusdam ducis filiam, cujus formae fama percrebuerat, adduci praecepit. Mater puellae, quae concubinatum [Col. 1127B] filiae dedignaretur, ancillam, adjuta noctis tenebris, cubili apposuit, virginem sane nec inelegantem nec illepidam. Evoluta nocte, cum aurora in lucem prorumperet, mulier conata surgere, interrogataque quid festinaret, ad opus quotidianum dominae persolvendum respondit: aegre licet retenta regis genibus super statu miseriarum suarum applorat, pro mercede connubii redderet ingenuitatem; decere magnanimitatem ejus, ut regiae voluptatis conscia dominorum crudelium ulterius non ingemisceret imperia. Tunc ille, felle commoto, et formidabile 255 ridens, cum in animo ejus fluctuaret hinc de famula miseratio, hinc de domina indignatio, quasi in jocos effusus, usum obsequiorum poenamque remittit. Mox antiquis dominatoribus (vellent nollent) [Col. 1127C] dominantem magna sublimavit dignatione; dilexit unice, integram lecti uni deferens fidem quoad legitimam uxorem accepit Elfridam filiam Orgari. De qua Edmundum , qui ante ipsum quinquennio decedens Rumesiae jacet, et qui post se regnavit, Egelredum, tulit. Nam de Egelfleda, cognomento Candida, filia Ordmeri ducis potentissimi, Edwardum genuit; et sanctam Edgitham de Wulfrida, quam certum est non tunc sanctimonialem fuisse, sed timore regis puellam laicam se velavisse, moxque eandem, abrepto velo, lecto imperiali subactam: unde offensum beatum Dunstanum, quod illam concupisset, quae vel umbratice sanctimonialis fuisset, vigorem pontificalem in eum egisse.

[Col. 1127D] § 160. Sed haec quomodocunque se habeant, illud constat, quod a sextodecimo aetatis anno, quo rex constitutus est, usque ad tricesimum, sine regio insigni regnaverit. Tunc enim principibus, et omnis ordinis viris, undique confluentibus, cum [Col. 1128A] magna gloria in Pentecoste Bathoniae coronatus est; nec nisi triennio supervixit, sepultusque est Glastoniae. Nec illud obliterandum, quod, cum abbas Eilwardus ejus tumulum anno incarnationis Dominicae millesimo quinquagesimo secundo effodisset, invenit corpus 256 nullius labis conscium. Quod cum eum ad reverentiam debuisset inflectere, ad audaciam levavit; nam, quia locellus quem paraverat difficilem pro magnitudine corporis minabatur ingressum, regales exuvias ferro temeravit, unde continuo sanguis undatim emicans astantium corda pavore concussit. Ita regium corpus in scrinio, quod ipsi ecclesiae contulerat, super altare locatum est cum capite sancti Apollinaris, et reliquiis Vincentii martyris, quae ille magno empta decori domus Dei [Col. 1128B] adjecerat. Temeratorem porro sacri corporis mox animus reliquit; nec multo post, ecclesia egressum, fracta cervice mors invenit. Nec in his haesit regiae sanctitatis ostensio, sed in ulteriora processit, sanato ibi furioso et caeco. Merito ergo non infirma inter Anglos fama est nullum, nec ejus nec superioris aetatis regem in Anglia, recto et aequilibri judicio Edgaro comparandum. Ita nihil vita ejus sanctius, nihil justitia probabilius fuit, exceptis vitiis quae postea amplis virtutibus delevit; qui patriam suam praeclara fortitudine illustrem reddiderit, et rerum gestarum claritate, et Deo servientium multiplicitate: post mortem ejus res et spes Anglorum retro sublapsae.

DE EADWARDO SECUNDO ET MARTYRE.

[Col. 1128C] § 161. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo septuagesimo quinto, Edwardus filius Edgari regnare coepit, et tribus annis et dimidio potestate potitus est. Illum Dunstanus, et caeteri episcopi consentanei, regali culmine sublimarunt, contra voluntatem quorumdam, ut aiunt, optimatum 257 et novercae, quae vix dum septem annorum puerulum Egelredum filium provehere conabatur, ut ipsa potius sub ejus nomine imperitaret. Ex tunc malitia hominum pullulante, felicitas regni imminuta. Tunc visus cometes, qui vel pestem provincialium, vel regni mutationem portendere pro vero asseveratur. Nec mora; secuta sterilitas arvi, fames hominum, mors jumentorum. Apud vicum regium qui vocatur [Col. 1128D] Calna casus insolitus. Nam, defuncto Edgaro, clerici quondam ab ecclesiis expulsi rediviva praelia suscitarunt: ingens esse et miserabile dedecus ut novus advena veteres colonos migrare compelleret; hoc nec Deo gratum putari, qui veterem habitationem [Col. 1129A] concessisset, nec alicui probo homini, qui sibi idem timere posset quod aliis praejudicio accidisse cerneret. Ea de re in clamores et iras surrectum, et ad Dunstanum perrectum; praecipue proceribus, ut laicorum est, succlamantibus praejudicium, quod clerici passi fuerant injuste, leniori consilio succidi debere. Nam et unus eorum, Elferius, omnia pene monasteria quae reverentissimus Adelwoldus construxerat in provincia Merciorum, magna usus insolentia, evertit. Itaque, frequenti synodo coacta, primo 258 Wintoniam ventum. Quis ibi fuerit finis certaminis aliae litterae docent, Dominicam imaginem expresse locutam clericos eorumque fautores confudisse: sed, adhuc non sedatis animis, Calnae concilium indictum; ubi cum in [Col. 1129B] coenaculo, absente propter aetatem rege, considentibus totius Angliae senatoribus, magno conflictu et controversia res ageretur, et validissimum illum Ecclesiae murum, Dunstanum dico, multorum convitiorum jacula impeterent, nec quaterent, suas partes cujusque ordinis viris summo studio tuentibus, solarium totum repente cum axibus et trabibus dissiluit et concidit. Omnibus ad terram elisis, solus Dunstanus, stans super unam trabem quae superstes erat, probe evasit; reliqui vel exanimati, vel perpetui languoris compede detenti. Hoc miraculum archiepiscopo exhibuit pacem de clericis omnibus Anglis, tunc et deinceps in ejus sententiam concedentibus.

§ 162. Interea rex Edwardus fratrem puerulum et novercam pietate congrua colere, solum nomen [Col. 1129C] regis habere, illis caetera permittere, paternae religionis vestigia rimari, bonis consiliis aurem et animum accommodare: at mulier, novercali odio vipereum dolum ruminans ut nec nomen regis filio deesset, insidias privigno struere, quas hoc modo consummavit. Lassus venatione revertebatur, propter laborem siti anhelus; comites, quo quemque casus tulerat, canes consectabantur: 259 auditoque quod illi in contigua villa habitarent, equo concito illuc contendit juvenculus solus, nihil propter innocentiam metuens, aliorum quippe animos ex suo ponderans. Tunc illa, muliebri blanditia adventantem alliciens, sibi fecit intendere, et post libata basia porrectum poculum avide haurientem per satellitem [Col. 1129D] sica transfodit; quo vulnere saucius, cum quantis poterat animae reliquiis sonipedem calcaribus monuisset [Col. 1130A] ad suos reverti, uno pede lapsus, alteroque per devia tractus undante cruore indicia interitus sui se quaerentibus dedit. Et tunc quidem sine honore apud Werham sepeliri jusserunt, invidentes scilicet mortuo cespitem ecclesiasticum, cui vivo inviderant decus regium: actitabant igitur publicam et festivam laetitiam, quasi cum corpore pariter infodissent memoriam; sed affuit divinae serenitatis assensus, qui innocenter caesum miraculorum sublimavit gloria. Adeo coelestia judicia humanis praeponderant, ibi ostensa de coelo lumina, ibi claudus gressum composuit, ibi mutus organum resumpsit, ibi prorsus omnis invalitudo sanitati locum fecit. Sparsus rumor per totam Angliam martyris merita praedicabat. Quo excita interfectrix, [Col. 1130B] iter illuc adoriebatur; jamque equum inscensum stimulis urgebat, cum manifestam iram Dei persensit. Animal namque familiare, quo sedere consueverat, antea ventis pernicius, quod auras ipsas praecurreret, tunc nutu Dei stabat immobile; instant ministri, hinc flagris, illinc clamoribus, ut potentem heram qua solebat 260 alacritate eveheret. Cassus labor consumitur, mutato quoque jumento casus idem sequitur; intellexit, licet tarde, brutum pectus quo portentum illud respiceret: quapropter quod ipsa non meruit per alium fieri consensit. Namque Elferius ille quem supra culpavi quod monasteria destruxisset, temeritatis poenitens multoque gemitu animum angens, sacro corpori de ignobili loco levato justas et egregias inferias apud Scephtoniam [Col. 1130C] solvit; non tamen effugit, sed post annum vermibus quos pediculos dicimus consumptus est (A. D. 979). Et quoniam animus indisciplinatus ipse sibi tormentum est, patiturque suos etiam hic mens anxia manes, Elfrida de illo regali supercilio inclinata dire poenituit, adeo ut multis annis apud Warewellam carnem in deliciis nutritam cilicio convolveret, noctibus solo strata sine cervicali somnum hauriret, cruces praeterea quascunque posset corpori comminiscens; speciosa mulier et pulchre viro sobria, sed quia tantum nefas commisit poena digna. Creditumque et celebriter vulgatum, quod, propter ejus in Edwardum insolentiam, multo post tempore tota patria servitutem infremuisset barbaricam.

[Col. 1130D] § 163. Certe apud Sceftoniam splendidum regiae sanctitudinis refulgurat speculum; quoniam illius [Col. 1131A] meritis deputatur, quod eo loci multus devotarum Deo feminarum chorus, claritate religionis terras istas irradians, etiam ipsa perstringit sidera. Illic sacrae virgines nullius penitus corruptelae consciae, illic religiosae continentes post primi thori dampna secundi ignis nesciae; in quarum omnium moribus ita facetus pudor cum severa consentit elegantia, quod nihil 261 supra. Denique incerto haereas quid potissimum praedicare velis, an assiduitatem ad Dei famulitium, an affabilitatem ad hominum colloquium; unde non injuria credulitas apponitur dicentibus, quod per illarum orationes totus sustentatur orbis, qui jampridem suis vacillat peccatis.

DE REGE ETHELREDO.

[Col. 1131B] § 164. Anno Dominicae incarnationis nongentesimo septuagesimo nono, Ethelredus, filius Edgari et Elfridae, regnum adeptus, obsedit potius quam rexit annis triginta septem. Ejus vitae cursus saevus in principio, miser in medio, turpis in exitu asseritur: ita parricidio, cui conniventiam adhibuerat, immanis; ita fuga et mollitie infamis, ita morte miserabilis fuit. Ignaviam ejus praedixerat Dunstanus, foedo exemplo admonitus: nam cum pusiolus in fontem baptismi mergeretur, circumstantibus episcopis, alvi profluvio sacramenta interpolavit; qua re ille turbatus, «Per Deum, inquit, et matrem ejus, ignavus homo erit!» Vidi scriptum, quod cum, decennis puer, fratrem necatum conclamari audiret, fletu suo furentem genitricem [Col. 1131C] adeo irritavit, ut, quia flagellum ad manum non habebat, arreptis candelis innocentem caederet, nec prius desisteret quam pene exanimem et ipsa lachrymis infunderet. Quapropter tota vita ita candelas exhorruit in posterum, ut nunquam ante se pateretur inferri lumen earum. Matris suffragio, proceribus congregatis, dies dicta ut Dunstanus 262 adveniret regem jure archiepiscopi coronaturus; ille, licet infensus esset, supersedit resistere, pontifex aevi maturioris, et in secularibus emeritus. Jam vero diadema componens, non se continuit quin spiritum propheticum totis medullis haustum ore pleno effunderet: « Quia, inquit, per mortem fratris tui aspirasti ad regnum, propterea audi verbum Domini. Haec dicit Dominus Deus, non [Col. 1132A] delebitur peccatum ignominiosae matris tuae, et peccatum virorum qui interfuerunt concilio illius nequam, nisi multo sanguine miserorum provincialium; et venient super gentem Anglorum mala qualia non passa est ex quo Angliam venit usque ad tempus illud.» Nec multo post, id est, anno ejus tertio, venerunt Hamtonam portum juxta Wintoniam, septem naves piratarum, et populata ora maritima refugerunt in altum; quod ideo non praeterii, quia multus sermo apud Anglos fertur de his ratibus.

DE IGNAVIA ETHELREDI ET INFESTATIONE DANORUM.

§ 165. Surrexerat inter regem et episcopum Rofensem simultas (A. D. 986); incertum qua de causa; quocirca contra civitatem [Col. 1132B] exercitum duxit, mandatum ei ab archiepiscopo ut furori desisteret, nec sanctum Andream, in cujus tutela episcopatus 263 est, irritaret, sicut ad indulgendum facilem, ita ad ulciscendum terribilem. Verborum nuditate contempta, adornat praeceptum pecunia, et mittit centum libras ut obsidionem solveret, pretio emptus abiret; quo ille accepto receptui cecinit, per cinctum militum feriari permisit. Miratus Dunstanus hominis cupiditatem, haec per nuncios retulit: «Quoniam praetulisti argentum Deo, pecuniam Apostolo, cupiditatem mihi, velociter venient super te mala quae locutus est Dominus; sed haec me vivente non fient, quia et haec locutus est Dominus.» Jam vero post beati viri obitum, qui decimo anno regni ejus fuit, [Col. 1132C] properant impleri praedicta, festinant consummari praenunciata. Danis enim omnes portus infestantibus, et levitate piratica ubique discurrentibus, dum nesciretur ubi eis occurri deberet, decretum a Siricio archiepiscopo, post Dunstanum secundo, ut repellerentur argento qui non poterant ferro. Item decem millia librarum soluta cupiditatem Danorum explevere: exemplum infame et viris indignum, libertatem pecunia redimere, quam ab invicto animo nulla violentia possit excutere. Et tunc quidem paulisper ab excursibus cessatum; mox, ubi vires otio resumpserunt, ad superiora reditum. Tunc timor Anglos incesserat ut nihil de resistendo 264 cogitarent; si qui sane, antiquae gloriae memores, obviare et signa colligere [Col. 1133A] tentassent, hostium multitudine et sociorum defectione destituebantur. Defectionis signifer fuit Elfricus quidam, quem congregatis navibus rex praefecerat, qui, cum navali certamine fortunam experiri debuisset, nocte qua dies pugnae illucescebat transfuga vilis ad hostes concessit, prius per nuncios monitos quid caverent; et quamvis pro culpa perfidiae filium ejus rex excaecari jusserit, iterum rediit, iterumque defecit. Northanhimbria tota populata, hostes pugna excepti et fugati sunt; Londonia obsessa, sed a civibus probe defensa. Quocirca obsessores afflicti, et desperantes posse capi civitatem, discesserunt, totamque provinciam ab oriente vastantes, regem ad pecuniam sedecim millium librarum solvendam coegerunt; quin etiam [Col. 1133B] regem eorum Analafum, datis obsidibus, ad se venire fecit, baptizatum de fonte suscepit, et, regali munificentia donatum, sacramento constrinxit ne unquam reverteretur in Angliam. Sed non sic malum quievit; nam semper, ut Hydrae capitibus, hostibus ex Danemarcia pullulantibus, nusquam caveri poterat. Occidentalis provincia, quae Devenescire 265 vocatur, pessundata; eversis monasteriis et Exonia urbe incensa: Cantia depraedationi data, urbs metropolis et patriarcharum sedes conflagrata; ipse patriarcha, sanctus et reverentissimus vir, Elfegus, abductus et in vinculis tentus; ad extremum , cum rusticos suos expilare ad se cogeretur redimendum et abnueret, lapidatus et [Col. 1133C] securi percussus, anima coelum glorificavit. Occisum Deus sublimat; adeo ut Dani, qui in necem ejus grassati fuerant, viso miraculo quo lignum aridum sanguine ipsius litum sub nocte una reviruerat, certatim colla subjicerent. Ita naturali cervicositate substrata, sacrum corpus Londoniam evehi patiuntur. Ibi glorifice sepultum, et post decem annos ab omni corruptionis labe immune levatum, archiepiscopium suum nobilitavit. Durat ad hoc tempus et recens sanguis et illibata integritas, miraculoque ducitur posse cadaver exanimari, et non posse tabefieri. Et ne longum faciam, sigillatim enumeratis provinciis quas vastaverunt, hoc sit ad [Col. 1134A] summam complecti, quod, cum numerentur in Anglia triginta duo pagi, illi jam sedecim invaserant, quorum nomina propter barbariem linguae scribere 266 refugio. Rex interea strenuus, et pulchre ad dormiendum factus, tanta negotia postponens, oscitabat; et si quando resipuerat ut vel cubito se attolleret, confestim, vel gravante desidia, vel adversante fortuna, in miserias recidebat. Exagitabant illum umbrae fraternae, diras exigentes inferias. Quis possit enumerare quotiens exercitum congregaverit? quotiens naves fabricari jusserit? quotiens duces undecunque evocaverit, et nihil unquam horum processerit? Nam exercitus principe carens, et disciplinae militaris ignarus, aut ante congressionem dilabebatur, aut in ipso conflictu facile cedebat. Valet [Col. 1134B] multum in bellis ducis praesentia, valet spectata in talibus audacia, valet usus et maxime disciplina; quibus, ut dixi, carens exercitus, provincialibus irrecuperabili dispendio, hostibus miserabili erat ludibrio. Est illud hominum genus, si non coerceatur ante bellum, in rapinas promptum; si non animetur in bello, ad fugam pronum. Naves ad tutandam oram maritimam fabricatas, cum in anchoris constitissent, repente coorta tempestas corripuit, et collisas inter se disjectis armamentis inutiles reddidit. Paucae, de reliquiis multarum factae, impetu cujusdam Wulnodi, quem rex exlegatum ejecerat, submersae vel incensae, spem totius Angliae fefellerunt. Duces si quando ad consilium convenissent, [Col. 1134C] pars hoc, pars illud eligere; vix, aut nunquam, in bonam sententiam convenire. Magis enim de simultatibus domesticis quam de publicis necessitatibus consultabant. Jam vero si quid, urgente periculo, utile et arcanum decrevissent, statim ad Danos per proditores deferebatur: nam praeter Elfricum, Elferii, qui superiorem regem occiderat, successorem, 267 erat in talibus improbe idoneus Edricus, quem rex comitatui Merciorum praefecerat; faex hominum et dedecus Anglorum, flagitiosus helluo, versutus nebulo, cui nobilitas opes pepererat, lingua et audacia comparaverat. Hic dissimulare cautus, fingere paratus, consilia regis ut fidelis [Col. 1135A] venabatur, ut proditor disseminabat. Saepe, ad hostes missus pacis mediator, pugnam accendit. Cujus perfidia cum crebro hujus regis tempore, tum vel maxime sequentis apparuit: de qua posterius dicam. Solus ex omnibus comes Orientalium Anglorum Ulkillus et tunc impigre contra invasores restitit; ita ut, quamvis nomen victoriae ad hostes concessisset, multo plus afflicti qui vicerant, quam qui victi erant, aestimarentur. Nec sane piguit barbaros veritatem confiteri, cum multotiens illam victoriam deplorarent. Et emicuit praecipue post mortem Edelredi virtus comitis in illo bello quod omnem florem provinciae demessuit; ubi et ipse a tergo circumventus, dum cedere pudori ducit, audaciam regi sanguine peperit suo. Sed haec postmodum. [Col. 1135B] Tunc vero, ne quid miseriae regi Edelredo deesset, fame per totam Angliam debacchante, vulgus, quod bello reliquum erat, absumptum inedia. Hostes adeo libere in regione vagabantur, ut per quinquaginta millia praedam per terram ad naves convectarent, nullas provincialium insidias formidantes. His malis undique circum strepentibus, rursus consilium volutabatur ut pecunia bellum levaretur; et factum est: nam prius 268 viginti millia librae, mox triginta millia datae; quod quantum profecerit, sequens tempus ostendit. Veruntamen multa mihi cogitanti mirum videtur cur homo, ut a majoribus accepimus, neque multum fatuus, neque nimis ignavus, in tam tristi pallore tot calamitatum vitam [Col. 1135C] consumpserit. Cujus rei causam si quis me interroget, non facile respondeam; nisi ducum defectionem, ex superbia regis prodeuntem. Illorum perfidiam sermo praeoccupavit: de ipsius insolentia nunc dicam, qua adeo intolerabilis erat ut nec propriis affectibus parceret. Nam praeter Anglos, quos nullis causis extantibus exhaeredabat, vel afficto crimine opibus emungebat; praeter Danos, quos levibus suspicionibus omnes uno die in tota Anglia trucidari jusserat,—ubi fuit videre miseriam, dum quisque charissimos hospites, quos etiam arctissima necessitudo dulciores effecerat, cogeretur prodere, et amplexus gladio deturbare; praeter haec ergo etiam in uxorem adeo protervus erat ut vix eam cubili dignaretur, sed cum pellicibus [Col. 1136A] volutatus regiam majestatem infamaret. Illa quoque conscientiam alti sanguinis spirans in maritum tumebat, quod se nec pudor ingenuus, nec foecunditas commendaret; nam duobus liberis, Elfredo et Edwardo, penates viri compleverat. Ea fuerat filia Ricardi 269 comitis Normanniae, filii Willelmi, qui post patrem quinquaginta duobus annis illi ducatui praefuit, et octavo decimo anno hujus regis vitam terminavit . Jacet apud Fiscannum coenobium, quod ipse, aliquantis redditibus ampliatum, regula monastica per Willelmum quemdam abbatem Divionensem insigniverat. Vir eximius, qui etiam Edelredum saepe injuriis pulsaverit: quod cum auditum Romae esset, non passa sedes apostolica duos Christianos digladiari, misit in Angliam [Col. 1136B] Leonem Treverensem episcopum ut pacem componeret; cujus legationis epistola haec est.

EPISTOLA JOHANNIS PAPAE.

§ 166. « Johannes quintus decimus, sanctae Romanae ecclesiae papa, omnibus fidelibus. Noverint omnes santae matris nostrae ecclesiae fideles, et nostri utriusque ordinis per clymata seculi dilatati, qualiter nobis relatum est a compluribus de inimicitia Edelredi Saxonum Occidentalium regis necnon et Ricardi marchionis; unde nimium tristis effectus, utpote de filiis nostris spiritualibus, tandem, inito salubri consilio, accersivi quendam apocrisiarium nostrum, Leonem videlicet episcopum sanctae Treverensis ecclesiae, et misi eum illuc cum literis nostris exhortatoriis, ut 270 resipiscerent ab hac superstitione. [Col. 1136C] Qui, transiens vastas intercapedines terrarum, tandem marinos transmeavit fines, et in die Natalis Domini pervenit ante conspectum regis praefati, moxque ex parte nostra salutato obtulit literas quas illi miseramus; qui accersitis cunctis sui regni utriusque ordinis fidelibus sapientioribus, ob amorem et timorem Dei omnipotentis, necnon et sancti Petri apostolorum principis, et per nostram admonitionem paternam, firmissimam concessit pacem, cum omnibus filiis suis et filiabus praesentibus et futuris, et cum omnibus fidelibus suis, sine dolo. Qua de re misit Edelsinum sanctae Scireburnensis ecclesiae praesulem, necnon et Leofstanum filium Alfwoldi, atque Wistani filium Edelnodum, qui transierunt [Col. 1137A] marinos fines, et pervenerunt usque ad Ricardum praefatum marchionem. Qui et monita nostra pacifice suscipiens, simulque audiens decretum suprafati regis, libenti animo eandem pacem firmavit, cum filiis et filiabus suis praesentibus et futuris, et cum omnibus fidelibus suis, eo rationis tenore, ut, si aliquis eorum vel ipsi injuste aliquid contra alterum perpetraverint, digna emendatione purgetur. Paxque maneat stabilis perpetualiter et inconvulsa, sacramentorum utriusque partis stigmate stipulata. Ex parte scilicet Edelredi regis, Edelsinus praesul sanctae Scireburnensis ecclesiae, et Leofstan Alfwoldi filius et Edelnodus Wistani filius: ex parte Ricardi, Rogerus episcopus, Rodulfus Hugonis filius, Turstenc filius Turgis. Actum Rotomago Kalend. Martii, [Col. 1137B] anno ab incarnatione Domini nongentesimo nonagesimo primo , indictione quarta. 271 Et de hominibus regis vel inimicis suis nullum Ricardus recipiat, nec rex de suis, sine sigillo eorum.»

DE GERBERTO .

§ 167. Decedente hoc Johanne, successit Gregorius. Ei item Johannes sextus decimus. Illi Silvester, qui et Gerbertus, de quo non absurdum erit (ut opinor) si literis mandemus quae per omnium ora volitant. Ex Gallia natus, monachus a puero apud Floriacum adolevit: mox cum Pythagoricum bivium attigisset, seu taedio monachatus, seu gloriae cupiditate captus, nocte profugit Hispaniam, animo praecipue intendens ut astrologiam et caeteras id genus [Col. 1137C] artes a Saracenis edisceret. Hispania, 272 [Col. 1138A] olim multis annis a Romanis possessa, tempore Honorii imperatoris in jus Gothorum concesserat: Gothi, usque ad tempora beati Gregorii Arriani , tunc per Leandrum episcopum Hispalis, et per Ricaredum regem fratrem Herminigildi, quem pater nocte Paschali pro fidei confessione interfecerat, catholico choro uniti sunt. Successit Leandro Isidorus, doctrina et sanctitate nobilis; cujus corpus nostra aetate Aldefonsus rex Galliciae Toletum transtulit, ad pondus auro comparatum. Saraceni enim, qui Gothos subjugarant, ipsi quoque a Karolo magno victi, Galliciam et Lusitaniam, maximas Hispaniae provincias, amiserunt. Possident usque hodie superiores regiones. Et sicut Christiani Toletum, ita ipsi Hispalim, quam Sibiliam [Col. 1138B] vulgariter vocant, caput regni habent, divinationibus et incantationibus more gentis familiari studentes. Ad hos igitur (ut dixi) Gerbertus perveniens, desiderio satisfecit. Ibi vicit scientia Ptholomaeum 273 in astrolabio, Alandraeum in astrorum interstitio, Julium Firmicum in fato. Ibi quid cantus et volatus avium portendat, didicit; ibi excire tenues ex inferno figuras; ibi postremo quicquid vel noxium vel salubre curiositas humana deprehendit: nam de licitis artibus, arithmetica, musica, et astronomia, et geometria, nihil attinet dicere; quas ita ebibit ut inferiores ingenio suo ostenderet, et magna industria revocaret in Galliam omnino ibi jam pridem obsoletas. Abacum certe [Col. 1138C] primus a Saracenis rapiens, regulas dedit quae a [Col. 1139A] sudantibus abacistis vix intelliguntur. Hospitabatur apud quendam sectae illius philosophum, quem multis primo expensis, post etiam promissis, demerebatur. Nec deerat Saracenus quin scientiam venditaret; assidere frequenter, nunc de seriis, nunc de nugis colloqui, libros ad scribendum praebere. Unus erat codex, totius artis conscius, quem nullo modo elicere poterat. Ardebat contra Gerbertus librum quoquo modo ancillari. Semper enim in vetitum nitimur, et quicquid negatur pretiosius putatur. Ad preces ergo conversus orare per 274 Deum, per amicitiam, multa offerre, plura polliceri. Ubi id parum procedit, nocturnas insidias tentat. Ita hominem (connivente etiam filia, cum qua assiduitas familiaritatem paraverat), [Col. 1139B] vino invadens, volumen sub cervicali positum arripuit, et fugit. Ille somno excussus, indicio stellarum, qua peritus erat arte, insequitur fugitantem. Profugus quoque respiciens, eademque scientia periculum comperiens, sub ponte ligneo, qui proximus, se occulit; pendulus et pontem amplectens, ut nec aquam nec terram tangeret. Ita quaerentis aviditas frustrata, domum revertit. Tum Gerbertus, viam celerans, devenit ad mare. Ibi per incantationes diabolo accersito, perpetuum paciscitur hominium si se, ab illo qui denuo insequebatur defensatum, ultra pelagus eveheret. Et factum est. Sed haec vulgariter ficta crediderit aliquis, quod soleat populus literatorum famam laedere, dicens [Col. 1139C] illum loqui cum daemone quem in aliquo viderint excellentem opere. Unde Booetius, in libro de Consolatione Philosophiae, queritur se propter studium sapientiae de talibus notatum, quasi conscientiam suam sacrilegio polluisset ob ambitum dignitatis. «Non conveniebat, inquit, vilissimorum me [Col. 1140A] spirituum praesidia captare, quem tu in hanc excellentiam componebas, ut consimilem Deo faceres. Atqui hoc ipso videmur affines maleficio, quod tuis imbuti disciplinis, tuis instituti moribus sumus.» Haec Booetius. Mihi vero fidem facit de istius sacrilegio 275 inaudita mortis excogitatio. Cur enim se moriens, ut postea dicemus , excarnificaret ipse sui corporis horrendus lanista, nisi novi sceleris conscius esset? Unde in vetusto volumine quod in manus meas incidit, ubi omnium apostolicorum nomina continebantur et anni, ita scriptum vidi: « Silvester, qui et Gerbertus, annos quatuor, mensem unum, dies decem: hic turpiter vitam suam finivit.»

DE DISCIPULIS GERBERTI.

[Col. 1140B] § 168. Gerbertus Galliam repatrians, publicasque scholas professus, artem magisterii attigit. Habebat conphilosophos, et studiorum socios, Constantinum abbatem monasterii sancti Maximini, quod est juxta Aurelianis, ad quem edidit regulas de abaco: Adelboldum episcopum, ut dicunt, Winteburgensem, qui et ipse ingenii monimenta dedit in epistola quam facit ad Gerbertum de quaestione diametri super Macrobium, et in nonnullis aliis. Habuit discipulos praedicandae indolis et prosapiae nobilis, Robertum filium Hugonis cognomento Capet, Otonem filium imperatoris Otonis. Robertus, postea rex Franciae, magistro vicem reddidit, et archiepiscopum 276 Remensem fecit. Extant apud [Col. 1140C] illam ecclesiam doctrinae ipsius documenta: horologium arte mechanica compositum; organa hydraulica, ubi mirum in modum, per aquae calefactae violentiam, ventus emergens implet concavitatem barbiti, et per multiforatiles tractus aereae fistulae modulatos clamores emittunt. Et erat ipse rex [Col. 1141A] in ecclesiasticis cantibus non mediocriter doctus; et tum in hoc, tum in caeteris, multum ecclesiae profuit. Denique pulcherrimam sequentiam, «Sancti Spiritus adsit nobis gratia,» et responsorium, «O Juda et Jerusalem,» contexuit, et alia plura, quae non me pigeret dicere si non alios pigeret audire. Otho, post patrem imperator Italiae, Gerbertum archiepiscopum Ravennatem, et mox papam Romanum, creavit. Urgebat ipse fortunas suas, fautore diabolo, ut nihil quod semel excogitasset imperfectum relinqueret. Denique thesauros olim a gentilibus defossos, arte nigromantiae molibus eruderatis inventos, cupiditatibus suis implicuit. Adeo improborum vilis in Deum affectus, et ejus abutuntur patientia, 277 quos ipse mallet redire quam [Col. 1141B] perire. Sed reperit tandem ubi magister suus haereret, et, ut dici solet, quasi cornix cornici oculos effoderet, dum pari arte tentamentis ejus occurreret.

QUOMODO GERBERTUS THESAUROS OCTOVIANI INVENIT.

§ 169. Erat juxta Romam in Campo Martio statua, aerea an ferrea incertum mihi, dextrae manus indicem digitum extentum habens, scriptum quoque in capite, «Hic percute.» Quod superioris aevi homines ita intelligendum rati quasi ibi thesaurum invenirent, multis securium ictibus innocentem statuam laniaverant. Sed illorum Gerbertus redarguit errorem, longe aliter ambiguitate absoluta : namque meridie, sole in centro existente, notans quo protenderetur umbra digiti, ibi palum figit; [Col. 1141C] mox superveniente nocte, solo cubiculario laternam portante comitatus, eo contendit. Ibi, terra solitis artibus dehiscens, latum ingredientibus patefecit introitum: conspicantur ingentem regiam, aureos parietes, aurea lacunaria, aurea omnia; milites aureos aureis tesseris quasi animum oblectantes; regem metallicum cum regina discumbentem, apposita obsonia, astantes ministros, pateras multi ponderis et pretii, ubi naturam vincebat opus. In interiori parte domus carbunculus, lapis inprimis nobilis et parvus intuitu , tenebras noctis fugabat. In contrario angulo stabat puer, arcum tenens extento nervo et arundine intenta. Ita in omnibus, cum oculos spectantium ars pretiosa raptaret, nihil erat quod posset tangi etsi posset videri; continuo enim [Col. 1141D] ut quis manum ad contingendum 278 aptaret, videbantur omnes illae imagines prosilire, et impetum in praesumptorem facere. Quo timore pressus Gerbertus, ambitum suum fregit: sed non abstinuit cubicularius quin mirabilis artificii cultellum, quem mensae impositum videret , abriperet; arbitratus scilicet, in tanta praeda, parvum latrocinium [Col. 1142A] posse latere. Verum mox omnibus imaginibus cum fremitu exsurgentibus, puer quoque, emissa arundine in carbunculum, tenebras induxit; et, nisi ille monitu domini cultellum rejicere accelerasset, graves ambo poenas dedissent. Sic insatiata cupiditatis voragine, laterna gressus ducente, discessum. Talia illum adversis praestigiis machinatum fuisse, constans vulgi opinio est . Veruntamen, si quis verum diligenter exsculpat, videbit nec Salomonem, cui Deus ipse dederit sapientiam, hujusce inscium commenti fuisse, ut enim Josephus auctor est: thesauros multos cum patre defodit in loculis, qui erant (inquit) mechanico modo reconditi sub terra: Nec Hircanum, prophetia et fortitudine clarum, qui, ut obsidionis levaret injuriam, de David sepulchro [Col. 1142B] tria millia talenta auri arte mechanica eruit, ut obsessori partem enumeraret, parte xenodochia construeret. At vero Herodes, qui magis praesumptione quam consilio idem aggredi voluerit, multos ex satellitibus, igne ex interiori parte prodeunte, amiserit. Praeterea, cum audio Dominum Jesum dicentem, «Pater meus usque modo operatur, et ego operor,» credo quod qui dederit Salomoni virtutem super daemones, ut idem historiographus testatur, adeo ut dicat etiam suo tempore fuisse viros qui illos 279 ab obsessis corporibus expellerent, apposito naribus patientis annulo habente sigillum a Salomone monstratum, credo, inquam, quod et isti hanc scientiam dare potuerit, nec tamen affirmo quod dederit.

QUOMODO QUIDAM THESAUROS OCTOVIANI QUAESIERUNT.

[Col. 1142C]

§ 170. Sed haec lecturis relinquens, dicam quod a quodam loci nostri monacho, genere Aquitanico, aetate provecto, arte medico, in pueritia audisse me memini. «Ego, aiebat, septennis, despecta exilitate patris mei, municipis Barcinonensis admodum tenuis, transcendens nives Alpinas, in Italiam veni. Ibi, ut id aetatis pusio, summa inopia victum quaeritans, ingenium potius quam ventrem colui. Adultus multa illius terrae miracula oculis hausi , et memoriae mandavi: inter quae vidi montem perforatum, ultra quem accolae ab antiquo aestimabant thesauros Octoviani reconditos. Ferebantur etiam multi, causa scrutandi, ingressi per anfractus, et semetra viarum intercepti perisse. [Col. 1142D] Sed, quia nullus fere timor avidas mentes ab incoepto revocat, ego cum sodalibus meis, viris circiter duodecim, seu praedandi, seu videndi studio, illud iter meditabar aggredi. Itaque Daedali secuti ingenium, qui Theseum de labyrintho filo eduxit praevio, nos quoque glomus ingens portantes paxillum in introitu fiximus: ibi principio fili ligato, [Col. 1143A] accensis laternis ne praeter devia etiam caecitate impediremur, devoluto glomere, et per unumquodque milliarium paxillo apposito, sub caverna montis quomodocunque iter nostrum direximus. Caeca erant omnia, et 280 magni horroris plena; vespertiliones, de concavis egredientes, oculos et ora infestabant; semita arcta, et a laeva praecipitio et subterlabente fluvio timenda. Vidimus tramitem vestitum nudis ossibus: flevimus cadavera tabo adhuc fluentia hominum, quos eadem quae nos spes raptasset, post montis introitum non valentium invenire exitum. Sed tandem aliquando, post multos timores, ad egressum ulteriorem pervenientes, vidimus stagnum placidum aquis crispantibus, ubi dulcibus illisa lapsibus alludebat unda littoribus; pons aereus [Col. 1143B] utramque ripam continuabat: ultra pontem visebantur mirae magnitudinis equi aurei, cum assessoribus aeque aureis, et caetera quae de Gerberto dicta sunt; in quibus die medio Phoebi jubar infusum, duplicato fulgore oculos intuentium habetabat. Nos qui haec eminus videntes propiori aspectu delectaremur, asportaturi, si fors sineret, aliquam splendidi metalli crustam, hortamine alterno animati stagnum transire paramus; sed nequicquam. Dum enim quidam, caeteris praeruptior, citeriori margini pontis pedem imponeret, continuo (quod mirum auditu sit) illo depresso, ulterior elevatus est, producens rusticum aereum cum aereo malleo, quo ille undas verberans, ita obnubilavit aera ut diem coelumque [Col. 1143C] subtexeret . Retracto pede, pax fuit: tentatum idem a pluribus, idemque expertum. Itaque, desperato transitu, aliquantulum ibi constitimus; et quamdiu potuimus, solo saltem visu libavimus aurum. Mox, per vestigia fili regressi, pateram argenteam reperimus; qua in frusta desecta, et minutatim partita, pruritum aviditatis 281 nostrae tantummodo irritantes, non etiam fami fecimus satis. Postero die, collato consilio, magistrum quendam illius temporis adivimus , qui dicebatur nomen Domini ineffabile scire: interrogatus scientiam non inficiatur, adjiciens quod tanta esset ejus nominis virtus, ut nulla ei magia, nulla mathesis, obsistere posset. Ita multo pretio redemptus, jejunus et confessus , nos eodem modo paratos duxit ad [Col. 1143D] fontem. De quo hausta aqua in fiala argentea, tacens digitis literas figurabat, donec oculis intelleximus quod ore effari nequiremus. Tunc fiducialiter ad montem accessimus; sed exitum ulteriorem a daemonibus, credo, obstipatum offendimus, invidentibus scilicet nomini Domini, quod eorum commenta refelleret. Venit mane ad me nigromanticus Judaeus, [Col. 1144A] quem audita gestorum fama exciverat; percunctatusque rem, ubi socordiam nostram accepit, multo cachinno bilem succutiens, «Quin tu,» inquit, «videas, licebit, quantum potentia meae artis valeat.» Et incunctanter montem introiens, non multo post egressus est, multa quae ultra fluvium notaveram ad indicium transitus sui afferens, pulverem sane locupletissimum, quo quicquid contingeretur in aurum flavescebat; non quod ita pro vero esset, sed quia ita videretur quoad aqua dilueretur: nihil enim quod per nigromantiam fit potest in aqua aspectum intuentium fallere. Confirmat veritatem sermonis mei, res quae tempore eodem acciderat.»

282 DE ANICULIS QUAE JUVENEM ASINUM VIDERI FECERUNT.

[Col. 1144B] § 171. «Erant in strata publica, qua Romam itur, duae aniculae, quibus nihil bibacius , nihil impudicius , uno commorantes tugurio, uno imbutae maleficio. Hae hospitem, si quando solus superveniebat, vel equum, vel suem, vel quodlibet aliud videri faciebant; et mercatoribus venum proponebant, nummos inde acceptos ingurgitantes . Et forte quadam nocte quendam ephoebum, qui motibus histrionicis victum exigeret, excipientes hospitio, asinum videri fecerunt; magnum suis commodis emolumentum habentes asinum qui transeuntium detineret oculos miraculo gestuum, quocunque enim modo praecepisset anus, movebatur asinus. Nec enim amiserat intelligentiam, etsi amiserat [Col. 1144C] loquelam. Multum itaque quaestum conflaverant vetulae, undique confluente multitudine vulgi ad spectandos ludos asini. Rumor vicinum divitem advocavit ut quadrupedem non pauculis nummis in usus suos transferret; admonitus ut, si perpetuum vellet habere histrionem, arceret eum aqua . Custos ergo appositus mandatum severe exequebatur. Praeteriit plurimum tempus: asinus, quando temulentia dominum in gaudium excitasset, convivas jocis suis laetificabat. Sed, sicut rerum omnium fastidium est, dissolutius post haec haberi coepit; quapropter incautiorem nactus custodiam, 283 abrupto loro effugiens, in proximum lacum se projecit, et diutius in aqua volutatus, figuram sibi humanam restituit. Custos ab obviis [Col. 1144D] sciscitatus, illumque vestigiis insecutus, interrogat an vidisset asinum: refert ille se asinum fuisse, modo hominem, omnemque casum exponit. Miratus famulus ad dominum detulit; dominus ad apostolicum Leonem, dico nostro seculo sanctissimum; convictae anus idem fatentur. Dubitantem papam confirmat Petrus Damianus, literaturae peritus, [Col. 1145A] non mirum si haec fieri possint; productoque exemplo de Simone Mago, qui Faustinianum in Simonis figura videri, et a filiis horreri fecit, instructiorem de caetero in talibus reddidit.»

DE CAPITE STATUAE LOQUENTIS.

§ 172. Haec Aquitannici verba ideo inserui, ne cui mirum videatur quod de Gerberto fama dispersit; fudisse sibi statuae caput, certa inspectione siderum, cum videlicet omnes planetae exordia cursus sui meditarentur, quod non nisi interrogatum loqueretur, sed verum vel affirmative vel negative pronunciaret. Verbi gratia, diceret Gerbertus, «Ero apostolicus?» responderet statua, «Etiam.—Moriar antequam cantem missam in [Col. 1145B] Jerusalem?—Non.» Quo illum ambiguo deceptum ferunt, ut nihil excogitaret poenitentiae qui animo blandiretur suo de longo tempore vitae; quando enim Ierosolymam ire deliberaret ut mortem stimularet? Nec providit 284 quod est Romae ecclesia Jerusalem dicta, id est, Visio pacis, quia quicunque illuc confugerit, cujuscunque criminis obnoxius, subsidium invenit. Hanc in ipsius urbis rudimentis Asylum accepimus dictam, quod ibi Romulus, ut augeret civium numerum, statuisset omnium reorum refugium. Ibi cantat missam papa tribus Dominicis quibus praetitulatur Statio ad Jerusalem. Quocirca, cum uno illorum dierum Gerbertus ad missam se pararet, invaletudinis ictus ingemuit, eademque crescente decubuit; consulta [Col. 1145C] statua, deceptionem et mortem suam cognovit. Advocatis igitur cardinalibus, diu facinora sua deploravit: quibus inopinato stupore percussis , nec aliquid referre valentibus, ille insaniens, et prae dolore ratione hebetata, minutatim se dilaniari et membratim foras projici jussit; «Habeat, inquiens membrorum officium qui eorum quaesivit hominium; namque animus meus nunquam illud adamavit sacramentum, imo sacrilegium.»

§ 173. Et quia diverticulum feci, puto non inhonestum si dicam quod in Saxonia tempore regis istius accidit, et non adeo notum, anno Dominicae incarnationis millesimo duodecimo. Melius est interim spatiari in talibus, quam immorari in ejus [Col. 1145D] rebus, et ignavis et tristibus. Quod profecto erit jocundius si ab antiquitate scriptum illius, qui passus est, apposuero; simul et propius vero videbitur quam si meis texuissem literis. Praeterea non indecens aestimo si multicolori stylo varietur oratio.

285 DE VIRIS ET FOEMINIS CHOREAS DUCENTIBUS.

[Col. 1146A]

§ 174. «Ego Otbertus peccator, et, si vellem celare quod in me factum est divinum judicium, membrorum meorum tremor proderet; quod quemadmodum factum sit referam, ut omnibus innotescat quanta sit poena inobedientiae. Eramus, ad vigilias Natalis Domini, in villa quadam Saxoniae ubi erat ecclesia Magni martyris: presbyter, nomine Robertus, missam primam inchoaverat. Ego in coemiterio cum sodalibus octodecim, viris quindecim, foeminis tribus, choreas ducens, et cantilenas seculares perstrepens, ita sacerdotem impediebam ut ipsa verba nostra intra sacrosancta missarum solemnia resonarent. Quocirca, mandato nobis ut taceremus et neglecto, imprecatus est, dicens: «Placeat Deo et [Col. 1146B] sancto Magno ut ita cantantes permaneatis usque ad annum!» Verba pondus habuerunt. Filius presbyteri Joannis sororem suam nobiscum cantantem per brachium arripuit, statimque illud a corpore avulsit, sed gutta sanguinis non exiit. Ipsa quoque toto anno nobiscum permansit choros ducens, et cantans: pluvia non cecidit super nos; frigus, non calor, nec fames, nec sitis, nec lassitudo nos affecit; indumenta nec calceamenta nostra attrivimus; sed quasi vecordes cantitabamus. Primum ad genua, mox ad femora, terrae dimersi sumus. Fabrica tecti aliquando nutu Dei super nos erigebatur, ut pluvias arceret. Tandem, evoluto anno, Herbertus, civitatis Coloniensis episcopus, a nodo quo manus nostrae ligabantur nos absolvit, et ante [Col. 1146C] altare sancti Magni reconciliavit. Filia presbyteri cum 286 aliis duobus continuo efflavit, caeteri continuis tribus diebus et noctibus dormivimus; aliqui postea obierunt et miraculis coruscant, caeteri poenam suam tremore membrorum produnt.» Datae sunt nobis hae litterae a domino Peregrino, beati Herberti successore, anno Dominicae incarnationis millesimo tertio decimo.

DE EPISCOPO TURPISSIMO ET RELIGIOSO ET MONACHA INCESTA.

§ 175. In hac urbe (quae, olim Agrippina ab Agrippa genero Augusti dicta, postea a Trajano imperatore Colonia denominata est, quod in imperium allectus, colonias civium Romanorum eo [Col. 1146D] deduxerit);—in hac, inquam, civitate fuit episcopus quidam, praeclarus religione quamvis turpis corpore, cujus unum miraculum, quod moriens praedixit, referam; si prius dixero, quam insolitus casus eum in tanto culmine fastigaverit. Imperator terrae illius, Dominica illa quae vocatur Quinquagesima, [Col. 1147A] venatum pergens, solus ad oram sylvae devenit, omnibus comitibus dispersis, juxta quam habebat ecclesiam ille presbyter agrestis, deformis sane, et pene portentum naturae. Imperator, militem se mentitus, suppliciter missam rogat; ille confestim parat: alter interea volvebat animo quare Deus, a quo formosa cuncta procedunt, tam deformem hominem sacramenta sua conficere sineret. Mox cum ad versum tractus ventum esset, «Scitote quoniam Dominus ipse est Deus,» sacerdos, socordiam pueri familiaris increpitans, respexit, et concitatiori voce, quasi cogitanti imperatori responderet, dixit: «Ipse fecit nos, et non ipsi nos.» Quo dicto 287 repercussus imperator, propheticum virum aestimans, invitum et renitentem sublimavit [Col. 1147B] in archiepiscopum : quod tamen semel susceptum dignis moribus honestavit; bene agentes blande appellare, improbos excommunicationis stigmate inurere, sine personarum acceptione. Multa illius acta constanter accolae praedicant, quorum unum pro suscepti operis brevitate lector percurret. In monasterio sanctimonialium urbis illius erat virgo quaedam, quae illic magis parentum officio, quam bonae vitae studio, adoleverat: haec et speciei lenocinio, et dulci ad omnes colloquio , amatores invitabat; sed cum caeteri vel timore Dei, vel pro infamia seculi, cupiditates suas cohiberent, unus, quem opum congeries et alta progenies in proterviam accenderant, abrupit quod [Col. 1147C] legis, quod justitiae, puellae virginal expugnare ausus, abductamque domum loco justae conjugis habuit. Transiit multum tempus in abbatissae precibus, in propinquorum admonitionibus, ne tam foedo facinori assuesceret: ille surdis auribus admonentes transiens, velut pelagi rupes immota resistit. Ac tum forte antistes aberat, curiae curis implicitus; regresso res nunciatur: mandat ille continuo ut ovis ovili restituatur; ita, multis verbis ultro citroque habitis, mulier monasterio redditur; sed non multo post, abscessu pontificis aucupato, abripitur. Tunc in delinquentem excommunicatio promulgatur, ita ut nullus civium cum eo colloqui, nullus convivari auderet: quam ille injuriam parvi pensans, 288 in praedia juris sui [Col. 1147D] longe abiit, non ut praeceptum foveret, sed ut arbitrium fugeret; ubi cum excommunicata sua vitam transigens, homo factiosus et potens. Sed cum Deus episcopum ad superos evocaret, et gravi [Col. 1148A] dolore membra depastus in lecto decumberet, convenerunt undique compatriotae ut extremae benedictioni beati viri communicarent; solus ille venire non praesumens, subornavit aliquos qui pro se loquerentur. Ejus nomen auditum primo pontifex gemitu excepit, inde subjecit verba; verba ipsa dicturus sum. «Si miser ille maledictam mulierem deseruerit, sit absolutus; si perstiterit, posteriori anno hac eadem die et hora qua ego decedam, sit ante Deum reddere rationem paratus: videbitis autem me quando signum ad sextam insonuerit efflare.» Nec fides verbis defuit, nam et iste hora qua praedixerat defunctus; et ille, anno evoluto, eadem die et hora cum amica fulmine ictus exanimatus est.

QUOMODO SWANUS INVITATUR UT ANGLIAM VENIAT.

[Col. 1148B]

§ 176. At vero rex Ethelredus, martyrizato, ut praediximus, sancto Elfego, dedit episcopatum cuidam episcopo Livingo. Resederat autem in Anglia Turkillus Danus, qui fuerat incentor ut lapidaretur archiepiscopus; habebatque Orientales Anglos suae voluntati parentes. Nam caeteri, dato ab Anglis octo millium librarum tributo, per urbes et agros, quo quisque commodius 289 poterat, dilapsi; quindecim eorum naves, cum hominibus, regis fidem secutae. Turkillus interea regem patriae suae Suanum nunciis accersit ut Angliam veniat; praeclaram esse patriam et opimam, sed regem stertere: illum, Veneri vinoque studentem, [Col. 1148C] nihil minus quam bellum cogitare; quapropter odiosum suis, ridiculum alienis: duces invidos; provinciales infirmos, primo stridore lituorum praelio cessuros.

§ 177. Erat Suanus in sanguinem pronus, nec ei magno hortamento opus fuit: navibus itaque paratis, transitum maturavit; Sandwic vocatur portus ubi appulit, ultionem praecipue Gunhildis sororis intendens animo. Haec, non illepidae formae virago, Angliam cum Pallingo marito potenti comite venerat; et accepta Christianitate, obsidem se Danicae pacis fecerat. Eam cum caeteris Danis infaustus furor Edrici decapitari jusserat, pronunciantem quod sui sanguinis effusio magno toti Angliae foret dispendio. Et illa quidem mortem praesenti [Col. 1148D] tulit animo, quia nec moritura expalluit, nec mortua, consumpto etiam sanguine, vultum amisit; occiso prius ante ora marito, et filio, commodae indolis puero, quatuor lanceis forato. Tunc ergo [Col. 1149A] Suanus, per Orientales Anglos profectus in Northanhimbros, ditioni eos suae sine pugna subdidit; non quod in illorum mentibus genuinus ille calor, et dominorum impatiens, refriguerit, sed quod princeps eorum 290 Uhtredus primus exemplum defectionis dederit. Illis sub jugum missis, caeteri quoque omnes populi qui Angliam ab aquilone inhabitant vectigal et obsides dederunt. Mox ad australes regiones veniens. Oxenefordenses et Wintonienses leges suas adorare coegit; soli Londonienses, regem legitimum intra moenia tutantes, portas occluserunt. Dani contra ferocius assistentes, spe gloriae virtutem alebant: oppidani in mortem pro libertate ruebant, nullam sibi veniam futuram arbitrantes si regem desererent, quibus ipse vitam [Col. 1149B] suam commiserat. Ita cum utrinque acriter certaretur, justior causa victoriam habuit; civibus magna ope conantibus, dum unusquisque sudores suos principi ostentare, et pro eo pulchrum putaret emori. Hostium pars prostrata, pars in flumine Tamensi necata, quod praecipiti furore pontem non exspectavissent. Lacero agmine petit Suanus Bathoniam; ibi Ethelmerus, occidentalis regionis comes, cum suis omnibus manus ei dedit. Nec adhuc flecterentur Londonienses, tota jam Anglia in clientelam illius inclinata, nisi Ethelredus praesentia eos destitueret sua; quippe homo inertiae deditus, et formidine meritorum nullum sibi fidelem metiens , bellique et obsidionis necessitatem subterfugiens, [Col. 1149C] illos fuga sua reliquit in medio; quocirca, rebus extremis medentes, compatriotarum exemplo se dedidere. Laudandi prorsus viri, et quos Mars ipse collata non sperneret hasta si ducem habuissent; cujus dum vel sola umbra protegerentur, totius pugnae aleam, ipsam etiam obsidionem, 291 non paucis mensibus luserant. Ille interea, naturalis desidiae conscientiam excitans, ab urbe profugit; cumque clandestinis itineribus Hamtunam venisset, inde Wehtam enavigavit. Ibi abbates et episcopos, qui nec in tali necessitate dominum suum deserendum putarent, in hanc convenit sententiam. Viderent quam in angusto res essent suae et suorum; se perfidia ducum avito extorrem solio, et opis egentem alienae, in cujus manu aliorum [Col. 1149D] solebat salus pendere; quondam monarcham et potentem, modo miserum et exulem. Dolendam sibi hanc commutationem, quia facilius toleres opes non habuisse, quam habitas amisisse; pudendam [Col. 1150A] Anglis eo magis, quod deserti ducis exemplum processurum sit in orbem terrarum. Illos amore su sine sumptibus voluntariam subeuntes fugam, domos et facultates suas praedonibus exposuisse, in arcto esse victum omnibus, vestitum deesse pluribus: probare se quidem fidem illorum, sed non reperire salutem; adeo jam subjugata terra, observari littora ut nusquam sine periculo sit exitus. Quapropter consulerent in medium quid censerent faciendum. Si maneant, cavendum plus a civibus quam ab hostibus. Forsan enim crucibus suis novi domini gratiam mercarentur; et certe occidi ab hoste titulatur fortunae, prodi a cive addicitur ignaviae. Si ad exteras gentes fugiant, gloriae fore dispendium; si ad notas, metuendum ne cum fortuna [Col. 1150B] colorent animum. Plerosque enim probos et illustres viros hac occasione caesos: experiendam tamen sortem, et tentandum pectus Ricardi Normannorum ducis; qui si sororem et nepotes non ingrato animo susceperit, 292 se quoque non aspernanter protecturum. «Vadabitur enim, inquit, mihi meam salutem conjugi et liberis impensus favor. Quod si ille adversum pedem contulerit, non deerit mihi animus, plane non deerit, quin malim hic gloriose occumbere quam illic ignominiose vivere. Quocirca hoc interim mense Augusto, dum clementior aura componit pelagus, Emma ad fratrem naviget, communia pignora apud eum depositura; sint comites eorum episcopus de Dunelmo [Col. 1150C] et abbas de Burgo. Ego hic usque ad Natale Domini manebo; si bona nunciaverint, subsequuturus continuo.»

§ 178. Soluto conventu paretur ab omnibus: navigant illi Normanniam, ipse serenae famae avidus interim residet. Mox a transmarinis nunciatum partibus, Ricardum suscepisse sororem magna alacritate; regem quoque invitare, ut suos dignetur lares. Ita Ethelredus, mense Januario Normanniam veniens, miserias suas sedulitate hospitis consolatus est. Erat ille Ricardus filius Ricardi primi, qui felicitate et probitate sua patrem aequarit: certe in Dei rebus major. Coenobium Fiscannense, quod pater inchoaverat, ad summam manum evexit. Orationibus et frugalitati adeo intentus, [Col. 1150D] ut nullum monachum, nullum heremitam desiderares. Humilitate cernuus, ut lacescentium cervicositates patientia 293 sibi substerneret. Denique fertur quod noctibus, custodias famulorum fallens, [Col. 1151A] incomitatus ad matutinas monachorum venire solitus fuerit, genuflexibus usque ad lucem incumbens. Id praesertim apud Fiscannium exercens, quadam nocte maturius se agebat; cumque invenisset ostium obseratum, excusso violentius pessulo, soporem sacristae turbavit. Ille, miratus in tali noctis horrore pulsantis strepitum, surrexit, ut videret tam audacis facti conscium; reperiensque ut videbatur rusticum, plebeio tectum amictu, non potuit animo suo imperare ut manibus temperaret, sed, vehementi felle commotus, crinem invadit, multos illustri viro colaphos infringens: durat ille incredibili patientia, nec mutire dignatus. Postero die in capitulo querelam deponit; iraque simulata, monachum ad vicum Argentias sibi praecepit occurrere, [Col. 1151B] minitans se ulturum in ejus pervicacia, quod tota loqueretur Gallia. Die dicta monacho astante, et prae metu pene exanimato, rem proceribus exponit, atrocitatem facti per amplificationem exaggerans; conantem reum respondere callidis objectionibus aliquandiu suspendit. Postremo, ut jocundior esset miserationis materia, ab optimatibus judicatum clementer absolvit, totumque vicum illum, qui optimi vini ferax esse dicitur, cum appenditiis suis, officio ejus addixit; pronuncians monachum esse optimum, qui, bene custodiens munus injunctum, nec percitus ira laxaverit silentium. Post viginti octo annos ducatus mortis viam ingrediens, 294 jubet suum corpus sepeliri [Col. 1151C] ad ecclesiae ostium, ubi et pedibus calcantium, et stillicidiis ex alto rorantibus, esset obnoxium; sed nostro tempore Willelmus, illius loci abbas tertius, rem deformem esse permensus, longam sustulit invidiam, et inde levatum ante majus altare locavit. Habuit fratrem Robertum, quem archiepiscopum fecit Rotomagi; in hoc sane non parva macula gloriam aspergens: nam ille immaniter honore abusus, multa primo facinora, multa flagitia commisit; sed postea in senium vergens, eleemosynis largissimis haud dubie quaedam delevit. [Col. 1152A] Post Ricardum filius, ejusdem nominis, principatum sortitus, vixit anno vix uno. Opinio certe incerta vagatur quod conniventia fratris Roberti, quem Ricardus secundus ex Juditha, filia comitis Britonum Conani, susceperat, vim juveni venefica consciverit. Cujus rei gemens conscientiam, Jerosolymam post septem annos comitatus abierit; magnae laudis causam tunc temporis adorsus, ut iter motibus suspectum barbaricis, ritibus 295 diversum Saracenis , cum paucis invaderet. Pertendit tamen, nec abstitit, totam viam salubriter emensus; multoque auro introitum mercatus, illud Christianorum decus, sepulchrum dico Dominicum, nudipes et lachrymas veneratus est. Hoc labore apud Deum (ut credimus) foederata [Col. 1152B] gratia, domumque revertens, apud Niceam urbem Bithiniae dies implevit, veneno ut fertur interceptus: auctore ministro Radulfo, cognomento Mowino, qui scelus illud spe ducatus animo suo extorserit; sed Normanniam regressus, recognita, ab omnibus quasi monstrum exsufflatus, in exilium perpetuum discessit. Successit Roberto filius Willelmus puerulus, de quo in consequentibus dicturus, nunc quod instat repetam

§ 179. Suanus interea, modo quo diximus, invasam Angliam rapinis et caedibus urgebat; provincialium substantiae prius abrasae, mox proscriptiones factae. Haesitabatur totis urbibus quid fieret: si pararetur rebellio, assertorem non haberent; si eligeretur [Col. 1152C] subjectio, placido rectore carerent. Ita privatae et publicae opes ad naves cum obsidibus deportabantur, quod non esset ille dominus legitimus, sed tyrannus atrocissimus. Sed non diu propitia Divinitas in tanta miseria sivit fluctuare Angliam, siquidem pervasor continuo ad Purificationem sanctae Mariae, ambiguum qua morte, vitam effudit. Dicitur quod terram sancti Edmundi depopulanti martyr idem 296 per visum apparuerit, leniterque de miseria conventum suorum, insolentiusque respondentem, in capite perculerit; quo [Col. 1153A] dolore tactum, in proximo, ut praedictum est, obiisse. Dani Cnutonem filium Swani in regem eligunt. Angli contra, naturalem dominum cariorem sibi pronunciantes, si regalius se quam consueverat ageret, e Normannia Edelredum accersunt. Ille primo mittit Edwardum filium, qui fidem principum, favorem vulgi, praesens specularetur; qui, ubi omnium vota in bonam partem vidit convenientia, securus pro patre revertitur. Ita rex regressus, et laetis plausibus Anglorum delinitus, ut familiarem desidiam excussisse videretur, maturavit contra Cnutonem exercitum colligere, qui tunc temporis in Lindesia, ubi eum genitor cum ratibus et obsidibus dimiserat, tirones et equos exigebat, ut pariter coactis viribus in imparatos se [Col. 1153B] effunderet, graviter, ut ipse dictitavit, in desertores ulturus; sed dolo, qualem ipse machinabatur, praeventus, terga ostendit: tunc aegre salvatus, et in altum cum reliquiis provectus, ab oriente usque in austrum mari Britanniae circuito, ad Sandwic appulit. Ibi humano et divino jure contempto, obsides quos habebat, magnae nobilitatis et elegantiae pueros, naribus et auribus truncos , quosdam etiam eviravit: sic in insontes grassatus, et magnum quid egisse gloriatus, patriam petiit. 297 Eodem anno fluctus marinus, quem Graeci Euripum, nos Ledonem vocamus, mirum in modum excrevit, quantum nulla hominum memoria potest attingere; ita ut villas ultra multa milliaria [Col. 1153C] submergeret, et habitatores interceptos necaret. Sequenti magnum concilium congregatum est apud Oxenefordum Danorum et Anglorum; ubi rex nobilissimus Danorum, Sigeferdum et Morcardum, interfici jussit, delatione proditoris Edrici perfidiae apud se insimulatos. Is illos, favorabilibus assentationibus deceptos, in triclinium pellexit, largiterque potatos satellitibus ad hoc praeparatis anima exuit: causa caedis ferebatur quod in bona [Col. 1154A] eorum inhiaverat. Clientum eorum, dominorum necem vindicare conantes, armis repulsi, et in turrim ecclesiae sanctae Frideswidae coacti; unde dum ejici nequirent, incendio conflagrati. Sed mox regis poenitentia eliminata spurcitia, sacrarium reparatum; legi ego scriptum, 298 quod in archivo ejusdem ecclesiae continetur index facti. Uxor Sigeferdi Malmesbiriam in captionem est adducta, spectabilis nobilitatis foemina; quapropter Edmundus regis filius, dissimulata intentione, in partes illas iter arripiens, visam concupivit, concupitae communionem habuit: sane patris eludens conscientiam, qui domesticis ut alienis esset ridiculo. Erat iste Edmundus non ex Emma natus, sed ex quadam alia, quam fama obscura recondit. [Col. 1154B] Praeter illud integer in caeteris, praedicandae indolis juvenis, magni roboris et animo et corpore, et propter hoc ab Anglis Ireneside, id est, Ferreum latus, nuncupatus; qui patris ignaviam, matris ignobilitatem virtute sua probe premeret si Parcae parcere nossent. Nec mora, nuptae consilio comitatum Sigeferdi, qui apud Northanhimbros amplissimus erat, a patre petitum, nec impetratum, suapte industria vendicavit; hominibus ejusdem provinciae in obsequium ejus facile cedentibus.

§ 180. Eadem aestate, Cnuto, compositis rebus in Danamarchia, foederata cum finitimis regibus amicitia, venit Angliam, eo animo ut aut vincendum aut moriendum sibi proponeret. Itaque a Sandwic [Col. 1154C] Cantiam, inde in West-Saxoniam progrediens, omnia caedibus incendiisque foedabat; rege apud Cosham morbo decumbente. Tentavit quidem Edmundus occurrere; sed ab Edrico praepeditus, copias interim tuto loco continuit. 299 At Edricus non ultra dissimulandum ratus, quin artes suas aperta fronte nudaret, ad Cnutonem cum quadraginta navibus defecit: omnis quoque West-Saxonia, [Col. 1155A] datis obsidibus et armis, idem fecit. Mercii vero, saepenumero congregati, se ad resistendum offerebant: veniret modo rex, et quo progrediendum esset praeciperet, duceret secum proceres Londoniae, paratos esse sanguinem suum patriae impendere. Ille solitus salutem suam muris committere, non in hostem excurrere, Londoniae degebat propter proditores, ut aiebat, nusquam procedens. Alter interea partibus suis urbes et vicos applicare, nullo tempore feriari, noctibus consultare, diebus pugnare. Edmundus, diu deliberato consilio in tanta rerum angustia, optimum factu arbitratus si urbes quae defecerant pugnando reciperet, in eundem sensum Uhtredum, quendam Transhumbranum comitem, adduxit; caeteras enim, quae adhuc dubio favore [Col. 1155B] pendebant, confirmandas putabant si de rebellantibus graves poenas sumerent. Sed Cnuto, non minori praeditus astutia, simili eos ingenio circumvenit; nam commendatis West-Saxonibus, et Merciorum parte quam subjecerat, ducibus suis, ipse, in Northanhimbros profectus, depopulatione locorum Uhtredum ad sua defensanda redire coegit. Itaque, licet se dedisset, barbarica levitate jussus est jugulari. Comitatus ejus datus Iricio; quem postea, aequas sibi partes vendicantem, Cnuto ab Anglia expulit. Ita subjectis omnibus, Edmundum, per semetra fugitantem, non prius persequi destitit quam Londoniam ad patrem pervenisse cognosceret. Tunc usque post Pascha quievit, ut cum omnibus 300 [Col. 1155C] copiis urbem adoriretur. Sed praevenit conatum ejus mors Ethelredi; nam in initio Quadragesimae, die sancti Gregorii, animam, laboribus et miseriis natam, efflavit: jacet apud sanctum Paulum Londoniae. Oppidani Edmundum in regem conclamant. Ipse, mox congregato exercitu, apud Pennam et Gilingeham Danos fugavit diebus Rogationum. Post festum sancti Johannis, ad Seorstanum eisdem congressus, aequis manibus discessit; Anglis suis initium fugae facientibus auctore Edrico, qui in parte adversariorum stans, et gladium in manu tenens, quem in pugna, quodam rustico impigre caeso, cruentarat: «Fugite, inquit, miseri, fugite! ecce rex vester hoc ense occisus est!» Fugissent continuo Angli nisi rex, cognita re, in editum [Col. 1155D] quemdam collem procederet, ablata galea caput suum commilitonibus ostentans. Tunc, quantis poterat viribus hastile ferreum intorquens, in Edricum misit; sed ab illo praevisum et vitatum, in militem prope stantem peccavit, adeo ut alterum quoque [Col. 1156A] affigeret. Nox praelium diremit, aciebus quasi ex conniventia discedentibus, Anglis tamen victoriam pene sperantibus; quo facto, West-Saxonum conversi animi dominum legitimum cognoverunt. Ipse Londoniam contendit, ut bene meritos cives liberaret, quos pars hostium statim post discessum suum incluserat; fossa etiam urbem, 301 qua fluvio Tamensi non alluitur, foris totam cinxerat, multaque vulnera fecerat et acceperat. Itaque, audito regis adventu, fugam per prona invadunt: subsecutus eos e vestigio, et transito vado quod Brentford dicitur, victoriosa strage delevit. Reliqua multitudo, quae cum Cnutone remanserat, Edmundo aliquantulum feriato et partes suas componente, Londoniam iterum terra flumineque obsidet; sed ab [Col. 1156B] oppidanis magnanimiter pugnantibus repulsa, iram in collimitaneam Merciam effundit, vicos et villas rapinis, incendiis, caedibusque depopulans. Opima praeda ad naves convecta quas in amne Medeguaia congregaverat: fluvius ille Rofensem urbem praeterfluens, violentus et rapaci gurgite minax, moenia pulchra lavat. Inde quoque rege pugnante fugata, praeoccupatoque vado quod superius nominavi Brentford, insigni caede profligata. Conantem ulterius tendere Edmundum, ut reliquias praedonum persequeretur ad internecionem, vafer ille et pessimus Edricus revocavit, ficto jamdudum animo in gratiam reversus; consilio enim Cnutonis cum Edmundo erat, ut ejus meditationes renunciaret. Ultimus ille [Col. 1156C] dies Danis profecto fuisset si perseverandum rex putasset; sed praeventus (ut dixi) susurro proditoris, qui hostes nihil ultra ausuros affirmaret, maturum sibi exitium et Angliae toti paravit. Namque illi, data via fugiendi, iterum in unum coaluere, Orientales Anglos bello infestantes: ipsum quoque regem, suppetias ferentem, apud Assandunam cedere coegerunt. Auspicium fugae fuit ille ex consulto, quem totiens nominare pudet. Pauci qui gloriae suae non immemores, et alterutros excitantes, cuneum fecerant, ad unum 302 interempti. Ibi Cnuto regnum expugnavit, ibi omne decus Angliae occubuit, ibi flos patriae totus emarcuit: inter quos Ulkillus Estanglorum comes, perpetuam jam famam meritus tempore Swani, quando, primus omnium piratas [Col. 1156D] adorsus, spem dedit posse illos superari; et praecipui tunc viri, abbates et episcopi. Edmundus, inde pene solus pedem referens, Gloecestram venit, ut ibi recollectis viribus hostes recenti victoria otiosos, sicut putabat, aggrederetur. Nec Cnutoni [Col. 1157A] audacia defuit quin fugientem insequeretur. Ita, cum infestis signis constitissent, Edmundus singularem pugnam petiit, ne duo homunculi propter ambitionem regnandi tot subjectorum sanguine culparentur, cum possent sine dispendio fidelium suorum fortunam experiri. Magnam utrilibet laudem futuram, qui suo potissimum periculo tantum regnum nancisceretur. Haec cum Cnutoni renunciarentur, abnuit prorsus; pronuncians, animo se quidem excellere, sed contra tam ingentis molis hominem corpusculo diffidere: verum, quia ambo non indebite regnum efflagitent quod patres amborum tenuerint, convenire prudentiae ut depositis animositatibus Angliam partiantur. Susceptum est hoc dictum ab utroque exercitu, magnoque assensu firmatum, [Col. 1157B] quod et aequitati conquadraret, et mortalium paci, tot miseriis defatigatorum, placide consuleret. Ita Edmundus, unanimi clamore omnium superatus, concordiae indulsit; foedusque cum Cnutone percussit, sibi West-Saxoniam, illi 303 concedens Merciam. Nec multo post, in festo sanctae Andreae, ambiguum quo casu extinctus, Glastoniae juxta Edgarum avum suum sepultus est. Fama Edricum infamat, quod favore alterius mortem ei per ministros porrexerit. Cubicularios regis fuisse duos, quibus omnem vitam suam commiserat: quos pollicitationibus illectos, et primo immanitatem flagitii exhorrentes, brevi complices suos effecisse. Ejus consilio ferreum uncum, ad naturae requisita sedenti, in locis [Col. 1157C] posterioribus adegisse. Frater ejus ex matre Edwius, non aspernandae probitatis adolescens, per proditorem Edricum, Anglia, jubente Cnutone, cessit: diu terris jactatus et alto, angore animi ut fit corpus infectus, dum furtivo reditu apud Anglos delitescit, defungitur, et apud Tavistokium tumulatur. Filii ejus Edwius et Edwardus, missi ad regem Swevorum ut perimerentur, sed miseratione ejus conservati, Hunorum regem petierunt; ubi, dum benigne aliquo tempore habiti essent, major diem obiit, minor Agatham reginae sororem in matrimonium accepit. Fratres ex 304 Emma, Elfredus et Edwardus, toto tempore quo Cnuto vixit, in Normannia tutas fovere latebras. De illorum in patriam restitutione Ricardum avunculum [Col. 1158A] nihil egisse comperimus, quin et sororem suam Emmam hosti et invasori nuptum collocavit; ignores majore illius dedecore qui dederit, an foeminae quae consenserit ut thalamo illius caleret qui virum infestaverit, filios effugaverit. Porro Robertus, quem superius diximus Jerosolymam ivisse, multotiens, congregatis navibus et impositis militibus, profectionem paravit, subinde jactitans se pronepotes suos coronaturum: et proculdubio fidem dictis explesset, nisi quia (ut a majoribus accepimus) semper ei ventus adversabatur contrarius, per occultum scilicet Dei judicium, in cujus voluntate sunt potestates regnorum omnium. Reliquiae ratium, multo tempore dissolutarum, Rotomagi adhuc nostra aetate visebantur.

[Col. 1158B] § 181. Anno incarnationis Dominicae millesimo decimo septimo Cnuto regnare coepit, et viginti annis regnavit; injuste quidem regnum ingressus, sed magna civilitate et fortitudine vitam componens. Primis diebus regnum in quatuor partitus, sibi West-Saxones, Edrico Mercios, Turkillo Orientales Anglos, Iricio Northanhimbros: ac primo interfectores Edmundi, qui ultro spe ingentis praemii rem detulerant, apud se interim celatos, magna frequentia populi produxit in medium, palamque genus insidiarum professos supplicio affecit. Eodemque anno Edricus, quem digne infamare non possum, jussu regis, arte qua multos frequenter circumvenerat ipse quoque 305 conventus, putidum spiritum transmisit ad inferos. Nam nescio qua [Col. 1158C] simultate orta , dum asperius colloquerentur, ille fiducia meritorum beneficia regi sua quasi amicabiliter improperans, ait, «Edmundum pro te primo deserui, post etiam ob fidelitatem tui extinxi:» quo dicto, Cnutoni facies immutata iram rubore prodidit, et continuo prolata sententia, «Merito ergo, inquit, et tu moriere, cum sis laesae majestatis reus in Deum et in me, qui dominum proprium et fratrem mihi foederatum occideris. Sanguis tuus super caput tuum, quia os tuum locutum est contra te quod misisti manus in christum Domini.» Mox, ne tumultus fieret, in eodem cubiculo proditor fauces elisus, et per fenestram in Tamesim praecipitatus, perfidiae meritum habuit. [Col. 1159A] Succedente tempore Turkillus et Iricius, ab Anglia captatis occasionibus eliminati, natale solum petierunt; quorum primus, qui incentor necis beati Elfegi fuerat, statim ut Danemarchiae littus attigit a ducibus oppressus est. Ita cum omnis Anglia pareret uni, ille ingenti studio, Anglos sibi conciliare, aequum illis jus cum Danis suis in consessu, in concilio, in praelio concedere: qua de re, ut praedixi, uxorem superioris regis e Normannia accersiit, ut, dum consuetae dominae 306 deferrent obsequium, minus Danorum suspirarent imperium; simul eo facto Ricardi alliciens gratiam, ut parum de nepotibus cogitaret, qui alios ex Cnutone se suscepturum speraret. Monasteria per Angliam suis et patris excursionibus partim foedata, [Col. 1159B] partim eruta, reparavit; loca omnia in quibus pugnaverat, et praecipue Assandunam, ecclesiis insignivit; ministros instituit, qui per succidua seculorum volumina Deo supplicarent pro animabus ibi occisorum. Ad consecrationem illius basilicae et ipse affuit, et optimates Anglorum et Danorum donaria porrexerunt: nunc, ut fertur , modica est ecclesia presbytero parochiano delegata. Supra corpus beatissimi Edmundi, quem antiquiores Dani interfecerant, basilicam animositate regia construxit, abbatem et monachos instituit, praedia multa et magna contulit: praestat hodieque donorum ejus amplitudo integra, quod locus ille infra se aspiciat omnia pene Angliae coenobia. [Col. 1159C] Corpus beati Elfegi, apud sanctum Paulum Londoniae tumulatum, ipse suis manibus inde levavit, et ad propria remissum, dignis assentationibus veneratus est. Ita omnia, quae ipse et antecessores sui deliquerant, corrigere satagens, prioris injustitiae naevum apud Deum fortassis, [Col. 1160A] 307 apud homines certe abstersit. Wintoniae maxime munificentiae suae magnificentiam ostendit, ubi tanta intulit ut moles metallorum terreat advenarum animos , splendor gemmarum reverberet intuentium oculos; Emmae suggestu, quae in talibus thesauros dilapidabat sanctitate prodiga, dum ille in exteris terris dura meditaretur praelia: nam nescia virtus ejus stare loco, nec contenta Danemarchia quam avito, et Anglia quam bellico jure obtinebat, martem in Swevos transtulit. Sunt illi Danis contermini, pertinacioribus studiis iram Cnutonis emeriti: sed primo, exceptus insidiis, multos ex suis amisit; postremo, reparatis viribus, insistentes in fugam vertit; reges gentis Ulf et Eiglaf ad deditiones pacis adduxit: promptissimis [Col. 1160B] in ea pugna Anglis, hortante Godwino comite ut, pristinae gloriae memores, robur suum oculis novi domini assererent; illud fuisse fortunae quod ab eo quondam victi fuissent, illud virtutis quod illos premerent qui eum vicissent. Incubuere igitur viribus Angli; et, victoriam consummantes, comitatum duci, sibi laudem pararunt. Rediens inde domum, totum regnum Noricorum subegit, effugato rege Olavo; qui, posteriori anno, ut animos provincialium suorum tentaret, cum parva manu in regnum regressus, infidos sibi sensit cum suis caesus.

308 § 182. Cnuto, decimo quinto anno regni , Romam profectus est: ibi aliquantis diebus [Col. 1160C] commoratus, et eleemosynis per ecclesias peccata redimens, navigio Angliam rediit; et mox Scotiam rebellantem, regemque Malcolmum, expeditione illuc ducta, parvo subegit negotio. Veruntamen non inoperosum videbitur si epistolam, quam, Roma digrediens, Anglis suis per Livingum Tavistokiensem [Col. 1161A] abbatem, mox episcopum Cridintunensem, misit, apponam, ad documentum emendatioris vitae et regalis magnificentiae.

§ 183. «Cnuto, rex totius Angliae, et Danemarchiae, et Norregiae, et partis Swavorum, Alnotho metropolitano, et Alfrico Eboracensi, omnibusque episcopis et primatibus, et toti genti Anglorum, tam nobilibus quam plebeiis, salutem. Notifico vobis me noviter isse Romam, oratum pro redemptione peccaminum meorum, et pro salute 309 regnorum, quique meo subjacent regimini populorum. Hanc quidem profectionem Deo jam olim devoveram; sed pro negotiis regni, et causis impedientibus, huc usque non poteram perficere. Nunc autem ipsi Deo meo omnipotenti valde humiliter [Col. 1161B] gratias ago, quod concessit in vita mea beatos apostolos Petrum et Paulum, et omne sanctuarium quod intra urbem Romam aut extra addiscere potui expetere, et, secundum desiderium meum, praesentialiter venerari et adorare. Et ideo maxime hoc patravi, quia a sapientibus didici sanctum Petrum apostolum magnam potestatem accepisse a Domino ligandi et solvendi, clavigerumque esse coelestis regni; et ideo specialiter ejus patrocinium apud Deum expetere valde utile duxi. Sit autem vobis notum quia magna congregatio nobilium in ipsa Paschali solemnitate ibi cum domino papa Johanne et imperatore Conrado erat, scilicet omnes principes gentium a monte Gargano [Col. 1161C] usque 310 ad istud proximum mare; qui omnes me et honorifice suscepere, et magnificis donis honoravere. Maxime autem ab imperatore donis variis et muneribus pretiosis honoratus sum, tam in vasis aureis et argenteis, quam in palliis et vestibus valde pretiosis. Locutus sum igitur cum ipso imperatore et domino papa, et principibus qui ibi erant de necessitatibus totius populi mei tam Angli quam Dani, ut eis concederetur lex aequior et pax securior in via Romam adeundi, et ne tot clausuris per viam arcentur, et propter injustum theloneum fatigentur: [Col. 1162A] annuitque postulatis imperator, et Rodulfus rex qui maxime ipsarum clausurarum dominatur; cunctique principes edictum firmarunt ut homines mei, tam mercatores, quam alii orandi gratia viatores, absque omni angaria clausurarum et theloneorum, cum firma pace Romam eant et redeant. Conquestus sum iterum coram domino papa; et mihi valde displicere dixi, quod mei archiepiscopi in tantum angariabantur immensitate pecuniarum quae ab eis expetebantur dum pro pallio accipiendo, secundum morem, apostolicam sedem expeterent; decretumque est ne id deinceps fiat. Cuncta enim quae a domino papa, et ab imperatore, et a rege Rodulfo, caeterisque principibus per quorum terras nobis transitus est ad Romam [Col. 1162B] pro meae gentis utilitate postulabam, libenter annuerunt; et concessa etiam sacramento firmaverunt, sub testimonio quatuor archiepiscoporum, et viginti episcoporum, et innumerae multitudinis ducum et nobilium quae 311 aderat. Quapropter Deo omnipotenti gratias magnificas reddo, quia omnia quae desideraveram, prout mente decreveram, prospere perfeci, votisque meis ad velle satisfeci. Nunc itaque sit notum quia ipsi Deo supplex devovi vitam meam amodo in omnibus justificare, et regna mihi subdita populosque juste et pie regere, aequumque judicium per omnes observare; et si quid per meae juventutis intemperantiam aut negligentiam hactenus, praeter id quod justum erat, actum est, totum Deo auxiliante dispono emendare. [Col. 1162C] iccirco obtestor, et praecipio meis consiliariis quibus regni consilia credidi, ne ullo modo, aut propter meum timorem aut alicujus potentis personae favorem, aliquam injustitiam amodo consentiant, vel faciant pullulare, in omni regno meo. Praecipio etiam omnibus vicecomitibus et praepositis universi regni mei, sicut meam volunt habere amicitiam aut suam salutem, ut nulli homini, nec diviti nec pauperi, vim injustam inferant; sed omnibus, tam nobilibus quam ignobilibus, sit fas justa lege potiundi, [Col. 1163A] a qua nec propter favorem regium, nec propter alicujus potentis personam, nec propter mihi congerendam pecuniam, nullo modo devient, quia nulla mihi necessitas est ut iniqua exactione pecunia mihi congeratur. Ego itaque notum vobis fieri volo, quod, eadem via qua exivi regrediens, Danemarchiam vado, pacem et firmum pactum, omnium Danorum consilio, compositurus cum eis gentibus quae nos et vita et regno privare, si eis esset possibile, volebant; sed non potuerunt, Deo scilicet virtutem eorum destruente, qui nos sua benignitate in regno et honore conservet, omniumque 312 inimicorum nostrorum potentiam adnihilet. Composita denique pace cum gentibus quae in circuitu [Col. 1163B] nostro sunt, dispositoque et pacato omni regno nostro hic in oriente, ita ut a nulla parte bellum aut inimicitias aliquorum timere habeamus, quam citius hac aestate apparatum navigii habere potero, Angliam venire dispono. Hanc autem epistolam jam praemisi, ut de mea prosperitate omnis populus regni mei laetificetur; quia, ut vos ipsi scitis, nunquam memetipsum nec meum laborem abstinui, nec adhuc abstinebo, impendere pro omnis populi mei necessaria utilitate. Nunc igitur obtestor omnes episcopos meos et regni praepositos, per fidem quam mihi debetis et Deo, quatenus faciatis ut, antequam Angliam veniam, omnium debita quae secundum legem antiquam debemus sint persoluta; scilicet eleemosyna pro aratris, et decimae animalium [Col. 1163C] ipso anno procreatorum, et denarii quos Romam ad sanctum Petrum debetis, sive ex urbibus sive ex villis, et mediante Augusto decima frugum, et in festivitate sancti Martini primitiae [Col. 1164A] seminum ad ecclesiam sub cujus parochia quisque degit, quae Anglice Chirchseet nominatur. Haec et alia si cum venero non erunt persoluta, regia exactione secundum leges in quem culpa cadit 313 districte absque venia comparabit.» Nec dicto deterius fuit factum. Omnes enim leges ab antiquis regibus, et maxime ab antecessore suo Ethelredo latas, sub interminatione regiae mulctae perpetuis temporibus observari praecepit; in quarum custodiam etiam nunc tempore bonorum sub nomine regis Edwardi juratur, non quod ille statuerit, sed quod observarit.

§ 184. Erant tunc in Anglia summi et sapientissimi viri, quorum praecipuus Ethelnothus, archiepiscopus post Livingum: hic, ex decano [Col. 1164B] summus sacerdos, multa opera praedicabili memoria digna fecit, regem ipsum auctoritate sanctitudinis in bonis actibus mulcens, in excessibus terrens; sedem archiepiscopatus et prius praesentia corporis sancti Elfegi sublimavit, et postea Romae praesens in pristinam dignitatem reparavit. Domum rediens, apud Papiam brachium sancti Augustini doctoris centum talentis argenti et talento auri comparatum, apud Coventreiam misit. Porro Cnuto Glastoniensem ecclesiam, ut fratris sui Edmundi manes inviseret (sic enim eum vocare 314 solitus fuerat), festinavit; factaque oratione, super sepulchrum pallium misit versicoloribus figuris pavonum, ut videtur, intextum. Astabat regio lateri supradictus Ethelnothus, qui septimus ex monachis [Col. 1164C] Glastoniensis coenobii praesidebat cathedrae Cantuariensi. Primus Brithwaldus; secundus Adthelmus, qui primus Wellis episcopus; tertius nepos ejus Dunstanus; quartus Ethelgarus, [Col. 1165A] qui novi monasterii Wintoniae abbas primus, deinde Cicestrensis episcopus; quintus Siricus, qui factus archiepiscopus nutriculae suae septem dedit pallia, de quibus in anniversario ejus tota antiqua ornatur ecclesia; sextus Elfegus, qui ex prioratu Glastoniae primus factus est abbas Bathoniae, deinde episcopus Wintoniae; septimus Ethelnothus, qui, cum regi antecessorum suorum privilegia ostendisset, rogavit et rogando obtinuit ut scripto regio in haec verba confirmaret.

315 § 185. «Regnante in perpetuum Domino, qui sua ineffabili potentia omnia disponit atque gubernat, vicesque temporum hominumque mirabiliter discernens, terminumque incertum prout vult [Col. 1165B] aequanimiter imponens, et de secretis naturae mysteriis misericorditer docet ut de fugitivis et sine dubio transitoriis mansura regna Dei suffragio adipiscenda sunt. Quapropter ego Cnut rex Anglorum, caeterarumque gentium in circuitu persistentium gubernator et rector, cum consilio et decreto archipraesulis nostri Ethelnothi, simulque cunctorum Dei sacerdotum, et consilio optimatum meorum, ob amorem coelestis regni, et indulgentiam criminum meorum, et relaxationem peccaminum fratris mei regis Edmundi, concedo ecclesiae sanctae Dei genitricis semperque virginis Mariae Glastoniae jura et consuetudines in omni regno meo, et omnes forisfacturas omnium terrarum suarum; et sint terrae ejus sibi liberae et solutae [Col. 1165C] ab omni calumpnia et inquietatione, sicuti meae mihi habentur. Verum illud praecipue ex omnipotentis Patris, et Filii, et Spiritus sancti auctoritate, et perpetuae Virginis interdictione prohibeo, et universis regni mei praepositis et primatibus super suam salutem praecipio, ut nullus omnino illam insulam intrare audeat, cujuscunque ordinis aut dignitatis sit; sed omnia, tam in ecclesiasticis quam in saecularibus causis, tantummodo abbatis judicium et conventus expectent, sicuti praedecessores mei [Col. 1166A] sanxerunt et privilegiis confirmaverunt, Chentwines, 316 Ines, Cuthredus, Elfredus , Edwardus , Athelstanus, et gloriosissimus Edmundus, et incomparabilis Edgarus. Si quis autem quovis deinceps tempore sub aliqua occasione interrumpere atque irritum facere hujus privilegii testamentum nisus fuerit, sit a consortio piorum ultimi examinis ventilabro dispertitus. Si quis vero benevola intentione haec facere, probare, et defensare studuerit, beatissimae Dei genitricis et omnium sanctorum intercessione amplificet Deus portionem ejus in terra viventium.» Scripta est hujus privilegii donatio, et provulgata in lignea basilica sub praesentia regis Cnutonis, anno ab incarnatione Domini millesimo tricesimo secundo, indictione [Col. 1166B] secunda .

§ 186. Ejusdem etiam archipraesulis monitu, rex ad transmarinas ecclesias pecunias mittens, maxime Carnotum ditavit, ubi tunc florebat Fulbertus episcopus in sanctitate et philosophia nominatissimus: qui inter caetera industriae suae documenta ecclesiae dominae nostrae sanctae Mariae, cujus fundamenta jecerat, summam manum mirifico effectu imposuit; quam etiam, pro posse honorificare studens, musicis modulationibus crebro 317 extulit. Quanto enim amore in honorem Virginis anhelaverit, poterit conjicere qui cantus audierit coelestia vota sonantes. Extat inter caetera opuscula ejus epistolarum volumen, in quarum una gratias agit Cnutoni magnificentissimo regi, quod largitatis [Col. 1166C] suae viscera in expensas ecclesiae Carnotensis effuderit.

§ 187. Ejus anno decimo quinto Robertus rex Francorum, de quo supra praelibavimus, vitam clausit; vir eleemosynis deditus, adeo ut festis diebus cum amiciretur, et exueretur regiis insignibus, si non aliud haberet ad manum, ipsa vestimenta pauperibus distribueret, nisi ex industria vestiarii egenos importune petentes arcerent. Habebat duos filios, Odonem et Henricum; Odo major natu [Col. 1167A] hebes, alter astutus et vehemens. Diviserat in amorem prolem utramque 318 parens uterque: pater primogenitum amplectebatur, dictitans successurum; mater minorem fovebat, cui, et si non per aetatem, per prudentiam certe regnum deberetur. Ita, ut sunt foeminae in incepto pertinaces, non prius abstitit quam omnes duces, qui regno Francorum famulantur, praemiis et pollicitis ingentibus in sua vota transduceret. Henricus ergo, maxime annitente Roberto Normanno, coronatus est priusquam plane pater expirasset . Cujus beneficii obnoxius, cum ille, ut superius dixi, Jerosolymam iret, Willelmum filium ejus puerulum contra desertores enixissime juvit. At Cnuto, transcursa vitae meta, Scepthoniae defunctus, et Wintoniae [Col. 1167B] sepultus est.

DE HAROLDO FILIO CNUTONIS.

§ 188. Anno Dominicae incarnationis millesimo tricesimo sexto Haroldus, quem fama filium Cnutonis ex filia Elfelmi comitis loquebatur, regnavit annis quatuor et mensibus totidem. Elegerunt eum Dani et Londoniae cives, qui jam pene in barbarorum mores propter frequentem convictum transierant. Angli diu obstiterunt; magis unum ex filiis Ethelredi, qui in Normannia 319 morabantur , vel Hardecnutum filium Cnutonis ex Emma, qui tunc in Danemarchia erat, regem habere volentes. Maximus tum justitiae propugnator fuit Godwinus comes, qui etiam pupillorum se tutorem professus, reginam Emmam et regias [Col. 1167C] gazas custodiens, resistentes umbone nominis sui aliquandiu dispulit; sed tandem, vi et numero impar, [Col. 1168A] cessit violentiae. Haroldus sceptro confirmato novercam exiliavit. Illa in Normannia nihil sibi tutum arbitrata, ubi, defunctis fratre et nepotibus, recens deserti orphani fervebat invidia, in Flandriam transiit ad Baldewinum comitem, expertum probitate virum; qui postea, defuncto rege Henrico qui Philippum parvum reliquerat filium, regnum Francorum nobiliter aliquantis annis rexit, fideliterque adulto (nam ejus amitam uxorem habebat) restituit. Hujus sub umbra Emma securum triennium egit; quo peracto, Haroldus, apud Oxenefordam mense Aprili defunctus, Westmonasterio tumulum habet. Tunc Anglis et Danis in unam sententiam convenientibus, propter Hardecnut missum, ille per Normanniam in Angliam [Col. 1168B] mense Augusto 320 venit; nam filii Ethelredi jam fere omnibus despectui erant, magis propter paternae socordiae memoriam, quam propter Danorum potentiam. Hardecnutus, biennio praeter decem dies regnans, spiritum inter pocula apud Lamudam juxta Londoniam amisit, et Wintoniae juxta patrem sepultus est: juvenis, qui egregiam pietatem animi in fratrem et sororem ostenderit; germanum enim Edwardum, annosae peregrinationis taedio, et spe fraternae necessitudinis, natale solum revisentem, obviis (ut aiunt) manibus excipiens indulgentissime retinuit. Veruntamen immaturus in caeteris, per Alfricum Eboracensem episcopum, et alios quos nominare piget, Haroldi cadavere defosso, caput truncari, et miserando mortalibus exemplo, [Col. 1168C] in Tamesim projici jussit. Id a quodam piscatore excentum sagena in coemiterio Danorum [Col. 1169A] Londoniae tumulatur. Tributum inexorabile et importabile Angliae imposuit, ut classiariis suis per singulas naves viginti marcas ex pollicito pensitaret. Quod dum importune per Angliam exigitur, duo infestius hoc munus exequentes a Wigorniae civibus extincti sunt; quapropter per comites suos urbe incensa et depopulata, fortunis civium abrasis, contumeliam 321 famae, et amori suo detrimentum, ingessit. Sane ne silentio premam quod de primogenito Ethelredi Elfredo rumigeruli spargunt. Ille inter mortem Haroldi et expectationem Hardecnuti fluctuans, regnum ingressus, compatriotarum perfidia, et maxime Godwini, luminibus orbatus est apud Gillingeham; inde ad Heliense coenobium directus, miseram vitam pauco tempore pane cibario [Col. 1169B] sustentavit; omnibus comitibus praeter decimos decapitatis, nam sors decimum quemque morti exemerat. Haec, quia fama serit, non omisi; sed, quia chronica tacet, pro solido non asserui . Hac de causa Hardecnutus, Livingo Cridietunensi episcopo, quem fama facti auctorem asserebat, infensus, illum episcopatu expulit, sed post annum pecunia serenatus restituit. Godwinum quoque obliquis oculis intuitus, ad sacramentum purgationis compulit. Apposuit ille fidei juratae xenium, ut gratiam plenam redimeret, locupletissimum sane et pulcherrimum, ratem auro rostratam, habentem octoginta milites qui haberent in brachiis singulis armillas duas, unamquamque sedecim unciarum auri, in capitibus cassides deauratas, securim Danicam [Col. 1169C] in humero sinistro, hastile ferreum dextra manu gestantes; et, ne singula enumerem, armis omnibus instructos, in quibus fulgor cum terrore certans sub auro ferrum occuleret. Caeterum, ut dicere coeperam, Hardecnutus Gunhildam sororem suam, Cnutonis ex Emma filiam , spectatissimae speciei puellam, 322 a multis procis tempore patris suspiratam, nec impetratam, Henrico imperatori Alemannorum nuptum misit. Celebris illa pompa nuptialis fuit, et nostro adhuc seculo etiam in triviis cantitata, dum tanti nominis virgo ad navem duceretur, stipantibus omnibus Angliae proceribus, et in expensas conferentibus quicquid absconderat vel marsupium publicum vel aerarium [Col. 1170A] regium. Ita ad sponsum perveniens, multo tempore foedus conjugale fovit: postremo, adulterii accusata, pucrulum quendam sturni sui alumnum, quem secum ex Anglia duxerat, delatori, giganteae molis homini, ad monomachiam apposuit , caeteris clientibus inerti timore refugientibus. Itaque, conserto duello, per miraculum Dei insimulator succiso poplite enervatur. Gunnildis, insperato triumpho tripudians, viro repudium dedit; nec ultra minis aut delinimentis adduci potuit ut thalamo illius consentiret, sed, velum sanctimonialium suscipiens , in Dei servitio placido consenuit otio.

DE HENRICO IMPERATORE.

§ 189. Erat imperator multis et magnis virtutibus [Col. 1170B] praeditus, et omnium pene ante se bellicosissimus, quippe qui etiam Vindelicos et Leuticios subegerit, caeterosque populos Suevis conterminos, qui usque ad hanc diem soli omnium mortalium paganas superstitiones anhelant; nam Saraceni et Turchi Deum Creatorem colunt, 323 Mahumet non Deum, sed ejus prophetam aestimantes. Vindelici vero Fortunam adorant; cujus idolum loco nominatissimo ponentes, cornu dextrae illius componunt plenum potu illo quem Graeco vocabulo, ex aqua et melle, Hydromellum vocamus. Idem sanctus Hieronymus Aegyptios et omnes pene Orientales fecisse, in decimo octavo super Isaiam libro confirmat. Unde ultimo die Novembris mensis, in circuitu sedentes, in commune praegustant; [Col. 1170C] et si cornu plenum invenerint, magno strepitu applaudunt , quod eis futuro anno pleno copia cornu responsura sit in omnibus; si contra, gemunt. Hos ergo ita Henricus tributarios effecerat, ut, omnibus solemnitatibus quibus coronabatur , reges eorum quatuor, lebetem quo carnes condiebantur, in humeris suis, per annulos quatuor vectibus ad coquinam vectitarent.

DE SORORE IMPERATORIS, ET CLERICO ILLAM DILIGENTE.

§ 190. Praeterea crebro tumultibus regni expeditus, cum se communioni et hilaritati dedisset, joci plenus, ut sat erit duobus probare exemplis. Sororem sanctimonialem unice diligebat, ut suo eam lateri deesse non pateretur, sed semper triclinium [Col. 1171A] ejus suo conjungeret. Dum igitur quadam hyeme, quae nivibus et pruinis aspera inhorruerat, uno diu loco detineretur, clericus quidam curialis, familiarior justo puellae effectus, crebro nocturnas in cubiculo ejus protelabat vigilias; et quamlibet multimodis tergiversationibus 324 nequitiam palliaret, advertit illud aliquis (quod difficile sit crimen non prodere vultu vel gestu); et jam vulgo rem ventilante, solus nesciebat imperator, et sororem suam pudicam credere audebat. Sed, cum quadam nocte cupitis fruerentur amplexibus, et diutius se voluptas protenderet, illuxit mane, et ecce omnem terram nix operuerat; tum clericus, qui se deprehendendum per vestigia in nive timeret, persuadet amicae suae ut dorso ejus impositus angustias illas [Col. 1171B] evaderet. Illa, non refutans impudentiam dummodo vitaret verecundiam, levat tergo amasium et extra curiam effert. Et forte tum imperator minctum surrexerat, et per fenestram coenaculi despiciens videt clericum equitantem: primo quidem visu hebetatus, sed, re diligentius explorata, pudore et indignatione obmutuit. Interea haesitanti utrum peccatum impunitum dimitteret, vel peccantes honeste redargueret, obvenit occasio ut episcopatum vacantem daret clerico, haec verba auribus insusurrans: «Accipe, inquit, episcopatum, et vide ne ulterius inequites mulierem.» Item dans abbatiam sanctimonialium germanae , «Esto, ait, abbatissa, nec ultra patiaris clericum equitem.» [Col. 1171C] Confusi illi, qui tam gravi dicto se sentirent lapidatos, desiverunt a flagitio quod divinitus inspiratum putabant domino.

325 DE CLERICO NOLENTE LEGERE EVANGELIUM PRO IMPERATORE.

§ 191. Item habebat clericum in curia, qui et literarum peritiam et vocis elegantiam vitio corporis deformabat, quod meretriculam villae dementer ardebat; cum qua nocte quadam solenni volutatus, mane ad missam imperatoris aperta fronte astabat. Dissimulata scientia, mandat ei Caesar ut se paret ad evangelium, quod ejus melodia delectaretur; erat enim diaconus. Ille, pro peccati conscientia, multis praestigiis subterfugere; imperator contra nunciis urgere, ut probaret constantiam: ad extremum [Col. 1171D] prorsus abnuenti, «Quia, inquit, non vis mihi parere in tam facili obsequio, ego te extorrem totius terrae meae esse praecipio.» Clericus amplexus sententiam abscessit continuo; missi pedissequi qui cum persequerentur, ut, si perseverandum putaret, jam urbem egressum revocarent. Ita incunctanter [Col. 1172A] compilatis omnibus suis et in sarcinulas compositis, jam profectum, magnaque violentia retractum, Henrici praesentiae sistunt; qui laetum subridens, «Probe, ait, fecisti, et gratulor probitati tuae, quod pluripenderis Dei timorem quam patriam, respectum coelestis irae quam meas minas; quapropter habeto episcopatum qui primus in imperio meo vacaverit, tantum indecenti amori renuncies.»

§ 192. At, quia nihil constans est in humanis gaudiis, quoddam triste portentum tempore ejus accidit, quod non tacebo. Fuldense coenobium est in Saxonia , sancti Galli corpore insigne, et 326 praediis ditatum permagnificis. Ejus loci abbas sexaginta millia bellatorum imperatori praebet in hostem, habetque ex antiquo privilegium ut in praecellentibus [Col. 1172B] festivitatibus ad dextram ejus consideat. Hic ergo Henricus Pentecosten apud Mogontiam celebrabat. Paulo ante missam, cum sedilia pararentur in ecclesia, inter cubicularios archiepiscopi et abbatis jurgium agitatum utrorum dominus juxta Caesarem sederet; illis praerogativam antistitis, istis priscum morem referentibus. Ubi verbis parum ad concordiam proceditur, (ut habent Germani, idemque Teutones, indomitum animum), ad pugnam ventum: itaque pars sudes arripere, pars sax a jacere, pars enses evaginare, postremo quicquid primum ira invenisset, eo pro armis uti: ita furore per ecclesiam grassante, pavimentum sanguine inundavit. Sed statim episcopis convolantibus pace inter reliquias [Col. 1172C] dissidentium statuta, templum purgatum, missa festivis clamoribus acta. Cum vero, mira subjiciam, sequentia cantitata , et versu, «Hunc diem gloriosum fecisti,» chori conticuissent, vox ab aere lapsa late insonuit, «Hunc diem bellicosum ego feci.» Rigentibus caeteris, imperator diligentius intendens muneri, laetitiamque intelligens inimici, «Tu, inquit, omnis malitiae inventor simul et incentor, diem bellicosum et arrogantibus luctuosum fecisti; sed nos per Dei gratiam, qui illum gloriosum fecit, pauperibus gratiosum reddemus.» Et mox, reincepta sequentia, solemni ploratu Sancti Spiritus gratiam invitabat; intelligeres illum adventasse, illis cantantibus, istis lachrymantibus, omnibus pectora 327 tundentibus. Finita missa, [Col. 1172D] egenis per praecones conclamatis, omnes dapes quae sibi et curialibus parabantur in usus eorum exhausit; ipse obsonia apponens, ipse juxta disciplinam ministrorum de longe consistens, ipse superflua ciborum abstergens.

§ 193. Tempore Conradi patris a quodam clerico [Col. 1173A] fistulam tulerat argenteam qua pueri ludo aquam jaculantur, pactus episcopatum cum foret imperator. Adultus repetenti pollicitum impigre dederat; nec multo post, aspera valetudine correptus, decubuit. Morbo crescente, triduo exsensus et mutus jacuit, cum in solo pectore vitalis halitus palpitaret; nec aliud vitae indicium erat quam quod, manu ad nares apposita, quantuluscunque sentiebatur anhelitus. Episcopi praesentes, triduano indicto jejunio, lachrymis et votis pro vita regis superos pulsabant; quibus, ut credi fas est, remediis convalescens, accitum episcopum quem injuste fecerat, sententia concilii deposuit: professus se toto triduo daemones infestos vidisse flammam in se per fistulam jaculantes, flammam adeo pertinacem ut noster [Col. 1173B] ignis, in comparatione illius, jocus putetur et nihil calere. Juvenem inter haec semiustulatum adventasse, ferentem immensae magnitudinis calicem aureum aqua plenum; cujus visione et laticis aspergine delinitum, extinctis ardoribus, in sanitatem evasisse. Ephoebum illum beatum fuisse Laurentium, cujus ecclesiae tectum longa carie dissolutum compaginarit, et praeter alia xenia calice aureo honorificarit.

§ 194. Occurrunt hoc loco quae de illo viro feruntur magna miracula, ut de cerva quae illum, inimicos fugitantem, ultra invadabilem fluvium 328 dorso evexerit, et quibusdam aliis, quibus ideo supersedeo quia aestimationem lectoris supergredi nolo. Obiit octavo decimo anno imperii emenso, [Col. 1173C] et apud Spiram conditus est, quam ipse ex antiquissima et diruta Nemeto ita nominatam novavit. Epitaphium ejus hoc est:

Caesar, tantus eras quantus et orbis,
At nunc in modico clauderis antro.
Post haec quisque sciat se ruiturum .
Et quod nulla mori gloria tollat.
Florens imperii gloria quondam,
Desolata suo Caesare marcet;
Hanc, ultra, speciem non habitura
Quam tecum moriens occuluisti.
Leges a senibus patribus auctas,
Quas lassata diu raserat aetas,
Omnes ut fuerant ipse reformans,
Romanis studuit reddere causis.
Tu, longinqua satis regna, locosque
Quos nullus potuit flectere, Caesar,
Romanis onerans viribus artus,
[Col. 1174A] Ad civile decus excoluisti.
O quanto premitur Roma dolore,
Desorata prius morte Leonis:
Nunc, Auguste, tuo funere languens,
Bino se viduam lumine plangit.
Quae te non timuit patria vivum?
Vel quae non doluit, Caesar, obisse?
Nam sic laetus eras jam superatis,
Et sic indomitis gentibus asper;
329 Ut, quae non timuit, jure doleret,
Et, quae non doluit, jure timeret.
Luge, Roma, tuum nomen in umbris;
Et defecta duo lumina luge .

§ 195. Sane iste Leo, de quo epitaphium loquitur, fuerat Romanae apostolicus, ex Brunone Spirensi episcopo ita vocatus et provectus; magnae et mirabilis sanctitatis, cujus Romani multa [Col. 1174B] miracula per orbem serunt. Obierat ante Henricum, post quinque annos apostolatus.

DE SANCTO EADWARDO TERTIO, REGE ET CONFESSORE.

§ 196. Anno ab incarnatione Domini millesimo quadragesimo secundo, Edwardus filius Ethelredi suscepit regnum, mansitque in eo annis viginti quatuor non plenis; vir propter morum simplicitatem parum imperio idoneus, sed Deo devotus ideoque ab eo directus . Denique eo regnante nullus tumultus domesticus qui non cito comprimeretur, nullum bellum forinsecus; omnia domi forisque quieta, omnia tranquilla: quod eo magis stupendum, quia ita se mansuete ageret ut nec viles homunculos verbo laedere 330 nosset. Nam dum quadam vice venatum isset, et agrestis quidam stabulata [Col. 1174C] illa quibus in casses cervi urgentur confudisset, ille sua nobili percitus ira, «Per Deum, inquit, et matrem ejus, tantundem tibi nocebo si potero.» Egregius animus, qui se regem in talibus non meminisset, nec abjectae conditionis homini se posse nocere putaret. Erat interea ejus apud domesticos reverentia vehemens, apud exteros metus ingens; fovebat profecto ejus simplicitatem Deus, ut posset timeri qui nesciret irasci. Sed, quamvis vel deses vel simplex putaretur, habebat comites qui eum ex humili in altum conantem erigerent: Siwardum Northimbrensium, qui, jussu ejus cum Scotorum rege Macbetha congressus, vita regnoque spoliavit, ibidemque Malcolmum, filium regis Cumbrorum, regem instituit; Lefricum Herefordensium, [Col. 1175A] qui eum contra simultates Godwini facere magnifico tutabatur, quod ille fidente conscientia meritorum minus regem revereretur: Leofricus cum conjuge Godiva, in Dei rebus munificus, monasteria multa constituit; Conventreiae, sanctae Mariae Stoue, Wenelok, Leonense, et nonnulla alia: caeteris ornamenta et praedia, Coventreiae corpus suum cum maximo apparatu auri et argenti delegavit; Haroldum West-Saxonum filium Godwini, qui duos fratres reges Walensium, Ris et Griffinum, solertia sua in mortem egerit, omnemque 331 illam barnariem ad statum provinciae sub regis fide redegerit . Fuerunt tamen nonnulla quae gloriam temporum deturparent: monasteria tunc monachis viduata; prava judicia a perversis hominibus commissa; [Col. 1175B] supellex matris ejus, praecipiente illo, penitus abrasa. Sed harum rerum invidiam amatores ipsius ita extenuare conantur: monasteriorum destructio, perversitas judiciorum, non ejus scientia, sed per Godwini filiorumque ejus sunt commissa violentiam, qui regis ridebant indulgentiam; postea tamen ad eum delata, acriter illorum exilio vindicata. Mater

Angustos filii jamdudum riserat annos,
nihil unquam de suo largita, haereditario scilicet odio parentis in prolem; nam magis Cnutonem et amaverat vivum, et laudabat defunctum. Praeterea, congestis undecunque talentis crumenas infecerat, pauperum oblita; quibus non patiebatur dari nummum ne diminueret numerum. Itaque quod injuste [Col. 1175C] coacervarat non inhoneste ablatum, ut egenorum proficeret compendio, et fisco sufficeret regio. Haec referentibus etis plurimum fides haberi debeat, sanctam tamen mulierem fuisse comperio, et thesauros suos in ornamenta ecclesiae Wintoniae et aliarum fortassis expendisse. Sed ut ad superiora 332 redeam, Hardecnuto mortuo, Edwardus, tam tristi nuntio accepto, incertumque fluctuans quid ageret, quo se verteret nesciebat. Multa volventi potior sententia visa ut Godwini consilio fortunas suas trutinaret. Conventus ille per [Col. 1176A] legatarios ut pace praefata colloquerentur, diu haesitabundus et cogitans tandem annuit ; venientem ad se, et conantem ad genua procumbere, allevat; Hardecnuti mortem exponentem , orantemque in Normanniam reditus auxilium ingentibus promissis honorat : Melius esse ut vivat gloriosus in imperio, quam ignominiosus moriatur in exilio. Illum Ethelredi filium, Edgari nepotem; jure ei competere regnum aevi maturo, laboribus defaecato, scienti administrare principatum per aetatem severe, miserias provincialium pro pristina egestate temperare; id quo minus fiat nihil obstare, si sibi credendum putet, suam auctoritatem plurimum in Anglia ponderari: quo se pronior inclinaverit, eo fortunam vergere; si auxilietur, neminem [Col. 1176B] ausurum obstrepere, et e converso. Paciscatur ergo sibi amicitiam solidam, filiis honores integros, filiae matrimonium: brevi futurum ut se regem videat, qui nunc vitae naufragus, exul spei, alterius opem implorat.

§ 197. Nihil erat quod Edwardus pro necessitate temporis non polliceretur; ita utrinque fide data, quicquid petebatur sacramento firmavit. Nec mora, Gillingeham congregato concilio, rationibus suis explicitis, regem effecit, hominio palam omnibus dato: homo affectati leporis, et ingenue gentilitia lingua eloquens, mirus dicere, 333 mirus populo persuadere quae placerent. Quidam auctoritatem ejus secuti, quidam muneribus flexi, quidam etiam debitum Edwardi amplexi; pauci qui praeter aequum [Col. 1176C] et bonum restitere, et tunc censorie notati, et postmodum ab Anglia expulsi. Edwardus die solenni Paschae magna pompa apud Wintoniam coronatus; et ab Edsio archiepiscopo sacra regnandi praecepta edoctus, quae ille tunc memoria libenter recondidit, et postea sancte factis propalavit. Idem Edsius, posteriori anno in incurabilem morbum incidens , successorem sibi abbatem Abbandoniae Siwardum statuit; ante cum rege tantum et comite communicato consilio, ne quis ad tantum fastigium aspiraret indignus, vel prece [Col. 1177A] vel pretio . Non multo post , Edgitham filiam Godwini rex in connubium accepit; foeminam in cujus 334 pectore omnium liberalium artium esset gymnasium, sed parvum in mundanis rebus ingenium; quam cum videres, si literas stuperes, modestiam certe animi et speciem corporis desiderares. Haec, et vivo marito et mortuo, probri suspicione non caruit; sed moriens tempore Willelmi , jurejurando astantibus de perpetua integritate ultro satisfecit. Nuptam sibi rex hac arte tractabat, ut nec thoro amoveret, nec virili more cognosceret: quod an familiae illius odio, quod prudenter dissimulabat pro tempore, an amore castitatis fecerit, pro certo compertum non habeo. Illud celeberrime fertur, nunquam illum cujusquam [Col. 1177B] mulieris contubernio pudicitiam laesisse. Sed, quia ad id locorum ventum est, lectorem praemonitum volo quod hic quasi ancipitem viam narrationis video, quia veritas factorum pendet in dubio. Siquidem aliquantos Normannos rex accersierat, qui olim inopiam exulis pauculis beneficiis levarant; inter quos Robertum, quem ex monacho Gemmeticensi episcopum Londoniae, et post archiepiscopum Cantuariae, statuerat 335 Hunc, cum reliquis, Angli moderni vituperant delatorem Godwini et filiorum ejus, hunc discordiae seminatorem, hunc archiepiscopii emptorem: Gondwinum et natos magnanimos viros, et industrios auctores et tutores regni Edwardi, non mirum si succensuerint quod novos homines [Col. 1177C] et advenas sibi praeferri viderent; nunquam tamen contra regem, quem semel fastigaverint, asperum etiam verbum locutos. Contra, Normanni sic se defensitant, ut dicant et eum et filios magna arrogantia et infidelitate in regem et in familiares [Col. 1178A] ejus egisse, aequas sibi partes in imperio vendicantes, saepe de ejus simplicitate solitos nugari, saepe insigues facetias in illum jaculari: id Normannos perpeti nequivisse, quin illorum potentiam quantum possent enervarent. Denique Deum monstrasse quam sancto animo Godwinus servierit; nam cum post piraticas rapinas, unde dicemus inferius, priori gratiae redditus esset, et in convivio cum rege discumberet, orto sermone de Elfredo regis fratre , «Tu,» inquit, «rex , ad omnem memoriam germani, rugato me vultu video quod aspicias; sed non patiatur Deus ut istam offam transglutiam, si fui conscius alicujus rei quae spectaret ad ejus periculum vel tuum incommodum.» Hoc dicto, offa quam in os miserat [Col. 1178B] suffocatus, oculos ad 336 mortem invertit. Inde ab ipso filio ejus Haroldo, qui regi astabat, sub mensa extractus, in episcopatu Wintoniae sepultus est.

§ 198 Propter istas, ut dixi, altercationes periclitatur oratio, dum quod ex asse verum definiam non habeo, vel propter naturale utrarumque gentium dissidium, vel quia ita res se habet quod Angli aspernanter ferant superiorem, Normanni nequeant pati parem. Sed de moribus eorum in sequenti libro pergam dicere, cum de adventu Normannorum in Angliam occasio se obtulerit. Nunc, quanta veritate potuero, perstringam de simultate regis in Godwinum et filios ejus.

§ 199. Eustachius erat comes Bononiae, pater [Col. 1178C] Godefridi et Baldewini qui nostro tempore reges apud Ierosolymam fuerunt: habebatque sororem regis Godam legitimis nuptiis desponsatam, quae ex altero viro, Waltero Medantino, filium tulerat [Col. 1179A] Radulfum, qui eo tempore erat comes Herefordensis, ignavus et timidus, qui Walensibus pugna cesserit, comitatumque suum, 337 et urbem cum episcopo, ignibus eorum consumendum reliquerit; cujus rei infamiam, mature veniens Haroldus virtutibus suis abstersit. Eustachius ergo, transfretato mari de Witsand in Doveram, regem Edwardum, nescio qua de causa, adiit. Collocutus cum eo, et re impetrata quam petierat, per Doroberniam redibat: unus antecursorum ejus ferocius cum cive agens, et vulnere magis quam prece hospitium exigens, illum in sui excidium invitavit. Quo cognito, Eustachius, ad ulciscendam necem servi cum toto comitatu profectus, homicidam quidem cum aliis decem et [Col. 1179B] octo interemit: sed, civibus ad arma convolantibus, viginti ex suis amisit, innumeris vulneratis; ipse vix cum altero in ipso tumultu subterfugit. Inde ad curiam pedem referens, nactusque secretum suae partis patronus assistens, iram regis in Anglos exacuit. Godwinus per nuntios ad curiam accitus venit. Exposita causa, et praecipue rege insolentiam Dorobernensium accumulante, intellexit vir acrioris ingenii, unius tantum partis auditis allegationibus, non debere proferri sententiam. Itaque, quamvis rex jussisset illum continuo cum exercitu in Cantiam proficisci, in Dorobernenses graviter ulturum, restitit; et quod omnes alienigenas apud regis gratiam invalescere invideret, et quod compatriotis amicitiam praestare [Col. 1179C] vellet. Praeterea videbatur ejus responsio in rectitudinem propensior, 338 ut magnates illius castelli blande in curia regis de seditione convenirentur: si se possent explacitare, illaesi abirent; si nequirent, pecunia vel corporum suorum dispendio, regi cujus pacem infregerant, et comiti quem laeserant, satisfacerent: iniquum videri ut quos tutari debeas, eos ipse potissimum inauditos adjudices. Ita tunc discessum, Godwino parvi pendente regis furorem quasi momentaneum. Quocirca totius regni proceres jussi Gloecestram convenire, ut ibi magno conventu res ventilaretur. Venerunt eo etiam Northanhimbri comites tunc famosissimi, Sywardus et Leofricus, omnisque [Col. 1179D] Anglorum nobilitas. Soli Godwinus ejusque filii, qui se suspectos scirent, sine praesidio armorum veniendum non arbitrati, cum manu valida Beverstane restiterunt; famam serentes in vulgus, quod ideo exercitum adunassent ut Walenses compescerent, [Col. 1180A] qui, tyrannidem in regem meditantes, oppidum in pago Herefordensi obfirmaverant, ubi tunc Swanus, unus ex filiis Godwini, militiae praetendebat excubias. Sed Walenses jam audientiam praevenerant, et conspirationis accusatos invisos curiae toti fecerant, adeo ut rumor spargeretur quod in eodem loco regius exercitus eos adoriretur. Quo accepto, Godwinus ad conjuratos classicum cecinit ut ultro domino regi non resisterent; sed, si conventi fuissent, quin se ulciscerentur loco non cederent. Et profecto facinus miserabile et plusquam civile bellum fuisset, nisi maturiora consilia intercessissent. Ita quantulacunque concordia interim inita, iterum praeceptum ut Londoniam concilium congregaretur; mandatum Swano filio Godwini [Col. 1180B] ut fuga sua regis iram mitigaret. 339 Godwinus et Haroldus quantocius ad concilium hac conventione venirent inermes, duodecim solum homines adducerent; servitium militum, quos per Angliam habebant, regi contraderent. Contra, illi negare: non posse se ad conventiculum factiosorum sine vadibus et obsidibus pergere; domino suo in militum deditione parituros, tum praeterea in omnibus praeter gloriae et salutis periculum. Si veniant inermes, vitae timeri dispendium; si paucos stipatores habeant, gloriae fore opprobrium. Obstinatius obfirmarat rex animum ne adquiesceret precibus supplicantium; itaque prolatum edictum ut intra quinque dies Anglia excederent (A. D. 1051). Godwinus et Swanus Flandriam, Haroldus concessit [Col. 1180C] Hiberniam. Comitatus ejus attributus Elgaro Leofrici filio, viro industrio; quem ille suscipiens tunc rexit nobiliter, reverso restituit libenter. Et postea, Godwino mortuo cum Haroldus parentis ducatum impetrasset, repetiit audacter, aliquanto tamen tempore inimicorum accusatione exiliatus. Omnis reginae substantia ad unum nummum emuncta; ipsa regis sorori apud Warewellam in custodiam data, ne scilicet omnibus suis parentibus patriam suspirantibus sola sterteret in pluma. Posteriori anno (A. D. 1052) exulum quisque de loco suo egressi Britannicum mare circumvagari, littora piraticis latrociniis infestare, de cognati populi opibus praedas eximias conjectare . Contra [Col. 1180D] quos, a regis parte, plusquam sexaginta naves in anchoris constiterunt: praefecti classi 340 Odo et Radulphus comites, et regis cognati . Nec segnem sensit regem illa necessitas, quin ipse in navi pernoctaret, et latronum exitus specularetur, [Col. 1181A] sedulo expiens consilio quod manu nequibat prae senio. Sed, cum cominus ventum esset, et jam pene manus consererentur, nebula densissima repente coorta furentum obtutus confudit, miseramque mortalium audaciam compescuit: denique Godwinus ejusque comites, eo unde venerant, vento cogente reducti. Non multo post, pacifico animo repatriantes, regem apud Londoniam offenderunt : orantes veniam admissi sunt. Senex ille, et lingua potens ad flectendos animos audientium, probe se de omnibus quae objectabantur expurgavit: tantumque brevi valuit, ut sibi liberisque suis honores integros restitueret; Normannos omnes, ignominiae notatos, ab Anglia effugaret; prolata sententia in Robertum archiepiscopum ejusque complices [Col. 1181B] quod statum regni conturbarent, animum regium in provinciales agitantes. Verum ille, non expectata violentia, sponte profugerat cum sermo pacis componeretur; Romamque profectus, et de causa sua sedem apostolicam appellans, cum per Gemeticum reverteretur defunctus, ibique sepultus est in ecclesia sanctae Mariae, quam ipse praecipuo et sumptuoso opere construxerat. Invasit continuo, illo vivente, Stigandus, qui erat episcopus Wintoniae, archiepiscopatum Cantuariensem; 341 infamis ambitus pontifex, et honorum ultra debitum appetitor, qui, spe throni excelsioris episcopatum Saxonum Australium deserens, Wintoniam insederit, illam quoque cum archiepiscopatu tenuerit. Quapropter nunquam ab apostolica sede [Col. 1181C] pallium meruerit, nisi quod Benedictus quidam pervasor apostolatus misit; pecunia scilicet ad concedendum corruptus, vel quod mali gratificantur similibus. Sed ille mox a Nicholao , qui ex episcopo Florentiae legitime papatum susceperat, expulsus zelo fidelium, indebitum nomen exuit. Stigandus quoque tempore regis Willielmi per cardinales Romanos degradatus [Col. 1182A] perpetuisque vinculis innodatus, inexplebilis aviditatis nec moriens finem fecit; siquidem, eo mortuo, clavicula in secretis reperta, quae, serae cubicularis scrinii apposita, innumerabilium thesaurorum dedit indicium chartas, in quibus notata erat et metallorum qualitas et ponderum quantitas quae per omnia praedia compilator avarus defoderat. Sed haec postmodum; nunc de Godwino quod inchoaveram terminabo.

342 § 200. Habuit primis annis uxorem Cnutonis sororem, ex qua puerum genuerat; qui, primis pueritiae annis emensis, dum equo quem ab avo acceperat puerili jactantia superbirat ab eodem in Tamesim portatus, voragine aquae suffocatus interiit: mater quoque, ictu fulminis exanimata, [Col. 1182B] saevitiae poenas solvit; quod dicebatur agmina mancipiorum in Anglia coempta, Danemarchiam solere mittere, puellas praesertim quas decus et aetas pretiosiores facerent, ut earum deformi commercio cumulos opum aggeraret. Post ejus obitum aliam duxit, cujus genus non comperi; de qua liberos tulit, Haroldum, Swanum, Tostinum, Wulnodum, Girtham, Leofwinum. Haroldus post Edwardum rex aliquot mensibus fuit, et a Willelmo apud Hastingas victus, vitam et regnum cum fratribus duobus minoribus amisit. Wulnodus a rege Edwardo Normanniam, quod eum pater obsidem dederat ibi toto tempore Edwardi inextricabili captione irretitus; regnante Willelmo in Angliam remissus, in vinculis Salesbiriae consenuit. [Col. 1182C] Swanus, perversi ingenii et infidi in regem multotiens a patre et fratre Haroldo descivit; et, pirata factus, praedis marinis virtutes majorum polluit. Postremo pro conscientia Brunonis cognati interempti, et ut 343 quidam dicunt, fratris, Ierosolimam abiit; indeque rediens a Saracenis circumventus, et ad mortem caesus est. Tostinus a rege Edwardo, post mortem Siwardi, Northanhimbriae [Col. 1183A] comitatui praelatus, pene decennio provinciae praefuit: quo exacto, asperitate morum Northanhimbros in rebellionem excitavit. Solitarium enim repertum ex regione fugarunt, pro contuitu ducatus occidendum non arbitrati: homines ejus, et Anglos et Danos obtruncarunt; equos et arma, et supeltectilem omnem corradentes. Rumore ad regem delato, turbataque patria, Haroldus ivit obviam ut propulsaret injuriam. Northanhimbri licet non inferiores numero essent, tamen quieti consulentes factum apud eum excusant; se homines libere natos, libere educatos, nullius ducis ferociam pati posse, a majoribus didicisse aut libertatem aut mortem. Proinde si subditos velit, Markerium filium Elgari eis praeficiat, re experturum quam dulciter [Col. 1183B] sciant obedire si dulciter tractati fuerint. Haec Haroldus audiens, qui magis quietem patriae quam fratris commodum attenderet, revocavit exercitum; et, adito rege, firmum ducatum Marcherio statuit. Tostinus, infensus omnibus, cum uxore et liberis Flandriam abiit, ibique usque ad Edwardi fuit obitum; qui nostris literis differetur interim, dum dixero quod ejus tempore Romae accidisse a senioribus didicimus.

§ 201. Erat papa Gregorius sextus, ante dictus Gratianus, magnae religionis et severitatis. Is 344 ita Romani apostolatus statum per incuriam antecessorum diminutum invenit, ut praeter pauca oppida urbi vicina, et oblationes fidelium, [Col. 1183C] pene nihil haberet quod se sustentaret. Civitates et possessiones in longinquo positae, quae ad jus ecclesiae pertinebant, a praedonibus ablatae; tramites publici et strata viarum per totam Italiam a latronibus stipabantur, ut nullus peregrinus nisi cum majori manu impune transiret. Fervebant totis semitis insidiatorum examina, nec inveniebat viator quo colludio evaderet: ita in vacuum sicut in pecuniosum furebatur; nec supplex habere gratiam, nec resistens pati poterat violentiam. Cessatum est ab omni provincia Romam iter aggredi, quod mallet quislibet per domesticas ecclesias nummos suos dividere, quam latrunculos propriis laboribus pascere. Quid in urbe unico olim habitaculo sanctitatis? ibi in medio foro vagabantur sicarii, genus hominum infidum [Col. 1183D] et versutum. Si quis semitarum observatores aliquo transisset artificio, capitis scilicet periculo apostoli ecclesiam videre cupiens, in sicarios incidens, nullo modo sine substantiae vel salutis damno domum reverteretur. Super ipsa sanctorum apostolorum et martyrum corpora, super sacra altaria, gladii nudabantur; oblationes accedentium vix dum [Col. 1184A] appositae de manibus abripiebantur; abreptae in commessationes et scortorum abusiones consumebantur. Tantorum malorum turbo Gregorii papatum offendit. Ille primo leniter, et ut pontificem decet, 345 magis amore quam terrore cum subjectis agere; delinquentes plus verbis quam verberibus premere; urbani a peregrinorum infestatione, a rapina sacrorum, cessarent. Alterum esse contra naturam, ut ille qui communi vesceretur aere non communi frueretur pace: Christiano inter Chritianos libere, quo liberet, progrediendum; dum omnes sint ex uno famulitio, omnes unius sanguinis conjuncti coagulo, redempti pretio; alterum contra Dei mandata, qui praeceperit ut qui altario deserviunt de altario vivant. Praeterea domum Dei [Col. 1184B] decere esse domum orationis, non speluncam latronum, non gladiatorum conventiculum. Permitterent oblationes in usus transire sacerdotum, vel in expensas pauperum. Provisurum se illis quos egestas ad rapinas compelleret, ut aliquo honesto officio stipem haberent; quos cupiditas exagitabat, ipsi sibi, pro Dei timore et saeculi honestate, modum ponerent. Invasores ecclesiastici patrimonii mandatis et epistolis invitavit, ut aut indebita redderent, aut se jure illa tenere in senatu Romano probarent. Si neutrum facerent, ecclesiae membra se non esse cognoscerent, qui capiti ecclesiae beato Petro, et ejus vicario, resultarent. Talia frequenter concionatus, aut parum aut nihil proficiens, severioribus [Col. 1184C] remediis inveterato morbo tentavit occurrere. Cauterio itaque excommunicationis omnes ab ecclesiae corpore removit, vel qui talia facerent, vel qui agentibus convivio vel etiam colloquio participarent. Haec ille pro suo officio satis agebat, sed pene in perniciem versa sedulitas; nam ut ille dicit, «Qui arguit derisorem, ipse sibi injuriam facit,» maligni illi, levi admonitione perstricti, contra furere, minis auras territare, muros urbis armis circumsonare, adeo ut pene papam interimerent. Itaque 346 ferro abscissionis utendum judicans, arma undecunque et equos conquisivit, milites et equites adornavit; ac, primum basilicam beati Petri praeoccupans, raptores oblationum vel extinxit vel effugavit. Inde fortunam sibi aspirare videns longius [Col. 1184D] progreditur; et, si qui resisterent occisis, praedia omnia et oppida, multis temporibus amissa, in antiquum jus reformavit. Ita pax, per multorum segnitiem exulans, per unum hominem in patriam rediit. Securi peregrini insuetas viarum terebant orbitas, laeti per urbem antiquis oculos pascebant miraculis, cantitantes donis factis repatriabant. [Col. 1185A] Quirites interea, rapto vivere assueti, sanguinarium illum vocabant, indignum esse qui Deo offerret sacrificium tot caedium conscius; et, ut fieri solet quod morbus obloquii ab uno serpat in omnes, ipsi etiam cardinales argumenta populi probabant, adeo ut, cum beatus ille valetudine qua defunctus est decumberet, consilio inter se prius habito, ausu temerario admonerent ne se in ecclesia sancti Petri cum caeteris apostolicis tumulari praeciperet qui tot hominum mortibus officium foedasset. Tum ille, recollecto spiritu, torvisque luminibus minax, hanc orationem habuit:

§ 202. «Si in vobis vel scintilla humanae rationis vel scientia divinae auctoritatis esset, tam praecipiti suasione non conveniretis pontificem vestrum; qui, [Col. 1185B] quantum vixi et patrimonium meum in vestra commoda effudi, et postremo famam mundi pro vestra liberatione neglexi. Et si alii haec quae proscinditis attexerent, par erat vos obsistere, opiniones stultorum melioribus interpretationibus lenientes. Cui, quaeso, thesaurizavi? forsitan mihi. At thesauros antecessorum meorum habebam qui cujuslibet avaritiae sufficerent. Quibus salutem, quibus libertatem restitui? 347 referetis quod mihi. At adorabar a populo, et libere quae volebam actitabam; applaudebatur mihi totis orationibus, acclamabatur in laudes meas totis diebus. Has laudes, hos plausus abstulit mihi vestrae tenuitatis contuitus; ad vos flexi animum, et severius agendum aestimavi. Fortunarum vestrarum [Col. 1185C] titulos praedo impius abliguriebat, vos inopem vitam diurno pane agebatis; ille de oblationibus vestris pretiosa sibi serica mercabatur, vos populari et dissuto amictu oculos movebatis meos. Itaque, cum haec nequirem pati, bellum aliis indixi, ut damno civium emerem gratiam clericorum. Sed, ut modo experior, in ingratos beneficia collata perdidi; quod alii per angulos mussitant vos evomitis in publico. Et libertatem quidem probo, sed pietatem requiro. Morientem patrem filii de sepultura sua exagitant; communem mortalium domum mihi negabitis? Non arcetur ab introitu ecclesiae meretricula, non usurarius, non latro; et vos papam ingredi prohibetis? Quid refert an mortuus an vivus sacrarium introeat, nisi quod vivus multis tentatur [Col. 1185D] illecebris, ut nec in ecclesia macularum subsistat immunis, ibi saepe peccandi reperiens materiam ubi venerat diluere culpam; mortuus peccare nesciat, imo peccare non possit, supremo carens viatico. Quam immanis igitur barbaries, ut hunc a domo Dei excludas, cui peccandi desit et voluntas et facultas! Quapropter, filii, tam praeruptae audaciae poenitentiam agite, si forte vobis remittat Deus hanc noxam. Stulte enim et amare locuti estis ad hanc horam. Sed ne putetis me sola niti auctoritate, rationem [Col. 1186A] accipite: «Omnis actus hominis secundum cordis intentionem debet 348 examinari, ut eo vergat facti judicium unde processit faciendi consilium.» Fallor si non idem Veritas dicit: «Si oculus tuus fuerit simplex, totum corpus tuum lucidum erit; si vero nequam fuerit, totum corpus tuum tenebrosum erit.» Crebro me miserabilis convenit egenus ut ejus levarem inopiam; ego, futurorum inscius, non abnui, sed diversis monetis onustatum dimisi. Discedens ille in publico aggere latronem offendit; incautus cum eo sermonem conseruit, praedicans sedis apostolicae indulgentiam, et, ut fidem dictorum probaret, marsupium protulit. Interim dum itur, multaque confabulatione via fallitur, dolosus ille, paulisper remoratus, caputque [Col. 1186B] peregrini clava quam ferebat affligens, nec mora extinxit; subreptisque denariis, gloriatus est de homicidio quod persuaserat pecuniae cupido. Nunquid ergo me inde recte judicabitis, qui peregrino dederam unde causam mortis incurreret? Neque enim ille, quamvis crudelissimus, hominem pessundaret nisi avidis sinibus nummos infarcire speraret. Quid dicam de legibus forensibus et ecclesiasticis? Nonne in eis unum idemque factum, diverso respectu, et punitur et laudatur? animadvertitur in latronem quod occiderit hominem in occulto, probatur in milite si fuderit hostem in bello; ita homicidium et in illo vituperabile et in isto laudabile censetur, quia iste pro salute patriae, ille occiderit [Col. 1186C] pro aviditatis ingluvie. Laudatus est olim praedicandae memoriae praedecessor noster Adrianus primus quod investituras ecclesiarum Karolo Magno concesserit, ita ut nullus electus consecraretur 349 ab episcopo nisi prius a rege insigniretur et annulo et baculo: contra, laudatur in nostri saeculi pontificibus quod has donationes tulerunt principibus. Poterat tunc rationabiliter concedi, quod nunc rationabiliter debet auferri. Cur ita? Quia erat animus Magni adversus avaritiam invictus, nec facile invenisset aditum aliquis nisi intrasset per ostium; praeterea, per tot terrarum interstitia nequibat requiri sedes apostolica ut unicuique electo assensum commendaret suum, dum esset prope rex qui nihil per avaritiam disponeret, sed juxta sacra [Col. 1186D] canonum scita religiosa personas ecclesiis introduceret. Nunc omnia palatia regum luxus et ambitus occupavit; quare merito libertatem suam sponsa Christi asseverat, ne illam tyrannus ambitioso usurpatori prostituat. Ita in utramvis partem potest causa mea infirmari vel allegari. Non est episcopi officium ut ipse committi jubeat praelium; caeterum, spectat ad munus episcopi ut, si videat naufragari innocentiam, et manu et lingua occurrat. Sacerdotes Ezechiel accusat quod non steterint ex [Col. 1187A] adverso, nec opposuerunt clypeum pro domo Israel in die Domini. Duae sunt scilicet personae in ecclesia Dei ad resecanda vitia constitutae: una quae exacuat eloquium, altera quae portet gladium. Ego, ut vos mihi testes esse potestis, non neglexi meas partes: quoad speravi proficere, armavi linguam; illum cujus interest rem agere gladio certiorem feci nuncio; occupatum se rescripsit bello Windelicorum, rogans ut meis laboribus suis expensis non gravarer deturbare latronum 350 conciliabula. Si renuissem, quam excusationem Deo afferrem, cum imperator suas in me partes refudisset? Viderem caedem civium, damnum peregrinorum, et dormitarem? Atqui qui parcit latroni, occidit innocentem. Sed objicietur non esse sacerdotis [Col. 1187B] ut se caede cujuslibet immaculet, et ego concedo: at ille se non inquinat qui sontem premens, insontem liberat; imo vero, imo beati, qui custodiunt judicium et faciunt justitiam in omni tempore. Sacerdotes fuerunt, amplissima laude famosi, Finees et Mathathias, ambo sacra tiara frontem insigniti, ambo sacerdotalibus stolis amicti, ambo tamen in delinquentes manu ulti sunt. Alter venereos amplexus pugione confodit: alter immolantem immolatitio cruori commiscuit. Si ipsi, quasi spissas legis tenebras palpantes, pro ipsis umbraticis mysteriis zelo divino efferati sunt, nos, aperta fronte veritatem contuentes, patiemur sacra nostra prophanari? Azarias sacerdos [Col. 1187C] regem Oziam thurificantem expulit; et proculdubio non dubitasset occidere, nisi ille accelerasset cedere. Praevenit episcopalem manum plaga divina, ut lepra depasceretur illius cadaver cujus animus anhelasset illicita. Deturbata fuit regis devotio, et non deturbabitur latronis ambitio? Parum est quod excuso, si non et laudem factum meum. Contuli enim illis beneficium quibus videor contulisse exitium, poenam minui qui mortem acceleravi. Sceleratus enim, quanto plus vixerit, tanto plus peccabit; nisi forte aliquis quem Deus 351 singulari exemplo respexerit. Mors in commune bona est omnibus: per eam justus reponitur in coelestibus, injustus ponit ferias sceleribus; malus dat flagitiis terminum, bonus pertendit ad bravium; sanctus [Col. 1187D] propinquat ad palmam, peccator spectat ad veniam, quod figit flagitiis metam. Gratiae igitur mihi habendae sunt illorum vice qui tantis miseriis exempti sunt meo munere. Haec habui, quae pro me dicerem, ut vestras assertiones evacuarem. Sed, quoniam et meae et vestrae ratiocinationes falli possunt, committamus omnia divino examini: corpus meum, [Col. 1188A] antecessorum more compositum, ante januas ecclesiae sistite; januae seris et repagulis damnentur: si Deus voluerit ut ingrediar, applaudetis miraculo; sin minus, de cadavere meo facite quod potius vestris insederit animis.»

§ 203. Hac permoti oratione, cum ille extremum efflasset , ante portas seris occlusas exanimis praesulis exuvias deportant; sed mox divinitus turbo emissus, omnia repagulorum obstacula dirumpens, valvas etiam ipsas, vehementi patefactas impetu, ad parietem impulit. Populus astans acclamat in gaudium: pontificis corpus cum patribus celebri veneratione locatum.

DE MULIERE MALEFICA A DAEMONIBUS AB ECCLESIA EXTRACTA.

[Col. 1188B] § 204. Hisdem diebus simile huic in Anglia contigit, non superno miraculo, sed inferno praestigio; quod cum retulero, non vacillabit fides historiae etsi mentes auditorum sint incredulae. Ego illud a tali viro audivi, qui se vidisse juraret, 352 cui erubescerem non credere. Mulier in Berkeleia mansitabat, maleficiis, ut post patuit, insueta, auguriorum veterum non inscia, gulae patrona, petulantiae arbitra, flagitiis non ponens modum, quod esset adhuc citra senium, vicino licet pede pulsans senectutis aditum. Haec cum quadam die convivaretur, cornicula quam in deliciis habebat, vocalius solito, nescio quid, cornicata est: quo audito, dominae cultellus de manu excidit, simul et vultus expalluit; [Col. 1188C] et, producto gemitu, «Hodie, ait, ad ultimum sulcum meum pervenit aratrum; hodie audiam et accipiam grande incommodum.» Cum dicto nuncius miseriarum intravit: percunctatus quid ita vultuosus adventaret, «Affero, inquit, tibi ex villa illa,» et nominavit locum, «filii obitum et totius familiae ex subita ruina interitum.» Hoc dolore foemina pectus saucia continuo decubuit; sentiensque morbum perrepere ad vitalia, superstites liberos, monachum et monacham, pernicibus invitavit epistolis. Advenientes voce singultiente alloquitur: «Ego, filii, quodam meo miserabili fato daemonicis semper artibus inservii; ego vitiorum omnium sentina, ego illecebrarum magistra fui. Erat tamen, inter haec mala, spes vestrae religionis quae miseram palparet [Col. 1188D] animam; de me desperata, in vobis reclinabar; vos proponebam propugnatores adversus daemones, tutores contra saevissimos hostes. Nunc igitur, quia ad finem vitae accessi, et illos habebo exactores in poena quos habui suasores in culpa, rogo vos per materna ubera, si qua fides, si qua pietas, ut mea saltem tentetis alleviare tormenta: et de anima [Col. 1189A] quidem sententiam prolatam non revocabitis, 353 corpus vero forsitan hoc modo servabitis. Insuite me corio cervino, deinde in sarcophago lapideo supinate, operculum plumbo et ferro constringite; super haec lapidem tribus catenis ferreis, magni scilicet ponderis, circumdate: psalmicines quinquaginta sint noctibus, ejusdemque numeri missae diebus, qui adversariorum excursus feroces levigent. Ita, si tribus noctibus secure jacuero, quarta die infodite matrem vestram humo; quanquam verear ne fugiat terra sinibus me recipere et fovere suis, quae totiens gravata est malitiis meis.» Factum est ut praeceperat, illis magno studio incumbentibus. Sed, proh nefas! nil lachrymae valuere piae, nil vota, nil preces; tanta erat mulierculae malitia, tanta diaboli [Col. 1189B] violentia. Primis enim duabus noctibus, cum chori clericorum psalmos circa corpus concreparent, singuli daemones ostium ecclesiae, immani obice clausum, levi negotio defringentes, extremas catenas diruperunt; media, quae operosius elaborata erat, illibata duravit . Tertia nocte, circa gallicinium, strepitu advenientium hostium omne monasterium a fundamentis moveri visum : unus, caeteris et vultu terribilior et statura eminentior, januas majori vi concussas in fragmenta dejecit. Diriguere clerici metu, « steteruntque comae et vox faucibus haesit.» Ille arroganti, ut videbatur, gestu ad sarcophagum accessit, inclamatoque nomine, ut surgeret imperavit: qua respondente quod nequiret [Col. 1189C] pro vinculis, «Solveris, inquit, et malo tuo;» statimque catenam, quae caeterorum 354 ferociam eluserat, nullo conamine ut stuppeum vinculum dirupit. Operculum etiam tumbae pede depulit; apprehensamque manu, palam omnibus, ab ecclesia extraxit: ubi prae foribus equus, niger et superbus, hinniens videbatur, uncis ferreis per totum tergum protuberantibus; super quos misera imposita, mox ab oculis intuentium, cum toto sodalitio disparuit. Audiebantur tamen clamores per quatuor fere milliaria miserabiles suppetias orantis. Ista incredibilia non judicabit qui legerit beati Gregorii Dialogum, qui refert in quarto libro nequam hominem, in ecclesia sepultum, a daemonibus foras ejectum. Apud Francos quoque non semel auditum est quod [Col. 1189D] dicam: Karolum Martellum insignis fortitudinis virum, qui Saracenos, Gallias ingressos, Hispaniam redire compulit, exactis diebus suis in ecclesia sancti Dionysii sepultum; sed, quia patrimonia omnium pene monasteriorum Galliae pro mercede commilitonum mutilaverat, visibiliter a malignis spiritibus e sepulchro abreptum, ad hanc diem nusquam visum. [Col. 1190A] Denique illud reveratum Aurelianensi episcopo, et per eum in vulgus seminatum.

DE ANNULO STATUAE COMMENDATO.

§ 205. Verum, ut Romam revertar, ejusdem urbis civis, ephoebus aetate, locuples opibus, genere senatorio sublimis, uxorem noviter duxerat; sodalibus suis accitis, convivium frequens paraverat. Post cibum, cum minutioribus poculis hilaritatem invitassent, in campum prodeunt, ut oneratos dapibus stomachos vel saltu, 355 vel jactu, vel aliquo exercitio attenuarent. Ipse rex convivii, ludi signifer, pilam poposcit: interim annulum sponsalitium digito extento statuae aereae, quae proxime astabat, composuit. Sed cum pene omnes solum impeterent, suspiriosus, extis incalescentibus, [Col. 1190B] primus se a lusu removit: annulum repetens, invenit statuae digitum usque ad volam curvatum. Diu ibi luctatus, quod nec annulum ejicere, nec digitum valeret frangere, tacite discessit; re sodalibus celata, ne vel praesentem riderent, vel absentem annulo privarent. Ita nocte intempesta cum famulis rediens, digitum iterum extentum, et annulum subreptum, miratus est. Dissimulato damno, novae nuptae blanditiis delinitus est. Cumque hora cubandi venisset, seque juxta uxorem collocasset, sensit quiddam nebulosum et densum inter se et illam volutari, quod posset sentiri, nec posset videri. Hoc obstaculo ab amplexu prohibitus, vocem etiam audivit, «Mecum concumbe, quia hodie me desponsasti: ego sum Venus, cujus digito apposuisti [Col. 1190C] annulum; habeo illum, nec reddam.» Territus ille tanto prodigio, nihil referre ausus est nec potuit; insomnem illam noctem duxit, tacito judicio rem examinans. Elapsum est in hoc multum tempus, ut quacunque ille hora gremio vellet conjugis incumbere, illud idem sentiret et audiret; alias sane valens, et domi aptus et militiae. Tandem, querelis uxoris commonitus, rem parentibus detulit: illi, habito consilio, Palumbo cuidam suburbano presbytero negotium pandunt; erat is nigromanticis [necromanticis] actibus instructus, magicas excitare figuras, daemones territare et ad quodlibet officium impellere. Pactus ergo grande mercimonium, 356 ut, si amantes conjungeret, multo aere fulciret marsupium, in omne [Col. 1190D] se ingenium notis artibus excitavit, compositamque epistolam juveni dedit: «Vade, inquiens, illa hora noctis ad compitum ubi se findit in quadrivium, et stans tacite considera. Transient ibi figurae hominum utriusque sexus, omnis aetatis, omnis gradus, omnis postremo conditionis; quidam equites, quidam pedites; alii vultum in terram dejecti, alii [Col. 1191A] tumido supercilio elati; et prorsus quicquid ad laetitiam vel tristitiam pertinet, in illorum videbis et vultibus et gestibus: nullum eorum compellabis etsi loquantur tecum. Sequetur illam turbam quidam, reliquis statura procerior, forma corpulentior, curru sedens; huic tacitus epistolam trades legendam: fiet e vestigio quod voles, fac tantum praesenti animo sis.» Aggreditur ille iter praeceptum, et, nocte sub divo astans, fidem dictorum presbyteri visu explorat; nihil enim fuit quod minus promissis desideraret . Inter caeteros quoque transeuntes vidit mulierem ornatu meretricio mulam inequitantem; crinis solutus humeris involitabat, quem vitta aurea superne constrinxerat; in manibus aurea virga qua equitaturam regebat: ipsa, prae tenuitate [Col. 1191B] vestium pene nuda, gestus impudicos exequebatur. Quid plura? Ultimus, qui dominus videbatur, oculos terribiles in juvenem exacuens, ab axe superbo smaragdis et unionibus composito, causas adventus exquirit: nihil ille contra, sed protenta manu porrigit epistolam. Daemon, notum sigillum non ausus contemnere, legit scriptum; moxque, brachiis in coelum elatis, «Deus, inquit, omnipotens , quamdiu patieris nequitias Palumbi 357 presbyteri?» Nec mora, satellites a latere suo misit qui annulum extorquerent a Venere: illa, multum tergiversata , vix tandem reddidit. Ita juvenis, voti compos, sine obstaculo potitus est diu suspiratis amoribus. Sed Palumbus, ubi daemonis clamorem ad Deum de se audivit, finem dierum sibi praesignari intellexit. [Col. 1191C] Quocirca, omnibus membris ultro truncatis, miserabili defunctus est poenitentia, confessus papae coram populo Romano inaudita flagitia. [ hoc omnis Romana regio usque hodie praedicat, matresque docent liberos suos ad memoriam posteris transmittendam.]

DE CORPORE PALLANTIS FILII EVANDRI.

§ 206. Tunc corpus Pallantis filii Evandri, de quo Virgilius narrat, Romae repertum est illibatum, ingenti stupore omnium quod tot secula incorruptione sui superavit: quod ea sit natura conditorum corporum, ut, carne tabescente, cutis exterior nervos, nervi ossa contineant. Hiatus vulneris quod in medio pectore Turnus fecerat, quatuor pedibus et [Col. 1191D] semis mensuratum est. Epitaphium hujusmodi repertum:

Filius Evandri Pallas, quem lancea Turni
Militis occidit more suo, jacet hic.
Quod non tunc crediderim factum, licet Carmentis, mater Evandri, Latinas literas dicatur invenisse; sed ab Ennio, vel alio aliquo antiquo poeta [Col. 1192A] compositum. Ardens lucerna ad caput inventa arte mechanica, ut nullius flatus violentia, nullius liquoris aspergine, valeret extingui. Quod cum multi mirarentur, unus, ut semper aliqui solertius ingenium in malis habent, stylo subtus flammam foramen fecit; ita introducto aere, ignis 358 evanuit. Corpus, muro applicitum, vastitate sui moenium altitudinem vicit; sed procedentibus diebus, stillicidiis rorulentis infusum, communem mortalium corruptionem agnovit, cute soluta et nervis fluentibus.

DE MULIERE DUO CORPORA HABENTE

§ 207. Tunc quoque in confinio Britanniae et Normanniae portentum visum est in una vel potius [Col. 1192B] duabus mulieribus. Duo erant capita, quatuor brachia, et caetera gemina omnia usque ad umbilicum: inferius duo crura, duo pedes, et caetera omnia singula. Ridebat, comedebat, loquebatur una: flebat, esuriebat, tacebat altera. Ore gemino manducabatur, sed uno meatu digerebatur. Postremo una defuncta, supervixit altera: portavit pene triennio viva mortuam, donec et mole ponderis et nidore cadaveris ipsa quoque defecit. Putatum est a quibusdam, et literis etiam traditum, quod hae mulieres Angliam et Normanniam significaverint; quae, licet spatiis terrarum sint divisae, sunt tamen sub uno dominio unitae. Hae quicquid pecuniarum avidis faucibus insorbuerint, in unam lacunam defluit, quae sit vel principum avaritia, vel circumpositarum [Col. 1192C] gentium ferocia: mortuam et pene exhaustam Normanniam vigens pecuniis sustentat Anglia, donec et ipsa fortassis succumbat exactorum violentia; felix si unquam et libertatem respirare poterit, cujus inanem jamdudum persequitur umbram. Nunc gemit calamitatibus afflicta, pensionibus addicta: causam hujusce calamitatis describam, si prius quaedam dixero ad rem pertinentia. Quia enim forensia gesta et negotia bellica regum Anglorum huc usque contexui, libet aliquantisper in sanctitate quorundam 359 spatiari: simulque considerandum quatenus divinae pietatis fulgor ab initio fidei populum illum circumfulserit, quod nusquam gentium, ut opinor, reperies tot sanctorum illibata post mortem corpora, incorruptionis illius extremae simulachrum [Col. 1192D] praeferentia. Quod ideo fieri credo coelitus, ut natio pene extra orbem posita, ex consideratione incorruptelae sanctorum, fidentius ad spem resurrectionis animaretur. Et sunt sane quinque omnino quos noverim (caeterum, plures accolae praedicant sui) sancta Etheldritha et Wiburga [Col. 1193A] virgines, rex Edmundus, archiepiscopus Elfegus, Cuthbertus antiquus pater, omnes inviolatis cute et carne, flexibilibus articulis, extremus vitali quodam tepore, speciem dormientium meditantes. Quis enumeret caeteros omnifariae 360 conditionis et professionis sanctos? Quorum nuncupatim nomina et vitas persequi nec propositum est nec otium; quanquam, oh si tempus olim fuerit super ! sed tacebo, ne majora viribus videar polliceri. Atque adeo nullum de plebe necesse est nominare, sed tantum regiae stirpis pueros puellasve, ut coeptae materiae orbitas ducam; plerosque innocenter caesos, quos non humana conjectura, sed divina ratio, martyres consecravit: unde datur cognosci quantam fecerint licentiae voluptatum parcimoniam, [Col. 1193B] qui, tam facilis necis compendio, coelestem occupaverunt gloriam.

§ 208. In laudibus beatissimi Oswaldi, regis et martyris, in superiori libro aliquandiu versata est oratio; cujus sanctitatis fuere indicia, cum caetera, tum illud quod secundum quaedam exemplaria in gestis Anglorum asseritur. In Selesiensi 361 coenobio, quod sanctae religionis Wilfridus monachis Northanhimbris repleverat, exitialem morbum exortum multos necasse; reliquos, triduano indicto jejunio, pestem pellere tentasse. Secunda jejunii die, beatos apostolos Petrum et Paulum, puero eadem valetudine decumbenti apparentes, his illum animasse: non eum debere metuere mortem [Col. 1193C] imminentem, quae sit et praesentis languoris exitus et vitae perennis introitus. Caeterum, neminem de [Col. 1194A] illo monasterio hac pestilentia moriturum, quod Deus praeclari regis Oswaldi concesserit meritis, pro compatriotis eadem die supplicantis; hunc enim esse diem quo idem rex, peremptus a perfidis, stellatum in momento tribunal conscenderit. Quaererent ergo in albo quo mortuorum scribebantur nomina, et si ita invenirent, soluto jejunio, securitati et laetitiae indulgentes, missarum solennia Deo et sancto regi concinerent. Huic visioni pueri mors e vestigio subsecuta, martyrisque dies in martyrologio inventa, simul et expulsio morbi, ab omni provincia adeo sunt attestata, ut nomen Oswaldi ex tunc inter martyres notaretur; quod, pro recenti funere, fidelium antea numero sociabatur. Merito ergo, merito, inquam, laudandus, cujus gloriam divinus assensus [Col. 1194B] approbato extulit indicio, ut eum missarum praeciperet celebrari praeconio; inusitato, ut opinor, mortalibus exemplo. Ne autem haec videantur frivola, prohibet indubitata historici auctoritas, simulque beatus episcopus Acca, relatoris symmistes.

§ 209. Egbertus rex Cantuariorum, filius Ercomberti, 362 de quibus supra dixi, habuit cognatos juvenes, vicino consanguinitatis gradu lineam regum contingentes, Ethelredum et Egelbirtum, filios scilicet Ermenredi patrui sui. Hos ille in spem regni adolescere metuens, salutique suae timens, aegro et miserabili victu circa se aliquandiu habitos, tandem contuitum suum eis invidens, ab aulae frequentia removit; moxque per ministrum [Col. 1194C] nomine Thunre, quod tonitruum sonat, occulte [Col. 1195A] interemptos, scobi profundae immersit, arbitratus posse latere homicidium quod commisisset clam visibus hominum. Sed divinus ille oculus, quem arcana cordium non fallunt, tulit in lucem insontes, multas ibi largitus sanitatum gratias; quoad vicini commoti, rudera illa tumultuario cespite corporibus conjecta effodientes, fossam ad speciem sepulchri dirigunt, ecclesiola super aedificata. Jacuere ibi usque ad tempus regis Edgari; tunc enim a beato Oswaldo archiepiscopo Wigorniensi levata, et ad coenobium Ramesiae deportata sunt: ex qua die multis se miraculis manifestarunt supplicum votis exorabiles.

§ 210. Offa rex Merciorum, pro confirmatione, ut putabat, regni, sine ullo delectu amici vel inimici [Col. 1195B] multos potentes trucidavit; inter quos Egelbirtum regem, nefariam rem in procum filiae operatus. Verum illius mors innocua, brevi regno filii Offae creditur, ut supra dixi, vindicata: quin et Deus adeo evidentibus signis sanctitatem ejus prodidit, ut hodieque sedes episcopalis 363 Herefordi sub ipsius nomine consecretur. Nec ineptum debet videri aut incongruum quod antecessores nostri, probi et religiosi viri, vel taciturnitate tolleraverunt, vel auctoritate roboraverunt.

§ 211. Quid de sancto Kenelmo, tenerae aetatulae puero, stylus hic comminiscetur dignum? Hunc pater Kenulfus rex Merciorum, septennem, Quendridae sororis fidei educandum reliquit; sed illa, falso sibi regnum praesagiens, fraterculum, tollendum [Col. 1195C] e medio, satelliti qui alumnus erat commendavit. Is insontem, causa remittendi animum quasi venatum ducens, inter frutecta obtruncatum occuluit. Et mirum dictu, quod fraus, tam celate in Anglia commissa, Romae divinitus innotuit: siquidem membrana super altare sancti Petri superne, columba ferente, delapsa, necis et sepulchralis loci per ordinem index; quae, quia elementis Anglicis erat conscripta, a Romanis, et aliarum gentium hominibus qui aderant, frustra legi tentata. Sed salubriter et in tempore astitit Anglus, et, linguae involucrum Latialiter Quiritibus evolvens, effecit ut apostolici epistola regibus Anglis compatriotam martyrem indicaret; quapropter frequenti coetu innocentis [Col. 1195D] corpus levatum Winchelcumbam vehebatur. Ita clericorum vocali cantu, et laicorum alacri plausu, parricidalis foemina commota, e fenestra coenaculi in quo stabat caput extulit; et, forte psalterium prae manibus habens, continuatione lectionis ad psalmum pervenerat, «Deus laudem [Col. 1196A] meam,» quem a fine, nescio quo praestigio, retrograde dicens, nitebatur laetitiam 364 cantantium infirmare. Tum vero vi divina lumina veneficae, cavis orbibus evulsa, cruore versum polluerunt, «Hoc opus eorum qui detrahunt mihi apud Dominum, et qui loquuntur mala adversus animam meam.» Cruoris signa exstant hodie, immanitatem mulierculae et Dei ultionem spirantia. Corpusculum sancti celebriter colitur, nec ullus fere locus in Anglia majori ad festum adventantium veneratur frequentia. Exigit hoc et antiquae sanctitatis persuasio, et miraculorum crebra exhibitio.

§ 212. Nec vacabunt laude tua paginae nostrae, felix puer, Wistane fili Wimundi, filii Wihtlafii regis Merciorum et Ethelfledae filiae Chelwulfi qui [Col. 1196B] fuit patruus Kenelmi: te, inquam, non tacebo, quem Berfertus cognatus nefarie interemit. Norintque posteri, si qui has literas cognitione dignas duxerint, nihil in seculo indolis tuae nobilitate gloriosius, qua irritatus infestus lanio te mortificaverit; nihil in Deo puritate tua innocentius, qua invitatus internus arbiter te honorificaverit: nam coelo demissa columna lucifera, densaeque noctis dirumpens pallia, profundae caveae scelus detexit, carnificis nequitiam arguit. Quapropter venerandae reliquiae, levatae parentum officio, Rapendune locatae sunt, tunc temporis famoso monasterio; nunc est villa comitis Cestrensis, cujus gloria pro situ vetustatis exoleta. Nunc Eveshamum inhabitas, dignus qui faventium votis serenus [Col. 1196C] indulgeas.

§ 213. De sanctitate regum Orientalium Saxonum et Orientalium Anglorum Beda multa 365 retulit; quorum regnorum genealogiam hujus operis primo libro breviter intexui, quia plena gesta regum nusquam potui reperire . Veruntamen de sancto Edmundo, quem saeculum Bedae non attigit, amplior procudetur oratio, qui in Orientali Anglia principatum tenuit. Provincia illa ab austro et oriente cingitur oceano; ab aquilone paludum uligine et stagnorum rapaci voragine, quae trium vel duum millium spatio latitudine, infinitaque longitudine, protensa, incolarum usui piscosam praebent exuberantiam; ab occidente reliquae insulae [Col. 1196D] continua, sed defossa humo ad instar muri aggere permunita. Pecorum pabulis, ferarum capturis humus egregia; coenobiis referta, congregationibus monachorum numerosissimis intra ipsas stagnorum insulas institutis; gens laeta et lepida, facetaque festivitate jocorum ad petulantiam pronior. [Col. 1197A] Hic regnavit Edmundus, vir Deo devotus, avita prosapia regum excellens; qui, cum aliquot annis pacifice provinciae praefuisset, nulla temporum mollitie virtutem evirare impulsus. Danorum duces, Hinguar et Hubba, Northanhimbrorum et Orientalium Anglorum depopulaturi provincias venere: quorum primus regem non resistentem, sed armis projectis solo pronum et orantem, cepit, et post nonnulla tormenta 366 decapitavit. Emicuit post necem beati viri transactae vitae puritas miraculis inauditis. Caput, a corpore lictoris saevitia divisum, dumeta projicientibus Danis occuluerant: quod dum cives quaererent, hostem abeuntem vestigiis insecuti, funeri regio justas soluturi inferias, jocunda Dei munera hausere; exanimati [Col. 1197B] capitis vocem expressam, omnes ad se lustratores invitantis. Lupum, feram cadaveri assuetam, lacertis illud circumplexum , innoxiam praetendere custodiam: eumdem, more domestici animalis, bajulos post tergum modeste ad tumbam secutum, nullum laesisse, a nullo laesum esse. Tunc pro tempore humi traditum corpus venerabile, terrea gleba superjecta, et exilis pretii lignea capella superstructa. Sed aderat oscitantibus provincialibus virtus martyris, semisopitas mentes eorum ad sui reverentiam signis excitans; et leve quidem ac frigidum sit, sed primum virtutum ejus experimentum, quod subjiciam. Latrunculos, noctu sacram aedem expilare aggressos, invisis loris in ipsis [Col. 1197C] conatibus irretivit; formoso admodum spectaculo, quod praeda praedones tenuit, ut nec coepto desistere, nec inchoata valerent perficere. Quapropter Theodredus, Londoniae praesul, qui apud sanctum Paulum jacet, plebeiae machinae diuturnam amolitus est injuriam, augustius aedificium super veneranda membra molitus, quae et miranda incorruptione, et lacteo quodam candore, gloriam sanctae animae praedicabant. Caput, olim a cervice revulsum, nunc reliquo corpori compaginatum, signum tamen martyrii coccinea cicatrice 367 praetendens. Porro illud humana miracula excedit, hominis mortui crines et ungues sensim pullulare, quos Oswen, quaedam sancta mulier, quot annis hos tonderet, illos desecaret, sacra veneratione posteris futuros: [Col. 1197D] sanctae temeritatis foemina, quae coram cerneret et contrectaret artus quibus omnis inferior hic est mundus. At non ita Lefstanus, praecipitis et effrenatae audaciae adolescens, qui sibi corpus martyris [Col. 1198A] minis inflatioribus ostendi exegerat; famae, ut dicebat, incertum fide oculorum ponderare deliberans . Ideoque praerupti ausus poenam tulit, amens effectus; et post modicum, scaturiens vermibus, et mortuus. Novit profecto quod olim consueverat, novit Edmundus modo facere:

Parcere subjectis et debellare superbos.
Quibus artibus ita sibi omnis Britanniae devinxit incolas, ut beatum se in primis astruat qui coenobium illius vel nummo vel valenti illustrat. Ipsi quoque reges, aliorum domini, servos se illius gloriantur, et coronam ei regiam missitant, magno si uti volunt redimentes commercio. Exactores vectigalium, qui alias bacchantur, fas nefasque juxta metientes, ibi supplices citra fossatum sancti [Col. 1198B] Edmundi litigationes sistunt, experti multorum poenam perseverandum putarunt.

§ 214. Nomina quoque puellarum regii generis aliquarum oris mei perstringet praeconium; praefata brevitatis venia, quam non fastidii nausea, sed miraculorum facit inscitia. Anna rex Orientalium Anglorum habuit filias tres, Etheldritham, 368 Ethelburgam, Sexburgam Etheldritha, duobus viris nupta, felici ( ut Beda auctor est) continentia, sine ulla pudoris jactura, sine ulla libidinis urtica, perpetuae virginitatis lauream coelo victrix exhibuit. Ethelburga, in monasterio Galliae quod dicitur Brigis, sanctimonialis primum, dehinc abbatissa, illibatae integritatis signaculo floruit: et speciosum [Col. 1198C] certe quod ambae sorores, sicut concupiscentiam carnis in se vivae domuerant, ita defunctae incorruptam eamdem praeferunt, illa in Anglia, ista in Gallia, ut earum sanctitas, quae abunde fulgurat, «sufficiat geminos irradiare polos.» Sexburga, Ercomberto regi Cantuariorum in matrimonium data, et post ejus mortem velata in eodem monasterio quo soror Etheldritha, praedicatur sancta. Habuit ex illo rege filias Ercongotam et Ermenildam. De Ercongota scire volentes lectio Bedae informabit. Ermenilda, Wulferio regi Merciorum locata, habuit filiam Werburgam, virginem sanctissimam. Utraeque sanctae, mater apud Hely, ubi post matrem Sexburgam abbatissa fuit , filia apud civitatem Legionum, pausant, in [Col. 1198D] monasterio ejusdem urbis quod construxit noviter Hugo comes Cestrensis, ejectis inde pauculis clericis qui ibidem foedo et paupere victu vitam transigebant. Earum, et praecipue junioris, ibi laudantur [Col. 1199A] merita, extolluntur miracula; cumque omnium petitionibus sint incunctanter favorabiles, 369 tum maxime orationes foeminarum et puerorum vicino et contiguo auxilii pede attingunt.

§ 215. Frater Wulferii Merewaldus , ex Ermenberga filia Ermenredi fratris Ercomberti, tulit filias , Mildritham et Milburgam. Mildritha in Taneto insula Cantiae, quam matri suae in solutionem necis fratrum suorum, Ethelredi et Egelbirthi, dederat rex Egbertus, coelibatui dans operam, ibidem vitae metam incurrit. Sequenti tempore, ad coenobium sancti Augustini Cantuariam translata, eximia monachorum sedulitate honoratur, pietatis fama et dulcedinis juxta vocabulum suum in cunctos aeque praedicabilis. Et quamvis [Col. 1199B] ibi pene omnes monasterii anfractus pleni sint sanctorum corporibus, nec eorum parvi nominis aut meriti, sed quorum singula per se possent illustrare Angliam, nullo tamen illa colitur inferius, quin imo amatur et commemoratur dulcius. Adest illa se diligentibus, nullos surda transiens aure, saluti consulens animae.

§ 216. Milburga apud Weneloc requiescit; olim ab accolis nota, sed post adventum Normannorum, dum nescitur locus sepulchri, aliquandiu oblivioni data: nuper vero, adunato ibi conventu monachorum Cluniacensium, dum, inchoata novi templi machina, quidam puer per pavimentum concitatius cursitaret, effracta mausolei 370 fovea [Col. 1199C] propalam corpus virginis fecit. Tunc balsamici odoris aura per ecclesiam properante , altius levatum tot miracula praebuit, ut, catervatim eorum populorum unde confluerent, vix patuli campi capiebant viatorum agmina; dum aequis umbonibus dives et mendicus se agerent, cunctos in commune praecipitante fide. Nec cassum eventum res habuit, adeo ut nullus inde nisi exstincta vel mitigata valetudine discederet; nonnullosque regius morbus, medicis sane incurabilis, per merita virginis relinqueret.

§ 217. Edwardus senior, de quo superius multa retuli, suscepit ex uxore Edgiva filias multas; inter quas et Edburgam, quae, vix dum trima esset, spectabile futurae sanctitatis dedit [Col. 1199D] periculum. Explorare volebat pater utrum ad Deum an ad seculum declinatura esset pusiola; posueratque in triclinio diversarum professionum ornamenta, [Col. 1200A] hinc calicem et evangelia, inde armillas et monilia. Illuc virguncula ulnis nutritiae blandientis allata, genibus parentis assedit; jussaque utrum vellet eligere, torvo aspectu secularia despiciens , prompteque manibus reptans evangelia et calicem, puellari adoravit innocentia. Exclamat coetus assidentium, auspicium futurae sanctitatis in puella; exosculatus, pater ipse arctioribus basiis dignatus sobolem: «Vade, inquit, quo te vocat Divinitas, sequere fausto pede quem elegisti Sponsum; et profecto 371 et ego et conjux felices erimus si a filia religione victi fuerimus.» Ita sanctimonialium habitum induta, cunctas sodales ad amorem sui in urbe Wintoniae sedulitate obsequii invitabat; nec resupinabat eam alta prosapiae [Col. 1200B] magnitudo, quod generosum putaret in Christi inclinari servitio. Crescebat cum aetate sanctitas; adolescebat cum adulta humilitas, in tantum ut singularum soccos furtim noctu surriperet, et diligenter lotos et inunctos lectis rursus apponeret. Quapropter, licet multis miraculis Deus viventem insignierit, istud exemplum magis in causa praedico, quod omnia opera ejus inchoabat charitas et consummabat humilitas. Denique devotionem pectoris et integritatem corporis ejus miracula, in vita et post mortem, commendant plurima, quae templorum ejus aeditui Wintoniae et Perscore nescientibus viva voce pronunciant.

§ 218. Edgari regis filia, beata Edgitha, Wiltoniense [Col. 1200C] coenobium, sedem ossium suorum, dulcibus exuviis exornat, amore fovet; ubi, ab infantia scholae Dominicae tradita, incorrupta semper virginitate et frequentibus excubiis Dei gratiam demerebatur, natalium tumorem mentis ingenuitate premens. Unum a majoribus accepi quod non mediocriter judicium offendebat hominum, fallens videlicet oculos eorum auratarum apparatu vestium; siquidem cultioribus indumentis jugiter ornata procederet quam illius professionis sanctitudo exposceret. Unde a sancto Ethelwoldo palam increpata, respondisse fertur, nec inepte nec infacete, «Verax et irrefragabile 372 judicium Dei, sola mortalium operitur conscientia; nam et in sordibus luctuosis potest esse jactantia. [Col. 1200D] Quapropter puto quod tam incorrupta mens potest esse sub istis vestibus, quam sub tuis discissis pellibus.» Hoc dicto repercussus pontifex, et veritatem [Col. 1201A] dicti approbans taciturnitate sua, laetumque erubescens quod scintillante puellae sententia fuerit inustus, siluit. Viderat illam sanctus Dunstanus in consecratione basilicae beati Dionysii, quam illa in amorem martyris aedificaverat, pollicem dextrum frequenter protendere, et signum crucis fronti e regione pingere; delectatusque admodum, «Nunquam, inquit, putrescat hic digitus.» Continuoque intra missarum agenda prorupit in lacrymas, lacrymas adeo profluas ut singultienti voce discipulum prope astantem concuteret; reique causam quaesitus, «Cito, ait, haec florida rosa marcescet, cito avis dilecta Deo avolabit, post sex ab hoc die septimanas.» Consecuta est e vestigio rerum veritas pontificale vaticinium; namque illa, [Col. 1201B] nobilis propositi tenax, praedicta die citra juventae terminum efflavit; cum esset annorum viginti trium. Nec multo post, idem beatus vidit somnii visione sanctum Dionysium virginem amicabiliter manu tenentem, et ex oraculo divino constanter jubentem ut a famulis honorificaretur in terris, sicut a Sponso et Domino venerabatur in coelis. Ita crebrescentibus ad tumbam miraculis, edictum ut corpus virgineum levaretur, et altius efferretur; inventumque totum in cineres solutum 373 praeter digitum, et alvum, et alvo subjecta: unde disputantibus nonnullis, uni ex his qui viderant, dormienti, virgo ipsa astitit, dicens: non mirum esse si partes illae corporis putruerint, quod usus habeat exanimata corpora in quosdam [Col. 1201C] arcanos naturae sinus defluere, et ipsa utpote puella membris illis peccaverit; caeterum, juste ventrem nulla corrumpi putretudine, qui nulla sit aculeatus unquam libidine, immunem se fuisse crapulae et carnalis copulae.

§ 219. Sane ambae istae virgines meritis suis singula fulciunt coenobia, adunatis in utroque multarum sanctimonialium coetibus, quae, dominabus et magistris suis vocantibus ad gratiam, respondent per obedientiam. Fortunatus qui virginalium orationum particeps fuerit, quarum devotioni se Dominus Jesus placido indulget assensu. Nam, ut de Sceftoniensibus dixi , omnes jamdudum virtutes, terris relictis, coelum petiere; in [Col. 1201D] solis fere sanctimonialium mentibus, si uspiam sunt terrarum, illas reperies, (quod mihi sanctorum virorum pace dixisse licuerit,) quia multum laudandae sunt foeminae quae, dissimulata sexus infirmitate, certantibus studiis servantes continentiam, opimam ad superos evehunt victoriam.

§ 220. Plures e familia regia utriusque sexus cognovisse, ad rem referre arbitror; ut sciatur [Col. 1202A] quod a virtutibus majorum rex Edwardus, de quo ante digressionem dicebam, minime degeneraverit. Denique miraculis et prophetiae spiritu, sicut deinceps dicam, claruit. In exactionibus vectigalium parcus, quippe qui et exactores 374 execraretur; in cibis et potibus regalis luxus immunis; in praecipuis festivitatibus, quamvis amiciretur vestibus auro intextis quas regina sumptuosissime elaboraverat, ita temperans erat, ut nec majestati suae deesset, nec tamen supercilium attolleret; magis Dei de his munificientiam, quam mundialem gloriam mente versans. Unum erat quo in seculo animum oblectaret suum, cursus canum velocium, quorum circa saltus latratibus solebat laetus applaudere; volatus volucrum, quorum natura [Col. 1202B] est de cognatis avibus praedas agere. Ad haec exercitia continuis diebus, post audita mane divina officia, intendebat. Caetera, vir Deo voluntarie deditus, inter regni negotia vivebat angelum; pauperibus hospitibusque, maxime transmarinis et religiosis, benignus appellando, munificus dando, et ad illorum sanctitatem monachos suae patriae invitando. Erat discretae proceritatis, barba et capillis cygneus, facie roseus, toto corpore lacteus, membrorum habitudine commoda peridoneus.

§ 221. Viderat quondam, somnii revelatione, saeculi illius felicitatem Brihtwoldus Wiltoniensis episcopus; viderat et annuntiaverat. Nam dum, tempore regis Cnutonis, coelestibus apud Glastoniam lucubraret excubiis, subissetque illum cogitatio, [Col. 1202C] quae frequenter angebat, de regia stirpe Anglorum pene deleta; haec meditanti sopor irrepsit: et ecce, in superna raptus, videt apostolorum principem, Petrum, ipsum Edwardum, qui tunc in Normannia exulabat, in regem consecrare, coelibe designata vita, et certo viginti 375 quatuor annorum numero regni computato; eidemque, conquerenti de posteritate, respondere, «Regnum Anglorum est Dei: post te providit regem ad placitum sui.»

§ 222. Porro ut jam de miraculis dicam: Adolescentula juxta parilitatem natalium virum habens, sed fructu conjugii carens, luxuriantibus circa collum humoribus, turpem valetudinem contraxerat, [Col. 1202D] glandulis protuberantibus horrenda. Jussa somnio lavaturam manuum regis exquirere, curiam ingreditur. Rex ipse per se opus pietatis adimplens, digitis aqua intinctis collum pertractat mulieris; medicam dextram sanitas festina prosequitur, lethalis crusta dissolvitur, ita ut, vermibus cum sanie profluentibus, omnis ille noxius tumor resideret . Sed, quia hiatus ulcerum foedus et patulus erat, [Col. 1203A] praecepit eam usque ad integram sanitatem curialibus stipendiis sustentari; verum ante septimanam exactam ita obductis cicatricibus venusta cutis rediit, ut nihil praeteriti morbi discerneres; post annum quoque geminam prolem enixa, sanctitatis Edwardi miraculum auxit. Multotiens eum hanc pestem in Normannia sedasse ferunt, qui interius ejus vitam noverunt: unde nostro tempore quidam falsam insumunt operam, qui asseverant istius morbi curationem non ex sanctitate, sed ex regalis prosapiae haereditate fluxisse.

§ 223. Caecatus quidam, quo incommodo incertum, rumorem frequentem in curia severat sanitatem se recepturum si aqua ex ablutione 376 manuum regis oculos tangeretur: id ad se delatum [Col. 1203B] non paucis nuntiis ille riserat, referentes rugato aspectu inspectatus; peccatorem se esse, opera sanctorum virorum sibi non convenire. Verum ministri non negligendum arbitrari, eo nesciente, sed in ecclesia orante , somnio credulitatem faciunt: namque confestim ut lotus est aqua, diuturnis tenebris exulantibus, lux tempestiva orbes implevit, laeto fragore plaudentium suscitato. Rex causam percunctatus edidicit; moxque certitudine visus ejus comperta, quod scilicet, digitos suos in oculos sanati intentans, illum reducto capite cavere cerneret, gratias Deo porrectis in coelum manibus egit. Eodem modo sanavit caecum quemdam Lincoliae, qui multis annis supervixit, regalis [Col. 1203C] index miraculi.

§ 224. Et ut perfectam viri virtutem, in hac praesertim potentia, cognoscas, subjiciam quod mireris. Wulfwinus quidam, cognomento Spillecorn, filius Wulmari de Nutegareshale, quadam die in sylva Bruelle ligna caedens, dum diuturno post laborem sopori indulsisset, sanguine, ut credo, circa oculos coagulato, visum decem et septem annis amisit; quibus evolutis, somnio edoctus, octoginta et septem ecclesias circuivit, remedium caecitatis a sanctis efflagitans. Postremo, ad regis curiam veniens, vestibulum camerae, adversantibus cubiculariis, frustra diu trivit; sed perstitit improbus pulsator, donec aegre admodum rege ipso jubente admissus est. Audiens quippe somnium [Col. 1203D] innocue responderat, «Per 377 dominam meam sanctam Mariam, multum grate feram si Deus voluerit per me misero misereri.» Itaque, quanquam nihil de miraculis auderet, coactus a ministris cum [Col. 1204A] aqua caeco manum imposuit; confestimque sanguine ex oculis ubertim stillante, clamorem alacrem sanatus produxit, «Video te, rex; video te, rex!» Ita videns, regali palatio multis temporibus apud Windeleshores, nam ibi curatus fuerat, praefuit, sanatoris annos longaevitate vitae transcendens. Ipso die, ex eadem aqua, tres caeci et unus monoculus, qui regali eleemosyna pascebantur, sanati sunt; ministris plena fide liquorem salutiferum largientibus.

§ 225. Die sancto Paschae ad mensam apud Westmonasterium assederat, diademate fastigatus, et optimatum turma circumvallatus. Cumque alii, longam Quadragesimae inediam recentibus cibis compensantes, acriter comederent, ille a terrenis [Col. 1204B] avocato animo, divinum quiddam speculatus, mentes convivantium permovit, ampliorem effusus in risum; nulloque causam laetitiae perquirere praesumente, tunc quidem ita tacitum, donec edendi satietas obsoniis finem imposuit. Sed remotis mensis, cum in triclinio regalibus exueretur, tres optimates eum; prosecuti quorum unus erat Haroldus , secundus abbas, tertius episcopus, familiaritatis ausu interrogant quare riserit; mirum omnibus, nec immerito, videri, quare in tanta serietate diei et negotii, tacentibus caeteris, scurrilem cachinnum ejecerit. «Stupenda,» inquit, «vidi, nec ideo sine causa risi.» Tum illi, ut moris est humani ingenii, sciscitari 378 et quaerere [Col. 1204C] causam ardentius, ut supplicibus dignanter rem impertiatur. Ille, multum cunctatus, tandem instantibus mira respondit: Septem dormientes in Caelio monte requiescere jam ducentis annis in dextro jacentes latere; sed tunc, in hora ipsa risus sui, latus invertisse sinistrum; futurum ut septuaginta quatuor annis ita jaceant, dirum nimirum miseris mortalibus omen. Nam omnia ventura in his septuaginta quatuor annis quae Dominus circa finem mundi praedixit discipulis suis: «gentem contra gentem surrecturam, et regnum adversus regnum, terrae motus per loca, pestilentiam et famem, terrores de coelo et signa magna, regnorum mutationes, gentilium in Christianos bella, item Christicolarum in paganos victorias.» Talia mirantibus [Col. 1204D] inculcans passionem septem dormientium, et habitudines corporum singulorum, quas nulla docet littera, ita prompte disseruit ac si cum eis quotidiano victitaret contubernio. His auditis, comes [Col. 1205A] militem, episcopus clericum, abbas monachum, ad veritatem verborum exsculpendam, Manicheti Constantinopolitano imperatori misere, adjectis regis sui litteris et muneribus. Eos ille, benigne secum habitos, episcopo Ephesi destinavit, epistola pariter quam sacram vocant comitante, ut ostenderentur legatis regis Angliae Septem Dormientium 379 martiriales exuviae. Factumque est, et vaticinium regis Edwardi Graecis omnibus comprobatum, qui se a patribus accepisse jurarent super dextrum illos latus requiescere; sed, post introitum Anglorum in speluncam, veritatem peregrinae prophetiae contubernalibus suis praedicarent. Nec moram festinatio malorum fecit, quin Agareni, et Arabes, et Turchi, alienae scilicet a Christo gentes, Syriam, et [Col. 1205B] Liciam, et Minorem Asiam omnino, et Majoris urbes multas, inter quas et Ephesum, ipsam etiam Jerosolymam, depopulati, super Christianos invaderent. Tunc etiam, mortuo Manichete Constantinopolis imperatore, Diogenes, et Michaelius, ac Bucinacius, et Alexius vicissim se de imperio praecipitarunt; quorum ultimus, ad nostra tempora usque durans, Joannem filium reliquit haeredem, astutia et fraudibus quam probitate notior, multa noxia in peregrinos sacri itineris machinatus; Anglorum tamen fidem suscipiens, praecipuis familiaritatibus suis eos applicabat, amorem eorum filio transcribens. His septem annis proximis tres papae , Victor , Stephanus , Nicolaus, [Col. 1205C] apostolatus 380 vigorem continuis mortibus labefactarunt: e vestigio quoque Henricus, pius Romanorum imperator, defunctus, successorem Henricum filium habuit, qui multas oppressiones orbi Romano fatuitate nequitiaque sua intulit. Eodem anno Henricus rex Francorum, miles strenuus et bonus, potionis haustu interiit. Non multo post, cometes stella, ut ferunt, mutationes regnorum praetendens, longos et flammeos crines per inane ducens, apparuit: unde pulchre quidam nostri monasterii monachus, Eilmerus nomine, viso coruscantis astri terrore conquiniscens, [Col. 1206A] «Venisti, inquit, venisti, multis matribus lugende; dudum est quod te vidi, sed nunc multo terribiliorem te intueor, patriae hujus excidium vibrantem.» Is erat litteris, quantum ad id temporis, bene imbutus, aevo maturus, immanem audaciam prima juventute conatus: nam pennas manibus et pedibus haud scio qua innexuerat arte, ut Daedali more volaret, fabulam pro vero amplexus, collectaque e summo turris aura, spatio stadii et plus volavit; sed venti et turbinis violentia, simul et temerarii facti conscientia, tremulus cecidit, perpetuo post haec debilis, et crura effractus. Ipse ferebat causam ruinae quod caudam in posteriori parte oblitus fuerit.

§ 226. Similem huic prophetiam Edwardus moriens 381 exhibuit, quam hic per anticipationem [Col. 1206B] dicam. Cum enim biduo elinguis jacuisset, die tertio post soporem graviter ac profunde suspirans, «Deus, inquit, omnipotens, si non est fantastica illusio, sed verax visio, quam vidi, da mihi facultatem eam astantibus exponendi, aut e converso.» Ita mox expedita loquela, «Duos, inquit, modo monachos vidi mihi assistere, quos adolescens olim in Normannia videram religiosissime vixisse et Christianissime obisse.» Hi se Dei nuncios praefati, talia ingessere: Quoniam primores Angliae, duces, episcopi, et abbates, non sunt ministri Dei, sed diaboli, tradidit Deus hoc regnum post obitum tuum anno uno et dic uno in manu inimici, pervagabunturque daemones totam hanc terram. Cumque ego haec [Col. 1206C] me ostensurum populo dicerem, illumque poenitentia facta liberandum, praemisso exemplo Ninivitarum, promitterem, Neutrum, aiunt, erit; quia nec ipsi poenitebunt, nec Deus eis miserebitur. Et quando, inquam, tantarum calamitatum remissio sperari poterit? Tunc, inquiunt, quasi si arbor viridis succidatur in medio, et pars abscissa deportetur a stipite trium jugerum spatio, cum sine quolibet adminiculo, suo iterum connexa trunco, coeperit et floribus pubescere et fructus protrudere ex coalescentis succi amore pristino, tunc demum poterit sperari talium malorum remissio. »

[Col. 1207A] 227. § Hujus vaticinii veritatem, quamvis caeteris timentibus, tunc Stigandi archiepiscopi risus excepisset, dicentis vetulum, accedente morbo, nugas delirare. Hujus ergo vaticinii veritatem nos experimur, quod scilicet Anglia exterorum facta est habitatio et alienigenarum dominatio. Nullus hodie Anglus vel dux, vel pontifex, vel abbas; advenae quique divitias et viscera corrodunt 382 Angliae; nec ulla spes est finiendae miseriae. Cujus mali causam tempus est, sicut dudum spopondi, ut sermo noster paucis absolvere tentet.

§ 228. Rex Edwardus pronus in senium, quod ipse non susceperat liberos, et Godwini videret invalescere filios, misit ad regem Hunorum ut filium fratris Edmundi, Edwardum, cum omni familia [Col. 1207B] sua mitteret: futurum, ut aut ille aut filii sui succedant regno haereditario Angliae; orbitatem suam cognatorum suffragio sustentari debere. Ita venit Edwardus, sed continuo apud sanctum Paulum Londoniae fato functus est tribus liberis superstitibus; vir neque promptus manu, neque probus ingenio: Edgaro, qui post occisionem Haroldi a quibusdam in regem electus, et vario lusu fortunae rotatus, pene decrepitum diem ignobilis ruri agit; Christina, quae sanctimoniali habitu apud Rumesiam consenuit; Margareta, quam Malcolmus rex Scottorum legitimo matrimonio duxit. Haec, numerosa prole foecunda, habuit filios Edgarum et Alexandrum qui post patrem regnaverunt [Col. 1207C] in Scotia successione continua; nam senior, Edwardus, in bello cum patre occubuit; junior, David, mansuetudine et sapientia celebris, rex Scotiae modo habetur: filias, Matildem quam nostro saeculo rex Henricus, Mariam quam Eustachius junior comes Bononiae, uxores duxerunt. Rex itaque, defuncto cognato, quia spes prioris erat soluta suffragii, Willelmo comiti Normanniae successionem 383 Angliae dedit. Erat ille hoc munere dignus, praestans animi juvenis, et qui in supremum fastigium alacri labore excreverat; praeterea proxime consanguineus, filius Roberti filii Ricardi secundi, quem fratrem fuisse Emmae matris Edwardi non semel est quod diximus. Ferunt quidam [Col. 1208A] ipsum Haroldum a rege in hoc Normanniam missum: alii, secretioris consilii conscii, invitum, venti violentia illuc actum, quo se tueretur invenisse commentum; quod, quia propius vero videtur, exponam. Haroldus in praedium juris sui Boseham venerat: ibi, ut animum oblectaret suum, piscatorium conscendit navigium, et interim quidem longiusculo ludo in altum proceditur; sed, subito adversa tempestate coorta, ipse cum sodalibus in Pontivum pagum compellitur. Homines illius regionis, pro more gentis insito, repente ex omni parte convolavere; inermes ab armatis, pauci a pluribus (quod facile fuit) oppressi, manus manicis, pedes compedibus praebuere. Haroldus, astuto pectore volvens casus remedium, hominem promissis [Col. 1208B] ingentibus sollicitatum ad Willelmum mittit: missum se Normanniam a rege, ut quod minores nuntii balbutierant ipse potissimum sua confirmaret praesentia; 384 in vinculis a Guidone Pontivi comite detineri, quo minus mandata exequatur; barbarum et effrenatum morem regionis esse, ut qui evaserant in mari naufragium, in terra invenirent periculum; convenire tanti nominis viro ne impunitum dimittat, quod fidem ejus appellantibus vincula injecta nonnihil de majestate ipsius diminuerint; si pecuniis exuenda captivitas esset, libens daret Willelmo comiti, non semiviro Guidoni. Ita Haroldus, Willelmo mandante, liberatus, et ab ipso Guidone Normanniam ductus est. Comes eum magna [Col. 1208C] dignatione, gentilitio ornatu in cibis et vestibus coluit; et ut notiorem faceret, simul et virtutem experiretur, Brittannica expeditione, quam tunc forte susceperat, secum habuit. Ibi Haroldus, et ingenio et manu probatus, Normannum in sui amorem convertit; atque, ut se magis commendaret, ultro illi tunc quidem castellum Doroberniae quod ad jus suum pertineret, et post mortem Edwardi regnum Anglicum, sacramento firmavit: quare et filiae, adhuc impubis, desponsione, et totius patrimonii amplitudine donatus, familiarium partium habebatur. Nec multum temporis intercessit quod, illo domum reverso, rex in Natale Domini apud Londoniam coronatus est; ibidemque morbo [Col. 1209A] ictus, quod se moriturum sciret, ecclesiam Westmonasterii 385 die Innocentum dedicari praecepit. Ita, aevi plenus et gloriae, simplicem spiritum coelesti regno exhibuit; et in eadem ecclesia die Theophaniae sepultus est, quam ipse illo compositionis genere primus in Anglia aedificaverat quod nunc pene cuncti sumptuosis aemulantur expensis. Progenies West-Saxonum, quae in Britannia a Cerdicio quingentis et septuaginta uno annis ab Edberto ducentis et sexaginta uno regnaverat, in illo ad regnandum omnino defecit: nam recenti adhuc regalis funeris luctu, Haroldus, ipso Theophaniae die, extorta a principibus fide, arripuit diadema, quamvis Angli dicant a rege concessum; quod tamen magis benevolentia quam judici allegari [Col. 1209B] existimo, ut illi haereditatem transfunderet suam cujus semper suspectam habuerat potentiam; quamvis, ut non celetur veritas, pro persona quam gerebat, regnum prudentia et fortitudine gubernaret si legitime suscepisset. Denique vivente Edwardo, quaecunque contra eum bella incensa sunt virtute sua compressit, cupiens se provincialibus ostentare, in regnum scilicet spe prurienti anhelans. Griffinum, ut supra dixi, regem Walensium, et prius bello vicit, et postmodum multis nisibus resurgere conantem capite privavit, successores duos ex satellitibus suis, fratres ejusdem Griffini, Blegent et Riwallonem, qui eum obsequio 386 demeruerant, constituens. Eodem anno Tostinus, a Flandria in Humbram navigio sexaginta navium delatus, ea [Col. 1209C] quae circa oram fluminis erant piraticis excursionibus infestabat; sed ab Edwino et Morchardo, concordis potentiae fratribus, impigre de provincia pulsus, versus Scotiam vela convertit: ibi regi Noricorum, Haroldo Harvagre, obvio manus dedit, qui cum trecentis navibus Angliam aggredi meditabatur. Ambo ergo consertis umbonibus terram Transbumbranam populabantur; germanos recenti victoria feriatos, qui nihil minus quam talia latronicia metuerent, aggressi, victos intra Eboracum includunt. Haroldus, nuntio accepto, cunctis viribus regni eo contendit: pigna ingens commissa, utrisque gentibus extrema vi nitentibus. Angli, superiorem manum nacti, Noricos in fugam egerunt: sed tantorum et tot virorum victoriam [Col. 1210A] (quod forsitan posteritas difficile credat) unus Noricus multa hora interpolavit; siquidem, in ingressu pontis qui Stantfort-brigge dicitur consistens, uno et altero et pluribus nostrae partis interemptis, omnes a transitu arcuit. Invitatus ad deditionem, ut tanti roboris homo largam clementiam Anglorum experiretur, invitantes ridebat; subinde, rugato vultu increpitans, imbecillis animi homines esse qui nequirent uni resistere. Nemine itaque proprius accedente, quod inconsultum aestimarent cum illo cominus congredi qui salutis omne viaticum desperatus effunderet, unus ex collateralibus 387 regis jaculum ferreum in eum eminus vibrat; quo ille, dum gloriabundus proludit, ipsa securitate incautior, terebratus, victoriam Anglis concessit. [Col. 1210B] Continuo enim libero transitu exercitus trajectus, Noricos palantes a tergo cecidit. Rex Harvagre et Tostinus interempti, regis filius cum omnibus navibus domum clementer remissus, Haroldus, triumphali eventu superbus, nullis partibus praedae commilitiones dignatus est: quapropter multi, quo quisque poterat dilapsi, regem ad bellum Hastingense proficiscentem destituere; nam, praeter stipendiarios et mercenarios milites, paucos admodum ex provincialibus habuit. Unde, cum suis quos ductabat, post novem menses et aliquot dies accepti regni astutia Willelmi circumventus, fusus est (A. D. 1066, Oct. 14); leni videlicet belli negotio, sed occulto et stupendo Dei consilio, quod nunquam [Col. 1210C] postea Angli communi praelio in libertatem spiraverint; quasi cum Haroldo omne robur deciderit Angliae, qui certe potuit, et debuit (etiam per inertissimos), solvere poenas perfidiae. Nec, hoc dicens, virtuti Normannorum derogo; quibus, tum pro genere, tum pro beneficiis, fidem habeo. Sed mihi videntur errare qui Anglorum numerum accumulant et fortitudinem extenuant; ita Normannos, dum laudare intendunt, infamia respergunt. Insignis enim plane laus gentis invictissimae, ut illos vicerit quos multitudo impeditos, ignavia fecerit timidos; imo vero pauci et manu promptissimi fuere, qui, caritati corporum renuntiantes, pro patria animas posuere. Sed, quia haec diligentiorem 388 relationem expectant, nunc dabo secundo libello terminum, ut et mihi dictandi et aliis lectitandi revirescat studium.

PROLOGUS IN LIBRUM TERTIUM.

[Col. 1211A]

389 De Willelmo rege scripserunt, diversis incitati causis, et Normanni et Angli: illi ad nimias efferati sunt laudes, bona malaque juxta in coelum praedicantes; isti, pro gentilibus inimicitiis, foedis dominum suum proscidere convitiis. Ego autem, quia utriusque gentis sanguinem traho, dicendi tale temperamentum servabo: bene gesta, quantum cognoscere potui, sine fuco palam efferam ; perperam acta, quantum sufficiat scientiae, leviter et quasi transeunter attingam; ut nec mendax culpetur historia, nec illum nota inuram censoria cujus cuncta pene, etsi non laudari, excusari certe possunt opera. Itaque de illo talia narrabo libenter et morose quae sint inertibus incitamento, promptis exemplo, usui praesentibus, jocunditati [Col. 1211B] sequentibus. Verum in his protrahendis non multum temporis expendam impendium, quae nulli emolumentum, imo legenti fastidium, scribenti pariant odium. Satis superque sufficiunt qui genuino molari [Col. 1212A] facta bonorum lacerent. Mihi haec placet provincia, ut mala, 390 quantum queo, sine veritatis dispendio extenuem; bona non nimis ventose collaudem. De qua moderatione, ut aestimo, veri qui erunt arbitri, me nec timidum nec inelegantem pronunciabunt. Hoc itaque non solum de Willelmo, sed et de duobus filiis ejus stylus observabit, ut nihil nimie, nihil nisi vere dicatur: quorum primus parum quod laudetur egit, praeter primos regni dies; tota vita damno provincialium comparans favorem militum. Secundus, patri quam fratri morigeratior, invictum animum inter adversa et prospera rexit: cujus si expeditiones attendas, ignores cautior an audacior fuerit; si fortunas aspicias, haesites beatior, aut boni eventus indigentior, fuerit. Sed de talibus tempus [Col. 1212B] erit cum lector arbitretur. Nunc, tertium volumen incepturus, satis reor egisse ut attentum et docilem facerem; ipse sibi benigne persuadebit ut benevolus sit.

LIBER TERTIUS. DE ADVENTU NORMANNORUM IN ANGLIAM.

[Col. 1211C]

391 § 229. Robertus alter filius Ricardi secundi, postquam septem annis gloriose ducatum Normanniae tenuit, Jerosolymam pergere mentem appulit. Habebat tunc filium septennem, ex concubina susceptum, cujus [Col. 1211C] speciem in choreis saltitantis forte conspicatus, non abstinuit quin sibi nocte conjungeret; deinceps unice dilexit, et aliquandiu justae uxoris loco habuit. Puer ex ea editus (A. D. 1028). Willelmus a nomine abavi dictus: cujus magnitudinem futuram matris somnium portendebat, quo intestina sua per totam Normanniam et Angliam extendi et dilatari viderat; ipso quoque momento quo, partu laxato, in vitam effusus pusio humum attigit, ambas manus junco, quo pavimenti pulvis cavebatur, implevit, stricte quod corripuerat compugnans. Ostensum visum mulierculis, laeto plausu gannientibus; obstetrix quoque fausto omine acclamat puerum regem futurum

[Col. 1212B] 392 § 230. Paratis ergo omnibus quae Jerosolymitani itineris viaticum informarent, apud Fiscannum concilium proceribus indicitur. Ibi, jubente patre, in nomen et fidem Willelmi ab omnibus [Col. 1212C] juratur: Gislebertus comes tutor pupilli constituitur; tutela tutoris regi Francorum Henrico assignatur. Roberto coeptam viam expediente, Normanni omnes communi umbone patriam per sua quisque munimenta tutari, parvum herum ex amore venerari. Stetit haec fides usque ad famam obitus ejus; qua ubique gentium disseminata, cum fato mutatus amor: mox quisque sua munire oppida, turres agere, frumenta comportare, causas aucupari quibus quamprimum a puero dissidium meditarentur. Inter haec ille, haud equidem reor sine Dei auxilio qui eum tanto principaturum praeviderat imperio, tutus adolescebat; cum solus pene Gislebertus aequum et bonum armis defensitaret [Col. 1213A] suis. Caeteri studiis partium agebantur. Jam vero interfecto Gisleberto a Radulpho patruele suo, ubique caedes, ubique ignes versabantur. Clarissima olim patria, 393 intestinis dissensionibus exulcerata, pro latronum libito dividebatur, ut merito posset querimoniam facere, Vae terrae cujus rex puer est! At ille, ubi primum per aetatem potuit, militiae insignia a rege Francorum accipiens, provinciales in spem quietis erexit. Sator discordiarum erat Guido quidam, Burgundus a patre, nepos Ricardi secundi e filia; infantiam cum Willelmo cucurrerat, tunc quoque januas adolescentiae pariter urgebant. Convictus familiaritatem, familiaritas amicitias paraverat. Huc accedebat quod ei Brionium et Vernonium castella dederat, [Col. 1213B] nihil pro consanguinitate negandum putans. Horum Burgundus immemor, affictis criminibus quibus id merito facere videretur, abalienavit se a comite. Longum est et non necessarium si persequar quae hinc inde acta, quae castella capta: repererat enim perfidia socios Nigellum vicecomitem Constantini, Rannulfum vicecomitem Baiocensem , Haimonem dentatum, avum Roberti qui nostro tempore in Anglia multarum possessionum incubator extitit. Cum his per totam Normanniam grassabatur praedo improbissimus, inani spe ad comitatum illectus. Necessitas regem tutorem excivit ut desperatis partibus pupilli succurreret. Itaque paternae benevolentiae recordatus, quod eum [Col. 1213C] favore suo in regnum sublimaverat, apud Walesdunas in defectores 394 irruit: caesa illic multa eorum millia; multi fluminis Olnae rapacitate intercepti, quod, in arcto locati, equos ad transvadandos vortices instimularent. Guido, vix elapsus, Brionio se recepit: inde per Willelmum expulsus, [Col. 1214A] non ferens probri famam, ultro Burgundiam, nativum scilicet solum, contendit. Nec ibi inquietus animus quietem invenit: nam a comite illius provinciae, fratre suo Willelmo, quem insidiis impetiverat, fugatus, incompertum quem finem habuit. Nigellus et Radulfus in fidem recepti: Haimo in acie caesus, cujus insignis violentia laudatur quod ipsum regem equo dejecerit; qua re a concurrentibus stipatoribus interemtus, pro fortitudinis miraculo regis jussu tumulatus est egregie. Tulit hujus gratiae stipendium rex Henricus a Normanno domino contra Gaufredum Martellum apud Molendinum Herle, quod castrum in Andegavensi regione est, summa vi adjutus; nam jam in virile robur excreverat, majoribus natu et pluribus solus metuendus, [Col. 1214B] solus caput discriminibus inferre, solus vel cum paucis in confertissimos diversae partis insilire: quapropter ab illa expeditione laudatae fortitudinis specimen, et amicitiarum apud regem culmen, retulit; adeo ut, quasi paterno consilio, saepe admoneret ne ad pericula promptus vitam suam despiceret, quae esset Francis decori, Normanniae tutamento, utrisque exemplo.

§ 231. Eo tempore erat comes Andegavorum 395 Gaufredus cognomento Martellus, quod ipse sibi usurpaverat quia videbatur sibi felicitate quadam omnes obsistentes contundere. Denique dominum suum, comitem Pictavensem, aperto marte cepit (A. D. 1034), ferreisque [Col. 1214C] vinculis innodatum ad ignobiles pacis conditiones adduxit; Burdegala et confinibus urbibus cederet, de caeteris annuum vectigal pensitaret: sed ille, ut creditur, pro ferri injuria et ciborum inedia, beneficio opportunae mortis post triduum perpetuae ignominiae exemptus est. Tum Martellus, ne quid [Col. 1215A] deesset impudentiae, novercam defuncti matrimonio sibi copulavit, fratres in tutelam recipiens quoad possent principatui regendo sufficere. Mox Theodbaldi Blesiensis comitis ingressus limites, urbem Turonicam obsedit: ipsum, civibus suis auxilium ferre volentem, consortio aerumnae implicuit; siquidem captus Theodbaldus , et in ergastulo reclusus, urbem sibi omnibusque suis haeredibus in posterum 396 abjuravit. Pudendam miseriam hominis quis dixerit? ut, pro ambitione quantulaecunque vitae, tantae urbis dominio successores suos perpetuo fraudaret; licet severiores plerumque aliorum arbitri simus, quam ipsi nobis consulere noverimus si forte in talibus deprehensi fuerimus. Ita Martellus, tantarum virium augmento [Col. 1215B] turgidus, etiam Normannum comitem Alentii castelli possessione vellicavit, pronis in perfidiam habitatoribus. Qua is irritatus injuria, par pari retulit; et Danfruntum, quod erat tunc comitis Andegavorum, obsidione coronavit: nec mora, obsessorum querelis commonitus Gaufredus, non segnis advolat innumero stipatus milite. Nuntio advenientis accepto, Willelmus Rogerium de Monte Gomerico, et Willelmum filium Osberni, exploratum mittit: illi, pro alacritate juventae, brevi multa milliaria progressi, equitantemque Martellum conspicati, certiorem de domini sui audacia faciunt. Ille contra fremere, immania minari, postridie se illuc venturum, ostensurum mundo [Col. 1215C] quam praestet in armis Andegavensis Normanno; simul, eximia arrogantia, colorem equi sui, et armorum insignia, quae habiturus sit, insinuat. At exploratores, 397 non minori fastu eadem de Willelmo denuntiantes, regrediuntur, et suos in certamen accendunt. Haec ideo seriatim retuli, ut Martelli tumor legentibus elucesceret. Caeterum, nihil tunc de solita magnanimitate ausus, antequam in manus veniretur terga ostendit. Quo audito, Alentini se dedidere, pacti membrorum salutem: post etiam Danfruntini feliciora signa secuti.

§ 232. Posterioribus annis rebellavit Willelmus comes de Archis, patruus ejus sed nothus, a [Col. 1216A] primis auspiciis ducatus infidus et versipellis; nam et in obsidione Danfronti clam profugerat, et multis saepe animi sui latebras aperuerat. Quapropter Willelmus quibusdam, quos fideles falso arbitrabatur, firmitatem castelli commiserat; verum ille astu quo callebat, multa largiendo, plura pollicendo, in suas partes eosdem traduxit. Munitione igitur potitus, bellum domino suo denunciavit. Ille solito more alacerrime Archas obsedit, dissuadentibus amicis; palam professus, nihil latrones ausuros si in conspectum ejus venissent. Nec promissio fide caruit; namque plusquam trecenti milites, qui pabulatum et populatum processerant, eo pene solo conspecto, intra munitiones refugere. Dux sine sanguine rem peragere volens, obfirmato contra Archas castello [Col. 1216B] ad alia quae magis urgebant bella conversus est: simul quia sciebat regem Francorum, jam pridem, nescio qua simultate, sibi infensum, ad opem obsesso ferendam adventare; namque praedicandi moderaminis consilio, 398 quamvis justiorem causam habere videretur, cum eo decernere ferro cavebat, cui et pro sacramento et pro suffragio obnoxius erat. Reliquit tamen primates aliquos qui impetum regium tardarent; quorum astutia insidiis exceptus, Isembardum Pontivi comitem coram se obtruncari, Hugonem Pardulfum capi, merito ingemuit. Nec multo post, eo dulcem Franciam, quia res male cesserat, repetente, comes Arcensis, fame tabidus et vix ossibus haerens, deditioni consensit, [Col. 1216C] ad exemplum clementiae, ad indicium industriae, vi ae et membris reservatus. Hujusce obsidionis intervallo populus castri quod Molendinis dicitur, exolescens, ad partes regis incentore quodam Galterio transiit. Imponitur ibi non segnis militum manus, praefecto Guidone, fratre comitis Pictavensis. Is aliquantis diebus sedulo militiae munia exsecutus est; verum crebrescente fama Arcensis victoriae, Franciam elapsus, non leve incrementum accessit ducalis gloriae.

§ 233. Nec rex Henricus otio indulsit, quin grunniret exercitus suos ludibrio fuisse Willelmo; coactis itaque omnibus viribus, et copiis bipartitis, totam inundavit Normanniam: ipse de parte Galliae [Col. 1217A] Celticae, quae inter Garumnam et Sequanam fluvios jacet, quidquid militum erat suo ductu trahens; Odonem fratrem populo Galliae 399 Belgicae, quae est inter Renum et Sequanam, praeficiens. Eodem modo Willelmus suos, qua poterat animositate, divisit juxta regis castra sensim obambulans, quae jam in Ebroicensi pago metabatur, ut nec cominus pugnandi copiam faceret, nec provinciam coram se vastari sineret. Duces ejus, Robertus comes Aucensis, Hugo Gornacensis, Hugo Montis fortis, Willelmus Crispinus, ad castellum quod Mortuum mare vocatur, infestis signis contra Odonem constitere. Nec ille pro numero militum, quo tumebat, moram pugnae fecit, sed parumper resistere ausus, mox impetum Normannorum [Col. 1217B] non ferens, terga nudavit, omen fugae primus auspicatus: ibi dum Guido Pontivi comes studiosius ultioni fratris intendit, captus, fatalem familiae suae manum exhorruit; praeterea plures alii, praecellentes operibus , turgentes majorum natalibus. Hunc successum, ex advenientibus cognitum, Willelmus circum regis tentoria nocte intempesta praeconari curavit; quo audito, post aliquot dies quos in Normannia egit, refugit in Franciam: nec multo post tempore, discurrentibus utrobique nuntiis, pacifice conventum ut regii captivi absolverentur, comes erepta vel eripienda Martello jure vendicaret legitimo.

§ 234. Longum est et non necessarium referre [Col. 1217C] quantae inter eos contentiones versatae sunt, quomodo Willelmus semper superiorem manum retulerit. Quid quod inaestimabili praesumptione fortitudinis nunquam subito, nec nisi praenuntiata 400 die, illum aggredi dignatus, nostri temporis morem animi magnitudine contempserit? Illud quoque praetereo, quod, iterum ruptis amicitiis, rex Henricus Normanniam ingressus, per pagum Oximensem usque ad fluvium Divae pervenerit, jactitans solum [Col. 1218A] oceanum progressioni suae esse obstaculum: verum Willelmus, qui se videret propter fidei dissimulationem immoderate premi, tunc tandem consciae virtutis arma concutiens, regias copias, quae circa flumen erant, (nam pars paulo ante, ejus adventu audito, transvadaverat,) tanta internicie cecidit, ut nihil postea Francia plus metuerat quam Normannorum ferociam irritare. Terminum discordiarum fecit properata mors Henrici, nec multo post Martelli. Rex moriens Baldewino comiti Flandriae tutelam admodum parvuli Philippi filii delegavit. Is erat fide et sapientia aeque mirandus, praeviridantibus membris incanus, praeterea regiae sororis connubio sublimis: filia ejus Mathildis Willelmo jamdudum nupserat; foemina nostro tempore singulare [Col. 1218B] prudentiae speculum, pudoris culmen. Hinc factum est, ut pupilli et generi mediator tumores ducum et provincialium salubri proposito compesceret.

§ 235. Sed, quia totiens Martelli se occasio 401 ingessit, genealogiam comitum Andegavensium, quam relatoris nostri memoria attigit, transcurram, praefata diverticuli venia . Fulco antiquior , pluribus annis, usque ad senium, illum moderatus comitatum, multa fecit industrie, multa egregie. Unum omnino est quo eum notari audierim, quod Herbertum comitem Cenomanensem, Sanctonas sponsione urbis illectum, in medio colloquio ab apparitoribus arctari, et quibus placuit conditionibus irretiri fecit. Caetera sanctus et integer, extremis fere annis filio saepe dicto Gaufredo principatu [Col. 1218C] vivens cessit. Ille in provinciales (immane!) quam dure, in ipsum collatorem honoris quam superbe actitans, jussusque magistratum et fasces deponere, adeo sibi arrogavit ut contra patrem arma sumeret. Tunc senis frigidus jam et effaetus sanguis ira incaluit, filiumque juveniliter insultantem paucis diebus maturiori consilio adeo infregit, ut, per aliquot milliaria sellam dorso vehens , pronum [Col. 1219A] se cum sarcina ante pedes patris exponeret. Ille, cui vetus animositas adhuc palpitaret, assurgens, et pede jacentem pulsans, «Victus es, tandem victus,» 402 ter quaterque ingeminat: superfuit victo spiritus, et quidem egregius, ut responderet, «Tibi pater soli, quia pater es, victus; caeteris omnibus invictus sum.» Hoc relatu tumentis animus emollitus, patriaque pietate verecundiam prolis consolatus, principatui restituit; monitum ut maturius se ageret, provincialium fortunas et pacem suum esse decus ad extraneos, commodum ad domesticos. Eodem anno veteranus, et saecularibus stipendiis emeritus, jam de animae viatico cogitans, Jerosolymam adiit: ibi a duobus servis, sacramento adactis ut quod juberet facerent, per publicum ad [Col. 1219B] sepulchrum Domini nudus, inspectantibus Turchis, tractus est; alter restem ligneum collo ejus intorserat, alter flagris terga expoliati urgebat. Inter haec ille clamabat, «Accipe, Domine, miserum Fulconem, perjurum tuum, fugitivum tuum; confessam dignare animam, Domine Jesu Christe.» Nec tamen quod desiderabat tunc impetravit; sed, domum placide regressus, post aliquot annos obiit . Filii ejus Gaufredi praeruptam audaciam superior narratio patefecit. Is moriens Gaufredo, sororis filio, haereditatem suam contradidit, sed industriam saeculi transfundere non potuit: nam ille, simplicium morum juvenis, magis in ecclesiis orare quam arma tractare consuetus, homines [Col. 1219C] regionis illius, qui quiete victitare nescirent, in contemptum sui excitavit; quare, tota terra praedonibus 403 exposita, Fulco frater illius ultro ducatum corripuit. Fulco, Rechin dictus, quod, germani simplicitati crebro infrendens, ad ultimum honore spoliatum perpetua custodia coercuerit, habuit uxorem quae, pruritu altioris nominis allecta, illo relicto, Philippo regi Francorum nupsit; quam is, immemor dicti,

Non bene conveniunt, nec in una sede morantur,
Majestas et amor,
tanta venere ardebat, ut, cum imperare aliis omnibus cuperet, ab ea sibi imperari aequanimiter ferret. Denique omnium digitis quasi fatuus notari, [Col. 1220A] ab omni orbe Christiano excommunicari, propter ejus libidinem, aliquantis annis sustinuit. Filii Fulconis fuerunt Gesfridus et Fulco: Gesfridus, cognomen Martelli haereditarium sortitus, suis sudoribus ampliavit; tanta pace et quiete per terras illas parta, quantum nemo viderit , nemo visurus sit; quapropter suorum insidiis necatus, egregiae probitatis decus luit. Fulco, in regimine succedens, adhuc in rebus humanis versatur; de quo forsitan tempore regis Henrici dicturus, nunc de Willelmo explanabo quod restat.

§ 236. Ille, ubi civile dissidium multo exercitio composuit, rem majoris gloriae animo sequens, 404 terras olim Normanniae appendices, quae longo usu insoleverant, restituere intendit; Cenomanicum [Col. 1220B] dico comitatum et Brittanniam. Quorum Cenomanis, dudum a Martello succensa, et domino suo Hugone privata, tunc nuper aliquantulum sub Herberto Hugonis filio respiraverat: qui, ut tutior contra Andegavensem esset, Willelmo se manibus dederat, in ejus fidelitatem sacramento juratus; praeterea filiam ipsius petierat et desponderat, quae priusquam nubilibus annis matura conjugio fieret, ille morbo decessit. Haeredem sibi Willelmum pronuntians, adjuratis civibus ne alium susciperent: habituri, si vellent, lenem et probum dominum; si nollent, recti sui exactorem immodicum. Quo defuncto, Cenomanenses magis ad Gualterium Medantinum declinantes, cui soror Hugonis [Col. 1220C] nupserat, sero tandem ut Willelmum susciperent resipuere (A. D. 1065), gravibus saepe damnis admoniti. Illud fuit tempus quo Haroldus invitus Normanniam, importuna sibi aura, evectus est: quem, sicut supra dictum est, Willelmus in Brittannicam expeditionem duxit, volens ejus manum explorare; simul et strictiori consilio, apparatum ostentans suum, conspicaturo quantum praestaret Anglicis bipennibus ensis Normannicus. Alanus tunc ibi comes, viridis juventa et praecellens robore, Eudonem patruum vinxerat , multa egregie fecerat; Willelmum non solum non timebat, sed et irritabat: at ille Brittanniam ut haereditarium solum calumnians, quod 405 eam Carolus [Col. 1221A] Rolloni cum filia Gisla dederat, brevi effecit ut, ultro Alanus adveniens, suppliciter se suaque dederet. Sed, quia de Brittannia parum alias dicturus sum, hic quoddam miraculum, quod illis ferme diebus in Nannetis civitate contigit, paucis inseram.

DE DUOBUS CLERICIS SOCIIS.

§ 237. Erant in urbe illa duo clerici, nondum patientibus annis, presbyteri; id officium magis precario quam bonae vitae merito ab episcopo loci exegerant: denique alterius miserandus exitus superstitem instruxit quam fuerint antea in inferni lapsum ambo praecipites. Caeterum, quod ad scientiam litterarum tendit ita edocti, ut aut parum aut nihil ipsis deberent artibus; a reptantibus infantiae [Col. 1221B] rudimentis adeo jocundis amicitiae officiis aemuli, ut, juxta comici dictum, «Manibus pedibusque conando, periculum etiam, si necesse esset, capitis pro invicem facerent.» Quare die quadam, liberiorem animum a curis forinsecis nacti, in secreto conclavi hujusmodi sententias fudere: Pluribus se annis nunc literis, nunc saeculi lucris , mentes exercuisse, nec satiasse, magis ad distortum quam ad rectum intentas: inter haec, illum acerbum diem sensim appropinquare qui societatis suae inextricabile in vita vinculum disrumperet; unde praeveniendum mature, ut fides, quae conglutinarat viventes, primo mortuum comitaretur ad manes. Paciscuntur ergo ut quisquis eorum ante [Col. 1221C] obiret, superstiti, vel dormienti vel vigilanti, appareret infra triginta procul dubio 406 dies: si fiat, edocturus quod, secundum Platonicos, mors spiritum non extinguat, sed ad principium sui Deum tanquam e carcere emittat; sin minus, Epicureorum sectae concedendum, qui opinantur animam corpore solutam in aerem evanescere, in auras effluere. Ita data acceptaque fide, quotidianis colloquiis sacramentum frequentabant. Nec multum in medio, et ecce, mors repentine imminens indignantem halitum uni eorum violenter extraxit. Remansit alter, et serio de socii sponsione cogitans, et jam jamque affuturum praestolans cassa opinione triginta diebus ventos pavit; quibus elapsis, cum desperans aliis negotiis avocasset otium, astitit subito vigilanti, [Col. 1221D] ei quiddam operis molienti, vultu, qualis solet esse morientium anima fugiente, exanguis. Tum tacentem vivum prior mortuus compellans, «Agnoscis me?» inquit: «Agnosco, respondit, et non tantum de insolita tua turbor praesentia, quantum de diuturna miror absentia.» At ille, ubi tarditatem adventus excusavit, tandem ait, «Tandem, expeditis morarum nexibus, venio: sed adventus iste tibi, si voles, (amice), erit commodus, mihi [Col. 1222A] omnino infructuosus; quippe qui, pronuntiata et acclamata sententia, sempiternis sim deputatus suppliciis.» Cumque vivus, ad ereptionem mortui, omnia sua monasteriis et egenis expensurum, seque dies et noctes jejuniis et orationibus continuaturum, promitteret; «Fixum est, inquit, quod dixi, quia sine poenitentia sunt judicia Dei, quibus in sulphuream voraginem inferni demersus sum: ibi dum rotat astra polus, dum pulsat littora pontus, pro criminibus meis volvar; inflexibilis sententiae manet rigor , aeterna et innumera poenarum genera comminiscens, 407 totus modo mundus valitura remedia exquirat. Et ut aliquam experiaris ex meis innumerabilibus poenis, protendit manum sanioso ulcere stillantem, et «en, ait, unam ex minimis, [Col. 1222B] videturne tibi levis?» Cum levem sibi videri referret, ille, curvatis in volam digitis, tres guttas defluentis tabi super eum jaculatus est; quarum duae tempora, una frontem contingentes, cutem et carnem sicut ignitio cauterio penetrarunt, foramen nucis capax efficientes. Illo magnitudinem doloris clamore testante, «Hoc, inquit mortuus, erit in te quantum vixeris, et poenarum mearum grave documentum, et, nisi neglexeris, salutis tuae singulare monimentum. Quapropter dum licet, dum nutat ira, dum pendula Deus operitur clementia, muta habitum, muta animum, Redonis monachus effectus apud sanctum Melanium.» Ad haec verba vivo respondere nolente, alter eum oculi vigore perstringens, «Si dubitas, inquit, converti, miser, lege literas istas;» [Col. 1222C] et simul cum dicto manum expandit tetricis notis inscriptam, in quibus Satanas et omne inferorum satellitium gratias omni ecclesiastico coetui de Tartaro emittebant, quod cum ipsi in nullo suis voluptatibus deessent, tum tantum numerum subditarum animarum paterentur ad inferna descendere praedicationis incuria, quantum nunquam retroacta viderunt saecula. His dictis loquentis aspectus disparuit; et audiens, omnibus suis per ecclesias et egenos distributis, sanctum Melanium adiit, omnes audientes et videntes de subita conversione admonens ut dicerent «Haec est mutatio dextrae Excelsi.»

408 § 238. Ista pro utilitate legentium me inseruisse non piguit; nunc de Willelmo loquar. Nam [Col. 1222D] quia breviter, nec ut puto inutiliter, res ejus, quas duntaxat comes in Normannia annis triginta actitavit, percurri; modo aliud narrandi exordium ordo temporum flagitat, ut de regno ejus, quantum nostra sciscitatio penetrare potuit, mendacium arguam, veritatem pronuntiem. Rex Edwardus fato functus fuerat: Anglia dubio favore nutabat, cui se rectori committeret incerta, an Haroldo, an Willelmo, an Edgaro; nam et illum, pro genere proximum regno, [Col. 1223A] proceribus rex commendaverat, tacito scilicet mentis judicio, sed prono in clementiam animo. Quare, ut praedixi, Angli diversis votis ferebantur, quamvis palam cuncti bono Haroldo imprecarentur: et ille quidem, diademate fastigiatus, nihil de pactis inter se et Willelmum cogitabat; liberatum se sacramento asserens, quod filia ejus quam desponderat citra nubiles annos obierat. Fertur enim vir ille, non paucis virtutibus praeditus, parum adversus perfidiam sibi consuluisse dummodo posset quibuscunque praestigiis hominum ratiocinationes suspendere: praeterea, qui putaret minas Willelmi nunquam ad factum erupturas, quod ille conterminorum ducum bellis implicaretur, totum animum otio cum subjectis indulserat; nam profecto, nisi quod Noricorum [Col. 1223B] regem adventare didicit, nec militem convocare nec aciem dirigere dignatus fuisset. Alter interea illum per nuntios leniter convenire, de rupto foedere expostulare, precibus minas insuere; sciret se ante annum emensum ferro debitum vindicaturum, illuc iturum quo Haroldus tutiores se pedes habere putaret. Contra, ille, quae dixi 409 de puellae nuptiis referens, de regno addidit, praesumptuosum fuisse quod, absque generali senatus et populi conventu et edicto, alienam illi haereditatem juraverit; proinde stultum sacramentum frangendum. Nam si jusjurandum vel votum quod puella in domo patris, nesciis parentibus, de suo corpore volens fecerit, judicatur irritum; quanto [Col. 1223C] magis quod ille, sub regis virga constitutus, nesciente omni Anglia. de toto regno, necessitate temporis coactus, impegerit, videatur non esse ratum: praeterea iniquum postulat ut imperio decedat, quod tanto favore civium regendum susceperit; hoc nec provincialibus gratum, nec militibus tutum. Ita revertebantur inanes nuntii, vel veris vel verisimilibus argumentis praestricti. Sed comes toto illo anno bello necessaria expediebat, largis sumptibus milites suos continebat, alienos invitabat: ordines aciesque ita instituebat, ut milites proceri corpore, praecellentes robore essent; duces et antesignani, praeter scientiam rei militaris, etiam consilii et aetatis [Col. 1224A] maturitate pollerent; ut si singulos vel in acie vel alibi cerneres, non proceres sed reges putares. Ita episcopi et abbates illius temporis religione, ita optimates magnanima liberalitate certabant, ut mirum sit quod, paucissimis annis 410 evolutis, pleraque et pene omnia in utrisque ordinibus mutata videas: illi in quibusdam hebetiores, sed largiores; isti in omnibus prudentiores, sed tenaciores; utrique tamen in defensanda patria manu validi, consilio providi, fortunas suas evehere, inimicorum deprimere parati. Verum tunc Willelmi industria cum prudentia Dei consentiens, jam spe Angliam invadebat; et, ne justam causam temeritas decoloraret, ad apostolicum, qui ex Anselmo Lucensi episcopo Alexander dicebatur, misit, [Col. 1224B] justitiam suscepti belli quantis poterat facundiae nervis allegans. Haroldus id facere supersedit; vel quod turgidus natura esset, vel quod causae diffideret, vel quod nuntios suos a Willelmo et ejus complicibus, qui omnes portus obsidebant, impediri timeret. Quare, perpensis apud se utrinque partibus, papa vexillum in omen regni Willelmo contradidit; quo ille accepto, conventum magnatum apud Lillebona fecit, super negotio singulorum sententias sciscitatus. Cumque omnes, ejus voluntatem plausibus excipientes, magnificis promissis animasset , commeatum navium omnibus, pro quantitate possessionum, indixit. Ita tunc discessum, et mense Augusto ad sanctum Walericum in commune ventum: portus ita per 411 metonymiam [Col. 1224C] dicitur. Congregatis undecunque navibus, felix exspectabatur aura quae illas ad destinatum locum eveheret. Qua multis diebus remorante, vulgus militum, ut fieri solet, per tabernacula mussitabat: insanire hominem qui vellet alienum solum in jus suum refundere; Deum contra tendere, qui ventum arceret; idem patrem voluisse, eodemque modo inhibitum; fatale illi familiae esse, ut, altiora viribus spirans, Deum adversantem experiatur. Ista per publicum serebantur, quae possent fortium robur enervare. Dux itaque, facto cum senioribus concilio, corpus sancti Walerici foras efferri, et, pro vento [Col. 1225A] deprecando, sub divo exponi jussit; nec mora intercessit quin prosper flatus carbasa impleret. Tunc laetus clamor exortus omnes ad naves invitavit: comes ipse, a continenti primus ad altum provectus, caeteros in medio fere mari anchoris jactis sustinuit. Omnibus itaque ad praetoriae puppis vermiculatum velum convo lantibus, post cibum sumptum placido cursu Hastingas appulerunt. In egressu navis (A. D. 1066, Sept. 28) pede lapsus, eventum in melius commutavit, acclamante sibi proximo milite, « Tenes, inquit, Angliam, comes, rex futurus!» Omnem exercitum a praeda continuit, 412 parcendum rebus quae suae forent praelocutus; continuisque quindecim diebus adeo se quiete agens, ut nihil minus quam bellum cogitare videretur.

[Col. 1225B] § 239. Interea Haroldus de pugna Noricorum revertebatur, sua aestimatione felix quod vicerat; meo judicio contra, quod parricidio victoriam compararat: allatoque ad se nuncio adventus Normannici, sicut erat cruentus in armis, paucissimo stipatus milite Hastingas protendit. Praecipitabant eum nimirum fata, ut nec auxilia convocare vellet, nec, si vellet, multos parituros inveniret; ita, ut ante dixi, omnes illi erant infensi, quod solus manubiis borealibus incubuerat. Praemisit tamen qui numerum hostium et vires specularentur; quos intra castra deprehensos Willelmus circum tentoria duci, moxque, largis eduliis pastos, domino incolumes remitti jubet. Redeuntes percunctatur Haroldus [Col. 1225C] quid rerum apportent: illi, verbis amplissimis ductoris magnificam confidentiam prosecuti, serio addiderunt, pene omnes in exercitu illo presbyteros videri, quod totam faciem cum utroque labio rasam 413 haberent; Angli enim superius labrum pilis incessanter fructicantibus intonsum dimittunt, quod etiam gentilitium antiquis Britonibus fuisse Julius Caesar asseverat in libro Belli Gallici. Subrisit rex fatuitatem referentium, lepido insecutus cachinno, [Col. 1226A] quia non essent presbyteri, sed milites armis validi, animis invicti. Rapuit ergo ex ore ipsius sermonem Gurtha frater, plus puero adultus, et magnae ultra aetatem virtutis et scientiae. «Cum» (inquit) «tantam fortitudinem Normanni praedices, indeliberatum aestimo cum illo confligere, quo inferior robore et merito habearis. Nec enim ibis in inficias quin illi sacramentum vel invitus vel voluntarius feceris; proinde consultius ages si, instanti necessitati te subtrahens, nostro periculo colludium pugnae tentaveris: nos, omni juramento expediti, juste ferrum pro patria stringemus. Timendum ne, si ipse decernas, vel fugam vel mortem oppetas: sed, nobis solis praeliantibus, causa tua utrobique in portu navigabit; quia et fugientes restituere, et [Col. 1226B] mortuos ulcisci, poteris.»

§ 240. Noluit effraenata temeritas aurem placidam monenti commodare, existimans inglorium et anteactae vitae opprobrium cuicunque discrimini terga nudare: eademque impudentia, vel, indulgentius dicam, imprudentia, monachum, Willelmi legatum, nec bono vultu dignatus turbide abegit; hoc tantum imprecans, ut Deus inter eum et Willelmum judicaret. Afferebat ille tria: 414 ut vel regno secundum conditiones descenderet; vel sub eo regnaturus teneret; vel certe, spectante utroque exercitu, gladio rem ventilarent. Calumniabatur enim Willelmus regnum, quod rex illi Edwardus concesserat, consilio Stigandi archiepiscopi. et Godwini et [Col. 1226C] Siwardi comitum; ejusque doni obsides filium et nepotem Godwini Normanniam miserat. Si id negare velit Haroldus, judicio se sedis apostolicae vel praelio acturum: quibus omnibus solo, quod dixi, nuncius frustratus responso, discessit, suisque ad dimicandum vivaciores animos dedit.

§ 241. Itaque utrinque animosi duces disponunt acies (Oct. 14), patrio quisque ritu: Angli, ut accepimus, totam noctem insomnem cantibus potibusque [Col. 1227A] ducentes, mane incunctanter in hostem procedunt: pedites omnes cum bipennibus, conserta ante se scutorum testudine, impenetrabilem cuneum faciunt; quod profecto illis ea die saluti fuisset, nisi Normanni simulata fuga more suo confertos manipulos laxassent. Rex ipse pedes 415 juxta vexillum stabat cum fratribus, ut, in commune periculo aequato, nemo de fuga cogitaret. Vexillum illud post victoriam papae misit Willelmus, quod erat in hominis pugnantis figura, auro et lapidibus arte sumptuosa intextum .

§ 242. Contra Normanni, nocte tota confessioni peccatorum vacantes, mane Dominico corpore communicarunt. Pedites cum arcubus et sagittis primam frontem muniunt, equites retro divisis alis [Col. 1227B] consistunt. Comes vultu serenus, et clara voce suae parti utpote justiori Deum adfuturum pronuncians, arma poposcit; moxque ministrorum tumultu loricam inversam indutus, casum risu correxit, «Vertetur, inquiens, fortitudo comitatus mei in regnum.» Tunc, cantilena Rollandi inchoata, ut martium viri exemplum pugnaturos accenderet, inclamatoque Dei auxilio, praelium consertum , bellatumque acriter, neutris in multam diei horam cedentibus. Quo comperto, Willelmus innuit suis ut, ficta fuga, campo se subtraherent. Hoc commento Anglorum cuneus solutus, quasi palantes hostes a tergo caesurus, exitium sibi maturavit; Normanni enim, conversis ordinibus reversi, [Col. 1227C] dispersos adoriuntur, et in fugam cogunt. Ita ingenio circumventi, pulchram mortem pro patriae ultione meruere: nec tamen ultioni suae defuere, quin, crebro consistentes, 416 de insequentibus insignes cladis acervos facerent; nam, occupato tumulo, Normannos, calore succensos acriter ad superiora nitentes, in vallem dejiciunt, levique negotio in subjectos tela torquentes, lapides rotantes, omnes ad unum fundunt. Item fossatum quoddam praeruptum compendiario et noto sibi transitu evadentes, tot ibi inimicorum conculcavere, ut cumulo cadaverum planitiem campi aequarent. Valuit haec vicissitudo, modo illis, modo istis vincentibus, quantum Haroldi vita moram fecit; at ubi jactu sagittae violato cerebro procubuit, fuga Anglorum [Col. 1228A] perennis in nocte fuit. Emicuit ibi virtus amborum ducum.

§ 243. Haroldus, non contentus munere imperatorio ut hortaretur alios, militis officium sedulo exequebatur; saepe hostem cominus venientem ferire, ut nullus impune accederet quin statim uno ictu equus et eques prociderent: quapropter, ut dixi, eminus lethali arundine ictus mortem implevit. Jacentis femur unus militum gladio proscidit; unde a Willelmo ignominiae notatus, quod rem ignavam et pudendam fecisset, militia pulsus est.

§ 244. Item Willelmus suos clamore et praesentia hortari, ipse primus procurrere, confertos hostes invadere: ideo dum ubique saevit, ubique infrendet, tres equos lectissimos sub se confossos ea die amisit. [Col. 1228B] Perstitit tamen magnanimi ducis et corpus et animus, quamvis familiari susurro a custodibus corporis revocaretur; perstitit (inquam) donec victoriam plenam superveniens nox infunderet. Et procul dubio divina illum manus protexit, ut nihil sanguinis ex ejus corpore hostis hauriret, quamquam illum tot jaculis impeteret.

417 § 245. Illa fuit dies fatalis Angliae , funestum excidium dulcis patriae, pro novorum dominorum commutatione. Jam enim pridem moribus Anglorum insueverat, qui varii admodum pro temporibus fuere: nam, primis adventus sui annis, vultu et gestu barbarico, usu bellico, ritu fanatico vivebant; sed postmodum, Christi fide suscepta, paulatim [Col. 1228C] et per incrementa temporis, pro otio quod actitabant, exercitium armorum in secundis ponentes, omnem in religione operam insumpsere. Taceo de pauperibus, quos fortunarum tenuitas plerumque continet ne cancellos justitiae transgrediantur: praetermitto graduum ecclesiasticorum viros, quos nonnunquam professionis contuitus, sed et infamiae metus, a vero deviare non sinit. De regibus dico, qui pro amplitudine potestatis licenter indulgere voluptatibus possent: quorum quidam in patria, quidam Romae, mutato habitu, coeleste lucrati sunt regnum, beatum nacti commercium; multi, specietenus, tota vita mundum amplexi, ut thesauros egenis effunderent, monasteriis dividerent. Quid dicam de tot episcopis, heremitis, abbatibus? nonne tota insula [Col. 1229A] tantis reliquiis indigenarum fulgurat, ut vix aliquem vicum insignem praetereas ubi novi sancti nomen non audias? quam multorum etiam periit memoria, pro scriptorum inopia! Veruntamen litterarum et religionis studia aetate procedente obsoleverunt, non paucis ante adventum Normannorum annis . Clerici litteratura tumultuaria contenti, vix sacramentorum 418 verba balbutiebant: stupori erat et miraculo caeteris qui grammaticam nosset. Monachi, subtilibus indumentis et indifferenti genere ciborum, regulam ludificabant. Optimates, gulae et veneri dediti, ecclesiam more Christiano mane non adibant; sed in cubiculo, et inter uxorios amplexus, matutinarum solemnia et missarum a festinante presbytero auribus tantum libabant. Vulgus, [Col. 1229B] in medio expositum, praeda erat potentioribus, ut, vel eorum substantiis exhaustis, vel etiam corporibus in longinquas terras distractis, acervos thesaurorum congererent, quanquam magis ingenitum sit illi genti commessationibus quam opibus inhiare. Illud erat a natura abhorrens, quod multi ancillas suas ex se gravidas, ubi libidini satisfecissent, aut ad publicum prostibulum aut ad externum obsequium venditabant. Potabatur in commune ab omnibus, in hoc studio noctes perinde ut dies perpetuantibus. Parvis et abjectis domibus totos absumebant sumptus; Francis et Normannis absimiles, qui amplis et superbis aedificiis modicas expensas agunt. Sequebantur vitia ebrietatis [Col. 1229C] socia, quae virorum animos effaeminant. Hinc factum est, ut, magis temeritate et furore praecipiti quam scientia militari Willelmo congressi, uno praelio, et ipso perfacili, servituti se patriamque pessundederint. Nihil enim temeritate levius; sed quicquid cum impetu inchoat, cito desinit vel compescitur. Ad summam tunc erant Angli 419 vestibus ad medium genu expediti, crines tonsi, barbas rasi, armillis aureis brachia onerati, picturatis stigmatibus cutem insigniti; in cibis urgentes crapulam, in potibus irritantes vomicam. Et haec quidem extrema jam victoribus suis participarunt, de [Col. 1230A] caeteris in eorum mores transeuntes. Sed haec mala de omnibus generaliter Anglis dicta intelligi nolim: scio clericos multos tunc temporis simplici via semitam sanctitatis trivisse; scio multos laicos omnis generis et conditionis Deo in eadem gente placuisse: facessat ab hac relatione invidia, non cunctos pariter haec involvit calumnia; verum sicut in tranquillitate malos cum bonis fovet plerumque Dei serenitas, ita in captivitate bonos cum malis nonnunquam ejusdem constringit severitas.

DE MORIBUS NORMANNORUM.

§ 246. Porro Normanni (ut de eis quoque dicamus) erant tunc, et sunt adhuc, vestibus ad invidiam culti, cibis citra ullam nimietatem delicati: gens militiae assueta, et sine bello pene vivere nescia; in [Col. 1230B] hostem impigre procurrere, et, ubi vires non successissent, non minus dolo et pecunia corrumpere. Domi ingentia, ut dixi, aedificia moderatos sumptus moliri, paribus invidere, superiores praetergredi velle, subjectos sibi vellicantes 420 ab alienis tutari; dominis fideles, moxque levi offensa infideles. Cum fato ponderare perfidiam, cum nummo mutare sententiam. Caeterum, omnium gentium benignissimi advenas aequali secum honore colunt; matrimonia quoque cum subditis jungunt; religionis normam, usquequaque in Anglia emortuam, adventu suo suscitarunt; videas ubique in villis ecclesias, in vicis et urbibus monasteria novo aedificandi genere consurgere; recenti ritu patriam florere, ita [Col. 1230C] ut sibi perisse diem quisque opulentus existimet quem non aliqua praeclara magnificentia illustret. Sed, quia de his satis dictum, Willelmi gesta prosequamur.

QUOMODO WILLELMUS AB ANGLIS SUSCEPTUS EST.

§ 247. Ille, ubi perfecta victoria potitus est, suos sepeliendos mirifice curavit; hostibus quoque si qui vellent, idem exequendi licentiam praebuit. Corpus Haroldi matri repetenti sine pretio misit, licet illa multum per legatos obtulisset: acceptum itaque apud Waltham sepelivit, quam ipse ecclesiam, ex proprio constructam in honore 421 [Col. 1231A] sanctae Crucis, canonicis impleverat. Sensim ergo Willelmus (ut triumphatorem decebat) cum exercitu, non hostili sed regali modo progrediens, urbem regni maximam Londoniam petit; moxque cum gratulatione cives omnes effusi obviam vadunt. Prorupit omnibus portis unda salutantium, auctoribus magnatibus, praecipue Stigando archiepiscopo Cantuariensi et Aldredo Eboracensi: nam praecedentibus diebus, Edwinus et Morcardus, amplae spei fratres, apud Londoniam audito interitus Haroldi nuncio, urbanos sollicitaverant ut alterutrum in regnum sublevarent; quod frustra conati, Northanhimbriam discesserant, ex suo conjectantes ingenio nunquam illuc Willelmum esse venturum. Caeteri proceres Edgarum eligerent si episcopos assertores haberent; sed [Col. 1231B] proximo urgente periculo et domesticae litis dissidio, nec illud quidem effectum: ita Angli, qui, in unam coeuntes sententiam, potuissent patriae reformare ruinam, dum nullum ex suis volunt, alienum induxerunt. Tunc ille, haud dubie rex conclamatus, die Natalis Domini coronatus est ab Aldredo archiepiscopo (25 Dec. 1066); cavebat enim id munus a Stigando suscipere, quod esset is archiepiscopus non legitime.

SUMMA BELLORUM WILLELMI IN ANGLIA.

§ 248. Omnium deinde bellorum quae gessit, haec summa est. Urbem Exoniam rebellantem 422 leviter subegit, divino scilicet jutus auxilio, quod pars muralis ultro decidens, ingressum illi patefecerit: [Col. 1231C] nam et ipse audacius eam assilierat, protestans homines irreverentes Dei destituendos suffragio; quia unus eorum, supra murum stans, nudato inguine auras sonitu inferioris partis turbaverat, pro [Col. 1232A] contemptu videlicet Normannorum. Eboracum , unicum rebellionum suffugium, civibus pene delevit, fame et ferro necatis: ibi enim rex Scotorum Malcolmus cum suis, ibi Edgarus et Marcherius et Weldeofus cum Angelis et Danis, nidum tyrannidis saepe fovebant; saepe duces illius trucidabant, quorum sigillatim exitus si commemoravero fortasse superfluus non ero, licet fastidii discrimen immineat, dum relatori, si forte secundum dictores suos mentiatur, difficilis sit regressus ad veniam.

QUOMODO EBORACUM CEPERIT, ET TOTAM PROVINCIAM VASTAVERIT.

§ 249. Malcolmus omnes Anglorum perfugas libenter recipiebat, tutamentum singulis quantum poterat impendens; Edgarum praecipue, cujus 423 [Col. 1232B] sororem, pro antiqua memoria nobilitatis, jugalem sibi fecerat. Ejus causa conterminas Angliae provincias rapinis et incendiis infestabat; non quod aliquid ad regnum illi profuturum arbitraretur, sed ut Willelmi animum contristaret, qui Scotticis praedis terras suas obnoxias indignaretur. Quapropter Willelmus, coacta peditum et militum manu, aquilonales insulae partes petiit: et primo urbem metropolim, quam Angli cum Danis et Scottis obstinate tenebant, in deditionem accepit, civibus longa inedia consumptis; maximum quoque hostium numerum, qui obsessis in auxilium convenerant, ingenti et gravi praelio fudit, non incruenta sibi victoria multos suorum amittens. Tunc totius [Col. 1232C] regionis vicos et agros corrumpi, fructus et fruges igne vel aqua labefactari jubet; maritima maxime, tum propter recentem iram, tum quia Cnutonem Danorum regem, filium Swani, adventare rumor [Col. 1233A] sparserat: ea praecepti ratio, ut nihil circa oram maritimam praedo piraticus inveniret secum asportaturus, si citius remeandum; vel fami consulturus, si diutius manendum putaret. Itaque provinciae quondam fertilis, et tyrannorum nutriculae, incendio, 424 praeda, sanguine, nervi succisi; humus, per sexaginta et eo amplius milliaria, omnifariam inculta; nudum omnium solum usque ad hoc etiam tempus: urbes olim praeclaras, turres proceritate sua in coelum minantes, agros laetos pascuis, irriguos fluviis, si quis modo videt peregrinus, ingemit; si quis superest vetus incola, non agnoscit.

DE MALCOLMO REGE SCOTTORUM.

§ 250. Malcolmus, antequam ad manus veniretur, se dedidit, totoque Willelmi tempore incertis et [Col. 1233B] saepe fractis foederibus aevum egit; sed, filio Willelmi Willelmo regnante, simili modo impetitus, falso sacramento insequentem abegit. Nec multo post, dum fidei immemor superbius provinciam inequitaret, a Roberto de Molbreia, comite Northanhimbriae, cum filio caesus est; humatusque multis annis apud Tinemuthe, nuper ab Alexandro filio Scotiam ad Dunfermelin portatus est.

DE EDGARO.

§ 251. Edgarus, cum Stigando et Aldredo archiepiscopis regis dedititius , sequenti anno, facto ad Scottum transfugio, jusjurandum maculavit; sed cum ibi aliquot annis degens, nihil ad praesens commodi, nihil ad futurum spei, praeter quotidianam [Col. 1233C] stipem nactus esset, Normanni liberalitatem experiri pergens, ad eum, tunc ultra mare degentem, navigavit. Quod regi gratissimum 425 fuisse ferunt, ut incentore bellorum Anglia vacaret; nam et ultro solitus erat quoscunque Anglos suspectos habebat, quasi honoris causa, Normanniam ducere, ne quicquam se absente in regno turbarent. Receptus ergo Edgarus, et magno donativo donatus est; pluribusque annis in curia manens, pedetentim pro ignavia, et, ut mitius dictum sit, pro simplicitate, contemptui haberi coepit. Quantula enim simplicitas, ut libram argenti, quam quotidie in stipendio accipiebat, regi pro uno equo perdonaret? Subsequenti tempore cum Roberto filio Godwini, milite audacissimo, Jerosolymam pertendit. Illud fuit tempus [Col. 1233D] (A. D. 1103) quo Turchi Baldwinum regem apud Ramas obsederunt; qui, cum obsidionis injuriam [Col. 1234A] ferre nequiret, per medias hostium actes effugit, solius Roberti opera liberatus praeeuntis, et evaginato gladio dextra laevaque Turchos caedentis: sed cum, successu ipso truculentior, alacritate nimia procurreret, ensis manu excidit; ad quem recolligendum cum se inclinasset, omnium incursu oppressus, vinculis palmas dedit. Inde Babylonem (ut aiunt) ductus, cum Christum abnegare nollet, in medio foro ad signum positus, et sagittis terebratus, martyrium sacravit. Edgarus amisso milite regressus, multaque beneficia ab imperatoribus Graecorum et Alamannorum adeptus, (quippe qui etiam eum retinere pro generis amplitudine tentassent,) omnia pro natalis soli desiderio sprevit; quosdam enim profecto fallit amor patriae, ut nihil eis videatur [Col. 1234B] jocundum nisi consuetum hauserint coelum. Unde Edgarus, fatua cupidine illusus, Angliam rediit, unde (ut superius dixi) diverso fortunae ludicro 426 rotatus, nunc remotus et tacitus canos suos in agro consumit.

DE EDWINO ET MORCARDO FRATRIBUS.

§ 252. Edwinus et Morcardus erant fratres, filii Elfgari, filii Leofrici. Hi comitatum Northanhimbrorum susceperant, et communi umbone pacifice tuebantur: nam ( ut praedixi), paucis diebus ante mortem regis Edwardi, provinciales aquilonis in rebellionem surrexerant, et Tostinum comitem suum expulerant, petierantque et acceperant unum e fratribus dominum, annitente Haroldo. Fiebant [Col. 1234C] ista, ut a consciis accepimus, infenso rege, quia Tostinum diligeret: sed morbo invalidus, senio gravis, pene jam despectui omnibus haberi coeperat, ut dilecto auxiliari non posset; quare ex animi aegritudine majorem valetudinem corporis contrahens, non multo post decessit. Perstitit in incoepto Haroldus ut fratrem exlegaret: quocirca ille, prius piraticis excursibus avitos triumphos polluens, mox cum rege Noricorum (ut supra scripsi) caesus est: Cadaver ejus, indicio verrucae inter duas scapulas 427 agnitum, sepulturam Eboraci meruit. Tunc Edwinus et Morcardus (Haroldo jubente) manubiales praedas Londoniam tulere: nam ipse ad Hastingensem pugnam festinabat, unde jam partam victoriam falso praesagus somniabat. At, eo interempto, germani, [Col. 1234D] ad terras suae potestatis perfugientes, aliquot annis pacem Willelmi turbaverunt, clandestinis [Col. 1235A] latrociniis sylvas infestantes, nec unquam eominus et aperte martem agentes; saepe etiam capti plerumque se dedidere, sed miseratione juvenilis decoris, et gratia nobilitatis, impune dimissi. Postremo nec vi nec dolo hostium, sed suorum perfidia trucidati, regem ad lachrymas flexere; quibus ipse et conjugia cognatarum et amicitiae dignationem jam pridem indulsisset, si quieti adquiescere vellent.

DE WELDEOFO COMITE.

§ 253. Weldeofus, amplae prosapiae comes, multam familiaritatem novi regis nactus fuerat, quod ille, praeteritarum offensarum immemor, magis illas virtuti quam perfidiae attribuebat. Siquidem Weldeofus [Col. 1235B] in Eboracensi pugna plures Normannorum solus obtruncaverat, unos et unos per portam egredientes decapitans: nervosus lacertis, thorosus pectore, robustus et procerus toto corpore, filius Siwardi magnificentissimi comitis, quem Digera Danico vocabulo, id est fortem, cognominabant. Postmodum vero, victis partibus, sese sponte dedens, et Judithae neptis 428 regis connubio privataque amicitia donatus, non permansit in fide, pravum ingenium cohibere impotens: compatriotis enim omnibus, qui existimarant resistendum, caesis vel subjectis, etiam in Radulfi de Waher perfidia se immiscuit, sed conjuratione detecta, comprehensus diuque in vinculis tentus (A. D. 1074-1075), ultimo [Col. 1235C] spoliatus capite, Crolando sepultus est; quamvis quidam dicant, necessitate interceptum, non voluntate addictum, infidelitatis sacramentum agitasse. Anglorum est ista excusatio; nam caetera Normanni asserunt , Anglorum qui plurimum praestent. Quorum astipulationi Divinitas suffragari videtur, miracula multa, et ea permaxima, ad tumbam illius ostendens. Aiunt enim, in catenas conjectum, quotidianis singultibus perperam commissa diluisse.

§ 254. Inde propositum regis fortassis merito excusatur, si aliquando durior in Anglos fuerit, quod pene nullum eorum fidelem invenerit. Quae res ita ferocem animum exasperabant, ut potentiores primum pecuniis, mox terris, nonnullos etiam vita exueret: quin etiam Caesarianum secutus ingenium, [Col. 1235D] qui Germanos in Ardenna maxima sylva abditos, et inde crebris eruptionibus exercitum suum affligentes, non per Romanos suos, sed per Gallos foederatos expulit; ut, dum alienigenae alterutros transfoderent, [Col. 1236A] ipse sine sanguine triumphum duceret. Idem (inquam) Willelmus in Anglos egit (A. D. 1068): nam contra quosdam, qui post primam infelicis ominis pugnam Danemarchiam et Hiberniam profugerant, et valida congregata 429 manu tertio anno redierant, Angligenam exercitum et ducem objecit, Normannos feriari permittens; ingens sibi levamen providens, utrilibet vincerent. Nec eum cogitatio lusit; nam utrique Angli, aliquandiu digladiati inter se, palmam otiosam regi refudere: advenae Hiberniam fugati; regii, maxima sui clade, nomen inane victoriae, amisso duce, mercati. Vocabatur is Ednodus, domi belloque Anglorum temporibus juxta insignis, pater Herdingi qui adhuc superest, magis consuetus linguam in lites acuere, quam arma in [Col. 1236B] bello concutere. Ita laicorum potentia subruta, stabili quoque obfirmavit edicto ut nullum ejus gentis, monachum vel clericum, ad aliquam dignitatem conari pateretur: a Cnutonis quondam regis facilitate immaniter abhorrens, qui victis honores integros exhibuit; unde factum est, ut, eo defuncto, indigenae advenas leviter expellerent, sibique antiquum jus vendicarent. At iste certis de causis viventes quosdam canonice deposuit (A. D. 1070), et in locum illorum qui morirentur, cujuscunque gentis industrium , praeter Angligenam, imposuit. Exigebat hoc, nisi fallor, indurata in regem pervicacia; cum sint Normanni ( ut ante dixi) in conviventes advenas naturali benignitate proclives.

[Col. 1236C] § 255. Radulfus, de quo prius tetigi, erat per donum regis comes Northfolki et Suthfolki; Brito ex patre, distorti ad omne bonum animi. Is, quod cognatam regis, filiam Willelmi filii Osberni, 430 desponderat, majora justo mente metiens, tyrannidem adoriri meditabatur. Itaque ipso nuptiarum die magnis apparatibus convivium agitatum, (quod Normannorum gulae jam Anglorum luxus influxerat,) ebriis convivis, et vino tumentibus, amplo verborum ambitu propositum suum aperit: illi, quia in eorum animo pro potu omnis ratio caligabat, ingenti plausu dicenti acclamant. Ibi Rogerius comes Herefordensis, uxoris Radulfi frater, ibi Weldeofus, ibi praeterea quamplurimi, in necem regis conjurant; sed postero die, cum, digesto [Col. 1236D] calore vini, temperatior aura corda quorundam afflasset, major pars facti poenitens a convivio dilapsa. Unus eorum (Weldeof fertur), qui consilio Lanfranci archiepiscopi Normanniam ultro [Col. 1237A] navigans , rem regi, causa sua duntaxat celata, detulit: at comites in incoepto persistere, provinciales suos quisque in tumultum excitare; sed obsistebat eis Deus, omnes conatus eorum in irritum deducens. Mox enim re comperta, duces regis, qui custodiam praetendebant, Radulfum ad hoc calamitatis compulere, ut, arrepta nave apud Norwic, mari se committeret: uxor ejus, pacta membrorum salute, traditoque castello, maritum secuta. Rogerius, a rege vinculis irretitus, tota vita carcerem frequentavit vel potius incoluit; detestandae perfidiae juvenis, nec moribus patrissans.

§ 256. Siquidem genitor ejus, Willelmus filius 431 Osberni, principibus optimis comparandus fuerit, haud scio an etiam praeponendus. [Col. 1237B] Ejus consilio rex Willelmus primo animatus ad invadendam Angliam; mox, virtute adjutus, ad manutenendam. Erat in eo mentis animositas quam commendabat manus pene prodiga liberalitas: unde factum est, ut militum multitudine, quibus larga stipendia dabat, hostium aviditatem arceret, civium sedulitatem haberet; quare pro effusis sumptibus asperrimam regis offensam incurrit, quod gazas suas improvide dilapidaret. Manet ad hanc diem, in comitatu ejus apud Herefordum, legum quas statuit inconcussa firmitas, ut nullus miles pro qualicunque commisso plus septem solidis solvat; cum in aliis provinciis, ob parvam occasiunculam in transgressione praecepti herilis, viginti [Col. 1237C] vel viginti quinque pendantur. Sed tam secundos eventus turpi fine fortuna conclusit, dum tanti regni sustentator, Angliae et Normanniae consiliarius, pro foeminea cupidine Flandriam pergens, ab insidiatoribus impetitus interiit. Nam Baldwinus antiquus ille (de quo superius dixi), pater Matildis, duos habuit filios: Robertum, qui, patre superstite comitissam Frisiae uxorem nactus, Frisonis cognomen accepit; Baldwinum, qui post patrem aliquot annis Flandriae praefuit, immatureque fato functus est; superstitibus duobus liberis Arnulfo et Badwino, de Richilde uxore, quorum tutelam regi Francorum Philippo, cujus amitae filius erat, et Willelmo filio Osberni, commendaverat. 432 Libens id munus suscepit Willelmus, ut foederatis cum Richilde [Col. 1237D] nuptiis, altius nomen sibi pararet. At illa, foemineo fastu ampliora sexu spirans, novaque a provincialibus tributa exigens, in perfidiam illos [Col. 1238A] excitavit; misso quippe propter Robertum Frisonem nuncio, ut supplicantis patriae habenas acciperet, omnem fidelitatem Arnulfo, qui jam comes dicebatur, abjurant . Nec vero defuere qui pupilli partes fulcirent; ita multis diebus Flandria intestinis dissensionibus conturbata. Id filius Osberni, qui totus in amorem mulieris concesserat, pati nequivit, quin, militari manu coacta, Flandriam intraret: susceptusque primo ab his quos tutari venerat, post paucos dies securus de castello in aliud equitabat, expeditus cum paucis: contra, Friso, quem hujusmodi fatuitas non latebat, occultatis insidiis inopinum excepit, et, nequicquam fortiter agentem, ipsum et nepotem suum Arnulfum cecidit (A. D. 1071.)

[Col. 1238B] § 257. Ita Flandria potitus, saepe Willelmum regem Normannicis praedis irritavit. Filia ejus Cnutoni regi Danorum nupsit, de qua genitus est Karolus, qui modo principatur in Flandria. Pacem cum Philippo rege comparavit, data sibi in uxorem privigna, de qua ille Lodowicum tulit qui modo regnat in Francia; nec multo post, pertaesus connubii, (quod illa praepinguis corpulentiae esset,) a lecto removit, uxoremque Andegavensis comitis contra fas et jus sibi conjunxit. Eorum affinitate tutus, Robertus nihil quod deploraret 433 suo tempore vidit; licet Baldwinus frater Arnulfi, qui in Hanoea provincia et castello Valentianis comitatum habuit, regis Willelmi auxilio plures assultus [Col. 1238C] faceret. Tribus ante mortem annis, jam canis sparsus caput, Ierosolymam contendit pro peccatorum alleviamento; regressus mundanis involucris renunciavit, finem vitae quietus a negotiis Christiana sollicitudine operiens. Filius ejus Robertus ille fuit qui in expeditione Asiatica (quam nostris diebus Europa contra Turchos movit) mirandus innotuit; sed nescio quo infortunio, postquam domum reversus est, nobilem illum laborem decoloravit, in quodam (quod vocant) torniamento ad mortem laesus. Nec filium ejus Baldwinum fortuna excepit fecilior, qui, ultro in Normannia regis Anglorum Henrici vires lacessens, juvenilis audaciae temeritatem luit; namque conto in capite percussus, multorumque medicorum promissis illusus, [Col. 1238D] metam vitae abrupit (A. D. 1119), Karolo illi de quo supra diximus principatu tradito.

§ 258. At vero rex Willelmus in subjectos leniter, [Col. 1239A] turbide in rebelles agens, feliciter omni Anglia potiebatur; Walenses omnes tributarios habens. Jam vero trans mare, nunquam otiosus (A. D. 1073), Cenomannico solo pene exterminium indixit , ducta expeditione illuc de Anglis, qui sicut facile in solo suo potuerunt opprimi, ita in alieno semper apparuere invicti. Apud Dolum, castellum 434 transmarinae Brittanniae, dum nescio qua simultate irritatus manum illic militarem duxisset, innumeros ex suis desideravit (A. D. 1075). Philippum regem Francorum, cujus amitae filiam uxorem duxerat, semper infidum habuit, quod scilicet ille tantam gloriam viro invideret quem et patris sui et suum hominem esse constaret; sed Willelmus nihilo secius ejus conatibus improbe obviabat, [Col. 1239B] quamvis primogenitus filius ejus Robertus fatuo consilio conatibus ejus assisteret ; unde contigit, ut in quodam assultu apud Gibboracum filius patri resultans, eo vulnerato, equum ipsius confoderet, Willelmus medius filiorum saucius abiret, multi ex regiis caderent. Caeterum tota vita ita fortunatus fuit, ut exterae et remotae gentes nihil magis quam nomen ejus timerent. Provinciales adeo nutui suo substraverat, ut sine ulla contradictione primus censum omnium capitum ageret, omnium praediorum redditus in tota Anglia notitiae suae per scriptum adjiceret, omnes liberos homines, cujuscunque essent, suae fidelitati sacramento adigeret. Solus ejus majestatem concutiebat Cnuto [Col. 1239C] rex Danorum, qui et 435 affinitate Roberti Frisonis et suapte potentia in immensum extollebatur; rumore in populos sato quod Angliam invaderet, debitum sibi pro affinitate antiqui Cnutonis solum: et profecto fecisset nisi Deus ejus audaciam vento contrario infirmasset. Quae res admonuit ut genealogiam regum Danorum qui post nostrum Cnutonem fuere seriatim abbreviem, de Noricis quoque pauca inserturus.

§ 259. Ei, ut ante dictum est, successit Haroldus in Anglia, Hardecnutus in Danemarchia, [Col. 1240A] filii ejus; nam Noricam, quam subegerat, recuperavit Magnus, filius Olavi quem in gestis Cnutonis dixi a provincialibus suis necatum fuisse. Haroldo in Anglia defuncto, ambo regna tenuit Hardecnutus pauco tempore: quo mortuo successit Edwardus simplex, avitoque regno contentus, transmarinum imperium ut laboriosum et barbarum despuit. Tunc rex Danorum levatus est Swanus quidam, haud dubie nobilissimus; cujus cum regnum aliquot annis prosperaretur, Magnus rex Noricorum (consentientibus Danis quibusdam), illum vi bellica expellens, suo animo terram subjecit. Ejectus Swanus regem Suevorum adiit, ejusque auxilio, cum Suevos et Windelicos et Gothos corrasisset, rediit ut regnum reformaret; sed conspirantibus [Col. 1240B] Danis, qui potestatem Magni diligerent, prioris fortunae calamitatem 436 expertus est. Ingens illud et memorabile in ea barbarie praelium fuit, quo nunquam vel discrimen formidabilius vel omen laetius Dani viderunt. Denique ad hoc tempus votum illibatum custodiunt quo se ante pugnam constrinxerunt ut vigiliam sancti Laurentii cunctis in posterum seculis jejunio et eleemosynis sacrarent. Eo enim die certatum, et tunc quidem Swanus fugit; sed non multo post, mortuo Magno, regnum suum integre recepit (A. D. 1047).

§ 260. Successit Magno in Norica Swanus quidam, Herdhand cognominatus, non de regia progenie, sed manu et caliditate provectus: illi Olavus, [Col. 1240C] patruus Magni (quem sanctum ferunt): Olavo Haroldus Harvagra, frater Olavi, qui etiam imperatori Constantinopolitano dudum juvenis militaverat; cujus jussu pro stupro illustris foeminae leoni objectus, belluam immanem nudo lacertorum nisu suffocavit. Hic in Anglia ab Haroldo filio Godwini caesus (A. D. 1066). Filii ejus, Olavus et Magnus, regnum paternum partiti; sed, Magno praemature mortuo, Olavus totum occupavit. Illi successit filius Magnus, qui nuper in Hibernia, dum temere illuc appulisset, miserabiliter occisus est. [Col. 1241A] Ferunt Magnum superiorem, filium Haroldi, post mortem patris ab Haroldo rege Angliae clementer domum dimissum, illius beneficii memoria Haroldum filium Haroldi, post victoriam Willelmi ad se venientem, benigne tractasse; eumdemque in expeditione socium habuisse (A. D. 1098) quam in Angliam tempore Willelmi junioris 437 duxit, quando et Orchadas et Mevanias insulas sibi subjecit, et occurrentes comites, Hugonem Cestrensem et Hugonem Salopesbiriensem, priorem fugit , secundum interemit. Filii ultimi Magni, Hasten et Siwardus, regno adhuc diviso imperitant; quorum posterior, adolescens speciosus et audax, non multum est quod Ierosolymam per Angliam navigavit, innumera et praeclara facinora contra Saracenos consummans, [Col. 1241B] praesertim in obsessione Sidonis, quae pro conscientia Turchorum immania in Christianos fremebat.

§ 261. Sed Swanus in regno Danorum ut duxi restitutus, aegre quietem ferens, in Angliam bis Cnutonem filium misit; primo cum trecentis, secundo cum ducentis navibus. Prioris classis socius fuit Osbernus frater Swani (A. D. 1069), sequentis Hacco (A. D. 1075) : utrique (accepta pecunia) conatus adolescentis fregere, domum sine effectu repatriantes; quare a Swano rege gravi contumelia inusti, quod fidem pecunia laesissent, in exilium acti sunt. Swanus, ad mortem veniens, omnes juramento provinciales constrinxit ut, quia quatuordecim filios [Col. 1241C] habebat, omnibus per ordinem regnum delegarent, quantum ipsa soboles durare posset. Eo ergo defuncto (A. D. 1076), successit filius Haroldus annis tribus (A. D. 1077); illi Cnuto (A. D. 1080-1086), quem pater in Angliam miserat. Is, veteris repulsae memor, classem (ut accepimus) mille et eo amplius navium in Angliam parat; auxilio ei erat socer Robertus Friso, 438 sexcentarum ratium dominus: sed, duobus pene annis venti adversitate coercitus, voluntatem mutavit, pronuncians non sine Dei nutu esse quod transfretare nequiret. Verum post modicum quorundam colloquiis depravatus, qui difficultatem transitus anicularum maleficiis imputabant, optimatibus, quarum foeminae de hoc insimulabantur, pensiones importabiles [Col. 1242A] indixit; Olavum quoque fratrem, factionis ejusdem principem accusatum, vinculis irretivit, et socero in exilium misit: quapropter barbari, libertatis suae injuriam non ferentes, intra ecclesiam quamdam altare amplexum, et emendationem facti promittentem, trucidarunt. Aiunt eo loci multa miracula coelitus ostensa, quod fuerit vir ille jejuniis et eleemosynis deditus, et qui in legum transgressores magis divinas quam suas persequeretur contumelias; unde et ei martyris honor consecratus est a papa Romano. Post eum homicidae, ut invidiam facti aliquo bono compensarent, Olavum a vinculis decem millibus marcarum argenti redemerunt (A. D. 1086). Hic, octo annis ignave imperitans, regnum fratri Henrico reliquit (A. D. 1095). [Col. 1242B] Is, viginti et novem annis modeste vivens, Ierosolymam abiit , medioque mari spiritum evomuit. Quintus tunc Nicolaus in regno subsistit (A. D. 1103).

§ 262. Rex igitur Danorum (ut dixi) solus erat obstaculum ne Willelmus continua feriaretur laetitia (A, D. 1085), cujus respectu tantam multitudinem stipendiariorum 439 conducebat militum ex omni quae citra montes est provincia, ut eorum copia regnum gravaret; sed ipse, pro magnanimitate sua, dispendium expensarum non sentiens, etiam Hugonem Magnum, regis Francorum fratrem, cum illius commilitio, inter militares numeros sibi serviturum redegerat. Animabat et excitabat ipse virtutem suam propter Roberti Guiscardi (A. [Col. 1242C] D. 1020-1085) memoriam, pronuncians pudendum si illi fortitudine cederet quem nobilitate praeiret; siquidem Robertus, mediocri parentela in Normannia ortus, quae nec humi reperet nec altum quid tumeret, paucis ante adventum Willelmi in Angliam annis, cum quindecim militibus abierat Apuliam, penuriam necessariorum gentis illius ignavae stipendiis correcturus Nec multi fluxerunt anni quod, stupendo Dei munere, totam terram in potestatem accepit: nam ubi viribus destituebatur, ingenio callebat; oppida primo, mox civitates, suae ditioni associans. Ita ergo profecit ut se ducem Apuliae et Calabriae, fratrem Ricardum principem Capuae, alterum Rogerum comitem Siciliae, faceret (A. D. [Col. 1243A] 1060). Postremo, data Apulia filio Rogero, cum altero filio Boamundo Adriaticum pelagus transivit; statimque Dirachio 440 capto, super Alexium imperatorem Constantinopolitanum ulterius progrediebatur: saevientem retinuit nuncius Hildebrandi apostolici. Imperator enim Alamannorum Henricus, filius Henrici de quo supra memoravimus iratus contra papam quod excommunicationem in eum propter investituras ecclesiarum promulgaverat, cum exercitu veniens, Romam obsedit, Hildebrandum expulit, Guibertum Ravennantem introduxit. Quo per litteras expulsi Guiscardus audito, relicto filio Boamundo cum militibus ut inchoata paterna persequeretur, Apuliam rediit: contracta velociter Apulorum et Normannorum manu, Romam [Col. 1243B] tendebat. Nec sustinuit nuncium advenientis Henricus, quin cum falso papa, sola fama territus, terga daret . Vacua ab obsessoribus, Roma legitimum praesulem accepit; sed non multo post, eadem violentia qua prius, amisit. Tunc quoque Alexius, audiens Robertum ad sua necessaria revocatum, summamque manum bello imponere sperans, supra Boamundum, qui partes relictas tuebatur, irruit ; sed Normannus, gentilitii roboris tenax adolescens, arietantes Graecos, et caeteras quae convenerant gentes, usu militari, quamvis multum numero inferior, fugae tradidit. Eodem quoque tempore Veneti, gens mari assueta, Guiscardum, propter quae venerat sedatis, transfretare volentem aggressi, superiorem [Col. 1243C] calamitatem sensere; pars mersi et caesi, pars fugati. Ille, coeptam enavigans viam, multas civitates Alexii suae voluntati 441 applicuit. Sustulit imperator maleficio quem virtute nequibat , uxori ipsius connubium augustale mentitus: cujus insidiis elaboratum virus hauriens interiit, meliorem exitum, si Deus voluisset, emeritus; invincibilis hostili ferro, et domestico obnoxius veneno. Sepultus est apud Venusam Apuliae, habens epitaphium :

Hic terror mundi Guiscardus; hic expulit urbe
Quem Ligures regem, Roma, Lemannus, habent.
Parthus, Arabs, Macedumque phalanx non texit Alexin,
At fuga; sed Venetum nec fuga nec pelagus.

DE HILDEBRANDO PAPA

[Col. 1244A]

§ 263. Verum, quia Hildebrandi mentio se ingessit, de eo dicam quae non frivolo auditu hausi, sed seria relatione ejus audivi qui se illa ex ore Hugonis abbatis Cluniacensis audisse juraret. Quem ideo admiror et praedico, quia cogitationes aliorum prophetico mentis intuitu pronunciabat. Alexander eum papa efficax, ipsius studium conspicatus, 442 cancellis apostolorum praefecerat. Circumibat ergo pro sui contuitu officii provincias, ut perperam acta corrigeret. Accurrebatur ab omnium ordinum hominibus, decisiones diversorum negotiorum postulantibus. Cuncta ei submittebatur secularis potentia, tum pro sanctitatis, tum pro ministerii ipsius reverentia. Unde die quadam, cum solito [Col. 1244B] major adequitantum esset turma, abbas praedictus in extremo agmine cum monachis suis sensim progrediebatur; visoque eminus tanto viri honore, quod tot mundanae potestates nutum illius praestolarentur, hujuscemodi sententias ventilabat animo: Homuncionem exilis staturae, despicabilis parentelae, quo Dei judicio tot divitum sepiri famulitio? tumere illum proculdubio, et metiri altiora merito, pro tot obambulatorum obsequio. Vix haec (ut dixi) mente versarat, cum archidiaconus, reflexo equo et calcaribus incito, a longe clamans et abbatem obuncans, «Tu, tu, inquit, male cogitasti, falso infamans hujusce duntaxat rei innocentem: non enim mihi hanc gloriam, si gloria dici potest [Col. 1244C] quae cito transit, vel ego imputo vel ab aliis imputari volo, sed beatis apostolis, quorum exhibetur privilegio.» Suffusus ille pudore, nec quicquam inficiari ausus, hoc solum retulit: «Quaeso, domine, quomodo nosti cogitatum meum, quem nulli communicavi?» «Ab ore» (ait) «tuo, quasi per fistulas, ad aures meas omnis illa cogitatio deducta est.»

§ 264. Item in eadem provincia ecclesiam urbanam ingressi, ante aram continuatis et junctis lateribus se prostraverant. In multam horam 443 protracta oratione, respexit archidiaconus abbatem, turbulento rictu infrendens: ille, cum diutius oratum esset, fores egressus, causamque commotionis percunctatus, responsum accepit: «Si me amare [Col. 1245A] vis, cave ne ulterius hac me injuria expungas . Dominus meus Jesus , speciosus ille prae filiis hominum, postulationibus meis visibiliter astabat, intendens dictis, et serenis favens oculis; sed, tuae orationis addictus violentia, me deseruit, ad te conversus: puto quod tu ipse non diffiteberis esse genus injuriae si amico eripias auctorem salutis suae. Praeterea praenoveris mortalitatem hominum, et huic loco imminere excidium; cujus conjecturae signum habeo, quod angelum Domini super altare stantem vidi evaginatum gladium stringere, et huc illucque rotare. Futurae cladis notabilius habeo indicium, quod jam spissus et nebulosus aer provinciam istam circumvolat, ut vides. Maturemus ergo profugium, nisi cum aliis velimus subire exitium.» [Col. 1245B] His dictis introeuntes diversorium, ad curam corporis assedere; continuoque dapibus appositis, exortus in domo luctus aviditatem esurientium repressit, siquidem unus et alter, et mox plures e familia, dubium qua pernicie intercepti , animas subito amisere. Tum eadem peste per vicinas aedes grassante, ascensis mulis diffugiunt, festinationem viae stimulis timoris accelerantes.

DE EPISCOPO PER SIMONIAM INTRODUCTO.

§ 265. In Gallia vicepapa praesederat concilio; ibi plures episcopi, olim per simoniam in 444 ecclesias introducti, degradati, potioribus locum dedere. Unus erat quem suspicio istius apostasiae insimulabat, sed nullis testibus argui, nullis argumentis confutari poterat: quem cum putares [Col. 1245C] constrictum maxime, more anguis lubrici elapsum mirareris; ita dicendi arte callebat ut omnes eluderet. Tunc archidiaconus: «Cesset hominum eloquium, producatur in medium divinum oraculum: scimus profecto quod episcopalis gratia Sancti Spiritus munus est; et quisquis episcopatum mereatur, Spiritus Sancti donum posse comparari pecunia opinatur. Coram nobis ergo, qui judicio Sancti Spiritus congregati sumus, dicat iste, «Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto;» quod si expresse et sine titubantia dixerit, constabit apud me non illum venaliter, sed legitime, praesulatu functum.» Libens hanc conditionem ille accepit, nihil minus quam horum verborum difficultatem ratus; et certe «Gloria [Col. 1245D] Patri, et Filio,» integre protulit, sed in «Spiritu Sancto» haesit. Suscitato cunctorum strepitu, nullo conatu, vel tunc vel in vitae reliquo spatio, Spiritum Sanctum nominare potuit. Hujus miraculi testis fuit abbas saepe nominatus, qui, dejectum episcopum per loca secum ducens, illius rei experimentum [Col. 1246A] saepe risit; de cujus verborum certitudine dubitantem omnis Europa confutat, quae religionis Clunia censis numerum per eum augmentatum non nescit.

§ 266. Alexandro ergo defuncto, successit Hildebrandus ( Gregorius septimus dictus). Hic quod alii mussitaverant palam extulit, excommunicans electos qui investituras ecclesiarum de manu laici per annulum et baculum acciperent; 445 unde Henricus imperator Alamannorum fremens, quod sine sua conscientia electus talia praesumeret, illum (ut praedixi) post undecim annos Roma deturbavit, Guiberto inducto. Nec multo post lethali papa morbo ictus, quo se moriturum non ambigeret, rogatus est a cardinalibus ut papam constitueret, beati Petri exemplum referentibus, qui, lactentis [Col. 1246B] ecclesiae rudimentis, vivens Clementem praefecerat. Negavit ille id se exemplum secuturum, quod ab antiquo conciliis esset vetitum: consilium vero daturum, si vellent hominem in seculo potentem, eligerent Desiderium abbatem Cassinensem , qui salubriter et in tempore numero militari violentiam Guiberti infringeret; sin ecclesiasticum et eloquentem, acciperent episcopum Hostiensem Odonem. Ita obiit vir apud Deum felicis gratiae, et apud homines austeritatis fortassis nimiae. Denique fertur quod, inter eum et imperatorem primi tumultus initio, illum nudipedem, et forcipes cum scopis portantem, nec etiam foribus admiserit; abominatus hominem sacrilegum , et sororii incesti reum. [Col. 1246C] Abscessit Caesar exclusus, repulsam illam multorum necis causam protestans. Statimque quaecunque posset incommoda Romanae sedi infligens, e diverso fautores papae in tyrannidem excitavit; siquidem rebellante quodam Radulfo, jussu ipsius apostolici, qui ei coronam 446 ex parte apostolorum miserat, bellorum fragoribus undique conflictatus est: sed ille, semper adversis superior, et illum et caeteros improbe assurgentes tandem oppressit. Postremo non aliorum impetu, sed domestico filii odio extrusus imperio, miserabilem vitae terminum habuit. Successit Hildebrando Desiderius (A. D. 1085), Victor appellatus; sed ad primam missam, incertum quo discrimine, cecidit exanimatus, calice (si dignum est credere) veneno infecto. Tunc in Odonem declinavit [Col. 1246D] electio: is natione Gallus, primum Remensis archidiaconus, inde prior Cluniacensis mox episcopus Hostiae, ultimo papa Romae, Urbanus vocatus est (A. D. 1088.)

§ 267. Hactenus circumvagari licuerit, dum occasione gestorum Willelmi quaedam succurrebant quae [Col. 1247A] praetermittenda non putabam: nunc familiarem ejus vitam, et mores interiores, lector qui volet audiet. Inprimis, Dei famulis humilis, subjectis facilis, in rebelles inexorabilis erat. Religionem Christianam, quantum secularis poterat , ita frequentabat, ut quotidie missae assisteret, quotidie vespertinos et matutinos hymnos audiret. Monasteria, unum in Anglia, alterum in Normannia, construxit. Primum Cadomis, 447 quod sancto Stephano consecravit, opportunis praediis et magnificentissimis donariis insignitum, ubi et Lanfrancum abbatem, post etiam Cantuariae archiepiscopum, instituit: virum antiquis scientia et religione comperandum, de quo serio dici potest, «Tertius e caelo cecidit Cato;» adeo coelestis sapor pectus ejus et [Col. 1247B] palatum infecerat; adeo Latinitas omnis in liberalium artium scientiam, per doctrinam ejus, se incitabat; adeo, ipsius exemplo vel metu, professio monastica in religione sudabat. Non tunc episcoporum ambitus, non tunc abbatum venalitas proficiebat: ille majoris gloriae, amplioris gratiae apud regem et archiepiscopum erat, qui tenacioris sanctitudinis opinionem habebat. Alterum monasterium Hastingis aedificavit sancto Martino, quod cognominatur De Bello, quia in eo loco principalis ecclesia cernitur ubi inter consertos cadaverum acervos Haroldus inventus fuisse memoratur. Pene puer, et maturiora aetate sapiens, patruum suum Malgerium ab archiepiscopatu Rotomagensi removit. [Col. 1247C] Is erat litteris quidem non mediocriter cultus; sed, pro natalium conscientia professionis oblitus, venatonibus et avium certaminibus saepius justo intendebat , et gazas ecclesiasticas conviviis profusioribus insumebat: cujus rei fama crebrescente, tota vita pallii usu caruit, quod negaret sedes apostolica honoris hujusce privilegium homini qui sacratum negligebat officium. Unde crebro conventus, expostulante nepote patruelis offensas, cum nihilo reverentius 448 se ageret, cogente ultima necessitate degradatus est. Ferunt quidam esse arcanam depositionis causam; Matildem, quam Willelmus acceperat, proximam sibi sanguine fuisse. Id, Christianae fidei zelo, Malgerium non tulisse, ut consanguineo cubili fruerentur; sed in nepotem et comparem [Col. 1248A] excommunicationis jaculum intentasse. Ita cum irae adolescentis uxoriae querelae accederent, excogitatas occasiones quibus persecutor peccati sede pelleretur: sed postmodum provectioribus annis, pro expiatione sceleris, illum sancto Stephano Cadomis monasterium aedificasse, illam beatae Trinitati in eodem vico idem fecisse; utroque pro sexu suo personas inhabitantium eligente.

§ 268. Malgerio successit Maurilius, Fiscannensis monachus, multis virtutibus sed maxime abstinentia laudatus. Is post bene et sancte actam vitam, cum ad extremum Deo vocante venisset, vitali privatus halitu ferme dimidia die jacuit defunctus; veruntamen, cum jam pararetur in ecclesiam ferri, anima resumpta circumstantes lachrymabili gaudio [Col. 1248B] perfudit. Stupentes hoc sermone corroborat: «Attenti animo estote, ultima pastoris vestri verba excipientes. Naturali morte resolutus fui, sed, ut vobis intimarem quae vidi, reductus sum; nec aliquanto diutius subsistam, quia in Domino soporari delectat. Ductores spiritus mei vultibus et vestibus ad omnem elegantiam erant compositi; concordabat verborum lenitas cum nitore vestium, 449 ut nihil desiderarem praeter talium virorum obsequium. Itaque blandis assentationibus gavisus, ibam, ut vere mihi videbatur, versus orientem: promittebatur mihi sedes paradisiaca, non multo post intranda. In momento praeterita Europa, ingressi Asiam, venimus Jerosolymam; ibi sanctis adoratis, Jordanem [Col. 1248C] pertendimus; citerioris ripae accolae, ductorum meorum contubernio mixti, laetum coetum fecere. Ego, visendi ulteriora studio, transitum maturabam. Tunc comites Deum praecepisse referunt ut ante daemonum visione terrificarer, quatenus veniales culpae, quas confessione non dilueram, pavore horrendarum formarum purgarentur. Cum dicto astitit alteri parti tanta daemonum vis, hastilia acuta vibrantium, ignes efflantium, ut ager ferreus, aer flammeus videretur. Eorum horrore ita sum affectus, ut si terra dehisceret, si coelum patesceret, tuto mihi utrobique refugiendum non aestimarem. Ita meticulosus, dum quo evadam dubito, repente (ut haec dicens vestrae saluti nisi negligitis consulerem) halitum recepi, confestim effusurus.» [Col. 1249A] Dixit, et cum verbo pene spiritum emisit. Corpus, in ecclesia sanctae Mariae tunc humi defossum, miraculo modo (ut aiunt) divino altius tribus pedibus super terram elevatum est.

§ 269. (A. D. 1070). Porro Willelmus, propositi quod in Normannia coeperat tenax, Stigandum, perperam et falso archiepiscopum, per cardinales Romanos, et Ermenfredum episcopum Sedunensem, deponi passus est. Successit ei in Wintonia Walkelinus; 450 cujus bona opera, famam vincentia, vetustatem oblivionis a se repellent quamdiu ibi sedes episcopalis durabit: in Cantia Lanfrancus (de quo supra dixi), qui talis Angliae Dei dono emicuit .

Qualis discutiens fugientia Lucifer astra,
[Col. 1249B] Cum roseo clarum provehit ore diem;
ita ipsius industria monasticum germen effloruit, ita eo vivente vigor pontificalis induruit. Ejus consilio rex pronum se fecerat, ut nihil negandum duceret quod is faciendum diceret. Ipsius etiam impulsu ambitum nebulonum fregerat, qui consueto more mancipia sua Hiberniam venditabant: cujus facti praeconium cui potius imputem, Lanfranco an Wulstano Wigorniae antistiti, pro vero non discerno, qui regem, pro commodo venalitatis quod sibi pensitabatur, renitentem vix ad hoc coegerint, nisi quod Lanfrancus laudaverit Wulstanus praeceperit, auctoritate episcopali pro conscientia sanctitatis abunde exuberans; homo quo nullus unquam [Col. 1249C] justior, nullus nostro seculo par illi apparuerit miraculorum potentia et prophetali gratia, quorum aliqua intendo dicere posterius si tamen sanctissimis illius placuerit sensibus.

§ 270. Veruntamen, quia alea fortunae incertis jactibus volvitur, multa tunc tempore adversa pervenre. Foeda inter abbatem Glastoniae et monachos ejus discordia, ita ut post verborum lites ad arma ventum sit. Coacti ergo intra ecclesiam 451 monachi, sancto altari miserias suas ingemebant ; sed irrumpentibus militibus, duo ex eis interfecti, quatuordecim vulnerati, caeteri repulsi, nam et furor militum etiam crucifixum sagittis inhorrere fecerat. Hujus noxae crimine infamatus abbas, tota vita regis exilio deportatus [Col. 1249D] est; eoque defuncto, pro redemptione peccati auxiliaribus annumerata pecunia, honori restitutus est.

[Col. 1250A] § 271. Miserabilis et infanda caedes Walkerii Dunelmensis episcopi, quem Northanhimbri populus, semper rebellioni deditus, abjecto sacrorum ordinum respectu, multis impetitum convitiis trucidarunt. Fusus ibi non paucus numerus Lotharingorum, quod praesul ipse nationis ejus erat. Causa caedis haec fuit: erat episcopus, praeter pontificatum, custos totius comitatus; praefeceratque rebus forensibus Gislebertum cognatum, interioribus Leobinum clericum, ambos in rebus commissis strenuos sed effraenes. Tolerabat episcopus eorum immodestiam, gratia strenuitatis inductus; et, quia eos elevarat, cumulum benignitatis augebat. Indulget enim natura sibi, placidoque favore suis arridet ipsa muneribus. Is Leobinus Liulfum, beatissimi Cuthberti [Col. 1250B] ministrum, adeo dilectum ut ipse sanctus coram vigilanti assistens placita imperaret, hunc, inquam, Liulfum per Gislebertum obtruncari fecit, livore ictus quod amplioris amicitiae locum apud pontificem, pro conscientia et aequitate judiciorum, haberet. Perculsus nuncio 452 Walkerius, furenti parentelae defuncti legalis placiti judicium opposuit, protestatus Leobinum suae suorumque necis auctorem. Ubi ventum ad placitum, nullis effera gens rationibus emolliri potuit quin in episcopum referret culpam, quod ambos homicidas in curia ejus post necem Liulfi familiariter diversatos vidissent. Surrectum ergo in clamores et iras; et Gislebertus de ecclesia, in qua cum episcopo sederat, [Col. 1250C] ultro egrediens, ut suo periculo vitam domini mercaretur, impie occisus. Tum praesul, prae januis pacem praetento ramo offerens, rabiem vulgi explevit interemtus: fomes etiam mali Leobinus semiustulatus, quod nisi ecclesia cremata exire nolebat, exiliens mille lanceis exceptus est. Praedictum id ab Edgitha relicta regis Edwardi; nam cum olim Walkerium vidisset Wintoniae ad consecrandum duci, caesarie lacteolum, vultu roseum, statura praegrandem: «Pulchrum hic, ait, martyrem habemus,» conjectura videlicet immodestae nationis ad praesagiendum inducta. Successit ei Willelmus abbas sancti Carilefi, qui monachos in Dunelmo posuit.

§ 272. Praeterea, anno antequam moriretur proximo, mortalitas hominum et jumentorum, vis tempestatum [Col. 1250D] frequens, violentia fulgurum, quantam nemo viderat, nemo audierat. Illo quoque anno quo [Col. 1251A] obiit, promiscua febris plusquam dimidiam partem plebis depasta, adeo ut plures incommoditas morbi extingueret; deinde, pro intemperie aeris, fames subsecuta vulgo irrepsit, 453 ut quod febribus erat reliquum ipsa corriperet.

§ 273. Praeter caeteras virtutes, praecipue in prima adolescentia castitatem suspexit, in tantum ut publice sereretur nihil illum in foemina posse; veruntamen, ex procerum sententia matrimonio addictus, ita se egit ut pluribus annis nullius probri suspicione notaretur. Tulit ex Matilde liberos multos, quae, et marito morigera et prole foecunda, nobilis viri animum in sui amoris incitabat aculeum: quanquam non desint qui ganniant eum coelibatui antiquo renunciasse cum regia potestas [Col. 1251B] accrevisset, volutatum cum cujusdam presbyteri filia, quam per satellitem succiso poplite Matildis sustulerit; quapropter illum exhaeredatum, illam ad mortem fraeno equi caesam. Sed haec de tanto rege credere dementiae ascribo; hoc constanter asseverans, quod aliquantula simultas inter eos innata extremis annis fuerit pro Roberto filio, cui mater militarem manum ex fisci redditibus sufficere dicebatur: verum propter hoc nihil conjugalis gratiae diminutum ipse ostendit, dum quatuor annis ante se defunctam (A. D. 1083), et magnificentissimis inferiis extulit, et, lachrymis per multos dies ubertim prosecutus, amissae charitatem desideraverit, quin et ex eo tempore, si credimus, ab omni [Col. 1251C] voluptate descivit. Sepulta est regina Cadomis in monasterio 454 sanctae Trinitatis. Ejusdem pietatis indicium in Edgithae reginae funere curando non minus fuit, quae, apud Westmonasterium studio ejus prope conjugem locata, habet tumbam argenti aurique expensis operosam.

§ 274. Filios habuit, Robertum, Ricardum, Willelmum, Henricum. Posteriores duo post eum successione continua in Anglia regnavere. Robertus, [Col. 1252A] patre adhuc vivente, Normanniam sibi negari aegre ferens, in Italiam obstinatus abiit, ut, filia Bonifacii marchionis sumpta, patri partibus illis adjutus adversaretur: sed, petitionis hujusce cassus, Philippum Francorum regem contra patrem excitavit; quare et genitoris benedictione et haereditate frustratus, Anglia post mortem ejus caruit, comitatu Normanniae vix retento. Ea quoque post novem annos fratri Willelmo pro pecunia invadata, Asiaticam expeditionem cum caeteris Christianis aggressus est; inde, transactis quatuor annis, clarus militiae gestis regressus, Normanniae sine difficultate immersit, quod, germano Willelmo nuper defuncto, Henricus rex, novitate tener, Angliam in fide tenere satis habuit: sed quia [Col. 1252B] de hoc alias dicendum, nunc coeptam de filiis Willelmi magni narrationem terminabo.

§ 275. Ricardus magnanimo parenti spem laudis 455 alebat, puer delicatus; ut id aetatulae pusio, altum quid spirans. Sed tantam primaevi floris indolem mors acerba cito depasta corrupit; tradunt cervos in Nova Foresta terebrantem, tabidi aeris nebula morbum incurrisse. Locus est quem Willelmus pater, subrutis ecclesiis , desertis villis, per triginta et eo amplius milliaria in saltus lustra ferarum redegerat. Ibi libenter aevum exigere, ibi plurimis omitto quod diebus, certe mensibus, venationes exercere gaudebat. Ibi multa regio generi contigere infortunia, quae habitatorum [Col. 1252C] praesens audire volentibus suggerit memoria: nam postmodum in eadem silva Willelmus filius ejus, et nepos Ricardus filius Roberti comitis Normanniae, mortem offenderint; severo Dei judicio ille sagitta pectus, iste collum trajectus, vel, ut quidam dicunt, arboris ramusculo equo pertranseunte fauces appensus.

§ 276. Filiae ipsius fuerunt quinque: Cecilia, Cadomensis abbatissa, vivit ; altera, Constantia, [Col. 1253A] comiti Brittanniae Alano Fergant in conjugium data, austeritate justitiae provinciales in mortiferam 456 sibi potionem exacuit; tertia, Adala, Stephani Blesensis comitis uxor, laudatae in seculo potentiae virago, noviter apud Marcenniacum sanctimonialis habitum sumpsit. Duarum nomina exciderunt: unius, quae Haroldo ( ut diximus) promissa, infra maturos conjugii annos obiit; alterius, quae Aldefonso Galliciae regi per nuncios jurata, virgineam mortem impetravit a Deo. Repertus in defunctae genibus callus, crebrarum ejus orationum index est.

§ 277. Patris memoriam quantis poterat occasionibus extollens, ossa , olim Niceae condita, sub extremo vitae tempore per legatum transferebat; [Col. 1253B] sed ille prospere rediens, audita morte Willelmi, apud Apuliam resedit, sepultis ibi illustris viri exuviis. Matrem quantum vixit insigni indulgentia dignatus est; quae, ante patris obitum, cuidam Herlewino de Comitisvilla, mediocrium opum viro, nupserat. Ex eo Willelmus fratres habuit: Robertum, quem comitem Moritonii fecit, crassi et hebetis ingenii hominem; Odonem, quem ad episcopatum Baiocensem provexit comes, 457 comitem Cantiae rex instituit. Callidioris pectoris ille totius Angliae vicedominus sub rege fuit, post necem Willelmi filii Osberni. Itaque in aggerandis thesauris mirus, tergiversari mirae astutiae , pene papatum Romanum absens a civibus mercatus fuerat; [Col. 1253C] peras peregrinorum epistolis et nummis infarciens. Cujus futuri itineris opinione cum certatim ex toto regno ad eum milites concurrerent, rex indigne ferens, compedibus irretivit; praefatus non se Baiocarum episcopum, sed comitem Cantiae prendere. Clientes ejus, minis impulsi, tantam auri copiam prodidere, ut nostri seculi aestimationem superaret fulvi congeries metalli; denique et cullei plures e fluviis extracti, quos per certa loca, sublatis consciis, infoderat, plenos auro molito. Post mortem fratris absolutus, nepotique Willelmo adversatus, partem Roberti fovebat; sed tunc quoque male cedente fortuna, extorris Anglia, Normannico nepoti et episcopatui insistebat. Deinde [Col. 1254A] cum eodem Ierosolymitanam viam ingressus, Antiochiae, in obsidione Christianorum, finem habuit.

§ 278. Exterarum nationum homines dignanter ad amicitiam admisit, indifferenter honoribus extulit: eleemosynae curam habuit: transmarinis ecclesiis multas possessiones in Anglia largitus; nec ullum fere monasterium, praesertim in Normannia, vel ejus vel ducum munificentia pertransiit, ut Angliae copia tenuitas illorum sustentaretur. Ita ejus tempore ultro citroque coenobialis grex excrevit, monasteria surgebant religione vetera, aedificiis recentia. Sed hic animadverto mussitationem dicentium: Melius fuisse ut antiqua in suo statu conservarentur, quam, illis semimutilatis, de rapina nova construerentur.

[Col. 1254B] 458 § 279. Justae fuit staturae, immensae corpulentiae, facie fera, fronte capillis nuda, roboris ingentis in lacertis, ut magno saepe spectaculo fuerit quod nemo ejus arcum tenderet, quem ipse admisso equo pedibus nervo extento sinuaret; magnae dignitatis sedens et stans, quanquam obesitas ventris nimis protensa corpus regium deformaret; commodae valetudinis, ut qui nunquam aliquo morbo periculoso praeter in extremo decubuerit; exercitio nemorum adeo deditus, ut (sicut praedixi) multa millia ejectis habitatoribus silvescere juberet, in quibus, a caeteris negotiis avocatus, animum remitteret. Convivia in praecipuis festivitatibus sumptuosa et magnifica inibat; Natale Domini apud Gloecestram, [Col. 1254C] Pascha apud Wintoniam, Pentecosten apud Westmonasterium agens quotannis quibus in Anglia morari liceret: omnes eo cujuscunque professionis magnates regium edictum accersiebat, ut exterarum gentium legati speciem multitudinis apparatumque deliciarum mirarentur. Nec ullo tempore comior aut indulgendi facilior erat, ut qui, advenerat largitatem ejus cum divitiis conquadrare ubique gentium jactitarent. Quem morem convivandi primus successor obstinate tenuit, secundus omisit.

§ 280. Sola est de qua nonnihil culpetur pecuniae aggestio , quam undecunque captatis occasionibus, honestas modo et regia dignitate non inferiores posset dicere, congregabat. Sed excusabitur [Col. 1255A] facile, quia novum regnum sine magna 459 pecunia non posset regere. Non est hic aliquid aliud excusationis quod afferam, nisi quod quidam dixit, «Necesse est ut multos timeat, quem multi timent.» Nam ille, pro timore inimicorum, provincias suas pecunia emungebat, qua impetus eorum vel tardaret vel etiam propelleret, persaepe ut fit in rebus humanis viribus cassatis, fidem hostilem praemio pigneratus: regnat adhuc et in dies augetur hujusce dedecoris calamitas, ut et villae et ecclesiae pensionibus supponantur; et ne hoc quidem perpetua exactorum fide, sed quicunque plus obtulerit, statim, pactis irritis prioribus, palmam habeat.

§ 281. Extremo vitae tempore in Normannia habitans, [Col. 1255B] contractis inimicitiis cum rege Francorum, aliquantisper se continuit; cujus abutens patientia, Philippus fertur dixisse, «Rex Angliae jacet Rotomagi, more absolutarum partu foeminarum cubile fovens,» jocatus in ejus ventrem quem potione alleviarat. Quo praestrictus convitio, respondit: «Cum ad missam post partum iero, centum millia candelas ei libabo;» talia «per resurrectionem et splendorem Dei» pronuncians, quod soleret ex industria talia sacramenta facere quae ipso hiatu oris terrificum quiddam auditorum mentibus insonarent.

§ 282. Nec multo post, Augusto mense declinante, quando et segetes in agris, et botri in vineis, et poma in viridariis, copiam sui volentibus 460 [Col. 1255C] faciunt, exercitu coacto, Franciam infestus ingreditur. Omnia proterit, cuncta populatur; nihil erat quod furentis animum mitigaret, ut injuriam insolenter acceptam multorum dispendio ulcisceretur. Postremo Medantum civitatem injectis ignibus cremavit, combusta illic ecclesia sanctae Mariae; reclusa una ustulata, quae spelaeum suum nec in tali necessitate deserendum putavit; fortunae omnes civium pessundatae. Quo successu exhilaratus, dum suos audacius incitat ut igni adjiciant pabula, propius flammas succedens, foci calore et autumnalis aestus inaequalitate morbum nactus est. Dicunt quidam quod praeruptam fossam sonipes transiliens interanea sessoris ruperit , quod in anteriori parte [Col. 1255D] sellae venter protuberabat. Hoc dolore affectus receptui suis cecinit; Rotomagumque reversus, crescente indies incommodo, lecto excipitur. Consulti medici inspectione urinae certam mortem praedixere. Quo audito querimonia domum replevit, quod eum [Col. 1256A] praeoccuparet mors emendationem vitae jamdudum meditantem. Resumpto animo, quae Christiani sunt executus est in confessione et viatico. Normanniam invitus et coactus Roberto, Angliam Willelmo, possessiones maternas Henrico delegavit. Vinctos suos omnes educi et solvi, thesauros efferri et ecclesiis dispergi, praecepit. Certum numerum pecuniae ad reparationem ecclesiae nuper crematae ipse indixit. Ordinatis ergo bene rebus, octavo idus Septembris decessit, anno regni vicesimo primo , comitatus quinquagesimo secundo, vitae quinquagesimo nono, Dominicae incarnationis millesimo octogesimo septimo. Ille fuit annus quo Cnuto 461 rex Danorum ( ut supra diximus) interemtus est; quo Sarraceni Hispani in Christianos efferati mox ab [Col. 1256B] Aldefonso rege Galliciae ad sua redire coacti, etiam urbibus quas olim tenuerant inviti cessere.

§ 283. Corpus, regio solenni curatum, per Sequanam Cadomum delatum; ibi magna frequentia ordinatorum, laicorum pauca, humi traditum. Varietatis humanae tunc fuit videre miseriam, quod homo ille totius olim Europae honor, antecessorumque suorum omnium potentior, sedem aeternae requiescionis sine calumnia impetrare non potuit: namque miles quidam, ad cujus patrimonium locus ille pertinuerat, clara contestans voce rapinam, sepulturam inhibuit, dicens, Avito jure solum suum esse, nec illum in loco quem violenter invaserat pausare debere. Quocirca volente Henrico filio, qui solus ex liberis aderat, centum librae argenti litigatori persolutae [Col. 1256C] audacem calumniam compescuere: nam tunc Robertus primogenitus in Francia contra patriam bellabat; Willelmus, antequam plane pater exspiraret, Angliam enavigaverat, utilius ducens suis in posterum commodis prospicere, quam obsequiis paterni corporis interesse. Porro, in dispertienda pecunia nec segnis nec parcus, omnem illum thesaurum Wintoniae totis annis regni cumulatum ab arcanis sacrariis eruit in lucem; monasteriis aurum, ecclesiis agrestibus solidos quinque argenti, unicuique pago centum libras viritim egenis dividendas, largitus. Patris etiam 462 memoriam ingenti congerie argenti et auri, cum gemmarum luce, conspicue adornavit.

DE BERENGARIO.

[Col. 1256D]

§ 284. Fuit hoc tempore Berengarius, Turonensis haeresiarcha, qui panem et vinum in altari apposita, post consecrationem sacerdotis, verum et substantiale corpus Domini (sicut sancta ecclesia praedicat) [Col. 1257A] esse denegabat. Jamque scatebat omnis Gallia ejus doctrina, per egenos scholares (quos ipse quotidiana stipe sollicitabat) disseminata. Unde soliditati catholicae timens, sanctae memoriae Leo papa, Vercellis contra eum instituto concilio, tenebras nebulosi erroris evangelicorum testimoniorum fulgure depulit; sed cum post obitum ejus virus haereseos, diu in sinibus quorundam nebulonum confotum, iterum erumperet, Hildebrandus cum archidiaconus esset Turonis, mox papa Romae, adunatis conciliis, convictum ad dogmatis sui anathema compulit; quae scripta suis locis, qui desiderat, inveniet. Responderunt ei libris Lanfrancus archiepiscopus, sed praecipue et fortiter Guimundus, prius monachus de sancto Leufredo Normanniae, [Col. 1257B] postea episcopus Aversanus Apuliae, nostri temporis eloquentissimus. Porro, licet Berengarius primum calorem juventutis aliquarum haeresium defensione infamaverit, aevo austeriore ita resipuit ut sine retractatione a quibusdam sanctus habeatur, innumeris bonis; maximeque humilitate et eleemosynis, approbatus; largarum possessionum dispertiendo 463 dominus, non abscondendo et adorando famulus; foemineae venustatis adeo parcus, ut nullam conspectui suo pateretur admitti, ne formam videretur delibasse oculo quam non pruriebat animo. Non aspernari pauperem, non adulari divitem; secundum naturam vivere; habens victum et vestitum, juxta apostolum, his contentus esse. Unde [Col. 1257C] eum laudat Cenomanensis pontifex Hildebertus, in primis versificator eximius; cujus verba propterea inserui, ut praedicabilis episcopi affectum in magistrum ostendam, simul et doctrina ejus erit exemplo posteris quo quomodo vivi debeat instituit, etsi fortasse metas verae laudis amore incitatus transilierit.

Quem modo miratur, semper mirabitur orbis,
Ille Berengarius non obiturus obit.
Quem, sacrae fidei fastigia summa tenentem,
Jam quinta dies abstulit, ausa nefas.
Illa dies damnosa dies, et perfida mundo,
Qua dolor et rerum summa ruina fuit;
Qua status ecclesiae, qua spes, qua gloria cleri,
Qua cultor juris, jure ruente, ruit.
Quicquid philosophi, quicquid cecinere poetae,
Ingenio cessit eloquioque suo.
[Col. 1257D] Sanctior et major sapientia, majus adorta,
Implevit sacrum pectus et ora Deo.
Pectus eum voluit, vox protulit, actio prompsit,
Singula Factori sic studuere suo.
Vir sacer et sapiens, cui nomen crescit in horas;
Quo minor est quisquis, maximus est hominum.
Cui sensus peperit, partos servavit honores;
Cui potior pauper divite, jusque lucro.
Cui nec desidiam nec luxum res dedit ampla,
Nec tumidum fecit multus et altus honos.
464 Qui nec ad argentum nec ad aurum lumina flexit;
[Col. 1258A] Sed doluit quotiens, cui daret haec, aberat.
Qui non cessavit inopum fulcire ruinas,
Donec, inops dando, pauper et ipse fuit.
Cujus cura sequi naturam, legibus uti,
Et mentem vitiis, ora negare dolis;
Virtutes opibus, verum praeponere falso;
Nil vacuum sensu dicere vel facere;
Laedere nec quenquam, cunctis prodesse; favorem
Et populare lucrum pellere mente, manu.
Cui vestis textura rudis; cui non fuit unquam
Ante sitim potus, nec cibus ante famem.
Quem Pudor hospitium statuit sibi; quamque Libido
Incestos superat, tam superavit eam.
Quem Natura parens cum mundo contulit, (inquit)
«Degenerant alii, nascitur iste mihi. »
Quaeque vagabatur, et pene reliquerat orbem,
Inclusit sacro pectore Justitiam.
Vir sacer a puero, qui quantum praeminet orbi
Fama, tam famae praeminet ipse suae.
[Col. 1258B] Fama, minor meritis, cum totum pervolet orbem,
Cum semper crescat, non erit aequa tamen.
Vir pius atque gravis; vir sic in utroque modestus,
Ut Livor neutro rodere possit eum.
Livor enim deflet quem carpserat antea; nec tam
Carpsit et odit eum, quam modo laudat, amat.
Quam prius ex vita, tam nunc ex morte gemiscit,
Et queritur celeres hujus abisse dies.
Vir vere sapiens, et parte beatus ab omni;
Qui coelos anima, corpore ditat humum.
Post obitum vivam secum, secum requiescam,
Nec fiat melior sors mea sorte sua.

§ 285. Videas in his versibus quod laudis excesserit modum episcopus; sed sic se ostentat 465 eloquentia, tali gestu procedit aureus lepos, eo modo

Purpureos flores fundit facundia dives.
Berengarius, plane quamvis ipse sententiam correxerit, [Col. 1258C] omnes quos ex totis terris depravaverat convertere nequivit; adeo pessimum est alios exemplo vel verbo a bono infirmare, quia fortassis peccatum te gravabit alienum, cum deletum fuerit tuum. Quod episcopum Carnotensem Fulbertum , quem Domini mater Maria olim aegrotum lacte mammillarum suarum visa fuerat sanare, praedixisse aiunt: nam cum in extremis positum multi visitarent, et aedium capacitas vix confluentibus sufficeret, ille inter oppositas catervas oculo longe rimatus, Berengarium nisu quo valuit expellendum censuit, protestatus immanem daemonem propter eum consistere, multosque ad eum sequendum blandiente manu et illice anhelitu corrumpere; quin et ipse die Epiphaniorum [Col. 1258D] moriens, gemituque producto recordatus quot miseros quondam adolescens primo erroris calore secta sua infecerit, «Hodie,» inquit, «in die apparitionis suae apparebit mihi Dominus meus Jesus Christus, propter poenitentiam, ut spero, ad gloriam; vel propter alios, ut timeo, ad poenam.»

§ 286. Nos sane credimus, post benedictionem ecclesiasticam, illa mysteria esse verum corpus et sanguinem Salvatoris; adducti et veteris ecclesiae auctoritate, [Col. 1259A] et multis noviter ostensis miraculis. Quale fuit illud quod beatus Gregorius exhibuit Romae. Quale quod Paschasius narrat contigisse Alamanniae: presbyterum Plegildum visibiliter speciem pueri in altare contrectasse, 466 et, post libata oscula, in panis similitudinem conversum ecclesiastico more sumpsisse: quod arroganti cavillatione ferunt Berengarium carpere solitum, et dicere, «Speciosa certe pax nebulonis, ut, cui oris praebuerat basium, dentium inferret exitium.» Quale de pusione Judaico; quod, in ecclesiam cum aequaevo Christiano forte et ludibunde ingressus, vidit puerum in ara membratim discerpi, et viritim populo dividi. Id cum innocentia puerili parentibus pro vero assereret, in rogum detrusum ubi occluso ostio [Col. 1259B] aestuabat incendium, multis post horis sine jactura corporis, exuviarumque, et etiam crinium, a Christianis extractum, interrogatusque quomodo voraces ignium globos evaserit, respondit, «Illa pulchra foemina quam vidi sedere in cathedra, cujus filius populo dividebatur, semper mihi in camino ad dextram astitit, flammineas minas et fumea volumina peplo suo summovens.»

§ 287. Tunc in provincia Walarum, quae Ros vocatur, inventum est sepulchrum Walwen, qui fuit haud degener Arturis ex sorore nepos. Regnavit in ea parte Britanniae quae adhud Walweitha vocatur: miles virtute nominatissimus sed a fratre et nepote Hengistii, de quibus in primo libro dixi, regno [Col. 1259C] expulsus, prius multo eorum detrimento exilium compensans suum; communicans merito laudi avunculi, quod ruentis patriae casum in plures annos distulerint. Sed Arturis sepulchrum nusquam visitur, unde antiquitas naeniarum adhuc eum venturum fabulatur. Caeterum, alterius bustum, ut praemisi, tempore Willelmi regis repertum est super oram maris, quatuordecim pedes longum; ubi a quibusdam asseritur ab hostibus vulneratus, et naufragio 467 ejectus; a quibusdam dicitur a civibus in publico epulo interfectus. Veritatis ergo notitia labat in dubio, licet neuter eorum defuerit famae suae patrocinio.

§ 288. Illa fuit tempestas qua Henrici (de quo inter gesta Willelmi locutus sum) miserabile et [Col. 1259D] pene funestum per quinquaginta annos Alamannia ingemuit imperium. Erat is neque ineruditus neque ignavus, sed fato quodam ab omnibus ita impetitus, ut rem religionis tractare sibi videretur quisquis in illum arma produceret. Habebat filios duos, Conradum et Henricum: prior nihil impium contra parentem ausus, subjugata Italia, apud Aretium civitatem Tusciae dies expleverat: alter patrem, [Col. 1260A] aliquantulum ab externis feriatum, primo aevi tyrocinio aggressus, cedere imperio compulit; nec multo post, defunctum imperialibus inferiis extulit. Vivit adhuc, ejusdem sententiae pertinaciter sequax pro qua patrem persequendum putaverat: nam et investituram ecclesiarum per baculum et annulum donat, et sine suo arbitratu papam electum non legitimum aestimat; licet Calixtus, qui modo apostolicae sedi praesidet, immodicam viri aviditatem egregie inhibuerit. Verum de his plura me dicturum lector praestoletur, cum series narrationis expetierit.

§ 289. Porro Hildebrando papa (ut dixi) mortuo, et Urbano a cardinalibus electo, imperator haesit in proposito ut Wibertum praeferret et papam [Col. 1260B] dictitaret, Romaeque, altero expulso, inferret: sed aequiori (ut videbatur) causae affuit militia Matildis Marcisae , quae oblita sexus, nec 468 dispar antiquis Amazonibus, ferrata virorum agmina in bellum agebat foemina; ejus suffragio Urbanus posteriori tempore thronum indeptus apostolicum, securum per undecim annos actitavit otium. Post eum Paschalis, consputa Henrici scientia, a Romanis institutus est. Gravabat superas adhuc vivendo Wibertus auras, unicus schismatis sator, nec unquam quoad vixit pervicaciam deposuit ut justitiae manus daret; imperatoris judicium pronuncians sequendum, non lanistarum vel pellificum Romanorum: quare ambo, ab Urbano sequentibus [Col. 1260C] conciliis excommunicati, arguto sententiam suspendebant ludibrio. Inter haec erant multa quae in Caesare probares; quod esset ore facundus, acer ingenio, multa eruditus lectione, impiger eleemosynis, prorsus in eo bona animi corporisque cerneres; ad arma prompte concurrere, ut qui sexagies et bis acie collata dimicarit; juste lites componere; cum res non successisset, querelis in coelum conversis inde opem expectare. Plures inimicorum ejus vitam exitu miserando conclusere.

DE HOMINE A MURIBUS DILACERATO.

§ 290. Audivi virum veracissimum referentem quod quidam ex adversariis ejus, homo impotens et factiosus, dum resupinatis cervicibus in convivio [Col. 1260D] resideret, ita a muribus repente circumvallatus est ut nusquam esset effugium; tantus erat 469 numerus bestiolarum ut in quamlibet ampla provincia tot esse non putarentur. Itaque fustibus et subselliorum quae ad manum occurrissent fragminibus, diu in eas saevitum, nec quicquam profectum; et quamvis a cunctis repellerentur, nulli tamen noxam vicariam referebant; illum solum [Col. 1261A] dentibus, illud terribili quodam occentu persequebantur. Quapropter a famulis ultra jactum sagittae in pelagus provectus, nec sic violentiam evasit; continuo enim tanta vis murium ponto inundavit ut marmor paleis constratum jurares. Sed cum jam tabulata navis corroderent, et naufragium indubitatum aqua per rimulas ingrediens minaretur, servientes puppem ad littus retorquent. Tum vero animalia, juxta carinam annavigantia, priora ad terram perveniunt; ita miser ille in aridam expositus, moxque totus dilaceratus, horrendam murium famem explevit.

QUOD QUEM LEOPARDUS MORDICUS ATTIGERIT MURES COMMINGANT.

§ 291. Ideo minus hoc mirum judico, quia certum [Col. 1261B] est in Asiaticis regionibus si leopardus aliquem mordicus attigerit, confestim murium copiam adventare, ut vulneratum commingant, immundum urinae diluvium comitari hominis exitium; sin vero sedulitate arcentium ministrorum intra novem dies vitata fuerit pernicies, advocari medicorum industriam profecto valituram. Conspicatus est relator meus quemdam ejusmodi saucium, cum desperaret in terra salutem, in altum jactis anchoris processisse; nec mora, plures illo mures annasse, corticibus malorum granatorum quorum medullas exederant inclusos, mirabile dictu, sed obstrepentibus nautis demersos. Nihil 470 enim ille Parens rerum creatum destituit ingenio, nihil porro noxium [Col. 1261C] sine remedio.

DE MARINIANO SCOTO:

§ 292. Sub isto imperatore regnante floruit Marinianus Scotus , qui primo Fuldensis monachus, post apud Magontiacum inclusus, contemptu praesentis vitae, gratiam futurae demerebatur. Is, longo vitae otio chronographos scrutatus, dissonantiam cyclorum Dionysii exigui ab evangelica veritate deprehendit; itaque, ab initio seculi annos singulos recensens, viginti duos annos qui circulis praedictis deerant superaddidit, sed paucos aut nullos sententiae suae sectatores habuit. Quare saepe mirari soleo cur nostri temporis doctos hoc respergat infortunium, ut in tanto numero discentium, in tam tristi pallore lucubrantium, vix aliquis [Col. 1261D] plenam scientiae laudem referat. Adeo inveteratus usus placet; adeo fere nullus novis, licet probabiliter inventis, serenitatem assensus pro merito indulget; totis conatibus in sententiam veterum reptatur, omne recens sordet: ita, quia solus favor alit ingenia, cessante favore, obtorpuerunt omnia.

DE MIRACULO QUOD ACCIDIT IN FULDENSI COENOBIO.

[Col. 1262A]

§ 293. Sed quia Fuldense coenobium nominavi , dicam quod ibidem accidisse vir reverendus mihi 471 narravit, Walkerius prior Malverni; cujus verbis qui non credit, injuriam religioni facit. «Non (ait) plusquam quindecim anni sunt quod in eodem loco exitialis lues grassata prius abbatem corripuit, mox multos monachorum extinxit. Superstites primo quisque sibi timere, orationes et eleemosynas largiores facere: sed processu temporis, ut est omnium natura hominum, pedetentim, metu dempto, omittere; cellararius praesertim, qui palam et ridicule clamitaret non posse penum tot expensis sufficere; sperasse se nuper aliquod alleviamentum, pro tot elationibus funerum; nihil ultra [Col. 1262B] spei esse, si quod vivi nequissent, mortui consumerent. Itaque cum quadam nocte pro re necessaria soporem diu distulisset, tandem elaqueatis morarum retibus in dormitorium ire pergebat; et ecce, rem miram auditurus es, videt in capitulo abbatem, et omnes qui obierant illo anno, eo quo excesserant ordine sedere. Timidus et effugere gestiens, vi retractus est; increpitus, et monastico more flagellis coercitus, audivit verba abbatis in hanc omnino sententiam, Stultum esse de alterius morte emolumento inhiare, cum sors cujusque sub eodem pendeat fato; impium esse, cum monachus omnem vitam in ecclesiae consumpserit obsequio, ut careat unius saltem anni post mortem stipendio: illum citissime obiturum, sed quicquid pro eo fieret, ad [Col. 1262C] aliorum quibus abstulerat refundendum commodum; iret modo, et alios corrigeret exemplo, quos corruperat verbo. Abiit ille; et nihil se vanum vidisse, tam recentibus plagis quam proximo sui obitu, monstravit.»

§ 294. Interea, dum alia agimus, irrepsit materia, et voluntas accessit, ut quid tempore Willelmi regis definitum sit de controversia quae adhuc inter archiepiscopos Cantuariensem et 472 Eboracensem volutatur, describam. De qua re, ut plane norint posteri, quid inde antiqui patres senserint apponam.

QUOD OMNES EPISCOPI TOTIUS BRITANNIAE ARCHIEPISCOPO DOROBERNIAE SUBJICIANTUR.

[Col. 1262D] Gregorius papa Augustino primo Anglorum archiepiscopo Doroberniae.

§ 295. «Tua fraternitas non solum eos episcopos quos ordinaverit, neque hos tantummodo qui per Eboracensem episcopum fuerint ordinati, sed etiam omnes Britanniae sacerdotes, habeat, Deo Domino nostro Jesu Christo, auctore subjectos.»

[Col. 1263A] Bonifacius Justo archiepiscopo Doroberniae.

§ 296. «Absit ab omni Christiano ut ex illa civitate Dorobernia aliquid minuatur, aut in aliud mutetur, nunc vel futuris temporibus, quae a praedecessore nostro domino papa Gregorio statuta sunt, quoquo modo res humanae quassantur: sed magis ex auctoritate beati Petri apostolorum principis id ipsum praecipientes firmamus, ut in Dorobernia civitate semper in posterum metropolitanus totius Britanniae locus habeatur; omnesque provinciae regni Anglorum, ut praefati loci metropolitanae ecclesiae subjiciantur, immutilata et perpetua stabilitate decernimus. Hanc autem ecclesiam, utpote specialiter consistentem sub potestate et tuitione sanctae Romanae ecclesiae, si quis conatus fuerit [Col. 1263B] imminuere, eique de concessae potestatis jure quicquid abstulerit, auferat eum Deus de libro vitae, sciatque se sub anathematis vinculis esse nodatum.»

473 Alexander Willelmo regi Anglorum.

§ 297. «Causam Alricii, qui olim Cicestrensis ecclesiae dictus est episcopus, diligenter retractandam, [Col. 1264A] et definiendam, fratri nostro episcopo Lanfranco commisimus. Item sibi negotium, de discernenda lite quae inter archiepiscopum Eboracensem et episcopum Dorcacestrensem de pertinacia dioecesis eorum est, firmiter injungendo commendavimus, ut hanc causam diligentissima perquisitione pertractet, et justo fine determinet. In causis autem pertractandis et definiendis ita sibi nostrae et apostolicae auctoritatis vicem dedimus, ut quicquid in eis justitia dictante determinaverit, quasi in nostra praesentia definitum, deinceps firmum et indissolubile teneatur

474 QUOD EBORACENSIS ARCHIEPISCOPUS, ET OMNES SIBI SUBJECTI, ARCHIEPISCOPO DOROBERNIAE SUBJICIANTUR.

[Col. 1264B] Generale concilium regni Anglorum de jure et primaru Dorobernensis sive Cantuariensis ecclesiae.

§ 298. «Anno ab incarnatione Domini nostri Jesu Christi millesimo septuagesimo secundo, pontificatus autem domini Alexandri papae undecimo, regni vero Willelmi gloriosi regis Anglorum et ducis Normannorum sexto, ex praecepto ejusdem [Col. 1265A] Alexandri papae, annuente eodem rege, in praesentia ipsius et episcoporum atque abbatum, ventilata est causa de primatu quem Lanfrancus 475 Dorobernensis archiepiscopus super Eboracensem ecclesiam, jure suae ecclesiae, proclamabat; et de ordinationibus quorumdam episcoporum, de quibus ad quem specialiter pertinerent certum minime constabat: et tandem aliquando diversis diversarum scripturarum auctoritatibus probatum atque ostensum est quod Eboracensis ecclesia Cantuariensi debeat subjacere, ejusque archiepiscopi, ut primatis totius Britanniae, dispositionibus, in iis quae ad Christianam religionem pertinent, in omnibus obedire. Subjectionem vero Dunelmensis, hoc est, Lindisfarnensis episcopi, atque [Col. 1265B] omnium regionum a terminis Licifeldensis episcopii, et Humbriae magni fluvii, usque ad extremos Scotiae fines, et quicquid ex hac parte praedicti fluminis ad parochiam Eboracensis ecclesiae jure competit, Cantuariensis metropolitanus Eboracensi archiepiscopo ejusque successoribus obtinere concessit. Ita ut si Cantuariensis archiepiscopus concilium cogere voluerit, ubicunque visum ei fuerit, Eboracensis archiepiscopus sui praesentiam cum omnibus sibi subjectis ad nutum ejus exhibeat, et ejus canonicis dispositionibus obediens existat. Quod autem Eboracensis archiepiscopus professionem Cantuariensi archiepiscopo etiam cum sacramento facere debeat, Lanfrancus Dorobernensis 476 archiepiscopus [Col. 1265C] ex antiqua antecessorum consuetudine ostendit; sed, ob amorem regis, Thomae Eboracensi archiepiscopo sacramentum relaxavit, scriptamque tantum professionem recepit, non praejudicans successoribus suis qui sacramentum cum professione a successoribus Thomae exigere voluerint. Si archiepiscopus Cantuariensis vitam finierit, Eboracensis archiepiscopus Doroberniam veniet; et eum qui electus fuerit, cum caeteris praefatae ecclesiae episcopis, ut primatem proprium jure consecrabit. Quod si Eboracensis archiepiscopus obierit, is qui ei successurus eligitur, accepto a rege archiepiscopatus dono, Cantuariam, vel ubi Cantuariensi archiepiscopo placuerit, accedet, et ab ipso ordinationem, canonico more, suscipiet. Huic constitutioni [Col. 1265D] consenserunt praefatus rex, et archiepiscopi Lanfrancus Cantuariensis, et Thomas Eboracensis, et Hubertus, sanctae Romanae ecclesiae subdiaconus et praefati Alexandri papae legatus, et caeteri qui interfuerunt episcopi et abbates. Ventilata est autem haec causa prius apud Wentanam civitatem in Paschali solennitate , in capella regia quae sita est in castello; postea in villa regia quae vocatur Windlesor, ubi et finem accepit in praesentia regis, episcoporum, abbatum diversorum ordinum, qui congregati erant apud curiam in festivitate Pentecostes.

  • [Col. 1266A] «Signum Willelmi regis.
  • «Signum Matildis reginae.
  • «Ego Hubertus, sanctae Romanae ecclesiae lector et domini Alexandri papae legatus, subscripsi.
  • «Ego Lanfrancus Dorobernensis archiepiscopus subscripsi .
  • «Ego Thomas Eboracensis archiepiscopus 477 subscripsi.
  • «Ego Willelmus Londoniensis episcopus consensi.
  • «Ego Hermannus Scirburnensis episcopus subscripsi.
  • «Ego Wulstanus Wigornensis episcopus subscripsi
  • [Col. 1266B] «Ego Walterus Herefordensis episcopus subscripsi .
  • «Ego Giso Wellensis episcopus consensi.
  • «Ego Remigius Dorcacensis episcopus subscripsi.
  • «Ego Wakelinus Wentanus episcopus subscripsi.
  • «Ego Herfastus Helmeanensis episcopus subscripsi.
  • «Ego Stigandus Cicestrensis episcopus consensi.
  • «Ego Siwardus Rofensis episcopus consensi.
  • «Ego Osbernus Exoniensis episcopus consensi.
  • «Ego Odo Baiocensis episcopus, et comes Cantiae, consensi.
  • «Ego Godefridus Constantiensis episcopus, et unus de primatibus Anglorum, consensi.
  • [Col. 1266C] «Ego Scotlandus abbas coenobii sancti Augustini consensi.
  • «Ego Elfwinus, abbas coenobii quod Ramesege dicitur, consensi.
  • «Ego Elnothus Glastoniensis abbas consensi.
  • «Ego Turstanus, abbas coenobii quod in insula quae dicitur Heli situm est, consensi.
  • «Ego Wlnothus, abbas coenobii quod Certesei dicitur, consensi.
  • «Ego Elfwinus abbas coenobii Evesandi consensi.
  • «Ego Fridericus abbas sancti Albani consensi.
  • «Ego Gosfridus abbas coenobii sancti Petri, quod non longe a Londonia situm est, consensi.
  • «Ego Baldewinus abbas coenobii sancti Edmundi [Col. 1266D] consensi.
  • «Ego Turoldus abbas de Burgo consensi
  • «Ego Adelelmus abbas Abbendoniae consensi.
  • «Ego Rualdus abbas Novi Monasterii Wintoniae consensi.»

Professio Thomae Eboracensis archiepiscopi.

§ 299. «Decet Christianum quemque Christianis legibus subjacere, nec iis quae a sanctis patribus 478 salubriter instituta sunt quibuslibet rationibus contraire. Hic namque irae, dissensiones, invidiae, contentiones, caeteraque procedunt, quae amatores [Col. 1267A] suos in poenas demergunt. Et quanto quisque altioris est ordinis, tanto impensius debet obtemperare praeceptis. Propterea ego Thomas ordinatus jam Eboracensis ecclesiae metropolitanus antistes, auditis cognitisque rationibus, absolutam tibi, Lanfrance, Dorobernensis archiepiscope, tuisque successoribus, de canonica obedientia professionem facio; et quicquid a te vel ab eis juste et canonice mihi injunctum fuerit, servaturum me esse promitto. De hac autem re, dum a te adhuc ordinandus essem, dubius fui; ideoque tibi quidem sine conditione, successoribus vero tuis conditionaliter, obtemperaturum me esse promisi.»

§ 300. Habebat autem ex antiquo, sicut in libro [Col. 1267B] primo dixisse me memini , Cantuariensis archiepiscopus hos episcopos: Londoniensem, Wintoniensem, Rofensem, Scireburnensem, Wigornensem, Herefordensem, Lichetfeldensem, Selesiensem, Legacestrensem, Elmanensem, Sidnacestrensem, Dommuccensem: additi sunt, tempore regis Edwardi senioris, Cornubiensis, Cridiensis, Wellensis in West-Saxonia, et in Merciis Dorcestrensis, ut secundo libro dixi . Eboracensis autem archiepiscopus habebat omnes trans Humbram episcopos suae ditioni subjectos, Ripensem, Haugustaldensem, Lindisfarnensem, illum de Candida Casa quae nunc Witerne dicitur, et omnes episcopos Scotiae et Orcadum; sicut Cantuariensis habet episcopos Hiberniae et Walarum. 479 Perierunt autem jamdudum episcopatus [Col. 1267C] Ripensis et Haugustaldensis vi hostilitatis; et Legacestrensis, et Sidnacestrensis et Dommuccensis, quo nescio modo. Porro autem, tempore regis Edwardi simplicis, Cornubiensis et Cridiensis uniti sunt, et translatus est episcopatus in Exoniam. Sub rege Willelmo, in isto eodem concilio pronuntiatum est, secundum scita canonum, ut episcopi transeuntes de villis constituerent sedes suas in urbibus dioecesium suarum: Licitfeldensis ergo migravit in Cestram, quae olim Civitas Legionum dicebatur; Selesiensis in Cicestram; Elmanensis in Tethford primo, nunc ab Herberto episcopo in Norwic; Scirburnensis in Salesbiriam; Dorcestrensis in Lincoliam. Nam Lindisfarnensis pridem veteri tempore transierat in Dunelmum, et nuper Wellensis in [Col. 1267D] Bathoniam.

§ 301. In hoc conventu Lanfrancus, qui erat adhuc rudis Anglus, quaesivit a senioribus episcopis qui esset ordo sedendi in concilio, antiquo more statutus: illi vero, excusata difficultate responsi, in diem distulerunt posterum. Et tunc, diligentissime advocata memoria, hunc se vidisse morem asseruere: ut Cantuariae archiepiscopus, concilio praesidens, habeat a dextro latere archiepiscopum Eboraci, et juxta eum episcopum Wintoniae, a sinistro [Col. 1268A] autem Londoniensem: quod si, ut contingit, pro aliqua necessitate Cantuariensis primas adventum suum negaverit , vel obitu defuerit, Eboracensis archiepiscopus, concilio praesidens, habeat a dextra Londoniensem episcopum, et a sinistra Wintoniensem; caeteri secundum tempora ordinationum sedilia sua agnoscant.

480 § 302. Tunc quoque querela archiepiscopi Eboracensis de clamore in Wigornensem et Dorcacestrensem episcopos decisa et sopita est, namque dicebat eos suae ditioni subjacere debere; quod, cum jamdudum muto silentio ruminasset, Romam cum Lanfranco profectus, ut pallia sua ab apostolico reciperent, palam audiente senatu Romano extulit. Tunc vero Lanfrancus, quamvis ad omnes [Col. 1268B] injurias inconcussae soliditatis esset, nonnihil tamen tam proterva et ante sibi inaudita postulatione turbatus, irae motum vultu prodidit, verbis aliquandiu intra fauces devoratis: at Alexander papa, qui gravaretur Lanfrancum contristare, (nam et venienti dignanter assurrexerat, professus illud insigne reverentiae non se detulisse honori archiepiscopii, sed amori magisterii,) tunc quoque judicandi invidiam a se rejecit , litis arbitrium trajiciens in Anglorum concilium. Quapropter, ut dixi, res, multum diuque ventilata in hoc concilio, hunc sortita est terminum; ut, quia citra Humbram essent, hi episcopi Cantuariensi applicarentur, omnes vero Transhumbranos Eboracensis obtineret.

[Col. 1268C] § 303. Hic sancta simplicitas beati Wulstani Wigornensis episcopi, imo magnanima in Deo confidentia, laudanda et plausu excipienda est. Cum enim et de hac re, et de parva scientia litterarum pulsatus, foras exisset ut a strictiori consilio responsum comeret suum, a tumultibus remoto animo, «Crede mihi,» inquit, «nondum cantavimus horam sextam; cantemus ergo.» Tum sociis referentibus ut prius propter quod venerant expedirent, quod satis superque sufficeret cantibus tempus; regem et proceres, si haec audierint, risui se haberi opinaturos; «Prius, crede 481 mihi,» dixit, «faciemus Dei servitium, et post agitabimus hominum litigium.» Hora igitur cantata, nulla excogitata falsi tergiversatione, nullo commentato veri splendore, [Col. 1268D] confestim aulam concilii ingredi pergebat. Suis eum retinere tentantibus persuaderi non potuit, quin potius timentibus causae: «Pro certo, ait, noveritis visibiliter me hic videre beatos archiepiscopos Dunstanum Cantuariensem et Oswaldum Eboracensem, qui hodie, suis me precibus tuentes, falsiloquorum acumen hebetabunt.» Ita data benedictione monacho, minimae facundiae viro, sed Normannicae linguae sciolo, rem perorans obtinuit, ut qui suae dioecesis ante indignus putabatur regimine, ab archiepiscopo [Col. 1269A] Eboraci suppliciter rogaretur ut suas dignaretur lustrare partes , quo ipse pro timore hostium vel sermonis ignorantia cavebat accedere.

§ 304. Verum ego non ulterius lectorum expectationem macerabo, qui haec forsitan non libenter intuentur, quia gesta Willelmi successorum praestolantur; [Col. 1270A] quamvis, nisi me nimius amor mei fallit, nulli varietatem relationum displicituram opinor, nisi si quis tam nubilus est ut Catonis supercilium aemuletur. Sed alia in quarto et quinto libro qui volet experietur, nam tertius debitum agnoscit modum .

483 PROLOGUS IN LIBRUM QUARTUM.

[Col. 1269]

Scio plerisque ineptum videri quod gestis nostri temporis regum scribendis stylum applicuerim; dicentibus quod in ejusmodi scriptis saepe naufragatur [Col. 1269B] veritas et suffragatur falsitas, quippe praesentium mala periculose, bona plausibiliter dicuntur. Eo fit (inquiunt) ut, quia modo omnia magis ad pejus quam ad melius sint proclivia, scriptor obvia mala propter metum praetereat, et, bona si non sunt, propter plausum confingat. Sunt alii qui, nos ex segnitie sua metientes, impares tanto muneri existimant, et hoc studium prava suggillatione contaminant. Quapropter jam pridem, vel illorum ratiocinio vel istorum fastidio perculsus, in otium concesseram, silentio libenter adquiescens; sed dum aliquandiu solutus inertia vacassem, rursus solitus amor studiorum aurem vellit et manum injecit, propterea quod nec nil agere possem, et istis forensibus et homine [Col. 1269C] literato indignis curis me tradere non nossem. Accessere amicorum meorum stimuli, quorum vel tacitae suggestioni deesse non debui; et illi quidem modeste jam prurientem impulere ut coeptum prosequerer. Illorum itaque, quos penitus reposito amore diligo, hortatibus animatus assurgo, ut ex pectoris nostri promptuario 484 victurum apud se amicitiae pignus contineant. Quocirca illorum, qui mihi timent ut aut odiar aut mentiar, benevolentiae gratus, ita sub ope Christi satisfaciam, ut nec [Col. 1270A] falsarius nec odiosus inveniar: sic enim bene et secus acta perstringam, ut, quasi inter Scyllam et Charibdim illaeso volante navigio, nil desit sententiae, [Col. 1270B] etsi aliquid deesse putetur historiae. Porro illis, qui alieni laboris onus sua aestimatione premunt, hoc respondeo quod olim sanctus leronymus canibus suis objecit, «Si placet, legant; si non placet, abjiciant:» quia et ego haec non taediosis ingero, sed studiosis, si qui dignentur, consecro; quod et isti juri concinere pronuntiabunt, si non de his sunt de quibus dicitur: «Stulti facile possunt convinci, difficile compesci.» Dicam igitur in hoc libro, qui hujus operis est quartus, quicquid de Willelmo filio Willelmi magni dici poterit; ut nec veritas rerum titubet, nec principalis decoloretur majestas. Ibunt et in istas paginas quaedam quae sub eo, vel in hac terra tristia, vel alias gloriosa, acciderunt [Col. 1270C] , quantum duntaxat nostra scientia attingere potuerit; praesertim de peregrinatione Christianorum in Jerusalem, quam hic apponere non erit injurium, quia tam famosam his diebus expeditionem audire sit operae pretium et virtutis incitamentum. Neque vero confido quod haec a me, quam ab aliis qui scripserunt, dicantur commodius; sed ut, quod a multis scribitur, a multis legatur. Verum, ne tam diu prooemiari lecturo generet nauseam, jam nunc quod intendo incipiam.

485 LIBER QUARTUS. DE WILLELMO REGE RUFO, FILIO REGIS WILLELMI PRIMI.

[Col. 1269]

[Col. 1269D] (A. D. 1087.) Willelmus igitur filius Willelmi natus est Normanniae, pluribus annis antequam pater Anglia madiret. Ingenti cura parentum altus, cum et illi naturaliter inesset ingentia parturiens animus, ad culmen [Col. 1270D] supremae dignitatis evasit. Incomparabilis procul dubio nostro tempore princeps, si non eum magnitudo patris obrueret, nec ejus juventutem fata praecipitassent, ne per aetatem maturiorem aboleret [Col. 1271A] errores licentia potestatis et impetu juvenili contractos. Emensa pueritia, in militari exercitio adolescentiam egit; equitari, jaculari, certare cum primaevis obsequio, cum aequaevis officio. Jacturam virtutis putare si forte in militari tumultu alter eo prior arma corriperet, et nisi primus ex adverso provocaret, vel provocantem dejiceret. Genitori in omnibus obsequelam gerens, ejus se oculis in bello ostentans, ejus lateri in pace obambulans. Spe sensim scaturiente, jam successioni inhians, maxime post abdicationem 486 fratris majoris, cum in tirocinium minoris nonnihil suspiceret. Ita a patre, ultima valetudine decumbente, in successorem adoptatus, antequam ille extremum efflasset ad occupandum regnum contendit: moxque volentibus animis provincialium [Col. 1271B] exceptus, et claves thesaurorum nactus est; quibus fretus totam Angliam animo subjecit suo. Accessit etiam favori ejus, maximum rerum momentum, archiepiscopus Lanfrancus, eo quod eum nutrierat et militem fecerat : quo auctore et annitente, die sanctorum Cosmae et Damiani (Sept. 27) coronatus, reliquo hyemis quiete et favorabiliter vixit.

QUOMODO ADVERSARIOS REX RUFUS VICERIT.

§ 306. Qua exacta, mox in initio veris primus illi conflictus contra Odonem patruum, episcopum Baiocensem, fuit. Namque, cum ille (ut dixi), solutus a vinculis, Robertum nepotem in comitatu Normanniae confirmasset, Angliam venit, recepitque [Col. 1271C] a rege comitatum Cantiae; sed cum omnia non suo arbitratu (ut olim) in regno disponi videret, (nam Willelmo Dunelmensi episcopo commendata erat administratio rerum publicarum,) livore ictus, a rege et ipse descivit. Et 487 multos eodem susurro infecit: Roberto regnum competere, qui sit et remissioris animi, et juveniles stultitias multis jam laboribus decoxerit; hunc delicate nutritum, animi ferocia (quam vultus ipse demonstret) praetumidum, omnia contra fas et jus ausurum; brevi futurum ut honores jamdudum plurimis sudoribus partos amittant; nihil actum morte patris, si quos ille vinxerit iste trucidet. Haec ipse, haec Rogerius de Monte Gomerico, haec Gaufridus Constantiensis episcopus cum nepote Roberto comite Humbrensium, et cum [Col. 1272A] reliquis, primo clam fremebant; post etiam palam, per veredarios missis epistolis, frequentabant. Quin etiam Willelmus Dunelmensis episcopus, quem rex a secretis habuerat, in eorum perfidiam concesserat; quod graviter regem tulisse ferunt, quia, cum amissae charitatis dispendio, remotarum provinciarum frustrabatur compendio. Itaque Odo praedam omnem Rovecestram comportabat, regios fiscos in Cantia devastans, maxime terras archiepiscopi; immortale in eum odium anhelans, quod ejus consilio a fratre se in vincula conjectum asserebat. Sed nec fides verborum vacillabat: nam cum olim Willelmus senior apud Lanfrancum quereretur se a fratre deseri, «Tu» (inquit) «prende eum et vinci.» «Et quid» (respondit ille,) «quia clericus est?» Tunc [Col. 1272B] archiepiscopus, 488 lepida hilaritate (ut Persius ait) crimina rasis librans in antithetis, «Non» (dixit) «episcopum Baiocarum capies, sed comitem Cantiae custodies.» Gaufridus episcopus, cum nepote, Bathoniam et Bercheleiam partemque pagi Wiltensis depopulans, manubias apud Bristou collocabat. Rogerius de Monte Gomerico, exercitum suum a Scrobesbiria cum Walensibus mittens, coloniam Wigorniensem praedabatur: jamque Wigorniam infestus advenerat, cum regii milites, qui praetendebant, freti benedictione Wulstani episcopi cui custodia castelli commissa erat, pauci multos effugarunt, pluribusque sauciis et caesis, quosdam abduxerunt. Praeterea Rogerius Bigot apud Northwic, [Col. 1272C] et Hugo de Grentemesnil apud Legecestram, suis quisque partibus rapinas urgebant. Ita totis defectionis viribus in eum, cui nec prudentia nec fortuna deerat, frustra saeviebatur. Namque ille, videns Normannos pene omnes in una rabie conspiratos, Anglos probos et fortes viros, qui adhuc residui erant, invitatoriis scriptis accersiit; quibus super injuriis suis querimoniam faciens, bonasque leges, et tributorum levamen, liberasque venationes pollicens, fidelitati suae obligavit. Nec minori astutia Rogerium de Monte Gomerico, secum dissimulata perfidia equitantem, circumvenit. Seorsum enim ducto magnam ingessit invidiam; dicens. Libenter se imperio cessurum, si illi et aliis videatur quos pater tutores reliquerat. Non se intelligere quid ita effraenes sint: si velint, [Col. 1273A] pecunias accipiant pro libito; si augmentum patrimoniorum, eodem modo; prorsus, quae velint, habeant. Tantum videant ne judicium genitoris periclitetur: quod si de se putaverint aspernandum, 489 de se ipsis caveant exemplum; idem enim se regem, qui illos duces fecerit. His verbis, comes et pollicitationibus incensus, qui primus factionis post Odonem signifer fuit, primus defecit. Continuo ergo in desertores profectus, castella patrui sui Tunebrige et Pevenesel effregit; ipso in posteriori intercepto: captum ad quod libuit jusjurandum impulit, ut Anglia decederet et Rovecestram traderet . Ad quod implendum eum cum fidelibus suis praemisit, lento pede praeeuntes subsecutus. [Col. 1273B] Erat tunc apud Rovecestram omnis pene juventutis ex Anglia et Normannia nobilitas; tres filii Rogerii comitis, et Eustachius Bononiae junior, multique alii quos infra curam nostram existimo. Regii cum episcopo pauci et inermes (quis enim eo praesente insidias timeret?) circa muros desiliunt, clamantes oppidanis ut portas aperiant; hoc episcopum praesentem velle, hoc regem absentem jubere. At illi, de muro conspicati quod vultus 0episcopi cum verbis oratorum non conveniret, raptim apertis portis ruunt, equos involant, omnesque cum episcopo vinctos abducunt. Rumor facti ad regem cito perlabitur. Severior ille malis, iramque intra conscientiam resorbens, Anglos suos appellat; jubet ut compatriotas advocent ad obsidionem venire, [Col. 1273C] nisi si qui velint sub nomine Nithing , quod nequam sonat, remanere. Angli, qui nihil miserius putarent quam 490 hujusce vocabuli dedecore aduri catervatim ad regem confluunt, et invincibilem exercitum faciunt. Nec diutius potuere pati oppidani quin se traderent; experti quamlibet nobilem, quamlibet consertam manum, nihil adversus regem Angliae posse proficere. Odo, secundo captus, perpetuo Angliam abjuravit. Dunelmensis episcopus ultro mare transivit; quem rex, verecundia praeteritae amicitiae, indemnem passus est effugere. Caeteri omnes in fidem recepti. Inter has obsidionis moras, homines regis mare custodientes, quosdam quos comes Normanniae in auxilium perfidorum miserat, partim caede, partim naufragio oppressere: [Col. 1273D] reliqui fugam intendentes et suspendere carbasa conati, moxque vento cessante destituti, ludibrio nostris, sibi exitio fuere; nam, ne vivi caperentur, e transtris se in mare praecipitarunt.

DE PACE INTER WILLELMUM ET ROBERTUM.

§ 307. Postero anno (A. D. 1090), ut dolor semper retractatione acescit, magno scrutinio rex agere coepit quo modo injurias suas ultum iret, et vicariam [Col. 1274A] fratri contumeliam referret. Itaque castrum sancti Walerici , et portum vicinum, et oppidum quod Albamarla vocatur, sollertia sua acquisivit, pecunia custodes corrumpens. Nec fuit animus comiti ut resisteret; sed domino suo regi Franciae per nuncios violentiam fratris exposuit, suppetias orans. Et ille quidem iners, et quotidianam crapulam ructans, ad bellum singultiens ingluvie veniebat: sed occurrerunt magna pollicenti nummi regis Angliae; quibus infractus, cingulum 491 solvit et convivium repetiit. Ita bello intestino diu laboravit Normannia; modo illis, modo istis vincentibus: proceres utriusque furorem incitabant, homines levissimi, in neutra parte fidem habentes. Pauci quibus sanius consilium, consulentes suis commodis [Col. 1274B] quod utrobique possessiones haberent, mediatores pacis fuere; ut comiti rex Cinomannis adquireret, comes regi castella quae habebat et Fiscannum coenobium concederet. Juratum est hoc pactum, et ab utrorumque hominibus sacramento firmatum (A. D. 1091).

QUOMODO WILLELMUS ET ROBERTUS OBSEDERINT HENRICUM FRATREM SUUM APUD MONTEM SANCTI MICHAELIS.

§ 308. Nec multo post rex mare transiit, ut fidem promissorum expleret. Ergo uterque dux ingentes moliebantur conatus ut Cinomannis invaderent: sed obstitit jam paratis, jamque profecturis, Henrici fratris minoris animositas, qui frenderet propter [Col. 1274C] fratrum avaritiam; quod uterque possessiones paternas dividerent, et se omnium pene expertem non erubescerent. Itaque montem sancti Michaelis armatus insedit, et crebris excursibus obsidentem militiam germanorum contristavit. In ea obsidione praecluum specimen morum in rege et comite apparuit, in altero mansuetudinis, in altero magnanimitatis. Utriusque exempli notas pro legentium notitia affigam .

DE MAGNANIMITATE WILLELMI.

§ 309. Egressus rex tabernaculo, vidensque eminus hostes superbum inequitantes, solus in multos irruit, alacritate virtutis impatiens, simulque 492 confidens nullum sibi ausurum obsistere: moxque occiso sub foeminibus deturbatus equo, quem eo die [Col. 1274D] quindecim marcis argenti emerat, etiam per pedem diu tractus est; sed fides loricae obstitit ne laederetur. Jamque miles qui dejecerat manum ad capulum aptabat ut feriret, cum ille, periculo extremo territus, exclamat: «Tolle, nebulo! rex Angliae sum!» Tremuit, nota voce jacentis, vulgus militum; statimque reverenter de terra levato equum alterum adducunt. Ille, non expectato ascensorio, sonipedem [Col. 1275A] insiliens, omnesque circumstantes vivido perstringens oculo, «Quis, inquit, me dejecit?» Mussitantibus cunctis, miles audacis facti conscius non defuit patrocinio suo, dicens: «Ego, qui te non putarem esse rebem, sed militem.» Tum vero rex placidus, vultuque serenus, «Per vultum,» ait, «de Luca (sic enim jurabat), meus a modo eris, et meo albo insertus laudabilis militiae praemia reportabis.» Macte animi, amplissime rex, quod tibi praeconiam super hoc dicto rependam? A magni quondam Alexandri non degener gloria, qui Persam militem se a tergo ferire conatum, sed pro perfidia ensis spe sua frustratum, incolumem pro admiratione fortitudinis conservavit.

DE MANSUETUDINE COMITIS ROBERTI.

[Col. 1275B] § 310. Jam vero ut de mansuetudine comitis dicam. Cum obsidio eo usque processisset ut aqua deesset obsessis, misit Henricus nuncios 493 comiti, qui eum de siti sua conveniant. Impium esse ut eum aqua arceant, quae esset communis mortalibus: aliter, si velit, virtutem experiatur; nec pugnet violentia elementorum, sed virtute militum. Tum ille, genuina mentis mollitie flexus, suos qua praetendebant laxius habere se jussit, ne frater siticulosus potu careret: quod cum relatum regi esset, ut semper calori pronus erat, comiti dixit: «Belle scis actitare guerram, qui hostibus praebes aquae copiam; et quomodo eos domabimus si eis in pastu et in potu indulserimus?» At ille renidens illud [Col. 1275C] come et merito famosum verbum emisit: «Pape, dimitterem fratrem nostrum mori siti? et quem alium habebimus si eum amiserimus?» Ita rex, deridens mansueti hominis ingenium, resolvit praelium; infectaque re quam intenderat, quod eum Scottorum et Walensium tumultus vocabant, in regnum se cum ambobus fratribus recepit.

§ 311. Statimque primo contra Walenses, post in Scottos expeditionem movens (A. D. 1091), nihil magnificentia sua dignum exhibuit; militibus multis desideratis, jumentis interceptis. Nec tum solum, sed multotiens, parva illi in Walenses fortuna fuit; quod cuivis mirum videatur, cum ei alias semper alea bellorum felicissime arriserit. Sed ego intelligo, pro soli inaequalitate et coeli inclementia, sicut rebellionem [Col. 1275D] eorum adjutam, ita ejus virtutem impeditam. Porro rex Henricus, excellentis ingenii vir, qui modo regnat, invenit qua commenta illorum labefactaret arte, Flandritis in patria illorum collocatis, qui eis pro claustro sint et eos perpetuo coerceant. At vero 494 tunc satagente Roberto comite, [Col. 1276A] qui familiarem jam dudum apud Scottum locaverat gratiam, inter Malcolmum et Willelmum concordia inita: veruntamen multis controversiis utrobique habitis, et fluctuante propter utrorumque animositatem justitia, Malcolmus ultro Gloecestram venit, aequis duntaxat conditionibus, multus pro pace precator ; nec quicquam obtinuit, nisi ut in regnum indemnis rediret , dedignante rege dolo capere quem virtute subegisset (A D. 1093). Idemque proxima hyeme, ab hominibus Roberti comitis Humbrensium, magis fraude quam viribus occubuit. Cujus interitus accepto nuncio, uxor Margareta, eleemosynis et pudicitia insignis, fastidiens hujus lucis moram, mortem precario exegit a Deo: ambo cultu pietatis insignes, illa praecipue. Namque toto vitae [Col. 1276B] tempore viginti quatuor pauperes habebat, ubicunque locorum erat, quos cibis et vestibus reficiebat. Caeterum, sacerdotum cantum in Quadragesima praeveniens, noctibus in templo excubabat, triplicibus matutinis ipsa insistens, de Trinitate, de Cruce, de sancta Maria; inde psalterium, cum lachrymis vestem infundentibus, pectus succutientibus. Templo digrediens pascebat pauperes, primo tres, mox novem, inde viginti quatuor, postremo trecentos; ipsa cum rege assistens, et manibus aquam infundens. Eadgarum filium ejus, expulsum a patruo, Willelmus reformavit solio, egregia plane et quae tantum virum decebat pietate, ut, paternarum injuriarum immemor, filium supplicem restitueret [Col. 1276C] regno.

§ 312. Excellebat in eo magnanimitas, quam ipse processu temporis nimia severitate obfuscavit; 495 ita in ejus furtim pectus vitia pro virtutibus serpebant ut discernere nequiret. Diu dubitavit mundus quo tandem vergeret, quo se inclinaret, indoles illius. Inter initia, vivente Lanfranco archiepiscopo, ab omni crimine abhorrebat, ut unicum fore regum speculum speraretur; quo defuncto, aliquandiu varium se praestitit aequali lance vitiorum atque virtutum: jam vero, postremis annis bonorum gelante studio, incommodorum seges succrescens incaluit. Et erat ita liberalis quod prodigus, ita magnanimus quod superbus, ita severus quod saevus. Liceat enim mihi, pace majestatis regiae, [Col. 1276D] verum non occuluisse; quia iste parum Deum reverebatur, nihil homines: quod indiscretum si quis dixerit non peccabit, quia a sapientibus tenenda sit moderatio, ut Deus timeatur omni tempore, homo pro tempore. Erat is foris et in conventu hominum tumido vultu erectus, minaci oculo [Col. 1277A] astantem defigens, et affectato rigore feroci voce colloquentem reverberans; quantum conjectari datur, metu inopiae et aliorum perfidiae plus justo lucris et severitati deditus. Intus et in triclinio cum privatis, omni lenitate accommodus, multa joco transigebat; facetissimus quoque de aliquo suo perperam facto cavillator, ut invidiam facti dilueret et ad sales transferret. Sed de liberalitate ejus qua se ipsum fallebat, post etiam de caeteris, sermo prolixior erit, ut ostendam quanta vitia in eo sub praetextu virtutum pullularint.

§ 313. Sunt enim duo omnino genera largorum; alteri prodigi, alteri liberales dicuntur. Prodigi sunt, qui in ea pecunias suas effundunt 496 quorum [Col. 1277B] memoriam aut brevem aut nullam omnino sunt relicturi in seculo, nec eleemosynam habituri in Deo: liberales sunt, qui captos a praedonibus redimunt, aut inopes sublevant, aut aes alienum amicorum suscipiunt. Est ergo largiendum, sed diligenter et moderate; plures enim patrimonia sua effudere inconsulte largiendo: quid vero est stultius quam, quod libenter facias, curare ne diutius facere possis ? Itaque quidam, cum non habeant quod dent, ad rapinas convertuntur; majusque odium assequuntur ab his quibus auferunt, quam beneficium ab his quibus contulerunt: quod huic regi accidisse dolemus. Namque cum primis initiis regni metu turbarum milites congregasset, nihil illis denegandum putabat, majora in futurum [Col. 1277C] pollicitus. Itaque quia paternos thesauros evacuarat impigre , et modicae ei pensiones numerabantur, jam substantia defecerat; sed animus largiendi non deerat, quod usu donandi pene in naturam verterat: homo qui nesciret cujuscunque rei effringere pretium vel aestimare commercium, sed cui pro libito venditor distraheret mercimonium, et miles pacisceretur stipendium. Vestium suarum pretium in immensum extolli volebat, dedignans si quis alleviasset. Denique quodam mane, cum calciaretur novas caligas, interrogavit cubicularium quanti constitissent: cum ille respondisset tres solidos, indignabundus et fremens, «Fili,» ait, «meretricis! ex quo habet rex caligas tam exilis pretii? [Col. 1277D] vade, et affer mihi emptas marca argenti.» Ivit ille, et multo viliores afferens, quanti praeceperat emptas ementitus est. «Atqui,» inquit rex, «istae 497 regiae conveniunt majestati.» Ita cubicularius ex eo pretium [Col. 1278A] vestimentorum ejus pro voluntate numerabat, multa perinde suis utilitatibus nundinatus.

§ 314. Excitabat ergo totum occidentem fama largitatis ejus, orientem usque pertendens: veniebant ad eum milites ex omni quae citra montes est provincia, quos ipse profusissimis expensis munerabat; itaque cum defecisset quod daret, inops et exhaustus ad lucra convertit animum. Accessit regiae menti, fomes cupiditatum, Rannulfus clericus , ex infimo genere hominum, lingua et calliditate provectus ad summum. Is, si quando edictum regium processisset ut nominatum tributum Anglia penderet, duplum adjiciebat, expilator divitum, exterminator pauperum, confiscator [Col. 1278B] alienarum haereditatum. Invictus causidicus, et tum verbis tum rebus immodicus, juxta in supplices ut in rebelles furens: subinde cachinnantibus quibusdam ac dicentibus , solum esse hominem qui sciret sic agitare ingenium, nec aliorum curaret odium dummodo complacaret dominum. Hoc auctore sacri ecclesiarum honores, mortuis pastoribus, venum locati; namque audita morte cujuslibet episcopi vel abbatis, confestim clericus regis eo mittebatur, qui omnia inventa scripto exciperet, omnesque in posterum redditus fisco regio inferret. Interea quaerebatur quis in loco defuncti idoneus substitueretur, non pro morum sed pro nummorum experimento; dabaturque 498 tandem honor, ut ita dicam, nudus, magno tamen emptus. Haec eo indigniora [Col. 1278C] videbantur, quod, tempore patris, post decessum episcopi vel abbatis omnes redditus integre custodiebantur, substituendo pastori resignandi, eligebanturque personae religionis merito laudabiles; at vero, pauculis annis intercedentibus, omnia immutata. Nullus dives nisi nummularius, nullus clericus nisi causidicus, nullus presbyter nisi (ut verbo parum Latino utar) firmarius. Cujuscunque conditionis homunculus, cujuscunque criminis reus, statim ut de lucro regis appellasset, audiebatur; ab ipsis latronis faucibus resolvebatur laquens si promisisset regale commodum. Soluta militari disciplina , curiales rusticorum substantias depascebantur, insumebant fortunas, a buccis miserorum [Col. 1278D] cibos abstrahentes. Tunc fluxus crinium, tunc luxus vestium, tunc usus calceorum cum arcuatia aculeis inventus: mollitie corporis certare cum foeminis, gressum frangere, gestu soluto et latero [Col. 1279A] nudo incedere, adolescentium specimen erat. Enerves, emolliti, quod nati fuerant inviti manebant; expugnatores alienae pudicitiae, prodigi suae . Sequebantur curiam effoeminatorum manus et ganearum greges, ut non temere a quodam sapiente dictum sit, felicem fore Angliam si Henricus regnaret; talia 499 conjectans quod is ab adolescentia obscoenitates execraretur .

§ 315. Adjicerem his, si esset necesse , quod Anselmus archiepiscopus ista corrigere conatus, sed societate suffraganeorum suorum destitutus, sponte discesserit, duritiae temporis cedens. Anselmus, quo nemo unquam justi tenacior, nemo hoc tempore tam anxie doctus, nemo tam penitus spiritualis fuerit, pater patriae, mundi speculum [Col. 1279B] . Hic cum, jamjamque navigaturus, in portu ventos expectaret, ut praedo publicus expilatus est , manticis omnibus et bulgis in medium prolatis et exquisitis: de cujus injuriis plura dicerem si quicquam hoc solo sol vidisset indignius; simul et supersedendum est in historia, quam reverendissimi Edmeri praeoccupavit facundia.

§ 316. Vides quantus, e liberalitate quam putabat, fomes malorum eruperit. In quibus corrigendis quia ipse non tam exhibuit diligentiam quam praetendit negligentiam, magnam et vix abolendam incurrit infamiam; immerito credo, quia nunquam se tali supponeret probro, qui se tanto meminisset praelatum imperio. Haec igitur ideo [Col. 1279C] inelaborato et celeri sermone convolvo, quia de tanto rege mala dicere erubesco; in dejiciendis et ex tenuandis malis laborans.

500 § 317. Insolentiae in Deum Judaei suo tempore dedere indicium: semel apud Rothomagum, ut quosdam ab errore suo refugas ad Judaismum revocarent, muneribus inflectere conati; alia vice apud Londoniam, contra episcopos nostros in certamen animati, quia ille ludibundus, credo, dixisset, quod si vicissent Christianos, apertis argumentationibus confutatos, in eorum sectam transiret . Magno igitur timore episcoporum et clericorum [Col. 1280A] res acta est, pia sollicitudine fidei Christianae timentium. Et de hoc quidem certamine nihil Judaei praeter confusionem retulerunt, quamvis multotiens jactarint se non oratione sed factione superatos.

§ 318. Posteriori tempore, id est anno regni ejus ferme nono , cum Robertus comes Normannorum Ierosolymam eundi, monitionibus Urbani papae (ut posterius dicetur), impetum cepisset, Normanniam fratri suo pro pecunia decem millium marcarum invadatus est (A. D. 1096). Itaque importabilis pensionis edictum per totam Angliam cucurrit. Tunc episcopi et abbates frequentes curiam adeunt, super violentia querimoniam facientes, non se posse ad tantum vectigal sufficere, nisi si miseros agricolas omnino effugarent . 501 Quibus curiales [Col. 1280B] , turbido, ut solebant , vultu: «Non habetis,» inquiunt , «scrinia auro et argento composita, ossibus mortuorum plena:» nullo alio responso obsecrantes dignati . Ita illi, intelligentes quo responsio tenderet, capsas sanctorum nudaverunt, crucifixos despoliaverunt, calices conflarunt, non in usum pauperum, sed in fiscum regium: quicquid enim pene sancta servavit avorum parcitas, illorum grassatorum absumsit aviditas.

§ 319. Nihilo secius in homines grassabantur , primo pecuniam, deinde terras auferentes. Non pauperem tenuitas, non opulentum copia tuebatur: venationes, quas rex primo indulserat, adeo [Col. 1280C] prohibuit ut capitale esset supplicium prendisse cervum. Quapropter multa severitate, quam nulla condiebat dulcedo, factum est ut saepe contra ejus salutem a ducibus conjuraretur: quorum unus, Robertus de Molbrei comes Humbronensium, orta inter eum et regem non modica controversia verborum, in provinciam juris sui abiit, ingentia contra dominum suum molimina conaturus; sed subsequente illo captus, et aeternis vinculis irretitus est. Alter, Willelmus de Ou, proditionis apud regem accusatus, delatoremque ad duellum provocans, dum se segniter expurgat, caecatus et extesticulatus est. [Col. 1281A] Plures illa delatio involvit, innocentes plane et probos viros. 502 Ex his fuit Willelmus de Alderia, speciosae personae homo et compater regis. Is patibulo affigi jussus, Osmundo episcopo Salesbiriae confessus, et per omnes ecclesias oppidi flagellatus est. Itaque, dispersis ad inopes vestibus, ad suspendium nudus ibat; delicatam carnem frequentibus super lapides genuflectionibus cruentans. Episcopo et populo sequente ad locum supplicii ita satisfecit: «Sic,» inquit, «adjuvet Deus animam meam et a malis liberet , ut de re de qua accusor immunis sum: et quidem sententia de me prolata non revocabitur, sed volo omnes homines innocentiae meae esse conscios.» Tunc dicta commendatione animae, et aspersa aqua benedicta, episcopus discessit. [Col. 1281B] Ille appensus est admirando fortitudinis spectaculo, ut nec moriturus gemitum, nec moriens produceret suspirium.

§ 320. Veruntamen sunt quaedam de rege praeclarae magnanimitatis exempla, quae posteris non invidebo. Venationi in quadam sylva intentum nuncius detinuit ex transmarinis partibus, obsessam esse civitatem Cinomannis, quam nuper fratre profecto suae potestati adjecerat. Statim ergo ut expeditus erat retorsit equum, iter ad mare convertens (A. D. 1099). Admonentibus ducibus exercitum advocandum, paratos componendos, «Videbo,» ait , «quis me sequetur; putatis me non habiturum homines? si cognovi juventutem meam, etiam naufragio [Col. 1281C] ad me venisse volet.» Hoc igitur modo pene solus ad mare pervenit. Erat tunc nubilus aer et ventus contrarius; flatus violentia terga maris verrebat. Illum statim transfretare volentem nautae exorant ut pacem pelagi 503 et ventorum clementiam operiatur. «Atqui,» inquit rex, «nunquam audivi regem naufragio interiisse. Quin potius solvite retinacula navium, videbitis elementa jam conspirata in meum obsequium.» Ponto transito, obsessores, ejus audita fama, dissiliunt. Auctor turbarum, Helias quidam, capitur; cui ante se adducto rex ludibundus, «Habeo te, magister!» dixit . At vero illius alta nobilitas, quae nesciret in tanto etiam periculo humilia sapere, humilia loqui: «Fortuitu,» inquit, «me cepisti; sed si possem evadere, novi quid [Col. 1281D] facerem.» Tum Willelmus, prae furore fere extra se positus, et obuncans Heliam, «Tu,» inquit, «nebulo! tu, quid faceres? Discede, abi, fuge! concedo tibi ut facias quicquid poteris: et, per vultum de [Col. 1282A] Luca! nihil, si me viceris, pro hac venia tecum paciscar.» Nec inferius factum verbo fuit, sed continuo dimisit evadere, miratus potius quam insectatus fugientem . Quis talia de illiterato homine crederet? Et fortassis erit aliquis qui, Lucanum legens, falso opinetur Willelmum haec exempla de Julio Caesare mutuatum esse: sed non erat ei tantum studii vel otii ut literas unquam audiret; immo calor mentis ingenitus, et conscia virtus, eum talia exprimere cogebant. Et profecto, si Christianitas nostra pateretur, sicut olim anima Euforbii transisse dicta est in Pythagoram Samium, 504 ita possit dici quod anima Julii Caesaris transierit in regem Willelmum.

§ 321. Unum aedificium, et ipsum permaximum, [Col. 1282B] domum in Londonia incepit et perfecit, non parcens expensis dummodo liberalitatis suae magnificentiam exhiberet; et mores quidem ejus ex his, quae diximus, animadvertere poterit lector. Si quis vero desiderat scire corporis ejus qualitatem, noverit eum fuisse corpore quadrato, colore rufo, crine subflavo, fronte fenestrata, oculo vario, quibusdam intermicantibus guttis distincto; praecipuo robore, quanquam non magnae staturae, et ventre paulo projectiore. Eloquentiae nullae, sed titubantia linguae notabilis, maxime cum ira succresceret. Plura sub eo subita et tristia acciderunt, quae singulatim per annos ejus digeremus, veritati maxime secundum chronicorum fidem inservientes.

[Col. 1282C] § 322. Secundo anno regni ejus, terrae motus ingens totam Angliam exterruit tertio idus Augusti (A. D. 1089, Aug. 11), horrendo miraculo, ut aedificia omnia eminus resilirent, et mox pristino more residerent. Secuta est inopia omnium fructuum; tarda maturitas frugum, ut vix ad festum sancti Andreae messes reconderentur.

§ 323. Quarto anno tumultus fulgurum, motus turbinum; denique idus Octobris (A. D. 1091, Oct. 15) apud Winchelcumbam ictus de coelo emissus latus turris impulit tanta vi, ut, debilitata maceria in confinio tecti, ingens foramen ad modum humanae grossitudinis aperiretur. Ibi ingressus trabem maximam 505 perculit, ut fragmina in tota spargerentur [Col. 1282D] ecclesia , quin et crucifixi caput cum dextra tibia, et imaginem sanctae Mariae dejecit. Secutus est odor teterrimus, hominum importabilis naribus. Tandem monachi, felici ausu irrumpentes, [Col. 1283A] benedictae aquae aspergine praestigias inimici effugarunt.

§ 324. Quid illud omnibus incognitum seculis? discordia ventorum inter se dissidentium, ab euro-austro veniens, decimo sexto kalendas Novembris (Oct. 17), Londoniae plusquam secentas domos effregit. Cumulabantur ecclesiae cum domibus, maceriae cum parietibus. Majus quoque scelus furor ventorum ausus, tectum ecclesiae sanctae Mariae quae «ad Arcus» dicitur pariter sublevavit, et duos homines ibi obruit. Ferebanturque tigna cum trabibus per inane, spectaculo a longe visentibus, timori prope stantibus ne obruerentur. Quatuor tigna, sex et viginti pedes longa, tanta vi in humum impacta sunt ut vix quatuor pedes extarent. Notabili visu quomodo [Col. 1283B] duritiem stratae publicae perruperint, eo ibi ordine posita quo in tecto manu artificis fuerant locata, quoad ob impedimenta transeuntium ad planitiem terrae sunt desecta, quod aliter erui nequirent.

§ 325. Quinto anno (A. D. 1092) eadem violentia fulminis apud Salesbiriam tectum turris ecclesiae omnino disjecit, multumque maceriam labefactavit, quinta sane die postquam eam dedicaverat Osmundus, praeclarae memoriae episcopus.

§ 326. Sexto anno (A. D. 1093) tantum fuit pluviarum diluvium, tanta tempestas imbrium, quantum nullus meminerat. Mox, accedente hyeme, fluvii ita sunt congelati ut essent pervii equitantibus et 506 plaustra ducentibus; nec mora, resoluto gelu, [Col. 1283C] impetu glacialium crustarum pontes effracti.

§ 327. Septimo anno (A. D. 1094), propter tributa quae rex in Normannia positus edixerat, agricultura defecit: qua fatiscente, fames e vestigio; ea quoque invalescente, mortalitas hominum subsecuta, adeo crebra ut deesset morituris cura, mortuis sepultura. Tunc etiam Walenses in Normannos efferati, Cestrensem pagum et partem Scrobesbiriensis depopulati, Anglesiam armis obtinuere.

§ 328. Decimo anno kalendis Octobris (A. D. 1097, Oct. 1) apparuit cometes, quindecim diebus majorem crinem emittens ad orientem, minorem versus euro-austrum: apparuerunt et aliae stellae, quasi jacula inter se emittentes. Ille fuit annus quo Anselmus lux Angliae, ultro tenebras erroneorum [Col. 1283D] effugiens, Romam ivit.

§ 329. Undecimo anno (A. D. 1098) rex Noricorum Magnus, cum Haroldo filio Haroldi regis quondam Angliae, Orcadas insulas et Mevanias, et si quae aliae in oceano jacent, armis subegit; jamque Angliam per Anglesiam obstinatus petebat: sed occurrerunt ei comites, Hugo Cestrensis, et Hugo Scrobesbiriensis; et, antequam continentem ingrederetur, [Col. 1284A] armis eum expulerunt. Cecidit ibi Hugo Scrobesbiriensis, eminus ferreo hastili perfossus.

§ 330. Duodecimo anno (A. D. 1099) fluctus marinus per Tamesim fluvium ascendit, et villas multas cum hominibus mersit.

§ 331. Tertiodecimo anno (A. D. 1100), qui et extremus fuit vitae, multa adversa: hoc quoque maxime horrendum, quod visibiliter diabolus apparuit hominibus in saltibus et deviis, transeuntes allocutus. Praeterea in pago Berrucscire, in villa Hamstede , continuis quindecim diebus fons sanguinem 507 tam ubertim manavit ut vicinum vadum inficeret. Audiebat ille haec, et ridebat ; nec sua somnia de se, nec aliorum visa, curans.

§ 332. Multa de ipsius nece et praevisa et [Col. 1284B] praedicta homines ferunt, quorum tria probabilium relatorum testimonio lecturis communicabo. Edmerus, nostrorum temporum historicus sinceritate veritatis laudandus, dicit nobilem illum exulem Anselmum, cum quo pariter omnis religio exulabat, Marcenniacum venisse, ut Hugonis abbatis Cluniacensis conscientiae querelas curarum suarum ingereret. Ibi, cum de rege Willelmo sermo volutaretur, abbatem praedictum dixisse, proxima nocte regem illum ante Deum ductum, et adjudicatum librato judicio, tristem damnationis subiisse sententiam. Id quo modo nosset, nec ipse tunc exposuit, nec aliquis audientium requisivit: veruntamen, pro contuitu religionis ejus, nulli praesentium de fide dictorum [Col. 1284C] inhaesit ambiguum. Ejus erat vitae Hugo, ejus famae, ut omnes ejus suspicerent eloquium, mirarentur consilium, quasi ex coelesti aditu insonuisset oraculum. Nec multo post occiso, ut dicemus, rege, venit nuncius ut sedem suam dignaretur archiepiscopus.

§ 333. Pridie quam excederet vita , vidit per quietem se phlebotomi ictu sanguinem emittere; radium cruoris in coelum usque protentum lucem obnubilare, diem interpolare. Ita, inclamata sancta Maria, somno excussus, lumen inferri praecepit, et cubicularios a se discedere vetuit. 508 Tunc aliquot horis antelucanis nonnihil vigilatum. Paulo post, cum jam aurora diem invehere meditaretur, monachus quidam transmarinus retulit Roberto [Col. 1284D] filio Hamonis, viro magnatum principi, somnium quod eadem nocte de rege viderat, mirum et horrendum: Quod in quandam ecclesiam venerat, superbo gestu et insolenti, ut solebat, circumstantes despiciens. Tunc, crucifixum mordicus apprehendens, brachia illi corroserit, crura pene truncaverit. Crucifixum diu tolerasse, sed tandem pede ita regem depulisse ut supinus caderet: ex ore jacentis [Col. 1285A] tam effusam flammam exisse, ut fumeorum voluminum orbes etiam sidera lamberent . Hoc somnium Robertus non negligendum arbitratus, regi confestim, quod ei a secretis erat, intulit: atille cachinnos ingeminans, «Monachus,» inquit, «est, et causa nummorum monachaliter somniat; date ei centum solidos.» Multum tamen motus, diu cunctatus est an in sylvam sicut intenderat iret, suadentibus amicis ne suo dispendio veritatem somniorum experiretur. Itaque ante cibum venatu abstinuit, seriis negotiis cruditatem indomitae mentis eructuans; ferunt, ea die largiter epulatum, crebrioribus quam consueverat poculis frontem serenasse. Mox igitur post cibum in saltum contendit, paucis comitatus; quorum familiarissimus erat [Col. 1285B] Walterius cognomento Tirel , 509 qui de Francia, liberalitate regis adductus, venerat. Is, caeteris per moram venationis, quo quemque casus tulerat, dispersis, solus cum eo remanserat. Jamque Phoebo in Oceanum proclivi, rex cervo ante se transeunti, extento nervo et emissa sagitta, non adeo saevum vulnus inflixit; diutile adhuc fugitantem vivacitate oculorum prosecutus, opposita contra violentiam solarium radiorum manu. Tunc Walterius pulchrum facinus animo parturiens, ut, rege alias interim intento, ipse alterum cervum qui forte propter transibat prosterneret, inscius et impotens regium pectus (Deus bone!) lethali arundine trajecit. Saucius ille nullum verbum emisit; [Col. 1285C] sed ligno sagittae quantum extra corpus extabat effracto, moxque supra vulnus cadens, mortem acceleravit (A. D. 1100, Aug. 2). Accurrit Walterius; sed, quia nec sensum nec vocem hausit, perniciter cornipedem insiliens, beneficio calcarium probe evasit. Nec vero fuit qui persequeretur, illis conniventibus, istis miserantibus, omnibus postremo alia molientibus; pars receptacula sua munire, pars furtivas praedas agere, pars regem novum jamjamque circumspicere. Pauci rusticanorum cadaver, in rheda caballaria compositum, Wintoniam in episcopatum devexere, cruore undatim per totam [Col. 1286A] viam stillante. Ibi infra ambitum turris, multorum procerum conventu, paucorum planctu, terrae traditum. Secuta est posteriori anno 510 ruina turris: de qua re quae opiniones fuerint parco dicere, ne videar nugis credere ; praesertim cum, pro instabilitate operis, machina ruinam fecisse potuisset etiamsi nunquam ipse ibi sepultus fuisset. Obiit anno Dominicae incarnationis millesimo centesimo, regni tertio decimo, nonas Augusti quarto, major quadragenario, ingentia praesumens, et ingentia, si pensa Parcarum evolvere, vel violentiam fortunae abrumpere et eluctari potuisset facturus Tanta vis erat animi, ut quodlibet sibi regnum promittere auderet. Denique ante proximam diem mortis interrogatus ubi festum suum in natali teneret [Col. 1286B] , respondit Pictavis, quod comes Pictavensis, lerosolymam ire gestiens, ei terram suam pro pecunia invadaturus dicebatur. Ita paternis possessionibus non contentus, majorisque gloriae spe raptatus , indebitis incubabat honoribus Vir sacrati ordinis hominibus pro damno animae, cujus salutem revocare laborent , maxime miserandus; stipendiariis militibus pro copia donativorum mirandus; provincialibus, quod eorum substantias abradi sinebat , non desiderandus. Nullum suo tempore concilium fieri memini , in quo, delictis enervatis, vigor ecclesiasticus confirmaretur. Ecclesiasticos honores diu antequam daret deliberabat, sive pro commodo sive pro trutinando [Col. 1286C] merito ; utpote qui, eo die quo 511 excessit, tres episcopatus et duodecim abbatias desolatas pastoribus in manu sua teneret. Quin et accepta occasione qua inter se dissiderent Urbanus in Roma, Gwibertus in Ravenna, tributum Romanae sedi negavit; pronior tamen in Gwiberti gratiam, quod fomes et incentivum inter eum et Anselmum fuerat discordiae quo ille vir Deo dilectus Urbanum apostolicum, alterum apostatam, pronunciaret.

DE CISTERCIENSIBUS.

§ 334. Ejus diebus religio Cistellensis coepit, [Col. 1287A] quae nunc optima via summi in coelum processus et creditur et dicitur. De qua hic loqui suscepti operis non videtur esse contrarium, quod ad Angliae gloriam pertineat, quae talem virum produxerit qui hujusce religionis fuerit et auctor et mediator. Noster ille, et nostra puer in palestra primi aevi tirocinium cucurrit. Quapropter, si non invidi sumus, eo illius bona complectimur gratiosius quo agnoscimus propinquius; simul et laudes ejus attollere mihi est animus, quia ingenua mens est si bonum in alio probes quod in te non esse suspires. Is fuit Hardingus nomine apud Anglos, non ita reconditis natalibus procreatus. A puero Scireburniae monachus; sed cum adolescentem seculi urtica sollicitaret, pannos 512 illos perosus, [Col. 1287B] primo Scotiam, mox Franciam contendit. Ibi aliquot annis literis liberalibus exercitus, divini amoris stimulos accepit: namque cum pueriles ineptias robustior aetas excluderet, Romam, cum consorte studiorum clerico, profectus est; nec illos continuatio et difficultas itineris, et facultatum penuria, unquam cohibere potuit quin quotidie totum psalterium et euntes et redeuntes cantitarent. Profecto jam praedicabilis viri spirabat animus quod non multo post, per Dei gratiam, est adorsus: nam Burgundiam regressus, in Molesmo, novo et magno monasterio, crinem abjecit, et prima quidem elementa regulae olim visa facile recognovit; cum vero ei alia proponerentur observanda, quae nec in regula legerat [Col. 1287C] nec usquam viderat, rationem eorum efflagitare coepit, modeste sane et ut monachum decet: «Ratione,» inquiens, «supremus rerum Auctor omnia fecit, ratione omnia regit; ratione rotatur poli fabrica, ratione ipsa etiam quae dicuntur errantia torquentur sidera, ratione moventur elementa; ratione et aequilibritate debet nostra subsistere natura. Sed quia per desidiam saepe a ratione decidit, leges quondam multae latae; novissime per beatum Benedictum regula divinitus processit quae fluxum naturae ad rationem revocaret; in qua etsi habentur quaedam quorum rationem penetrare non sufficio , auctoritate tamen acquiescendum censeo. Ratio enim et auctoritas divinorum scriptorum, quamvis dissonare videantur, unum idemque sunt: [Col. 1287D] namque cum Deus nihil sine ratione creaverit, et recreaverit; qui fieri potest ut credam 513 sanctos patres, sequaces scilicet Dei, quicquam praeter rationem edicere, quasi soli auctoritati fidem debeamus adhibere? Itaque illorum, quae procuditis, aut [Col. 1288A] rationem aut auctoritatem afferte. Quamvis non multum debeat credi, si quid humanae rationis possit allegari, quod aequipollentibus argumentis valeat enervari. Quapropter ex regula quae ratione et auctoritate nixa, utpote omnium justorum spiritu dictata est, date exempla; quod si non potestis, frustra profitemini illius praerogativam cujus contemnitis sequi doctrinam.»

§ 335. Hujusmodi sententia, ab uno, ut fit, serpens in alios, merito movit corda Deum timentium ne forte in vacuum currerent aut cucurrissent. Frequentibus ergo capitulis disputatio agitata hunc finem habuit, ut ipse abbas sententiam probaret, supersedendum superfluis, solam medullam regulae vestigandam. Ita duo fratres electi, in quibus scientia [Col. 1288B] literarum cum religione quadraret, qui, vicaria collatione, auctoris regulae voluntatem inquirerent, inquisitam aliis proponerent. Abbas sedulo agere ut totus conventus assentiretur: sed quia difficile a mentibus hominum avellitur quod ex antiquo insederit, quia inviti expuunt quod prima saliva combiberint, pene omnes suscipere recusarunt res novas, quia antiquas diligebant . Soli decem et octo, in quibus Hardingus, qui et Stephanus, sancta obstinatione pervicaces, cum abbate suo coenobium derelinquunt; pronunciantes non posse regulae puritatem custodiri in loco ubi et opum congeries et ciborum indigeries etiam reluctantem animum offocarent. Igitur Cistellas venere, locum 514 prius [Col. 1288C] saltuosum, nunc ita frequenti religione monachorum perspicuum , ut Divinitatis ipsius conscius non immerito aestimetur. Ibi suffragio archiepiscopi Viennensis, qui nunc apostolicus est , memorabile et omni seculo venerabile opus coeptarunt.

§ 336. Et plura certe videntur aspera, sed haec praecipue: nihil pelliceum aut lineum vestiunt, nec illud quod subtiliter texitur laneum, quod nos staminium vocamus; nunquam femoralia, nisi in itinere directi, habent, quae revertentes lota restituunt. Duas tunicas cum cucullis habentes, hyeme augmentum non assumunt; sed aestate, si volunt, levamen accipiunt. Vestiti dormiunt et cincti, nec ullo tempore post matutinas ad lectos redeunt: sed ita horam matutinarum temperant, ut ante laudes lucescat; [Col. 1288D] ita regulae incubantes, ut nec iota unum nec apicem praetereundum putent. Statim post laudes primam canunt, post primam in opera horis constitutis exeunt; quicquid faciendum vel cantandum est die sine aliena lucerna consummant. Nullus ex [Col. 1289A] horis diurnis, nullus ex completorio unquam deest, praeter infirmos: cellararius et hospitarius post auditum completorium serviunt hospitibus, summo tamen studio servantes silentium. Abbas nihil sibi, nisi quod aliis, licere permittit; ubique praesens, ubique gregis sui curam circumferens: solummodo edentibus non adest, quia mensa ejus cum peregrinis et pauperibus est semper. Nihilominus, ubicunque sit, verborum et obsoniorum abstemius; quia nec ipsi nec aliis unquam nisi duo fercula apponuntur, sagimen et carnes nunquam 515 nisi infirmis. Ab idibus Septembris usque ad Pascha nullius festivitatis contuitu, praeter dies Dominicos, nisi semel in die jejunium solvunt. Nunquam claustrum nisi causa operandi egrediuntur; nec ibi, nec usquam, [Col. 1289B] nisi abbati aut priori invicem colloquentes. Horas canonicas indefesse continuant, nulla appenditia extrinsecus adjicientes, praeter vigiliam pro defunctis. Cantus et hymnos Ambrosianos, quantum ex Mediolano addiscere potuerunt, frequentant in divinis officiis. Hospitum et infirmorum curam habentes, importabiles corporibus suis pro animarum remedio comminiscuntur cruces.

§ 337. Haec abbas ille primo ingenti impetu et ipse faciebat et alios compellebat ; sed temporis intercessu poenituit homo delicate nutritus, et aegre ferens tam diutinam ciborum parcimoniam. Cujus voluntatem monachi apud Molesmum residui cognoscentes, verbis quibusdam incertum an et epistolis, per obedientiam papae astu quodam ad monasterium [Col. 1289C] retrahunt , volentem cogentes. Quasi enim diffatigatus improbitate supplicum, angustos parietes reliquit pauperum, augustiorem repetens thronum. Secuti eum ex Cistellis omnes qui cum eo venerant, praeter octo. Illi pauci numero, sed multi merito, abbatem Albericum quendam ex suis, priorem Stephanum constituunt. Nec ille in vita moratus plus octennio, supremo feliciter conventus est arbitrio. Tum, haud dubie nutu divino, Stephanus absens etiam in abbatem eligitur, dux olim facti totius, speciale et insigne nostrorum dierum decus; cujus quanti sit meritum testantur abbatiae sexdecim 516 jam per eum factae, septem coeptae. Ita ipse, resona Dei tuba, circumpositos tum verbo, [Col. 1289D] tum exemplo, in coelum dirigit, nihil infra praeceptum faciens: sermone comis, facie jocundus, animo semper in Domino laetus. Hinc palam praeclari vultus gaudium, hinc clam, illud desuper veniens irriguum; quia, incolatum istum fastidiens, patriam continuo amore desideret. Per haec favorabilis cunctis habetur, quia Deus amorem viri quem diligit in animos hominum dignanter refudit. Quocirca beatum se computat terrae illius indigena quisquis per illius manum pecunias suas transmittit ad [Col. 1290A] Deum . Plura quidem ille accipit; sed, paucis in suos suorumque usus expensis, caetera in egenos et monasteriorum aedificationem confestim dispertit. Est enim Stephani marsupium omnium egentium publicum aerarium. Abstinentiae illius est indicium, quod nihil ibi, sicut in caeteris coenobiis, videas fulgurare auro, renidere gemma, micare argento; nam, ut Gentilis ait, «in sancto quid facit aurum?» Nos in sacratis vasis parum putamus actum nisi crassi crustam metalli obumbret honor lapidum, vel topaziorum flamma, vel ametistorum viola, vel smaragdorum lux herbida; nisi tunicae sacerdotales auro ludant; nisi multicoloribus parietes picturis renideant, et solem ad lacunar sollicitent. At vero illi, ea quae prima mortales falso aestimant in secundis [Col. 1290B] habentes, omne studium in ornandis moribus ponunt, magisque amant splendidas mentes quam auratas vestes; scientes quod benefactorum retributio optima est, munda frui conscientia. Quin etiam laudabilis abbatis clementia cum vel vult, vel velle se simulat, aliquid de jugo regulae inflectere, illi contra nituntur: 517 non multum superesse vitae suae dicentes, nec tam diu se victuros quam vixere: sperare se duraturos in proposito, et successuris futuros exemplo, qui si flexi fuerint peccabunt. Et profecto fiet pro humana debilitate; cujus perpetua lex est, ut nihil maximis laboribus partum diu possit consistere. Sed ut omnia quae de illis dicta sunt, vel dici possunt, in summam conferam, sunt hodie monachi Cistellenses omnium [Col. 1290C] monachorum exercitium, studiosorum speculum, desidiosorum oestrum.

DE TRANSLATIONE TRIUM EPISCOPATUUM, WELLENSIS, CESTRENSIS, ET THETFORDENSIS.

§ 338. His temporibus in Anglia tres episcopatus ex antiquis sedibus transiere alias; Wellensis per Joannem in Bathoniam, Cestrensis per Robertum in Coventreiam, Thetfordensis per Herbertum in Norwic: omnes majori ambitu quam ut tantorum virorum debuisset interesse studio . Denique, ut primum de postremo dicam, Herbertus, cognomento Losinga, quod ei ars adulationis impegerat, ex abbate Ramesiensi emit episcopatum Thetfordensem; patre quoque suo Roberto, ejusdem cognominis, [Col. 1290D] in abbatiam Wintoniae intruso, Fuit ergo vir ille magnus in Anglia smoniae fomes, abbatiam episcopatumque nummis aucupatus; pecunia scilicet regiam sollicitudinem inviscans, et principum favori non leves promissiones assibilans; unde quidam egregie tunc temporis versificus ait:

Surgit in ecclesia monstrum, genitore Losinga,
Symonidum secta, canonum virtute resecta.
518 Petre, nimis tardas, nam Symon ad ardua tentat;
Si praesens esses, non Symon ad alta volaret .
Proh dolor! Ecclesiae nummis venduntur et aere.

[Col. 1291A] Et infra:

Filius est praesul, pater abbas, Symon uterque.
Quid non speremus si nummos possideamus?
Omnia nummus habet; quod vult facit, addit, et aufert.
Res nimis injusta, nummis fit praesul et abba.

DE HERBERTO LOSINGA.

§ 339. Veruntamen erroneum impetum juventutis abolevit poenitentia. Romam profectus severioribus annis; ubi loci, symonicum et baculum et annulum deponens, indulgentia clementissimae sedis iterum recipere meruit; quod Romani sanctius et ordinatius censeant, ut ecclesiarum omnium sumptus suis potius marsupiis serviant, quam quorumlibet regum usibus militent. Ita Herbertus, domum reversus, sedem episcopalem quae quondam fuerat in [Col. 1291B] Helmam, et tunc erat apud Thetford, ad insignem mercimoniis et populorum frequentia vicum transtulit, nomine Norwic. Ibi monachorum congregationem numero et religione percelebrem instituit, omnia iis necessaria ex nummis mercatus domesticis: providens scilicet successorum querelae, nullas episcopii terras monachis largitus est; ne illi Dei famulos fraudarent victualibus, si quid donatum offendissent quod suis competeret rebus. Praeterea 519 apud Thetford monachos Cluniacenses instituit, quod sint illius coenobii professores, ubique pene gentium dispersi, locupletes in seculo et splendidissimae religionis in Deo. Ingenti ergo et numerosa virtutum gratia, praeteritarum offensarum molem obumbravit; disertitudinis et literarum copia, nec minus [Col. 1291C] secularium rerum peritia, Romanae quoque celsitudini suspiciendus. Fuitque Herbertus mutatus, (ut Lucanus de Curione dixit), «momentum et mutatio rerum:» sicut tempore istius regis symoniae causidicus, ita posterius propulsator invictus, neque ab aliis fieri voluit quod a se praesumptum quondam juvenili fervore indoluit; prae se semper, ut aiunt, ferens Ieronymi dictum, «Erravimus juvenes, emendemus senes.» Postremo quis in illius facti laudem digne pergat, quod tam nobile monasterium episcopus non multum pecuniosus fecerit; in quo nihil frustra desideres, vel in aedificiorum sublimium specie, vel in ornamentorum pulchritudine, vel in monachorum religione, et ad omnes sedula charitate? Haec et vivum spe felici palpabant; [Col. 1291D] et defunctum, si non vana fides poenitentiae, super aethera tulerunt.

DE JOHANNE EPISCOPO PRIMO BATHONIAE.

§ 340. Johannes erat Wellensis episcopus, natione Turonicus; usu, non literis, medicus probatus. Is defuncto abbate Bathoniensi abbatiam a [Col. 1292A] rege non gravate obtinuit, eo quod et in curia omnia vaenum agebantur, et aviditatem videbatur palliare ratio ut urbs tam insignis nomen celebrius acciperet ex episcopio. Itaque primo in monachos severitatem exercere, quod essent et hebetes et sua aestimatione barbari; omnes terras 520 victualium ministras subtrahens , pauculumque victum per laicos exiliter inferens: sed procedentibus annis factis monachis novis, mitius se agere, aliquantulum terrarum quo se hospitesque suos quomodocunque sustentarent indulgens priori. Et quamvis primo coepisset austerius , multa nobiliter per eum ibi coepta et consummata in ornamentis et libris; maximeque monachorum congregatione, qui sunt scientia literarum et sedulitate [Col. 1292B] officii praedicabiles . Caeterum nunquam, nec etiam moriens, emendare voluit ut plena manu terrarum servitium manumitteret; successoribus suis non imitandum praebens exemplum.

DE ROBERTO EPISCOPO CESTRENSI

§ 341. Erat in Cestrensi dioecesi coenobium Coventreia nomine, quod comes magnificentissimus Lefricus, ut supra fatus sum, cum uxore Godiva, constituerat; tanto auri et argenti spectaculo, ut ipsi parietes ecclesiae angusti viderentur thesaurorum receptaculis , miraculo porro magno visentium oculis. Hoc Robertus, ejusdem episcopus provinciae, inhians, non episcopaliter , involavit; [Col. 1292C] ex ipsis ecclesiae gazis surripiens unde datoris manum suppleret, unde papae occupationes 521 falleret, unde aviditati Romanorum irreperet; pluresque ibi annos moratus nihil probitatis exhibuit. Adeo tecta ruinam minitantia nunquam periculo exemit, adeo sacras opes dilapidans peculatus crimen incurrit, repetundarum reus futurus episcopus; si esset, accusator paratus. Monachos miserabili stipe cibans, nec ad regularis ordinis amorem curavit accendere , nec nisi ad popularem literaturam passus est aspirare ; ne vel ciborum affluentia delicatos, vel regulae rigor et scientiae vigor contra se faceret elatos. Agresti igitur victu et triviali littera contenti, satis habebant si vel saltem quieti vivere possent. Quin etiam moriturus, [Col. 1292D] parvi faciens scita canonum quibus edicitur pontifices in suis sedibus sepeliri debere, non apud Cestram, sed apud Coventreiam se tumulatum iri praecepit; sua opinione relinquens successuris non indebitum calumniandi, sed quasi jus legitimum vindicandi.

[Col. 1293A] § 342. Hic occasio temporum Willelmi translationem Augustini praecellentissimi Anglorum apostoli cum sociis suis exponi animaret, nisi peritissimi Goscelini praecurrisset ingenium; Goscelini, qui, monachus de sancto Bertino, cum Heremanno episcopo Salesbiriae quondam Angliam venerat, insignis literarum et cantuum peritia. Is, multo episcopatus et abbatias perlustrans tempore, praeclarae scientiae multis locis monumenta dedit, in laudibus sanctorum Angliae nulli post Bedam secundus. Musicae porro palmam post Osbernum adeptus. Denique innumeras 522 sanctorum vitas recentium stylo extulit; veterum vel hostilitate amissas, vel informiter editas, comptius renovavit. Hujus quoque translationis seriem ita expolivit, ut [Col. 1293B] eam praesentibus monstrasse digito, futurorumque videatur subjecisse oculo. Felix lingua quae tot sanctis servierit, felix pectus quod tot vocales melodias emiserit, praesertim cum in ejus conversatione certaret honestas doctrinae! Veruntamen quia de quibusdam episcopis parum laudanda huc usque contexui, aliquos alterius modi disparisque vitae, sed contemporaneos, introducam episcopos; ne ita videatur nostrum obtorpuisse seculum, quod non aliquem producat sanctum. Sed hanc sponsionem sequenti libro, post enarrata gesta Henrici regis, cui placuerit experietur.

QUAEDAM PRAEFATIO NARRATIONIS SEQUENTIS.

§ 343. Nunc iter Ierosolymitanum scripto expediam, [Col. 1293C] aliorum visa et sensa meis verbis allegans. Proinde , sicut se occasio ingesserit, de situ et divitiis Constantinopoleos, Antiochiae, Ierusalem, ex scriptis majorum deflorata subtexam; ut qui ea ignorat, et haec forte invenerit, in promptu habeat quae aliis cognoscenda ipse proponat: sed ad haec enarranda ferventiore opus est spiritu, ut consummem efficaciter quod incipio tam hilariter. Appellata igitur in auxilium , ut mos est, Divinitate, tale aucupabor exordium.

DE ITINERE CHRISTIANORUM IN IERUSALEM.

§ 344. Anno ab incarnatione Domini millesimo nonagesimo quinto, papa Urbanus secundus, qui 523 praesidebat apostolico culmini, evasis Alpibus venit in Gallias: adventus causa ferebatur perspicua, [Col. 1293D] quod, violentia Guiberti Roma extrusus, citramontanas ad sui reverentiam sollicitaret ecclesias. Illud repositius propositum non ita vulgabatur, quod Boamundi consilio pene totam Europam in [Col. 1294A] Asiaticam expeditionem moveret; ut, in tanto tumultu omnium provinciarum facile obaeratis auxiliaribus, et Urbanus Romam, et Boamundus Illyricum et Macedoniam, pervaderent: nam eas terras, et quidquid praeterea a Dirachio usque in Tessalonicam protenditur, Guiscardus pater super Alexium acquisierat, iccirco illas Boamundus juri suo competere clamitabat; inops haereditatis Appulae, quam genitor Rogero comiti filio delegaverat. Veruntamen, quaecunque transeundi fuerit occasio, magno et illustri adventus ejus fuit emolumento Christianis. Coactum ergo est apud Clarum Montem concilium, quae clarissima est urbs Arvernorum; numerus episcoporum et abbatum trecenti decem; ubi aliquot diebus primo de catholica fide, et inter [Col. 1294B] se dissidentium pace, tractatus prolixe habitus. Nam praeter flagitia quibus singuli licenter incubabant, ad haec calamitatis omnes Cisalpini devenerant, ut nullis vel minimis causis extantibus quisque alium caperet, nec nisi magno redemptum abire sineret. Praeterea symonicus anguis ita lubricum caput erexerat, ita venenato foetu mortiferi germinis ova vaporaverat, ut totus orbis lethali sibilo infectus ecclesiasticos honores corrumperet. Tum enim non dicam episcopi ad 524 ecclesias, sed nec quislibet ad quoscunque ordines, nisi per pecunias aspirabat. Tunc, legitimis uxoribus exclusis, multi contrahebant divortium, alienum expugnantes matrimonium; quare, quia in his et illis erat confusa [Col. 1294C] criminum sylva, ad poenam quorundam potentiorum designata sunt nomina. Unde, ne longum faciam, totius actionem concilii subnectam; quaedam meis sermonibus pro compendio brevians.

DE CONCILIO CLARI MONTIS.

§ 345. In concilio apud Clarum Montem , sub praesentia domini Urbani papae, haec capitula finita sunt. Quod ecclesia catholica sit in fide, casta, libera ab omni servitute ; ut episcopi, vel abbates, vel aliquis de clero, aliquam ecclesiasticam dignitatem de manu principum vel quorumlibet laicorum non accipiant. Quod clerici in duabus ecclesiis vel civitatibus praebendas non habeant. Quod aliquis simul episcopus et abbas esse non possit. Quod ecclesiasticae dignitates a nullo emantur vel vendantur. [Col. 1294D] Quod nullus cujuslibet sacri ordinis carnali commercio utatur. Quod eis qui, ignorantes canonum prohibitionem, canonicas emerunt, ignoscatur. Quod eis, qui scienter emptas a se vel a parentibus [Col. 1295A] suis possederunt , auferantur. Quod nemo laicorum a capite jejunii, nemo clericorum a Quadragesima usque in Pascha, carnes comedat. 525 Quod omni tempore primum jejunium quatuor temporum prima hebdomada Quadragesimae fiat. Quod ordines omni tempore vel in vespere Sabbati, vel, perseverante jejunio, in Dominica celebrentur: ut in Sabbato Paschae, non nisi post horam nonam officium celebretur; ut jejunium secundum in hebdomada Pentecostes celebretur . Quod ab Adventu Domini usque ad octavas Epiphaniae, et a Septuagesima usque ad octavas Paschae, et a prima die Rogationum usque ad octavas Pentecostes, et a quarta feria occidente sole omni tempore usque ad secundam feriam oriente sole trevia Dei custodiatur. [Col. 1295B] Quod episcopum qui ceperit, omnino exlex habeatur. Quod qui sacri ordinis viros vel eorum famulos ceperit, anathema sit. Quod qui episcoporum vel clericorum morientium bona ceperit, anathema sit. Quod qui usque ad septimam generationem consanguinitati se copulaverit, anathema sit. Quod nemo in episcopum eligatur, nisi presbyter, aut diaconus, aut subdiaconus, et cui natalium dignitas suffragatur, nisi maxima necessitate et licentia papae. Quod filii presbyterorum vel concubinarum ad presbyteratum non promoveantur, nisi prius religiosam vitam transierint. Quod qui ad ecclesiam vel ad crucem confugerint, data membrorum impunitate, justitiae tradantur, vel innocentes liberentur. [Col. 1295C] Quod unaquaeque ecclesia decimas suas 526 habeat, nec ad aliam transeat. Quod laicus decimam nec emat, nec vendat . Quod pro sepultura mortuorum pretium non recipiatur . In eo concilio excommunicavit dominus papa Philippum regem Francorum, et omnes qui eum vel regem vel dominum suum vocaverint, et ei obedierint, et ei locuti fuerint, nisi quod pertinet ad eum corrigendum. Similiter et illam maledictam conjugem ejus, et omnes qui eam reginam vel dominam nominaverint, quousque ad emendationem venerint, ita ut alter ab altero discedat . Similiter Guibertum Ravennantem, qui se papam appellat; et Henricum imperatorem Alamannorum, qui eum manutenet.

[Col. 1296A] § 346. Posteris diebus processit sermo ad populum sane luculentus et efficax, qualem decet sacerdotis esse, de Christianorum expeditione in Turcos; quem, sicut ab auditoribus accepi, placuit posteris transmittere , integro verborum sensu custodito: illius enim facundiae vigorem servare quis poterit? Nobiscum agetur feliciter si, propinquam terentes orbitam, per aliquod diverticulum redeamus ad sententiam.

527 SERMO URBANI PAPAE.

§ 347. «Multa, «inquit,» fratres charissimi, his diebus vobis dicta recolitis; quaedam in concilio nostro jussa, quaedam inhibita. Inconditum et confusum scelerum chaos exigebat dierum multorum interstitium; veternus morbus volebat cauterium. [Col. 1296B] Dum enim indulgenti fune clementiae dimittimus lineam, multa modo apostolatus nostri offendit officium quae praecideret, nulla quibus parceret. Sed fuerit hactenus humanae fragilitatis quod peccastis; quod, illecebrarum involucris sopiti, coelestem exasperastis misericordiam, suspensam parvipendendo iracundiam. Fuerit mundanae temulentiae quod, legitima non curantes matrimonia, alieni cubilis non pensastis injuriam. Fuerit aviditatis nimiae quod fratres vestros, illo magno et eodem pretio emptos, ut quisque poterat illaqueantes, contumeliose pecuniis emunxistis. Nunc vobis, inter ista peccatorum naufragia constitutis, portus placidae quietis aperitur, nisi negligitis. Parvi laboris [Col. 1296C] in Turcos compendio retribuetur vobis perpetuae salutis statio. Comparate nunc labores quos in scelerum exercitio habuistis, et eos quos in itinere quod praecipio habituri estis. Plures vel adulterii vel homicidii meditatio dat timores (nihil enim timidius nequitia, ut ait Salomon , multos labores; quid enim laboriosius injustitia? qui autem ambulat simpliciter, ambulat confidenter. Horum laborum, horum timorum, exitus erat peccatum; stipendium autem peccati mors, mors vero peccatorum pessima. Nunc a vobis par labor atque metus pretio meliore petuntur. Horum laborum erit causa charitas, ut, praecepto 528 Dominico admoniti, animas pro fratribus ponatis: charitatis stipendium erit Dei gratia, Dei gratiam sequetur vita [Col. 1297A] aeterna. Ite ergo feliciter, ite confidenter, ad inimicos Dei persequendos. Illi enim jam pridem (proh! quantus Christianorum pudor!) Syriam, Armeniam, omnem postremo Asiam Minorem (cujus provinciae sunt Bithinia, Phrygia, Galatia, Lidia, Caria, Pamphilia, Isauria, Licia, Cilicia), occupaverunt; nunc Illiricum et omnes inferiores terras insolenter inequitant, usque ad mare quod Brachium Sancti Georgii vocatur. Quid quod Dominicum monumentum, unicum fidei pignus, ditioni suae vendicant, et ejus urbis introitum peregrinis nostris venditant, quae solis Christianis patere deberet si aliquod solitae virtutis vestigium eis inesset: hoc, si solum esset, frontes nostras onerare sufficeret; jam vero quis ferat nisi multum iners, nisi Christianae gloriae [Col. 1297B] invidus, quod non ex aequo divisimus orbem? Illi Asiam, tertiam mundi partem, ut haereditarium nidum inhabitant; quae a majoribus nostris aequa duabus residuis partibus, et tractuum longitudine et provinciarum magnitudine, non immerito aestimata est. Ibi olim devotionis nostrae rami pullularunt; ibi apostoli omnes, praeter duos, mortes suas consecrarunt; ibi modo Christicolae, si qui supersunt, pauperculo agricolatu transigentes inediam, nefandis illis vectigal pensitant, vel tacitis suspiriis nostrae libertatis desiderantes conscientiam, quia perdidere suam. Illi Affricam, alteram orbis partem, ducentis jam annis et eo amplius armis possessam tenent; quod ideo Christiani honoris periculum pronuncio, [Col. 1297C] quia fuerit terra illa olim praeclarorum ingeniorum aftrix, quae divinis scriptis omnem vetustatis 529 situm a se repellent quamdiu fuerit qui Latinas literas legat. Norunt literati quod loquor. Tertium mundi clima restat Europa, cujus quantulam partem inhabitamus Christiani? nam omnem illam barbariem quae in remotis insulis glacialem frequentat oceanum, quia more belluino victitat, Christianam quis dixerit? Hanc igitur nostri mundi portiunculam Turci et Saraceni bello premunt; jamque a trecentis annis Hispania et Balearibus insulis subjugatis, quod reliquum est spe devorant, homines inertissimi, et qui, cominus pugnandi fiduciam non habentes, fugax bellum diligunt. Nunquam enim Turcus pede conserto martem audet, sed pulsus [Col. 1297D] loco longe tendit nervos, et permittit vulnera ventis; et quoniam habet tela mortifero succo ebria, in hominem quem percutit, non virtus sed virus mortem facit. Quicquid igitur agit, fortunae, non fortitudini, attribuerim, quod pugnat fuga et veneno. Constat profecto quod omnis natio quae in ea plaga nascitur, nimio solis ardore siccata, amplius quidem sapit, sed minus habet sanguinis; ideoque vicinam pugnam fugiunt, quia parum sanguinis se habere norunt. Contra, populus qui oritur in arctois pruinis, et remotus est a solis ardoribus, inconsultior quidem, sed largo et luxurianti superbus [Col. 1298A] sanguine promptissime pugnat. Vos estis gens quae intemperatioribus mundi proviaciis oriunda; qui sitis et prodigi sanguinis ad mortis vulnerumque contemptum, et non careatis prudentia: namque et modestiam servatis in castris, et in dimicatione utimini consiliis; itaque, scientia et fortitudine praediti, aggredimini memorabile iter. Totis seculis praedicandi, si fratres vestros periculo exueritis, praesentibus ex Dei nomine praecipio, absentibus mando. Ituri et Christianitatem propugnaturi 530 specimen crucis vestibus insigniant, ut intestinae fidei foris amorem praetendant; habentes per Dei concessum, et beati Petri privilegium, omnium absolutionem criminum, et hac interim laetitia laborem itineris allevient, habituri post obitum felicis [Col. 1298B] martyrii commercium. Ponentes ergo ferias sceleribus, ut saltem in his regionibus liceat Christianis pacifice vivere, vadite; illam fortitudinem, prudentiam illam, quam in civili conflictu habere consuestis, justiori effundentes praelio. Ite, praedicabiles per orbem milites! ite, et prosternite ignavas gentes! Eat famosa Francorum virtus, cum appendiciis sibi gentibus, solo sui nominis terrore totum orbem motura. Sed quid vos diutius immoror, ut fortitudinem gentilium verbis extenuem? Immo proponite animis vestris Deificam sententiam, Angusta est via quae ducit ad vitam. Esto ergo ut sit semita itinerantium arcta, plena mortibus, suspecta periculis; sed haec eadem vos amissam ducet ad patriam, per [Col. 1298C] multas nimirum tribulationes oportet vos introire in regnum Dei. Spectate ergo animo, si prensi fueritis, cruces; spectate catenas, quaecunque postremo possunt tormenta infligi; operimini pro fidei vestrae robore horrenda supplicia, ut, si necesse fuerit, damno corporum agatis animarum remedium. Mortemne timetis, viri fortissimi, fortitudine et audacia praestantes? Nihil certe in vos poterit comminisci humana nequitia, quo superna pensetur gloria; non enim sunt condignae passiones hujus temporis ad futuram gloriam quae revelabitur in nobis. An nescitis quod vivere hominibus est calamitas, mori felicitas? Haec vobis doctrina, si recordamini, 531 cum lacte matrum affusa est sacerdotum verbo; hanc majores vestri martyres praetenderunt [Col. 1298D] exemplo. Mors enim a coenulento carcere liberat animas, ad proprium locum pro meritis evolaturas. Mors accelerat bonis patriam; mors praecidit reis malitiam: per mortem ergo liberae animae vel oblectantur gaudiis, spe meliora praesumentes; vel fruuntur suppliciis, nihil pejus timentes. Dum autem vinculis corporum irretiuntur, trahunt ab ipsis terrulenta contagia, et (quod veraciter quis dicat) mortuae sunt; nec enim luteum coelesti, divinum mortali, pulchre cohaeret. Plurimum quidem potest anima, etiam nunc corpori juncta; instrumentum enim suum vivificat, latenter id movens, et ultra mortalem [Col. 1299A] naturam gestis producens: veruntamen cum, sarcina qua in terram trahitur absoluta, proprium locum receperit, beatam et undique liberam participat fortitudinem, quomodocunque divinae naturae invisibilitati communicans. Gemino ergo functa officio, corpori vitam ministrat cum adest, causam vero mutationis cum recedit. Videtis quam jocunde anima in dormiente corpore vigilet, et, a sensibus seducta, pro divina cognatione multa futura praevideat. Cur ergo mortem timetis, qui somni requiem, quae instar mortis est, diligitis? Res est nimirum dementiae, pro cupiditate brevis vitae, invidere sibi perpetuam. Quin potius, fratres charissimi, si ita contigerit, ponite pro fratribus animas vestras; vacuate ab impiis Dei sacrarium, extrudite latrones; [Col. 1299B] inducite pios. Nulla vos necessitudinis pietas contineat, quia prima hominis pietas in Deum. Nullum natalis soli charitas tricet, quia diversis respectibus Christiano totus est mundus exilium, et totus mundus patria; ita exilium patria, et patria exilium. Nullum patrimoniorum amplitudo 532 remoretur, quia ampliora sunt quae promittuntur. Nec ea quae inani spe miseris adulentur, vel ignavam mentem pigro rerum medicamine palpent; sed crebris exemplis exhibita, frequenti usu comprobata. Et haec quidem sunt dulcia, sed caduca; et quae centuplicatum contemptoribus suis pretium importent. Haec edico, haec mando, terminumque proximi veris affigo. Aderit Deus euntibus, ut eis bonus arrideat [Col. 1299C] annus, tum copia frugum, tum serenitate temporum. Morituri coeli intrabunt triclinium, victuri videbunt sepulchrum Dominicum. Et quae major felicitas quam ut homo, in terris agens, videat loca illa in quibus coelorum Dominus conversatus est humanitus? Felices qui ad haec vocantur munia, ut illa nanciscantur munera! fortunati qui meditantur ista praelia, ut illa consequantur praemia!»

§ 348. Hujusce orationis tenorem scripsi, pauca propter veritatem dictorum incastigato sermone depromens, plura manumittens. Hinc igitur populus auditorum accensus, judicium animi clamore testatur, favens sermocinationi, favens peregrinationi: statimque in concilio proceres nonnulli, papae genibus affusi , se suaque Dei militiae consecrarunt; e quibus fuit Aimarus, insignis potentiae Podiensis [Col. 1300A] episcopus, qui postea exercitum illum rexit prudentia, auxit eloquentia . Igitur Novembri mense, in quo concilium actum fuit, a singulis in sua discessum. Continuoque fama boni, totum perlapsa per orbem, dulci Christianorum animos infecit aura: 533 qua circumquaque spirante, nulla fuit tam remota gens, tam abdita, quae non sui partem mitteret; nam non solum mediterraneas provincias hic amor movit, sed et omnes qui in penitissimis insulis, vel in nationibus barbaris, Christi nomen audierant. Tunc Wallensis venationem saltuum, tunc Scottus familiaritatem pulicum, tunc Danus continuationem potuum, tunc Noricus cruditatem reliquit piscium. Destituebantur agri cultoribus, aedes habitatoribus, totis porro migrabatur [Col. 1300B] urbibus. Nullus necessitudinum amor, affectus patriae vilis, solus Deus prae oculis; quicquid in horreis, quicquid in tricliniis repositum, responsurum erat vel avari votis agricolae, vel thesaurorum incubatoris, deseritur; in solum Ierosolymitanum iter esuritur. Gaudium erat euntibus, moeror remanentibus. Quid dico de remanentibus? Videres maritum cum matrona, cum omni postremo familia, euntem; rideres, carpentis impositos, totos in iter transferre penates. Angustus erat limes transeuntibus, arctus trames itinerantibus, sic ruebant agmina serie longa haerentia . Opinionem hominum vincebat numerus, quamvis aestimarentur sexagies centum 534 millia itinerantium. [Col. 1300C] Nunquam proculdubio tot gentes in unam coiere sententiam; nunquam tanta barbaries imperio uni, et pene nulli, cervicositatem substravit suam. Praecipuum enim erat videre miraculum, cum tam infinita multitudo sensim per terras Christianorum, et non praedabunda procederet, et non esset qui coerceret. Fervebat in omnibus alterutra dilectio, ut si penes aliquem quid repertum esset quod suum non esse cognosceret, per multos dies passim agnoscendum proponeret: suspendebaturque interim inventoris aviditas, dum forte illius qui perdiderat corrigeretur necessitas .

DE DUCIBUS CHRISTIANORUM ITINERIS IERUSALEM.

§ 349. Jamque advenerat desiderantibus mensis Martius (A. D. 1096), quando, senecta brumali deposita, mundus, vernali vestitus juventa, in plagam [Col. 1301A] orientis ituros invitabat: nec illi moras nexuere, tantus ardor animos invaserat. Godefridus, dux Lotharingorum, per Pannoniam iter instituit, nulli unquam militi virtute secundus; de antiqua Karoli magni origine lineam trahens, et cui vere plurimus inerat Karolus tam sanguine quam mente: sequebantur eum Frisones, Lotharingi, Saxones, et quicquid gentium inter Renum et Garumnam fluvios jacet. Per Dalmatiam iter adorti Raimundus comes de Sancto Aegidio, et Aimarus Podii episcopus, par insigne virtutis, viri armis in hostes, pietate in Deum splendidi: 535 sub signis eorum militabant Gothi et Wascones, et quicunque populus in Pyrenaeum et Alpes diffunditur. Praevenerat eos compendio Boamundus, loco Appulus, gente Normannus; [Col. 1301B] namque is apud Brundusium navibus conscensis, Dirachioque appulsus, inde itinere pedestri Constantinopolim per notos sibi tramites contendit: ductu ejus agebat praelium Italia, et quaecunque contermina provincia a Tirrheno mari in Adriaticum protenditur. Hi omnes, pariter apud Constantinopolim convenientes, nonnihil mutuae laetitiae habuere; ibique Hugonem magnum, Philippi regis Francorum fratrem, invenere, quod is inconsulte et cum raro milite terras imperatoris ingressus, et ab hominibus ejus captus, in libera custodia habebatur. At vero Alexius, ejus civitatis imperator , horum procerum adventu territus, volens, sed quasi precibus coactus, captionis gratiam fecit; homo [Col. 1301C] tergiversatione famosus, et nihil unquam magnum nisi dolo machinatus. Ipse Guiscardum (ut superius dixi) veneno, uxoremque ejus corruperat auro; fidem conjugalem falso per nuncios pactus. Ipse denique Willelmum comitem Pictaviensem in insidias Turcorum inductum, et sexaginta millibus armatorum privatum, pene solum effugere permisit (A. D. 1101); indignatus super ejus responso, quo Graeco negaverat hominium. Ipsum postremo Boamundum, posteriori tempore contra se venientem ut injurias peregrinorum ulcisceretur, bis terque insidiis impetivit; sed cum parum promoveret, Guidone fratre et toto pene spoliavit exercitu, 536 notis artibus toxica vel fluminibus vel vestibus infundens: sed haec postmodum. Tum vero exercitum urbe arcens, [Col. 1301D] proceribusque blande collocutus, tantum Graia facundia valuit, ut a singulis hominium et sacramentum exigeret quod illi nihil doli machinarentur; [Col. 1302A] quod urbes imperio suo appendices, si adquirere possent, redderent, sanguinis sui periculo alienum mercantes commodum. Soli Raimundo visa est antiquior tuendae libertatis gratia, ut nec ipsi suum substerneret hominium, nec profiteretur sacramentum. Itaque, coactis omnibus viribus, Niceam urbem Bithiniae aggrediuntur (A. D. 1097). Ipsam enim primitus placuerat invadi, quod et viantibus obsisteret, et mortem peregrinorum nuper ibi occisorum ultum ire animati essent: namque Walterus quidam, miles probatus sed praeceps (quia vix in homine uno sapientiam et audaciam conspicaberis, quod altera moretur, altera praecipitet,) incircumspecte circa moenia cursitans, cum multa manu occubuerat. Eam manum Petrus heremita praedicationibus [Col. 1302B] suis de patria pellexerat.

DE ROBERTO NORMANNO.

§ 350. Jam vero mense Septembri (A. D. 1096), Robertus Normannorum comes, frater Willelmi regis, cujus titulum hic liber gestat, iter illud adoriri gestiens, habuit socios Robertum Flandrensem, Stephanum Blesensem sororis maritum. Omnes amplae prosapiae comites, in quibus virtus citra genus non erat. Parebant eis Angli, et Normanni, et Occidentales Franci, et Flandritae, et omnium populorum cunei qui ab oceano Britannico usque ad Alpes mediterraneo tractu jacent. Ita viam profecti receperunt apud Lucas papam 537 Urbanum, qui Guiberto infensus (ut dixi), auxilio Matildis Italiam [Col. 1302C] et urbem circumsonabat armis. Itaque tantum promoverat, ut Quirites, ad gratiam ejus versi, Guibertinos tum verbis tum verberibus lacesserent; nec erat alterutris vel in ecclesiis vel in triviis parcendi animus, donec Guibertus, viribus impar, Urbano sedem vacuefecit, Alamanniam elapsus.

DE URBE ROMA

§ 351. De Roma, quae quondam domina orbis terrarum, nunc ad comparationem antiquitatis videtur oppidum exiguum; et de Romanis, olim rerum dominis, genteque togata , qui nunc sunt hominum inertissimi , auro trutinantes justitiam, pretio venditantes canonum regulam;—de urbe, inquam, et urbicis quicquid conarer dicere praevenerunt versus Hildeberti Cenomannensis primo [Col. 1302D] episcopi, post etiam Turonensis archiepiscopi : quos hic cum inseruero, non ideo faciam ut alieno labore partam gloriam in me transferam; sed erit [Col. 1303A] ingenuae mentis indicium, si, ejus non invidus gloriae, apponam testimonium venustae facundiae.

VERSUS HILDEBERTI, DE ROMA.
Par tibi Roma nihil, cum sis prope tota ruina;
Quam magni fueris integra, fracta doces.
538 Longa tuos fastus aetas destruxit; et arces
Caesaris, et superum templa, palude jacent.
Ille labor, labor ille ruit, quem dirus Araxes
Et stantem tremuit, et cecidisse dolet;
Quem gladii regum, quem provida jura senatus,
Quem superi rerum constituere caput;
Quem magis optavit cum crimine solus haber
Caesar, quam socius et pius esse socer:
Qui crescens, studiis tribus, hostes, crimen, amicos,
Vi domuit, secuit legibus, emit ope;
In quem, dum fieret, vigilavit cura priorum,
Juvit opus pietas, hospitis unda locum;
Materiam, fabros, expensas, axis uterque
[Col. 1303B] Misit; se muris obtulit ipse locus:
Expendere duces thesauros, fata favorem,
Artifices studium, totus et orbis opes.
Urbs cecidit, de qua si quicquam dicere dignum
Moliar, hoc potero dicere, «Roma fuit!»
Non tamen annorum series, non flamma, nec ensis,
Ad plenum potuit hoc abolere decus.
Cura hominum potuit tantam componere Romam.
Quantam non potuit solvere cura deum.
Confer opes, marmorque novum, superumque favorem,
Artificum vigilent in nova facta manus;
Non tamen aut fieri par stanti machina muro,
Aut restaurari sola ruina potest.
Hic superum formas superi mirantur et ipsi,
Et cupiunt fictis vultibus esse pares.
Non potuit Natura deos hoc ore creare,
Quo miranda deum signa creavit homo.
Vultus adest his numinibus; potiusque coluntur
Artificum studio, quam deitate sua.
[Col. 1303C] Urbs felix, si vel dominis urbs illa careret,
Vel dominis esset turpe carere fide.

539 DE NUMERO PORTARUM ET SANCTIS ROMAE.

§ 352. Parvane sunt haec ad demonstrandam in anta urbe vel olim bonorum dignitatem, vel modo malorum majestatem? Sed, ne quid honori desit, adjiciam et portarum numerum, et multitudinem sacrorum cinerum; et, ne quis obscuritate verborum se causetur a cognitione rerum rejici, erit sermo quotidianus et levis .

PRIMA PORTA.

Prima porta Cornelia, quae modo dicitur Porta Sancti Petri, et Via Cornelia. Juxta eam ecclesia beati Petri sita est, in qua corpus ejus jacet, auro et lapidibus parata; etiam nullus hominum scit [Col. 1303D] numerum martyrum qui in eadem ecclesia pausant. In eadem via est altera ecclesia, in qua requiescunt sanctae virgines Rufina et Secunda. In tertia [Col. 1304A] ecclesia sunt Marius et Martha; etiam Audifax et Abacuc, filii eorum.

SECUNDA PORTA.

Secunda porta Flaminea, quae modo appellatur Sancti Valentini , et Via Flaminea; et cum ad pontem Molbium pervenit, vocatur Via Ravennana, quia ad Ravennam ducit. Ibi in primo milliario foris sanctus Valentinus in sua ecclesia requiescit.

540 TERTIA PORTA.

Tertia porta Porciniana , et via eodem modo appellata, sed cum pervenit ad Salariam nomen perdit: et ibi prope, in eo loco qui dicitur Cucumeris, requiescunt martyres Festus, Johannes, Liberalis, Diogenes, Blastus, Lucina; et in uno sepulchro ducenti sexaginta , et in altero triginta.

[Col. 1304B] QUARTA PORTA.

Quarta porta et Via Salaria, quae modo Sancti Silvestri dicitur. Ibi juxta viam sanctus Hermes requiescit, et sancta Vasella, et Protus, et Jacinctus, Maxilianus, Herculanus, Crispus; et in altero loco prope requiescunt sancti martyres Pamphilus, Quirinus, septuaginta gradibus in imo terrae. Deinde basilica sanctae Felicitatis, ubi requiescit illa, et Silanus filius ejus, et non longe Bonifacius martyr. Ibidem in altera ecclesia sunt Crisantus, et Daria, et Saturninus, et Maurus, et Jason, et mater eorum Hilaria, et alii innumerabiles. Et in altera basilica sanctus Alexander, Vitalis, Martialis, filii sanctae Felicitatis; et sanctae septem virgines, Saturnina, [Col. 1304C] Hilarina, Dominanda , Rogantina, Serantina , Paulina, Donata. Deinde basilica sancti Silvestri, ubi jacet marmoreo tumulo coopertus; et martyres Celestinus, Philippus et Felix: et ibidem martyres trecenti sexaginta quinque in uno sepulchro 541 requiescunt; et prope Paulus, et Crescentianus, Prisca, Semetrius, Praxedis , Potentiana pausant.

QUINTA PORTA.

Quinta porta Numentana ; ibidem sanctus Nicomedes, presbyter et martyr: itemque via eodem modo dicitur. Juxta viam ecclesia sanctae Agnetis, et corpus: in altera sancta Emerentiana, et martyres Alexander, Felix, Papias. In septimo milliario [Col. 1304D] ejusdem viae sanctus papa Alexander, cum Eventio et Theodolo, pausat.

[Col. 1305A] SEXTA PORTA.

Sexta porta et Via Tiburtina , quae modo dicitur Porta Sancti Laurentii. Juxta hanc viam jacet sanctus Laurentius in sua ecclesia, et Abundius martyr. Et ibi prope, in altera ecclesia pausant hi martyres, Ciriaca, Romanus, Justinus, Crescentianus. Et ibi, non longe, basilica sancti Ipoliti, ubi ipse cum familia sua pausat, id est, decem et octo. Et ibi requiescunt beata Trifena , uxor Decii, et filia ejus Cirilla, et Concordia nutrix ejus . Et in altera parte viae illius est ecclesia Agapiti martyris.

SEPTIMA PORTA.

Septima porta modo Major dicitur, olim Sircurana dicebatur, et Via Lavicana, quae ad beatam [Col. 1305B] 542 Helenam tendit. Ibi sunt prope Petrus, Marcellinus, Tyburtius, Genuinus, Gorgonius, et quadraginta milites , et alii innumerabiles; et non longe sancti Quatuor Coronati .

OCTAVA PORTA.

Octava porta Sancti Johannis , quae apud antiquos Assenarica dicitur.

NONA PORTA.

Nona porta Metrosa dicitur, et coram istis ambabus Via jacet Latina.

DECIMA PORTA.

Decima porta et Via Latina dicitur. Juxta eam quiescunt in una ecclesia martyres Gordianus, et Epimachus, Sulpicius, Valerianus , Quintus, [Col. 1305C] Quartus, Sophia, Triphenus . Et ibi prope, in alio loco, Tertullinus: et non longe ecclesia Beatae Eugeniae, in qua jacet, et Claudia mater ejus; et Stephanus papa cum clero suo, numero decem et novem, et Nemesius diaconus.

UNDECIMA PORTA.

Undecima porta et Via dicitur Appia . Ibi requiescunt sanctus Sebastianus et Quirinus; et olim requieverunt ibi apostolorum corpora. Et 543 paulo propius Romam sunt martyres Januarius, Urbanus, Xenon, Quintinus , Agapitus, Felicissimus. Et in altera ecclesia Tyburtius, Valerianus, Maximus. Non longe ecclesia Ceciliae martyris, et ibi reconditi sunt Stephanus, Sixtus, Zepherinus, [Col. 1306A] Eusebius, Melchiades, Marcellus, Euticianus, Dionysius, Anteros, Pontianus, Lucius papa , Optacius, Julianus, Colocerus, Parthenius, Tarsicius, Policamus , martyres. Ibidem ecclesia sancti Cornelii, et corpus. Et in altera ecclesia sancta Sotheris: et non longe pausant martyres Ipolitus, Adrianus, Eusebius, Maria, Martha, Paulina, Valeria, Marcellus; et prope, Marcus papa in sua ecclesia.

DE VIA ARDEATINA.

Inter Viam Appiam et Ostensam est Via Ardeatina, ubi sunt Marcus et Marcellianus. Et ibi jacet Damasus papa in sua ecclesia; et non longe, sancta Petronilla, et Nereus, et Anchilleus , et alii plures.

[Col. 1306B] DUODECIMA PORTA.

Duodecima porta et Via Ostensa dicitur, modo Porta Sancti Pauli vocatur, quia juxta eam requiescit in sua ecclesia. Ibidemque Timotheus martyr; et non longe, in ecclesia Sanctae Teclae sunt martyres Felix, et Adauctus , et Nemesius. In Aqua Salina est caput Anastasii martyris.

544 TERTIADECIMA PORTA.

Tertiadecima porta et Via Portuensis dicitur. Ibi prope sunt, in una ecclesia, martyres Felix, Alexander, Abdon, et Sennes, Symeon, Anastasius, Polion, Vincentius, Milex, Candida, Annocentia .

QUARTADECIMA PORTA.

[Col. 1306C] Quartadecima porta et Via Aurea , quae modo Porta Sancti Pancratii dicitur, quia juxta eam requiescit in ecclesia sua; et alii martyres, Paulinus, Arthemius, sancta Sapientia, cum tribus filiabus Fide, Spe, Charitate. Et in altera basilica Processus et Martinianus; et in tertia Felices duo; et in quarta sanctus Calixtus et Calepodius; et in quinta sanctus Basilides. Duodecimo intra urbem milliario in monte Celio sunt martyres Johannes et Paulus in sua domo, quae est facta ecclesia post eorum martyrium; et Crispinus et Crispinianus, et sancta Benedicta. In eodem monte est ecclesia sancti Stephani prothomartyris, et ibi reconditi sunt martyres Primus et Felicianus. In monte Aventino [Col. 1307A] sanctus Bonefacius, et in monte Nola sancta Tatiana, pausant.

DE ITINERE COMITUM DE ROMA AD CONSTANTINOPOLIM.

§ 353. Haec sunt Romana sanctuaria, haec sunt in terris divina pignora; et tamen intra hoc quasi coeleste promptuarium insano furore gens ebria, tum, cum illuc peregrini venerunt, foedo ambitu 545 omnia turbabant, et supra ipsa sanctorum corpora civilem libabant sanguinem, dum non possent satiare pecuniarum libidinem. Urbani igitur benedictione freti, comites, transita Tuscia et Campania, per Apuliam Calabriam venere; statimque mare transissent, nisi consulti nautae propter austrorum violentiam vetuissent. Quapropter Normannus [Col. 1307B] et Blesensis comites, qua quisque poterat, hyemem fovere, apud amicos perhendinantes. Solus Flandrensis ventis vela credidit, praecipiti consilio feliciter usus: ideoque gregariorum vulgus, pars propter inopiam domum revertit, pars pro intemperie soli morbo defecit. Nec non et residui duces, ut videre pacatum classibus aequor, vernali sole redeunte, maris fidem experti, et Christi auxilio illaesi, duobus portibus excepti applicuere. Inde per Thessaliam, cujus metropolis est Thessalonica, Thraciam, et hinc Constantinopolim venere. Multi pauperum illa via morbo et inedia extincti; multi in vado, quod pro rapiditate, diaboli dicitur, intercepti ; pluresque profecto perissent nisi equi emissarii, adverso amni oppositi, violenti [Col. 1307C] gurgitis vortices fregissent: ita quibusdam vita procurata, reliqui equis transducti. Omnis itaque multitudo, quindecim dierum spatio, praeteritorum laborum indulsit solatio, positis castris in suburbano civitatis; de qua, quia locus se obtulit, pauca dicenda.

VISIO CONSTANTINI.

§ 354. Constantinopolis primum Bizantium dicta; formam antiqui vocabuli praeferunt imperatorii 546 nummi Bizantini vocati: hanc divinitus mutasse nomen, S. Aldelmus auctor est in libro De virginitate , hujusmodi sententia. Constantino, in eadem urbe soporato, visa est astitisse vetula rugis anilibus arata frontem; mox imperiali chlamyde [Col. 1308A] amicta in juvenculam refloruisse, viridisque formae decore Constantini pellexisse oculum ut non abstineret quin porrigeret ei osculum. Tunc Helenam matrem, quae adesset, dixisse: «Haec tua semper erit, nec unquam morietur, nisi in fine seculi.» Hujus somnii solutionem Augustus, extruso sopore, jejuniis et eleemosynis extrahebat e coelo. Et ecce, post octo dies iterum soporatus, visus est videre Silvestrum papam, paulo ante defunctum, qui dulci luminum risu discipulum perstringens, «Consueta,» inquit, «egisti prudentia, ut quod intellectum effugeret hominis, a Deo expectares solvendum nodum aenigmatis. Haec igitur quam vidisti anicula est civitas ista, aevi situ decrepita; cujus jam vetustate quassa moenia, et vicinam ruinam [Col. 1308B] minantia, reparatorem desiderant. Sed tu eam muris reformans et opibus, vocabulo quoque insignies tuo, et regnabit in ea perpetuo imperatoria progenies. Nam tamen tuo arbitratu fundamenta jacies, sed ascenso sonipede, cui quondam rudis Christicola insidens apostolorum Romae circuisti ecclesias, laxatis habenis, quo volet eundi promptum illi cedes arbitrium; habebisque in manu hastam regiam, cujus cuspide in terram tracta muri scribentur vestigia. Consules ergo 547 in terra cuspidis magisterium quo ordine disponi debeant fundamenta moenium.»

DE URBE CONSTANTINOPOLITANA.

§ 355. Paruit Augustus visioni praeclue, et civitatem aequam Romae constituit; lege professus [Col. 1308C] non debere imperatorem Romae principari ubi a Christo coronati apostoli principabantur. Fecit in ea duas ecclesias, quarum una Hirenis, altera dicitur Apostolorum; invehens illuc numerosa sanctorum corpora, qui possint contra incursus hostium coelestium impetrare patrocinium. Statuas quoque triumphalium virorum a Roma deductas, et simulacra deorum ad videntium ridiculum, et tripodas Delficos, in Circo dedit, ad spectaculum simul et ad civitatis ornamentum. Gratumque admodum fuisse ferunt imperiali animo ut illic urbem divino jussu fundaret , ubi et soli ubertas et coeli temperies mortalium saluti conveniret; quia enim in Britannia natus fuerat , ardores solis exosus erat. [Col. 1309A] Est vero Thracia una 548 Europae provincia, ut poetae quoque canunt, Hebri fluminis glacie et Bistonio aquilone perfrigida; foecundae vicina Moesiae, cujus, ut ait Virgilius , «mirantur Gargara messes.» At vero Constantinopolis, circumflua Ponto, Europae atque Asiae carpit utrinque libratam temperiem, quod aquilonares hiatus mulceat e proximo veniens Asiaticus eurus. Porrigitur ergo urbs ingentibus moenibus, sed eam angustat convenarum innumerus populus; quapropter, rupium molibus et arenarum cumulis profundo injectis, longe itur in salum, et novo commento tellus inventa veteres contrahit undas. Stupet itaque mare peregrinos vitreo in gurgite campos, urbemque suam totis terrarum commodis cingit et pascit. Est [Col. 1309B] enim civitas undique, praeter ad aquilonem, mari magno cincta, ambitu murorum juxta situm pelagi angulosa, viginti millia passuum muro complexa. Danubius, qui et Ister , occultis canalibus sub terra influit urbi; diebusque constitutis, ablato pessulo inductus, coenum platearum pelago importat. Certavere zelo imperiali Augusti singuli decorem addere, quisque arbitrantes aliquid se institutae debere operae; iste sanctorum reliquiis, ille divitiis, Constantinus omnibus.

549 DE IMPERATORIBUS CONSTANTINOPOLIS.

§ 356. Regnaverunt in ea, post Constantinum Magnum, imperatores quorum haec sunt nomina: Constantinus filius ejus, Julianus apostata, Jovinianus, [Col. 1309C] Valens, Theodosius major, Archadius, Theodosius minor, Marcianus, Leo primus, Leo minor, Zeno, Anastasius, Justinus major, Justinianus (hic, literis et bellis nobilis, fecit in Constantinopoli ecclesiam Divinae Sapientiae, id est, Domino Christo, quam Agiam Sophiam cognominavit; opus, ut ferunt, omnibus per orbem aedificiis magnificentius, quodque certa rerum facie inspectum vincat ampullata verba referentium); Justinus minor, Tiberius, Mauricius, primus Graecus, Focas, Heraclius, Constantinus filius Heraclii, Heracleonas, Constans (iste Romam veniens, et quod reliquum erat ornatus antiqui corradens, tegulis etiam aereis fastigia ecclesiarum nudavit, triumpho scilicet apud Constantinopolim de hisce manubiis inhians; sed ei infeliciter [Col. 1309D] illa cessit aviditas, quia, continuo apud Siracusas extinctus, Saracenis Alexandriam deferentibus omnes illas reliquit exuvias), Constantinus, Justinianus, Leontius, Tiberius, iterum Justinianus, Philippicus, [Col. 1310A] Anastasius, Theodosius, Leo tertius. Hi omnes regnaverunt et in Constantinopoli et in Roma; sequentes tantum in Constantinopoli: Constantinus, Leo, Constantinus, Nicephorus, Stauratius, Michael, Leo, Michael, Theophilus, Michael, Basilius, Leo, Alexander, Constantinus, Romani duo, Nicephorus Focas, Johannes, Basilius et Constantinus, Romanus, Michael, Michael, Constantinus, Theodora imperatrix, Michael, Sachius , Constantinus, Romanus Diogenes, 550 Nicephorus Butanius, Michael : hic, per Alexium depulsus imperio, ad Guiscardum in Apuliam clandestinam fugam composuit; traditaque illi potestate, aliquid se opinatus est fecisse quod noceret Alexio. Unde Guiscardo aggrediendi magna increvit animus, [Col. 1310B] ut inani spe mentiretur sibi acquiri posse per industriam quod alter amiserat per ignaviam ; sed quantum istis profecerit praecedens liber patefecit. Est in ea civitate lignum Domini ab Helena de Ierosolymis delatum. Requiescunt ibi apostoli, Andraeas. Jacobus frater Domini, Mathias; prophetae, Eliseus, Samuel, Daniel, et alii plures; Lucas evangelista, martyres innumerabiles; confessores, Johannes Chrysostomus, Basilius, Gregorius Nazianzenus, Spiridion; virgines, Agatha, Lucia; omnesque postremo sancti quorum corpora illuc ex omnibus regionibus imperatores convehere potuerunt.

§ 357. Normannus itaque et Blesensis comites hominium suum Graeco prostraverunt ; nam jam [Col. 1310C] Flandrita transierat, et id facere fastidierat, quod se meminisset natum et educatum libere. Alii, data fide acceptaque, Niceam pertendunt hebdomada Junii prima (A. D. 1097), quam jam caeteri a medio Maii obsederant. Ita conjunctis viribus multae utrinque mortes actae sunt: cum ab oppidanis facile in subjectos telorum omnia genera rotarentur, nec alicujus licet inertissimi manus in confertos frustraretur. Quin et exanimatorum cadavera Turci uncis ferreis in murum trahebant, 551 ludibrio nostrorum excarnificanda, vel ablatis vestibus denudanda . Doluerunt id Franci: nec prius abstiterunt ferro exercere dolorem, quam Turci, extremis malis fessi, die solstitii aestivalis per clandestinos nuncios imperatori se dedidere. Ille, qui nihil praeter [Col. 1310D] commodum suum pensare nosset, denunciavit Francis ut abirent; malens urbem servari Turcorum apertae perfidiae, quam Francorum suspectae potentiae. Jussit tamen distribui argentum et aurum optimatibus, [Col. 1311A] nummos aereos inferioribus, ne se irremuneratos quererentur. Ita Turci, qui jam a quinquaginta annis Bithyniam, quae est pars Minoris Asiae, quam Romaniam dicunt, Euphrate transito possederant, in superiores fuga terras concessere; veruntamen ausi sunt, obsidione soluta, exercitum ultra progredientem incessere, auctore quodam Solimanno cui dominium totius Romaniae obtigerat . Is, coactis sagittariorum millibus aestimatione trecentis sexaginta, nostros, nihil minus quam bellum meditantes, tanta vi aggressus est, ut, ferreo imbre sagittarum inundante perterriti, omnes incunctanter dorsa nudarent. Et tum forte dux Godefridus, et Hugo magnus, et Raimundus aliam viam invaserant, ut et inimicorum solum popularentur [Col. 1311B] latius, et suis pabula compararent facilius. At vero Normannus, ancipiti discrimine permotus, adventum Turcorum, expeditis cursoribus, Godefrido et caeteris per tutos tramites intimavit. Illi, morae nescii, signis in hostem conversis, socios eripuere periculo; 552 namque hi jam indiscrete in tentoriis suis necabantur, nihil bello intenti, sed solis lachrymis et precibus auras implentes. Nec rimabatur hostis vulneri aditum, sed in nothos fortunam emittens, nunquam pro densitate cuneorum inanem referebat manum. Sola erat mortis dilatio, quod, quia juxta quoddam arundinetum pugnabatur, equi Turcorum impediti liberis non exultabant cursibus. Sed tandem visis antesignanis optimatum venientium, [Col. 1311C] nostri ex arundineto prodeunt; et acclamato signo militari, «Deus vult !» dissipatos ordines hostium invadunt, sociis ut ex altera parte feriant innuentes. Ita Turci, cum utrinque premerentur, nescio quid dirum stridentes, ululatibus in coelum actis diffugere; nec solito more pugna fugaci usi, sed, abjectis arcubus, majus aliquid quam humanum timorem continua trium dierum fuga testati sunt. Nec erat qui eos fugaret; quia equi nostrorum, vix jejuno cespite vitam sustentantes, alacrem persecutionem negabant, lasso statim ilium pulsu defectionem suam ostendentes. Erat enim Asia, terra quondam frugum feracissima, ita [Col. 1312A] moderno et antiquo tempore Turcis saevientibus expilata, ut vix raro exercitui alimoniam ministrare sufficeret, nedum tantae multitudini, quae totas segetes depastura, totos amnes epotatura videretur: aestimabantur enim cum a Nicea discessere 553 septingenta millia, pars reliqua vel ferro interemta vel valetudine minuta, major domos dilapsa.

§ 358. Inde ergo , per Antiochiam Pisidiae et Iconium urbes, Eracleam venere; ibi signum in coelo viderunt modo ensis fulminei figuratum, mucrone versus orientem protento. Jamque a Kalendis Julii (Jul. 1) , cum Niceam deseruerant, Octobris mensis nonae (Oct. 7) volvebantur , quando Antiochiam Syriae venere: cujus situm commemorarem, [Col. 1312B] nisi aviditatem meam praeoccuparet Ambrosiana in Egesippo facundia , simul et quod vereor ne mihi vertatur vitio quod tam frequenter in digressionibus peregrinatur narratio. Veruntamen quantum suscepti operis narratio postulat, dicam.

DE URBE ANTIOCHIA.

§ 359. Civitas est maximo muro circumdata, montem etiam moenibus complexa ; a Seleuco, rege Asiae, nomine Antiochi patris cognominata; post Romam, et Constantinopolim, et Alexandriam quarto per orbem loco cunctis civitatibus praelata; moenibus tuta, montibus ardua; magis ingenio quam vi, si unquam capiatur, obtinenda. Fluvius [Col. 1312C] illi proximus, quem modo Fernum, quondam Orontem vocatum intelligo, duodecimo ab urbe milliario accipitur pelago, fluentis rapacibus, 554 et ipso impetu frigidioribus, salubris aurae temperie saluti medetur civium ; commeatum quoque navium oppidanis invehens, perseverantiam obsidentium quantolibet tempore deridet. Ibi primum Christianismi venerabile vocabulum excogitatum. Inde Paulus, hujusce religionis incentivum et fomes, ad praedicandum processit. Ibi beatus Petrus primi antistitii cathedram sedit; in cujus honore fundata illic ecclesia toto Turcorum tempore illibata permansit: nec minus altera, in honore sanctae Mariae [Col. 1313A] consecrata, decore sui oculos spectantium tenebat; mirum in modum, ut cujus persequebantur fidem revererentur aedem

DE OBSIDIONE ANTIOCHIAE.

§ 360. Hanc itaque civitatem Franci ab Octobri usque ad Junium circumsedere , tentoriis circum muros amne transito locatis: perspectaque difficultate expugnandi , timiditati quorundam obviandum arbitrati, omnes pariter proceres sacramento fecere obsidioni non ponendas ferias quoad vel vi vel ingenio prenderetur civitas; et, ut quod intendebant facilius implerent, castra cis fluvium constituerunt multa, quibus impositi milites castra praetenderent. Aoxianus quoque civitatis admiratus, videns Francos non joco et jejune agere, sed [Col. 1313B] civitatem serio impetere, Sansadolem filium ad Soldanum imperatorem misit, 555 qui, Francorum audaciam exponens, suppetias expeteret . Soldanus apud Persas qui apud Romanos Augustus, totius orientis et omnium Saracenorum rector. Quod ideo, ut aestimo, tamdiu manet et propagatur imperium, quod gens illa parum (ut dixi) bellicosa, et vivacis sanguinis inops, semel acceptum nescit dediscere servitium, ignorantque, ut Lucanus ait ,

Ideo datos ne quisquam serviat enses.
At vero gens occidentalis, audax et effera, diuturnam unius populi dedignatur dominationem; saepe se servitio exuens, et de uno in aliud transferens. [Col. 1313C] Denique Romanum imperium prius ad Francos, post ad Teutones declinavit; orientale apud Persas semper durat.

QUARE TURCI CHRISTIANOS URBIS INDIGENAS OCCIDERINT.

§ 361. Ad hujus igitur imperii principem Sansadoles missus, viam studio celerabat juvenili; pater interim, in custodia urbis, imperatorio non deerat muneri. Nec contenta virtus inclusorum sua tutari, nostros ultro lacessebat; crebro illos, et subito, pabulantes et nundinantes aggressa, nam, de inventis navibus pontem facientes, nundinas ultra fluvium constituerant . Ope igitur Christi pertinaces sumptis armis hostes audacter propellere, [Col. 1313D] ut nunquam eos superiorem gloriam paterentur referre: cujus contumeliae ultionem in Syros et Armenios, civitatis indigenas, Turci refundebant ; balistis et petrariis capita interemtorum [Col. 1314A] 556 in castra Francorum emittentes, ut illos eo modo ad dolorem incenderent.

DE FAME OBSIDENTIUM.

§ 362. Et jam, devastatis omnibus circa urbem quae ad victum poterant parari, temeraria fames, quae tuta etiam expugnare solet, exercitum incessere coeperat; adeo ut, nondum surgentibus in altam segetem culmis, quidam siliquas fabarum nondum adultarum pro summis deliciis amplecterentur. Alii carnes jumentorum, alii coria aquis mollita, quidam carduos parum coctos per abrasas fauces utero dimittebant; quidam vel mures, vel talium quid deliciarum, poscentibus aliis venundabant, et esurire sustinebat prolato jejunus venditor auro. Nec defuere qui cadavera cadaveribus [Col. 1314B] infarcirent, humanis pasti carnibus; longe tamen et in montibus, ne nidore carnis adustae caeteri offenderentur. Plures, spe reperiendae alimoniae, ignotis vagabantur semitis; et a latrunculis, viarum gnaris, trucidabantur. Sed non multo post civitas deditioni consensit.

QUOMODO BOAMUNDUS TURCUM QUENDAM AD PRODITIONEM URBIS FLEXIT.

§ 363. Boamundus enim, solertis ingenii vir, ea parte qua praetendebat, principem quendam Turcum, maximae turris custodem, promissis ingentibus ad proditionem per internuncios solicitaverat . Ille quoque, ut infamiam proditionis insigni excusatione palliaret, Boamundo filium in obsidatum [Col. 1314C] dedit; Christi edicto, quod per somnium didicisset, id se facere professus. Suos 557 igitur ad turrim Boamundus admovit, prius clandestino astu perpetuum a proceribus civitatis donum nactus, si possit adquirere. Ita Franci, per funeas scalas nocte intempesta in murum evecti, vexilloque Boamundi, quod vermiculatum erat, ventis in fastigio turris exposito, signum Christianum laetis fragoribus ingeminant, «Deus vult! Deus vult!» Turci experrecti, et soporis penuria inertes, fugam per angiportus invadunt: districtis nostri gladiis insecuti, magnas de inimicis strages acervant. In ea fuga occidit Aoxianus urbis admiratus, a quodam rustico Syro decollatus: caput ejus, Francis allatum. ridiculo et gaudio fuit.

DE ADVENTU TURCORUM.

[Col. 1314D]

§ 364. Nec diu opima victoria laetati, postero die Turcorum obsidionem extra muros ingemuere. Venerant illi a Sansadole invitati, duce Corbaguath [Col. 1315A] satrapa orientali, qui ab imperatore Persidis acceperat trecenta millia cum viginti septem admiratis. Horum sexaginta in arcem urbis per scopulos ascendere, advocantibus eos Turcis qui adhuc ibidem remanserant. Itaque illi crebris excursibus Christianos potissimum fatigabant, nec erat ulla spes nisi in Dei auxilio; 558 cum bello infestatis cresceret inedia, inedia semper magnorum comes prima malorum. Quapropter, triduano prius cum letaniis exacto jejunio, legatus Petrus heremita mittitur ad Turcos. Is familiari sibi eloquio ista prosecutus est , ut Turci Christianorum terras, quas olim pervaserant indebite, nunc evacuent voluntarie. Justum esse, ut sicut Christiani non infestant Persidam, ita Turci [Col. 1315B] non urgeant Asiam. Proinde aut libenti discessu nativum solum repetant, aut mane futuro bellum expectent; sortem per duos vel quatuor vel octo experiantur, ne periculum ad totum vergat exercitum.

QUOMODO CHRISTIANI TURCOS VICERINT.

§ 365. Non erat Corbaguath ejus facilitatis ut legatum dignaretur responso, sed scacchis ludens, et dentibus infrendens, inanem dimisit: hoc tantum dicto, Jam conclamatam esse Francorum superbiam. Ille quoque concite rediens exercitum de insolentia Turci certiorem reddidit. Tunc omnes se alterutrum animantes, etiam per praeconem clamare fecere, ut quisque nocte illa equo suo pro [Col. 1315C] posse praebendam porrigeret, ne sequenti die multiformibus gyris fatigatus deficeret. Jamque mane inclaruerat, cum, per acies dispositi, vexillis in hostem infestis prodeunt. Primam turmam duxere duo Roberti, Normannus et Flandrensis, et Hugo magnus; secundam dux Godefridus; tertiam Podiensis 559 episcopus. Boamundus in extremo agmine incedebat , caeteris subsidio futurus. Raimundus in urbe remanserat, qui nostris receptui provideret, si necesse foret. Hoc Turci eminus conspicati, primo quid esset haesere. Mox cognito vexillo episcopi, quod eum maxime metuerent, quia illum papam Christianorum et incentorem bellorum dictitarent , antequam ferirentur, videntes quod nostri tam animose et incunctanter [Col. 1316A] procederent, terga dedere: alteri quoque, insperato exilientes tripudio, cedentes cecidere, quantum vel peditum ilia vel equitum calcaria sufficere potuerunt. Persuadebantque sibi videre se antiquos martyres, qui olim milites fuissent, quique mortis pretio parassent praemia vitae, Georgium dico et Demetrium, vexillis levatis a partibus montanis accurrere, jacula in hostes, in se auxilium vibrantes. Nec diffitendum est affuisse martyres Christianis, sicut quondam angelos Machabaeis simili duntaxat causa pugnantibus. Reversi vero in praedam, tanta in castris illorum reperiunt quae cujuslibet avidissimi exercitus satietatem possent vel temperare vel extinguere. Hoc praelium actum est anno incarnationis Dominicae millesimo nonagesimo octavo, [Col. 1316B] quarto kalendas Julii (Jun. 28); nam pridie Nonas Julii (Jul. 6) capta fuerat urbs. Mox, kalendis Augusti sequentibus (Aug. 1), Podiensis episcopus, Christianorum vexillifer, illius boni auctor praecipuus, communi mortalium conditioni feliciter manus dedit; et Hugo magnus, concessu ut aiunt heroum, Franciam rediit, causatus continuam viscerum tortionem.

560 § 366. (A. D. 1099.) Sed cum, sex mensibus Anthiochiae morati, praeteritos labores tam diuturna quiete abstersissent, iter jamdudum inceptum resumere meditabantur. Primusque Raimundus, nullius unquam ignaviae conscius, et cui semper cura primum in procinctu militari esse, et post eum [Col. 1316C] Roberti et Godefridus, iter adorti ; solum Boamundum florentissimae civitatis aspectus et pecuniarum fames continuit, ut interim differret. Sed latebat sub cupiditate ratio persuasibilis, qua diceret Antiochiam non sine principe Turcis exponendam continuo involaturis. Residit ergo in urbe; et Raimundi homines, qui vicum unum tenebant, improbus exactor moenibus depulit . At vero caeteri per Tripolim, et Beritum, et Tyrum, et Sydonem, et Acaronem, et Caipham, et Caesaream Palestinae transeuntes, ibi a dextra dimittentes maritima, pervenerunt Ramulam; a quibusdam civitatibus gratanter excepti quarundam subjectione virtutem suam insignientes. Non enim diutius moram protelari consilium erat, quod Aprilis mensis [Col. 1317A] erat, et campestres fruges in maturas messes coaluerant. Ramula est civitatula, muro indiga, beati Georgii, si famae credimus, martyrii conscia; cujus ibi ab antiquo fundatam ecclesiam Turci nonnihil deformaverant, tunc metu Francorum, subreptis omnibus suis, in montana dilapsi. Sequenti mane, dubio adhuc diei et noctis confinio, Tancredus nepos Boamundi, praestans animi miles, sumptis armis, et quidam alii, Bethleem pertendunt, 561 loca vicina explorare cupientes. Syri qui essent in loco, progressi obviam, laetitiam suam desiderio lachrymante prodebant, saluti eorum pro paucitate nimirum metuentes; nam non multo plus quam centum milites venerant. At illi, supplicibus votis sacram aedem venerati , confestim Ierosolymam [Col. 1317B] intentis animis invadunt. Turci quoque, pro fiducia virium mentibus efferati, foras exiliunt, in nostros aliquantisper arietantes; totus enim jam exercitus adventarat: sed mox, Francis annitentibus, summoti hostes claustrorum muralium objectu salutem suam tutabantur.

DE URBE IERUSALEM.

§ 367. De situ et positione Ierusalem nihil me dicere copia scriptorum admonet: nec necesse est ut in hoc campo nostra exultet oratio; adeo fere omnium notitiae patet quod Josephus, quod Eucherius, quod Beda scripsere. Quis enim nesciat eam a Melchisedec Salem, a Jebuseis Jebus, a Salomone Ierosolymam vocatam? Quis non audierit [Col. 1317C] quotiens, sub adverso marte cadens, cives ruinis sepelierit suis, vel Nabugodonosor, vel Tito, vel Adriano agentibus? Adrianus ille fuit qui lerosolymam, ex suo cognomine cognominatam Heliam, orbiculato et majori murorum ambitu aedificavit, ut locum sepulchri Dominici, quod olim extra fuerat, amplecteretur; nam et mons Sion intra urbem receptus, pro arce supereminet. Fons intra nullus , sed cisternis ad hoc 562 praeparatis colliguntur latices siti civium profuturi; quod ipsius urbis situs, supercilio ab aquilone montis Sion incipiens, ita sit molli clivo dispositus, ut pluvia ibi decidens nequaquam lutum faciat, sed instar fluviorum vel cisternis excipiatur, vel per portas defluens torrentem Cedron augeat. Ibi templum Domini et templum [Col. 1317D] quod dicunt Salomonis, quibus incertum auctoribus [Col. 1318A] aedificata, Turcorum celebri frequentia colebantur; templum praesertim Domini, quod quotidianis venerabantur excubiis, Christianosque ingressu arcebant, simulachro Mahumet ibidem collocato. Ibi decenti opere compacta ecclesia sancti sepulchri capax, a Constantino Magno aedificata, nullam unquam ab inimicis fidei tulit injuriam; metu, sicut conjicio, pro igne coelesti percussis, qui quotannis in vigilia Paschae lampadibus serenus infulget. Quod miraculum quando coeperit, vel si ante tempora Saracenorum fuerit, nullius historiae cognitione discernitur. Legi ego in scripto Bernardi monachi , quod abhinc annis ducentis quinquaginta, id est, 563 anno incarnationis octingentesimo septuagesimo, idem, Ierosolymam [Col. 1318B] profectus, ignem illum viderit; hospitatusque fuerit in xenodochio quod ibidem gloriosissimus Karolus magnus construi jusserat, ubi et bibliotecam ingentis expensae compegerat. Tantamque et Aegypti et per id locorum, commemorat pacem Christianos sub Turcorum dominio habuisse, ut si alicui vianti in mediis forte triviis jumentum quo necessaria veheret defungeretur, ille, relictis sarculis , ad proximam urbem expeditus pro auxilio pergeret, omnia quae dimiserat illibata proculdubio reperturus. Nullus tamen ibi Christianus alienigena secure vivere, pro exploratorum suspicione, poterat, nisi sigillo imperatoris Babylonii fretus: indigenae pacem Turcorum tribus annuis talentis vel bizantinis redimebant. Veruntamen quia Bernardus Theodosii [Col. 1318C] tunc patriarchae nomen non tacet, ipsa me monet occasio ut omnium patriarcharum nomina proponam.

NOMINA PATRIARCHARUM IERUSALEM.

§ 368. Jacobus frater Domini, filius Alphei ; Simeon filius Cleophae, consobrinus Christi (Cleophas autem fuit fratrer Joseph); Justus, Zacheus, Tobias, Benjamin, Johannes, Machabeus, Philippus, Seneca, Justus, Levi, Effrem, Justus , Judas (hi quindecim circumcisi fuerunt); Marcus, Cassianus, Publius , Maximus, Julianus , Gaius (iste primus celebravit Pascha et Quadragesimam more Romanorum); Symacus, Gaius, 564 Julianus, Capito, Maximus, Antonius, Valens, Docilianus, Narcissus, [Col. 1318D] Dius, Germanio, Gordius. Alexander, Mazabanus, [Col. 1319A] Irmeneus, Zabdas, Ermon, Macharius (hujus temporibus inventa est sancta crux ab Helena) ; Ciriacus, Maximus, Cirillus (iste construxit ecclesiam sancti Sepulchri et montis Calvariae, et Bethleem et vallis Josaphat). Hi omnes vocati sunt episcopi. Post hos surrexere patriarchae: Cirillus, protus patriarcha; Johannes, Prailius , Juvenalis, Johannes , Zacharias (in cujus tempore (A. D. 614.) venit Chosdroe rex Persarum Ierusalem, et destruxit ecclesias Judeae et Ierusalem, et occisa sunt ab exercitu suo triginta sex millia Christianorum); Modestus (iste constitutus est patriarcha ab Heraclio imperatore postquam reversus est victor de Perside); Sofronius (cujus temporibus venere Saraceni, et ejecerunt Christianos omnes [Col. 1319B] de Ierusalem, excepto patriarcha, quem ob reverentiam sanctitatis ibi dimiserunt. Illud fuit tempus quo Saraceni totam Aegyptum, et Affricam et Judaeam, et Hispaniam, et Baleares insulas pervaserunt. Partem Hispaniae abstulit iis Karolus magnus; reliquas et omnes quas nominavi terras possident usque hodie, annis abhinc circiter quingentis); Theodorus , Ilia, Georgius, Thomas, Basilidis , Sergius, Salomontos, Theodosius: 565 hunc Theodosium fuisse abbatem Bernardus memorat, et raptum de monasterio suo, quod distabat ab Ierusalem quindecim millibus, et factum fuisse patriarcham Ierosolymae; tunc Michaelem dicit fuisse patriarcham Babylonis super Aegyptum, [Col. 1319C] translato patriarchatu Alexandriae in Babylonem: Ilia, Sergius, Leonthos, Athanasius, Christodolus, Thomas, Joseph, Orestes (in cujus tempore (A. D. 1009) venit Achim Soldanus de Babylonia, nepos Orestis patriarchae, misit exercitum suum Ierusalem, et destruxit omnes ecclesias, scilicet quatuor millia; et avunculum suum patriarcham adduci fecit Babyloniam et ibidem occidi); Theofilus, Niceforus (hic (A. D. 1048) aedificavit ecclesiam Sancti Sepulchri quae nunc est favente Achim Soldano); Sofronius (in cujus tempore Turci Ierosolymam venientes (A. D. 1059), pugnaverunt cum Saracenis et omnes interfecerunt, et obtinuerunt civitatem; Christiani autem remanserunt ibi sub dominio Turcorum); Euthimius , Simeon: hujus tempore venerunt Franci et expugnaverunt [Col. 1320A] Ierosolymam (A. D. 1099), et liberaverunt eam de manibus Turcorum et regis Babyloniae.

§ 369. Anno igitur Ierosolymitanae peregrinationis quarto, post captam Niceam tertio, post Antiochiam secundo, obsessa est a Francis Jerusalem (A D. 1099); urbs bellorum maxima merces, blandimentum laborum, supremae spei viaticum. Erat tunc Junii mensis dies septimus; nec quicquam sibi obsessor verebatur in cibatu vel in potu, quod messis in agris, uvae in vineis, maturaverant: sola jumentorum cura erat miserabilis , 566 quae pro qualitate loci et temporis nullo sustentabantur irriguo; nam et fontis Siloe recessus, qui horis incertis dulcibus scatet aquis, tunc calor solis ebiberat. Fons ille, si quando pluvialibus pascitur aquis, [Col. 1320B] torrentem Cedron auget, indeque undivomo impetu in vallem Josaphat decurrit; sed hoc admodum raro, quia nullus ejus augmenti vel decrementi serius est terminus: quocirca nostros, ad aquationem jumentorum crebro dispersos, hostes e cavernis egredientes inopine caedebant. Interea duces suo quisque muneri; Raimundus vero turri Davidicae impiger assidebat. Haec, ab occasu solis urbem muniens, ad medium fere tabulatum quadratorum lapidum plumbo infuso compaginata, omnem metum obsidentium paucis intus defendentibus repellit. Itaque videntes urbem ad capiendum, propter praerupta montium et firmitatem moenium et ferocitatem hostium, difficilem, machinas fieri praecepere: et prius quidem, obsessionis die septimo, fortunam [Col. 1320C] scalis erectis tentarunt, in resistentes volaticas moliti sagittas; sed quia erant scalae paucae, ascendentibus damnosae, quod vulneribus expositi undique nulla parte protegerentur, consilium mutarunt. Unum fuit machinamentum quod nostri Suem, veteres Vineam vocant; quod machina levibus lignis colligata, tecto tabulis cratibusque contexto, pateribus crudis coriis munitis , protegit in se subsidentes , qui, quasi more suis, ad murorum suffodienda penetrant 567 fundamenta. Alterum fuit, pro lignorum penuria, turris non magna, in modum aedificiorum facta: Berfreid appellant, quod fastigium murorum aequaret. Hoc machinamentum, dum fieret, moram obsidioni dedit pro fabrorum inscitia et lignorum inopia . Et jam quartusdecimus [Col. 1321A] dies Julii volvebatur, cum hi admotis vineis murum suffodere, hi turrem promovere coepere: quod ut opportunius fieret, membratim disjunctam ad muros tulere; ibique, prope quantum a jactu sagittae cavere poterant compaginatam, rotarum volubilitate muro pene conjunxere. Interea funditores lapidibus, sagittarii jaculis, arcubalistae telis, quisque suum exercentes officium, instare, et propugnantes de muro submovere; milites quoque virtute incomparabiles turrim ascendere, aequo jam pene marte telis et lapidibus in hostes agentes. Nec illi feriis vacabant, sed, omnem virtuti salutem committentes, adipem et oleum ignitum in turrim et in milites fundibalis jaculabantur, multorum mortibus sui voti se compotes gloriantes. Ita toto [Col. 1321B] illo die certatum, ut neutra pars se victam putaret. Sequenti die, qui erat quintus decimus Julii, ad suprema ventum: namque Franci, pridiani certaminis eventu eruditiores, fasces oleagino succo vividas in turrim muro proximam et ejus custodes jecerunt. At flamma, vento agente in comas erecta, primo ligna, mox lapides corripiens, custodes effugavit. Quin et tigna quae Turci e muro pendula dimiserant, ut turrim, si popius admoveretur, reducto nisu brachiorum arietando effringerent, Franci funibus desectis ad se traxere; et de machina in murum jactis, cratibusque 568 constratis, pontem, qui turrim et moenia continuaret, fecere. Ita perfidis versum in exitium quod paraverant ad [Col. 1321C] remedium. Tum vero, et fumeis flammarum globis, et nostrorum audacia, hostes infracti fugam ineunt. Alteri in murum, et inde in urbem progredientes quantum illa exigebat animorum laetitia, manibus egere. Et haec quidem victoria in parte Godefridi et duorum Robertorum evenit. Ignorabat hoc Raimundus donec fugitivorum clamor, et se de muro ultro praecipitantium timor, (qui, dum mortem fugiunt, mortem invadunt,) urbem captam prodidit. Quod intuitus, strictisque gladiis in fugitivos irruens, quantum animositati suae sufficere judicavit, injurias Dei ultum ire festinabat. Quingentos quoque Aethiopas, qui, in arcem David refugi, claves portarum, pollicita membrorum impunitate, tradiderant, spectato pacis commodo praesentis, [Col. 1321D] incolumes Ascalonem dimisit. Nec ullum erat Turcis refugium, ita et supplices et rebelles insatiabilis ira victorum consumebat. Decem millia in templo Salomonis interfecta; plura ex fastigiis templorum et arcis praecipitata. Post haec cadavera cumulata, igne immisso, in aerium resoluta sunt [Col. 1322A] elementum, ne, sub divo in tabem fluentia, inerti attraherent contagia mundo. Ita caede infidelium expiata urbe, sepulchrum Domini, quod tamdiu desideraverant, pro quo tot labores tulerant, supplicibus cordibus et corporibus expetierunt. Quot ibi precum thurificatione coelum incenderint, quot lacrymis Deum in gratiam revocaverint, nullus unquam, profiteor, evolveret: nec si veterum pompatica eloquentia procederet; non si Orpheus, 569 qui vocalibus fidibus auritos, ut dicitur, scopulos flexit, resurgeret. Cogitetur igitur potius quam dicatur.

§ 370. Illud insigne continentiae in omnibus optimatibus exemplum fuit, quod nec eo die, nec consequentibus, quisquam respectu praedae avocavit animum quin coeptum persequerentur triumphum. [Col. 1322B] Solus Tancredus, intempestiva cupidine occupatus, quaedam pretiosissima de templo Salomonis extulit; sed postmodum, sua conscientia et aliorum conventus colloquio, vel eadem vel appreciata loco restituit. Tum quicunque egenus vel domum vel aliquas divitias invasit; nunquam ulterius ultius locupletis tulit convitium, sed semel possessa in jus adoptavit haereditarium. Nec mora, praelucidum illud Christianae nobilitatis specular, in quo velut in splendido lacunari omnium virtutum repercutiebatur jubar. Godefridus, in regem eligitur , omnibus nos ignava spe conferentibus, nullo modo posse decentius prospici ecclesiae utilitatibus; dilato interim de patriarcha consilio, qui Romani papae deberet substitui judicio.

[Col. 1322C] § 371. At vero Babylonis imperator, non illius quae, a Nembroth facta, a Semiramide aucta esse asseritur ; sed illiusquam Cambyses Cyri filius aedificavit in Aegypto, in loco ubi quondam fuerat Thaphnis,—imperator ergo Babylonis, diu 570 conceptas in Francos iras parturiens, misit ducem militiae qui eos de regno, ut dictitabat, suo propelleret . Ille, praecepta maturans munia, cum audisset captam Jerusalem, majori cura stimulavit negotium, quanquam ante nihil segnitiei admisisset. Eratque barbaro animus ut Christianos in Jerusalem obsideret; et, post victoriam quam jam mente somniabat falso praesagus, sepulchrum Domini a fundo erutum dilapidaret. Nostri, qui nihil minus diligerent [Col. 1322D] quam obsidiales aerumnas denuo perpeti , sumpta ex Dei parte audacia, ex urbe versus Ascalonem prodeunt, obvia hostibus inferentes pectora; portabantque secum partem Dominici ligni, quam quidam Syrus civis Jerosolymitanus avita successione domi custoditam propalaverat. Felix plane et [Col. 1323A] fidele furtum, ut toto tempore Turcis celaretur mysterium! Ingentem ergo praedam pecorum et pecudum secus Ascalonem nacti, generale proposuerunt edictum ut omnia in patulis campis relinquerent, ne postero mane pugnaturis impedimento forent: satis superque se praedam habituros si vincerent, dummodo expediti divinas ulciscerentur injurias. Itaque mane jam exercitu prodeunte , videres, supero credo instinctu, cornibus erectis pecora lateribus militum obambulantia, nec ulla posse abigi violentia: quod eminus hostes intuiti, et solaribus radiis visus hebetati, animis ante praelium conciderunt, quod crederent innumeram esse adversariorum manum; quamvis ipsis non deesset militaris copia multo exercitio ad praelium praeparata. Lentius [Col. 1323B] itaque procedentes, Francos, bipartito 571 agmine et sinuatis alis, includere conati sunt; sed duces, et maxime Robertus Normannus, qui antesignanus erat, arte artem, vel potius virtute calliditatem eludentes, sagittariis et peditibus deductis, medias gentilium perruperunt acies. Eques quoque Lotharingus, qui in extremo agmine cum domino suo erat, a lateribus involitans, libertatem fugae et campos abstulit omnes. Ita Turci, ab anterioribus penetrati et ab exterioribus inclusi, ad voluntatem victorum caesi sunt; reliqui, noctis quae imminebat beneficio, liberati. Multum aureae supellectilis in eorum castris inventum; multum gemmarum, quarum raritas in nostris regionibus incognito, [Col. 1323C] ibi nativo decore refulgurat: nec ulla victoria laetior fuit Christianis, quod incruenti opima retulere spolia.

§ 372. Jerusalem itaque reversi, cum stativa multorum dierum requie vires reformassent, quidam, suspirantes in natalis soli desiderium, marinum adornarunt reditum. Soli Godefridus et Tancredus remanserunt; praedicabiles profecto principes, et quorum titulis nullas unquam affiget metas postera, si rectum judicet, aetas: viri, qui ab extremo Europae frigore in importabiles se Orientis calores immerserunt, vitae suae prodigi dummodo Christianitati laboranti concurrerent ; qui, praeter metum barbaricorum incursuum, semper pro incommoditate ignoti poli suspecti, [Col. 1323D] securitatem quietis et sanitatis in patria contempserint, et, pauculi numero, tot inimicorum urbes fama et effectu virtutum presserint; memorabili fiduciae Dei exemplo, ut illic non dubitarent 572 subsistere, ubi vel pestifero afflarentur aere vel Saracenica occiderentur rabie. Cedant ergo poetarum [Col. 1324A] praeconia; nec priscos heroas vetus attollat fabula. Nihil unquam horum laudi comparabile ulla genuere secula: nam, et si qua illorum fuit virtus, in sepulchrales favillas post mortem evanuit; quod potius in mundialis pompae fumum, quam in ullius boni solidum, effusa fuerit. Istorum autem fortitudinis sentietur utilitas, et ostendetur dignitas, quamdiu orbis volubilitas et sancta vigebit Christianitas. Quid vero de disciplina et abstinentia totius exercitus dicam? Nulla ibi ventris ingluvies, nulla fuit penis illuvies, quae non continuo vel ducum auctoritate vel episcoporum sermone corrigeretur. Nulla praedandi per terras Christianorum cupido; nulla inter se controversia quae non facile, mediatorum judicium cognitione, recideretur. [Col. 1324B] Quapropter, quia tam ordinati exercitus laus ad praelatorum redundat gloriam, singulorum procerum facta et exitus scripto insigniam; nec quicquam veritati secundum relatorum meorum credulitatem subtraham. Nullus vero, cui amplior provenit gestorum notitia, me pro incurioso arguat; quia trans oceanum Britannicum abditos vix tenui murmure rerum Asianarum fama illustrat.

DE GODEFRIDO.

§ 373. Initium ergo laudum rex Godefridus occupat , qui Eustachii comitis Bononiensis, de quo tempore regis Edwardi dixi, filius, materno excellentior genere, ad Karoli magni spectabat [Col. 1324C] lineam. Siquidem mater, Ida nomine, Godefridi antiqui Lotharingorum ducis filia, habuit fratrem, 573 a genitoris nomine Godefridum dictum, cognomento Bocardum. Illud fuit tempus quando Robertus Friso (de quo superius locutus sum), mortuo Florentio Frisiae duce, uxorem ejus Gertrudem duxit; privignum Theodoricum in successionem ducatus provehens. Non tulit hoc Bocardus, sed, Frisonem expellens, regionem suis voluntatibus addixit: ultus se ille insidiis, qui non posset praeliis, per Flandritas suos sedentem ad requisita naturae extinxit, ferro per verenda immisso. Ita privignus beneficio victrici successit ducatui. Uxor hujus Godefridi fuit Matildis Marcisa, quam superior liber praedicat: quae, [Col. 1324D] mortuo marito, ducatum impigre contra imperatorem retentavit, maxime intra Italiam; nam Lotharingiam et inferiores terras imperator obtinuit. Ida vero , ut dicere coeperam, magnis spebus ad comitatum Lotharingorum petendum filium Godefridum erexit: namque seniori filio Eustachio [Col. 1325A] haereditas paterna obtigerat; minor, Baldewinus, pueriles adhuc annos terebat. Godefridus, habilem ad arma aetatem nactus, imperatori Henrico (de quo proximus liber loquitur) militiam suam consecravit. Ingentibus ergo sudoribus ejus in se transferens amicitiam, egregia liberalitate Caesaris totam pro stipendio accepit Lotharingiam. Unde factum est, ut, orta inter papam et Henricum simultate, cum eo ad oppugnandam Romam profectus, eam partem muri quae vigiliis suis observabatur primus prorumperet, magnam fenestram irrupturis aperiens. Ita potissimum sudans, et praefervidis venis suspiriosus, cellarum 574 subterraneum, quod forte se discursanti obtulerat, ingressus est: ibi, cum nimio vini haustu intemperantiam sitis [Col. 1325B] placasset, febrim quartanam iniit. Dicunt alii venenato Falerno invectum; quod soleant Romani, et illius terrae homines, totis infundere toxica tonnis. Alii, ei partem illam moenium sorte obtigisse ubi Tiberis influens mane saevas exhalat nebulas, quarum pernicie omnes milites ejus praeter decem interiisse; ipsum, amissis crinibus et unguibus, dubie convaluisse. Verumtamen, quodlibet horum fuerit, constat eum nunquam continuae sed lentae febris incommodo vacasse; donec, audita fama viae Ierosolymitanae illuc se iturum vovit si Deus propitius ei salutem largiretur: quo voto emisso, ita ducis vires refloruisse, ut nodosos integer artus, et spatioso erectus pectore, quasi [Col. 1325C] squalentibus annis exutus, receuti emicaret juventa. Quare, divinis beneficiis in se confluentibus responsurus, Ierosolymam ivit vel primus vel cum primis, magnas in bellum trahens catervas; et quamvis durum et exercitatum militem haberet, nullus tamen eo vel prior in congressu, vel promptior in effectu, habebatur. Denique notum est, quod Turcum, in Antiochena obsidione pugnam singularem poscentem, medium a lateribus gladio Lotharingo dissecuerit; et jam palpitabat arvis medietas hominis, cum alteram cornipes volucri cursu asportavit, adeo firme nebulo insederat; alterum, aeque congressum, librata in caput spatha a vertice ad inguina diffiderit; nec adhuc ictus horrendus steterit, sed sellam et spinam equi [Col. 1325D] penitus disciderit . Audivi veracem hominem referentem vidisse se 575 quod subjiciam: In ipsa obsidione militem ducis pabulari progressum, et a leone invasum, objectu clypei mortem aliquandiu [Col. 1326A] distulisse ; indoluisse Godefridum viso, et venabulo feram transfodisse: illam sauciam, et dolore acrius saevientem, in principem irruisse, adeo ut ferro quod extabat e vulnere tibiam ejus laederet ; et, nisi properasset gladio belluam eviscerare, illud virtutis specimen potuisset dente ferino interire. His successibus clarus, in regem Ierosolymae levatur; propterea quod esset genere et virtute conspicuus, nec tamen superbus. Parvum admodum et finibus angustum fuit regnum, quod, praeter paucas in circuitu villas, nullas pene urbes haberet: nam et infesta regis valetudo, quam statim post bellum Babylonicum incurrerat, ferias bellis dedit, ut nihil acquireretur; et divina solertia barbaricas aviditates toto illo anno probe compescuit, [Col. 1326B] ut nihil amitteretur. Fama est regem otii desuetudine febrim antiquam nactam fuisse: sed ego conjicio Deum placitam sibi animam, et tot laboribus emeritam, in melius regnum transferre voluisse mature, ne malitia mutaret animam ejus , aut fictio deciperet intellectum illius. Igitur, rota temporis referente annuum regni spatium, placida morte resolutus (Jul. 18 A. D. 1100), et sub Golgothana rupe tumulatus est. Rex invicti sicut in ferrum sic in mortem animi, qui lachrymas astantium saepe benignus coercuerit; interrogatusque de successore, neminem nominatim, sed eum qui dignus 576 foret, pronunciaverit: nec unquam regium insigne ferre sustinuerit, [Col. 1326C] professus unicam esse arrogantiam si coronaretur ipse ad gloriam in ea urbe qua Deus coronatus fuerat ad contumeliam. Obiit quintodecimo kalendas Augusti .

DE BALDEWINO.

§ 374. Eo defuncto, Tancredus et aliis proceres Baldewinum, fratrem ejus, futurum regem pronunciant, qui tum in Mesopotamia morabatur; nam Eustachius senior, qui cum Godefrido Ierosolymam venerat, jamdudum haereditarium solum repetierat. Baldewini actus integra et brevi veritate apponentur, fidei soliditate accommodata dictis Fulcherii Carnotensis ; qui, capellanus ipsius, aliquanta de ipso scripsit, stylo non quidem agresti, sed, ut dici solet, sine nitore ac palaestra, et qui [Col. 1326D] alios admonere potuit ut accuratius scriberent. Baldewinus igitur, iter sanctum cum caeteris adorsus, multos milites habuit indolis suae complices; quibus fretus, novos sibi exercitus ipse moliri, [Col. 1327A] splendidas occasiones aucupari, quibus virtus enitescere posset. Denique, non contentus communi omnium laude, trium dierum ab Antiochia spatio a reliquis discedens, Tarsum, Ciliciae urbem nobilem, voluntate civium suscepit ; Tarsum, Pauli quondam apostoli alumnam, in cujus honore ibi ecclesia episcopatus cernitur. Voluntarie Tarsenses se ejus clientelae subdidere, quod essent Christiani, et ipsius patrocinio se 577 sperarent a Turcis protegi. Certatim itaque Cilices in ejus jus transiere; maxime post Turbexel deditum , quod est oppidum natura munitum cujus nutum inferiora spectarent castella: quo, ut dixi, dedito, caetera ejus judicium secuta. Nec solum Cilicia, sed et Armenia et Mesopotamia [Col. 1327B] familiaritatem ejus appetivere: erat enim hae terrae pene Turcorum dominio liberae, sed inequitationibus infestatae. Quare dux Edessae urbis, qui et civium odio et hostium gladio premeretur, literas necessitatis suae interpretes Baldewino misit: veniret ergo quantocius, adoptionis praemio laborem veniendi consolaturus, namque ipse sexus utriusque prole carebat. Ea est urbs in Mesopotamia Syriae ubere glebae redditu et negotiatorum mercimoniis nominatissima, distans ab Euphrate viginti milliariis, ab Antiochia centum: Edessam Graeci, Syri Rotasiam dicunt. Ita Baldewinus, exacto a legatis fidelitatis sacramento, cum octoginta solum militibus Euphratem transfretavit; spectaculo [Col. 1327C] mirando, seu dicere velis fortitudinis, seu temeritatis, ut inter circumfusas barbarorum nationes, quas alter haberet vel pro gente vel pro incredulitate suspectas, cum tantillo exercitu non haesitaret procedere. Et ab Armeniis quidem et Syris grato excipiebatur gaudio, et indulgenti fovebatur hospitio, cum crucibus et candelabris per tramites occurrentibus. Turci autem, posterius agmen tentare aggressi, solertia Baldewini omnibus frustrati sunt insidiis; Samosathenis exemplum fugae facientibus. Samosatha est civitas ultra Euphraten, 578 de qua fuit Paulus Samosathenus, cujus haeresim confutatam in historia Eusebii leget qui volet: hanc etiam, si bene occurrit memoriae, dicit Josephus obsedisse Antonium quando [Col. 1327D] ad eum Herodes venit. Hujus igitur urbis incolae Turci, qui primi fuissent in Francos audaciae incentivum, [Col. 1328A] primi defectionis dedere auspicium. Itaque Baldewinus, tuto Edessam perveniens, nihil inferius quam sperabat invenit ; nam et invitatoris profuso favore susceptus, et non post multum tempus, illo a perfidis civibus dilaniato, legitimum urbis ducatum adeptus, toto tempore quo Franci apud Antiochiam et Jerosolymam laboraverunt non immunis bellorum fuit, frequentibus assultibus hostes contristans suos. At vero Novembri mense admonitus a Boamundo principe Antiochiae ut iter Ierosolymae jam tandem experirentur, profectionem composuit; propulsatisque solo candidi vexilli visu (quod insigne in praelio habebat) Turcis, qui sperato ejus discessu pacem laeserant, a dextra relinquens Antiochiam, venit Laodiciam. [Col. 1328B] Ibi liberalitate Raimundi comitis, qui ei civitati principabatur, tenui pretio sufficientiam stipis mercatus, Gibello transito recentibus vestigiis Boamundum insecutus est, qui eum fixis tentoriis opperiebatur. Junxit se cum eis communione viae Daibertus Pisanus archiepiscopus, 579 qui navigio multis sibi sociatis civibus Laodiciam applicuerat; et praeterea duo alii episcopi. Ita junctis agminibus computabantur, aestimatione librata, esse viginti quinque millia: quorum multi, terras Saracenorum ingressi, pro charitate mercimonii fame conclusi; multi ex equitibus in pedites mutati, equis inedia interceptis. Accedebat miseriis imbrium affluentia, quod in illis terris quasi praecipiti torrente pluvia [Col. 1328C] hybernis duntaxat mensibus inundet; itaque pauperes , carentes mutatoriis, algido rigore moriebantur, quampluribus diebus nulli tecto succedentes. Et hujus quidem calamitatis nullum erat remedium, quod et tentoria et ligna deficerent. At vero tamem nonnihil levabant, arundines mellitas continue dentibus terentes, quas cannamellas , nomine composito ex canna et melle, vocant. Sic bis omnino a Tripolitanis et Caesariensibus immenso aere necessaria nacti, Ierosolymam venere solstitii brumalis die. Occurrit illis ad portas rex Godefridus cum fratre Eustachio, quem ad hoc tempus detinuerat, nihil liberalitatis et gratiae in eorum omittens obsequio. Illi, peractis in Bethleem ex more Dominicae Nativitatis solennibus, [Col. 1328D] Daibertum patriarcham constituere. In quo facto Urbani papae consensum obligatum non [Col. 1329A] ambigo; quod esset is et reverendus senio, et potens eloquio, et pollens marsupio. 580 Igitur post Circumcisionem Domini sumptis in Jericho palmis , quod insigne peregrinantium antiquitas instituit, sedes quisque suas raptim repetere properarunt. Causa festinationis erat putor inconditorum cadaverum, quorum ita exhalabat coenum ut ipsum violaret coelum. Quocirca tabida pestis, in auras effluens, multos ex his qui noviter venerant letho dedit; caeteri per urbes maritimas, Tiberiadem dico et Caesaream Philippi, maturaverunt iter, quod eos tenuitas victus et hostilis metus urgebant. Sed fami, ut dixi, consuluere pedum celeritate: et trecentorum militum, qui eos de Baldac castello infestabant, furori prospexerunt militaris artis calliditate; [Col. 1329B] namque simulata paulisper fuga, ut ipsi de augustiis locorum evadentes Turcos inducerent, consulto cessere, sed mox retroversi dispersos hostes pro libito fudere . Putaverant illi nostros inhabiles pugnae, quod essent clypei eorum et arcus pluviali abundantia lentati; nesciebantque quod non in armorum vel in tegminum fiducia, sed in excellenti vi animorum et crudo robore brachiorum victoria virorum consistat.

§ 375. Et tum quidem Baldewinus Edessam, Boamundus vero Antiochiam, incolumes remearunt. Initio autem Julii mensis licentia famae Baldewini auribus detulit splendidum ducum nostrorum margaritum offuscatum, Boamundum scilicet captum, [Col. 1329C] et in catenas conjectum, a quodam Danisman gentili, et in illis terris potenti. Quapropter, Edissenorum et Antiochenorum manu coacta, insignem Christianorum contumeliam 581 ulcisci sperabat. Porro Turcus (qui magis fraude et eventu quam virtute et bellica militia ducem cepisset, quod cum paucis ad Mellentiniam urbem recipiendam venerat), sciens Francos pro rei pudore viribus extremis in se usuros, in sua se recepit, compositis sane ordinibus, non quasi fugam intenderet, sed quasi triumphum duceret. Tunc Baldewinus, ultra Mellentiniam duorum dierum viam progressus, cum videret hostem belli necessitatem declinare, redeundum putavit; et ante tamen urbem in suos usus, non invito praefecto Gabriele, transduxit.

[Col. 1329D] § 376. Interea perlato ad se nuncio de fratris obitu, provincialium ac ducum in ejus electionem consensu, commendata Edessa Baldewino cognato, arctissimae necessitudinis propinquitate conjuncto, et praeter haec neque imprudenti neque ignavo, ad Ierosolymitanum regnum mentem impulit. Congregatis ergo equitibus ducentis, et peditibus septingentis, iter plenum mortis et periculorum ingressus est; unde audaciae tantae contuitu multi, quos falso [Col. 1330A] fideles arbitrabatur, fuga clandestina dilapsi. Ipse cum reliquis Antiochiam petiit, ingens momentum desolatis futurus, consilio sagacis mentis informans ut Tancredum peterent in ducatum. Inde per Gibellum et Laodiciam venit Tripolim: cujus urbis admiratus, natione quidem Turcus, sed genio naturali clementiae visceribus profusus, extra muros illi victui necessaria destinavit; adjecto quinetiam benignitatis mandato ut prudenter se ageret, quia Ducah rex Damascenorum tramitem angustum occupaverat per quem illum audierat venturum. Ille, quem puderet minis Saracenis moveri, constanti animo, quo proposuerat, contendit; sed, 582 ad locum veniens, fidem admirati probavit. Est enim citra civitatem Beritum, milliariis circiter quinque, [Col. 1330B] locus omnino angustus juxta mare, quem et praerupta rupium et arcta collium adeo coercent, ut centum viri, faucibus illis potiti, quantumvis numerum itinerantium aditu prohibere queant. Locus est inevitabilis de Tripoli Ierosolymam euntibus. Huc ergo Baldewinus perveniens, speculatores misit qui situm loci et vires hostium renunciarent. Regressi legati difficultatem faucium, et adversariorum qui insederant fiduciam, vix pro timore intellecti, anhelarunt: at Baldewinus, qui parum ab optimo qui unquam fuerit milite distaret, nihil perterritus, aciem dispositam in eos constanter instituit. Tunc Ducah mittit aliquos qui praelia prima lacessant, eliciantque incautos; retentans ampliores vires in [Col. 1330C] locis opportunis. Itaque illi primo magno impetu venire, mox subinde subterfugere, ut nostros in angustias deducerent. Non latuit Baldewiuum hujuscemodi calliditas; sed, antiquae militiae usu instructus, suis ut fugam simularent innuit; simul et, ut suspicionem metus urgeret, sarcinas et impedimenta quae posuerant resumit , et jumenta stimulis agitari, quin et ordines laxari, ut hostes incurrerent, edixit. Tum vero hoc viso Turci exultare, et dirum frendentes, ut Eumenides exululare crederes, nostros insequi. Quidam ascensis navibus littora praeoccupare; quidam equis praecurrere, et peregrinos incaute juxta mare ambulantes interimere. Nec Franci simulatam fugam omisere donec ad planitiem quam oculis destinaverant pervenirent: [Col. 1330D] nullique tumultus excussere viris mentes, quinimmo necessitas 583 qua intercepti erant aluit, et ministravit audaciam; et pauci terraque marique innumeras sustinuere manus. Namque, ut visum est satis metum finxisse, confertis ordinibus et conversis signis inimicos jam jamque incursantes includere; ita versa rerum facie, qui vicerant victi, et victi fuere victores. Turci perniciosa clade prostrati; reliqui ad naves praecipiti studio fugientes, cum in [Col. 1331A] altum plus jactu sagittae processissent, ita navigium remis et totis pectoribus innixi propellebant, quasi manibus adversariorum ad terram retrahi possent. Et ut miraculum non sicut opinabile dubites, sed sicut visibile quodammodo palpes, solummodo quatuor Christiani milites fusi victoriam caeteris sanguine peperere suo. Quapropter confirmo quod nunquam Christicolae a paganis vincerentur si ante bellum fortitudinem suam coelestibus fulcirent praesidiis, et in bello armis suis amicas superorum applicarent virtutes; sed quia in pace omnibus se ingurgitant flagitiis, et in pugna sola nituntur audacia, ideo, nec immerito, multotiens fortitudo eorum deviat a bona fortuna. Comes ergo pulchro triumpho exultans, cum reversus esset ad spolia caesorum [Col. 1331B] detrahenda, non paucos Turcos offendit vivos; quos damni corporum immunes, sed pecuniis inanes, dimisit. Ipse cum suis, ne aliqua fraus lateret, retro secedens, nocte illa sub olivarum virgultis requievit: sed mox diluculo cum expeditis ad angustias accessit, fide oculata visurus loci naturam; intuitusque omnia tuta esse, (nam Turci qui pridie circa montem discursibus lascivierant, nocte intempesta, caede suorum visa, omnes diffugerant), significatione fumi facta, sicut convenerat, sociis discessum hostium intimavit. Illi, morarum vir culis absolutis, ducem continuo secuti. Tunc Beriti admiratus victum 584 praetereuntibus misit, pro virtute tam pauci exercitus stupefactus. Idem et Tyrii, et Sidonii, [Col. 1331C] et Acharonitae qui et Ptholomaitae, fecere, tacito metu Francorum fortitudinem suscipientes. Nec minus homines Tancredi, qui in Chaipha erant, liberales fuere, quamvis ipse absens esset. Castri illius nomen antiquum reperire nequeo, quia omnes mediterraneae civitates, quae in Josepho leguntur quondam fuisse , modo vel non sunt, vel, in viculos mutatae, nomina perdiderunt: maritimae integrae manent. Ita per Caesaream Palestinae et Azotum in Joppem ventum, ubi prima illi gratulatio regni fuit, civibus ingenti gaudio portas aperientibus.

§ 377. Igitur a Joppitis Jerosolymam deductus, et ibi favorabiliter exceptus, dierum sex spatio quieti satisfecit. Inde, ne Turci dubitarent indolem regni ejus magno eorum malo adolescere, [Col. 1331D] versus Ascalonem expeditionem movit. Cumque non longe ab urbe vires suas ostentaret, impetentes Ascalonitas facili opera depulit; opportunum tempus ad id quod mente intendebat opperiens. Denique repulsionem illorum gloriae suae tunc sufficere arbitratus in montana receptui cecinit, ut hostes persequeretur; nec non et inimicorum damno necessaria suis conquisiturus, qui pro penuria terrae fame singultiebant, quia illo anno messis aegra victum [Col. 1332A] negaverat, spem provinciae sterili proventu decipiens. Itaque montana conscendit, quo habitatores terrae Turci relictis villis concesserant, Syros secum in penitus abditos specus immergentes: sed invenere 585 Franci quo commenta fugitivorum fallerent, fumo in ora cavernarum immisso; quo latrones fugati pertinaciam amisere, uni et uni egredientes. Ita Turci ad unum omnes interfecti. Syri reservati. Inde digressus exercitus, Arabiamque petiturus, busta praeteriit patriarcharum Abrahae, Isaac, et Jacob, et trium matronarum Sarae, Rebeccae, Liae; locus est in Hebron, distans ab Ierosolymis tredecim millibus: nam corpus Joseph jacet in Neapoli, quae olim Sichem dicta est, marmore candido tectum, omnibusque transeuntibus [Col. 1332B] perspicuum; ubi quoque fratrum visuntur mausolea , sed inferiori gloria. Venit ergo exercitus in vallem ubi quondam Deus Sodomam et Gomorram subvertit, coelestem flammam in scelestos jaculatus. Ibi lacus per octodecim millia diffunditur, nullius viventis capax; praeterea tractatu adeo horribilis, ut potantium ora torqueat, et gustu amaro rictus distendat. Valli mons prominet, per loca scrobes salsas eructans, et quasi congelato vitro totus perlucidus; ubi colligitur quod quidam nitrum, quidam salis gemmam, vocant. Evadentes ergo lacum venerunt ad villam sane locupletissimam, et mellitis pomis quae dactylos dicunt foecundam; quorum esu se infarcientes vix lacunas ventrium [Col. 1332C] implere, vix ingluviem faucium prae dulcedine temperare valebant. Caetera timore incolarum abrasa, praeter aliquantos Aethiopes, ferrugineam capillorum lanugine fuliginem praetendentes; quorum caedem nostri aestimantes infra virtutem suam, non eos ira, sed risu dignati sunt. Huic villae subjacet vallis in qua hodieque silex cernitur quo percusso 586 Moyses mussitanti populo aquas infudit: latex adhuc tam uberi et praecipiti rivo influit, ut molendinorum vertigines impetu suo rotet. Tum in declivi montis extat ecclesia, in honore legiferi Aaron aedificata; ubi ipse, mediante et cooperante fratre, serebat cum Deo alloquia. Ibi a praeviis, viarum guaris, qui ex Saracenis Christiani essent, addiscentes inde usque ad Babylonem nihil esse nisi [Col. 1332D] jejunum solum et omnium bonorum indigum, Ierosolymam reversi sunt, primitias regni tot hostilium regionum subjectione Deo consecraturi.

§ 378. Paratis igitur regiis insignibus , magna gloria in Bethleem die Dominicae Nativitatis a Daiberto patriarcha coronatus est Baldewinus (25 Dec. A. D. 1100), fausta omnibus acclamantibus; nam ex tunc et deinceps nihil non venerationis regiae et ipse labore suo est meritus, et aliorum favore [Col. 1333A] adeptus, quamvis minimi et pene dico pudendi regni dominus. Quare decet Christi Domini clementiam suspicere, et in potentiae illius contuitu spatiari , cujus suffragio timeri Christiani possent qui officere nequirent; vix enim in tota militia quadringenti milites erant, et tot pedites, qui Ierosolymam, et Ramulam, et Caipham, et Joppe custodirent. Nam qui veniebant navigio, intuto tamen inter tot hostium portus animo, sanctis adoratis, statim repatriandum censebant, pedestri via penitus interclusa. Cumulabat quinimmo difficultatem quod Martio mense Tancredus discesserat Antiochiae principaturus, et nec ipse regi, nec rex ipsi, auxilium pro viae longitudine ferre valebat ; adde quod, si necessitas exposceret, 587 sine irreparabilis [Col. 1333B] discriminis metu gentem suam de uno in aliud castrum ne transduceret. Evidens ergo miraculum pronuncio, quod Dei solius tutum suffragio tanta barbarorum horrebat natio.

§ 379. Illo anno, qui fuit Dominicae incarnationis millesimus centesimus primus, ignis sacratus, qui solebat vigiliam Paschae illustrare, tardavit plus solito. Sabbato enim lectis alternatim lectionibus Graece et Latine, repetitoque ter Kyrie eleison, et clara Syrorum melodia perstrepente, cum necdum appareret ignis, et jam occiduus sol vesperam urgeret, noctem inveheret, ab omnibus cum moerore in domos discessum. Placuerat enim perpenso consilio ut illa nocte omni homine vacaret sancti Sepulchri ecclesia, ne aliquis, cui ulcerosa squalebat conscientia, [Col. 1333C] Deum magis irritaret ingerendi impudentia. Jamque diluculo sensim in lucem serpente, processio Latinorum ad templum Salomonis edicitur, ut ibi oraturi Dei misericordiam invitarent: idem circa sepulchrum Domini faciebant Syri, vi doloris barbas et capillos vellicantes. Nec diu potuere pati divina viscera, confestim igne in unam lampadem sepulchri immisso. Quem cum animadvertisset Syrus per fenestras scintillantem, plausu manuum laetitiam prodens, cursum patriarchae acceleravit. Ille, clavibus quas gestabat adytum aediculae sepulchralis aperiens, coeleste munus cereo accenso extulit , omnibus ad hoc concurrentibus communicans. Mox per omnem ecclesiam caeterae divinitus accensae sunt lampades; [Col. 1333D] mirum in modum illa, quae proxime illuminanda esset, fumo praemisso vicinam accensionem 588 docente. Sic nimirum Christi vetus artificium novit quos amat terrere ut mulceat, et in [Col. 1334A] materiam transeat laudis comminatio potestatis. Quia enim dona Dei, usitata, assiduitate ipsa vilescunt hominibus; plerunque assensum indulgentiae suae caritate commendat, ut ametur gratius quod desideratum fuerat ardentius.

§ 380. (A. D. 1102.) Tunc stolus navium Januensium et Pisanorum Laodiciam applicuerat, et inde Joppen prospero cursu navigaverat; nautaeque, tractis ad terram ratibus, Ierosolymae cum rege Pascha exegerant. Quorum ipse virtutem pretio vadatus, tertiam partem pecuniae pepigit de omnibus urbibus quas adquirere pariter possent et vicum unum civitatis quem eligerent: ita praecipites, aurique cupidine caecos magis quam pro Dei amore, impulit, ut, sanguinem suum nundinantes statim [Col. 1334B] Azotum obsiderent, et ad deditionem post tres dies flecterent. Nec vero difficulter oppidani se dedidere, iram regis, si vi caperentur, reveriti; quia praeterito anno Godefridum idem aggressum acriter repulerant, maleficio fortunae adjuti: siquidem cum ille suos ascensu scalarum in murum erigeret, jam victores, jam fastigia moenium tenentes, repentinus ligneae turris casus, quae forinsecus muro adjecta erat, viros victoria privavit, et plures extinxit; plures capti, et saevitia Saracenorum dilaniati. Inde Caesaream Palestinae Baldewinus totis viribus et obfirmato robore obsidens, cum videret civium pertinaciam et expugnandi difficultatem, machinas compaginari praecepit: factae ergo petrariae; facta turris 589 ingens, viginti cubitis muri altitudinem [Col. 1334C] vincens. At vero nostri, morae impatientes, et tam diutinae impotes expectationis, scalis erectis murum superare aggressi, obstinatione virium ad superiora evasere; conscientia virtutis frementes, quod, jam quindecim diebus Saracenicis bellis intenti, tanti temporis spatium perdidissent. Quamvis igitur extrema vi a Caesariensibus certaretur, multos molares in ascendentes volventibus, illi, dissimulato periculo, cuneos obstantes perrumpere, brachiis exertis et strictis gladiis rem agentes. Turci ulterius non ferentes, fugamque adorsi, vel ipsi se praecipitaverunt, vel hostili manu occubuerunt; plures servituti, pauci redemptioni servati, inter quos admiratus urbis, et episcopus quem Archadium [Col. 1334D] vocant. Eratque spectaculum quod videnti cachinnum excuteret, cum Turcus, in collo Christiani pugno percussus, byzantinos evomeret ; nam miseri, extremae inopiae metu, mares intra [Col. 1335A] gingivas, foeminae intra non dicenda, nummos absconderant. Vides quod aperte loqui erubescit oratio: sed intelligit profecto lector quod volo, immo quod nolo, dicere.

§ 381. Nec adhuc quievit imperator Babylonis, quin ducem et exercitum ad expugnandos Francos missitaret. Illi, navigio Ascalonem appulsi, mox juxta Ramulam cursitarunt, curis regis abutentes, 590 qui tunc Caesariensi bello tenebatur. Agrorum igitur depopulatione ad congrediendum crebrius illum irritarunt. At ille non impari calliditate, ut calor indomitus defervesceret, vetito instantes passus languescere bello: hac effecit cunctatione, ut plerique dilaberentur ; reliquos, qui essent undecim millia equitum, viginti unum millia [Col. 1335B] peditum, cum suis, ducentis quinquaginta equitibus, peditibus paulo minus septingentis, invasit. Paucaque militibus locutus, quibus, si perstarent, victoriam; si morerentur, gloriam promitteret; si fugerent, longe Franciam esse commoneret; primus in hostes irruit: productoque aliquantum certamine, cum acies suas labare cerneret, desperatis rebus occurrit. Itaque nota sui specie Turcos proturbans, conto ducem prostravit; quo interemto, tota diffugere agmina. Nostri, qui principio pugnae ita circumsepti fuerant ut nullus alterum videret, tunc, Dominicae crucis vexillo praevio, adeo virtutem exercuerunt ut quinque millia trucidarent; ex Francis octoginta equites, pedites paulo plus desiderati. [Col. 1335C] Porro sequens successus solatio fuit, quod quingentos equites Arabas interemerunt. Illi ante Joppen biduo cucurrerant, sed, parum explicantes, Ascalonem redibant; visoque eminus exercitu nostro, suos esse sperantes, tanquam triumphantibus congratulari obviam ibant: sed tandem aliquando in se aculis emissis intelligentes Francos esse, perinde palluerunt, sicut nudis pressit qui calcibus anguem, ut poetae verbo utar; itaque, ipso hebetes stupore, terga caedentibus exhibuere. Ita rex Joppen perveniens errorem 591 epistolae, quae, Tancredo a Joppitis missa, falso regem cum exercitu extinctum nunciaverat, veraciori scripto correxit: jamque Tancredus iter ad Ierosolymam paraverat, cum nuncius veniens, ostenso sigillo [Col. 1335D] regio, moestitiam depulit, laetitiam reformavit.

§ 382. Longum est si velim explicare omnia ejus certamina: quomodo Tiberiadem, Sidonem, Accaronem, id est Ptholomaidem, quomodo postremo cunctas maritimas urbes, subegerit; quomodo pene omnem diem Turcorum mortibus insignierit, aut assultu clandestino aut bello publico. Ingentes operas ejusmodi desiderat oratio [Col. 1336A] hominis qui ampullato eloquio et curioso abundet otio; nobis utrumque deest, et, quod maxime obest, rerum expedita scientia; omnia vero indulgenti famae credere, et facilitatem auditorum fallere, veracis historici non debet esse. Quocirca illa solummodo quae scripto comperi apponam, quibus ad unguem comprobetur gloriosa viri devotio, et gratia victura in seculo: illudque constanter asseruerim , parva manu magna illum praelia persaepe lusisse, nec unquam campum fugisse, praeter apud Ramulam et apud Accaronem. Enimvero ambas fugas praedicabiles exceperunt victoriae, quod magis inconsiderata virtute quam timore provenerint, sicut paucis insertis lector agnoscet.

[Col. 1336B] § 383. Eo Septembri cujus septimo idus (Sept. 7, A. D. 1101), praelium fuit , Willelmus comes Pictavensis Ierosolymam perrexit, multa secum ducens agmina, ut 592 aestimaretur sexaginta millia militum et multo plura peditum. Ivit cum eo Stephanus comes Burgundiae, et Hugo Lizianensis, frater Raimundi comitis, et Hugo magnus, et Stephanus Blesensis, antiquae discessionis improperium nova et excogitata virtute sarcire cupientes. Ita per Constantinopolim profectus, cum insolenti responso (ut superius dixi) Alexium offendisset, illo non curante, vel potius procurante, Solimanni incurrit insidias, qui sciens exercitum fame et siti laborare, quod aliquantis diebus errabundi per palustria et invita loca iverant, cum trecentis millibus sagittariorum [Col. 1336C] occurrit. Nulla unquam luctuosior Francis pugna visa, quia nec timidum fuga, nec audacem virtus, poterat eripere discrimini; quod in arcto loco pugnaretur, et in consertos sagittarum nubes non frustraretur. Interfecta igitur plusquam centum millia, praeda omnis abducta; ita Solimannus, ex manubiis Francorum claras manibus suorum nactus inferias, dispendium Niceae ultus est. Sed quia multis tramitibus itum erat, nec omnes caesi, nec omnia direpta; nam praeter Pictavensem, qui pene ad pudenda nudatus erat, caeteri comites prompte sua defensitaverant. Omnes ergo, recollectis ex fuga militibus, praeter Hugonem magnum, quem mortuum Tarsensis civitatis urna excepit, Antiochiam convolarunt; [Col. 1336D] in quibus Tancredus, egregiae pietatis miles, ingentem munificentiae suae gratiam ostendit, cunctos quatenus poterat pecuniis sustentans; Willelmum praecipue, quem fortunae vicissitudo eo afflictaverat invidiosius quo ante provexerat serenius, qui praeter gazas, quarum damno non adeo afficiebatur, quod caducae sunt et reparabiles, ex tot 593 eximiis militibus solus pene remanserat superstes. [Col. 1337A] Ita recreatis animis iter moliti, undecunque belli occasiones quaerebant. Sensit sitim furentium prima Tortuosa civitas; qua pervasa et direpta, non modicum praeteritas aerumnas relevarunt. Inde ad angustias de quibus superius dixi venerunt, ubi eos rex jampridem opperiebatur, contra Turcos, si prohibere vellent, opem laturus. Ejus virtute defensi, et benigno apud Joppem hospitio suscepti, Ierosolymam proximo Pascha contenderunt; ubi sacrosanctum ignem laetis hauserunt oculis, devotis adorarunt animis. Post haec reversi Joppem, ascensis navibus, patriam quisque suam redire meditabatur: quorum Pictavensis, continua venti prosperitate provectus, patriam tenuit; caeteri retro violenter acti.

[Col. 1337B] § 384. Jam vero mense Maio inchoante (A. D. 1102), Turci et Arabes Ramulam obsederunt, superioris anni damnum, novi exercitus supplemento, eodem reficientes numero. Episcopus urbis, prudenter opportunitate spectata, cavit sibi loco, Joppem latenter profectus. Jamque rex exierat, credens falso asserentibus non esse hostes plusquam quingentos: itaque nec aciem dirigere, nec pedites convocare curavit, tantum milites regem sequi cornicines monuerunt; multum amicis suadentibus ut Turcorum fraudes caveret. Stephani duo, Blesensis et Burgundus, regem equis insecuti, ne desides et inglorii, sed triumphalis pompae conscii , terras repeterent suas; sed aliam quam opinabantur gloriam, [Col. 1337C] aliam victoriam, parabant fata viris Namque rex, visa hostium multitudine, dum se frustratum opinione cognosceret, ira mentem saucius, et magnanimitatis conscientia 594 fremens, quid faceret haesitabat: si cederet, praeteritae gloriae ignominiam; si pugnaret, suorum mortes animo volutabat. Verumtamen vicit calor ingenitus, et terga jam dabat metus, cum, commilitonum hortatibus animatus ut fugam in castellum per medios hostes intenderet, acquievit. Caeteri, cum clamore secuti, densissimas perruperunt acies, animas suas Deo consecrantes, et mortes impigre ulti; comites quoque, feriendo defatigati adeo ut manus gladiis obrigescerent, neci succubuerunt. Rex, in arcem lapsus, ex ducentis quos duxerat aliquantos socios habuit; quibus orantibus [Col. 1337D] ut vitam dignaretur fugiendo producere, sua pericula mundo parvi ponderis esse, illius vitam ad multorum profectum valere, utpote qui omni seculo sit virtutis spectaculum, quamvis in fractis rebus ingenti animi constantia, dignum se credidit vita. Itaque quinque militibus comitatus, in montana rependo, insidiantes elusit. Militum fuit unus Robertus Anglus, ut superius dixi; caeteros notitiae nostrae fama tam longinqua occuluit. Ille cum [Col. 1338A] tribus comprehensus est; unus evasi cum rege. Turci extremam vim furoris in illos qui evaserant in arcem effuderunt, in quibus fuit Hugo Lizianensis et Gaufredus Vindocinensis; tres tantum superstites Ierosolymitanis nuncii miseriarum fuere. Rex interdiu latens , cornipedem cursu exhaustum stimulans, Azotum pervenit: pulchro et ad miraculum Dei prono salutis eventu, quod paulo ante Turci discesserant, qui jam biduo circa urbem praedas egerant. Inde Joppen navigio veniens, Ierosolymitanis epistolam de vitae suae certitudine legavit. 595 Portitor chartae fuit homuncio Syrus, qui, etsi inveniretur, habitus vilitate et sermonis noti commercio insidiantes falleret. Hic, notis sibi per devia compendiis perfidorum pericula [Col. 1338B] declinans, tertio die Ierosolymam pervenit. Tum equites qui urbem tutabantur, junctis sibi auxiliarium peditum turmis, ad Joppen profecturi, iter mari proximum direxerunt, mediterrancis devitatis: extremi tamen agminis Turcis urgentibus interfecti, quod vel equis vel peditibus destituebantur. Ita congregatis ex Ierosolymis nonaginta equitibus, ex Tyberiade octoginta, quos Hugo dux strenuissimus adduxerat in subsidium, armigeri quoque pro penuria in locum militum allecti. Postera ergo die moram pugnae absolvit, Turcis jam adeo ferocibus ut paratis machinis murum Joppis aggredi meditarentur . Praeventum hoc Baldewini diligentia, et Dominica cruce praevia, qua superius [Col. 1338C] bellum caruerat. Totis viribus in hostes alacriter itum, acriter certatum; at illi, more solito nostros circumgyrantes, actum de Christianis putarunt, hilari ululatu vociferantes: sed affuit, et de coelo tandem respexit Dominus Jesus, Francisque animositatem ingerens, inimicos campo privatos conjecit in fugam. Hoc et in anteriori praelio factum est, ut, non semel ejecti tentoriis, postea multitudine superarint: tum autem cum pedites eminus sagittis, et equites lanceis cominus ferirent, omni spe pedibus commissa, fugere perseveravere.

§ 385. Altera illi pugna posterioribus annis fuit [A. D. 1113], in qua milites nostri, Turcorum copia pressi et in fugam acti, etiam salutare vexillum amisere: 596 sed cum longiuscule fugissent, reversi [Col. 1338D] sunt; pudor famae trepidos animavit ut ignominiam propulsarent. Ingens ibi pugna virorum fuit, collato pede et adverso pectore rem agentium. Nostri crucem reportarunt, fusis adversariis campum vindicantes. Ceciderunt ibi plures quos ego quoque noram; inter quos Godefridus, abnepos ejus nothus, jam inde a pueritia umbram virtutis vultu colorans, veritatem animo spirans. Ambae ergo fugae fuere in principio quasi fomentum ignominiae, sed in fine [Col. 1339A] verax alimentum gloriae: illa nominatior, sed ista fructuosior. Denique ad supplementum rerum quas amiserat, simul et ad legitimum connubium, non multo post comitissa Siciliae Ierosolymam venit; tantas gazas cubiculo regis inferens, ut mirum cuivis videatur unde mulier tam infinitos pretiosae supellectilis cumulos coacervarit ; et tunc quidem illam thoro recepit, sed non multo post dimisit. Aiunt incommodo tactam, quo ejus genitalia cancer, morbus incurabilis, exederit . Illud constat, regem prolis inopem fuisse; nec mirum si homo, cujus otium erat aegrescere, uxorios amplexus horruerit, omnem aetatem in bellis deterens. 597 Quibus laboribus effecit, ut admirabilis et pene divina virtus ejus fuerit praesentibus stimulo, futura posteris [Col. 1339B] miraculo. Obiit in expeditione Arabica mense Aprili (A. D. 1118), et publico funere Ierosolymis juxta fratrem tumulatus, cum decimo septimo anno regni quartus accresceret mensis. Vir multis laboribus emeritus, et cujus gloriae nullus praetendit nubila livor, nisi quod fuerit pecuniae justo tenacior; sed hujus culpae facilis et vera erit excusatio, si consideretur quod necessaria in remanentes effusio munerum inhibuerit quod minus mercaretur favorem abeuntium.

§ 386. Successit ei Baldewinus cognatus, dux Edessae, quem moriens regem denunciaverat, antiquis jam stipendiis laudatum. Ille multis annis regnum impigre tutatus, etiam auxit Antiocheno [Col. 1339C] principatu; quem, occiso Rogerio filio Ricardi, obtinuit . Utrasque ergo regiones egregio moderamine rexit, minori quidem praesumptionis roncho, sed majori et consultiori providentia; quamvis sint qui opinionem ejus lacerent, tenacitatis eum nimiae arguentes. Quare, cum praeterito anno non longe ab [Col. 1340A] Ierosolyma equitantem Turci cepissent, paucis aut nullis gemitibus sui eum desiderarunt; latuitque pene anno et incolas et rumigerulos, quo terrarum abductus, si superis auris vesceretur, necne. Refutarunt porro Ierosolymitae vel regem facere, vel ordinem et ducatum militum interrumpere, quoad rei certitudo sciretur, propter ejus absentiam in nullo infractiores. Postmodum vero, cognito loco quo vinculatus fuerat, milites audacissimi 598 speciem negotiatorum mentientes, armis sub vestibus occultatis, oppidum ingressi, regem eripuere discrimini; protestati non conferre se id ejus avaritiae, sed Gozelini de Turbexel gratiae , qui nihil unquam pensi fecerat quin omnia quae posset militibus erogaret. Vixit diu frugi homo, et [Col. 1340B] nulli praeter hanc culpam infamiae obnoxius. Principatus Antiochenus ad Boamundi spectat filium, de quo nunc dicam.

DE BOAMUNDO.

§ 387. Boamundus Roberti Guiscardi ex Normanna filius fuit: alter, Rogerius , ex Appula genitus, qui cognomen Marsupii a patre meruit, quod paterno et curioso intuitu deprehendisset eum jam a tenero libenter nummos numerare; nam Boamundus aetatis majusculae nihil erat quod retineret, sed etiam puerilia xenia dispertiret. Itaque Rogerius Apuliam, quae sibi materno genere competere videbatur, accepit: Boamundus cum genitore ad bellum Durachinum profectus est. Cumque oppidani fiducia [Col. 1340C] moenium jactitarent 599 ideo urbem Durachium nominatam, quod contra omnes obsidiones imperterrita duraret, «Et ego inquit vocor Durandus; et eo usque in obsidione durabo quo civitati nomen auferam, ut non Durachium sed Mollicium amodo dicatur.» Cujus responsi constantia effecit [Col. 1341A] III confestim pavefacti portas aperirent. Ita tutus a tergo, caeteras urbes usque ad Thessalonicam leviore labore subegit. Jamque illuc pervenerat, jam Alexium tum per se tum per filium vinci posse ducuerat, cum uxoria fraude deceptus ingens depositum morte destituit. Tum vero Boamundus, Apuliam reversus, aliquot castella fraterna indulgentia tenuit, multa ipse virtute et prudentia conquisivit, nam ad fratrem specie tenus ducatus pervenerat; alterum bello meliores sunt secuti . Nec vero parvi momenti fuit quod, paterni propositi sequax, Guibertum repellens, Urbano validissime astitit, et cunctantem impulit ut Gallias ad concilium Clari Montis accederet, quo eum Raimundi Provincialis [Col. 1341B] comitis et episcopi Caturcensis epistolae invitabant. Concilioque celebrato, libens occasionem accepit, et in Graeciam copias trajecit, subindeque promovens exercitum, modeste Raimundum et Godefridum opperiebatur : quibus venientibus sociatus, magnum incitamentum caeteris erat, disciplinae militaris 600 scientia et virtute nulli secundus. Sed quia quae cum caeteris fecit communi laudi sors attribuit et quomodo captus fuerit anterior sermo notitiae dedit, nunc qualiter se servitio exnerit dicendum. Danisman enim, cum videret nihil utilitatibus suis applicari quod tantum virum teneret, inflexus animo de pacis conditionibus actitare coepit: nam nec illum occidere, ne in se odia Christianorum effusa concitaret, nec, sine spebus in perpetuum valiturae [Col. 1341C] pacis, dimittere volebat. Pollicitus ergo Boamundus continuam gentili concordiam, revertit Antiochiam, argenteos compedes quibus alligatus fuerat secum deferens: a suis ergo exceptus plausibiliter, Laodiciam, et caeteras urbes quas Tancredus acquisierat, suscepit, ne videretur oscitare otio dum avunculus suspiraret in ergastulo. Nec multo post Gallias venit, offerens catenas sancti Leonardi honori, quae sibi fuerant oneri. Fertur enim in primis ille sanctus absolvendorum vinculorum potens, ut, videntibus nec mutire audentibus adversariis, pondera sua captivus liber asportet. Ita ducta uxore filia regis Francorum, et altera Tancredo missa, repetiit Apuliam; sequentibus se Francorum proceribus, qui spe majoris commodi patriam deserebant, simul et spectaturi [Col. 1342A] cominus quid viva virtutis species efficeret, quam tam insignis fama ubique loqueretur. Itaque ille, dispositis apud 601 Apuliam rebus suis, denuo in Alexium efferatus est, praetendens belli causam peregrinorum injuriam, qua ille perinfamis erat; sed parum et prope nihil gessit prospere, solertis imperatoris deceptus astutia, qui omnes duces ejus aut pecuniis obaeratos ab eo alienavit, aut veneno, ut dixi , sustulit. Quapropter animo dejectus Apuliam rediit; ibique post paucos dies, dum ad Antiochiam iter meditatur , defungitur (Feb. A. D. 1111), aetate citra senium, prudentia infra nullum, relicto tenerioris aevi filio. Vir in adversis constans, in prosperis circumspectus; nam et, pro suspicione [Col. 1342B] noxiae potionis, paratum commentus erat remedium, cultellum, qui, ante ora comedentis infixus, sudore, mirum dictu, prodebat manubrii si quid tecto illatum esset veneficii. Post eum Tancredus Antiochiae principatui praefuit (A. D. 1111), haud pudendus avunculo nepos; qui cum et ipse communem mortalium viam obitu praepropero trivisset (6 Dec. A. D. 1112), successit Rogerius filius Ricardi. Is, gloriae antecessorum in bellis non impar, ignominiam tamen avaritiae incurrit; quapropter, cum eum milites caverent, stipendiario mil te pene nullo et indigena raro Turcis congressus occubuit (A. D. 1119), mortem suam non ignave ultus. Nam cum ab eis captus et diloricatus juberetur ensem reddere, negavit se ulli nisi duci daturum , quod omnes infra [Col. 1342C] dignitatis suae deditionem aspiceret. Credidit infelix admiratus simulatis vocibus; et jam, galea caput nudatus, porrexit manum ut reciperet Rogerii gladium. Tunc vero ille infrendens, et totis fortitudinis reliquiis in ictum se cogens, Turco caput decussit; moxque perfossus, excogitato genere virtutis dedecus servitutis 602 effugit. Ejus mortem Balde winus secundus rex Ierosolymorum ultus insigniter, principatum civitatis et filiam suam Boamundo filio Boamundi servavit fideliter .

DE RAIMUNDO.

§ 388. Raimundus fuit filius Willelmi antiquissimi Tolosae comitis, qui, vir acer et efficax, patriam, antecessorum suorum socordia obscuram, [Col. 1343A] titulis suis reddidit illustrem. Uxor ejus Almodis , multis vicissim desponsata, multam ex omnibus sobolem tulit; insano muliercula pruritu et irreverenti, ut cum ei longo usu vir displicuisset, alias migraret novos impletura penates; denique primum Arelatensi comiti nupta, mox illius pertaesa, huic Willelmo se conjunxit; cui cum duos peperisset filios, Barcinonensem ad connubium illexit comitem Porro Willelmus, mortis confinis foribus, Tolosanum comitatum dedit filio aequivoco, sed moribus absono, quod esset crassioris ingenii , ut nihil Tolosani contra eum novarent, familiae illius dominatui assueti. Raimundus vero, vivacioris spiritus, Caturcensem 603 accepit et non mediocriter auxit; Arelatensi, et Narbonensi, et Provinciali, [Col. 1343B] et Lemovicensi adjunctis. Tolosam quoque a germano emit, pluribus annis ante magni motus viam profecto Ierosolymam. Sed haec multi temporis intercessu et aetate impensa labori. Itaque, pugnis semper assiduus, legitimam uxorem non desideravit, multinubo concubinatu voluptatem exercens. Denique ex una pellicum filium natum, Bertramnum, cognatione et haereditate dignatus est, quod in aliquantis patrissaret; cui uxorem conjunxit Mathildis Marcisae neptem ex Longobarda natam, ut illius affinitate illas provinciae partes tutaretur. Ipse quoque extremis fere annis uxorem ascivit filiam regis Tarraconensis, splendidam dotem pactus, aeternam scilicet conterminarum provinciarum [Col. 1343C] pacem. Nec multo post, nivem capitis respiciens, Ierosolymitanum iter vovit, ut lassi et effoeti corporis vires jam vel sero Deo deservirent; auctore praecipue Caturcensi episcopo, cujus praecipua opera ipse semper impugnatus fuerat: etiam in quodam duellio altero lumine privatus, cujus insigne calamitatis prae se ferens non solum non occultabat, sed etiam gloriabatur ultro, specimen nobilis militiae ostentans. Tunc autem mutua foederati amicitia, ut senectutem suam divinis consumerent cultibus, Urbano jam in praedicationem prono stimulos addidere, ut, transitis Alpibns, potissimum apud Clarum Montem concilium cogeret, quod esset ea civitas et illorum patriae propinqua, et ex tota Gallia venientibus opportuna. Veruntamen, in ipso [Col. 1343D] ad concilium itinere, pontifex obitu defecit. Successit 604 curae illius praesul Podii, de quo supra [Col. 1344A] diximus: cujus hortatibus animatus, et umbone protectus, Raimundus primus omnium laicorum crucem accepit (A. D. 1096); adjiciens voto ut nunquam in patriam rediret, sed potius, duraturo in Turcos labore, arvinam praeteritarum iniquitatum extenuaret. Jam vero in itinere plura dedit indicia fortitudinis, ad laborem primus, ad quietem ultimus; plura etiam patientiae, quod arce Antiochiae, quam occupaverat , Boamundo, et turri David, Godefrido, libenter cesserit. Sed tandem, nimiis exactionibus quorundam fracta patientia, in deditionem urbis Ascalonensis decidit (A. D. 1099). Siquidem in primo Francorum adventu oppidani, exploratis omnium ducum nostrorum moribus, ipsum in patronum elegere, quod multi, eo [Col. 1344B] ante a Monte Pessulano navigio venientes negotiatum, fidem ejus in coelum tulerant. Itaque, traditis clavibus, sacramento ducem adegere ut nulli Christianorum potestatem urbis refunderet, si vel ipse nollet tenere, vel nequiret. Tunc a proceribus mussitatum est, expostulantibus urbem regis dominio, quod parum ei valeret regnum si non haberet Ascalonem, quae hostibus esset receptaculo, nostris obstaculo. Et rex quidem leviter , ut omnia, et vultu tranquillis conveniente moribus, rem allegabat; caeteri pervicacius. Haec illa verna parvi pendebat, non infirmis rationibus dicta eorum cassans : Omnes socios suos jam sibi receptui consuluisse, partim 605 patriam devectos, partim [Col. 1344C] acquisitam inhabitantes provinciam; se solum, abjurata naturali terra, nec illuc posse redire, nec hic receptum habere. Cessisse se in aliis: hoc modo paterentur, ut Ascalonem in fidelitatem sancti Sepulchri teneret; caeterum, ne redderet sacramento fecisse. Quo audito cuncti strepere, perfidum et cupidum vocare, ut vix manibus temperarent. Contumeliae hujus rubore comes suffusus, ab aequi bonique viri descivit officio; inimicis Dei claves civitatis contradens, et metum pejerandi multorum in posterum sanguine compensans. Neque enim ad hunc diem civitas illa capi vel vi vel ingenio potuit: quin et plures ex hominibus illius, affluenti urbis opulentia delectati, fidei transfugio civium charitatem meruere. Ita vir ille, Ierosolymam egressus, [Col. 1344D] Laodiciam venit; qua subjugata, aliquantum ibi morarum nexuit: cumque Constantinopolim [Col. 1345A] ivisset, obtinuit Laodiciam Tancredus, vi an amore ambiguum. Ille interea Byzantio commoratus, prudentia qua vigebat effecit ut Alexii gratiam haberet: unde contigit, ut, imperatoris benignitate per tuta deductus, societati aerumnarum non implicaretur quas Willelmum Pictavensem et caeteros superius incurrisse diximus; cum quibus Tortosam civitatem cepit, sed, illis ultra euntibus, solus possedit. Et, ut latius vires suas spargeret, oppidum contra Tripolim, quod Castellum Peregrinorum vocant, firmavit, et ibi Herbertum episcopum ex abbate constituit; et, ut quassae suorum vires aliquanta quiete coalescerent, cum Tripolitanis in septennium 606 foedus jecit. Veruntamen ante praestitutum terminum pax rupta est; deprehenso [Col. 1345B] intra castellum quodam oppidano cum pugione toxicato, quem sub femore occuluerat. Tum profecto Tripolitanae victoriae supremam manum imposuisset, nisi prope diem mors adveniens praesentis vitae spiritum subduxisset ingentia parturientem (28 Feb. A. D. 1105). Cujus morte audita, Willelmus de Monte Pessulano , et caeteri duces provinciae, Willelmum peregrinum, quem in ipsa obsidione ex Hispana susceperat, quadrimum , patriam devehendum curarunt, sollicita omnium spe in successionem educandum. Nec invitus Bertramnus factum , quamvis se inconsulto, audivit, ut paternas adoreas instauraret. Itaque innumero succinctus milite, praecipueque Januensibus et [Col. 1345C] Pizanis, qui de conjugis cognatione erant, annitentibus, Tripolim terra marique aggressus est, diuturnaque obsidione fractam in potestatem redegit (A. D. 1109). Successit ei (A. D. 1112) filius Pontius ex Longobarda, adolescens majorum aemulus gloriae; sortitusque est jugalem Tancredi, quondam Antiocheni principis uxorem. Id enim ille moriens praeceperat, protestatus in ephoebo et Christianorum commodum et Turcorum omnifariam dispendium. Pontius ergo Tripoli principatur, sancti Sepulchri se profitens servum, avitum scilicet et paternum secutus exemplum.

DE ROBERTO CURTA OCREA.

§ 389. Robertus filius Willelmi Anglorum regis primi, natus in Normannia, spectatae jam virtutis [Col. 1345D] 607 habebatur adolescens quando pater Angliam venit; fortitudinis probatae, quanquam exilis corporis et pinguis aqualiculi. Inter bellicas patris alas excrevit primaevo tyrocinio, parenti morem in omnibus gerens. Veruntamen, juvenilem indutus calorem , [Col. 1346A] Normanniam a patre adhuc vivente, fatuorum sodalium instinctu, impetrare se posse speravit: quod cum ille negasset, terrisonae vocis roncho juvenem abigens, iratus abscessit Robertus, multisque assultibus patriam infestavit; primo quidem genitore cachinnos excutiente, et subinde dicente, «Per resurrectionem Dei! probus erit Robelinus Curta Ocrea.» Hoc enim erat ejus cognomen, quod esset exiguus; caeterum nihil habens quod succenseres, quia nec illepidae formae, nec infaceti eloquii, nec virtutis imbecillae, nec enervis erat consilii. Posterius vero rex adeo effera succensus est ira ut eum et benedictione ultima et haereditate fraudaret Anglica, comitatu tamen Normanniae aegre licet et improbe retento. Post novem [Col. 1346B] annos Ierosolymitanae viae laboribus suae fortitudinis periculum fecit; et in multis quidem mirabilis apparuit, ut nunquam a Christiano vel pagano potuerit ex equite pedes effici . Tum vero maxime in bello Antiocheno, cujus ipse victoriam pulchra experientia nobilitavit. Nam cum Turci, ut diximus, subito terrefacti fugae se dedissent , nostrique palantes vehementius impeterent, Corbaguath dux, genuinae virtutis memor, retento equo suos inclamat , famulos ignavos et annosarum victoriarum oblitos vocans, ut victores quondam orientis 608 paterentur se ab advena et pene inermi populo finibus excludi: quo clamore multi, resumentes animum, Francos conversi urgere et propiores cedere coepere; Corbaguath suos animante et hostes [Col. 1346C] feriente, ut imperatoris et militis probe officium exequeretur. Tum vero Normannus comes, et Philippus clericus, filius Rogerii comitis de Monte Gomerico, et Warinus de Tanea castello Cenomannico, mutua se vivacitate invicem hortati, qui ante simulata fuga cedebant, convertunt cornipedes, et quisque suum comparem incessens dejiciunt. Ibi Corbaguath, quamvis comitem cognosceret, solo tamen corpore mensus, simul et fugere inglorium arbitratus, audaciam congressus morte propinqua luit, vitali statim spiritu privatus (A. D. 1097): cujus nece visa, Turci, qui jam gloriabundi ululabant, spe recenti exinaniti, fugam iterarunt. In eo tumultu Warinus cecidit, Robertus cum Philippo palmam [Col. 1346D] retulit: Philippus hac malitia praecluus , sed Ierosolymis, ut fertur, bono fine functus; praeter exercitium equestre literis clarus. Ita Robertus, Ierosolymam veniens, indelebili macula nobilitatem suam respersit, quod regnum , consensu omnium [Col. 1347A] sibi utpote regis filio delatum, recusaret, non reverentiae, ut fertur, contuitu, sed laborum 609 inextricabilium metu. Veruntamen patriam regresso, in qua licenter se delicatis voluptatibus inserviturum putaverat, affuit pro hac culpa, credo , Deus misericorditer ubique saeviens; et omnes ejus dulcedines amarissimis offensionibus offuscans, sicut consequenti scripto palam fiet. Uxorem filiam Willelmi de Conversana, quam rediens in Apuliam duxerat (A. D. 1100), cujus elegantissimae speciei prodigium vix ullius disertitudinis explicabit conatus, post paucos annos morbo amisit (A. D. 1103); deceptam, ut dicunt, obstetricis consilio, quae pro affluentis lactis copia, puerperae mammas stricta praeceperat illigari fascia. Sed accessit, tantorum [Col. 1347B] malorum grande solatium, filius ex conjuge susceptus ; qui, Willelmus dictus vaticinio nominis aviti, spem egregiae pietatis aleret in posterum. Pecuniam infinitam, quam ei socer dotis nomine annumeraverat, ut ejus commercio Normanniam exueret vadimonio , ita dilapidavit ut pauculis diebus nec nummus superesset. Praecipitavit quoque infamiam ejus inconsultus adventus in Angliam, ut fratri Henrico regnum eriperet (A. D. 1106); sed, desertorum qui eum invitaverant destitutus auxilio, germani paci facile acquievit utriusque partis ducum auxilio , trium millium marcarum annuum donum ab Anglia verbo tenus 610 habiturus. Nam promiserat ista rex, non daturus; sed, [Col. 1347C] fratris facilitatem non nesciens, blandam credulitatem luserat dum interim calor bellicus defervesceret. Porro ille, quasi cum fortuna certaret utrum plus illa daret an ipse dispergeret, sola voluntate reginae tacite postulantis comperta, tantam massam argenti benignus in perpetuum ignovit; acclines foeminei fastus preces pro magno exosculatus. Erat enim ejus in baptismo filiola, offensarum igitur erat immemor; culparum, quatenus non debet, remissor; omnibus pro voto respondens adeuntibus, ne tristes dimitteret; et quod dare non posset, repromittens . Qua morum dulcedine, qui laudari et [Col. 1348A] subjectorum amorem mercari debuerat, adeo in contemptum sui Normannos exacuit ut nullius eum momenti aestimarent . Tunc enim potentum quisque sibi adversari, tunc manubiae praedarum per totam regionem agi, tunc vulgus expoliari. Quas incommoditates comiti provinciales deferentes, nullum referebant auxilium; dum ille primo commotus, mox vel munusculis, vel temporis intercessu ira languescente, leniebatur. Iccirco, extremis malis admoniti, opem regis Henrici censuere implorandam, ut laboranti patriae succurreret. Ille Caesarianae sententiae assistens, «Si violandum est jus, gratia civium violandum est; aliis rebus pietatem colas,» non semel in Normanniam vires trajecit, ut laboranti justitiae manum daret: tantumque [Col. 1348B] postremo valuit, ut totam terram, praeter Rotomagum, et Falesium, et Cadomum, subjugaret. Jamque ad hoc Robertus venerat, ut in vicis illis pene se altero vagaretur, precarium 611-612 victum a Burgensibus nundinans . Quare offensi Cadomenses, non diu in fide mansere; sed, rege per nuncios admonito, portis serratis et repagulis objectis urbem clausere. Quo Robertus cognito effugere gestiens, vix permissus est, armigero tamen cum cubiculi pannis retento. Inde raptim Rotomagum veniens, dominum suum regem Francorum, et cognatum comitem Flandrensem, de suffragio convenit; sed, nullo impetrato, ad bellum publicum venit, ultimam fortunam experturus. Qua illum infelici [Col. 1348C] pede prosequente, captus (A. D. 1106), et ad diem mortis in libera tentus est custodia laudabili fratris pietate; quod nihil praeter solitudinem passus sit mali, si solitudo dici potest ubi et custodum diligentia et jocorum praeterea et obsoniorum non deerat frequentia. Tenebatur ergo sociorum omnium viae superstes, nec unquam usque ad obitum (Feb. A. D. 1134) relaxatus . Patria lingua facundus, ut sit jocundior nullus; in aliis consiliosus, ut nihil excellentius; militiae peritus, ut si quis unquam; pro mollitie tamen animi nunquam regendae reipublicae idoneus judicatus. [Col. 1349A] Veruntamen quia superius dixi quaecunque noram de Hugone magno, et Blesensi et Flandrensi [Col. 1350A] comitibus, non incongrue (ut opinor) quartum librum hac meta concludam.

EXPLICIT LIBER QUARTUS MAGISTRI WILLELMI MALMESBURIENSIS DE GESTIS REGUM ANGLORUM.

613 PROLOGUS IN LIBRUM QUINTUM.

[Col. 1349]

[Col. 1349A] Ordine rerum vocante, tempus Henrici regis ingressi sumus: cujus gesta styli officio posteris tradere, majoris quam a nobis debeat exquiri est operae; nam et si sola quae nostras aures attigerunt scripto mandaretur, cujuslibet eloquentissimi nervos fatigare, et grandia possent armaria gravare. Quis ergo conetur omnia illa consiliorum pondera, [Col. 1349B] illa gestorum regalium molimina, enucleatim retexere? altioris sunt ista negotii et otiosioris animi. Vix haec auderet vel Cicero in prosa, cujus adorat sales tota Latinitas, vel si quis versuum favore Mantuanum lacessit poetam. Adde quod, dum ambiguis relatoribus fidem detraho, homo procul ab aulicis mysteriis, secretus, majora gesta ignorans, paucis manum appono. Quare verendum est, ne, dum literae distant ab animi voto, minor [Col. 1350A] videatur cujus gesta multa praetereo. Veruntamen hujus culpae, si culpa dicenda est, bona erit apud illum deprecatio qui meminerit me nec omnia ejus gesta potuisse nosse, nec omnia quae noveram scriptum iri debuisse: alterum exegerit personae meae exilitas, alterum coactura sit lecturorum satietas. Pauca igitur rerum ejus liber hic quintus suo 614 [Col. 1350B] vendicabit gremio; caetera proculdubio et seret fama, et victura in posteros feret memoria. Nec vero a proposito priorum quatuor degenerabit; sed quaedam quae hic et alias ejus acciderunt tempore procudet, quae forsitan vel non scripta, vel multis sunt incognita. Occupabunt itaque ista magnam partem voluminis; praefata venia tam longarum digressionum et in hoc et in aliis.

615 LIBER QUINTUS.

[Col. 1349]

[Col. 1349C] Henricus, junior filius Willelmi magni, natus est in Anglia anno tertio postquam pater eam adierat; infans jam tum omnium votis conspirantibus educatus egregie, quod solus omnium filiorum Willelmi natus esset regie, et ei regnum videretur competere. Itaque tyrocinium rudimentorum in scholis egit literalibus , et librorum mella adeo avidis medullis indidit, ut nulli postea bellorum tumultus, nulli curarum motus, eas excutere illustri animo possent. Quamvis ipse nec multum palam legeret, nec nisi summisse cantitaret; fuerunt tamen (ut vere confirmo) literae, quamvis tumultuarie libatae, magna supellex ad regnandi scientiam , juxta illam Platonis sententiam, qua dicit «Beatam esse rempublicam si vel philosophi [Col. 1349D] 616 regnarent, vel reges philosopharentur.» Philosophia ergo non adeo exiliter informatus, [Col. 1350C] sensim discebat ut successu temporis provinciales mitius contineret, milites nonnisi diligentissime explorata necessitate committere sineret. Itaque pueritiam ad spem regni literis muniebat; subinde, patre quoque audiente, jactitare proverbium solitus, «Rex illiteratus, asinus coronatus.» Ferunt quinetiam genitorem non praetereuntem, notata morum ejus compositione quibus vivacem prudentiam aleret, ab uno fratrum laesum, et lachrymantem his animasse, «Ne fleas, fili, quoniam et tu rexeris.»

§ 391. Vicesimo ergo primo regni paterni anno , aetatis suae nono decimo, in Pentecoste (24 Mai, A. D. 1086), apud Westmonasterium sumpsit arma a patre, cum quo tunc Normanniam navigans, non multo post praesens funeri ejus astitit, [Col. 1350D] caeteris fratribus quo quemque spes tulerat dilapsis, ut superior sermo non occuluit. Quapropter paterna [Col. 1351A] benedictione et materna haereditate, simul et multiplicibus thesauris nixus , supercilium germanorum parum faciebat, utrique vel assistens vel adversans pro merito: inclinatior porro Roberto pro mansuetudine, ejus lenitatem suo rigore satagebat acuere. Contra, ille, noxia facilitate delatoribus credulus, fratrem immeritum injuriis vexabat, quas vel breviter taxare non erit incongruum.

§ 392. Eo tempore (A. D. 1088), quo, frementibus adversus Willelmum secundum Angliae proceribus, Robertus in Normannia ventum prosperum expectabat 617 ad navigandum, Henricus in Britanniam ejus jussu abscesserat. Tum ille, occasione aucupata, omnem illam pecuniarum vim testamento patris adolescentulo legatam, quae erat [Col. 1351B] trium millium marcarum, in stipendiarios suos absumpsit. Id Henricus reversus, licet forsitan aegre tulisset, taciturna praeteriit industria; enimvero, nunciata pacis compositione in Anglia, deposita militia ferias armis dedere. Comes in sua, junior in ea quae frater suus dederat vel promiserat, discessit; namque et in acceptum promissa referebat, custodiens turrim Rotomagi in ejus fidelitatem: sed delatione pessimorum cessit in adversum fidelitas, et nulla sua culpa in ipso eodem loco Henricus libere custoditus est, ne servatorum diligentiam effugio luderet. Post medium annum laxatus, fratri Willelmo invitanti serviturum se obtulit; at ille, nihilo modestius ephebum remunerans, plus [Col. 1351C] anno inanibus sponsionibus egentem distulit. Quapropter, Roberto emendationem facti per nuncios promittente, Normanniam venit, amborum fratrum expertus insidias. Nam et rex, pro repulsa iratus, ut retineretur frustra mandarat; et comes, accusatorum lenociniis mutatus, voluntatem verterat, ut blanditiis attrectatum non ita facile dimitteret. Verum ille, Dei providentia et sagaci sua diligentia cuncta evadens pericula, occupatione Abrincarum et quorundam castellorum coegit fratrem libenter paci manum dedere. Nec multo post, Willelmo veniente in Normanniam uti se de fratre Roberto ulcisceretur, comiti obsequelam suam exhibuit, Rotomagi positus . Denique regios eo interdiu venientes, qui dolo civium totam jampridem [Col. 1351D] occupaverant urbem, probe expulit, 618 admonito per nuncios comite ut ille a fronte propelleret quos ipse a tergo urgeret. Unde factum est, ut Conanum quendam, proditionis apud comitem insimulatum (A. D. 1090), quem ille vinculis irretire volebat, arbitratus nihil calamitosius posse inferri misero quam ut exosum spiritum in ergastulo traheret,—hunc [Col. 1352A] ergo Conanum Henricus suae curae servatum iri postulavit. Quo concesso, in superiora Rotomagensis turris duxit ; jussoque ut late circumposita diligenter ex arcis aedito specularetur, sua per ironiam omnia futura pronuncians, inopinum ex propugnaculo deturbans in subjectam Sequanam praecipitavit, comitibus qui secum aderant pariter impellentibus: protestatus, Nullam vitae moram deberi traditori; quoquo modo alieni hominis posse tolerari injurias, illius vero, qui tibi juratus fecerit hominium, nullo modo posse differri supplicium si fuerit probatus perfidiae. Parum hic labor apud Robertum valuit, virum animi mobilis ; qui, statim ad ingratitudinem flexus, bene meritum urbe cedere coegit. Illud fuit tempus (A. D. 1091) quo, ut [Col. 1352B] supra lectum est , apud montem sancti Michaelis ambobus fratribus Henricus pro sui salute, simul et gloria, restitit, Ita, cum utrique germano fuerit fidelis et efficax, illi, nullis adolescentem possessionibus dignati, ad majorem prudentiam aevi processu penuria victualium informabant .

§. 393. Occiso vero rege Willelmo, ut supra dictum est , post justa funeri regio persoluta, in regem electus est (A. D. 1100), aliquantis tamen ante controversiis inter proceres agitatis atque sopitis; annitente 619 maxime comite Warwicensi Henrico, viro integro et sancto, cujus familiari jamdudum usus fuerat contubernio. Itaque, edicto statim per Angliam misso , injustitias a fratre et Rannulfo [Col. 1352C] institutas prohibuit, pensionum et vinculorum gratiam fecit: effoeminatos curia propellens, lucernarum usum noctibus in curia restituit, qui fuerat tempore fratris intermissus: antiquarum moderationem legum revocavit in solidum , sacramento suo et omnium procerum, ne luderentur, corroborans. Laetus ergo dies visus est revirescere populis, cum, post tot anxietatum nubila, serenarum promissionum infulgebant lumina. Et ne quid profecto gaudio accumulato abesset, Rannulfo nequitiarum faece tenebris ergastularibus incluso , propter Anselmum pernicibus nunciis directum. Quapropter, certatim plausu plebeio concrepante, in regem coronatus est Londoniae nonis Augustis (Aug. 5), quarto post obitum fratris die. Haec eo studiosius [Col. 1352D] celebrabantur, ne mentes procerum electionis quassarentur poenitudine, quod ferebatur rumor Robertum Normanniae comitem ex Apulia adventantem jam jamque affore. Nec multo post, suadentibus amicis, ac maxime pontificibus, ut, remota voluptate pellicum, legitimum amplecteretur connubium, die sancti Martini (11 Nov. A. D. 1100) [Col. 1353A] accepit Mathildem filiam Malcolmi regis Scottorum; cujus amori jampridem animum impulerat, parvi pendens 620 dotales divitias, dummodo diu cupitis potiretur amplexibus. Erat enim illa, licet genere sublimis, utpote regis Edwardi ex fratre Edmundo abneptis, modicae tamen domina supellectilis, utroque tunc parente pupilla: de qua posterius uberior erit narrandi materia.

§ 394. Robertus interea, Normanniam veniens, comitatum suum obsistente nullo recepit: quo audito, omnes pene hujus terrae optimates fidei regi juratae transfugae fuere; quidam nullis exstantibus causis, quidam levibus occasiunculis emendicatis, quod nollet iis terras quas vellent ultro pro libito eorum impertiri. Soli Robertus filius Haimonis, et [Col. 1353B] Ricardus de Retvers, et Rogerius Bigot, et Robertus comes de Mellento, cum fratre Henrico justas partes fovebant. Caeterum, omnes vel clam pro Roberto, ut rex fieret, mittere, vel palam contumeliis dominum inurere; Godricum eum, et comparem Godgivam , appellantes. Audiebat haec ille, et formidabiles cachinnos iram differens ejiciebat; stultitias fatuorum insania objectas artificioso silentio dissolvens, blandus odii dissimulator, sed pro tempore immodicus retributor. Accessit temporum turbini versutia Rannulfi; namque ille, sollicitato per nuncios dapifero suo, funem afferri sibi impetravit: funem minister aquae bajulus (proh dolus! amphora immersum detulit; quo ille muro turris [Col. 1353C] demissus, si laesit brachia, si excoriavit 621 manus, parum curat populus. Inde Normanniam evadens, comiti jam anhelanti, et in fervorem praelii prono, addidit calcaria ut incunctanter veniret.

§ 395. Secundo ergo Henrici anno, mense Augusto (A. D. 1101), allitans apud Portesmuthe, copias suas in omnem regionem exposuit, effudit, objecit. Nec vero rex segnitiei deditus fuit, sed innumeram e regione manum traxit , dignitatem suam, si necesse foret, asserturus: nam, licet principibus deficientibus, partes ejus solidae manebant; quas Anselmi archiepiscopi, cum episcopis suis, simul et omnium Anglorum tutabatur favor. Quapropter ipse provincialium fidei gratus, et saluti [Col. 1353D] providus, plerumque cuneos circuiens, docebat quomodo, militum ferociam eludentes, clypeos objectarent et ictus remitterent; quo effecit ut ultroneis votis pugnam deposcerent, in nullo Normannos metuentes. Sed satagentibus sanioris consilii hominibus, qui dicerent pietatis jus violandum si fraterna necessitudo praelio concurreret, paci animos accommodavere; [Col. 1354A] reputantes quod, si alter occumberet, alter infirmior remaneret, cum nullus fratrum praeter ipsos superesset. Sed et trium millium marearum promissio lenem comitis fallebat credulitatem, ut, procinctu soluto, de tanta pecunia menti blandiretur suae, quam ille posteriori statim anno voluntati reginae libens, quod illa peteret, condonavit.

§ 396. Posteriori anno (A. D. 1102) rebellavit Robertus de Belesmo, major filiorum Rogerii de Monte Gomerico, obfirmans contra regem castella Brigas 622 et Arundellum; comportatum eo frumentum ex omni regione Scrobesbiriae, et quicquid necessarium bellum efflagitat diuturnum : nec minus castellum Scrobesbiriense rebellioni consensit, [Col. 1354B] Wallensibus pro motu fortunae ad malum pronis. Rex itaque animo ingens , omniaque adversa virtute premens, militia coacta Brigas obsedit, unde jam in Arundellum transierat Robertus, alimentorum copia et militum ferocia satis abundeque munitum locum praesumens; sed paucos post dies oppidani, et formidine conscientiae et fortitudine militiae regiae flexi, se dedidere. Quo audito, ab incepto tumore Arundellum destitit, regali se addicens clientelae; egregia sane conditione, ut dominus suus integra membrorum salute Normanniam permitteretur abire. Porro Scrobesbirienses per Radulfum tum abbatem Sagii, postea Cantuariae archiepiscopum, regi misere castelli claves, deditionis praesentis indices, futurae devotionis obsides. Ita [Col. 1354C] dissensionis incendium, quod putabatur fore magnum, paucissimis diebus in cineres consenuit; et desertorum, semper novis rebus inhiantium, aviditatem coercuit. Robertus, cum fratribus Ernulfo, qui paternum cognomen sortitus fuerat, et Rogerio Pictavensi (quod ex ea regione uxorem acceperat sic dicto), Angliam perpetuo abjuravit; sed vigorem sacramenti temperavit adjectio, nisi regi placito quandoque satisfecisset obsequio.

§ 397. Tunc fax bellorum immissa Normanniae, perfidorum admixtione, quasi rogalibus alimentis animata, convaluit, circumquaque posita corripiens. Est enim Normannia opportuna et patiens malorum nutricula, quamvis non multo 623 tractu regionum [Col. 1354D] diffusa; itaque diu seditiones intestinas probe tolerat, et pace reddita in foecundiorem statum mature resurgit, turbatores suos illius provinciae diffisos cum libuerit in Franciam liberis anfractibus emittens. Contra Anglia nec diu infestos patitur, sed semel intra sinum suum receptos vel dedit, vel extinguit; nec, populatibus attrita, redivivum cito [Col. 1355A] caput attolit. Quocirca Normanniam Belesmitanus veniens, et tunc et deinceps habuit malignitatis suae complices, et (ne parum videretur) illices. In his erat Willelmus comes Moretolii, filius Roberti, regis patrui. Is semper a puero Henrici gloriae invidus, tum maxime in adventu Normanni pravum animum extulit: non enim contentus duobus comitatibus, Moretolii in Normannia, Cornugalliae in Anglia, comitatum Cantiae, quem Odo patruus habuerat, a rege exigebat; infestus et improbus adeo, ut infami arrogantia se devotaret non induturum chlamydem nisi a patruo (ut dictitabat) sibi refusam consequeretur haereditatem. Sed tunc quidem, suspensi calliditate responsi, frustratus est rex prudentissimus hominem: discussis vero turbinibus, serenoque pacis [Col. 1355B] reddito , non solum quae petebat non annuit, verum etiam indebite retenta repetere coepit; modeste tamen et judiciali placito, ut nihil quod faceret videretur resultare juri et calcitrare ab aequo. Tunc vero Willelmus, sententia judicii expunctus, indignabundus et fremens Normanniam abiit (A. D. 1104): ibi, praeter assultus quos regiis castellis irritus fecerat, in Ricardum quoque comitem Cestrensem, Hugonis filium, debacchatus, nonnulla partibus ejus appendicia invasit, carpsit, abrasit. Erat ille tunc pro aetate parvulus, et regis fidei tutelaeque accommodatus.

624 § 398. (A. D. 1106) Hi ergo duo, factionum capita, rebellionum incentiva, cum aliis quos nominare [Col. 1355C] pudet, patriam populationibus late contristabant. Consumebanturque frequentes, sed cassae apud comitem querelae provincialium de violentia clamantium: movebatur his ille; sed rebus suis timens, ne exacerbati ejus interpolarent otium, dissimulabat. At vero rex Henricus, pro fratris infamia, quam cumulabat patriae miseria, dolorem transeuntem ferre nequibat: crudele et a boni principis officio longe esse permensus, quod impii homines pauperum fortunis ingluviem suam urgebant . Itaque fratrem ad se accitum in Angliam semel blande verbis, post vero in Normanniam veniens non semel dure bellis, admonuit ut comitem, non monachum, ageret; nam et incentori Willelmo omnia quae habebat in Anglia abstulit, castella ad [Col. 1355D] solum complanavit. Sed cum ad pacem nihil promoveret, diu deliberatione consilii regia sublimitas curis pectus exercuit, utrum fraternae necessitudinis oblitus patriam discrimini eriperet, an indiscreta [Col. 1356A] pietate fluctuare permitteret: et profecto commune commodum et pietas, privatae necessitudinis intuitu, terga dedissent, nisi (ut aiunt Paschalis apostolicus dubitantem ad hoc opus epistolis impelleret; asseverans, facundia qua vigebat, non fore civile bellum, sed praeclare 625 patriae praedicandum emolumentum. Itaque Normanniam veniens brevi totam cepit, vel potius recepit, omnibus ad ejus dominium confluentibus, ut fessae provinciae, vigore quo pollebat, consuleret. Non tamen sine sanguine tantam victoriam consummans, multos ex charissimis amisit: inter quos Rogerium de Glocestra, probatum militem, in obsessione Falesii arcubalistae jactu in capite percussum; praeterea Robertum filium Hamonis , qui conto ictus tempora, [Col. 1356B] hebetatusque ingenio, non pauco tempore quasi captus mente supervixit. Merito mulctatum ferunt, quod, ejus liberandi causa, rex Henricus Baiocas civitatem cum principali ecclesia ignibus absumpserit: sed utrique, ut speramus, purgabile fuit; nam et detrimenta ecclesiae rex mirifice resarcivit, et Robertus monasterium Theochesbiriae suo favore non facile memoratu quantum exaltavit, ubi et aedificiorum decor, et monachorum charitas, adventantium rapit oculos et allicit animos. Horum dispendium ut fortuna sarciret, summam manum ingruente bello imposuit; venientemque contra se cum non contemnenda manu fratrem, et Willelmum comitem Moretolii, et Robertum Bolesmi, ditioni ejus facili [Col. 1356C] opera contradidit. Hoc bellum actum est apud Tenerchebrei, castellum comitis Moritoliensis, Sabbato in sancti Michaelis vigilia. Idem dies ante quadraginta circiter annos fuerat, cum Willelmus Hastingas primus appulit; provido forsitan Dei judicio, ut eo die subderetur Angliae Normannia, quo ad eam subjugandam olim venerat Normannorum 626 copia. Captus est ibi comes Moretolii, qui eo venerat studiosam sui operam oppidanis pollicitus, simul et injurias suas ultum iri sperans; sed (ut dixi) prensus , squaloris carcerei tota vita accolatum accepit: vivacitate mentis et alacritate juventutis nonnihil laudandus, sed pro perfidia finem asperum emeritus. Et tunc quidem Belesmensis in ipso belli exordio mortem cavit effugio; [Col. 1356D] sed dum postmodum clandestinis factionibus regem irritasset, et ipse captus caeterorum involutus est periculo, ad mortem perpetuo inclusus ergastulo (A. D. 1112). Vir pro incompositis moribus intolerabilis , [Col. 1357A] et in aliorum delicta inexorabilis; praeterea saevitia notabilis, cum in aliis tum in hoc, quod puerulum ex baptismo filiolum, quem in obsidatum acceperat, pro modico delicto patris excaecarit, lumina miselli unguibus nefandis abrumpens: simulationis et argutiarum plenus, frontis sereno et sermonum affabilitate credulos decipiens, gnaros autem malitiae exterritans, ut nullum esset majus futurae calamitatis indicium quam praetensae affabilitatis eloquium.

§ 399. Ita rex clarus, successibus ovans, regnum regressus est (A. D. 1107); composita pace in Normannia, qualem nulla aetas meminit, qualem nec ipse pater, magno illo rerum et verborum fastu , unquam efficere potuit. In caeteris quoque genitoris [Col. 1357B] aemulus, rapinas curialium, furta, stupra, 627 edicto compescuit; deprehensis oculos cum testibus evelli praecipiens. Contra trapezetas (quos vulgo monetarios vocant) praecipuam sui diligentiam exhibuit; nullum falsarium, quin pugnum perderet, impune abire permittens, qui fuisset intellectus falsitatis suae commercio fatuos irrisisse.

§ 400. Scottorum reges lenitate sua palpavit, morem fratris aemulatus: siquidem ille Dunecanum, filium Malcolmi nothum, et militem fecit, et regem Scottorum, mortuo patre, constituit (A. D. 1093); sed eo patrui Duvenaldi fraude interemto (A. D. 1094), Edgarum in regnum promovit, praefato Duvenaldo [Col. 1357C] astutia David junioris et viribus Willelmi extincto (A. D. 1099). Edgaro fatali sorte occumbente (A. D. 1107), Alexandrum successorem Henricus affinitate detinuit, data ei in conjugium filia notha; de qua ille viva nec sobolem, quod sciam, tulit, nec ante se mortuam multum suspiravit: defuerat enim foeminae, ut fertur, quod desideraretur, vel in morum modestia, vel in corporis elegantia. Alexandro majoribus suis apposito (A. d. 1124), David minor filiorum Malcolmi, quem rex comitem fecerat et connubio insignis foeminae donaverat, solium Scottorum ascendit; juvenis caeteris curialior, et qui, nostrorum convictu et familiaritate limatus a puero, omnem rubiginem Scotticae barbariei deterserat; denique regno potitus mox omnes compatriotas [Col. 1357D] triennalium tributorum pensione levavit, qui vellent habitare cultius, amiciri elegantius, pasci accuratius. Neque vero unquam in acta historiarum 628 relatum est tantae sanctitatis tres fuisse pariter reges et fratres, maternae pietatis nectar redolentes; namque praeter victus parcitatem, eleemosynarum copiam, orationum assiduitatem, ita domesticum [Col. 1358A] regibus vitium evicerunt, ut nunquam feratur in eorum thalamos nisi legitimas uxores isse, nec eorum quemquam pellicatu aliquo pudicitiam contristasse. Solus fuit Edmundus Margaritae filius a bono degener; qui, Duvenaldi patrui nequitiae particeps, fraternae non inscius necis fuerit, pactus scilicet regni dimidium: sed captus et perpetuis compedibus detentus, ingenue poenituit; et ad mortem veniens, cum ipsis vinculis se tumulari mandavit, professus se plexum merito pro fratricidii delicto.

§ 401. Wallenses rex Henricus, semper in rebellionem surgentes, crebris expeditionibus in ditionem premebat; consilioque salubri nixus, ut eorum tumorem extenuaret, Flandrenses omnes Angliae accolas [Col. 1358B] eo traduxit. Plures enim, qui tempore patris pro materna cognatione confluxerant, occultabat Anglia, adeo ut ipsi regno pro multitudine onerosi viderentur; quapropter cum substantiis et necessitudinibus apud Ros, provinciam Walliarum, velut in sentinam congessit, ut et regnum defaecaret, et hostium brutam temeritatem retunderet. Nec eo secius illuc expeditionem pro temporum opportunitate dirigebat; in quarum una (A. D. 1121), incertum cujus audacia eminus insidianti, arundine impetitus, probe et pulchre evasit, fideliter hamatae thoracis adjutus beneficio, et simul perfidiam frustrante Dei consilio. Sed nec tunc auctor teli eminuit, nec unquam postea investigari valuit, quamvis [Col. 1358C] ille statim non haesitasset dicere, sagittam non a quolibet 629 Wallense, sed a provinciali emissam, «per mortem Domini nostri,» talia pronuncians: quem morem jurandi, vel irae nimietas, vel rei serietas, ab ore principis extorquebat; nam et ea hora in proprio solo, non in hostica regione, progrediebatur sensim et caute exercitus, ut nihil minus quam insidias quis opinari possit. Nec tamen, intestini discriminis metu, pedem ab incepto retulit, donec Wallenses, datis obsidibus nobilium suorum filiis, cum aliquanta pecunia et multo peculio, regiae magnanimitatis motum sedarent.

§ 402. Brittones transmarinos, quos adolescens vicinos castellis Danfronto et Sancti Michaelis habuerat, pecuniis ad obsequium transducebat. [Col. 1358D] Est enim illud genus hominum egens in patria, aliasque externo aere laboriosae vitae mercatur stipendia: si dederis, nec civilia, sine respectu juris et cognationis, detrectans praelia; sed pro quantitate munerum ad quascunque voles partes obnoxium. Hujus consuetudinis ille non inscius, si quando opus habuisset stipendiariis militibus, multa perdebat [Col. 1359A] in Brittones, fidem perfidae nationis nummis suis mutuatus .

§ 403. Robertum comitem Flandriae primis regni sui temporibus offendit hac causa: Baldewinus senior, hujus Roberti avus, Willelmum in Angliam venientem, arguto quo pollebat consilio, et militum additamento, vivaciter juverat. His ille illustres crebro retributiones refuderat, omnibus, ut ferunt, annis trecentas argenti marcas 630 pro fide et affinitate socero annumerans. Ea munificentia, in filio Baldewino non imminuta, haesit in Roberti Frisonis malitia, quam superior non praeteriit sermo. Porro iste Robertus, Frisonis filius, omissum munus a Willelmo secundo non difficulter impetraverat; quod et is cognationem praetenderit, et ille [Col. 1359B] invictum animum in spargenda pecunia haberet. Verum Henricus majori pondere removentilans, ut nec indebite adunaret pecunias, nec nisi debite dilapidaret habitas, Roberto ab Jerosolyma reverso, et quasi pro imperio trecentas argenti marcas exigenti, in hanc respondit sententiam: Non solitos reges Angliae Flandritis vectigal pendere, nec se velle libertatem majorum macula suae timiditatis fuscare: quapropter, si suo committat arbitrio, libenter se quod opportunitas siverit ut cognato et amico dare; si vero in exactione permanendum putaverit, omnino negare. Hac ille ratione dejectus, animum multo tempore in regem tumuit; sed parum aut nihil simultatibus adjutus, mansuetudini mentem accommodavit, expertus regem posse flecti [Col. 1359C] precario, non fastu tyrannico. Jam vero Baldewino filio ejus varietas temporum causas irarum in regem dedit: siquidem Willelmum filium Roberti Normanni volens haereditati intrudere, alienis se sponte negotiis immiscuit, crebroque castella regis in Normannia inopinatis fatigabat assultibus (A. D. 1118); magnum incommodum, si fata sivissent, [Col. 1360A] terrae minatus: sed apud Archas 631 majori manu militum quam timebat exceptus mortem maturavit, crebris ictibus galea quassata cerebrum violatus. Causam ferunt morbi augmentati, quod ea die allium cum auca praesumpserit, nec nocte venere abstinuerit. Hic intuebuntur posteri eximium regalis pietatis exemplum, quod medicum peritissimum decumbenti miserit; illachrymatus, si credimus, morbo perire, quem pro admiratione fortitudinis salvari maluisset. Successor ejus Karolus (A. D. 1119) nulla molestia vires regis inquietavit; primo foedere suspenso, mox etiam consummato amicitiam ejus amplexus.

§ 404. Philippus rex Francorum regi nostro nec utilis nec infestus fuit, propterea quod esset [Col. 1360B] ventri magis quam negotiis deditus, nec praeterea in castellis ejus collimitaneus; pauca enim, quae tunc habebat in Normannia, magis Brittaniae quam Franciae vicina erant: adde quod [ut superius 632 dixi ] Philippus, accedente senio, libidine gravis, comitissaeque Andegavensis specie lusus, illicitis ardoribus defoeneratus famulabatur. Quocirca ab apostolico excommunicatus, cum in villa qua mansitabat nihil divini servitii fieret, sed, discedente eo, tinnitus signorum undique concreparent, insulsam fatuitatem cachinnis exprimebat; «Audis, inquiens, bella quomodo nos effugant!» Adeo erat omnibus episcopis provinciae suae derisui, ut nullus eos desponsaret praeter Willelmum archiepiscopum Rotomagensem ; cujus facti [Col. 1360C] temeritatem luit multis annis interdictus, et vix tandem aliquando per Anselmum archiepiscopum apostolicae communioni redditus. Philippo interea nulla mora insanae temulentiae satietatem fecit, nisi quod, in extremo vitae tactus morbo, monachicum apud Floriacum accepit habitum : pulchrius et fortunatius illa, quod aetate et sanitate integra, [Col. 1361A] nec specie rugata, apud Fontem Evraldi sanctimonialium appetiit velum; nec multo post praesenti vitae valefecit, Deo forsitan providente, non posse delicatae mulieris corpus religionis laboribus inservire.

§ 405. At vero Lodowicus filius Philippi varium se praestitit, in neutra parte bene constans. Primo enim tempore plurimus in fratrem irarum auctor Henrico ad capiendam Normanniam fuit, corruptus videlicet Anglorum spoliis et multo 633 regis obryzo. Non quod ille obtulerit, sed quod alter invitaverit, ultro adhortans ne clarissimae olim patriae nervos dissimulatione sua succidi sineret. Postea vero simultas inter eos exorta est pro Thetbaldo comite Blesensi, filio Stephani qui apud Ramulam occubuit, quod Thetbaldus susceptus esset Stephano [Col. 1361B] ex Adala filia Willelmi magni. Diu igitur ex parte regis nostri labores viarum consumpserunt nuncii, ut dignaretur Lodowicus satisfactionem Thetbaldi. Ille vero, parvi faciens preces, Thetbaldum ab apostolico devotari fecit quasi arrogantem et Deo rebellem; qui praeter austeritatem morum, quae omnibus videbatur intolerabilis, ferebatur dominum suum privare avitis possessionibus. Itaque diu productis inimicitiis, cum uterque grossum tumeret, nec alter alteri pro persona cederet, Lodowicus Normanniam venit, inflatiori anhelitu late omnia exhauriens. Nunciabantur haec regi, qui apud Rotomagum se continebat, adeo ut vulgus militum aures ejus infestaret, pateretur repelli Lodowicum, hominem aqualiculi pondere olim lectum [Col. 1361C] foventem, sed nunc pro dissimulatione minis auras onerantem. Ille, paterni memor exempli, fatuitatem Franci patientia extundere, quam viribus repellere, malebat. Quinetiam milites benigne appellando hac ratione mulcebat: Non debere illos mirari si sanguinis eorum prodigus esse caveret, quos sibi fideles non modicis experimentis approbasset. Impium esse, ut, ad regnum sibi parandum, eorum glorietur mortibus, 634 qui vitam suam pro ejus salute ultroneis devoveant certaminibus: illos regni sui nutritos, pietatis alumnos; quapropter boni principis se velle sequi exemplum, ut modestia sua eorum remoretur impetum, quos ita paratos pro se videat ad moriendum. Postremo, cum videret prudentiam suam sinistra interpretatione turbari et [Col. 1361D] ignaviam vocari, in tantum ut Lodowicus prope Rotomagum quatuor milliariis ignes faceret, praedas ageret, majori fortitudine vim animi concussit, et procinctu parato vicit egregie, praeteritas dissimulationes [Col. 1362A] feroci puniens victoria. Veruntamen aliquanto post pax parta est; quia et rerum omnium est vicissitudo, et nummi quaslibet injurias levant, ad persuadendum quod intendunt potentes. Quare Willelmus, filius regis nostri, homagium regi Francorum de Normannia fecit, jure legitimo de eo provinciam cogniturus. Illud fuit tempus (A. D. 1119) quo idem puer filiam Fulconis comitis Andegavensis despondit et accepit; patris prudentia satagente, ut hinc pecunia, hinc affinitate mediante, nihil contra filium turbaretur.

§ 406. His diebus Calixtus papa, de quo posterius dicam plura, praesentiam suam prope Normanniam exhibuit (A. D. 1119): cujus colloquio potitus , rex Angliae Romanos prudentiam Normannorum mirari [Col. 1362B] et praedicare coegit. Namque ille (ut fertur) infesto venerat animo, ut eum asperius conveniret quare fratrem et sancti Sepulchri peregrinum in captione teneret; sed responso principis, quod erat simile veri, et probabilibus argumentis perstrictus, parum contra retulit. Possunt enim 635 communes loci ad quamlibet partem inflecti pro facundia oratoris , praesertim cum non contemnatur eloquentia quam pretiosa condiunt xenia. Et ut nihil cumulatae pompae deesset, adolescentulos clarissimi generis, filios comitis de Mellento, ut contra cardinales de dialectica disputarent, subornavit: quorum tortilibus sophismatibus cum vivacitate rationum obsisti nequiret, non puduit cardinales [Col. 1362C] confiteri, majori occiduas plagas florere literarum peritia quam ipsi audissent vel putassent in patria. Itaque haec collocutio hunc finem emeruit, ut pronunciaret apostolicus nihil Anglorum regis causa justius, prudentia eminentius, facundia uberius.

§ 407. Horum puerorum pater erat comes de Mellento Robertus (ut dixi), filius Rogerii de Bello Monte qui Pratellum coenobium Normanniae construxit: homo antiquae simplicitatis et fidei, qui, crebro a Willelmo primo invitatus ut Angliam veniret, largis ad voluntatem possessionibus munerandus, supersedit; pronuncians, patrum suorum haereditatem se velle fovere, non transmarinas et indebitas possessiones vel appetere vel invadere. Hic duos filios habuit; Robertum istum, et Henricum. Henricus [Col. 1362D] comes Warwicensis, dulcis et quieti animi vir, congruo suis moribus studio vitam egit et clausit. Alter, astutior et pronioris ad versutiam cordis, praeter paternam haereditatem in Normannia [Col. 1363A] et ingentia praedia in Anglia, castellum, quod matris suae frater Hugo filius Gualeranni tenuerat, Mellentum nomine, a rege Franciae nundinatus est pecunia. Qui cum superiorum regum tempore, 636 spe sensim pullulante, in gloriam procederet, hujus aetate summo provectu effloruit; habebaturque ejus consilium quasi quis divinum consuluisset sacrarium. Jamque non immerito assecutus aestimabatur, quod esset aevi maturus ad consulendum, suasor concordiae, dissuasor discordiae, et prorsus ad quod intenderet, pro viribus eloquentiae, citissimus persuasor. Ingentis in Anglia momenti, ut inveteratum vestiendi vel comedendi exemplo suo inverteret morem. Denique consuetudo semel prandendi in omnium optimatum curiis per eum frequentatur, [Col. 1363B] quam ipse causa bonae valetudinis acceptam, nunciis a Constantinopolitano imperatore Alexio, suo (ut dixi) caeteris refudit exemplo. Quod tamen magis parcitate dapsilitatis fecisse et docuisse, quam timore cruditatis et indigeriei, immerito culpatur; quia nemo eo, ut fertur, in dapibus aliis sumptuosior, vel sibi moderatior fuit. In placitis propugnator justitiae, in guerris provisor victoriae: dominum regem ad severitatem legum custodiendam exacuens, ipse non eas sequens, sed proponens: expers in regem perfidiae, in caeteros ejus persecutor .

§ 408. Habebat praeterea rex Henricus episcopum Salesbiriensem Rogerium a secretis, cujus maxime nitebatur consilio, nam et ante regnum 637 omnibus [Col. 1363C] suis praefecerat rex ; primum cancellarium, mox episcopum constituerat, prudentiam viri expertus. Sollerter administrati episcopatus officium spem infudit quod majori dignus haberetur munere; itaque totius regni moderamen illius delegavit justitiae, sive ipse adesset Angliae, sive moraretur Normanniae. Refugit episcopus tantis se curis involvere, nisi tres archiepiscopi Cantuarienses, Anselmus, Radulfus, Willelmus, et postremo papa, injunxissent ei munus obedientiae. Sategit ita fieri Henricus, non nescius quod fideliter sua tractaret commoda Rogerius: nec defuit ille spei regiae; sed tanta integritate, tanta se agebat industria, ut nulla contra eum conflaretur invidia. Denique [Col. 1363D] rex plerumque triennio, nonnunquam quadriennio, et eo amplius, in Normannia moratus, cum in regnum reverteretur, deputabat justitiarii modestiae quod nihil aut parum inveniebat molestiae . Inter haec, ecclesiastica officia non negligere, sed quotidie mane omnia honeste persolvere ut, expeditius [Col. 1364A] peditius et tutius caeteris posset accedere. Pontifex magnanimus, et nullis unquam parcens sumptibus, dum quae facienda proponeret, aedificia praesertim, consummaret; quod cum alias, tum maxime in Salesbiria et Malmesbiria est videre. Fecit enim ibi aedificia spatio diffusa, numero pecuniarum sumptuosa, specie formosissima; ita juste composito ordine lapidum, ut junctura perstringat intuitum, et totam maceriam unum mentiatur esse saxum. Ecclesiam Salesbiriensem et novam fecit et ornamentis excoluit, ut nulli in Anglia cedat, sed multas praecedat; 638 ipseque non falso possit discere Deo, «Domine, dilexi decorem domus tuae.»

§ 409. Hiberniensium regem Murcardum, et successores ejus, quorum nomina fama non extulit, [Col. 1364B] ita devotos habuit noster Henricus, ut nihil nisi quod eum palparet scriberent, nihil nisi quod juberet agerent: quamvis feratur Murcardus, nescio qua de causa, paucis diebus inflatius in Anglos egisse; sed mox, pro interdicto navigio et mercimonio navigantium, tumorem pectoris sedasse. Quanti enim valeret Hibernia si non adnavigarent merces ex Anglia? Ita pro penuria, imo pro inscientia cultorum, jejunum omnium bonorum solum, agrestem et squalidam multitudinem Hibernensium extra urbes producit: Angli vero et Franci, cultiori genere vitae, urbes nundinarum commercio inhabitant. Paulus Orcadum comes, quamvis Noricorum regi haereditario jure subjectus, ita regis amicitias suspiciebat ut crebra ei munuscula [Col. 1364C] missitaret: nam et ille prona voluptate exterarum terrarum miracula inhiabat, leones, leopardos, lynces, camelos, quorum foetus Anglia est inops, grandi (ut dixi) jucunditate a regibus alienis expostulans; habebatque conseptum quod Wudestoche dicitur, in quo delicias talium rerum confovebat. Posueratque ibi animal quod hystrix vocatur, missum sibi a Willelmo de Monte Pislerio; de quo animali Plinius secundus in octavo Naturalis Historiae libro, et Isidorus de Etymologiis, memorant, esse animal in Africa, quod Afri ericii genus dicunt, coopertum hispidis setis, quas in canes insectantes naturaliter emittat. Sunt enim setae (ut vidi, palmo et plus longae, in utraque summitate acutae; [Col. 1364D] similes 639 pennis aucarum ubi desinunt plumae, sed paulo plus grossae; nigro et albo quasi intertinctae.

§ 410. Illud praeter caetera Henricum insigniebat, quod, quamvis pro tumultibus Normannicis saepe et diu regno suo deesset, ita timore suo rebelles fraenabat, [Col. 1365A] ut nihil pacis in Anglia desiderares; quocirca etiam exterae gentes illuc, velut ad unicum tutae quietis portum, libenter appellebant. Denique Siwardus rex Noricorum, primo aevi processu fortissimis conferendus, incepto itinere Jerosolymitano, rogataque regis pace, in Anglia tota resedit hyeme; plurimoque per ecclesias auro expenso, mox, ut Favonius ad serenitatem pelagi vernales portas aperuit, naves repetiit; provectusque in altum, Baleares insulas, quae Majorica et Minorica dicuntur, armis territas, faciliores ad subigendum praefato Willelmo de Monte Pislerio reliquit. Inde pertendit Jerosolymam, navibus omnibus incolumibus praeter unam; quae, dum retinacula a portu solvere tardat, absorpta est immani voragine (quam inter [Col. 1365B] Sequanica et Aquitanica littora esse Paulus historicus Longobardorum asseverat), tanto undarum impetu ut ad triginta milliaria garrulitas discernatur aquarum. Jerosolymam veniens, Tyrum et Sidonem, urbes quas mare allambit, ad Christianitatis gratiam obsedit, effregit, subegit. Mutato itinere Constantinopolim ingressus, 640 navem aureis rostratam draconibus fastigio sanctae Sophiae pro trophaeo affixit. Hominibus suis in eadem urbe catervatim morientibus remedium excogitavit, ut reliqui parcius, et aqua mixtum vinum biberent: ingenii acrimonia , ut, porcino jecore mero injecto, moxque pro asperitate liquoris resoluto, idem in hominibus fieri primo praesagiret; [Col. 1365C] post etiam, quodam defuncto exenterato, visu addisceret. Quare contuitu prudentiae et fortitudinis, quae grande quid pollicebantur, imperatore illum retinere tentante, spem ejus, qua jam aurum Noricum devorabat, pulchre cassavit : impetrata ad proximam urbem licentia, cistas thesaurorum, plumbo impletas, et obsignatas, apud eum deponens, quasi citissimi reditus vades. Ita ille illusus est; alter pedes domum contendit.

§ 411. Sed enim ut ad Henricum regrediatur oratio; erat ille in rebus suis providendo efficax, defendendo pertinax: bellorum quatenus posset cum honestate repressor; cum vero decrevisset non pati, impatiendus injuriarum exactor, obvia pericula [Col. 1366A] virtutis umbone decutiens. Odii et amicitiae in quemlibet tenax; in altero nimio irarum aestui, in altero regiae magnanimitati, satisfaciens; hostes videlicet ad miseriam deprimens, amicos et clientes ad invidiam efferens: nam et hanc curam vel primam vel maximam boni principis philosophia proponit, ut parcat subjectis , et debellet superbos. Justitiae rigore inflexibilis, provinciales quiete, proceres dignanter 641 continebat; fures et falsarios latentes maxima diligentia perscrutans, inventos puniens; parvarum quoque rerum non negligens. Cum nummos fractos, licet boni argenti, a venditoribus non recipi audisset, omnes vel frangi vel incidi praecepit . Mercatorum falsam ulnam castigavit; brachii sui mensura adhibita, omnibusque per Angliam [Col. 1366B] proposita. Curialibus suis , ubicunque villarum esset, quantum a rusticis gratis accipere, quantum et quoto pretio emere debuissent, edixit; transgressores vel gravi pecuniarum mulcta, vel vitae dispendio, afficiens. Principio regni, ut terrore exempli reos inureret, ad membrorum detruncationem, post ad pecuniae solutionem proclivior; pro morum prudentia, ut fere fert natura mortalium, optimatibus venerabilis, provincialibus amabilis habebatur. Quod si qui majorum, jurati sacramenti immemores, a fidei tramite exorbitarent, continuo, et consiliorum efficacia et laborum perseverantia, erroneos revocabat ad lineam; per asperitatem vulnerum detrectantes reducens ad sanitatem animorum. [Col. 1366C] Nec facile quam diuturnos sudores in talibus effuderit enumerem, dum nihil patitur inultum quod a delinquentibus commissum dignitati suae non esset consentaneum. Pugnarum erat maxima causa Normannia, ut ante dixi, in qua ipse pariter multis annis degens, Angliae quoque prospiciebat, nullo audente caput erigere dum ille audaciam, 642 ille suspiceret prudentiam. Nec vero propter rebellionem aliquorum procerum unquam suorum appetitus est insidiis, nisi semel: auctor earum fuit quidam cubicularius, plebeii generis patre, sed pro regiorum thesaurorum custodia famosi nominis homine, natus: is deprehensus et facile confessus, poenas perfidiae acriter luit. Praeter hoc tota vita securus, [Col. 1367A] animos omnium timori, sermones amori obstrictos habebat.

§ 412. Statura minimos supergrediens, a maximis vincebatur: crine nigro et juxta frontem profugo , oculis dulce serenis, thoroso pectore, carnoso corpore. Facetiarum pro tempore plenus; nec pro mole negotiorum, cum se communioni dedisset, minus jucundus. Minus pugnacis famae, Scipionis Africani dictum repra sentabat, «Imperatorem me mea mater, non bellatorem, peperit.» Quapropter sapientia nulli unquam modernorum regum secundus, et pene dicam omnium antecessorum in Anglia facile primus, libentius bellabat consilio quam gladio: vincebat, si poterat, sanguine nullo; si aliter non poterat, pauco. Omnium tota vita omnino [Col. 1367B] obscoenitatum cupidinearum expers, quoniam (ut a consciis accepimus) non effraeni voluptate, sed gignendae prolis 643 amore , mulierum gremio infunderetur: nec dignaretur advenae delectationi praebere assensum, nisi ubi regium semen procedere posset in effectum; effundens naturam ut dominus, non obtemperans libidini ut famulus. Cibis indifferenter utens, magisque explens esuriem, quam multis obsoniis urgens inglusiem; potui nunquam praeter sitim indulgens. Continentiae minimum excessum tum in suis tum in omnibus execrans. Somni gravis, et quem frequens roncatio interrumperet. Facultatis in dicendo magis fortuitae quam elaboratae; nec praecipitis, sed maturae.

[Col. 1367C] § 413. Pietatis in Deum praedicandae, monasteria in Anglia et Normannia construxit; quibus quia nondum supremam manum imposuit, ego quoque interim judicium meum differrem, nisi me Radingensium fratrum charitas tacere non sineret. Hoc ille coenobium inter duo flumina Kene am et, Tamensem constituit, loco ubi pene omnium itinerantium ad populosiores urbes Angliae posset esse diversorium; posuitque ibi monachos Cluniacenses, qui sunt hodie praeclarum sanctitatis exemplum, hospitalitatis indefessae et dulcis indicium: videas ibi quod non alibi, ut plus hospites, totis horis venientes, quam inhabitantes insumant. Praeproperum me et adulatorem fortasse quid dixerit, quod nunc [Col. 1367D] primum nascentem religionem tanto efferam praeconio, nesciens quid ventura pariat dies; sed ipsi (ut spero) cum Dei gratia enitentur ut in bono durent. Ego non erubesco si sanctis viris blandiar; et bonum quod in me non habeo, in aliis admirer. Investituras ecclesiarum Deo et sancto Petro remisit, post multas controversias inter eum et 644 Anselmum archiepiscopum habitas: vix tandem ad consentiendum, pro ingenti Dei gratia, ingloriosa [Col. 1368A] de fratre victoria inflexus. Sed harum causarum tenorem multo verborum circuitu egit dominus Edmerus : nos, pro pleniore notitia, Paschalis saepe dicti apostolici scripta ad hanc rem pertinentia subnectemus.

§ 414. «Paschalis episcopus Henrico regi salutem. In literis quas nuper ad nos per familiarem tuum, nostrae dilectionis filium, clericum Willelmum transmisisti, et personae tuae sospitatem cognovimus, et successus prosperos quos tibi, superatis regni adversariis, benignitas divina concessit: audivimus praeterea optatam virilem sobolem ex ingenua te et religiosa conjuge suscepisse. Quod profecto cum nos laetificaverit, oportunum rati sumus nunc tibi [Col. 1368B] praecepta et voluntatem Dei validius inculcare, cum amplioribus beneficiis benignitati ejus te prospicis debitorem. Nos quoque divinis beneficiis benignitatem nostram penes te sociare optamus; sed grave nobis est, quia id a nobis videris expetere quod praestare non possumus. Si enim consentiamus aut patiamur investituras a tua excellentia fieri, et nostrum procul dubio et tuum erit immane periculum. Qua in re contemplari te volumus quid aut non faciendo perdas, aut faciendo conquiras: nos enim in prohibitione hac nihil amplius obedientiae, nihil liberalitatis, per ecclesias nanciscimur; nec tibi debitae potestatis aut juris subtrahere quicquam nitimur, nisi ut erga te Dei ira minuatur, et sic tibi prospera cuncta contingant. Ait enim Dominus: Honorificantes [Col. 1368C] me honorificabo; qui autem contemnunt me erunt ignobiles. 645 Dices itaque mei hoc juris est. Non utique: non est imperatorium, non regium, sed divinum; solius illius est qui dixit Ego sum ostium. Unde pro ipso te rogo, cujus hoc munus est, ut reddas hoc ipsi; ipsi dimittas, cujus amori etiam quae tua sunt debes. Nos autem cur tuae obniteremur voluntati, cur obsisteremus gratiae; nisi Dei, in hujus negotii consensu, sciremus nos voluntati obviare, gratiam amittere? Cur tibi quicquam negaremus, quod cuiquam esset mortalium concedendum, cum beneficia de te ampliora sumpserimus? Prospice, fili charissime, utrum decus an dedecus tibi sit, quod sapientissimus ac religiosissimus Gallicanorum episcoporum Anselmus propter hoc tuo lateri adhaerere, tuo [Col. 1368D] veretur in regno consistere. Qui tanta de te bona hactenus audierant, quid de te sentient? quid loquentur, cum hoc fuerit in regionibus divulgatum? Ipsi qui coram te tuos excessus extollunt, cum praesentia tua caruerint, hoc profecto validius infamabunt. Redi ergo, charissime fili, ad cor tuum propter misericordiam Dei et propter amorem Unigeniti deprecamur: revoca pastorem tuum, revoca patrem tuum; et si quid, quod non opinamur, gravius adversus [Col. 1369A] te gesserit, si investituras aversatus fueris, nos juxta voluntatem tuam, quantum cum Deo possumus, moderabimur: tu tamen talis repulsae infamiam a persona tua et regno removeas. Haec si feceris, et si gravia quaelibet a nobis petieris, quae cum Deo praeberi facultas sit, profecto consequeris, et pro te Dominum ipso adjuvante exorare curabimus; et de peccatis tam tibi quam conjugi tuae, sanctorum apostolorum meritis, indulgentiam et absolutionem faciemus. Filium autem tuum, quem ex spectabili et gloriosa conjuge suscepisti, quem, ut audivimus, egregii patris Willelmi nomine 646 nominasti, tanta tecum imminentia confovebimus, ut qui te vel illum laeserit Romanam ecclesiam videatur laesisse. Datum Lateranis, nono kalendas Decembris .

[Col. 1369B] § 415. «Paschalis Anselmo. Suavissimas dilectionis tuae accepimus literas, charitatis calamo scriptas. In his reverentiam devotionis tuae complectimur; et perpendentes fidei tuae robur, et piae sollicitudinis instantiam, exultamus, quia, gratia Dei tibi praestante auxilium, te nec promissa sustollunt, nec minae concutiunt. Dolemus autem quia, cum fratres nostros episcopos, legatos regis Anglorum, benigne susceperimus, quae nec diximus iis, nec cogitavimus, redeuntes ad propria retulerunt. Audivimus enim eos dixisse, quia, si rex in aliis bene ageret, nos investituras ecclesiarum nec prohibere, nec factas excommunicare; et quod ideo nolebamus chartae [Col. 1369C] committere, ne sub occasione ea caeteri principes in nos inclamarent. Unde Jesum, qui corda et renes scrutatur, in animam nostram testem invocamus, si, ex quo hujus sanctae sedis curam suscepimus gerere, hoc immane scelus vel descendit in mentem.» Et infra, «Si ergo virgam pastoralitatis signum, si annulum signaculum fidei, tradit laica manus, quid in ecclesia pontifices agunt? Episcopos autem qui veritatem in mendacium commutarunt, ipsa veritate, quae Deus est, in medium introducta, a beati Petri gratia et a nostra societate secernimus donec Romanae ecclesiae satisfaciant. Quicunque vero intra praedictas inducias investituras consecrationum 647 acceperunt, a consortio nostro et ecclesiae alienos habemus

[Col. 1369D] § 416. «Paschalis Anselmo. Quod Anglici regis cor ad apostolicae sedis obedientiam omnipotentis Dei dignatio inclinavit, eidem miserationum Domino gratias agimus, in cujus manu corda regum versantur. Hoc nimirum tuae charitatis gratia, tuarumque orationum instantia, factum credimus, ut in hac parte populum illum, cui tua sollicitudo praesidet, [Col. 1370A] miseratio superna respiceret. Quod autem et regi, et his qui obnoxii videntur, adeo condescendimus, eo affectu et compassione factum noveris, ut eos qui jacebant erigere valeamus: te autem, in Christo venerabilis et charissime frater, ab illa prohibitione sive, ut tu credis, excommunicatione absolvimus, quam ab antecessore nostro sanctae memoriae Urbano papa adversus investituras ac hominia factam intelligis. Tu vero eos qui aut investituras accepere, aut investitos benedixere, aut hominia fecere, cum ea satisfactione quam tibi per communes legatos Willelmum ac Baldewinum, viros fideles et veridicos, significamus, Domino cooperante suscipito, et eos vice nostrae auctoritatis absolvito; quos vel ipse benedicas, vel a quibus volueris benedici [Col. 1370B] praecipias , nisi in iis aliud forte reperias propter quod a sacratis honoribus sint repellendi. Si qui vero deinceps praeter investituras ecclesiarum praelationes assumpserint, etiamsi regi hominia fecerint, nequaquam ob hoc a benedictionis munere arceantur, donec omnipotentis Dei gratia 648 ad hoc omittendum cor regium tuae praedicationis imbribus molliatur. Praeterea super episcopis qui falsum (ut nosti) a nobis rumorem retulerunt, cor nostrum commotum est vehementius, quia non solum nos laeserunt, sed multorum simplicium animas deceperunt, et regem adversus charitatem sedis apostolicae impulerunt; unde et inultum eorum flagitium, Domino cooperante, non patimur; sed, quia [Col. 1370C] filii nostri regis instantia pro iis nos pulsat attentius, etiam ipsis communionis tuae participium non negabis. Sane regem et conjugem, et proceres illos qui pro hoc negotio cum rege ex praecepto nostro laboraverunt, quorum nomina ex supradicti Willelmi suggestione cognosces, juxta sponsionem nostram a peccatis et poenitentiis absolves. Rotomagensis episcopi causam tuae deliberationi committimus, et quod ei indulseris indulgemus

§ 417. Haec Paschalis summus papa, pro ecclesiarum Dei libertate, sollicitus agebat. Fuerunt autem episcopi quos mendacii arguit, Girardus archiepiscopus Eboracensis, et Herbertus Norwicensis; quorum errata reprehenderunt veraciores legati, Willelmus postea Exoniensis episcopus, et Baldewinus [Col. 1370D] Beccensis monachus. Eratque tunc Anselmus archiepiscopus iterum tempore istius regis Lugduni exul , apud Hugonem ejusdem civitatis archiepiscoporum, quando epistola prima, quam apposui, emissa est; quia nec ipse ullo desiderio veniendi tenebatur, nec rex animositatem suam pro copia susurronum sedari patiebatur. Diu ergo et revocare [Col. 1371A] illum, et monitionibus apostolicis obsecundare, distulit; 649 non elationis ambitu, sed procerum, et maxime comitis de Mellento instinctu, qui, in hoc negotio magis antiqua consuetudine quam recti tenore rationem reverberans, allegabat multum regiae majestati diminui, si, omittens morem antecessorum, non investiret electum per baculum et annulum. Verumtamen rex, diligentius inspecto quid vivida epistolarum ratio, quid divinorum munerum in se ubertim confluens admoneret largitio, investituram annuli et baculi indulsit in perpetuum; retento tantum electionis et regalium privilegio. Coacto ergo apud Londoniam magno episcoporum et procerum abbatumque concilio, multa ecclesiasticarum et secularium rerum ordinata negotia, decisa [Col. 1371B] litigia. Nec multo post, uno die quinque sunt ordinati episcopi in Cantia ab Anselmo archiepiscopo: Willelmus ad Wintoniam, Rogerius ad Salesbiriam, Willelmus ad Exoniam, Rainaldus ad Herefordum. Urbanus ad Glamorgan. Itaque controversia frequentibus dissensionibus agitata, plurimo Anselmi ad Romam itu et reditu ventilata, laudabilem finem accepit.

§ 418. Uxor regis ex antiqua et illustri regum stirpe descendit Matildis, filia regis Scottorum (ut praedixi), a teneris annis inter sanctimoniales apud Wiltoniam et Rumesium educata, literis quoque foemineum pectus exercuit. Unde ut ignobiles nuptias respueret, plusquam semel a patre [Col. 1371C] oblatas, peplum sacratae professionis index gestavit: quapropter, cum rex suscipere vellet eam thalamo, res in disceptationem venit ; 650 nec nisi legitimis productis testibus, qui eam jurarent sine professione causa procorum velum gessisse, archiepiscopus adduci potuit ad consentiendum. Haec igitur duobus partubus, altero alterius sexus, contenta, in posterum et parere et parturire destitit: aequanimiterque ferebat, rege alias intento, ipsa curiae valedicere, Westmonasterio multis annis morata. Nec tamen quicquam ei regalis magnificentiae deerat; sed indefessa frequentia, undae salutantium, et totis apportantium temporibus, accipiebantur et vomebantur superbis aedibus: hoc regis jubebat liberalitas, hoc ipsius gratia et dulcis attrahebat [Col. 1371D] benignitas. Sanctitudinis egregiae, non usquequaque despicabilis formae, maternae pietatis aemula, nihil sinistrum quantum ad se moribus admittens; praeter regium cubile pudoris integra, nulla etiam suspicione laesa. Cilicio sub regio cultu convoluta, [Col. 1372A] nudipes diebus Quadragesimae terebat ecclesiarum limina: nec horrebat pedes lavare morbidorum, ulcera sanie distillantia contrectare; postremo longa manibus oscula protelare, mensam apponere. Erat ei in audiendo servitio Dei voluptas unica, ideoque in clericos bene melodos inconsiderate provida ; blande quoscunque alloqui, multa largiri, plura polliceri. Inde, liberalitate ipsius per orbem sata, turmatim huc adventabant scholastici tum cantibus tum versibus famosi; felicemque se putabat qui carminis novitate aures mulceret dominae. Nec in his solum expensas conferebat, sed etiam omni generi hominum, praesertim advenarum; qui, muneribus acceptis, famam ejus longe per terras venditarent. Est enim cupiditas gloriae ita innata [Col. 1372B] 651 mentibus hominum, ut vix aliquis, bonae conscientiae pretiosis contentus fructibus, si quid bene fecerit, non dulce habeat efferri in vulgus: unde aiunt, et constat dominae esse surreptum ut extraneos quos posset praemiis deliniret; caeteros promissis, aliquando efficacibus aliquando et saepius, inanibus, suspenderet. Eo effectum est ut prodige donantium non effugeret vitium, multimodas colonis suis deferens calumnias, inferens injurias, auferens substantias: quo bonae largitricis nacta famam, suorum parvi pensaret contumeliam. Sed haec qui recte judicare volet, consiliis ministrorum imputabit; qui, more harpyarum, quicquid poterant corripere unguibus, vel infodiebant marsupiis vel insumebant [Col. 1372C] conviviis: quorum foeculentis susurris aures oppleta, naevum honestissimae menti contraxit: de reliquo factis omnibus approbanda et sancta. Inter haec erepta est patriae, magno provincialium damno, suo nullo; nam et funus nobiliter curatum apud Westmonasterium, quietem accepit, et spiritus se coelum incolere non frivolis signis ostendit. Obiit regno post septemdecim annos et sex menses libenter relicto; fatum parentum experta, qui pene omnes virente potissimum aevo excessere mundo. Successit thoro ejus, sed non ita cito (A. D. 1121), Adala filia ducis de Lovanio, quod est castellum caput Lotharingiae.

§ 419. Filium habuit rex Henricus ex Matilde, nomine Willelmum, dulci spe et ingenti cura in [Col. 1372D] successionem educatum et provectum 652 nam et ei, vix dum duodecim annorum esset, omnes liberi homines Angliae et Normanniae, cujuscunque ordinis et dignitatis, cujuscunque domini fideles, manibus et sacramento se dedere coacti [Col. 1373A] sunt. Filiam quoque Fulconis comitis Andegavensis vix nubilem ipse etiam impubis despondit et accepit, dato sibi a socero comitatu Cenomannico pro munere sponsalicio: quin et Jerosolymam Fulco ire contendens, comitatum commendavit regi suum, si viveret ; futurum profecto generi, si non rediret. Plures ergo provinciae spectabant nutum pueri. putabaturque regis Edwardi vaticinium in eo complendum; ferebaturque spes Angliae, modo arboris succisa , in illo juvenculo iterum floribus pubescere, fructus protrudere, et ideo finem malorum sperari posse. Deo aliter visum; hujuscemodi enim opinionem tulerunt aurae, quod eum proxima dies urgebat fato satisfacere. Enim vero socero tunc annitente, simulque Thetbaldo [Col. 1373B] filio Stephani et Adalae amitae, Lodowicus rex Franciae Normanniam concessit puero, ut facto sibi hominio possideret eam jure legitimo (A. D. 1119): ordinabat haec et efficiebat prudentissimi patris prudentia, ut hominium, quod ipse pro culmine imperii fastidiret facere, filius delicatus, et qui putabatur viam seculi ingressurus, non recusaret. His agitandis et placita concordia componendis quatuor annorum tempus rex impendit, in Normannia toto hoc tempore moratus. Veruntamen tam splendidae et excogitatae pacis serenum, tam omnium spes 653 in speculam erectas, confudit humanae sortis varietas. Namque indicto in Angliam reditu, rex sub ipso crepusculo septimo kalendas Decembris (Nov. 25, A. D. 1120), [Col. 1373C] apud Barbelflet naves solvit; eumque, qui impleverat carbasa, ventus fel citer regno et amplae fortunae invexit. At vero adolescentulus, jam septendecim annorum et paulo plus, cui nihil deliciarum praeter nomen regis pro paterna indulgentia deesset, aliam sibi navem parari praecepit, omnibus pene adolescentulis procerum filiis, quasi pro colludio aetatis puerilis, eo accurrentibus; quin et remiges immodice mero ingurgitati, voluptate nautica quam potus ministrabat, mature illos qui praecesserant post tergum relinquendos clamitabant. Erat enim navis optima, tabulatis novis et clavis recenter compacta. Itaque caeca jam nocte, juventus sapientiae indiga, simulque potu obruta, navem a littore impellunt. Volat illa pennata pernicior arundine; et, crispantia maris [Col. 1373D] terga radens, imprudentia ebriorum impegit in scopulum non longe a littore supra pelagus extantem. Consurgunt ergo miseri, et magno clamore ferratos contos expediunt, diu certantes ut navem a rupe propellerent; sed obsistebat fortuna, omnes eorum conatus in irritum deducens. Itaque et remi [Col. 1374A] in saxum obnixi crepuere, concussaque prora pependit . Jamque alios undis exponebat, alios ingressa per rimas aqua enecabat, cum ejecta scapha filius regis excipitur; salvarique potuisset ad littus regressus, nisi soror ejus notha, comitissa Perticae, in majori nave cum morte luctans, foemineo ululatu fratris opem implorasset, ne tam impie se relinqueret. Ille, misericordia infractus, lembum carinae 654 applicari jussit, ut sororem exciperet; mortem misellus pro clementiae teneritudine indeptus: continuo enim multitudine insilientium scapha victa subsedit, omnesque pariter fundo involvit. Evasit unus et ille agrestis, qui, tota nocte malo supernatans, mane totius tragoediae actum expressit. Nulla unquam fuit navis Angliae tantae miseriae, nulla toti [Col. 1374B] orbi tam patulae famae. Periit ibi cum Willelmo alter filius regis Ricardus, quem ante regnum ex provinciali foemina susceperat, juvenis magnanimus et patri pro obsequio acceptus; Ricardus comes Cestriae, et frater ejus Otuelus, nutricius et magister filii regis; filia regis, comitissa Perticae; et neptis ejus, soror Thetbaldi, comitissa Cestriae: praeterea quisquis erat in curia lectissimus miles vel capellanus, et optimatum filii ad militiam provehendi; accurrerant enim undique, ut dixi, non leve gloriae suae numeraturi commodum si filio regis vel deferrent ludicrum vel conferrent obsequium. Accumulavitque calamitatem difficultas inveniendorum cadaverum, quia dispersis per littora quaesitoribus nullum facile repertum est; sed ierunt tam delicata [Col. 1374C] corpora aequoreis crudelia pabula monstris. Juvenculi ergo morte cognita, res mirum in modum mutatae. Parens enim coelibatui renunciavit, cui post mortem Matildis studuerat, futuros haeredes ex nova conjuge jamjamque operiens. Socer, ex Jerosolymis domum reversus, partibus Willelmi filii Roberti Normanni comitis improbus astitit, tradens ei alteram filiam nuptum, et Cenomannicum comitatum (A. D. 1123): 655 irarum stimulos in regem acuebat dos filiae. post mortem filii in Anglia retenta.

§ 420. Filiam Matildem , ex Matilde susceptam dedit rex Henricus Henrico imperatori Alemanniae, filio Henrici de quo tertius liber memoriam fecit. Fuit hic Henricus quintus ejus nominis apud Teutonicos [Col. 1374D] imperator: qui licet pro contumeliis apostolicae sedis patri graviter succensuisset, ipse tamen ejusdem sententiae sequax, et propugnator suo tempore fuit infestus; namque cum Urbano papae Paschalis successisset, vir nullo virtutis genere carens, rursus quaestio de investituris ecclesiarum, rursus bella, [Col. 1375A] rursus lites agitari, neutris partibus loco cedentibus. Imperator omnes episcopos et abbates regni sui quod citra montes est fautores habebat; quia Karolus magnus, pro contundenda gentium illarum ferocia, omnes pene terras ecclesiis contulerat: consiliosissime perpendens, nolle sacri ordinis homines tam facile quam laicos fidelitatem domini rejicere; praeterea, si laici rebellarent, illos posse et excommunicationis auctoritate et potentiae severitate compescere. Papa ultramontanas ecclesias suae rationi subjecerat; parumque suscipiebant urbes Italiae Henrici dominium, servitio se putantes exutas post Conradi fratris ejus interitum, qui a patre relictus Longobardiae in regem, apud Aretium obierat diem: at vero Henricus, antiquis Caesaribus [Col. 1375B] in nullo virtute dejectior, post pacatum regnum Teutonicum praesumebat animo Italicum, rebellionem urbium subjugaturus, quaestionemque de investitura suo libito recisurus (A. D. 1111). Sed iter illud ad Romam, 656 magnis exercitationibus pectorum, magnis angoribus corporum, consummatum, David Scottus Bancornensis episcopus exposuit; magis in regis gratiam quam historicum deceret acclinis : denique et inauditam violentiam, quod apostolicum cepit, quamvis libere custodierit, laudi ducit, ab exemplo quod Jacob, angelum violenter tenens, benedictionem ab eo extorserit. Praeter haec, laborat asserere dictum apostoli, «Nemo militans Deo, implicat se negotiis [Col. 1375C] secularibus ,» non adversari cupiditatibus pontificum per laicos investitorum, quia non sit seculare negotium si clericus laico fecerit hominium: quae quantum sint frivola, cujuslibet dijudicabit prudentia. Ego interim, ne bonum virum verbo videar premere, statuo indulgendum, quia non historiam sed panegyricum scripsit. Nunc vero privilegium et conventionem (A. D. 1111), violenta trium septimanarum captione a papa extorta, veraciter inseram; et qualiter non multo post religiosiori consilio enervata sunt, subjiciam.

§ 421. «Dominus papa Paschalis non inquietabit dominum regem, nec ejus imperium vel regnum, de investitura episcopatum et abbatiarum, neque de injuria sibi illata et suis, in persona et bonis; [Col. 1375D] neque aliquod malum reddet sibi vel alicui personae pro hac causa: et penitus in personam regis Henrici nunquam anathema ponet; nec remanebit in domino papa quin coronet eum, sicut in ordine continetur; et regnum et imperium, officii sui auxilio, eum tenere adjuvabit pro posse suo. Et haec adimplebit dominus papa sine fraude et malo ingenio.» Haec sunt nomina 657 illorum episcoporum et cardinalium qui, praecepto domini [Col. 1376A] papae Paschalis, privilegium et amicitiam domino Henrico imperatori sacramento confirmaverunt: Petrus Portuensis episcopus, Centius Sabinensis episcopus, Robertus cardinalis sancti Eusebii, Bonefacius cardinalis sancti Marci, Anastasius cardinalis sancti Clementis, Gregorius cardinalis apostolorum Petri et Pauli, item Gregorius cardinalis sancti Chrisogoni, Johannes cardinalis sanctae Potentianae, Risus cardinalis sancti Laurentii, Reinerus cardinalis sanctorum Marcellini et Petri, Vitalis cardinalis sanctae Balbinae, Teuzo cardinalis sancti Marci, Thetbaldus cardinalis Johannis et Pauli, Johannes decanus in Schola Graeca , Leo decanus sancti Vitalis, Albo decanus Sergii et Bachi.

[Col. 1376B] § 422. Ipse etiam rex hoc sacramentum fecit: «Ego Henricus rex liberos dimittam, quarta vel quinta feria proxima, et dominum papam, et episcopos et cardinales, et omnes captivos et obsides qui pro eo vel cum eo capti sunt, et secure perduci faciam intra portas Transtiberinae civitatis; nec ulterius capiam, aut capi permittam, eos qui in fidelitate domini papae Paschalis permanent: et populo Romano et Transtiberinae civitati pacem et securitatem servabo, tam per me quam per meos, in personis, quae pacem mihi servaverint. Dominum papam fideliter adjuvabo ut papatum suum quiete et secure teneat. Patrimonia et possessiones Romanae ecclesiae quae abstuli restituam, et cuncta quae habere debet more antecessorum 658 suorum recuperare et tenere adjuvabo, bona fide, [Col. 1376C] sine fraude et malo ingenio: et domino papae Paschali obediam, salvo honore regni et imperii, sicut catholici imperatores catholicis pontificibus Romanis.» Et isti sunt juratores ex parte ipsius regis: Fridericus Coloniensis archiepiscopus, Godebardus Tridentinus episcopus, Bruno Spirensis episcopus, Berengarius comes, Albertus cancellarius, Herimannus comes, Fridericus comes palatinus, Bonefacius marchio, Albertus comes de Blandriaco, Fridericus comes, Godefricus comes, Warnerius marchio.

§ 423. Hac conventione expleta, et praedictorum episcoporum et cardinalium sacramento confirmata, osculo utrinque dato, dominus papa quarto idus [Col. 1376D] Aprilis, Dominica Quasi modo geniti (13 April, A. D. 1111) missam celebravit; in qua, post communionem suam et ministrorum altaris, imperatori corpus et sanguinem Domini dedit in haec verba: «Hoc Dominicum corpus, quod sacrosancta tenet ecclesia, natum ex Maria virgine, elevatum in cruce pro redemptione humani generis, damus tibi (fili charissime) in remissionem peccatorum tuorum, et in conservationem confirmandae pacis [Col. 1377A] et verae amicitiae inter me et te, et regnum et sacerdotium.» Altero vero die apostolicus et rex ad columnas quae sunt in foro convenerunt, dispositis praesidiis loricatorum ubicunque videbatur opus esse, ne impediretur regis consecratio. Et in Argentea Porta receptus est rex ab episcopis, et cardinalibus, et toto clero Romano; et coepta oratione quae in ordine continetur ab Ostiensi episcopo, quoniam Albanus deerat, a quo debuisset 659 dici si adesset, ad mediam rotam ductus est; et ibi recepit secundam orationem a Portuensi episcopo, sicut praecipit Romanus ordo. Deinde duxerunt eum cum letaniis usque ad confessionem Apostolorum; et ibi unxit eum Hostiensis episcopus inter scapulas et in brachio dextro. Post haec a [Col. 1377B] domino apostolico ad altare eorundem apostolorum deductus et ibidem, imposita sibi corona ab ipso apostolico, in imperatorem est consecratus. Post impositam coronam missa de Resurrectione Domini est celebrata; in qua ante communionem dominus apostolicus privilegium imperatori propria manu dedit, in quo sibi et regno suo quod hic scriptum est concessit, et in eodem loco sub anathemate confirmavit.

§ 424. «Paschalis episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio, et per Dei omnipotentis gratiam Romanorum imperatori augusto, Henrico, salutes et apostolicam benedictionem. Regnum vestrum sanctae Romanae ecclesiae cohaerere [Col. 1377C] divina dispositio constituit; praedecessores siquidem vestri, probitatis et prudentiae amplioris gratia, Romanae urbis coronam et imperium consecuti sunt: ad cujus videlicet coronae et imperii dignitatem, tuam quoque personam (fili charissime Henrice), per nostri sacerdotii ministerium majestas divina provexit. Illam igitur dignitatis praerogativam, quam praedecessores nostri vestris praedecessoribus catholicis imperatoribus concesserunt, et privilegiorum paginis confirmaverunt, nos quoque tuae dilectioni 660 concedimus, et praesentis privilegii pagina confirmamus, ut regni tui episcopis vel abbatibus, libere, praeter violentiam vel symoniam electis, investituram virgae et annuli conferas; post investionem vero canonice [Col. 1377D] consecrationem accipiant ab episcopo ad quem pertinuerit. Si quis autem a clero vel populo, praeter assensum tuum, electus fuerit, nisi a te investiatur, a nemine consecretur; exceptis nimirum illis qui vel in archiepiscoporum vel in Romani pontificis solent dispositione consistere. Sane archiepiscopi vel episcopi libertatem habeant a te investitos episcopos [Col. 1378A] vel abbates canonice consecrandi: praedecessores enim vestri ecclesias regni sui tantis regalium suorum beneficiis ampliarunt, ut regnum ipsum maxime episcoporum vel abbatum praesidiis oporteat communiri, et populares dissensiones quae in electis omnibus saepe contingunt, regali oporteat majestate compesci. Quamobrem prudentiae tuae et potestati cura debet sollicitius imminere, ut Romanae ecclesiae magnitudo, et caeterarum salus, tuis, Domino praestante, beneficiis et servitiis conservetur. Si qua ergo ecclesiastica vel secularis persona, hanc nostrae concessionis paginam sciens, contra eam temerario ausu venire tentaverit, anathematis vinculo, nisi resipuerit, innodetur, honorisque ac dignitatis suae periculum patiatur; [Col. 1378B] observantes autem haec misericordia divina custodiat, et personam potestatemque tuam ad honorem suum et gloriam feliciter imperare concedat.»

§ 425. Peracto itaque toto ipsius consecrationis officio, apostolicus et imperator, complexis invicem dextris, iverunt cum celebri pompa ad 661 cameram quae est ante confessionem sancti Gregorii, ut ibi deponeret apostolicus sua sacerdotalia, imperator autem sua regalia. Imperatori autem exeunti de camera, et suis regalibus exuto, occurrerunt Romani patricii cum aureo circulo, quem imposuerunt imperatori in capite, et per eum dederunt sibi summum patriciatum Romanae urbis, communi consensu omnium et volenti animo.

[Col. 1378C] § 426. Omnem hanc ambitionem privilegiorum et consecrationis, verbo de scriptis praefati David transtuli, quae ille (ut dixi) pronius quam deberet ad gratiam regis inflectit. Sequenti vero anno congregatum est concilium Romae, non tam praecipiente quam connivente papa, et privilegium illud irritum factum est. Auctores fuere hujusce mutationis archiepiscopus Viennensis , qui postea sedem apostolicam rexit, et episcopus Engolismensis. Girardus nomine, qui coepiscopos ad haec exinanienda irritabant. Ejus ergo concilii actio haec est.

§ 427. Anno ab incarnatione Domini millesimo centesimo duodecimo, indictione quinta, anno pontificatus domini papae Paschalis secundi tertiodecimo, mense Martio, quintodecimo kalendas [Col. 1378D] Aprilis (18 Mart.), celebratum est concilium Romae Lateranis in basilica Constantiniana . In qua cum dominus papa Paschalis resedisset, cum archiepiscopis, et episcopis, et cardinalibus, et varia multitudine clericorum et laicorum, ultima die concilii, facta coram omnibus professione catholicae fidei, ne quis de fide ipsius dubitaret, dixit: 662 [Col. 1379A] «Amplector omnem divinam Scripturam Veteris ac Novi Testamenti, legem a Moyse scriptam et a sanctis prophetis: amplector quatuor evangelia, septem canonicas epistolas, et epistolas gloriosi doctoris beati Pauli apostoli, sanctos canones apostolorum, quatuor concilia universalia sicut quatuor evangelia, Nicenum, Ephesinum, Constantinopolitanum, Chalcedonense; praeterea Antiochenum concilium, et decreta sanctorum patrum Romanorum pontificum, et praecipue decreta domini mei papae Gregorii septimi, et beatae memoriae papae Urbani. Quae ipsi laudaverunt, laudo; quae tenuerunt, teneo; quae confirmaverunt, confirmo; quae damnaverunt, damno; quae repulerunt, repello; quae interdixerunt, interdico: quae prohibuerunt, [Col. 1379B] prohibeo; in omnibus et per omnia in his semper perseverabo.» Quibus expletis, surrexit pro omnibus Girardus Engolismensis episcopus, legatus in Aquitania, et communi assensu domini papae Paschalis, totiusque concilii, legit hanc scripturam.

§ 428. «Privilegium illud, quod non est privilegium, sed vere dici debet pravilegium , pro liberatione captivorum et ecclesiae, a domino papa Paschali per violentiam regis Henrici extortum, nos omnes, in hoc sancto concilio cum domino papa congregati, canonica censura et ecclesiastica auctoritate judicio Sancti Spiritus damnamus, et irritum esse judicamus, atque omnino quassamus, et, ne quid auctoritatis et efficaciae habeat, penitus [Col. 1379C] excommunicamus. Et hoc ideo damnatum est, quia in eo pravilegio continetur quod electus canonice a clero et populo a nemine 663 consecretur, nisi prius a rege investiatur; quod est contra Spiritum Sanctum et canonicam institutionem.» «Perlecta vero hac charta, acclamatum ab omnibus et universo concilio, «Amen, amen! fiat, fiat!»

§ 429. Archiepiscopi, qui cum suis suffraganeis interfuerunt, hi sunt: Joannes patriarcha Veneticus, Semies Capuanus, Landulfus Beneventanus, Amalfitanus, Regitanus, Hydrontinus, Brundisinus, Capsanus, Gyrontinus; et Graeci, Rosanus, et archiepiscopus sanctae Severinae. Episcopi vero: Centius Sabinensis, Petrus Portuensis, Leo Hostiensis, Cono Praenestinus, Girardus Engolismensis, [Col. 1379D] Galo Leonensis legatus pro Bituricensi, et Viennensis archiepiscopus, Rogerius Vulturnensis, Gaufridus Senensis, Rollandus Populonensis Gregorius Terracinensis, Willelmus Trojanus Willelmus [Col. 1380A] Siracusanus legatus pro omnibus Siculis, et alii fere centum episcopi. Siwinus et Johannes Tusculanus episcopus, cum essent Romae, illa die concilio non interfuerunt; qui postea, lecta damnatione privilegii, consenserunt et laudaverunt.

§ 430. Ferebantur ista per orbem, nec dissimulabat omnis Gallia imperatorem execrari, ecclesiastici zeli vigore in eum intentato. His commotus Romam septimodecimo anno Paschalis papae contendit (A D. 1117) acrius in illum ulturus; sed is felici transitu mundanas effugerat aerumnas, ridebatque in requie positus ex alto contumacis Caesaris 664 minas. Cujus morte accepta, alacrius imperator celebrabat viam, ut Joanne Gaitano , superioris papae cancellario, qui jam electus et Gelasius [Col. 1380B] dictus fuerat, ejecto, Mauricium Bracarensem episcopum cognomento Burdinum, intruderet. Sed haec epistola Gelasii certius proponet.

§ 431. «Gelasius, servus servorum Dei archiepiscopis, episcopis, abbatibus, clericis, principibus et caeteris per Galliam fidelibus, salutem. Quia vos Romanae ecclesiae membra estis, quae in ea nuper acta sunt dilectioni vestrae significare curamus. Siquidem post electionem nostram dominus imperator, furtive et inopinata velocitate Romam veniens, nos egredi compulit. Pacem postea et minis et terroribus postulavit, dicens. Quae posset se faturum, nisi nos ei juramento pacis certitudinem faceremus: ad quae nos ista respondimus: De controversia [Col. 1380C] quae inter ecclesiam et regnum est, vel conventioni vel justitiae libenter acquiescimus loco et tempore competenti, videlicet Mediolani vel Cremonae in proxima beati Lucae festivitate, fratrum nostrorum judicio, qui a Deo sunt judices constituti in ecclesia, et sine quibus haec causa tractari non potest. Et quoniam dominus imperator a nobis securitatem quaerit, nos verbo et scripto eam promittimus, nisi ipse interim impediat. Alias enim securitatem facere, nec honestas ecclesiae nec consuetudo est. Ille statim die post electionem nostram quadragesimo quarto Bracarensem episcopum, anno praeterito a domino praedecessore 665 nostro Paschali papa in concilio Beneventi excommunicatum, in matris ecclesiae invasionem ingessit; qui etiam, cum [Col. 1380D] per nostras olim manus pallium accepisset, eidem domino nostro, et catholicis successoribus, quorum primus ego sum, fidelitatem juravit. In hoc autem tanto facinore nullum de Romanis dominus [Col. 1381A] imperator (Deo gratias!) socium habuit; sed Wibertini soli, Romanus de sancto Marcello, Centius qui dicebatur sancti Chrisogoni, Teuzo qui multo per Daciam debacchatus est tempore, tam infamem gloriam celebrarunt. Vestrae igitur experientiae, literarum praesentium perceptione, mandamus ut, super his per Dei gratiam communi deliberatione tractantes, ad matris ecclesiae ultionem, communibus praestante Deo auxiliis, sicut oportere cognoscitis, accingamini. Data Gaitae, septimodecimo kalendas Februarii 16 Jan. A. D. 1119).»

§ 432. Expulsus autem Gelasius, Salerni navibus conscensis, inde venit Genuam; indeque itinere pedestri Cluniacum contendens, ibidem obiit . Tunc, id est, anno Dominicae incarnationis millesimo [Col. 1381B] centesimo nonodecimo, cardinales qui cum Gelasio venerant, simulque omnis ecclesia Cisalpina, Guidonem archiepiscopum Viennensem in papam grandi paratu levantes, Calixtum vocarunt, religionis et efficaciae ipsius contuitu ; sperantes se per illius potentiam, quod esset in auxiliando facultatis maximae, imperatoris viribus obniti posse. Nec ille credulos spei effectu exinaniens, mox concilio Remis celebrato investitos vel investiendos a laicis ab ecclesiis removit; pariter et imperatorem, nisi resipisceret, 666 involvens. Ita tempore aliquanto in inferioribus plagis moratus, ut partes suas augeret, Romam, compositis in Gallia rebus, venit, libenterque a civibus (nam jam imperator [Col. 1381C] discesserat) receptus est. Tum Burdinus, in medio relictus, Sutrium effugit, multis peregrinorum calamitatibus papatum suum fovere meditatus; sed, quo modo inde sit ejectus, sequenti epistola cognosces.

§ 433. «Calixtus episcopus, servus servorum Dei, dilectis fratribus et filiis, archiepiscopis, episcopis, abbatibus, prioribus, et caeteris tam clericis quam laicis, beati Petri fidelibus, per Gallias constitutis, salutem et apostolicam benedictionem. Quia dereliquit populus legem Domini, et in judiciis ejus non ambulat, visitat Dominus virga iniquitates eorum et in verberibus peccata eorum: paternae tamen conservans viscera pietatis, de sua confidentes misericordia non relinquit. Diu siquidem, peccatis exigentibus, per illud Teutonicorum regis [Col. 1381D] idolum, Burdinum videlicet, fideles ecclesiae conturbati sunt; et alii quidem capti, alii usque ad mortem carceris maceratione afflicti sunt. Nuper autem, festis Paschalibus celebratis, cum peregrinorum et pauperum clamores ferre penitus non possemus, cum ecclesiae fidelibus ab urbe digressi sumus, et tamdiu Sutrium obsedimus, donec divina [Col. 1382A] potentia et supradictum ecclesiae inimicum Burdinum, (qui diabolo nidum ibidem fecerat), et locum ipsum, omnino in nostram tradidit potestatem. Rogamus itaque charitatem vestram ut pro tantis beneficiis una nobiscum Regi regum gratias referatis, et in catholicae ecclesiae obedientia et servitio constantissime maneatis, retributionem debitam in praesenti et futuro ab omnipotente Domino per ejus gratiam recepturi. Rogamus 667 etiam ut has literas alter alteri praesentari, omni remota negligentia, faciatis. Data Sutrii, quinto kalendas Maii.»

§ 434. Urbana omnino et excogitata facetia, ut eum, quem oderat, regis Teutonici vocaret idolum: quod ille Mauritii peritiam, tum in literis tum in civilibus negotiis, magni pensaret. Erat is , ut [Col. 1382B] dixi, Bracarensis archiepiscopus , quae est civitas Hispaniae: quem multum quislibet revereri, et pene adorare, pro viva magnae industriae specie debuisset, nisi tam famoso facinore enitescere maluisset. Nec enim sanctissimam sedem nummis nundirari dubitasset, si tam desperatus inveniretur venditor quam paratus erat emptor. Tum autem captus, et monachus factus, in Caveam [monasterium enim ita vocant ] directus est.

§ 435. Processit ulterius in augendo bono laudabilis papae magnificentia, ut illam effraenem et ingenitam Romanorum cupiditatem cohiberet. Nullae ipsius tempore viantibus circa Romam insidiae, nullae urbem ingressis injuriae. Oblationes apud [Col. 1382C] sanctum Petrum (quas pro petulantia proque libidine potentes diripiebant, anteriores apostolicos, qui vel mutire auderent, indignis afficientes contumeliis), Calixtus revocavit ad medium, scilicet ad apostolicae sedis rectoris publicum usum. Nec quicquam in ejus pectore pecuniarum vel habendarum ambitus, vel habitarum amor, operari bono abhorrens potuit: adeo ut Anglos peregrinos magis ad sanctum David 668 quam Romam pergere admoneret, pro viae longitudine: ad illum locum bis euntibus idem benedictionis refundendum commodum, quod haberent qui semel Romam irent. Quid quod illam inveteratam investiturae controversiam inter regnum et sacerdotium, quae jam plus quam quinquaginta annis turbas fecerat, adeo ut, aliquo [Col. 1382D] haeresis fautore morbo vel morte succiso, illico quasi hydrae capita plura pullularent, ipse sua industria abrasit, decidit, delevit : Teutonicae animositatis colla vigore securis apostolicae decutiens. Quod et ejus et apostolici professiones mundo his dictis ostendent .

§ 436. «Ego Calixtus episcopus, servus servorum [Col. 1383A] Dei, tibi, dilecto filio Henrico, Dei gratia Romanorum imperatori , concedo electiones episcoporum et abbatum Teutonici regni qui ad regnum pertinent in praesentia tua fieri, absque symonia et absque ulla violentia: ut si qua inter partes discordia emerserit, metropolitani vel provincialium concilio vel judicio, saniori parti assensum et auxilium praebeas. Electus autem regalia a te recipiat, et quae ex his jure tibi debet faciat: ex aliis vero partibus imperii consecratus infra sex menses regalia a te per sceptrum recipiat, et quae ex his jure tibi debet faciat, exceptis omnibus quae ad Romanam ecclesiam pertinere noscuntur. De quibus vero mihi querimoniam feceris et auxilium postulaveris, secundum officii mei debitum auxilium tibi praestabo. Do tibi [Col. 1383B] veram pacem, et omnibus qui in tua parte sunt, vel fuerunt tempore hujus discordiae. Vale!»

669 § 437. «In nomine sanctae et individuae Trinitatis. Ego Henricus, Dei gratia Romanorum imperator augustus, pro amore Dei, et sanctae Romanae ecclesiae, et domini Calixti papae, et pro remedio animae meae, dimitto Deo, et sanctis Dei apostolis Petro et Paulo, sanctaeque catholicae ecclesiae, omnem investituram per annulum et baculum: et concedo in omnibus ecclesiis, quae in regno vel imperio meo sunt, canonicam fieri electionem et liberam consecrationem. Possessiones et regalia beati Petri, quae a principio hujus discordiae usque ad hodiernum diem, sive tempore patris mei, sive [Col. 1383C] etiam meo, ablata sunt, quae habeo, eidem sanctae Romanae ecclesiae restituo: quae non habeo, ut restituantur fideliter juvabo. Possessiones etiam omnium aliarum ecclesiarum, et principum et omnium aliorum tam laicorum quam clericorum, quae in guerra ista amissae sunt, consilio principum vel justitia, quas habeo reddam; quas non habeo, fideliter ut reddantur juvabo. Et do veram pacem domino papae Calixto, et sanctae Romanae ecclesiae, et omnibus qui in parte ipsius sunt vel fuerunt; et in quibus sancta Romana ecclesia auxilium postulaverit, fideliter juvabo; et de quibus mihi querimoniam fecerit, debitam sibi faciam justitiam.» Haec omnia acta sunt consensu et consilio principum quorum nomina subscripta sunt: Albertus archiepiscopus [Col. 1383D] Moguntiae, Fredericus Coloniensis archiepiscopus, Ratisbonensis episcopus, Babenbergensis episcopus, Bruno Spirensis, Augustensis, Trajectensis, Constantiensis, abbas Foldensis, Heremannus dux, Fredericus dux, Bonefacius marchio, Thetbaldus marchio, Ernulfus comes palatinus, Otbertus comes palatinus, Berengarius comes.

§ 438. Sedato itaque tam veterno morbo, qui [Col. 1384A] 670 ecclesiae statum conturbaverat, magnum gaudium quisquis Christiane sapuit, accepit, quod is imperator, qui proxima fortitudinis gloria acriter Karoli magni invaderet vestigia, etiam a devotione ipsius in Deum non degeneraret; qui, praeter Teutonici regni nobiliter sopitas rebelliones, etiam Italicum ita subegit ut nullus adeo. Ter enim in decennio Italiam ingressus urbium tumorem compescuit; primo adventu Novariam, Placentiam, Aretium, secundo et tertio Cremonam et Mantuam, incendio exterminans: sed et Ravennae motum paucorum obsidione dierum lenivit; namque Pisani et Papienses, cum Mediolanensibus, amicitiam ejus quam vim experiri malebant. Huic [ut ante fatus sum ] filia regis Angliae nupta exhibebat patrem [Col. 1384B] fortitudine, matrem religione: contendebat in ea pietas industriae, nec quod magis probares discerneres facile.

§ 439. Erat tunc Willelmus comes Pictavorum fatuus et lubricus; qui, postquam de Jerosolyma (ut superiori libro lectum est) rediit, ita omne vitiorum volutabrum premebat quasi crederet omnia fortuitu agi, non providentia regi. Nugas porro suas, falsa quadam venustate condiens, ad facetias revocabat, audientium rictus cachinno distendens. Denique apud castellum quoddam, Niort , habitacula quaedam, quasi monasteriola, construens, abbatiam pellicum ibi se positurum delirabat: nuncupatim illam et illam, quaecunque famosioris prostibuli [Col. 1384C] esset, abbatissam vel priorem, caeterasve officiales instituturum cantitans. 671 Legitima quoque uxore depulsa, vicecomitis cujusdam conjugem surripuit, quam adeo ardebat ut clypeo suo simulachrum mulierculae insereret; perinde dictitans se illam velle ferre in praelio, sicut illa portabat eum in triclinio. Unde increpitus et excommunicatus a Girardo Engolismorum episcopo jussusque illicitam venerem abjicere, «Antea, inquit, crispabis pectine refugum a fronte capillum quam ego vicecomitissae indicam repudium,» cavillatus in virum, cujus pertenuis caesaries pectinem non desideraret. Nec minus, cum Petrus praeclarae sanctitatis Pictavorum episcopus eum liberius argueret, et detrectantem palam excommunicare inciperet, [Col. 1384D] ille, praecipiti furore percitus, crinem antistitis involat, strictumque mucronem vibrans, «Jam, inquit, morieris, nisi me absolveris.» Tum vero praesul, timore simulato, inducias petens loquendi, quod reliquum fuerat excommunicationis fidenter peroravit, ita comitem a Christianitate suspendens, ut nec cum aliquo convivari nec etiam loqui auderet, nisi mature resipisceret. Ita officio [Col. 1385A] suo, ut sibi videbatur, peracto, martyriique trophaeum sitiens, collum protendit, «Feri! inquiens, feri!» At Willelmus, refractior, consuetum leporem intulit ut diceret: «Tantum certe te odio, ut nec meo te digner odio, nec coelum unquam intrabis meae manus ministerio.» Veruntamen post modicum, viperio meretriculae infectus sibilo, incesti dissuasorem detrusit exilio, ubi beato fine conclusus, frequentibus et 672 magnis miraculis innuit mundo quam gloriose vivat in coelo. Quibus auditis, comes dicacitate insolenti non abstinuit, professus palam, poenitere se quod non ei jamdudum mortem accelerasset, ut ipsi anima sancta grates haberet potissimum, cujus furore coeleste mercatus esset commodum. Vitam Petri et mortem versus isti commendant. De vivo dictum est:

VERSUS DE PETRO EPISCOPO PICTAVORUM.
[Col. 1385B]
Corpus—opes—studium—mores, cibus asper—egenus—
Lectio—probra, domat—carpit—alit—fugiunt.
Virtutes—culpas—fructum, colit—amputat—auget.
Jus—litem—pacem, protegit—odit—amat.
Fert misero—tribuit peccanti—servat amico,
Auxilium—veniam—continuamque fidem.
Mente Maria vacat, sed in actum Martha laborat;
Est intenta gregi Martha, Maria Deo:
Sic apud hunc regnat Deus intra, proximus extra;
Hic desiderio, proximus obsequio.
Diligit ille Rachel, nec Leam ferre recusat,
Uxoremque novus duxit utramque Jacob:
Hujus amat vultum, juvat hujus carpere fructum,
Cum sit pulchra Rachel, fertiliorque Lea.

[Col. 1385C] De mortuo dictum est:

VERSUS DE EODEM PETRO MORTUO.
Exutus rebus, intentus, pulsus ab urbe,
Praesul pauperiem, vincla, fugamque tulit.
Nunc dives—liber—stabilis, sua praemia—Christum—
Astra, capit—sequitur—possidet iste Petrus.
673 Vitam religio, mentem discretio, famam
Lux operum, studium lectio, verba modum
Judicium jus, justitiam rigor, ora venustas,
Ornabant, pietas viscera, virga manum.
Promovit—privavit eum—profugumque recepit,
Papa—comes—Christus, ordine—sede—polo.

DE AUCTORIBUS MONASTERIORUM FONTIS EBRALDI ET TIRUNENSIS

§ 440. Hujus Petri fuerunt contemporanei, et in religione socii, Robertus de Arbreisel et Bernardus [Col. 1385D] abbas Tirunensis; quorum primus omnium hujus temporis sermocinatorum famosissimus et profusissimus. Tantum non spumea sed mellea viguit eloquentia, ut hominibus certatim opes congerentibus, illud egregium sanctimonialium monasterium apud Fontem Ebraldi construeret: in quo, tota saeculi voluptate castrata, foeminarum Deo devotarum quanta nusquam multitudo in Dei fervet obsequio: nam praeter caeterarum illecebrarum abdicationem, quantulum illud est, quod in nullo loco [Col. 1386A] loquuntur nisi in capitulo; proposita a magistro perennis taciturnitatis regula, quia semel laxato silentio foeminae pronae sunt ad mussitandum frivola. Alter, famosus paupertatis amator, in saltuosum et desertum locum, relicto amplissimarum divitiarum coenobio, cum paucis concessit; ibique, quia lucerna sub modio latere non potuit, undatim multis confluentibus monasterium fecit, magis insigne religione monachorum et numero, quam fulgore pecuniarum et cumulo.

674 DE SERLONE ABBATE GLOECESTRAE.

§ 441. Et, ne Anglia expers boni putetur, quis possit praeterire Serlonem abbatem Gloecestrensem, qui locum illum ex humili et pene nullo ad gloriosum provectum extulit? Nota est omnibus Anglis Gloecestrensis [Col. 1386B] discreta religio, quam infirmus possit suspicere, nec possit fortis contemnere. Hoc illis signifer Serlo intulit, ut ne quid nimis. Quamvis ut erat bonis humilis, ita superbis minax ac terribilis. Ad quod firmandum versus de eo Godefridi prioris abducam in medium:

VERSUS BE EODEM MORTUO.
Ecclesiae murus cecidit, Serlone cadente:
Virtutis gladius, buccina justitiae,
Vera loquens, et non vanis sermonibus utens,
Et, quos corripuit, principibus placuit.
Judicium praeceps, contrarius ordinis error,
Et levitas morum, non placuere sibi.
Tertius a Jano mensis, lux tertia mensis,
Cum nece suppressum vita levavit eum.

DE LANZONE PRIORE SANCTI PANCRATII.

[Col. 1386C] § 442. Quis Lanzonem taceat, qui ea aetate nullo inferius sanctitate floruit, monachus Cluniacensis, et prior sancti Pancratii in Anglia ? qui probitate sua ita locum illum reverentiae monachilis gratia nobilitavit, ut unicum bonitatis pro vero asseratur esse domicilium. De cujus vita quia quicquid dixero infra illius merita esse denuncio, solum illius obitum, verbis quibus scriptum inveni, apponam ut liquido pateat quam gloriose vixerit qui tam gratiose obiit.

675 DE MORTE EJUSDEM LANZONIS.

§ 443. «Pius Dominus, qui flagellat omnem filium quem recipit, qui justos suae socios passionis simul et consolationis fore promittit, tam acerbo languore dominum Lanzonem triduo passionem suam praevenire [Col. 1386D] permisit, ut si aliquis ex terrena conversatione mundissimae menti ejus pulvis adhaesit, illa eum tribulatione excussum esse non sit ambiguum. Cum enim dicat tantus apostolus, qui super Dominicum recubuit pectus: Si dixerimus quia peccatum non habemus, ipsi nos seducimus, et veritas in nobis non est : cumque peccatum omne aut levius hic, aut in futuro gravius, judicet Christus, noluit ei aliquid offensionis post mortem occurrere, quem se toto corde sciebat amare; ideoque, si quid in eo examinandum [Col. 1387A] judicabat, voluit in vivente decoquere. Huic nempe assertioni fiducia morientis attestata est. Nam cum quinta feria ante Passionem Domini incolumis, dicto ex quotidiana Quadragesimae consuetudine psalterio, se hora tertia missam celebraturus usque ad casulam induisset, et usque ad incipiendam missam quaeque dicenda erant praedixisset, subito languore tam molesto corripitur, ut ipse, quae induerat vestimenta exuens, etiam non plicata reliquerit: egressusque oratorio, sine intermissione per biduum, hoc est, usque ad Sabbatum, conteritur; non sedendo, non ambulando, non jacendo, non stando, neque dormiendo, ullam omnino requiem habens. Nunquam tamen noctibus locutus, rogantibus ut silentium solveret non acquievit; [Col. 1387B] rogans ne monachatus sui pudicitiam libarent, 676 quod nunquam, postquam monachicum habitum accepisset, a completorio exiens usque ad sequentis diei primam locutus fuisset. Sabbato autem sequente dum ita quassatus se putaret jam jamque defungi, surgentes ad matutinam synaxim fratres ad se inungendum venire praecepit; quos cum inunctus ex more osculari voluisset, nimio eorum compulsus amore, non jacendo, nec sedendo, sed, quamvis ad mortem anxiatus, inter brachia sustentatus stando osculatus est. Die illucescente in capitulum ductus, cum sedisset, fratres ante se omnes venire rogavit; quibus paternam benedictionem et absolutionem impertiens, idem sibi ab iis [Col. 1387C] voluit impertiri. Postea docuit quid, si obiret, eis esset agendum. Sicque regressus est unde venerat, reliquum diei cum sequenti Dominica aliquanto quietius transigens: cum ecce post haec, id est, post Dominicam, imminentis mortis indicia deprehenduntur; et ipse manibus ablutis, pexo capite, missam auditurus oratorium ingreditur, sumptoque corpore et sanguine Domini ad lectum regressus est. Post modicum obmutuit: fratres ante illum venientes sigillatim benedicebat, simili modo totum conventum; at vero, oculis in coelum erectis, utraque manu dominum abbatem cum omnibus sibi commissis benedicere nitebatur. Rogatus autem a fratribus ut apud Deum, ad quem ibat, eorum memor esset, caput inclinando benignissime acquievit. [Col. 1387D] Haec et his similia cum fecisset, innuit sibi porrigi crucem; quam capite, imo toto corpore inclinato adorans, manibus amplexans, laeto ore salutare videbatur et jocundo affectu deosculabatur; cum illico astantes migrando 677 percellit, raptusque in manibus eorum vivus adhuc in presbyterium ante [Col. 1388A] altare sancti Pancratii defertur. Ubi aliquandiu supervivens, roseo faciei rubore suavis, eadem dici hora qua purgandus infirmatus est, cariturus perenniter omni malo, purus migravit ad Christum. Et vide quam mirabiliter in eo cuncta concurrerunt: passio servi cum passione Domini; hora incipientis infirmitatis, cum hora incipientis aeternae salutis; quinque dies quos sustinuit aegritudinis, quinis corporis sensibus, quibus nemo vitat peccatum, emundandis. Porro quod quinto die necdum transacto decessit, ut remur , innuit eum in ultimo sensu, qui tactus dicitur, non perfecisse peccatum. Tertia vero diei hora, qua et infirmatus est et moriendo in vitam ingressus est aeternam, quid aliud insinuat quam eandem Spiritus Sancti [Col. 1388B] gratiam, qua omnem ejus vitam gubernatam cognoscimus et infirmato et obeunti evidenter affuisse? Ut etiam esse supparem illis patribus nostris, Odom scilicet atque Odiloni , et merito et praemio, non ambigamus, insigne quiddam illis concessum huic quoque collatum est. Cum enim illis contulerit Dominus ut octavo die solennitatum quas prae caeteris diligebant transirent; nam et beatus Odo festivitatem beati Martini, et sanctus Odilo Nativitatem Domini praecipue amabant, in quorum octava die uterque decessit; domino Lanzoni, qui prae caeteris hujus aevi hominibus regulam sancti Benedicti observabat, et beatam Dei genitricem ejusque solennia singulari venerabatur affectu, contulit, ut solita 678 sibi consuetudine, et in transitu sancti [Col. 1388C] Benedicti, et in festivitate sanctae Mariae quae Annunciatio Dominica dicitur, majorem missam in conventu celebraret, et octavo a praedicto sancti Benedicti transitu die praeventus infirmitate , octavo nihilominus die ab Annunciatione Dominica migraret ad Christum. Igitur, qui vitam domini Lanzonis ignorat, quam placens Deo fuerit ex fine colligat; nec usitato morientium more praedicta illi contigisse nobiscum credat, quem Spiritus Sancti charismatibus nemine hujus temporis inferius ditatum sciat.»

DE GODEFRIDO PRIORE WINTONIAE.

§ 444. Nec memoria Godefridi prioris Wintoniensis ire debet in perditum, qui temporibus his [Col. 1388D] literatura et religione insignis fuit. Literaturam protestantur libri plures, et epistolae familiari illo et dulci stylo editae; maximeque epigrammata, quae satyrico modo absolvit, praeterea versus de primatum Angliae laudibus. Quid? omne divinum officium, quod agresti quadam vetustate obsoletum, [Col. 1389A] per industriam suam nativa excultum venustate fecit enitescere. Religionis et hospitalitatis normam pulchre inchoatam delineavit in monachos, qui hodieque ita in utrisque prioris terunt vestigium, ut aut nihil aut parum iis desit ad laudis cumulum. Denique est in ea domo hospitium, terra marique venientium quantum libuerit diversorium, sumptu indeficienti, charitate indefatigata. Inter haec inerat sancto viro morum humilitas, ut nihil ex illo unico philosophiae promptuario redoleret nisi humile, procederet 679 nisi dulce. Quantula vero potest videri haec ejus laudatio? Quotus enim quisque est qui vel minimum literis imbutus non alios infra dignitatem suam opinetur, tumido gestu et pompatico incessu prae se ferens conscientiam literarum? Veruntamen, [Col. 1389B] ne quid perfectionis sanctae deesset animae, multis ille annis grabbatum fovit, camino diuturnae tabis medullas et peccata excoctus .

DE TRANSLATIONE SANCTI CUTBERTI, ET DE SANCTA ETHELDRITHA, QUORUM CORPORA INTEGRA INVENTA SUNT.

§ 445. Sed quid de talibus plura? Erant prorsus tunc in Anglia multi scientia illustres, religione celebres; quorum virtus eo probabilior, quo, seculo senescente, constantior et viridior. Laudabiliter igitur vivendo fidem praeteritis faciebant historiis, ne vetera possint falsitatis argui, cum novorum exemplo probentur potuisse fieri. Quin etiam si qui essent ecclesiarum praelati qui viderentur ab [Col. 1389C] antiquorum sanctitate degeneres, in mundialibus scilicet efficaces, in spiritualibus desides; tales, inquam, si qui essent, sumptuosis locorum cultibus conabantur errata obumbrare. Erigebat quisque templa recentia, sanctorumque suorum argento et auro amiciebat corpora, nihil praetermittendo charitate sumptuum quod ad gratiam possit allicere oculos intuentium. Quorum est Rannulfus superius nominatus, qui, apud Dunelmum factus episcopus, in aedificiis monachorum novis, et beati Cuthberti veneratione, nonnullam gloriam nomini suo commentus est: cujus extulit famam sacrati corporis 680 translatio (A. D. 1104), quod, e mausoleo levatum, cunctis volentibus fecit conspicuum. Tractavit illud ausu felici Radulfus tunc abbas Sagii, [Col. 1389D] postea Cantuariae archiepiscopus; et propalam illibatum protulit, quod quibusdam venisset in dubium utrum olim vulgatum adhuc de integritate compaginis duraret miraculum . Eodemque fere tempore in Heliensi coenobio, sub abbate Ricardo, virginales [Col. 1390A] exuviae beatae Etheldrithae integrae visae: videntibus stupori et plausui fuere. Monasterium illud, nuper a rege Henrico in episcopatum mutatum, primum Herveum accepit episcopum (A. D. 1109); qui, pro penuria victualium, Bancornensem, ubi intronizatus fuerat, deseruerat locum: et ne Lincoliensis pontifex mutilatam suam quereretur dioecesim, ex rebus Heliensis coenobii damnum rex sarcivit, querelam composuit . Sane quid ejus tempore de primatu duorum metropolitanorum, Cantuariensis et Eboracensis, sit vel justitiae surreptum, vel violentia praesumptum, dicam cum ad ordinem venero. Jam enim terminata serie regum, de successione totius Angliae pontificum mihi video esse dicendum; in quo utinam afflueret uber dicendi [Col. 1390B] copia, ne ulterius sub oblivione jaceant tam praeclara patriae lumina. Et quidem erunt multi fortassis, in diversis regionibus Angliae, qui quaedam aliter ac ego dixi se dicant audisse vel legisse: verumtamen, 681 si recto aguntur judicio, non ideo me censorio expungent stylo; ego enim veram legem secutus historiae, nihil unquam posui nisi quod a fidelibus relatoribus vel scriptoribus addidici. Porro, quoquo modo haec se habeant, privatim ipse mihi sub ope Christi gratulor, quod continuam Anglorum historiam ordinaverim post Bedam vel solus vel primus: si quis ergo, sicut jam susurrari audio, post me scribendi de talibus munus attentaverit, mihi debeat collectionis gratiam, [Col. 1390C] sibi habeat electionis materiam.

§ 446. Haec habui, domine venerabilis Comes, de gestis Anglorum quae dicerem, ab adventu eorum in Angliam usque in annum vicesimum octavum felicissimi regni patris vestri: caetera proprium occupabunt libellum, si benignum istis non negaveritis vultum. Hoc autem opus postquam absolvi, circumspectis plurimis, vobis potissimum delegandum credidi. Cum enim alios considero, in uno nobilitatem, in altero militiam, in isto litteraturam, in illo justitiam, in paucis munificentiam invenio; itaque in aliis aliqua, in singulis singula, in vobis admiror universa. Si quis enim unquam fuit nobilis, vos in ea re praecellitis; cujus genus a praecellentissimis regibus et comitibus lineam trahit, animus [Col. 1390D] a moribus imitationem conducit. Habetis ergo a Normannis bellandi peritiam, a Flandrensibus lineamentorum 682 gratiam, a Francis generositatis eminentiam. De militiae porro vestrae industria quis haesitet, cum eam excellentissimus pater [Col. 1391A] in vobis suspiciat? Cum enim aliqui motus in Normannia nunciantur, vos praemittit, ut virtute vestra profligentur, suspecta sagacitate redintegretur concordia: cum redit in regnum, vos reducit, ut sitis ei foris tutelae, domi laetitiae, ornamento ubique.

§ 447. Literas ita fovetis, ut cum sitis tantarum occupationum mole districti, horas tamen aliquas vobis surripiatis, quibus aut ipsi legere, aut legentes possitis audire. Digno itaque moderamine fortunae vestrae celsitudinem componitis, dum nec militiam propter literas postponitis, nec literas propter militiam, ut quidam, conspuitis: in quo etiam scientiae vestrae patescit miraculum, quia, dum libros diligitis, datis indicium quam avidis [Col. 1391B] medullis fontem eorum combiberitis; multae siquidem res, etiam cum non habentur, desiderantur, philosophiam nullus amabit qui eam extrema satietate non hauserit.

§ 448. Justitiae vestrae fama regiones etiam nostras attigit; a vobis siquidem pravum judicium nunquam extorsit vel personae sublimitas vel fortunae tenuitas. Nihil reperit in vestro pectore quod suis conducat artibus qui justitiam labefactare conatur, seu oblatione muneris, seu delinimento favoris.

§ 449. Munificentiae vestrae pecuniaeque contemptum praetendit Teochesbiriae coenobium; de quo (ut audio) non solum xenia non corroditis, 683 sed etiam ultro missa remittitis . Quantum [Col. 1391C] hoc sit isto praesertim tempore, quantae in saeculo [Col. 1392A] gloriae, quantae apud Deum gratiae, ipsi certe intelligitis. Beata est igitur, secundum sententiam Platonis, respublica cujus rector est philosophus, cujus princeps non delectatur muneribus. Plura de talibus dicerem, nisi et suspicio meae adulationis, et laudanda modestia vestri pudoris dicturientem cohiberet. Sane quae dixi non praetermittere fuit consilium, ut per officium linguae meae probitas vestra posteros non lateat, et ipsa de virtute in virtutem proficere contendat. Et quidem jamdudum, quibusdam persuadentibus, ferebat animus ut, quae praetereunda non putarem, per succiduos semper annos huic operi apponerem; sed consultius videtur alium de talibus librum procudere, quam jam absoluto frequenter nova insuere. Nec vero quisquam superfluam [Col. 1392B] me operam dicat insumere, si clarissimi omnium sua aetate regum gesta propono: multa enim sublimitati ejus mea humilitas debet, et adhuc plura debebit, ut, si nihil aliud esset, quod se talem filium habere gaudet; nam et olim felici sorte susceptum, non perfunctorie, ut hodie claret, literis erudiri praecepit, post etiam amplissimarum possessionum fecit dominum, nunc postremo patrium in vos reclinat affectum. Sit ergo hic liber, ut est, vestrae gloriae absolute consecratus; in altero erit idem vitae, qui scripturae, terminus. Quod superest, munus meum dignanter suscipite, ut gaudeam grato cognitoris arbitrio, qui non erravi eligendi judicio .

Historiae novellae

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 1391]

WILLELMI MALMESBURIENSIS MONACHI HISTORIAE NOVELLAE LIBRI TRES.

PROLOGUS IN LIBROS HISTORIAE NOVELLAE AD ROBERTUM COMITEM GLOECESTRAE.

[Col. 1391D] 684-687 Domino amantissimo Roberto, filio regis Henrici, et consuli Gloecestrensi, Willelmus bibliothecarius Malmesbiriae, post emerita trophaea in terris, triumphare in coelis.

[Col. 1392D] Pleraque gestorum praecellentis memoriae patris vestri stylo apponere non neglexi, et in quinto libro regalium actuum , et in tribus libellis quibus Chronica dedi vocabulum. Nunc ea quae [Col. 1393A] moderno tempore magno miraculo Dei acciderunt in Anglia, ut mandentur posteris, desiderat animus vestrae serenitatis: pulcherrimum plane desiderium et vestrorum omnium simile. Quid enim plus ad honestatis spectat commodum, quid conducibilius aequitati, quam divinam agnoscere circa bonos indulgentiam, et erga perversos vindictam? Quid porro jocundius quam fortium facta virorum monumentis tradere litterarum; quorum [Col. 1394A] exemplo caeteri exuant ignaviam, et ad defendendam armentur 688 patriam? Quod quia officio styli mei praeceptum est fieri, ordinatius puto posse historiam transigi, si, paulo altius repetens, a reditu imperatricis in Angliam post viri sui decessum seriem annorum contexam. Itaque primo vocata, ut decet, in auxilium Divinitate, rerum veritatem scripturus, nihilque offensae daturus aut gratiae, ita incipiam.

689 LIBER PRIMUS.

[Col. 1393]

QUIBUS DE CAUSIS IMPERATRICEM REX HENRICUS AB ALEMANNIA REVOCAVIT.

[Col. 1393B]

§ 1. Anno Henrici regis Anglorum vicesimo sexto, qui fuit incarnationis Dominicae millesimus centesimus vicesimus sextus, Henricus imperator Alemannorum, cui praefati regis filia Matildis nupserat, in ipso aetatis et victoriarum flore obiit . Morabatur eo tempore rex noster Normanniae, ob pacificandos, si qui in eis partibus fierent, motus; qui, ubi primum obitum generi accepit, non multo post honoratis viris a se missis filiam revocavit. Invita, ut aiunt, imperatrix rediit, quod dotalibus regionibus consueta esset, et multas ibidem possessiones haberet. Constat certe aliquos Lotharingorum et Longobardorum principes succedentibus [Col. 1393C] annis plus quam semel Angliam venisse, ut eam sibi dominam requirerent; verumtamen fructu laborum caruisse, cogitante rege ut filiae connubio 690 inter se et Andegavensem comitem pacem componeret. Mirum enim in modum vir ille, omnium regum quos nostra et etiam patrum nostrorum tenet memoria maximus, suspectam tamen semper habuit Andegavensium potentiam. Hinc est quod sponsalitia quae Willelmus nepos suus, comes postea Flandriae, cum filia comitis Andegavensis Fulconis, postea regis Ierosolymorum, contracturus esse videbatur , dissolvit et cassavit. Hinc est quod aliam ejusdem filiam filio suo Willelmo impubi vixdum adolescenti conjunxit . Hinc est quod hanc filiam suam (de qua incepimus loqui), post [Col. 1393D] imperatorium thorum, ejusdem Fulconis filio nuptum [Col. 1394B] collocavit, sicut sermo procedens dicere perget.

DE CONCILIO HABITO LONDON.

§ 2. Anno vicesimo septimo regni sui rex Henricus Angliam venit mense Septembri (A. D. 1126), adducens secum filiam suam. Proximo vero Natali Domini convocato apud Londoniam magno cleri et optimatum numero, uxori suae, filiae ducis Lovannensis, quam post obitum Matildis duxerat, comitatum Salopesbiriae dedit: quam videlicet foeminam dolens non concipere, dum et perpetuo sterilem fore timeret, de successore regni merito anxius cogitabat. De qua re antea multum diuque considerato consilio, tunc in eodem concilio omnes totius Angliae optimates, episcopos etiam [Col. 1394C] et abbates, sacramento adegit et obstrinxit, ut, si ipse sine haerede masculo decederet, Matildem filiam suam quondam imperatricem incunctanter 691 et sine ulla retractione dominam susciperent: praefatus quanto incommodo patriae fortuna Willelmum filium suum sibi surripuisset, cui jure regnum competeret: nunc superesse filiam, cui soli legitima debeatur successio, ab avo, avunculo, et patre regibus; a materno genere multis retro seculis. Siquidem ab Egbirto rege West-Saxonum, qui primus caeteros insulae reges vel expulit vel subegit, anno Dominicae incarnationis octingentesimo , sub quatuordecim regibus, usque ad ejusdem incarnationis annum millesimum quadragesimum tertium , quo rex Edwardus [Col. 1394D] in regnum sullimatus est. Nec unquam ejusdem [Col. 1395A] regalis sanguinis linea defecit, nec in successione regni claudicavit. Porro Edwardus illius progeniei ultimus, idemque et praeclarissimus, proneptem suam margaritam ex fratre Edmundo Ireneside, Malcolmi regis Scottorum nuptiis copulavit ; quorum filiam fuisse Matildem, hujus imperatricis matrem, constat .

DE SACRAMENTO QUOD PRIMATES ANGLIAE FECERUNT IMPERATRICI.

§ 3. Juraverunt ergo cuncti, quicunque in 692 eodem concilio alicujus viderentur esse momenti; primo Willelmus Cantuariae archiepiscopus, mox caeteri episcopi, nec minus abbates. Laicorum primus juravit David rex Scotiae, ejusdem imperatricis avunculus; tunc Stephanus comes Moritonii [Col. 1395B] et Bononiae, nepos Henrici regis ex sorore Adala: mox Robertus regis filius, quem ante regnum susceperat, et comitem Gloecestrae fecerat; data ei in matrimonium Mabilia, spectabili et excellenti foemina, domina tum viro morigera, tum etiam foecunditate numerosae et pulcherrimae prolis beata . Notabile, ut dicitur , fuit certamen inter Robertum et Stephanum, dum aemula laude virtutum inter se contenderent quis eorum prior juraret; illo privilegium filii, isto dignitatem nepotis spectante. Ita obstrictis proceribus omnibus fide et sacramento, tunc quidem a quoque in sua discessum est. Post Pentecosten vero (A. D. 1127) misit rex filiam in Normanniam, jubens eam per Rothomagensem archiepiscopum desponsari [Col. 1395C] filio praedicti Fulconis, adolescenti magnae nobilitatis et praedicandi roboris: nec distulit quin ipse quoque Normanniam navigaret, eosque matrimonio conjungeret . Quo facto, quodam vaticinio omnes praedicabant ut post mortem ejus a sacramento desciscerent. Ego Rogerium Salesbiriensem episcopum saepe dicentem audivi, «Solutum [Col. 1396A] 693 se sacramento quod imperatrici fecerat: eo enim pacto se jurasse, ne rex praeter consilium suum et caeterorum procerum filiam cuiquam nuptum daret extra regnum. Ejus matrimonii nullum auctorem, nullum fuisse conscium, nisi Robertum comitem Gloecestrae, et Brianum filium comitis, et episcopum Luxoviensem.» Nec vero haec idcirco dixerim quod credam vera fuisse verba hominis, qui se unicuique tempori pro volubilitate fortunae accommodare nosset; sed sicut verax historicus opinionem provincialium scriptis appono.

DE OBITU HONORII PAPAE, ET DE CONTENTIONE ELIGENDI APOSTOLICI.

§ 4. Reliquos annos vitae et regni Henrici regis [Col. 1396B] breviter percensere libet; ut nec rerum cognitione fraudentur posteri, nec his quae minus ad hanc historiam pertinent prolixius immorari videar. Anno vicesimo octavo (A. D. 1129) rediit in Angliam rex a Normannia. Anno vicesimo nono quiddam accidit in Anglia quod mirum videatur crinitis nostris, qui, obliti quid nati sunt, libenter se in 694 muliebris sexus habitum transformant . Quidam provincialium militum, magno crinium luxu superbiens conscientiaque stimulante perterritus, visus est sibi videre in somniis quasi aliquis eum capillorum suorum criniculis suffocaret; quare, somno excussus, quicquid superfluebat comarum cito abscidit. Cucurrit exemplum per Angliam, et (sicut recens poena mentem movere [Col. 1396C] solet) omnes pene milites ad justum modum crines suos recidi aequanimiter tulerunt. Sed non diu stetit haec sanctitas; vix enim anno elapso, cuncti, qui sibi curiales esse videbantur, in prius vitium reciderunt: longitudine capillorum cum foeminis certabant, et, ubi crines deficiunt, involucra quaedam innodabant; obliti vel potius ignari sententiae apostolicae, [Col. 1397A] «Vir si comam nutrierit, ignominia est illi .» Anno tricesimo (A. D. 1130) rex Henricus transiit in Normanniam. Eo anno defuncto papa Honorio (14 Feb.), magna contentione eligendi apostolici Romana fluctuavit Ecclesia. Erant tunc in eadem urbe duo famosissimi cardinales, Gregorius diaconus sancti Angeli, et Petrus presbyter cardinalis, filius Leonis Romanorum principis: ambo literis et industria insignes; nec erat facile 695 discernere populo quisnam eorum justius eligeretur a clero. Praevenit tamen pars quae favebat Gregorio ut pontifex ordinatus vocaretur Innocentius: sparsus est etiam rumor in plebem quod adhuc Honorius spiraret, et ita fieri praeciperet. Auctores fuerunt hujus ordinationis Willelmus Praenestinus [Col. 1397B] episcopus. Mathaeus Albanensis, Conradus Sabinensis, Johannes Hostiensis, Petrus Cremensis de titulo sancti Chrysogoni, Haimericus cancellarius. At vero pars altera, sepulto jam Honorio, annitentibus fratribus Petri, locupletissimis Romanorum et potentissimis, eum electum et sacratum vocavit Anacletum. Maximus hujus ordinationis hortator et auctor Petrus Portuensis episcopus fuit: cujus epistolam si posuero, ea omnem controversiam aperiet, pronior tamen in Anacletum.

EPISTOLA PETRI PORTUENSIS DE EADEM CONTENTIONE.

§ 5. «Petrus Portuensis episcopus, quatuor episcopis Willelmo Praenestino, Mathaeo Albanensi, Conrado Sabinensi, Johanni Ostiensi.

[Col. 1397C] «Quanta sit pro vobis tribulatio cordis mei, ille solus novit qui omnia novit: vobis quoque meis literis cognitum saltem jam ex parte fuisset, nisi ecclesiae sententia et communis auctoritas prohiberet. De commendatione seu vituperatione personarum de quibus nunc sermonum varietas agitatur, non est hujus temporis judicare: est qui quaerat et judicet. Si tamen quisquam praesto fuerit accusare, praesto erit et qui debeat respondere; praesertim cum in vestro et meo, immo in totius ecclesiae conspectu, uterque sapienter vixerit et honeste, et quae officii sui erant plena hucusque exercuerit libertate. Abstinere vos potius convenit a sermonibus otiosis et verbis praecipitationis: 696 si de rumoribus agitur, longe se aliter habent res quam vestrae apud me litterae protestantur. [Col. 1397D] Ad haec, si verba quae posuistis, si ordinis rationem attenditis, (ut, salva reverentia vestra, loquar,) factionem illam vestram qua confidentia, qua fronte, electionem vocare praesumitis? Cur illum vestrum dicitis ordinatum, cum prorsus in causa ejus ordo non fuerit? Siccine didicistis papam eligere? in angulo, in abscondito, in tenebrosis et umbra mortis? Si mortuo papae vivum succedere volebatis , cur mortuum vivere praedicabatis? multo melius erat mortuo humanitatem impendere, et [Col. 1398A] sic de vivi solatio cogitare. Sed ecce, dum de mortuo solatium vivo requiritis, et vivum et mortuum pariter suffocastis. Postremo, nec vestrum, sicut nec meum, fuit eligere, sed potius electum a fratribus spernere vel approbare. Quod igitur, neglecto ordine, contempto canone, spreto etiam ipso a vobis condito anathemate, me inconsulto priore vestro, inconsultis etiam fratribus majoribus et prioribus, nec etiam vocatis aut expectatis, cum essetis novitii et in numero brevi paucissimi, facere praesumpsistis, pro infecto habendum esse, et nihil omnino existere, ex ipsa vestra aestimatione potestis advertere. Cito autem nobis Dominus affuit, et viam qua errori vestro contraire possemus ostendit; fratres siquidem vestri cardinales (quorum praecipua [Col. 1398B] est in electione potestas) cum clero, universo expetente populo, cum honoratorum consensu, in luce, in manifesto, unanimi voto et desiderio, elegerunt dominum Petrum cardinalem in Romanum pontificem Anacletum. Hanc ego electionem canonice celebratam 697 conspexi, et auctore Deo confirmavi. Hunc ecclesia suscipit et veneratur: hunc per Dei gratiam episcopi, abbates, principes, capitanei, et barones, quidam per se ipsos, quidam per nuncios suos, videntibus nobis frequentant. Depraedationem illam et crudelitatem, quam praetenditis, non videmus, Quicunque ad eum pro responsis seu negotiis suis veniunt benigne suscipiuntur, benignius revertuntur. Redite, jam redite ad cor: nolite schisma in Ecclesia facere; ad animarum subversionem [Col. 1398C] nolite ulterius laborare: teneat vos timor Dei , non pudor seculi. Nunquid qui dormit, non adjiciet ut resurgat? desistite jam mendaciis, in quibus impii spem suam ponere consuerunt. Dominus Tiburtius in scriptis suis cum juramento testificatus est, dicens quod ego diaconum sancti Angeli solum idoneum judicavi ad pontificatus ordinem. Videat ipse quid dixerit: ego in occulto locutus sum nihil; non est aliquis qui hoc verbum ab ore meo unquam audierit. Haec fuit sententia mea semper, ut non nisi sepulto papa de successoris persona mentio haberetur. Unitatem ecclesiae tenui et tenebo: veritati et justitiae adhaerere curabo, confidenter sperans quia justitia et [Col. 1398D] veritas liberabit me.»

Sic praedictus Petrus Portuensis , Petro Leoni pronior, scripsit. Nec vero pars altera cessabat quin et ipsum Petrum catulum leonis diceret, et fautores ejus factionis complices nominaret. Et illi quidem varia inter se dubiis de rebus agebant. Innocentius vero exclusus Roma, transcensis Alpibus, Galliam contendit. Ibi ab 698 omni citramontana ecclesia incunctanter susceptus est: quin etiam et rex Henricus, [Col. 1399A] qui non leviter a sententia quam semel proposuisset dejici nosset, illi apud Carnotum ultro manus dedit; et apud Rothomagum non modo suis, sed et optimatum et etiam Judaeorum, muneribus eum dignatus est . Nec vero Innocentius, quamvis ab Anglorum et Francorum regibus, simul et ab imperatore Alemannorum, valde juvaretur, nunquam tamen quiete potiri potuit, quod Anacletus Romanae sedem teneret Ecclesiae. At vero ipso Anacleto defuncto octavo praesumpti (ut dicebatur) sui episcopatus anno (25 Jan. A. D. 1138), dominus Innocentius inconcussa ad hoc tempus pace apostolica fruitur dignitate .

§ 6. Anno tricesimo primo (A. D. 1131) regni sui rediit rex in Angliam. Imperatrix quoque [Col. 1399B] eodem anno natali solo adventum suum exhibuit; habitoque non parvo procerum conventu apud Northamtonam, priscam fidem apud eos qui dederant novavit, ab his qui non dederant accepit. Eodem anno Lodowicus rex Francorum, et in senium vergens et nimia corpulentia gravis, filium coronari jussit ut regni successorem: quo non multo post casu equi exanimato, alterum per manum pontificis Romani diademate insignivit. Is, ut ferunt , ab antiqua Francorum fortitudine non 699 degenerans, etiam Aquitaniam juri suo per uxoris dotale foedus acquisivit; quam post Ludovicum, Karoli magni filium, in proprio dominatu Francorum reges non habuisse noscuntur.

DE LUE PECORUM.

[Col. 1399C]

§ 7. Anno tricesimo primo regni Henrici (A. D. 1132) infesta lues domesticorum animalium totam pervagata est Angliam: plenae porcorum harae subito vacuabantur; integra boum praesepia repente destituebantur. Duravit sequentibus annis eadem pestis, ut nulla omnino totius regni villa, hujus miseriae immunis, alterius incommoda ridere posset. Tunc etiam contentio inter Bernardum episcopum Menevensem et Urbanum Landavensem de jure parochiarum, quas idem Urbanus illicite usurpaverat, aeterno fine sopita est: tot enim ad curiam Romanam appellationibus, tot itinerum expensis, tot causidicorum [Col. 1400A] conflictibus multis annis ventilata, tandem aliquando morte Urbani apud Romam soluta, vel potius decisa est; nam et apostolicus, aequitate rei perpensa, religioni et justitiae Menevensis episcopi qua decebat sententia satisfecit. Eodem etiam anno Willelmus archiepiscopus Cantuariae legationem in Angliam Romanae sedis indulgentia, personaliter impetravit.

DE TRANSITU REGIS HENRICI ET DE MORTE EJUS.

§ 8. Anno tricesimo secundo regni pridie 700 transacto, Henricus nonis Augusti (A. D. 1133) (quo die quondam apud Westmonasterium coronae culmen acceperat Normanniam navigavit. Ultimus ille fatalisque regi transitus fuit. Mira tunc prorsus providentia [Col. 1400B] Deitatis rebus allusit humanis, ut eo die navem ascenderet, nunquam iterum reversurus, quo dudum coronatus fuerat, tam diu et tam feliciter regnaturus. Erant tunc (ut dixi) nonae Augusti; et feria quarta prosecuta sunt elementa dolore suo extremum tanti principis transitum. Nam et sol ipsa die, hora sexta , tetra ferrugine (ut poetae solent dicere) nitidum caput obtexit, mentes hominum defectione sua terrens : et feria sexta proxima, primo mane, tantus terrae motus fuit ut penitus subsidere videretur, horrifico sono sub terra ante audito. Vidi ego et in eclipsi stellas circa solem; et in terrae motu parietem domus in qua sedebam, bifario impetu elevatum, tertio resedisse. [Col. 1400C] Fuit ergo rex in Normannia triennio continuo, et tanto plus quantum est inter nonas Augusti, quo die [dictum est ] mare transivit, et Kalendas Decembris (1 Dec. A. D. 1135), qua nocte decessit. Nec vero dubitandum, multa eum, quae non immerito scribi deberent, in Normannia gessisse; sed consilium fuit praeterire quae ad nostram notitiam non integre pervenere. Opiniones reditus ejus in Angliam multae; sive fato quodam, sive divina voluntate, omnes frustratae. Regnavit ergo annis triginta quinque, 701 et a nonis Augusti usque ad kalendas Decembris; id est, mensibus quatuor, diebus quatuor minus . Apud [Col. 1401A] Liuns exercitio venationis intentus, valetudine adversa correptus decubuit. Qua in deterius crescente, evocavit ad se Hugonem , quem primo ex priore de Lewis abbatem apud Radingas, mox Rothomagi archiepiscopum, fecerat; merito sibi, et haeredibus suis, pro tantis beneficiis obnoxium. Optimates rumor suae aegritudinis celeriter contraxit. Affuit et Robertus filius ejus, comes Gloecestrae, qui, pro integritate fidei et virtutis eminentia, victuram in omne seculum memoriam sui nominatim promeruit. A quibus de successore interrogatus, filiae omnem terram suam citra et ultra mare legitima et perenni successione adjudicavit; marito ejus subiratus, quod eum et minis et injuriis aliquantis irritaverat. Septimo incommodi die [Col. 1401B] transacto, nocte jam intempesta naturae cessit. Cujus magnanimos mores hic dicere supersedeo, quia in quinto libro regalium gestorum plenissime illos contexui: quam Christiane autem obierit, haec subsequens epistola supradicti Rothomagensis archiepiscopi docebit.

EPISTOLA ROTHOMAGI ARCHIEPISCOPI DE OBITU REGIS HENRICI.

§ 9. «Domino et patri suo Innocentio papae, servus Hugo Rothomagensis sacerdos, obedientiae 702 debitum.

«De domino meo rege, non sine dolore memorando, piae paternitati vestrae notificandum duximus; qui, subita praeventus aegritudine, nos, missis quam citissime legatis suis, aegritudinis [Col. 1401C] solatiis voluit interesse. Venimus ad ipsum, et cum ipso plenum moeroribus confecimus triduum. Prout ei dicebamus, ipse ore proprio sua fatebatur peccata, et manu propria pectus suum percutiebat, et malam voluntatem dimittebat. Consilio Dei, et nostro, et episcoporum, emendationem vitae suae observaturum sese promittebat. Sub ista promissione, eo firmiter annuente , pro nostro officio tertio eum et per triduum absolvimus. Crucem Domini adoravit, corpus et sanguinem Domini devote suscepit; eleemosynam suam disposuit, ita dicendo: Solvantur debita mea reddantur liberationes et solidatae quibus debeo; reliqua indigentibus distribuantur. Utinam sic fecissent qui thesauros ejus [Col. 1401D] tenebant et tenent! Tandem illi auctoritatem de unctione infirmorum, quam Ecclesia a beato Jacobo apostolo suscepit, studiose proposuimus; et ipsius pia petitione oleo sancto eum inunximus. Sic in pace quievit: pacem det ei Deus, quia pacem dilexit!»

QUOMODO CORPUS REGIS HENRICI EXINTERATUM EST.

§ 10. Haec praefatus Rothomagensis archiepiscopus [Col. 1402A] de fide regis Henrici morientis vere contestatus est. Funus regaliter curatum, proceribusque vicissim portantibus Rotomagum usque delatum 703 est. Illic in quodam recessu ecclesiae majoris exinteratum est, ne diuturnitate corruptum nares assidentium vel astantium exacerbaret: reliquiae interaneorum in coenobio sanctae Mariae de Pratis juxta urbem humatae; quod ipse, ut audio, a matre sua inchoatum, non paucis compendiis honoraverat. Corpus Cadomi servatum, quousque serenas auras paulo clementior hyems inveheret, quae tum aspera inhorrebat.

DE STEPHANO REGE IN REGNUM PROMOTO.

§ 11. Interea Stephanus comes Moritonii et Bononiae, nepos regis Henrici (ut supra dixi), qui post [Col. 1402B] regem Scotiae primus laicorum fidem suam imperatrici obstrinxerat, in Angliam per Witsand maturavit adventum. Imperatrix certis ex causis, simul et frater ejus Robertus comes Gloecestrae, cum omnibus pene proceribus, redire in regnum distulerunt. Quaedam tamen castella in Normannia, inter quae praecipuum Danfrontum, partibus haeredis se applicuere. Constat sane illo die quo Stephanus appulsus est Angliam, summo mane, contra naturam hyemis in regionibus nostris, terricrepum sonum tonitrui cum horrendo fulgure fuisse, ut paulo minus mundus solvi aestimaretur. Ille, ubi a Londoniensibus et Wintoniensibus in regem exceptus est, etiam Rogerum Salesbiriensem episcopum et Willelmum [Col. 1402C] de Ponte Arcus, custodes thesaurorum regalium, ad se transduxit. Ne tamen veritas celetur posteris, omnes ejus conatus irriti fuissent, nisi Henricus frater ejus, Wintoniensis episcopus, qui modo apostolicae sedis legatus est in Anglia, placidum ei commodasset assensum; 704 spe scilicet captus amplissima quod Stephanus avi sui Willelmi in regni moderamine mores servaret, praecipueque in ecclesiastici vigoris disciplina. Quapropter districto sacramento, quod a Stephano Willelmus Cantuariensis archiepiscopus exegit de libertate reddenda Ecclesiae et conservanda, episcopus Wintoniensis se mediatorem et vadem apposuit. Cujus sacramenti tenorem, postea scripto inditum, loco suo non praetermittam.

DE CORONATIONE REGIS STEPHANI, ET DE MORIBUS EJUS.

[Col. 1402D]

§ 12. Coronatus est ergo in regem Stephanus Angliae undecimo kalendas Januarii , Dominica (22 Dec., A. D. 1125), tribus episcopis praesentibus, archiepiscopo, Wintoniensi, Salesbiriensi, nullis abbatibus, paucissimis optimatibus, vicesima secunda [Col. 1403A] die post excessum avunculi, anno Dominicae incarnationis millesimo centesimo tricesimo quinto. Vir quidem impiger sed minus prudens , armis strenuus, immodici animi ad quaelibet ardua inchoanda, lenis et exorabilis hostibus, affabilis omnibus: cujus cum dulcedinem in promissis suspiceres, veritatem tamen dictorum et promissorum efficaciam desiderares; unde fratris consilium non multo post lapso tempore postponebat, cujus (ut dixi) auxilio munitus, et adversantes summoverat, et ad regnum ascenderat.

DE HUMATIONE REGIS HENRICI.

§ 13. Anno Dominicae incarnationis millesimo centesimo tricesimo sexto, postea , 705 regis Henrici corpus, lenibus flabris spirantibus, statim post [Col. 1403B] Natale Domini impositum navi Angliam devectum est; et apud Radingense coenobium (quod et foris praediorum magnitudine, et intus religiosorum monachorum ordine decoraverat), praesente regni successore, humatum est. Postea vero rex Stephanus in Northanhumbriam paulo ante Quadragesimam contendit, ut David regem Scotiae, qui diversa sentire dicebatur, conveniret: nec vero difficulter ab eo quod voluit impetravit, quia et ille morum lenitate, et propiori jam senectute infractus, libenter in etium vel verae vel simulatae pacis concessit.

DE ADVENTU ROBERTI COMITIS GLOECESTRAE IN ANGLIAM.

§ 14. Eodem anno post Pascha Robertus comes Gloecestrae, cujus prudentiam rex Stephanus maxime [Col. 1403C] verebatur, venit in Angliam. Is, dum esset in Normannia, multa cogitatione fatigarat animum quidnam sibi super hoc negotio statuendum putaret: si enim regi Stephano subderetur, contra sacramentum quod sorori fecerat fore videbat; si refragaretur, nihil sorori vel nepotibus profuturum, sibi certe immaniter nociturum, intelligebat. Habebat enim (ut supra tetigi) rex immensam vim thesaurorum, quos multis annis rex Henricus avunculus suus aggesserat ; aestimabantur denarii, et hi exquisitissimi , 706 fere ad centum millia libras: erant et vasa tam aurea quam argentea magni ponderis et inaestimabilis pretii, et antiquorum regum, et Henrici potissimum, prudentia congesta. Hanc [Col. 1403D] copiam gazarum habenti auxiliatores deesse non poterant; praesertim cum esset ipse in dando diffusus, et (quod minime principem decet) prodigus. Currebatur ad eum ab omnium generum militibus, [Col. 1404A] et a levis armaturae hominibus, maximeque ex Flandria et Brittannia. Erat genus hominum rapacissimum et violentissimum, qui nihil pensi haberent vel coemeteria frangere vel ecclesias expoliare ; religiosi quinetiam ordinis viros non solum equis proturbare, sed et in captionem abducere: non solum advenae, sed etiam indigenae milites, qui pacem regis Henrici oderant, quod sub ea tenui victu vitam transigebant. Hi omnes gratanter principi assenserant, quem levi negotio ad sua commoda inflectere possent, provincialium dispendio suas fortunas urgentes. Erat praeterea Stephanus, cum esset comes, facilitate morum, et communione jocandi, considendi, convescendi etiam cum infimis, amorem tantum demeritus quantum vix mente aliquis [Col. 1404B] concipere queat: et jam omnes proceres Angliae in ejus assensum pronis mentibus transierant. Erat igitur anxius prudentissimus comes ut illos delicti coargueret, et ad saniorem sententiam praesenti colloquio revocaret, nam viribus obviare 707 nulla propter praefatas causas dabatur facultas: cui nimirum nec in Angliam venire liberum erat, nisi, quasi defectionis eorum particeps, mentis suae arcanum ad tempus dissimularet. Itaque homagium regi fecit sub conditione quadam, scilicet, quamdiu ille dignitatem suam integre custodiret et sibi pacta servaret; spectato enim jamdudum regis ingenio, instabilitatem fidei ejus praevidebat.

DE SACRAMENTO QUOD REX STEPHANUS FECIT DE SERVANDA JUSTITIA ET PRIVILEGIIS ET LEGIBUS REGNI.

[Col. 1404C] § 15. Eodem anno, non multo post adventum comitis, juraverunt episcopi fidelitatem regi quamdiu ille libertatem ecclesiae et vigorem disciplinae conservaret. Ipse quoque juravit juxta tenorem scripti quod sic habetur in subditis: «Ego Stephanus, Dei gratia, assensu cleri et populi, in regem Angliae electus, et a domino Willelmo archiepiscopo Cantuariae et sanctae ecclesiae Romanae legato consecratus, et ab Innocentio sanctae Romanae sedis pontifice postmodum confirmatus, respectu et amore Dei sanctam ecclesiam liberam esse concedo, et debitam reverentiam illi confirmo. Nihil me in ecclesia, vel in rebus ecclesiasticis, simoniace acturum vel permissurum esse promitto. Ecclesiasticarum personarum [Col. 1404D] et omnium clericorum, et rerum eorum, justitiam et potestatem, et distributionem bonorum ecclesiasticorum, in manu episcoporum esse perhibeo et confirmo. Dignitates ecclesiarum privilegiis [Col. 1405A] earum confirmatas, et consuetudines earum antiquo tenore habitas, inviolate manere statuo et confirmo . Omnes ecclesiarum 708 possessiones et tenuras, quas die illa habuerunt qua Willelmus rex avus meus fuit vivus et mortuus, sine omnium calumniantium reclamatione, eis liberas et absolutas esse concedo. Si quid vero de habitis aut possessis ante mortem regis, quibus modo careat, ecclesia deinceps repetierit, indulgentiae et dispensationi meae vel discutiendum vel restituendum reservo. Quaecunque vero post mortem regis, liberalitate regum, largitione principum, oblatione vel comparatione vel qualibet transmutatione fidelium, collata sunt, confirmo pacem me et justitiam in omnibus facturum, et pro posse meo conservaturum, promitto. [Col. 1405B] Forestas quas Willelmus rex avus meus, et Willelmus secundus avunculus meus, instituerunt et tenuerunt, mihi reservo: caeteras omnes, quas Henricus rex superaddidit, ecclesiis et regno quietas reddo et concedo. Si quis autem episcopus vel abbas, vel alius ecclesiasticus , ante mortem suam rationabiliter sua distribuerit, vel distribuenda statuerit, firmum manere concedo: si vero morte praeoccupatus fuerit, pro salute animae ejus ecclesiae consilio eadem fiat distributio. Dum vero sedes propriis fuerint pastoribus vacuae, et ipsae et omnes earum possessiones 709 in manu et custodia clericorum et proborum hominum ejusdem ecclesiae committantur, donec pastor canonice substituatur. Omnes exactiones, et meschenningas, et injustitias, [Col. 1405C] sive per vicecomites vel per alios quoslibet male inductas, funditus extirpo. Bonas leges, et antiquas et justas consuetudines in murdris, et placitis, et aliis causis observabo, et observari praecipio et constituo. Apud Oxeneford, anno incarnationis Domini millesimo centesimo tricesimo sexto, regni mei primo.»

QUOD REX STEPHANUS OMNIA HAEC QUAE JURAVERAT PERPERAM MUTAVIT,

§ 16. Nomina testium, qui multi fuerunt, apponere fastidio; quia pene omnia ita perperam mutavit, quasi ad hoc tantum jurasset ut praevaricatorem sacramenti se regno toti ostenderet. Liceat enim mihi, pace mansuetissimi hominis, verum [Col. 1405D] non occulere; qui, si legitime regnum ingressus fuisset, et in eo administrando credulas aures malevolorum susurris non exhibuisset, parum ei profecto [Col. 1406A] ad regiae personae decorem defuisset. Itaque sub eo aliquarum ecclesiarum thesauri direpti, possessiones terrarum Iaicis datae; ecclesiae clericorum alienis venditae; episcopi capti, et res suas abalienare coacti; abbatiae, vel amicorum gratia, vel relaxatione debitorum, indignis concessae. Sed haec non tam illi, quam consiliariis ejus, ascribenda puto; qui persuadebant ei, nunquam eum debere carere denariis dum monasteria essent referta thesauris.

710 DE TRANSITU REGIS STEPHANI ET ROBERTI COMITIS GLOECESTRAE IN NORMANNIAM, ET DE INSIDIIS HABITIS A REGE IN COMITEM.

§ 17. Anno Dominicae incarnationis millesimo centesimo tricesimo septimo , rex, primo tempore [Col. 1406B] Quadragesimae, transiit mare. Comes etiam, pertentatis illorum et cognitis animis quos datae fidei tenaciores esse noverat, dispositoque quid deinceps agendum decerneret, ipso die Paschae mare ingressus, plenaque felicitate in terram evectus est. Nec multo post, malignitatem adversae fortunae paulo minus expertus est; rex enim eum, incentore quodam Willelmo de Ipre, insidiis intercipere conatus est. Comes autem eas per quendam insidiarum conscium praemunitus, paratos sibi evitavit dolos; et curia, quo saepe invitabatur, aliquantis diebus abstinuit. Rex, consternatus animo quod insidiis parum profecisset, astutia agendum ratus, serenitate vultus et gratuita confessione magnitudinem culpae attenuare studuit. Juravit tamen [Col. 1406C] verbis pro placito comitis conceptis, se nunquam ulterius tanto sceleri affuturum; et ut magis in gratiam reciperetur, manu archiepiscopi Hugonis Rothomagensis in manum Roberti missa, sacramentum solidavit. Et haec quidem egit ille; sed nunquam plenam ei exhibuit amicitiam, cujus semper suspectam habebat potentiam: itaque coram comite pulchre jocundeque comitem illum appellans, retro maledicis verbis mordebat, et quibus poterat possessionibus vellicabat. Robertus quoque, arte artem eludens, occultabat fronte animum; 711 pacificeque regem in regnum redire dimittens, ipse commodis suis in Normannia manens intendit. Ita Stephano multis tumultibus in Anglia [Col. 1406D] impedito, et nunc super hos , nunc super alios irruente, ut merito illi quod de Ismahele dictum est coaptari posset, «quia manus omnium contra illum [Col. 1407A] et illius contra omnes,» Robertus toto anno illo securum in Normannia egit otium. Rex prompte contra sibi resistentes crebro (ut ferebatur) dicere solebat: «Cum me in regem elegerint, cur me destituunt? per nascentiam Dei, nunquam rex dejectus appellabor!» Robertus, quasi positus in specula , rerum providebat exitum; et ne de juramento, quod sorori fecerat, erga Deum et homines perfidiae notaretur, sedulo cogitabat.

QUOMODO ET QUIBUS DE CAUSIS ROBERTUS COMES HOMAGIUM REGIS ABDICAVIT.

§ 18. Anno incarnationis Dominicae millesimo centesimo tricesimo octavo, intestinis dissidiis Anglia quatiebatur: multi siquidem, quos nobilitas [Col. 1407B] generis, vel magnitudo animi, vel potius viridioris aetatis audacia, ad illicita praecipitabat, a rege, hi praedia, hi castella, postremo quaecunque semel collibuisset, petere non verebantur; quae cum ille dare differret, excusata mutilatione regni, vel quod eadem alii calumniarentur aut etiam possiderent, illi continuo ira commoti castella contra eum obfirmabant, praedas ingentes ex ejus terris agebant. Nec vero ille aliquorum defectione frangebatur animo; sed modo hic, modo illic subitus aderat, semperque suo magis quam resistentium damno rem conficiebat: multis 712 enim et magnis laboribus suis in cassum effusis, datis vel honoribus vel castellis, simulatam ad tempus pacem ab illis promerebat. [Col. 1407C] Denique multos etiam comites, qui ante non fuerant, instituit; applicitis possessionibus et redditibus quae proprio jure regi competebant. Erant illi avidiores ad petendum, et is profusior ad dandum; quia fama per Angliam volitabat, quod comes [Col. 1408A] Gloecestrae Robertus, qui erat in Normannia, in proximo partes sororis foret adjuturus, rege tantummodo ante diffidato. Nec fides rerum famae levitatem destituit: celeriter enim post Pentecosten, missis a Normannia suis regi, more majorum amicitiam et fidem interdixit, homagio etiam abdicato; rationem praeferens quam id juste faceret, quia et rex illicite ad regnum aspiraverat, et omnem fidem sibi juratam neglexerat, ne dicam mentitus fuerat; ipsemet quin etiam contra legem egisset, qui, post sacramentum quod sorori dederat, alteri cuilibet ea vivente se manus dare non erubuisset. Animabant nimirum mentem ejus multorum religiosorum responsa, quos super negotio consuluerat: Nullo modo eum posse sine ignominia [Col. 1408B] vitam praesentem transigere, vel mereri beatitudinem futurae, si paternae necessitudinis sacramentum irritum haberet. Ad haec etiam apostolici decreti prae se tenorem ferebat, praecipientis ut sacramento, quod praesente patre fecerat, obediens esset; cujus decreti paginam posteriori libello indicere curabo. Haec vir ille, qui plena satietate literarum scientiam combiberat, magno fructu sibi fore in posterum sciebat. Caeterum, rex aegre ferens comitis magnanimitatem, omnibus 713 eum possessionibus in Anglia quibus poterat privavit , et quaedam ejus castella complanavit. Solum Bristowia remansit, ut non solum hostes expelleret, sed etiam crebris regem incursionibus fatigaret. Sed quia primum librum Novellae Historiae a reditu [Col. 1408C] imperatricis (post mortem mariti) ad patrem hucusque protraxisse suffecerit, nunc secundum ordiemur, ab eo anno quo eadem virago in Angliam venit, jus suum contra Stephanum assertura.

714-715 LIBER SECUNDUS.

[Col. 1407]

§ 19. Anno Dominicae incarnationis millesimo centesimo tricesimo nono, venenum malitiae, diu in animo regis Stephani nutritum, tandem erupit in publicum. Serebantur in Anglia rumores jam jamque [Col. 1407D] adventurum e Normannia comitem Robertum cum sorore; qua spe cum multi a rege non solum animo, sed et facto, deficerent, ipse dispendia sua multorum injuriis sarciebat . Plures etiam, pro sola suspicione diversarum contra se partium, in curia sua contra decus regium captos, et ad redditionem castellorum, et ad quascunque voluit conditiones, adduxit. Erant tunc duo in Anglia episcopi potentissimi, Rogerius Salesbiriensis, et nepos ejus ex [Col. 1408C] fratre, Alexander Lindocoliensis. Alexander ad tutamen (ut dicebat) et dignitatem episcopii castellum de Niwewerche construxerat. Rogerius, qui aedificiorum constructione magnanimum se videri vellet, plura apud Scireburnam, et apud Divisas multum [Col. 1408D] terrarum aedificiis amplexus, turritas moles erexerat. Apud Malmesbiriam in ipso 716 coemeterio, ab ecclesia principali vix jactu lapidis, castellum Salesbiriae, quod cum regii juris proprium esset, ab Henrico rege impetratum, muro cinctum custodiae suae attraxerat. His moti quidam potentes laici, qui se a clericis et opum congerie et municipiorum magnitudine superatum iri dolerent, [Col. 1409A] caecum intra pectora vulnus alebant invidiae. Itaque conceptas querimonias regi effundunt: Episcopos, oblitos ordinis, in castellis aedificandis insanire. Nulli dubium esse debere quin haec ad perniciem regis fierent omnia, dum illi, statim ut venisset imperatrix, cum traditione castellorum dominae occurrerent, paternorum scilicet beneficiorum memoria inducti. Praeveniendos ergo citius, et ad deditionem munitionum arctandos; alioquin regem seram poenitentiam acturum, cum in potestate hostium esse videret quae, si saperet, sibi apponere potuisset. Haec optimates saepius. Ille, quamvis eis nimio esset favore obnoxius, aliquandiu auribus suis blandientes dissimulavit audire; molliens dilationis amaritudinem, vel religionis in episcopis [Col. 1409B] gratia, vel (quod magis opinor) suae detractionis invidia. Denique illorum, quae proceres suaserant, effectum non distulit cum primum volenti se occasio ingessit. Ea fuit hujusmodi.

DE CAPTIONE EPISCOPORUM.

§ 20. Apud Oxenefordum circa octavum kalendas Julii (Jun. 24) facto conventu magnatum, praedicti quoque pontifices advenerunt. Invitus valde Salesbiriensis hanc expeditionem incepit. Audivi, etenim eum dicentem verba in hanc sententiam: 717 «Per dominam meam sanctam Mariam (nescio quo pacto) reluctatur mens mea huic itineri! Hoc scio, quod ejus utilitatis ero in curia, cujus est equinus pullus in pugna.» Ita praesagiebat animus [Col. 1409C] mala futura. Tunc, quasi fortuna videretur favere voluntati regis, concitatus est tumultus inter homines episcoporum et Alani comitis Brittanniae pro vendicandis hospitiis: eventu miserabili, ut homines episcopi Salesbiriensis ecclesiae , mensae assidentes, semesis epulis ad pugnam prosilirent. Primo maledictis, mox gladiis res acta. Satellites Alani fugati , nepos ejus paulo minus occisus: victoria non incruenta episcopalibus cessit; multis sauciatis, uno etiam milite interfecto . Rex, occasione accepta , per antiquos incentores conveniri jussit episcopos ut curiae suae satisfacerent de hoc, quod homines eorum pacem ipsius exturbassent: modus satisfactionis foret, ut claves castellorum suorum quasi fidei vades traderent. [Col. 1409D] Illos ad satisfaciendum paratos, sed de deditione castellorum cunctantes, ne abirent arctius asservari praecepit. Ita Rogerium episcopum absque vinculis, [Col. 1410A] cancellarium , qui nepos esse, vel plusquam nepos, ejusdem episcopi ferebatur, compeditum, duxit ad Divisas, si vel castellum recipere posset, multis et vix numerabilibus sumptibus, non (ut ipse 718 praesul dictabat) ad ornamentum, sed (ut se rei veritas habet) ad ecclesiae detrimentum, aedificatum. In ipsa obsessione castella Salesbiriae, Sciresburniae, Malmesbiriae regi data: ipsae Divisae post triduum redditae, cum sibi ultroneum jejunium episcopus indixisset, ut hac angustia sua animum episcopi Eliensis, qui eas occupaverat, flecteret. Nec Alexander episcopus Lindocoliensis obstinatius egit, redditione castellorum Niwerh et Eslefford liberationem mercatus.

§ 21. Hoc regis factum in diversas sententias [Col. 1410B] solvit ora multorum. Quidam dicebant jure castellis alienatos episcopos videri, quae praeter scita canonum aedificassent: illos evangelistas pacis esse debere, non architectos domorum quae auctoribus maleficii forent refugium. Haec amplioribus rationibus et sermonibus agebat Hugo archiepiscopus Rothomagi, quantum illa facundia poterat maximus regis propugnator. Alii contra, quorum partibus assistebat Henricus Wintoniensis episcopus, sedis apostolicae in Anglia legatus, frater regis Stephani, ut ante dixi; quem nec fraterna necessitudo, nec periculi metus, a vero tunc exorbitare cogebat. Sic porro dicebat: «Si episcopi tramitem justitiae in aliquo transgrederentur, non esse regis, sed canonum judicium; sine publico et ecclesiastico concilio [Col. 1410C] illos nulla possessione privari debuisse: regem id non rectitudinis zelo , sed commodi sui compendio fecisse; qui castella non ecclesiis, ex quarum 719 sumptibus et in quarum terris constructa erant, reddiderit, sed laicis, eisdemque parum religiosis contradiderit.» Ista vir ille tum privatim, tum etiam publice coram rege affirmans, ejusdemque aures de liberatione et restitutione pontificum appellans, omnem consumpsit operam, in nullo auditus: quapropter, vigorem canonum experiendum ratus, concilio, quod quarto kalendas Septembris (Aug. 29) celebraturus erat Wintoniae, fratrem incunctanter adesse praecepit

DE CONCILIO HABITO PRO CAPTIONE EPISCOPORUM.

[Col. 1410D] § 22. Dicto die omnes fere episcopi Angliae, cum Thetbaldo archiepiscopo Cantuariae qui Willelmo successerat, venerunt Wintoniam. Archiepiscopus [Col. 1411A] Eboracensis Turstinus pro valetudine qua gravabatur, vix enim animi viribus corpus regebat, caeteri vero pro guerra, literis absentiam suam excusarunt. Lectum est primo in concilio decretum Innocentii papae, quo jam a kalendis Martii (si bene commemini) partes sollicitudinis suae idem apostolicus domino episcopo Wintoniensi jure legationis in Anglia injunxerat. Exceptum id summo favore, quod, diuturnitate temporis temperantiam suam ostendens episcopus, non se praerupta legatum promulgasset jactantia. Processit deinceps in concilio sermo ejusdem Latialiter, ad literatos habitus, de indignatione captionis episcoporum: quorum Salesbiriensis in camera curiae, Lindocoliensis in diversorio suo intercepti essent; Heliensis, exemplum simile veritus, [Col. 1411B] veloci profugio ad Divisas se calamitati exemisset. «Scetus miserabile regem ab incentoribus ita fuisse seductum, ut hominibus suis, praesertim episcopis, in curiae suae pace manus injici jussisset. Adjecta esset regio dedecori coelestis injuria, ut, sub obtentu culpae pontificum, ecclesiae 720 possessionibus suis spoliarentur. Sibi regis contra Dei legem excessum tanto dolori esse, ut mallet se multo dispendio et corporis et rerum suarum affici, quam episcopalem celsitudinem tanta indignitate dejici. Quin etiam regem de emendatione peccati multotiens commonitum , postremo concilii vocationem non abnuisse. Proinde archiepiscopus et caeteri consulerent in medium quid opus esset facto: se ad executionem consilii nec pro regis, qui sibi frater erat, [Col. 1411C] amicitia, nec pro damno possessionum, nec etiam pro capitis periculo, defuturum.»

§ 23. Dum haec ille sensim per amplificationem exponit, rex, causae suae non diffisus, comites in concilium misit, quaerens cur vocatus esset. Responsum est a legato ex compendio: «Non debere illum, qui se Christi fidei subjectum meminisset, indignari si a ministris Christi ad satisfactionem vocatus esset, tanti reatus conscius quantum nostra secula nusquam vidissent. Gentilium quippe seculorum opus esset episcopos incarcerare, et possessionibus suis exuere. Dicerent ergo fratri, quod si consilio suo placidum commodare dignaretur assensum, tale illi Deo auctore largiretur, cui [Col. 1411D] nec ecclesia Romana, nec curia regis Franciae, nec ipse comes Thetbaldus frater amborum (sapiens profecto vir et religiosus) ex ratione contraire posset, sed quod favorabiliter complecti deberent. Consulte vero in praesentiarum rex faceret, si vel rationem facti sui redderet, vel canonicum judicium subiret. Ex debito etiam oportere ut ecclesiae faveret, cujus sinu exceptus, non manu militum in regnum promotus fuisset.» Cum dicto comites [Col. 1412A] egressi, 721 nec multo post cum responso reversi sunt. Comitabatur eos Albericus quidam de Ver, homo causarum varietatibus exercitatus. Is responsum regis retulit, et quantum potuit causam antistitis Rogerii (episcopus enim Alexander aberat , quem manutenuit gravavit; modeste tamen, sine ulla verborum contumelia: quamvis quidam comitum, astantes juxta, crebro loquelam ejus interrumperent, probra in episcopum jacientes.

§ 24. Haec ergo fuit summa dictorum Alberici: «Multis injuriis Rogerium episcopum affecisse regem Stephanum: rarissime ad curiam venisse quin homines sui, de ejus potentia praesumentes, seditiones movissent. Qui cum saepe alias, tum nuper apud Oxenefordum fecissent impetum in [Col. 1412B] homines et in ipsum nepotem comitis Alani; in homines etiam Hervei de Liuns, qui esset tantae nobilitatis, tanti supercilii, ut nunquam regi Henrico petenti animum indulserit in Angliam venire. In injuriam ergo regis Stephani redundare, pro cujus amore venerit, quod ea tanta vis illata sit. Episcopum Lindocoliensem, ex veteri odio in Alanum, seditionis per homines suos auctorem fuisse. Episcopum Salesbiriensem inimicis regis clam favere, dissimulata interim pro tempore versutia: id regem ex multis indubitanter comperisse; eoque potissimum, quod Rogerium de Mortemer, cum militibus regiis quos ducebat , in summo de Bristowiensibus metu, nec una nocte idem episcopus Malmesbiriae manere dimisisset. Omnibus esse in ore, quod, [Col. 1412C] statim ut imperatrix venisset, 722 ille ad eam cum nepotibus et castellis se conferret. Rogerius itaque captus sit non ut episcopus, sed ut regis serviens, qui et procurationes ejus administraret et solidatas acciperet. Castella non per violentiam rex eripuerit, sed episcopi ambo gratanter reddiderint, ut calumniam de tumultu quem in curia concitaverant evaderent. Aliquantum pecuniarum rex in castellis invenerit, quae ipsius legitime essent; quia eas tempore regis Henrici, avunculi et antecessoris sui, ex fisci regii redditibus Rogerius episcopus collegisset. Eis tamen, sicut et castellis, idem praesul pro timore commissorum in regem libens cesserit: inde non deesse testes regi. Ipsum proinde velle ut [Col. 1412D] pacta inter se et episcopos rata permanerent.»

§ 25. Reclamatum est ab episcopo Rogerio contra sermones Alberici, quod nunquam regis Stephani minister fuisset, nec ipsius solidatas accepisset: minae quinetiam ab animoso viro, et qui malis erubesceret frangi, prolatae, si justitiam de rebus sibi ablatis in illo concilio non invenisset, eam in audientia majoris curiae quaerendam. Leniter legatus, ut caetera: «Omnia quae dicuntur contra episcopos [Col. 1413A] prius in concilio ecclesiastico et accusari et an vera essent decuisset inquiri, quam in indemnes contra canonum decreta sententiam proferri. Rex itaque faciat, quod etiam in forensibus judiciis legitimum est fieri, ut revestiat episcopos de rebus suis: alioquin jure gentium dissaisiti non placitabunt.»

§ 26. Dictis in hunc modum utrobique multis, causa petitu regis in posterum diem dilata; nec minus in crastinum, ad adventum archiepiscopi Rothomagensis postridie prolongata. Is ubi venit, 723 omnium suspensis animis quidnam afferret, dixit se concedere ut episcopi castella haberent si se jure habere debere per canones probare possent; quod quia non possent, extremae improbitatis esse contra canones niti velle. «Et esto (inquit) justum sit [Col. 1413B] ut habeant: certe, quia suspectum est tempus, secundum morem aliarum gentium, optimates omnes claves munitionum suarum debent voluntati regis contradere, qui pro omnium pace debet militare. Ita omnis controversia episcoporum infirmabitur : aut enim secundum canonum scita injustum est ut habeant castella; aut, si hoc ex indulgentia principali toleratur, ut tradant claves necessitati temporis debent cedere.»

§ 27. His praedictus subjecit causidicus Albericus: Significatum esse regi quod murmurarent inter se pontifices, pararentque aliquos ex suis contra eum Romam mittere. «Et hoc, ait, laudat vobis rex, ne quisquam vestrum praesumat facere; [Col. 1413C] quia, si quis contra voluntatem suam et regni dignitatem ab Anglia quoquam iret, difficilis ei fortassis reditus foret. Ipse quinetiam, quia se gravari videt, ultro ad Romam appellat vos.»

§ 28. Haec postquam rex, partim quasi laudando, partim minando, mandasset, intellectum est quo tenderet. Quapropter ita discessum est, ut nec ipse censuram canonum pati vellet, nec episcopi in eum exerere consultum ducerent: duplici ex causa, seu quia principem excommunicare sine apostolica conscientia temerarium esset; 724 seu quoniam audirent, quidam etiam viderent, gladios circa se nudari. Non enim jam ludicra erant verba, sed de vita et sanguine pene certabatur. Non omiserunt tamen legatus et archiepiscopus quin tenorem officii [Col. 1413D] sui prosequerentur: suppliciter enim pedibus regis in cubiculo affusi, oraverunt ut misereretur ecclesiae, misereretur animae et famae suae, nec pateretur fieri dissidium inter regnum et sacerdotium. Ille dignanter assurgens, quamvis a se facti eorum amoliretur invidiam, malorum tamen praeventus consiliis, nullam bonarum promissionum exhibuit efficaciam.

DE ADVENTU IMPERATRICIS ET ROBERTI COMITIS IN ANGLIAM.

[Col. 1414A]

§ 29. Kalendis Septembris (Sept. 1) solutum est concilium. Pridie vero kalendarum Octobrium (Sept. 30.) comes Robertus, tandem nexus morarum eluctatus, cum sorore imperatrice invectus est Angliae, fretus pietate Dei et fide legitimi sacramenti: caeterum, multo minore armorum apparatu quam quis alius tam periculosum bellum aggredi tentaret, non enim plusquam centum et quadraginta milites tunc secum adduxit. Testimonio veridicorum relatorum sermo meus nititur. Dicerem, nisi adulatio videretur, non imparem fuisse illum Julio Caesari duntaxat animo, quem Titus Livius commemorat quinque solum cohortes habuisse quando civile bellum inchoavit; [Col. 1414B] cum quibus, inquiens , orbem terrarum adortus est. Quamvis iniqua comparatione Julius et Robertus conferantur: Julius enim, verae fidei extorris, in fortuna sua (ut dicebat) et legionum virtute spem 725 reclinabat: Robertus, Christiana pietate insignis, in Sancti Spiritus et dominae sanctae Mariae patrocinio totus pendulus erat. Ille in tota Gallia, et partim in Germania et Brittannia, fautores habens, omnem etiam Romanam plebem, excepto senatu, muneribus sibi devinxerat: iste, praeter paucissimos qui fidei quondam juratae non immemores erant in Anglia, optimates vel adversantes vel nihil adjuvantes expertus est. Appulit ergo Arundellum; ibique novercae suae, quam, amissa matre imperatricis (ut praefatus sum), Henricus [Col. 1414C] rex quondam lecto copulaverat, tuta (ut putabat) custodia sororem interim delegavit. Ipse per tam confertam barbariem, vix dum (ut audivi) duodecim militibus comitatus, Bristou contendit; occurrente sibi medio itineris Briano filio comitis ex Walengeford. Nec multo post cognovit sororem ex Arundello profectam; noverca enim foeminea levitate fidem, totiens etiam missis in Normanniam nunciis promissam, fefellerat. Dedit rex porro imperatrici Wintoniensis episcopi Henrici et comitis Mellentensis Walleranni conductum; quem cuilibet, quamvis infestissimo inimico, negare laudabilium militum mos non est. Et Wallerannus quidem ultra Calnam tendere supersedit, episcopo in conductu [Col. 1414D] perseverante. Contractis ergo comes celeriter copiis ad metas a rege datas advenit, sororemque ad Bristou tutior perduxit. Recepit illam postea in Gloecestram Milo, qui castellum ejusdem urbis sub comite habebat tempore regis Henrici, dato ei homagio et fidelitatis sacramento: nam eadem civitas caput est sui comitatus.

726 QUOMODO REX CEPERAT MALMESBIRIAM, ET DE OBSIDIONE TROHBRIGIAE.

[Col. 1415A]

§ 30. Nonis Octobris (Oct. 7) Robertus quidam filius Huberti, immanis ac barbarus, castellum Malmesbiriae, quod Rogerius episcopus infausto auspicio inchoaverat, furtim noctu ingressus, combustoque vico, quasi magno triumpho gloriatus est. Veruntamen ante quindecim dies laetitia excidit, a rege fugatus. Castellum praecepit rex interim asservari, quoad, pace data, posset destrui. Ipse vero rex, antequam Malmesbiriam venisset, quandam munitiunculam Milonis supernominati, Cernei nomine, occupaverat, ibique milites suos posuerat. Quapropter, sicut et ibi et Malmesbiriae, alias sibi successurum aestimans, castellum Hunfridi de [Col. 1415B] Buhun, qui partibus imperatricis favebat, vocabulo Trobrigge, invasit, sed irritus abiit.

QUOMODO HEREFORD CESSIT IMPERATRICI.

§ 31. Tota itaque regio circa Gloecestram usque profundas Guallias, partim vi, partim benevolentia, pedetentim, residuis illius anni mensibus, se dominae imperatrici applicuit. Aliquanti castellanorum, intra munitiones suas se contutantes, exitum rerum speculabantur. Civitas Hereford sine difficultate recepta: pauci milites, in castello animis obstinatis se includentes, a foris obsessi. Appropinquavit rex si forte laborantibus opem aliquam comminisci posset; sed, frustratus voto, inglorius discessit: equitavit etiam juxta Bristou, superiusque contendens, villas quae fuerunt in circuitu Dunestor [Col. 1415C] combussit, 727 nihil omnino (in quantum valebat) reliquum faciens quod posset inimicis suis esui vel alicui usui esse.

DE OBITU ET MORIBUS ROGERII EPISCOPI SALESBIRIAE.

§ 32. Tertio idus Decembris (Dec. 11) Rogerius episcopus Salesbiriae febrem quartanam, qua jamdudum quassabatur, beneficio mortis evasit: dolore animi aiunt eum contraxisse valetudinem, utpote tantis et tam crebris a rege Stephano pulsatum incommodis. Eum mihi videtur Deus exemplum divitibus pro volubilitate rerum exhibuisse, ne sperent in incerto divitiarum; quas quidam, ut ait apostolus , appetentes a fide naufragaverunt. Insinuatus est primo comiti Henrico qui postmodum [Col. 1415D] rex fuit, pro prudentia res domesticas administrandi, et luxum familiae cohibendi. Fuit enim Henricus ante regnum in expensis parci animi et frugi, penuria scilicet rei familiaris astrictus, fratribus Willelmo et Roberto arroganter eum tractantibus. Cujus cognitis moribus, Rogerius ita eum tempore inopiae demeruit, ut, cum ille solium regni ascendisset, nihil ei vel parum negaret quod ipse petendum putasset: largiri praedia, ecclesias, praebendas clericorum, abbatias integras monachorum, [Col. 1416A] ipsum postremo regnum fidei ejus committere: cancellarium initio regni, nec multo post episcopum Salesbiriae, fecit. Rogerius ergo agebat causas, ipse moderabatur expensas, ipse servabat gazas; hoc quando rex erat in Anglia, hoc sine socio et teste quando (quod crebro et diu accidit) morabatur Normanniae. Nec solum a rege, sed et ab optimatibus, 728 ab his etiam quos felicitatis ejus invidia clam mordebat, maximeque a ministris et tunc debitoribus regis, et quaecunque pene cogitasset conferebantur. Si quid possessionibus ejus contiguum erat quod suis utilitatibus conduceret, continuo vel prece vel pretio, sin minus violentia, extorquebat. Ipse, singulari gloria (quantum nostra aetas reminisci potest) in domibus aedificandis, [Col. 1416B] splendida per omnes possessiones suas construxit habitacula, in quibus solum tuendis successorum ejus frustra laborabit opera; sedem unam mirificis ornamentis et aedificiis, citra ullam expensarum parcimoniam, in immensum extulit. Erat prorsus mirum videre de homine illo, quanta eum in omni genere dignitatum opum sequebatur copia, et quasi ad manum affluebat: quantula illa gloria, (qua quid posset accidere majus?) quod duos nepotes, suae educationis opera, honestae literaturae et industriae viros, effecit episcopos; nec vero exilium episcopatuum, sed Lindocoliensis et Heliensis, quibus opulentiores nescio si habeat Anglia. Sentiebat ipse quantum posset, et, aliquando durius quam talem virum deceret, Divinitatis abutebatur [Col. 1416C] indulgentia. Denique, sicut poeta quidam de quodam divite dicit,

Diruit, aedificat, mutat quadrata rotundis ;
ita Rogerius abbatias in episcopatum, res episcopatus in abbatiam, alterare conatus est. Malmesbiriense et Abbadesbiriense, antiquissima coenobia, (quantum in ipso fuit) episcopatui delegavit: Scireburnensem prioratum, qui proprius est episcopi Salesbiriensis, in abbatiam mutavit; 729 abbatia de Hortuna proinde destructa et adjecta. Haec tempore regis Henrici, sub quo res ejus (ut dixi) magnis successibus floruerunt: sed enim sub Stephano rege (sicut praedixi) retro sublapsae sunt; nisi quod in initio regni ejus nepotibus suis, uni cancellariam, [Col. 1416D] alteri thesaurariam, sibi burgum Malmesbiriae impetravit, subinde rege familiaribus suis ingeminante, «Per nascentiam Dei! medietatem Angliae darem ei, si peteret, donec tempus pertranseat: ante deficiet ipse in petendo, quam ego in dando.» Posterioribus annis fortuna, nimium et ante diu ei blandita, ad extremum scorpiacea crudeliter hominem cauda percussit. Quale fuit illud, quod ante ora sua vidit homines bene de se meritos sauciari, familiarissimum militem obtruncari: [Col. 1417A] postero die seipsum (ut supra fatus sum), et nepotes suos, potentissimos episcopos, unum fugari, alterum teneri, tertium, dilectissimum sibi adolescentem, compedibus vinciri: post redditionem castellorum thesauros suos diripi, et se postmodum concilio foedissimis convitiis proscindi: ad ultimum, cum apud Salesbiriam pene anhelaret in exitum, quidquid residuum erat nummorum et vasorum, quod scilicet ad perficiendam ecclesiam super altare posuerat, se invito asportari. Extremum puto calamitatis, cujus etiam me miseret, quod, cum multis miser videretur, paucissimis erat miserabilis; tantum livoris et odii ex nimia potentia contraxerat, et immerito apud quosdam quos etiam honoribus auxerat.

DE INSTITUTIONE ABBATIARUM.

[Col. 1417B]

§ 33. Anno incarnati Verbi millesimo centesimo quadragesimo monachi abbatiarum quas Rogerius 730 episcopus contra fas tenuerat, rege adito, antiqua privilegia et abbates habere meruerunt. Electus est in abbatem Malmesbiriae a monachis, secundum tenorem privilegii quod beatus Aldelmus a Sergio papa jam ante quadringentos sexaginta et sex annos impetraverat, et a regibus West-Saxonum Ina, Merciorum Ethelredo, roborari fecerat, ejusdem loci monachus Joannes, vir benignitate morum et animi liberalitate apprime insignis. Probavit legatus causam, improbavit personam; nullo enim modo menti ejus persuaderi poterat regem praeter dationem pecuniae electioni consensisse. [Col. 1417C] Et quidem aliquantum nummorum promissum fuerat, causa libertatis ecclesiae, non electionis personae. Itaque Joannes, quamvis immatura morte anno eodem praereptus fuerit, aeternam tamen et laudabilem sui memoriam cunctis post se seculis dereliquit: nullus enim (vere fateor) ejus loci monachus tantae magnanimitatis facto assisteret, nisi Joannes inchoasset. Itaque habeant successores ejus laudem si libertatem ecclesiae tutati fuerint, ipse procul dubio eam a servitute vendicavit.

DE CONFUSIONE GUERRAE PER ANGLIAM.

§ 34. Totus annus ille asperitate guerrae inhorruit. Castella erant crebra per totam Angliam; quaeque suas partes defendentia, imo (ut verius [Col. 1417D] dicam) depopulantia. Milites castellorum abducebant ab agris et pecora et pecudes, nec ecclesiis nec coemiteriis parcentes. Vavassores, rusticos, quicunque pecuniosi putabantur, intercipientes, suppliciorum magnitudine ad quodvis promittendum cogebant . Domibus miserorum 731 ruricolarum usque ad stramen expilatis, ipsos vinctos incarcerabant nec, nisi omnibus quaecunque habebant, et quocunque modo acquirere poterant, [Col. 1418A] in redemptionem consumptis, dimittebant. Plures in ipsis tormentis, quibus ad se redimendum constringebantur, dulces efflabant animas, quod solum poterant, Deo miserias suas applorantes. Et quidem, ex voluntate comitis, legatus cum episcopis omnes effractores coemiteriorum et violatores ecclesiarum, et qui sacri vel religiosi ordinis hominibus vel eorum famulis manus injecissent, multotiens excommunicavit; sed nihil propemodum hac profecit industria. Erat ergo videre calamitatem, Angliam, praeclarissimam quondam pacis nutriculam, speciale domicilium quietis, ad hoc miseriae devolutam esse, ut nec etiam episcopi nec monachi de villa in villam tuto possent progredi. Sub Henrico rege multi alienigenae, qui genialis humi inquietationibus [Col. 1418B] exagitabantur, Angliam adnavigabant, et sub ejus alis quietum otium agebant: sub Stephano plures ex Flandria et Britannia, rapto vivere assueti, spe magnarum praedarum Angliam involabant. Comes Gloecestrae Robertus interea modeste se agere, nihil magis cavere quam ne vel parvo detrimento suorum vinceret. Magnates Anglorum, quos ad religionem jurisjurandi servandam flectere non posset, satis habebat in officio continere, ut qui nihil adjuvare vellent minus nocerent; secundum comicum, «volens quod posset, dum non posset quod vellet.» Ubicumque tamen commode fieri posse videbat, et militis 732 et ducis probe officium exequebatur: denique munitiones, quae potissimum partibus susceptis nocebant, strenue [Col. 1418C] debellavit; scilicet Harpetreu, quam rex Stephanus a quibusdam militibus comitis, antequam in Angliam venisset, ceperat; alias multas, Sudleie, Cernei, quam rex, ut dixi, militibus suis impleverat; et castellum quod idem rex contra Valengeford obfirmaverat, solo complanavit . Fratrem etiam suum Reinaldum in tanta difficultate temporis comitem Cornubiae creavit. Nec vero minor erat regi animus ad adeunda quae sibi competebant munia, qui nullam occasionem praetermittebat quo minus saepe et adversarios propulsaret et sua defenderet; sed frustrabatur successibus, vergebantque in pejus omnia pro justitiae penuria: jamque charitas annonae paulatim crescebat; et pro [Col. 1418D] falsitate difficultas enim monetae tanta erat, ut interdum ex decem et eo amplius solidis vix duodecim denarii reciperentur. Ferebatur ipse rex pondus denariorum, quod fuerat tempore Henrici regis, alleviari jussisse; quia, exhausto praedecessoris sui immenso illo thesauro, tot militum expensis nequiret sufficere. Erant igitur Angliae cuncta venalia; et jam non clam, sed palam ecclesiae et abbatiae vaenum distrahebantur.

DE ECLIPSI SOLIS.

[Col. 1419A]

§ 35. Eo anno (A. D. 1140) in Quadragesima, tertio decimo kalendas Aprilis (Mart. 20), hora nona, feria quarta, fuit eclipsis per totam Angliam, ut accepi. Apud nos certe, et apud omnes vicinos nostros, ita notabiliter solis deliquium fuit, ut homines (quod 733 tunc fere ubique accidit), erat enim Quadragesima , mensis assidentes, primo antiquum chaos timerent; mox, re cognita, progredientes, stellas circa solem cernerent. Cogitatum et dictum est a multis, non falso, regem non perannaturum in regno sine dispendio .

DE CAPTIONE ROBERTI FILII HUBERTI.

§ 36. Sequenti hebdomada, ipso tempore Passionis, septimo kalendas Aprilis (Mart. 26), praefatus [Col. 1419B] barbarus Robertus filius Huberti , ad furta belli peridoneus, castellum de Divisis clanculo intercepit. Homo cunctorum quos nostri saeculi memoria complectitur immanissimus, in Deum etiam blasphemus; ultro quippe gloriari solebat se interfuisse ubi quater viginti monachi pariter cum ecclesia concremati fuerint: idem se in Anglia factitaturum et Deum contristaturum depraedatione Wiltoniensis ecclesiae, etiam subversione Malmesbiriensis, cum monachorum illius loci omnium caede; id se muneris eis repensurum, quod regem ad nocumentum sui admisissent. Hoc enim illis imponebat, sed falso. Hisce auribus audivi, quod si quando captivos (quod quidem rarissime fuit) immunes absque tortionibus dimittebat, et gratiae ipsi de Dei parte agebantur, [Col. 1419C] audivi (inquam) eum respondisse, «Nunquam mihi Deus grates sciat!» Captivos melle litos flagrantissimo sole nudos sub divo exponebat, muscas et 734 id genus animalia ad eos compungendum irritans. Jam vero nactus Divisas, jactare non dubitavit se totam regionem a Wintonia usque Londoniam per id castellum occupaturum, et ad tuitionem sui pro militibus Flandriam missurum. Haec facere meditantem ultio coelestis impedivit per Johannem filium Gildeberti , magnae versutiae virum, qui apud Merleberge castellum habebat: ab eo siquidem vinculis innodatus, quia Divisas dominae [Col. 1420A] suae imperatrici reddere detrectabat, patibulo appensus et exanimatus est . Miro circa sacrilegum Dei judicio concitato, ut non a rege cui adversabatur, sed ab illis quibus favere videbatur, exitium tam turpe meruerit. Mortis illius auctores digno attollendi praeconio, qui tanta peste patriam liberarint, ac intestinum hostem tam juste damnarint

DE CONVENTU LEGATI ET ARCHIEPISCOPI ET REGINAE, ET ROBERTI COMITIS GLOECESTRAE, PRO FOEDERE PACIS AGENDO INTER REGEM ET IMPERATRICEM.

§ 37. Eodem anno in Pentecoste (Maii 26) resedit rex Londoniae in Turri, episcopo tantummodo Sagiensi praesente: caeteri vel fastidierunt vel timuerunt venire. Aliquanto post, mediante legato, colloquium [Col. 1420B] indictum est inter imperatricem et regem, si forte Deo inspirante pax reformari posset. Conventum juxta Bathoniam: misso ex parte imperatricis Roberto fratre, et caeteris suis; ex parte regis, legato et archiepiscopo, simul et regina. Sed inaniter , inaniter inquam, triverunt et verba et tempora, infectaque pace discessum. 735 Nec fuit ambarum partium aequum dissidium; dum imperatrix, ad bonum pronior, ecclesiasticum non se vereri judicium mandasset; et regii illud quam maxime nollent, dum dominari ad utilitates suas valerent . Proximo Septembri legatus, qui nosset officii sui potissimum interesse ut pax conveniret, pro ea restituenda laborem itineris transmarini aggressus, in Galliam navigare maturavit. Ibi a [Col. 1420C] rege Franciae et comite Thetbaldo, multisque religiosi ordinis personis, magno et sollicito tractatu de pace Angliae habito, reversus est in fine pene Novembris; salubria patriae mandata referens, si esset qui verba factis apponeret. Et plane imperatrix et comes confestim consensere ; rex vero de die in diem producere, postremo in summa frustrari. Tum demum legatus se intra se continuit, rerum exitum, ut caeteri, speculaturus: quid enim attinet contra torrentem brachia tendere? cum, laboribus nonnisi odium quaerere, extremae sit (ut quidam ait) dementiae.

PROLOGUS IN LIBRUM TERTIUM

[Col. 1421]

[Col. 1421A] Anno Incarnationis Dominicae millesimo centesimo quadragesimo primo inextricabilem labyrinthum rerum et negotiorum quae acciderunt in Anglia, aggredior evolvere; ea causa, ne per nostram incuriam lateat posteros, cum sit operae pretium, cognoscere volubilitatem fortunae, statusque humani mutabilitatem, Deo duntaxat permittente [Col. 1422A] vel jubente. Itaque quia moderni non mediocriter et merito reprehendunt praedecessores nostros, qui nec sui nec suorum post Bedam ullam reliquerunt memoriam, ego, quia nobis hanc proposui summovere infamiam, debeo apud lectores bonam, si recte judicabunt, pacisci gratiam .

LIBER TERTIUS.

[Col. 1421]

QUOMODO REX VENERIT AD OBSIDIONEM LINDOCOLINAM.

[Col. 1421B]

§ 38. Rex Stephanus, ante Natale (A. D. 1140, 25 Dec.), a Lindocolina provincia pacifice abscesserat, comitemque Cestrensem et ejus fratrem honoribus auxerat . Is comes filiam comitis Gloecestrensis jamdudum: tempore regis Henrici duxerat. Burgenses interim Lindocolinae civitatis, qui vellent apud regem grandem locare amicitiam, eum Londoniae manentem per nuncios certiorem faciunt ambos fratres in castello ejusdem urbis securos resedisse: eos, nihil minus quam regis adventum opinantes, levi negotio posse circumveniri; se daturos operam ut quam occultissime rex castello potiatur. Ille, qui nullam occasionem ampliandae potestatis omittere vellet laetus eo contendit: ita fratres circumventi [Col. 1421C] et obsessi sunt in ipsis Natalis Dominici feriis. 736-740 Iniquum id visum multis, quia (sicut dixi) nulla suspicione rancoris ab eis ante festum abscesserat, nec modo more majorum amicitiam suam eis interdixerat, quod Diffidiare dicunt. Porro comes Cestrensis, quamvis ancipiti periculo involutus, probe tamen castelli angustias evasit: non definio qua versutia; sive consensu aliquorum obsidentium; sive, quia virtus deprehensa solet multis modis quaerere, et plerumque invenire consilium. Itaque non contentus sua solum liberatione, de salute fratris et uxoris, quos in castello reliquerat, sollicitus, [Col. 1422B] animum partes versabat in omnes. Sanior sententia visa flagitare a socero auxilium, quamvis animos ejus jamdudum nonnullis ex causis offendisset, maxime quia in neutro latere fidus videretur esse. Misit ergo perpetuam per nuncios pactus fidelitatem imperatrici, si, respectu pietatis magis quam ullius sui meriti, periclitantes, qui in ipsis captionis faucibus tenebantur, eximeret injuriae.

QUOMODO COMES GLOECESTRAE ROBERTUS IERIT AD SUCCURRENDUM OBSESSIS.

§ 39. Non habuit comes Gloecestrae difficiles aures, indignitatem rei non ferens; simul etiam pertaesus morae, quia praeclarissima patria causa duorum hominum intestinis rapinis et caedibus vexabatur, maluit (si Deus permisisset) rem in extremos [Col. 1422C] deducere casus. Sperabat etiam divinum in incepto favorem, quia rex generum suum nullis ejus culpis injuriaverat, filiam obsidebat, ecclesiam beatae Dei genitricis de Lindocolino incastellaverat. Haec quanti apud mentem principis esse debebant? Nonne praestaret mori et gloriose occumbere, quam tam insignem contumeliam pati? Ulciscendi ergo causa Deum et sororem, simulque necessitudines suas liberandi, 741 dedit se discrimini. Comitati sunt eum impigre suae fautores partis, quorum erat major exhaeredatorum numerus, quos in martem accendebat rerum amissarum dolor et conscia virtus: [Col. 1423A] quamvis toto itinere, quod protenditur a Gloecestra in Lindocolinum, ipse callide intentionem dissimularet, quibusdam ambagibus totum exercitum praeter paucissimos suspendens.

DE PUGNA COMITIS GLOECESTRAE ET CAPTIONE REGIS.

§ 40. Ventum ad supremum ipso die Purificationis beatissimae Mariae (A. D. 1141. 2 Feb.), ad flumen quod inter duos exercitus praeterfluebat, Trenta nomine, quod et ortu suo, et pluviarum profluvio, tam magnum fuerat ut nullatenus vado transitum praeberet. Tum demum et genero, qui cum manu valida occurrerat et caeteris quos ductaverat, detegens animum, hoc sibi propositum jam dudum esse adjecit, quod nulla unquam necessitate terga verteret; vel moriendum vel capiendum esse, si [Col. 1423B] non vicisset. Cunctis igitur bona spe ipsum implentibus (mirabile auditu), illico belli discrimen initurus, praedicti rapacitatem fluminis cum omnibus suis nando transgressus est. Tantus erat comiti ardor finem malis imponere, ut mallet ultima experiri quam regni calamitatem ulterius protendi: nam et rex cum comitibus quamplurimis, et non inerti militum copia, bello se animose, intermissa obsidione, obtulerat. Tentavere primo regii proludium pugnae facere, quod Justam vocant, quia tali periti erant arte: at ubi viderunt quod consulares, ut ita dictum sit, non lanceis eminus, sed gladiis cominus rem gererent, et infestis viribus vexillisque aciem regalem perrumperent, 742 fuga sibi omnes [Col. 1423C] ad unum comites consuluere; sex enim cum rege comites bellum inierunt; plures barones , praedicandae fidei et fortitudinis, qui regem nec in hac necessitate deserendum ducerent, capti. Rex ipse, quamvis ad se defensandum non ei defuisset animus, tandem a militibus comitis Gloecestrae circumquaque aggressus, ictu lapidis cujusdam, terrae procubuit; a quo autem id factum fuerit, ignoratur. Ita omnibus circa se vel captis vel fugatis, cedendum pro tempore, et teneri sustinuit. Praedicandus itaque comes Gloecestrae praecepit regem vivum et illaesum conservari , non passus etiam ullo exprobrationis convicio illum irretiri : et quem iratus modo impugnabat regno fastigiatum, placidus, ecce! protegit triumphatum; ut, compositis [Col. 1423D] irae et laetitiae motibus, et consanguinitati impenderet humanitatem, et in captivo diadematis respiceret dignitatem. Vulgus vero burgensium Lindocolinorum multa parte obtruncatum est, justa ira illorum qui vicissent, nullo dolore illorum qui victi essent, quod ipsi principium et fomes istius mali fuissent.

QUOMODO REX IMPERATRICI PRAESENTATUR.

§ 41. Rex vero , juxta morem illius generis [Col. 1424A] hominum quos captivos nominant, imperatrici a fratre praesentatus Gloecestrae: post etiam ad Bristou ductus, et ibi honorifice praeter progrediendi facultatem servatus est primo. Succedenti enim tempore, propter insolentiam quorundam 743 palam et probrose dictitantium non expedire comiti ut regem secus ac ipsi vellent servaret, simul et quia ipse ferebatur plus quam semel, vel elusis vel delinitis custodibus, extra statutam custodiam noctu praesertim inventus, annulis ferreis innodatus est.

QUOMODO IMPERATRIX, INDUSTRIA COMITIS GLOECESTRAE, A LEGATO ET QUIBUSDAM EPISCOPIS ET PRIMATIBUS WINTONIAE RECEPTA SIT.

§ 42. Interim et imperatrix et comes apud legatum [Col. 1424B] fratrem ejus nunciis egerunt, ut ipsam, tanquam regis Henrici filiam, et cui omnis Anglia et Normannia jurata esset, incunctanter in ecclesiam et regnum reciperet. Quarto decimo kalendas Martii (Feb. 16) eo anno prima Dominica Quadragesimae fuit. Ita, mediantibus utrobique nuntiis ad hoc res expedita, ut ad colloquium in patenti planitie camporum citra Wintoniam conveniretur. Ventum ergo Dominica tertia Quadragesimae (Mart. 2), pluvioso et nebuloso die, quasi moestam causae vicissitudinem fata portenderent. Juravit et affidavit imperatrix episcopo, quod omnia majora negotia in Anglia, praecipueque donationes episcopatuum et abbatiarum, ejus nutum spectarent, si eam ipse in sancta ecclesia in dominam reciperet, et perpetuam ei fidelitatem teneret. Idem juraverunt [Col. 1424C] cum ea, et affidaverunt pro ea, Robertus frater ejus comes de Gloecestra, et Brianus filius comitis marchio de Walingeford, et Milo de Gloecestra, postea comes de Hereford, et nonnulli alii. Nec dubitavit episcopus imperatricem in dominam Angliae recipere, et ei cum quibusdam suis affidare, quod, quandiu ipsa pactum non infringeret, ipse quoque fidem ei custodiret. 744 Crastino, quod fuit quinto nonas Martii (Mart. 3), honorifica facta processione recepta est in ecclesia episcopatus Wintoniae; episcopo, eodemque legato, eam ducente in dextro latere, Bernardo vero de sancto David episcopo in sinistro. Adfuerunt praeterea episcopi, Alexander de Lindocolino, Robertus de [Col. 1424D] Herefordo, Nigellus de Heli, Robertus de Bathonia: abbates etiam, Ingulfus de Abbenduna, Edwardus de Radinges, Petrus de Malmesbiria, Gilebertus de Gloecestra, Rogerius de Theokesbiria, et nonnulli alii. Paucis post diebus Thetbaldus Cantuariensis archiepiscopus venit ad imperatricem apud Wiltunam invitatus a legato: distulit sane fidelitatem dominae facere; inconsulto rege alias divertere, famae personaeque suae indignum arbitratus. [Col. 1425A] Itaque et ipse et plerique praesules, cum aliquantis laicis, permissi ad regem ire et colloqui, dignanterque impetrata venia ut in necessitatem temporis transirent, in sententiam legati concessere . Pascha, quod tunc fuit tertio kalendas Aprilis (Mart. 30), imperatrix apud Oxenefordum egit; a caeteris in sua discessum.

QUOMODO SOLEMNI CONCILIO IMPERATRICEM IN DOMINAM ANGLIAE CONFIRMAVERINT.

§ 43. Feria secunda post octavas Paschae (April. 7), concilium archiepiscopi Cantuariae Thedbaldi, et omnium episcoporum Angliae, multorumque abbatum, legato praesidente, Wintoniae ingenti apparatu inceptum. Si qui defuerunt, legatis et literis causas cur non venissent dederunt, Cujus concilii actioni, [Col. 1425B] quia interfui, integram rerum veritatem 745 posteris non negabo. Egregie quippe memini, ipsa die, post recitata scripta excusatoria quibus absentiam suam quidam tutati sunt, sevocavit in partem legatus episcopos, habuitque cum eis arcanum consilii sui; post mox abbates, postremo archidiaconi convocati. Ex consilio nihil processit in publicum; volutabatur tamen per omnium mentes et ora quid forest agendum.

QUOMODO LEGATUS DEBITAM ET LEGITIMAM SUCCESSIONEM IMPERATRICIS IN REGNUM COMMENDAVERIT.

§ 44. Feria tertia (April. 8) hoc fere sensu legati cucurrit oratio: «Dignatione papae se vices ejus in Anglia tenere; ideoque per ejus auctoritatem clerum [Col. 1425C] Angliae ad hoc concilium congregatum, ut de pace patriae, quae grandi periculo naufragabatur, consuleretur in medium. Tempore regis Henrici avunculi sui singulare domicilium pacis in Anglia fuisse; ita ut, per vivacitatem, animositatem, industriam ejusdem praecellentissimi viri, non solum indigenae, cujuscunque potentiae vel dignitatis essent, nihil turbare auderent, sed etiam ejus exemplo finitimi quicunque reges et principes in otium et ipsi concederent, et subjectos vel invitarent vel compellerent . Qui videlicet rex, nonnullis ante obitum annis, filiae suae quondam imperatrici (quae sola sibi proles ex desponsata quondam conjuge supererat) omne regnum Angliae, simul et ducatum Northmanniae, jurari ab omnibus episcopis simulque [Col. 1425D] baronibus fecerit, si successore masculo ex illa, quam ex Lotharingia duxerat, uxore careret. Et invidit (inquit) atrox fortuna praecellentissimo avunculo 746 meo, ut sine masculo haerede in Northmannia decederet. Itaque quia longum videbatur dominam exspectare, quae moras ad veniendum in Angliam nectebat (in Normannia quippe residebat), provisum est paci patriae, et regnare permissus [Col. 1426A] frater meus. Enimvero, quamvis ego vadem me apposuerim inter eum et Deum quod sanctam Ecclesiam honoraret et exaltaret, et bonas leges manu teneret, malas vero abrogaret; piget meminisse, pudet narrare, qualem se in regno exhibuerit: quomodo in praesumtores nulla justitia exercita , quomodo pax omnis statim ipso pene anno abolita: episcopi capti, et ad redditionem possessionum suarum coacti; abbatiae venditae, ecclesiae thesauris depilatae; consilia pravorum audita, bonorum vel suspensa vel omnino contempta. Scitis quotiens eum tum per me tum per episcopos, convenerim, concilio praesertim anno praedicto ad hoc indicto, et nihil nisi odium acquisierim. Nec illud quemquam, qui recte pensare velit, latet, debere [Col. 1426B] me fratrem meum mortalem diligere, sed causam Patris immortalis multo pluris facere. Itaque quia Deus judicium suum de fratre meo exercuit, ut eum, me nesciente, in potestatem potentium incidere permitteret; ne regnum vacillet, si regnante careat, omnes vos pro jure legationis meae huc convenire invitavi. Ventilata est hesterno die causa secreto coram majori parte cleri Angliae, ad cujus jus potissimum spectat principem eligere, simulque ordinare. Invocata itaque primo, ut par est, in auxilium Divinitate, filiam pacifici regis, gloriosi regis, divitis regis, boni regis, et nostro tempore 747 incomparabilis, in Angliae Normanniaeque dominam eligimus, et ei fidem et manutenementum promittimus.»

QUOMODO LONDONIENSES IN CONCILIO.

[Col. 1426C]

§ 45. Cumque omnes praesentes vel modeste acclamassent sententiae, vel silentes non contradixissent, subjecit legatus : «Londonienses (qui sunt quasi optimates, pro magnitudine civitatis, in Anglia) nunciis nostris convenimus, et conductum ut tuto veniant misimus, eosque confido non ultra hunc diem moraturos: bona venia usque cras sustineamus.»

§ 46. Feria quarta (April. 9) venerunt Londonienses, et, in concilium introducti, causam suam eatenus egerunt ut dicerent missos se a communione quam vocant Londoniarum, non certamina sed preces offerre , ut dominus suus rex de captione [Col. 1426D] liberaretur. Hoc omnes barones, qui in eorum communionem jamdudum recepti fuerant, summopere flagitare a domino legato et ab archiepiscopo, simulque ab omni clero qui praesens erat. Responsum est eis a legato ubertim et splendide, et, quo minus fieret quod rogabant, eadem oratio quae pridie habita. Adjectum quinetiam, «Non decere ut Londonienses, qui praecipui habebantur in Anglia sicut proceres, illorum partes foverent qui dominum [Col. 1427A] suum in bello reliquerant, quorum consilio idem sanctam ecclesiam exhonoraverat, qui postremo non ob aliud ipsis Londoniensibus favere videbantur nisi ut eos pecuniis emungerent.»

748 DE CLERICO REGINAE.

§ 47. Interea surrexit quidam, cujus nomen, si bene memini, Christianus, reginae (ut audivi) clericus, porrexitque chartam legato, qua ille sub silentio lecta, voce quantum potuit exaltata dixit non esse legitimam neque deberet in tanto, praesertimque sublimium et religiosarum personarum, conventu recitari. Praeter caetera enim quae reprehensibilia et notabilia erant scripta, testem appositum qui praeterito anno, in eodem quo tunc sedebant capitulo, venerabiles episcopos maxima [Col. 1427B] verborum affecerit contumelia. Ita, illo tricante, clericus legationi suae non defuit, sed praeclara fiducia litteras legit in audientia, quarum haec erat summa: «Rogabat regina obnixe omnem clerum congregatum, et nuncupatim episcopum Wintoniae fratrem domini sui, ut eumdem dominum regno restituerent, quem iniqui viri, qui etiam homines sui essent, in vincula conjecissent.» Huic suggestioni retulit legatus verba in eamdem sententiam qua et Londoniensibus. Illi, communicato consilio, dixerunt se decretum concilii convicaneis suis relaturos, et favorem suum quantum possent praestituros. Feria quinta (April. 10) solutum est concilium, excommunicatis ante multis qui regiarum [Col. 1427C] erant partium; nominatim Willelmo Martello, qui quondam pincerna regis Henrici, tunc dapifer Stephani. Iste immaniter exulceraverat legati animum, multis rebus ejus interceptis et subreptis.

QUOMODO IMPERATRIX A LONDONIENSIBUS RECEPTA SIT.

§ 48. Itaque multae fuit molis Londoniensium animos permulcere posse, ut, cum haec statim 749 post Pascha (ut dixi) fuerint actitata, vix paucis ante Nativitatem beati Joannis diebus imperatricem reciperent. Pleraque tunc pars Angliae dominatum ejus suspiciebat , frater ejus Robertus assiduus circa eam omnibus quibus decebat modis ejus gloriam exaltare, proceres benigne appellando, multa pollicendo, diversas partes vel terrendo, vel etiam per internuntios ad pacem sollicitando, jam [Col. 1427D] jamque in omnibus partibus imperatrici faventibus justitiam, et patrias leges, et pacem reformando. Satisque constat quod, si ejus moderationi et sapientiae a suis esset creditum, non tam sinistrum postea sensissent aleae casum. Aderat et dominus legatus sedula, ut videbatur, fide imperatricis commodis praesto. Sed ecce, dum ipsa putaretur omni Anglia statim posse potiri, mutata omnia. Londonienses, semper suspecti, et intra se frementes, tunc in aperti odii vocem eruperunt; insidiis etiam [Col. 1428A] (ut fertur) dominam ejusque comites appetiverunt. Quibus illi praecognitis et vitatis, sensim sine tumultu quadam militari disciplina urbe cesserunt. Comitati sunt imperatricem legatus, et rex Scotiae David avunculus ejusdem viraginis, et frater ejus Robertus, in omnibus ut semper, sic et tunc, fortunarum sororis socius, et (ut de compendio dicam) partium ejus omnes ad unum incolumes. Londonienses, cognito eorum abscessu, in hospitia involant, quidquid rerum pro festinatione relictum erat abradentes.

DE DISCORDIA IMPERATRICIS ET LEGATI.

§ 49. Nec multis post diebus surrexit simultas inter legatum et imperatricem, quem casum vere [Col. 1428B] 750 possum dicere fomitem omnium malorum rursum in Anglia fuisse: quod quatinus acciderit, expediam. Habebat rex Stephanus, Eustachium nomine, ex filia Eustachii comitis Bononiensis, susceptum filium. Rex enim Henricus, pater imperatricis (ut altius repetam, ne veritas gestorum lateat posteros), sororem uxoris suae, matris istius dominae, Mariam nomine, nuptum dederat praedicto comiti, quod esset is et amplis majoribus ortus, simulque prudentia et fortitudine juxta insignis. Ex Maria Eustachius nihil liberorum tulit praeter filiam Matildem vocabulo. Hanc, patre defuncto, nubilem idem magnificentissimus rex Stephano nepoti legitimo matrimonio copulavit, et pariter Bononiensem comitatum industrie acquisivit; [Col. 1428C] nam antea Moritoliensem in Normannia ex suo dederat. Hos comitatus nepoti suo quem nominavi, Eustachio, legatus jure dandos destinaverat dum pater in captione teneretur; imperatrice prorsus abnuente, incertum an aliis etiam promittente. Qua ille offensus injuria, multis diebus ab ejus abstinuit curia, et quamvis saepe revocaretur, negare perseveravit. Interea familiare apud Geldeford cum regina, fratris uxore, colloquium habuit, ejusque lachrymis et satisfactione infractus ad liberationem germani animum intendit; omnes etiam illius partis quos in concilio excommunicaverat, inconsultis episcopis, absolvit. Ferebantur et per Angliam ejus in imperatricem querelae: quod eum capere voluerit; quod quidquid ei juraverat pro nihilo habuerit; [Col. 1428D] omnes barones Angliae fidem suam circa eam implesse, sed ipsam temerasse, quae acquisitis uti modeste nesciret.

751 QUOMODO COMES GLOECESTRENSIS LEGATUM CONVENERIT CUM IMPERATRICE ET COADJUTORIBUS SUIS.

§ 50. Ad hos motus, si posset, componendos comes Gloecestrensis non adeo denso comitatu Wintoniam contendit; sed re infecta ad Oxeneford rediit, ubi soror stativa mansione jamdudum se [Col. 1429A] continuerat. Ipsa itaque, et ex his quae continue audiebat et a fratre tunc cognovit, nihil legatum molle ad suas partes cogitare intelligens, Wintoniam cum quanto potuit apparatu venit. Illic intra castellum regium sine cunctatione recepta, bona forsitan mente per nuntios episcopum convenit, ut, quia ipsa praesens erat, non pigritaretur ad eam venire: ille, non integrum sibi fore arbitratus si veniret, ambiguo responso nuncios elusit, hoc tamen verbo, «Ego parabo me;» statimque propter omnes misit quos regi fauturos sciebat. Venerunt ergo fere omnes comites Angliae; erant enim juvenes et leves, et qui mallent equitationum discursus quam pacem. Praeterea plures illorum, confusi quia regem bellantem, ut superius dictum est, deseruerant, [Col. 1429B] conventu illo fugae suae opprobrium lenire conabantur. Pauci vero cum imperatrice venerant : rex Scotiae David, Robertus comes Gloecestrae, Milo de Hereford et barones pauci; Reinulfus enim comes Cestriae tarde et inutiliter advenit. Ut ergo magnam seriem rerum brevi verborum compendio explicem, a regina et comitibus qui venerant, undique foras muros Wintoniae observatae sunt viae, ne victualia imperatricis 752 fidelibus inferrentur; Andevera etiam vicus incensus. Ab occidente itaque raro et anguste importabantur necessaria, viatoribus nonnullis interceptis vel occisis, vel parte membrorum mutilatis: ab oriente vero toto tramite versus Londoniam constipabantur [Col. 1429C] semitae multitudine commeatuum, episcopo et suis importandorum; Gaufrido de Mandevilla , qui jam iterum auxilio eorum cesserat, antea enim post captionem regis imperatrici fidelitatem juraverat, et Londoniensibus maxime annitentibus, nihilque omnino quod possent praetermittentibus quo imperatricem contristarent. Wintonienses porro vel tacito ei favebant judicio, memores fidei quam ei pacti fuerant cum inviti propemodum ab episcopo ad hoc adacti essent. Interea ex turre pontificis jaculatum incendium in domos burgensium (qui, ut dixi, proniores erant imperatricis felicitati quam episcopi) comprehendit et combussit abbatiam totam sanctimonialium intra urbem, simulque coenobium quod dicitur Ad [Col. 1429D] Hidam extra. Erat ibi imago crucifixi Domini magna mole auri et argenti, simulque gemmarum, dono Cnutonis quondam regis operosa devotione fabrefacta: haec, igne tunc comprehensa et solo prostrata, post etiam jubente legato excrustata est. Inventae plusquam quingentae argenti marcae, auri triginta, donativo militum profecere. Combusta est [Col. 1430A] etiam abbatia sanctimonialium de Warewella a quodam Willelmo de Ipra, homine nefando, qui nec Deo, nec hominibus reverentiam observaret, quod in ea quidem imperatricis fautores se contutati essent.

753 DE DISCESSU COMITIS GLOECESTRAE A WINTONIA ET CAPTIONE SUA.

§ 51. Comes Gloecestrae interea, quamvis quotidiano regiorum praelio cum suis afflictaretur, minusque quam cogitaret res ex sententia cederet, semper tamen ab incendio ecclesiarum temperandum putavit, quamvis in vicino sancti Swithuni hospitatus esset. Veruntamen indignitatem rei ultra non ferens, se suosque pene obsideri, et fortunam in alteros declinare, cedendum tempori ratus, [Col. 1430B] compositis ordinibus discessionem paravit. Itaque in primo agmine ut libere abiret sororem praemittens cum reliquis, ipse cum paucis qui auderent animis multos non timere, lente progrediebatur. Quapropter comitibus regiis confestim insecutis, dum et ipse fugere pudori et citra dignitatem suam aestimat, et solus ab omnibus praecipue impetitur, captus est. Caeteri coeptum iter, proceres praesertim, continuare, summaque cum festinatione Divisas pervenerunt. Sic a Wintonia die sanctae Crucis Exaltationis (Sept. 14), quae tunc habebatur in Dominica, discessum; cum illuc paucis ante Assumptionem beatae Dei Genitricis diebus ventum fuisset. Nonnullique miraculi exemplum et [Col. 1430C] multorum materia sermonum fuit in Anglia, quod sicut rex Dominica in dominae nostrae Purificatione, ita comes Dominica in vivificae Crucis Exaltatione , unam eamdemque sortem experti sunt. Illud vero percelebre magnificumque fuit, quod pro isto eventu nemo comitem Gloecestrae vel infractum mente, vel etiam 754 tristem vultu, viderit; ita conscientiam altae nobilitatis spirabat, ne se fortunae ludibrio subjiceret. Quamvis enim primo blanditiis invitatus, post etiam minis lacesseretur, nunquam tamen inflexus est ut de liberatione sua praeter consensum sororis tractaretur. Ad ultimum eo modo res ventilata, ut aequis conditionibus et rex et ipse absolverentur; nullo pacto alio interveniente, nisi ut quisque partes suas pro posse, sicut [Col. 1430D] et prius , tutaretur. Haec ab Exaltatione sanctae Crucis usque ad festum Omnium Sanctorum plurimo verborum agmine saepe versata, tunc demum debito fine conclusa; ea enim die rex eluctatus captionem. In eadem apud Bristou reginam suam et filium cum duobus magnatibus reliquit, vades liberandi comitis continuo cum festinato itinere [Col. 1431A] rex Wintoniam venisset; ibi enim asservabatur comes, reductus a Rovecestra, quo prius abductus fuerat. Tertio die, mox ut rex Wintoniam venit, comes abscessit; dimisso ibi, quousque regina absolveretur, in eodem obsidatu filio suo Willelmo. Celeriter igitur permensa via, Bristou veniens reginam absolvit; cujus reditu Willelmus filius comitis ab obsidatu liberatur. Satis autem constat, toto tempore captionis, sequentibusque mensibus usque ad Natale, multis et magnis pollicitationibus sollicitatum ut a sorore descisceret, pluris semper pietatem germanitatis quam quaslibet promissiones fecisse: nam et relictis rebus castellisque suis, quibus commode frui posset, circa germanam sedulo apud Oxeneford mansitabat; quo loco, ut [Col. 1431B] praefatus sum, illa sedem sibi constituens, curiam fecerat.

755 DE CONCILIO QUO LEGATUS TENTAVIT LENIRE CAUSAM RECEPTIONIS IMPERATRICIS IN DOMINAM.

§ 52. Interea legatus, immodici animi pontifex, qui quod semel proposuisset non ineffectum relinquere vellet, concilium pro jure legationis suae apud Westmonasterium die octavarum sancti Andreae (Dec. 7) coegit. Ejus concilii actionem non ita exacta fide pronuntio ut superioris, quia non interfui. Auditum est lectas in eo litteras domini apostolici, quibus modeste legatum argueret quod liberare fratrem suum dissimulasset. Delicti tamen superioris gratiam facere; et magnopere cohortari, ut quocunque modo, vel ecclesiastico vel seculari, [Col. 1431C] posset, ad germani liberationem accingeretur. Regem ipsum in concilium introisse, et apud sanctum conventum querimoniam deposuisse, quod homines sui et eum ceperint, et afflictione contumeliarum paulo minus exstinxerint, qui justitiam eis nunquam negasset. Ipsum legatum magnis eloquentiae viribus factorum suorum invidiam tentasse alleviare: «Quod scilicet imperatricem non voluntate sed necessitate recepisset, quippe cum recenti adhuc fratris sui clade (omnibus comitibus vel fugatis, vel eventum rei suspecta mente praestolantibus), ipsa cum suis muros Wintoniae circumsonasset, ipsam quaecunque pepigerat ad ecclesiarum jus pertinentia obstinate fregisse. Quin etiam certis auctoribus [Col. 1431D] ad se delatum eam et suos non solum dignitati suae, sed et vitae, struxisse insidias: caeterum, Deum pro sua clementia secus quam ipsa sperasset vertisse negotia, ut et ipse perniciem vitaret, et fratrem suum vinculis eximeret. Itaque jubere se de parte Dei et apostolici, ut regem, voluntate populi et assensu sedis apostolicae inunctum, quantis 756 possent viribus enixe juvarent; turbatores [Col. 1432A] vero pacis, qui comitissae Andegavensi faverent, ad excommunicationem vocandos, praeter eam quae Andegavorum domina esset.»

QUOMODO QUIDAM FAUTOR IMPERATRICIS LOCUTUS FUIT PRO IMPERATRICE.

§ 53. Haec ejus verba non dico quod omnes gratis animis exceperint, certe nullus expugnavit; omnes clerici vel metu vel reverentia fraenarunt ora. Unus fuit laicus, imperatricis nuncius, qui palam legato interdixit, ne per fidem quam ei pactus fuerat, quidquam in illo concilio statueret quod ejus honori adversum foret: fidem ab eo hanc imperatrici factam, ne fratrem suum ullo auxilio juvaret , nisi forte viginti ei milites, nec plures, mitteret. Quod in Angliam ipsa [Col. 1432B] venisset, frequentibus epistolis ejus factum: quod regem cepisset, quod in captione tenuisset, ipso potissimum connivente actum. Dixit haec et alia pleraque magna verborum austeritate, nihil omnino legato blanditus; nec vero ullo sermonum pondere ille moveri potuit ut iram proderet, semel incepti (ut prius dixi) sui non segnis executor. Fuit ergo hic annus (cujus tragoedias compendio digessi) fatalis et pene perniciosus Angliae; in quo, cum aliquo modo sibi ad libertatem respirandam putasset, rursum in aerumnam recidit, et nisi Dei misericordia mature occurrat, diu haerebit.

757 RECAPITULATIO DE COMITE GLOECESTRAE.

§ 54. Principia gestorum hujus anni, qui est Incarnationis Dominicae millesimus centesimus quadragesimus [Col. 1432C] tertius, ex reliquis superioris anni successit animo resarcire, simulque summam rerum quae de Roberto filio regis Henrici comite Gloecestrae sparsim dicta sunt, quasi in fasciculum collectam, lectoris aestimationi per recapitulationem proponere. Ipse quippe sicut primus ad partes sororis suae juste defendendas initium suscepit, ita semper invicto animo in incepto gratis perseveravit: gratis dico, quia nonnulli fautorum ejus, vel fortunam sequentes, cum ejus volubilitate mutantur, vel, multa jam emolumenta consecuti, spe ampliorum praemiorum pro justitia pugnant. Solus vel pene solus Robertus, in neutram partem pronior, nec spe compendii, nec dispendii timore, unquam [Col. 1432D] flexus est, sicut ex sequentibus liquebit. Non ergo alicui, si haec integre scribo, adulationis surrepat suspicio; nihil enim a me dabitur gratiae, sed sola veritas historiae sine ullo fuco mendacii posterorum producetur notitiae.

§ 55. Dictum est de comite quo modo primus omnium post David regem Scotiae, praesente patre Henrico, fidelitatem sorori suae imperatrici [Col. 1433A] de regno Angliae et ducatu Normanniae sacramento firmavit: nonnulla (ut dixi) contentione inter eum et Stephanum tunc Bononiae comitem, postmodum Angliae regem, quisnam prior sacramentum faceret; Roberto excellentiam filii, Stephano dignitatem nepotis, defendentibus.

§ 56. Dictum est etiam quam rationabiles eum 758 causae a Decembri, quo pater defunctus est, usque post sequens Pascha, in Normannia continuerint, ne statim in Angliam veniens sororis injurias vindicaret. Postremo veniens, quam prudenti consilio et qua exceptione ad hominium regis se inclinaverit, et quam juste idem sequenti anno et deinceps abjecerit.

§ 57. Nec est praetermissus secundus ejus post [Col. 1433B] mortem patris a Normannia in Angliam cum sorore adventus; in quam se, sicut in quamdam sylvam frementium belluarum immersit, Dei quidem gratia et animi confidentia fretus, sed vix centum et quadraginta militibus stipatus. Sed nec illud tacitum, quod in tanto motu bellorum, cum sollicitae ubique praetenderentur excubiae, cum solis duodecim militibus impigre ad Bristou venit; sorore interim apud Arundellum fida, ut putabat, custodia commissa. Qua prudentia et tunc sororem suam e mediis hostibus ad se receperit, et, postmodum in omnibus pro posse provexerit; semper circa eam conversatus, ipsius commoda procurans, sua postponens, cum quidam abutentes ejus absentia [Col. 1433C] terras ipsius undique vellicarent. Ad postremum, qua necessitate adductus, ut generum suum, quem rex incluserat, periculo eximeret, bello gravi se dederit regemque ceperit. Sed tam felicem eventum captio ejus apud Wintoniam, ut in superioris anni gestis perstrinxi, paulo minus declinavit ; quanquam ea captione non tam miserandum quam laudandum se ipse per Dei gratiam exhibuerit: cum enim videret regios comites ita obstinatos ad persequendum ut sine suorum detrimento res transigi nequiret, omnes quibus timebat, nominatimque 759 imperatricem, praemisit; quibus praetergressis , ut jam tuto possent evadere, ipse sensim equitans, ne similis fugae profectio putaretur, admisit in se persequentium manus, amicorum [Col. 1433D] liberationem impedimento suo mercatus. Jam vero in ipsa captione nemo eum (ut ante dixi) vel sensit dejectum animo, vel audivit humilem in verbo: adeo supra fortunam eminere videbatur, ut persecutores suos (nolo enim dicere hostes) ad reverentiam sui excitaret. Itaque regina, quae licet meminisset virum suum ejus jussu fuisse compeditum, nihil ei unquam vinculorum inferri permisit, nec quidquam inhonestum de sua majestate praesumpsit: denique apud Rovecestram (illuc quippe ductus fuit) libere ad ecclesias infra castellum quo libebat [Col. 1434A] ibat; et quibus libebat loquebatur, ipsa duntaxat regina praesente: nam post profectionem ejus in turrim sub libera custodia ductus est, adeo praesenti et securo animo ut ab hominibus suis de Cantia accepta pecunia equos non parvi pretii compararet, qui ei post aliquanto tempore et usui et commodo fuere.

DE LIBERATIONE REGIS.

§ 58. Tentavere primo comites, et hi quotum intererat de talibus loqui, si forte regem et se sineret aequis conditionibus liberari. Hoc quamvis Mabilla comitissa prae desiderio viri sui dilecti statim amplexa nunciis acceptis esset, in ejus liberationem conjugali charitate propensior, ille profundiori consilio [Col. 1434B] contradixit, regem et comitem non aequalis ponderis esse asseverans: caeterum, si permitterent omnes qui vel secum vel sui causa capti essent liberari, id se posse pati 760 . Sed noluerunt assentiri comites, et alii qui regalium partium erant; regem quidem liberari cupientes, sed citra suas in pecuniae amissione jacturas: nam et Gillebertus comes Willelmum de Salesbiria, Willelmus de Ipra Hunfridum de Bohun, et nonnulli alii quos potuerant, Wintoniae ceperant, multis in eorum redemptione marcis inhiantes.

QUOMODO TENTATUM EST COMITEM GLOECESTRAE POSSE INFLECTI IN PARTES REGIS.

[Col. 1434C] § 59 Itaque alia via comitem adorsi, promissis ingentibus, si forte possent, illicere cupiebant. Concederet, sorore dimissa, in partes regis, habiturus proinde totius terrae dominatum, ut ad ipsius arbitrium penderent omnia; essetque in sola corona rege inferior, caeteris omnibus pro velle principaturus. Repulit comes immensas promissiones memorabili responso, quod posteritas audiat et miretur volo: «Non sum,» inquit, «meus, sed alieni juris: cum meae potestatis me videro, quicquid ratio de re quam allegatis dictaverit, facturum me respondeo»

§ 60. Tum illi concitatiores et nonnihil moti, cum blanditiis nihil promoverent, minas intentare coeperunt, [Col. 1434D] quod eum ultra mare in Bononiam mitterent, perpetuis vinculis usque ad mortem innodandum. Enimvero ille, minas sereno vultu dissolvens, nihil minus se timere protestatus est constanter et vere: confidebat enim in magnanimitate comitissae, uxoris suae scilicet , et animositate suorum, qui statim regem in Hiberniam mitterent, si quid perperam in comitem factum audissent.

§ 61. Transiit in his mensis, tantae molis erat 761 liberari posse principes quos fortuna sua innexuisset [Col. 1435A] catena. Tandem porro communicato consilio, quicunque imperatrici favebant, crebris legationibus comitem conveniunt, ut quia non posset quod vellet, secundum comici dictum, vellet quod posset: pateretur ergo regem et se liberari mutuis conditionibus; «alioquin timemus, aiebant, ne comites facti sui maximi et praeclarissimi, quo te ceperunt, erecti conscientia, unos et unos ex nobis invadant, castella expugnent, ipsam sororem tuam obsidiant

§ 62. Tum demum Robertus mollitus legato et archiepiscopo assensit; ita tamen, ne quicquam castellorum vel terrarum redderetur quod post regis captionem in jus imperatricis vel quorumque fidelium ejus transierat. Illud sane nullo potuit [Col. 1435B] obtinere modo quatenus sui secum liberarentur; offensis videlicet aliis, quod tantas eorum promissiones de principatu totius regni, quodam quasi fastu fastidiens, repudiaverat. Et quia maxime annitebantur ut, propter regiam dignitatem, primo rex liberaretur, deinceps comes; cum id ille dubitaret concedere, firmaverunt jurejurando legatus et archiepiscopus, quod, si rex post liberationem suam detrectaret comitem liberare, ipsi se in captionem comitis incunctanter injicerent, quocunque ipsi libuisset abducendi.

§ 63. Nec adhuc quievit, sed, praeter haec, quo sibi provideret sagax animus invenit: posset nempe fieri ut rex, malorum, quod saepe fit, praeventus consilio, captionem fratris sui et archiepiscopi parvi duceret, [Col. 1435C] dummodo ipse liber in pluma jaceret. Exegit ergo ab utroque sigillatim brevia et sigilla sua ad apostolicum in hunc sensum; 762 «Sciret dominus apostolicus eos ob regis liberationem et regni pacem hoc se pacto comiti astrinxisse, quod, si eum rex post suam ipsius liberationem liberare dissimularet, ipsi ultro se in captionem ipsius immitterent. Quapropter, si ad hoc infortunium perventum foret, obnixe rogare (quod apostolicae humanitatis esset sponte facere) ut et eos qui suffraganei ipsius erant, et comitem pariter, ab indebitis nexibus exueret;» et quaedam talia.

§ 64. Haec scripta Robertus ab utrisque pontificibus recepta tuto loco deposuit; et Wintoniam cum [Col. 1435D] eisdem, simulque magna baronum copia, venit. Rex quoque, ut in praeteritis dictum est, non multo post eodem veniens, familiare coloquium cum comite communicavit: sed quamvis et ipse rex, et cuncti principes qui aderant, magno annisu satagerent comitem in sua vota traducere, ille, velut pelagi rupes immota resistens, omnes eorum conatus vel irritos fecit, vel rationabiliter compescuit: «Non esse rationis, dicens, sed nec humanitatis, [Col. 1436A] ut sororem suam desereret, cujus partes juste defendendas suscepisset: nullius commodi causa, nec tam regis odio quam sacramenti sui respectu, quod violare nefas esse ipsi quoque deberent attendere, praesertim cum ab apostolico sibi mandatum meminisset ut sacramento quod sorori, praesente patre, fecerat, obedientiam exhiberet.» Ita infecta pace ab utriusque discessum.

§ 65. Haec ideo sic in superioris anni gestis non apposui, quia clam conscientia mea erant: semper quippe horrori habui aliquid ad posteros transmittendum stylo committere, quod nescirem 763 solida veritate subsistere. Ea porro, quae de praesenti anno dicenda sunt, hoc habebunt principium.

TRACTATUS UT PRO COMITE ANDEGAVENSE MITTERETUR.

[Col. 1436B]

§ 66. Utraeque partes, imperatricis et regis, se cum quietis modestia egerunt a Natali usque ad Quadragesimam, magis sua custodire quam aliena incursare studentes: rex in superiores regiones abscessit, nescio quae compositurus. Superveniens Quadragesima omnibus vacaturam bellorum indixit; qua mediante, imperatrix cum suis ad Divisas venit, illic mysterium consilii cum suis habitura : quod tamen eatenus exiit in vulgus, ut sciretur omnibus fautoribus ejus complacitum quatenus pro comite Andegavensi mitteretur, [Col. 1436C] qui conjugis et filiorum haereditatem in Anglia jure defensitare deberet. Missi sunt ergo spectabiles viri, et qui merito tantae rei curam exsequerentur.

DE INFIRMITATE REGIS.

§ 67. Non multo post, in ipsis Paschalibus feriis, regem, quaedam (ut aiunt) dura meditantem, gravis incommodum morbi apud Northamptunam detinuit, adeo ut in tota propemodum Anglia sicut mortuus conclamaretur. Duravit improspera valetudo usque post Pentecosten; tunc enim sensim refusus salutis vigor eum in pedes erexit.

§ 68. Interim nuncii ex Andegavis redeuntes, iterato [Col. 1436D] apud Divisas in ipsis octavis Pentecostes 764 coacto concilio, imperatrici et principibus audita reportant: «Comitem Andegavensem legationibus procerum nonnulla ex parte favere; caeterum, solum ex omnibus comitem Gloecestrensem cognoscere , ejusque prudentiam ac fidem, magnanimitatem et industriam, probatam jam olim habuisse. Is si ad se transito mari adveniat, voluntati ejus se pro posse non defuturum; alioquin caeteros [Col. 1437A] in eundo et redeundo frustra laborem consumpturos.»

QUOMODO COMES GLOCESTRAE AD COMITEM ANDEGAVENSEM IERIT.

§ 69. Ita omnium audientium spebus erectis, ad comitem preces versae, ut hunc laborem pro sororis et nepotum haereditate dignaretur. Dissimulavit ille primo, difficilem rem praetendens: suspectum per confertissimos hostes iter citra et ultra mare; periculosum sorori, quam in absentia ejus alii aegre tuerentur, qui eam in captione sua pene reliquerant, rebus ipsi suis diffisi. Favens tandem omnium unanimi voluntati, obsides poposcit sigillatim ab his qui optimates videbantur, secum in Normanniam [Col. 1437B] ducendos, vadesque futuros tam comiti Andegavensi quam imperatrici, quod omnes junctis umbonibus ab ea, dum ipse abesset, injurias propulsarent, vicibus suis apud Oxeneford manentes. Acclamatum est sententiae, datique obsides Normanniam ducendi.

QUOMODO COMES ANDEGAVENSIS AUXILIO COMITIS GLOECESTRAE DECEM CASTELLA IN NORMANNIA CEPERIT.

§ 70. Robertus ergo valefaciens sorori, ductis 765 secum obsidibus, cum expeditis militibus per tuta hospitia ad Waram profectus est, quem vicum cum castello jamdudum commiserat filio suo primogenito Willelmo. Ibi aliquanto post festum sancti Johannis alto se per Dei gratiam committens, naves [Col. 1437C] quas tunc habebat solvit. Quae fere in medium mare delatae, omnes praeter duas tempestate coorta in diversa jactatae; quaedamque retro versae, quaedam ultra destinatum propulsae sunt: duae solummodo, in quarum una comes cum fidissimis erat, rectum cursum tenentes, in idoneam stationem appulerunt. Veniens itaque Cadomum, comitem Andegavensem per nuncios accersivit. Venit ille non aspernanter, sed auditae legationi sua impedimenta, et ea multa, objecit: inter quae, quod rebellione multorum castellorum in Normannia detineretur quo minus in Angliam veniret. Ea res moras redeundi comiti Gloecestrensi ultra placitum innexuit: nam ut Andegavensem omni occasione nudaret, cum eo decem castella expugnavit in Normannia, [Col. 1437D] quorum haec sunt vocabula, Tenerchebrai, Serthilaret, Brichesart, Alani Bastonborg, Triveres, Castel de Vira, Plaiseiz, Vilers, Moretoin. Sed propemodum nihil quantum ad legationem hac promovit industria; Andegavensis enim comes et alias occasiones, prioribus solutis, substituit, quibus in Angliam adventum excusaret suum. Magni [Col. 1438A] sane loco beneficii filium suum ex imperatrice primogenitum avunculo concessit in Angliam deducendum, cujus intuitu proceres justi haeredis partes propugnare animarentur. Henricus vocatur puer, nomen avi referens: utinam felicitatem et potentiam quandoque relaturus.

766 QUOMODO REX CEPIT WARAM, ABSENTE COMITE.

§ 71. Interea rex in Anglia, comitis absentiam aucupatus, subito ad Waram veniens, et non bene munitum propugnatoribus offendens succensa et depraedata villa , statim etiam castello potitus est. Nec eo contentus (qui fortunam sibi aspirare videret), tribus diebus ante festum sancti Michaelis inopinato casu Oxeneford civitatem concremavit, [Col. 1438B] et castellum, in quo cum domesticis militibus imperatrix erat, obsedit; ita scilicet offirmato animo, ut nullius spe commodi, nullius timore detrimenti, discedendum pronunciaret, nisi castello reddito, et imperatrice in ditionem suam redacta. Mox igitur optimates quidem omnes imperatricis, confusi quia a domina sua praeter statutum abfuerant, confertis cuneis ad Walengeford convenerunt, eo proposito ut regem bello impeterent si ipse in aperto campo martem experiri vellet , sed eum intra civitatem aggredi consilium non fuit, quam ita comes Gloecestrae fossatis munierat, ut inexpugnabilis praeter per incendium videretur.

DE REDITU COMITIS GLOECESTRAE IN ANGLIAM.

[Col. 1438C]

§ 72. His rumoribus in Anglia disseminatis, comes Gloecestrae Robertus reditum maturavit. Trecentos itaque milites et aliquanto plures, quorum tamen numerus ad quadringentos non pervenit, navibus quinquaginta duabus imposuit; 767 his duas, quas redeundo in pelago expugnavit, adjunxit. Itaque piae voluntati Deus per gratiam sui egregie favit, ut nulla e tanto numero navium longius evagaretur; sed omnes, vel pariter junctis lateribus, vel leniter unae ante alias progressae, placida sulcarent maria. Nec vero violentia fluctuum navigia impetebat, sed quodam famulatu prosequebatur; sicut aspectus maris solet esse gratissimus, cum placidis allisa lapsibus alludit unda littoribus. [Col. 1438D] In portum ergo Waram delatae, comitem et omnes socios desideriis suorum felices carinae restituere.

QUOMODO COMES GLOECESTRAE REDITU SUO WARAM CEPERIT.

§ 73. Cogitaverat primo ad Hamtunam appellere, [Col. 1439A] ut dispendio burgensium simul et domini eorum injurias suas ulcisceretur; sed flexerunt ejus impetum precibus multis Vituli, qui arctissimarum necessitudinum parentes, quos apud Hamtunam habebant, aerumnis caeterorum involvi timerent. Genus hominum nauticorum est quos Vitulos vocant; qui quia fidi clientes comitis sunt, preces eorum non negligendas arbitratus, coepto destitit; simul et honoratius visum, ut in locum de quo egressus fuerat reverteretur, quod per violentiam amiserat vi recuperaturus. Statim ergo portu et vico in potestatem subactis, castellum obsedit, quod lectissimorum militum quos ibi rex locaverat munitione sua confirmarat animositatem, ne dicam contumaciam. At enim paulo post milites, machinis comitis labefactati [Col. 1439B] et consternati, petierunt inducias, 768 ut, sicut moris est illorum hominum, efflagitarent a rege suppetias; die dicta, si forte venire negaret, castellum reddituri. Id, spe regem ab obsidione sororis abducendi, acceptissimum comiti fuit, quamvis impatienti desiderio castelli habendi teneretur; qua putamus animi confidentia, ut, nullo ex Anglia fultus adhuc auxilio, cum trecentis et paulo plus militibus regem intrepidus operiretur, qui mille milites et eo amplius habere ferebatur; multi enim non tam imperatricis odio quam aviditate praedae ad obsidendum convolaverant.

QUOMODO COMES GLOECESTRAE CONGREGATO EXERCITU TETENDIT AD LIBERANDAM IMPERATRICEM.

§ 74. Veruntamen, cum relatum esset quod obsessis [Col. 1440A] apud Waram a rege negaretur auxilium, ea scilicet obstinatione qua praedixi castellum recepit; eodemque impetu insulam Portland, quam incastellaverant, subegit; nec minus et tertium, cujus nomen Lulleworda, quod Willelmi de Glastonia, cujusdam cubicularii, fuerat, qui nuper a fide imperatricis desciverat . Inde omnes fautores imperatricis ad Cirecestram convocavit, jam ingresso adventu . Ibi igitur ad dominae suae succurrendum omnibus suis viribus conspirati, profectionem ad Oxenefordum meditabantur; infensis mentibus cum rege, nisi abscederet, praeliatum iri . Enimvero jam progressis plausibile nuncium allatum est, egressam imperatricem ab obsesso castello Oxeneford, et apud 769 Wallengeford tuto [Col. 1440B] manere. Illic ergo divertentes, ejusdem dominae suae consilio, quia et milites qui ea exeunte remanserant, castello reddito, indemnes abierant, et sancti dies quiescere vel parum admonebant, bello abstinendum rati, ad sua quique sunt reversi.

§ 75. Modum sane liberationis imperatricis gratanter apponerem, si pro certo compertum haberem. Est enim evidens Dei miraculum. Illud satis constat, quod, metu adventantis comitis, obsessoribus plurimis apud Oxeneford, quo quisque poterat, dilapsis, reliqui laxiores custodias et remissiores excubias fecere; magis, si ad bellum veniretur, saluti suae solliciti, quam aliorum exitio infesti. Sed haec in volumine sequenti, Deo volente, latius expedientur.

De gestis pontificum Anglorum

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 1441]

WILLELMI MALMESBURIENSIS DE GESTIS PONTIFICUM ANGLORUM LIBRI QUINQUE (Priores libros quatuor edidit SAVILE, Rerum Anglicarum Scriptores post Bedam praecipui, Londini 1596, fol., p. 111; quintum, seu Vitam Aldhelmi, Scireburnensis episcopi, WHARTON, Anglia sacra, II, 1.)

PROLOGUS LIBRI PRIMI.

[Col. 1441A] Prima sedes episcoporum post christianitatem Anglorum, Cantuariae habita est et habetur. Ea urbs est Angliae, nec adeo magna, nec exiliter parva quae et positione terrae, quippe soli affinis maxima ubertate, et integro murorum ambitu, licet multoties Martias fortunas experta, cives suos fovet, multorum sanctorum cineribus copiosa, patrociniis gloriosa, nec fluminis irriguo, nec nemorum opportunitate indiga, praeterea, maris ad duodecim milliaria vicinitate, piscium fecunda. Gens urbana et rustica, plus quam caeteri Angli, conscientiam adhuc antiquae nobilitatis spirans, et ad honorificentiam et hospitium cujuslibet pronior, et ad propulsandas injurias acrior. Ibi prima sedes archiepiscopi habetur, qui est totius Angliae primas et patriarcha. [Col. 1441B] Caeterum ubi fuerit archiepiscopatus, tempore Britonum, cognitio labat, quia vetustas consumpsit nostri saeculi memoriam. De hujus urbis archiepiscopis et ejus suffraganeis dicere successit animo, quidquid nostram attigit memoriam. Nec puto a ratione dissidere, ut qui quondam regum Anglorum gesta perstrinxi, nunc Anglorum pontificum nomina transcurram; ut pollicitam dudum operam, jam tandem, Domino adjuvante, compleam. Quod cum fecero, videbor mihi rem nulli attentatam consummasse, non meo fretus ingenio, sed dignae cognitionis allectus studio. Quid enim dulcius quam majorum recensere gratiam, ut eorum acta cognoscas, [Col. 1442A] a quibus acceperis, et rudimenta fidei, et incitamenta bene vivendi? Erat certe plenum segnitiei et ignominiae, nescire saltem nomina principum nostrae provinciae, cum pertendat alias cognitio nostra ad tractus usque Indiae, et si quid ultra jacet, quod infinito Oceano patet. His adductus rationibus, et hic et alibi traxi stylum per latebrosissimas historias: quanquam mihi non hic affluat eadem copia scientiae, quae in gestis regum. Siquidem ibi aliquid de chronicis, quae prae me habebam, mutuatus, veluti e sublimi specula fulgente facula, qua gressum sine errore tenderem, admonebar. Hic autem, pene omni destitutus solatio, crassas ignorantiae tenebras palpo, nec ulla lucerna historiae praevia, semitam dirigo. Aderit tamen, ut spero, lux mentium, [Col. 1442B] ut et integra non vacillet veritas, et instituta conservetur brevitas. Quae duo, si quis non neglexerit, nec ineptus, nec importunus erit. Itaque propositam in aliis voluminibus seriem dicendi servabo, ut sicuti in primo libro gestorum regalium, regnorum distinxi ordinem; ita hic per singula volumina, episcopatus provinciarum distinguam. Si quid infra promissum fuerit, lector qui ratione factum viderit, veniam praerogabit. Hic igitur primus liber habebit gesta archiepiscoporum Cantuariensium et episcoporum Roffensium, apud quos primum excrevit regnum: caeteri quique suo ordine sequentur.

LIBER PRIMUS. DE ARCHIEPISCOPIS DOROBERNENSIBUS.

[Col. 1441]

[Col. 1441B] Cantuariae sedit primus Augustinus (A. D. 598), Gregorii Magni discipulus, ut vulgo notum est. [Col. 1442B] Pallium autem et privilegium archiepiscopatus idem Gregorius Augustino ad Londoniam concessit, ut in [Col. 1443A] primo libro Gestorum regalium, per Kenulfi ostendimus epistolam; quia scilicet ad id tempus alterius obscurae urbis notitia Romanos non attigisset. Verumtamen quia primus doctor sedulitate regis, hospitis, et civium charitate captus, Cantuariae incolatum vivens throno annis quindecim [ al. sedecim], et mortuus (A. D. 613) tumulo fovit, omnis eo in posterum honor translatus. Ejus merita quanti apud Dominum pensentur, signa praeconantur illustria, quae ille non fastidit tot adhuc inculcare saeculis; Cantiam suam, imo totam Angliam in sui veneratione torpescere non sinens.

Huic successit Laurentius annis quinque; cujus virtutes et caeterorum (de quibus Beda narrans, breviter perstringit omnia, taedii scilicet offensam [Col. 1443B] veritus): horum ergo virtutes, quantum veterum relatione addiscere potuit, Goscelinus quidam (de quo alias dixi), scripsit miras prorsus et praedicandas, adjiciens, quas oculata fide perspexerat, novas. Eorum haec sunt nomina:

Mellitus, annis item quinque. Justus, annis tribus. Honorius, viginti sex. Deusdedit, decem. Theodorus, viginti duos

Eum ab apostolica sede missum, Beda commemorat primum omnium antistitum Cantuariae vigorem pontificalem in tota Britannia exercuisse; denique et citra et ultra Humbram episcopos hos pro placito abegisse, hos posuisse; in ipsa Eboraco aliarum urbium praesules consecrasse, et (ut in Vita beati Wilfridi legitur) ejusdem civitatis pontifices, Ceddam [Col. 1443C] et ipsum Wilfridum, seu ratione, seu vi expulisse. Ubi videri et doleri potest humana miseria, quod videlicet quantalibet quis sanctitate polleat, non ad plenum pervicaces mores exuat; quia illi duo oculi Britanniae controversias inter se egerint. Siquidem Theodorus Wilfridum injuste, quantum nostra habet conjectura, ejecerit, Wilfridus Romano papae Agathoni, multis ante periculis jactatus, querelam detulerit. Modeste sane, ut nec ab apostolica sede directum, accusationibus urgeret, nec tamen, innocentiam suam fluctuare permitteret. Ejus enim verba haec sunt in suggestione, quam obtulit papae: «Quid autem acciderit, ut Theodorus sanctissimus archiepiscopus, me superstite in sede, quam, licet [Col. 1443D] indignus, dispensabam, sine consensu cujuslibet episcopi, tres, sua auctoritate, mea humilitate non acquiescente, ordinaret episcopos, omittere magis quam urgere, pro ejusdem viri reverentia, condecet: quem quidem, pro eo quod ab hac apostolicae sedis summitate directus est, accusare non audeo.» Itaque, quamvis tunc judicio concilii Romani indemnis Wilfridus judicatus, et ad sedem suam remissus fuerit; non tamen rem obtinuit, regis Egfredi violentia, cum praesertim Theodorus, vel obsisteret ex sententia, vel permitteret ex conniventia. Quod ideo dicere non abstinui, ut ostenderem quanti apud Romam habitus sit, cujus statuta [Col. 1444A] etsi perperam acta, enervare illa sedes non omnino voluit. Nam et epistola, quam idem Agatho sextae synodo apud Constantinopolim congregatae direxit, hujus sermonis testimonio assistit, et mecum facit, in qua inter caetera dicit: «Sperabamus deinde de Britannia Theodorum confamulum atque coepiscopum nostrum, magnae insulae Britanniae archiepiscopum et philosophum, cum aliis qui ibidem hactenus demorantur, exinde ad humilitatem nostram conjungere, et hac causa hucusque consilium distulimus.» Vides quanti eum fecerit, ut ejus exspectatione universale concilium differret.

Ei successit Berctualdus annis XXXVII. Huic Tatwinus. Horum (ut dicere coeperam) et non minus S. Letardi, quem cum regina Berta venisse antiquitas [Col. 1444B] serit, miracula suprafatus auctor praedicat, signa exaltat: Letardum tum in caeteris potentem, tum in pluviae petitione velocem non multis retro annis jucundum exhibuisse spectaculum; cum enim media aestate cancrum sol inureret, arva squalerent pulvere, et furens Sirius sitientes scriberet agros, elatum ad processionem sancti corpus tarditate miraculi desiderium exspectantium irritasse; tum post reditum cantorem stomachatum ingenti clamasse hiatu: Nonne vides quanta sit siccitas et tribulatio in toto mundo, et tu negligenter agis? hoc quasi festo convicio sanctum notatum multo imbrium diluvio desiderantium aviditatem plusquam satiasse. Commemorat inde seriem regum cum totis necessitudinibus in Augustiniana ecclesia requiescentium; [Col. 1444C] quos ille non immerito luminaria vocat Angliae, et senatores Anglorum curiae. Huic sanctorum choro, ut Regis aeterni diademati elaborato adjicit inaestimabilis gloriae lapides, qui perniciem in protervos, auxilium fulgurent in supplices, Adrianum dico abbatem et Mildridam virginem parili laude conspicuos.

Tatwino, qui annis III archiepiscopatu potitus eodem anno quo Beda obiit, successit Nothelmus, quem ferunt illum esse, quem in Prologo historiae Anglorum dicit, idem historicus ecclesiae Lundonensis presbyterum multo sibi emolumento fuisse ad gesta compaginanda, ex Romano scrinio allatis epistolis, quae essent illi necessariae operi.

[Col. 1444D] Eo post quinque annos defuncto, Cuthbertus qui erat Merciorum apud Herefordum episcopus, apostolicas reparat vices. Hic est qui Bonifacii contem poraneus, pro compescendis vitiis concilium magnum coegit Angliae, ejusdem Bonifacii admonitu, et Ethelbaldi regis ope, ut in gestis regum dixi. Cujus synodi principium et actio per capitula hic ponetur meis aliquando verbis antiquorum semper sententiis, expostulata fastidii venia; quia et parum pontificalium gestorum habemus, et Patrum praecedentium in Dei rebus zelum sit audire operae pretium, Regnante in perpetuum Domino nostro Jesu Christo, qui cuncta Patris imperio ac pariter Spiritus [Col. 1445A] sancti gratia vivificante disponit; haec quae subter habentur synodalia gesta, Septembris mensis 11 [ al. initio] prope locum qui vocatur Clovesho peracta sunt, praesentibus his Deo dilectis praesulibus ecclesiarum Christi, hoc est honorabili archiepisc. Cuthberto, venerabili episcopo Roffensis ecclesiae Dunno, atque reverendissimis episcopis Merciorum, Totta et Huvita ac Podda; sed et probatissimis episcopis Occidentalium Saxonum, Humfredo et Herewaldo, venerabilibusque sacerdotibus Herdulfo orientalium Anglorum, atque Egiulfo orientalium Saxonum, et Milirdo Wictiorum; sed et honorabilibus episcopis, Alwio Lindissae provinciae atque Siga australium Saxonum; anno Dom. Incarnationis 747, indictione XV, anno autem regni [Col. 1445B] Ethelbaldi regis Merciorum, qui tunc aderat cum suis principibus ac ducibus XXXIII. Cum igitur ex diversis Britanniae provinciis sacri ordinis praefati praesules cum minoris ordinis dignitatibus convenissent, et recitata essent scripta in duabus chartis venerandi papae Zachariae, quibus admonebat Anglos ut castigatius viverent, et contemnentes excommunicare minabatur: «Primo capitulo decreverunt ut episcopi sollicitius amodo viverent, et sollicitius subditos admonerent. Secundo, ut pacifico animo viverent, quamvis locis discreti degerent. Tertio ut omni anno, parochias suas singuli circumirent. Quarto, ut quisque in sua dioecesi, abbates et monachos moneant regulariter vivere, et praelatos subjectos suos non opprimere, sed diligere. Quinto, ut [Col. 1445C] jam monasteria, quae saeculares homines pervaserant, nec tunc ab eis auferri poterant, docerent regulariter vivere [ al. conversari]. Sexto, ne aliquis ordinetur, nisi prius ejus vita examinetur. Septimo, ut per monasteria, lectio sacrarum Scripturarum frequentetur. Octavo, ut presbyteri non sint negotiorum saecularium dispositores. Nono, ut ipsi presbyteri non accipiant pretium pro baptizandis pueris. Decimo, ut Dominicam orationem et Symbolum Anglice discant et doceant. Undecimo, ut omnes uno eodemque modo, sua ministeria peragant. Duodecimo ut modesta voce sacra in ecclesiis canant. Tertio decimo, ut uno eodemque tempore, ubique Dominicae festivitates, et sanctorum natalitia celebrentur. [Col. 1445D] Quarto decimo, ut honorabiliter observetur Dominicus dies. Quinto decimo, ut septem canonicae horae diebus singulis observentur. Sexto decimo, ut Rogationum dies et minorum et majorum non omittantur. Septimo decimo, ut festivitas sancti Gregorii et Augustini Patris nostri observetur. Octavo decimo, ut jejunia Quatuor Temporum observentur. Nono decimo, ut monachi et sanctimoniales regulariter vestiantur. Vicesimo, ut episcopi observent, ne ista decreta negligantur. Vicesimo primo, ne ecclesiasticus ordo inebrietur. Vicesimo secundo, ut communio ab ecclesiasticis non negligatur. Vicesimo tertio, ut idem a laicis pro temporibus observetur. Vicesimo quarto, ut prius probentur laici, quam monachentur. Vicesimo quinto, ut eleemosynae non negligantur. [Col. 1446A] Vicesimo sexto, ut haec praecepta singuli episcopi subjectis notificent. Vicesimo septimo, de utilitate eleemosynae disputatum est. Vicesimo octavo, de utilitate psalmodiae. Vicesimo nono, ut congregatio pro modo facultatum constituatur. Tricesimo, ut monachi inter laicos non habitent. Tricesimo primo, ut pro regibus et principibus publice oretur.»

Cujus synodi actionem, (nam capitula tantum tetigimus), Cuthbertus archiepiscopus statim per Kinebertum diaconum suum Bonifacio Moguntino archipraesuli misit; ipse congratulans eleganter rescripsit, sicut suo loco lector inveniet. Sed, quia hujus viri Bonifacii, qui ante Winfridus dicebatur, toties se ingessit mentio, quiddam non adeo auditum [Col. 1446B] cunctis et memorabile de Friderico ejus discipulo, quod aures meas attigit, stylo mandabo. Nam et sanctitas magistri ex discipuli virtute potest conjici, quod habuerit ille domi, unde addisceret potentes non timere, mortem contemnere. Willebrordus primus Trajectensium episcopus, de quo Beda memorat, sanctitate et senio emeritus diem clauserat, curaeque et praedicationi ejus in Frisia Bonifacius successerat, apud Trajectum Conabo [ al. Cobano; al. Banco] episcopo ordinato. Spatiosum ergo tempus praeteriit, quod hi ambo incolatus mortalis pertaesi reposcebantur coelo, cum ecce Frisones furiis ut creditur, infernalibus acti utrosque trucidantes martyres fecerunt. Tum Bonifacii sedem apud Moguntium implevit, ut dixi [ al. dixit] Lullus; Eubano [Col. 1446C] [ al. Banco] non adeo festinus successor propter ferociam gentis, apud Trajectum fuit Fridericus: eum sanctitatis Bonifacii nectar spirantem, utpote nepotem et discipulum, Ludovicus Pius filius Caroli Magni eo promovit, licet multi tum pro se, tum pro suis adniterentur, primaque ordinationis die consessu dexterae in prandio novum praesulem dignatus est. Multa ergo edulii parte consumpta ad eum purpurati sermo dirigitur, ut recentis professionis memor, antecessorumque constantiae sequax, sine acceptione personarum vera proponat, contemnentibus anathema indicat. At ille pudibundo lumine et dimisso capite: Recte, inquit, domine imperator, agis, qui professionis meae teneritudinem sanctis [Col. 1446D] animas hortatibus; sed oro te, non gravetur majestas tua solvere, quod animi mei recessus diu volutarunt. Et ne longe exempla petantur, utrum piscem hunc mensae appositum honestius est a capite an a cauda aggredi; ille praeproperus, et quantum se inviscaret nescius, a capite respondit. Nec moratus Fridericus rapuit verbum, dicens: Sic eat, domine Auguste, sic eat, ut fides et pietas Christiana de tuis erratis te secure compellat, ne subjecti audeant spernere, quod te viderint tolerasse. Renuntia ergo incesto, quod contraxisti, matrimonio: quia ista Judith, quam tuo foederasti lateri, proximo tibi affinis est sanguine, nec decet ut torus regius infametur libidine. Hoc dictum licet Ludovicus aegre accepisset, modesta tamen taciturnitate absolvit, raptimque [Col. 1447A] episcopum ad suam sedem ire laxavit. Verumtamen sermo in tanta Palatinorum frequentia effusus occultari non potuit, quin omnium episcoporum regionis aures inquietaret, corda exulceraret, non frivolo dolore conferentium: quod episcopus novus talia aperta promulgasset libertate, qualia veteres ipsi nec tacito damnassent murmure. Quare ad audiendum erecti frequentibus egere conciliis ut deducto connubio caelebs viveret imperator. Itaque ipsum in ergastulum, feminam in monasterium includunt, conante quam maxime, ut supra dixi, Lothario Ludovici primogenito, ut his dictitabat, Christianitatis instinctu, sed revera invidiae obtentu. Posterius vero mediante apostolicae sedis pietate molliori concilio decretum est, uti indicta [Col. 1447B] poenitentia legitimo de caetero laetarentur conjugio, et imperator quidem libens cessit sententiae, rancorem adversus omnes benignitate mentis ejiciens. At Judith femineum virus exhalans, et in coetu suorum de injuriis Friderici Trajectensis episcopi conquesta, quo potissimum auctore pertulisset mala, invenit duos qui ad ejus interfectionem operam suam pollicerentur. Nec ista praesulem latebant, qui esset ipsius deitatis sacrarium, sed venturos opperiebatur intrepidus carnifices, accusabatque nebulonum moras impatiens martyrii cupido. Ita ipso mane, quo venturos non nesciebat, ad missam se parat. Jamque albam induerat, cum ingressus puer, cujus erat officium admittere volentes dominum convenire, nuntiat imperatricis legatos pro foribus astare. Ille impedimento excusato [Col. 1447C] jubet eos interim exspectare in triclinio. Missa cantata sicuti erat sacris vestibus indutus secretarium ingressus est, illucque introduci lictores semotis arbitris mandat. Ingressos ita claritate visus, et vestium reverentia perculit, ut animis concidentes, etiam manibus sicas amitterent. Quo ille animadverso, qui vitam praesentem spe futurae projecerat, ultro ad perficiendum, propter quod venerant, animavit percussores, ut resumerent animos, repararent vires, hortatus: ita (quia nequitia facilis est ad persuadendum) sedentem adorti, alter, a pectore ad inguina, alter per media ilia, sicas duxere. Tum ille comprehendens et constringens ambabus manibus vitalia defluentia: «Abite, inquit, miseri, abite, [Col. 1447D] dum res clam meis est fidelibus, ne si vos deprehenderint, actum de vobis sit.» Sicarii vero velocitati pedum stimulos timoris addentes decurrere ad Rhenum, et inde brachiorum robore navem ultra impegere. Cubicularium interea supervenientem, percunctatumque quid ita exsanguis sederet, turbide abegit, jubens cito de muro specularetur si imperatricis nuntii Rhenum transissent: compertoque, quod longinquitas fugae comprehendendi illos difficultatem procurasset, clerum propere convocari jussit, totius tragoediae integro et sermone et sensu expositor. Imposita igitur per se antiphona, Aperite mihi portas justitiae et caetera, vivens se mauseolo composuit, pulchra et venerabili morte coelum adeptus. Quod idcirco, praeter materiam exterius lecturis [Col. 1448A] proferre duxi non inutile, ut Anglorum deputetur gloriae, quod terras alienas illustrarint, peregrinante etiam sanctitate. Cuthbertus post XVII annos episcopatus morbo tactus et mori pergens jussit suis ut apud archiepiscopium infoderetur, et quia Augustiniani monachi ex antiqua consuetudine pervicaces defunctorum archiepiscoporum corpora cum quadam rapiebant violentia, luctuosos ululatus per curiam et urbem cessare praecepit, funebresque exsequias palam fieri prohibuit. Ita dum interius cessante tumultu alieni arcerentur aditu, cadaver praesulis ecclesiae principalis sinibus illatum, nec ab alteris, qui se ingenio circumscriptos viderent, repetitum.

Huic Breguinus III annis substitutus sedem Lambritho S. Augustini prius abbati vacuefecit, de isto [Col. 1448B] in lib. I regalium Gestorum diximus, et nunc non tacemus, quod Offa rex Merciorum contractis inimicitiis cum Cantuaritis eum primatu spoliare conatus est. Simul regnum Merciorum archiepiscopatu insignire affectans epistolis ad Adrianum papam et fortassis muneribus egit, ut pallio Licetfeldensem episcopum contra morem veterum efferret, omnesque Merciorum pontifices ei subjugaret, (quorum haec fuere nomina: Denebertus Wigornensis, Werenbertus Legecestrensis, Edulfus Sidnacestrensis, Wlfeard Herefordensis) et duos orientalium Anglorum episcopos, Elcard [ al. Aliterd] Helmanensem, Litfrid Dammucensem, vocabatur autem episcopus Licetfeldensis Aldulphus. Plures enim episcopatus pro potentia sua Offa in Merciis fecerat, et orientales [Col. 1448C] Anglos occiso rege eorum Ethelbritho invaserat, episcopatuum vero quidam alio translati, ut Helmanensis in Norwicensem; quidam alteris uniti, ut Dammucensis in eumdem; quidam omnino non exstant, ut Legecestrensis et Sidnacestrensis. Remanserunt autem IV episcopi episcopo Cantuariensi, Lundoniensis, Wintoniensis, Roffensis, Seleseiensis. Stetit haec perversitas toto praesulatus Lambrithi tempore, quamvis nihil ille vel sumptibus, vel laboribus omisisset, quo dignitatem sedis assereret, cupiditatem pervasorum contunderet.

Sed eo post XXVII annos defuncto, et in capitulo apud S. Augustinum tumulato successit annis XIII Ethelardus [ al. Athelardus] (A. D. 803) Wintoniensis [Col. 1448D] episcopus vir excellentis industriae potentis apud optimates gratiae, cujus consiliis Egfertus [ al. Egfridus] filius Offae mollitus, Cantuariae honorem archiepiscopatus restituisset, nisi eum fata de medio tollere properassent. At vero Kenulfus rex Merciorum ejus et Eaubaldi Ebor. archiep. monitis quantum nefas antecessor commisisset edoctus antiquitatis morem reparavit in solidum, ad Leonem successorem Adriani missis sua et omnium episc. Angliae epistolis, ipso archiepisc. legationem graviter administrante: ad quae manifestius probanda portiunculas competentes ex epistolis Alcuini subjiciam.

Sanctissimo Patri et in membris Christi valde [Col. 1449A] venerando ETHELARDO archiepiscopo ALCUINUS diaconus in Christi charitate salutem.

«Audiens salutem et prosperitatem vestram et conventum cum Eaubaldo Eboracensi archiepiscopo filio meo, satis mihi placuit speranti ex vestrae colloquio sanctitatis honorem sanctae Ecclesiae exaltari, et Deo in eis servientium corrigi vitam. Ideo suasi aliis litterarum mearum apicibus sanctitatem vestram permanere in patria, nolens lumen Britanniae exstingui. Sed fiat quod Deo placet, ut proficiat Christi ecclesiis, prosperum iter faciat vobis Deus, angeloque ejus comitante prospere vos ducat atque reducat, dulcissime et amantissime Pater; maxime autem precor ut apud sanctos apostolos mei habeatis memoriam, sicut nos apud S. Martinum vestri [Col. 1449B] habere dulce habemus.»

Domino sanctissimo atque omni honore dignissimo ETHELARDO archiepiscopo.

«Lectis prosperitatis vestrae litteris et prosperitate itineris vestri et reversionis in patriam et qualiter apostolica benignitate suscepti fuistis, toto cordis affectu animoque laetissimo gratias egi Domino Deo sempiterno qui magno clementiae dono viam vestrae peregrinationis prospero direxit itinere, et dedit vobis gratiam in conspectu Patris apostolicae legationis effectu et voti compotem [ al. Patris apostolici, et legationis effectu voti compotem] redire concessit: et primi nostri doctoris sanctissimam sedem ad pristinum culmen dignitatis per te iterum exaltare dignatus [Col. 1449C] est: quae cujusdam dissensionis scissura, quorumdam invidiosa contentione ad horam discissa esse videbatur. Felix qui unitatem pacis fraterno amore conservare studet; sed ille multo felicior, qui ab aliis disrupta charitatis viscera pio labore ad unius compagem corporis reformare nititur. Igitur nunc gratia operante divina membrorum unitas adhaeret capiti proprio, et sacerdotalis dignitas antiquo gratulatur honore, et germana pax inter summos Britanniae pontifices splendescit, et sub duabus metropolitanorum civitatibus una pietatis et concordiae viget voluntas, sicut in litteris vestrae beatitudinis lectum intellexi.»

Item in alia epistola intercedit pro Merciorum episcopo ut vivens pallio non exuatur, his verbis: «Sanctarum [Col. 1449D] Scripturarum lectio per tuam sanctissimam curam renovetur et ecclesiastica dignitas ubique exaltetur, et sancta sedes quae prima fuit in fide, prima sit in sanctitate et honore, quae partim discissa est, non rationabili consideratione sed quadam pietatis cupiditate. Quod si fieri possit ut pacifice adunetur, et scissio resarciatur, bonum videtur esse cum consilio omnium sacerdotum Christi et coepiscopi vestri Eboracensis ecclesiae ut fiat, ita tamen ut Pater pius diebus suis pallio non exuatur, licet ordinatio episcoporum ad sanctam et primam sedem recurrat.»

Fuit igitur Ethelardus unus, qui nobis non cunctando sed satagendo restituit rem: licet enim nobis mutuari dictum Ennii de Fabio. Ei non solum Cantia [Col. 1450A] ingentis beneficii est obnoxia, quod eam ad pristinam dignitatem laboribus suis suscitaverit, verum etiam tota Anglia, quam degeneri sedi substerni passus non fuerit. Vir post primos doctores summis pontificibus comparandus, et pene dixerim praeferendus, atque haud scio si dicto delinquo: cum profecto excellentius videatur restaurasse dignitatem amissam, quam conservare partam, quamvis et illud nonnullae laudis habeatur. Quod si alicui in quaestionem venerit, quantae sanctitatis et reverentiae fuerit, legat epistolam Leonis papae Kenulfo regi missam, quae in primo libro Gestorum regalium invenitur, in qua, vocat eum sanctissimum, dignissimum, charissimum, peritissimum. Quae nimirum verba summus ille et sanctus papa non iteraret, nisi [Col. 1450B] rata esse constaret. Post eum Wilredus annis XXVIII. Egeldus [ al. Theogildus] mensibus tribus. Celnothus annis XLI. Etheredus [ al. Aethelredus] annis XVIII. Continuatis successionibus archiepiscopi multa Deo et saeculo digna, ut credimus, exercuere; sed omnia vetustas obsorduit et delevit; nihilque illorum inter nos nisi tenuis fama manet.

Post Etheredum, Pleimundus XXXIII annis. Fuit magister Elfredi regis, qui, ut in secundo libro Gestorum regalium dixi, septem episcopos uno die Cantuariae ordinavit, quorum nomina et locos ibi qui volet, leget.

Habuitque successorem Athelmum, unum ex illis, quem ecclesiae Wellensi ordinaverat.

[Col. 1450C] Athelmo successit Wlfelmus tredecim annis in Wellis, eidemque defuncto in Cantuaria.

Tunc Odo sanctus Wiltunensium episcopus in archiepiscopum viginti annis emicuit. Siquidem praeter illos quinque Westsaxoniae episcopos, quos Edwardi senioris tempore Pleimundum consecrasse nescio quoties dixi, non multo post additus est sextus, qui haberet sedem in Ramesburia, dioecesim in Wiltonensi pago, permanente episcopo in Scireburnia, salvaque parochia Dorsatensis et Bertensis pagi. Odonis igitur non levem in sanctitate et miraculis gloriam libare par est, quantum ad nos ex successione fama manavit, et hoc non solum de eo, sed et de aliis sanctis Angliae, quorum occurret occasio, facere fert animus, praesertim quorum gesta [Col. 1450D] non ubique sunt celebria; nam eorum gesta, quos aliorum extulerunt ingenia hic enucleatim revolvere, res esset amentiae. Odo ut testatior ejus esset sanctitatis indoles, sicut ortu suo dumorum asperitatem eluctatur rosa depressa feritate Danica, cujus gentis oriundus erat, in magnum specimen bonitatis evasit. Parentes ejus tempore regis Elfredi infestaverant Angliam, ipse caeteris vel abeuntibus vel exstinctis Edwardo aliquandiu militans, nec multo post comam tonsus clericatum professus fuerat, meritisque crebrescentibus Wiltunensi Ecclesiae praelatus, regem Ethelstanum in sui amicitiam exciverat; unde factum est, ut rege contra Analavum profecto, episcopus lateri adesset, qui accensor in prosperis, corrector in fortuitis esset. Quare illa [Col. 1451A] lugubri nocte, qua, ut in secundo regalium Gestorum libro dixi, ipsa securitate incautior, ab hostibus pene praeventus ensem etiam amisisset, inclamatus Odo adfuit. Cumque omnia caeci tumultus essent plena, primus ille porrectis in coelum precibus intuitus vidit gladium, coeleste scilicet munus, vaginae regiae illapsum divinitus. Qui casus statim eo clamante Ethelstano relatus, tantum momenti habuit, ut et tunc Odonem vitae suae patronum non dubitaret dicere, et post Wulfhelmo defuncto in primatem Cantiae sublimare. Ille qui nondum amicisset monachum, constantius reniti, ne morem majorum ambitione sua turbare videretur; nullum enim ad id tempus nisi monachili schemate indutum archiepiscopum fuisse. Sed cum regiae voluntati episcoporum [Col. 1451B] omnium assensus accederet, tandem vix reverentissimus propositi sui rigore edomito, in communem perrexit sententiam, recogitans illud proverbium: Vox populi, vox Dei. Itaque transito mari apud Floriacum monachilia accepit, frugi homo et prudens, ut nec favorem civium rideret, nec priscam consuetudinem decoloraret. Ita toto quo Ethelstanus vixit aevo, incorrupta regis et pontificis familiaritas viguit: dum mutuis officiis iste excerceret in Dei rebus eloquium, ille, si necesse esset, vibraret gladium. Sed postquam aemula florentem fata tulere juvenem, Odo aetate maturus, et canos sanctitate nobilitans, non imparis amicitiae apud Edmundum et Edredum gratiam tenuit, quia nihil illi moribus praetenderent, in quod rigor episcopalis intentari [Col. 1451C] deberet. Quinimo cum illis in Northanimbros profectus est, non ut praelia faceret, sed ut sanctorum sacros cineres, quorum illa humus olim ferax fuerat, efferret. Unde factum est, ut praecellentissimi Patris Wilfridi dirutam per Danos apud Ripensem Ecclesiam dolenter conspicatus, ruinis super mauseolum eruderatis, reliquias Cantuariam reverenter transferret, et ut clarissimum patriae jubar produceret in speculam, heroico metro vitam illius texi praecepit. Exsecutus est id munus Fridegodus quidam versibus non ita improbandis, nisi quod latinitatem perosus graecitatem amat, graecula verba frequentat, ut merito dictis ejus aptetur illud Plautinum: «Haec quidem praeter Sibillam leget nemo.»

Ipse quoque Odo non mediocre litterarum dedit [Col. 1451D] in epistola judicium, quam post synodale tempore regis Edmundi concilium ad suffraganeos dedit, cujus haec forma est: «Mirabili cunctipotentis praesulis polorum clementia opitulante, ego ODO Ecclesiae Salvatoris Domini nostri Jesu Christi archiepiscopus, Dorobernensis civitatis metropolitanus, coepiscopis fidei catholicae compaginatoribus, spiritali charitate, etiam comitatus rigore, meis confratribus, praesentium prosperitatem aethereique decoris beatitudinem.

«Si aliquo modo fieri posset, ut totius mundi opes ante nostros ponerentur obtutus, ita ut imperiali munere nobis universaliter deservirent, libenter illa omnia distribuerem, meque ipsum insuper pro [Col. 1452A] vestrarum animarum salute impenderem. Quippe quoniam me ipsum a vestrae sanctitatis studio cupio et spero corroborari super eo, in quo Dominus Deus nos operarios constituit. Et multa, quibus onus pontificatus exponit, subdidit: Idcirco humiliter, quasi indignus sed devotus precor et hortor sanctitatem vestram, ne tepide et negligenter in regimine animarum conversemini, ut non in tempore tremendae vindictae conqueratur de vobis Dominus dicens: Pastores non pascebant gregem meum sed semetipsos (Ezech. XXXIV) . Et iterum: Principes exstiterunt, et ego ignoravi (Ose. VIII) , sed potius curemus familiae Domini super qua nos constituit rectores cibum dare in tempore suo, mensuram tritici, probatam scilicet doctrinam. Et quamvis meritorum [Col. 1452B] qualitate, non praesumam consolari et hortari quemquam, quippe qui solus indignus et innumerabilium culparum reus, gaudeo et indigeo fraternis admonitionibus fideliter corrobari, tamen propter antiquam auctoritatem praedecessorum meorum beatae scilicet memoriae Augustini et aliorum sanctorum, quorum studiis regula christianitatis, primum ab hac archiepiscopali sede cunctis finibus Anglorum innotuit: idcirco istos divinos apices ad utilitatem omnium vestrum charaxare decrevi: quatenus rex augustissimus egregio vocabulo Edmundus cum omni populo suo imitari gaudeat, quod in nobis et ex nobis audiat, omnesque gentes quae undique regali imperio ipsius subjecta sunt, titulos liquidae nostrae conversationis ovanter sequi ament et delectent.» [Col. 1452C] At vero Edwinus filius Edmundi et regni post Edredum patruum successor praecipitis temeritatis et corporei luxus infamis, pontificis animos irritavit, ut et ipsum a christianitate suspenderet et ganeae pellicatum, primo expulsione, post succisura poplitis interrumperet; retulit ille vicem in monachos totius Britanniae furibunde bacchatus, dum nemo, praeter Odonem et Dunstanum tunc abbatem, vel verbo resistere auderet. Quia, ut Seneca ait: «Gallus in sterquilinio suo plurimum valet,» interea praesul mentem in Dominum dirigere, miracula non egene facere, multa sedis suae appendicia praedia, quae Danica excursione ablata erant, ad jus legitimum trahere, in tantum, ut constet neminem illius aetatis archiepiscopum parem Odoni in talibus fuisse, [Col. 1452D] quantulum autem est testimonium quod ei perhibet Osbernus, qui eum dicit pro sanctitate sua et industria ab omni Anglorum orbe semper deflendum, nisi Dunstanus successisset, nescio qua incuria Ecclesiam archiepiscopatus tecto vacantem ita orationibus operuit, ut toto quo tectura parabatur tempore (nisi quod dicam incredibile videatur) nec pluviae stillicidium loci madefecerit ambitum. Et hoc eo celebrius habetur, quod plurima vis imbrium, frequens tempestas turbinum, totum illis diebus concussit mundum, plurimosque de veritate Dominici corporis dubitantes ita roboravit, ut panem altaris versum in carnem, vinum calicis in sanguinem, propalam ostenderet, et denuo in genuinam [Col. 1453A] speciem retorta usui humano conducibilia faceret. Beatissimum Dunstanum electum Wigorniensem antistitem dum Cantuariae benediceret, totius consecrationis egit ordinem, ut non Wicciorum pontificem, sed Cantuariae benedicere videretur archipraesulem. Clericis modeste mussitantibus vaticinium protulit, scire se quid faceret, quod se defuncto, Dunstanus primatis Ecclesiae rector foret. Quapropter quod ministerio suo nutus divinus actitasset, calumnia si recte judicarent, carere deberet. Nec vero praesagio matura fides defuit: licet Elfinus Wintoniensis episcopus illud interpolare tentasset, namque cum Odo jamdudum exspectantes superos sua praesentia laetificasset, ille paratis advocatis, quorum manus palpaverat, subreptoque [Col. 1453B] regis Edgari edicto Cantiam intrusus est: primoque exceptionis die non abstinuit, quin furias mente confotas evomeret, tumulum beati viri pede pulsans, animam voce lacessens: «Tandem, ait, pessime senex, vivacem animam effudisti, sero meliori locum faciens abisti. Itaque quod diu cupiveram, te invito teneo, inde tibi malas gratias ago et habeo.» Sed illo exacto die, cum rabiei efflator cubili se dedisset, vidit beati viri effigiem astantem, et improperare convicium, et velox minari exitium. Ille qui volatico phantasmate se derideri putaret, nihilominus ad recipiendum pallium Romam per Alpes contendebat. Ibi nivali frigore gelatus, nihil aliud remedii comminisci potuit, quam ut exenteratorum equorum adhuc spirantibus extis immergeret [Col. 1453C] pedes, quibus sancti sepulcrum violarat. Sed nec sic algore tepente, in mortem anima fugiente diriguit.

Elfino ergo defuncto Dunstanus (A. D. 987) jamdudum archipontifex divino praesignatus oraculo, regis Edgari ambitur precibus, ut sedem primariam dignaretur sanctitatis suae industria. Sed ipse non semel surdis auribus rogantem differens, tandem concordi omnium episcoporum assensu pressus, manus dedit. Fuerat ille Athelmi; archiepiscopi ex fratre nepos, prius abbas Glastoniae, post Wicciorum et Londoniensium episcopus, ultimo Cantuariae archiepiscopus, promotionis suae gradus indefessis comebat virtutibus. Afflaverat profecto cor regis [Col. 1453D] divinitatis specie, ut ejus consilium susciperet in omnibus incunctanter, faciens quaecunque pontifex jubenda putaret. Ille quoque, quidquid famae et saluti regis concinnum esse intelligeret, non omittere, differentem acrius urgere, ipsius prius mores subditorum speculum effigians, cum excessisset, absque personae respectu ferocius ulciscens. Exemplum dicti in gestis regum apposui: quod eum septenni mulctasset poenitentia, pro illicita in eam, quae vel umbratice sanctimonialis fuisset concupiscentia: ita ut proceres ad specimen et normam regis compositi, parum vel nihil contra jus, et aequum auderent, qui dominum suum tam obnoxium Dunstano intelligerent. Jam vero non dubites quantum temperaret a noxio vulgus promiscuum, [Col. 1454A] vel mercari volens dominorum gratiam, vel vitare volens austeram legum sententiam, huc accedebant militaris disciplina, custodita probe furum rapacitas, argentariorum falsitas capitali damno coercita; nihil prorsus omissum, quod internum offenderet arbitrium. Ordo monasticus aemulam professionis suae vitam per omnia loca non negligebat; propterea quod haberent rectores vita religiosos, scientia claros, quos nec desidia tardos, nec audacia praecipites faceret; talis enim librato diu multumque examine propensaque et certante animorum perspicacia, cum rex, tum archiepiscopus promoverant ubicunque locorum. Itaque clerici multarum ecclesiarum data optione, ut aut amictum mutarent, aut locis valedicerent, cessere [Col. 1454B] melioribus, habitacula vacua facientes. Surgebant ergo in tota insula religiosorum monasteria, cumulabantur mole pretiosi metalli sanctorum altaria, nec degenerabant a decore aedium mores aedificantium. Ita hominibus omnis ordinis, ferventibus in Dei obsequio, terra quoque ipsa videbatur gaudere otio. Agri proventu uberi respondebant cultoribus, omnium bonorum copia plenis effluebat cornibus, nec facile unquam tempore Dunstani spem provincialium messis aegra decepit. Elementa laetis renitebant vultibus, nullae nebulae, nubila nulla pigro contrahebant coelo contagia, transmarinorum hostium metus procul, quieta et tranquilla omnia. In urbibus, nec in pauperes praejudicium, nec inter viventes dissidium, nec propter morientes justitium [Col. 1454C] horum bonorum radix per Domini gratiam spectabat ad Dunstanum, de Dunstano prodiit in Edgarum, de Edgaro pullulavit in populum. Felicia tunc fuere tempora habentia praesulem, qui nihil infra dictum faceret; regem, qui sedulus edictis praesulum intenderet. Haec immortalem viro pepererunt et servaverunt gloriam multo magis quam miracula, quamvis Domino administrante nec eorum mendicus fuerit, quorum hic vel breviter indicula ponere illa efflagitat ratio, ut si quis gestorum ejus expers ista fortassis attigerit, norit quantum sanctus iste hujus adhuc peregrinationis incola mente superna praelibaverit gaudia, denique sanctitatis ejus futurae praesagus idem qui auctor Deus jucundo prodigio [Col. 1454D] nativitatem ejus praecurrit. Siquidem cum mater ejus fertilis in alvum maturoque jam in partum fetu in Purificatione sanctae Mariae frequenti civium collegio templo assisteret, omnium repente luminaria seu casus, seu Dei nutus exstinxit. Omnibus stupefactis, matronae cereus lucem accepit coelitus, communicatoque caeteris igne, timorem dispulit, securitatem induxit. Puer litteris datus cum omnes institutionis libros potenter addisceret, tum libentius et charius illa exosculabatur, quae moribus informatis mentem ad superna dirigerent. Ejus aetatulae pusio diabolum noctu occursantem, rabidorumque canum agmine stipatum virga abegit: obseratam ecclesiam obviis angelorum auxiliis ad terram leniter depositus intravit. Cui processu [Col. 1455A] cithara ejus paxillo appensa, vocale melos sine hominis digito intonuit: Gaudent in coelis animae sanctorum, et sequentia. Quo audito, ad tribulationum patientiam se admoneri, et tunc intellexit, et non multo post expertus, exhorruit.

Juvenis olim defuncti officio concepit oraculum quantum profectum sumpturus esset in Domino, et in saeculo, ne se derideri phantasmatis inanis arbitraretur nebula, signum accepit, monstrato loco, quo post triduum esset sepeliendus presbyter, qui necdum erat invalidus, nec aeger, regem effrenis equi cursu delatum ad praecipitium nomine suo a praeeunte inclamato, absens liberavit, animalis cursu cohibito, in ipso praeruptarum faucium hiatu, trabalem molem incuria artificum deorsum vergenlem, [Col. 1455B] signaculo crucis eminus porrecto, loco restituit suo. Jam pontifex et Britanniae primas, ad divinum ministerium egens aqua, ex nativo silicis sinu laticem produxit, qui perennes rivos deducit ad hanc diem: diaboli quascunque insidias praevidebat perspicaciter, et eludebat potenter, femineas quondam sordes insusurrantem ignitis forcipibus adurens, eumdemque sibi in oratione infestum, simulacroque, vel vulpis, vel ursi indutum, baculo abigens; effusos pro exsilii sui laetitia cachinnos ingeminantem minis arguens, minas effectui mancipavit, dum ab exsilio regressus ingentem diabolo jacturam, de lucrandis Domino animabus, faceret. Edmundi regis proxime futurum et Edwini praeteritum [Col. 1455C] obitum daemonum edoctus laetitia, illius corpus Glastoniae sepelivit, istius animam inimicorum violentiae eripuit. Quid illud? nonne magnae reverentiae metu dicendum quod corporalibus oculis sanctum intuitus Spiritum columbina specie agonizanti feminae et sibi missas facienti vidit adesse, indeque super memoriam beatissimi Odonis, plausibili volatu sedisse? Quapropter cunctis in posterum occasionibus acceptis Odonem bonum vocavit usitato et quam proprio nomine Ode the good, tum praeterea quam familiariter illi, Deus bone, superni spiritus apparebant? quam conserte cum eo famulabantur? cujus adhuc patriam suspirantis taedium sanctis hortatibus animantes. Edgari regis ortum et felicitatem futuram symphonia angelica: Edredi [Col. 1455D] decessum ferociori nubium impulsu cognovit; horrisonum enim strepitum probavit mors animalis, cui insederat, non morata. Discipuli felicem ad coelos excessum absens vidit et pronuntiavit, prophetia perspicuus, nec ullius unquam falsitatis repulsam passus. Ethelredo regi futuram aerumnam, virgini Edithae, et Ethelwoldo antistiti mortem praedixit conterminandam, eidemque sanctum Elfegum substituit, admonitorem nactus apostolum Andream: ejus enim praecipue fruebatur solatio, vel vitare adversa vel moderari secunda. Sed excellit omnia, praefuit universa, quod dominam Domini Matrem praesenti miraculo et vigilanti oculo conspicatus est socias pudoris (inter quas, et ejusdem pontificis [Col. 1456A] matrem), ad Christi laudem invitare, illudque Sedulianum modulato canore concinere et repetere:

Cantemus Domino, sociae, cantemus honorem:
Dulcis amor Christi personet ore pio.

Mirum est prorsus, mirum omnino quod dicitur, nec tamen a stabilitate veritatis alienum, ut, (quod Dei magno munere sanctis in futura vita concedendum, nunc eos spe beata sollicitat molliter, palpat feliciter), ipse lutea compage circumdatus oculis caperet, auribus hauriret, et credo equidem, nec vana fides, quod etiam angelorum cantum audierit Kyrie eleison psallentium, quod nunc libenter Ecclesiae discunt et docent Anglorum. His gloriosus triumphis, victoriosus adoreis, vicesimo [Col. 1456B] septimo patriarchatus sui anno exacto, translatus est ad superos, ingenti sua gloria, immani patriae aerumna. Siquidem statim laeta elementorum facies emarcuit, pax per ejus sapientiam procurata superventu Danorum evanuit, quamvis ille maximis signis filiorum calamitates levigaret.

Quorum illud scriptum non vidi, quod nuper quoddam Ecclesiae Christi monacho referente audivi: furem damnatum praecipitio, sancti Dunstani auxilium inclamasse, ligatisque oculis a carnificibus retroactum, desiluisse in praeruptum, nec laesum: ibi beatum Dunstanum, corporaliter cum eo locutum, nexus oculorum solvisse. Quo solatio miserum animatum, per confragosas semitas in superiora [Col. 1456C] evasisse manus cujusdam quam non videret nisu, pendula pergentis terga, ne retro laberetur, sustentante; sed quia de temporum turbine in nostris, de sancti miraculis in aliorum legitur litteris successionem episcoporum repetam.

Dunstano successit anno uno Ethelgarus qui primus in novo monasterio abbas a beato Ethelwoldo Wintoniae factus, post etiam praesulatum Australium Saxonum acceperat, cujus sedes tunc erat apud Seleseiam, nunc est Cicestriae. Hoc de medio facto sedit annis XI Wiltunensium prius episcopus Aelfricus, qui et ante abbas Abendonensis fuerat, de quo quod quidam dicunt eum Cantuariae monachos proturbatis clericis posuisse, verisimile non videtur: constat enim monachos in ecclesia Sancti [Col. 1456D] Salvatoris fuisse a tempore Laurentii archiepiscopi, qui primus beatissimo Augustino successit, sicut in Epistola Bonifacii papae ad regem Ethelbertum, quae inferius ponetur, constabit.

Post eum Siricius et ipse Wintoniensis praesul annis quinque, cujus consilio in Gestis regum dixi Ethelredum regem animi libertatem Danis pretio vindicasse, ut eorum pacem argento redimeret, quos ferro propellere posset, nisi corde careret; unde importabilis tributi pensio imposita Angliae fortunas provincialium ad solum usque destruxit.

Quod cum successor ejus Aelphegus ex episcopo Wintoniensi archiepiscopus annis sex, et [Col. 1457A] mensibus septem, facere contemneret, ne mollitiem otii sui miserorum dispendio mercaretur, tentus, et in compedes conjectus, postremoque ab ipsis Danis lapidatus, animam coelo dedit. Cujus vitam scripsit Osbernus plenam virtutibus et miraculis: illo praecipue, quod Romae positus, obitum Kenulfi, qui ei in Wintonia successerat, perspicua veritate suis nuntiavit, praeterea die gloriae suae illucescente jam jamque morte furorem hostium satiaturus, vidit Dunstanum transitoriam praenuntiantem poenam, et futuram promittentem gloriam; nam quod corpus ejus etiam recentis cruoris praeferens vestigia labem putredinis ad hunc diem ignoraverit, et alias dixi et populariter tritum non eget inculcari.

[Col. 1457B] Successit martyri Aelphego Livingus qui et Ethelstanus, annis septem, ex episcopo Wellensi suffragio regis Ethelredi in archiepiscopum provectus. Spirabat adhuc vitam rex ille, veram prophetiam beatissimi Dunstani, quam superius diximus, calamitatibus suis nimis expertus, vir qui coram videret provincias suas subverti, se ipsum postremo exsulem agi, nec ullum comminisceretur remedium. Id quidam inaequalitati corporis, quidam segnitiei animi deputant; verumtamen utcunque dicta mea ferant posteri, absolute pronuntio: magnum insigne fuisse miseriae, quod primati patriae septem mensibus incarcerato nullam opem rex attulerit, nec se ad vindictam excitaverit, seu praesulis majestate, seu calamitatis indignitate permotus. Quare de [Col. 1457C] Etheldredo possum antiquum illud proverbium dicere, quod e conspicuo probitatis fulmine, natae fuissent inertes tenebrae. Quid enim unquam Edgaro patri, in probitate, quid huic filio in socordia comparabile habuit Anglia? Implevit ergo locum defuncti Elfegi, Livingus, ut dixi.

Et post eum Egelnodus, octodecim annis, de quo in gestis Cnutonis aliqua commemoravi.

Huic Edsius successit annis undecim, qui post mortem Hardecnuti regem Edwardum provexit in regnum, assistens auctoritate et benedictione sua, conatibus Godwini comitis, et Danorum contra nitentium votis irritis. Nec multo post incurabilem morbum nactus, vivens et volens potestati decessit, [Col. 1457D] cum prius secretiori consilio apud regem et comitem egisset, ut ei Siwardus abbas Abendoniensis succederet. Sed cum ille in ipsum qui honorem intulerat ingratus, etiam necessario victu infirmum fraudaret, jam designatus successor eliminatus est, datusque ei episcopatus Roffensis, quo leviaret verecundiam, quo detrimentum consolaretur.

Tunc rex Robertum, quem ex monacho Gemmeticensi Londoniae fecerat episcopum, archiepiscopum creavit annis duobus, amplissimo praemio bona sibi quondam in Normannia exsulanti ab ipso impertita recompensans. Is ergo et amore antiquo et recenti honore primas partes in consiliis regalibus vindicabat, quos vellet deponeret, quos liberet, sublimaret. Anglis nota loquor, et alias dicta repeto. [Col. 1458A] Angli ergo Normanno invidere, et regis benevolentiam extenuare. Ille contra pertinacius insistere, donec praecipuos optimates, Godwinum dico et filios ejus proditionis apud reges accusatos, Anglia expelleret. Expulsionis aliae quoque fuere causae, et alii auctores, sicut alias non tacuimus. Sed ille clarius classicum cecinit, instantius accusavit. Et tunc quidem animi sententiae blanditus est effectus rei, sed posteriori anno causa in suffragium popularium deducta, exsules restituti. Quorum reconciliationem cum sibi nocituram archiepiscopus non dubitaret, judicii deliberationem praeveniens Romam ivit, unde cum epistolis innocentiae et restitutionis suae allegatricibus rediens finem vitae apud Gemmeticum invenit.

[Col. 1458B] Tunc Stigandus quidam, qui quondam dimisso orientalium Anglorum episcopatu, sublimiorem gradum meditatus Wintoniensem invaserat, rapuit occasionem desideratam, ut innocentis regis simplicitatem circumveniens, archiepiscopatum septemdecim annis tantis honoribus adjungeret: alias sane nec imprudens, nec inefficax. Caeterum adversus ambitum nihil dignitati suae consulens, quaecunque posset aliis praeripere, sibi abscondere, nunquam avaritiam suam moderari; sacros honores ecclesiarum, hos sibi pecunia comparans, istos aliis lingua vindicans; prorsus publicas nundinas ex episcopatibus et abbatiis faciens, et ibi cupiendi modestiam admittens, ubi quod cuperet deesset. Nonne illud belluinae rapacitatis dices, quod Wintoniae episcopatum [Col. 1458C] et Cantuariae archiepiscopatum, praeterea multas abbatias solus ipse possidebat, quae singula satis superque sufficerent alicui probo viro? Sed ego conjicio illum non judicio sed errore peccasse, quod homo illiteratus (sicuti plerique et pene omnes tunc temporis Angliae episcopi) nesciret quantum delinqueret, rem ecclesiasticorum negotiorum sicut publicorum actitari existimans. Quare nunquam pallium a Roma meruit, quamvis et ibi venalitas multum operetur, nisi quod quidam Benedictus apostolicae sedis pervasor ipsi misit gratulatus, quod eum quem alii archiepiscopi ducebant ludibrio, ipse papam appellasset. Sed illo post non multum dejecto, omnia ejus facta evacuata, decretumque [Col. 1458D] consilio salubri non potuisse eum dare legitime pallium, qui juste non habuisset papatum. Non resipuit super his Stigandus sed perstitit, parum cogitans de animarum salute, tantum forensi frueretur honore. Interea Willielmus comes Normanniae Angliam veniens armis provinciam perdomuit, cum et Dei permissio suffragaretur, et nonnullae causae suppeterent, quas non infirmas ipse arbitraretur. Qui cum et belli Hastingensis victoria, et castelli Dofrensis deditione terrorem sui nominis sparsisset, Londoniam venit, venienti Stigandus cum potentissimis Anglis processu et favore suo applausit: consertisque loquelis Willielmus eum in Patrem et archiepiscopum, ipse Willielmum in regem recepit, et filium. Verumtamen coronam regni de manu ejus [Col. 1459A] rex detrectavit suscipere, astutia, qua consueverat, prohibitores ex parte apostolici subornans. Nec multo post in Normanniam navigans sub velamine honoris illum renitentem secum traxit, ne quid perfidiae, se absente, per ejus auctoritatem in Anglia pullularet. Inter quae difficile dictu est, quantis eum exceperit officiis dignanter ubicunque locorum assurgendo, et contra eum in omnibus episcopatibus Normanniae et abbatiis longa serie pompae procedi faciendo. Sed quidquid his tegebatur involucris, erupit in clarum veniente in Angliam Ermenfredo, Seduense episcopo, legato Alexandri papae, qui ad voluntatem regis, coacto concilio Stigandum deposuit, fidem Willielmi appellantem, et violentiam reclamantem. Et quamvis ille se blande excusans [Col. 1459B] praeceptum papae objectaret, non tamen opinionem affectatae depositionis exclusit, quod eum toto aevo in vinculis Wintoniae habuerit. Ibi ergo Stigandus tenui victu vitam toleravit, quod ei parum de fisco ferebatur, et ipse ingenita mentis duritia nihil de suo inferri pateretur. Quin et hortantibus amicis et praecipue regina Edgitha, Edwardi regis relicta, ut se delicatius vestiret et pasceret, per omne sanctum pejerabat non se habere nummum nec valens. Sed huic sacramento soliditatem veri abfuisse probavit ingens vis opum post mortem ejus in subterraneis specubus inventarum, ad quarum indicium ut veniretur, auxilio fuit clavicula collo exanimati dependens, quae familiaris scrinii esset custos, ea serae immissa, manifestavit per chartas inventas, [Col. 1459C] et qualitatem metallorum et quantitatem ponderum.

Nondum ille efflaverat, cum a Willielmo rege Lanfrancus Cadomensis abbas ad archiepiscopatum electus est. Is gente Longobardus, non adeo abjecta et obscura progenie oriundus erat. Sed litteratura perinsignis liberales artes quae jamdudum sorduerant, a Latio in Gallias vocans, acumine suo expolivit, teneriorem aetatem in saecularibus deterens, in Scripturis divinis animo et aevo maturuit. Quibus edoctus mundi fumos et ampullata gentilium eloquia parvipendens monachatus desiderium imbibit, multisque diu locis circumspectis ex omni abbatiarum copia Beccum apud Normanniam potissimum elegit, [Col. 1459D] paupertate loci et monachorum religione captus (siquidem eo forte adveniens ipsum abbatem Herlewinum nomine, ad coquendos panes succinctum, et manus fimo oblitum conspicatus esset); factus ergo ibi monachus homo, qui nesciret agresti opere victum quaerere, publicas scholas de dialectica professus est, ut egestatem monasterii scholarum liberalitate temperaret, exivit fama ejus remotissimas Latinitatis plagas, eratque Beccum magnum et famosum litteraturae gymnasium. Gloria laudis conflavit apud improbos viro invidiam, capellanis, qui infra ejus scientiam se viderent, animum comitis Willielmi in ipsum turbantibus, quod unum eorum palam de inscitia litterarum irrisisset. Quapropter Lanfrancus edictum accipiens, ut Normanniam sua [Col. 1460A] importunitate vacuaret, curiam venit, moxque indulgentiam comitis meruit, quod ille statim vivacitate sensus intellexisset, quantae prudentiae Lanfrancus esset ex dignitate frontispicii, et facetia responsi, interiora conjectans. Nec multo post apud Cadomum abbatem fecit, ubi sancto Stephano monasterium a fundamentis levaverat. Quin et regni fastigiatus solio, archiepiscopum, ut dixi, instituit, quod ipse melius scripto suo insinuabit, quod de ordinatione sua, et de controversia inter se et Eboracensem Thomam commota et sedata, ita scripsit.

Anno Dominicae Incarnationis millesimo septuagesimo intravit Anglicam terram Lanfrancus Cadomensis coenobii abbas, moventibus et praecipientibus [Col. 1460B] Willielmo glorioso rege Anglorum, et felicis memoriae Alexandro totius sanctae Ecclesiae summo pontifice. Is post paucos sui introitus dies Dorobernensem Ecclesiam suscepit regendam. Consecratus est autem quarto Kalendarum Septembris in sede Metropoli a suffraganeis ipsius sedis Willielmo Londoniensi episcopo, Siwardo Roffensi, Walchelmo Wentano, Remigio Dorcensi sive Lincolniensi, Herfasto Helmanensi sive Thetfordensi, Stigando Selesiensi, Hermanno Schireburnensi, Gisone Wellensi. Caeteri, qui absentes fuerunt, causas suae absentiae tam legatis quam litteris ostenderunt. Ipso anno Thomas Eboracensis Ecclesiae antistes electus Cantuariam ex prisca consuetudine ab eo sacrandus advenit, a quo cum Lanfrancus scriptam de obedientia [Col. 1460C] sua professionem cum adjectione jurisjurandi, custodito antecessorum suorum more, exposceret: respondit Thomas se id nunquam facturum nisi prius scriptas de hac re auctoritates legeret, nisi testes hujus antiquitatis assertores cerneret: postremo, nisi congruas super hac re rationes audiret, quibus id juste et rationabiliter sine suae Ecclesiae praejudicio facere deberet. Hoc autem ignorantia magis quam spiritus elati pertinacia faciebat. Novus enim homo et Angliae consuetudinis penitus expers, verbis adulatorum plus aequo et bono fidem exhibebat. Lanfrancus tamen in praesentia paucorum episcoporum, qui ad eum pro hac consecratione advenerant, quod postulabat ostendit. At ille aspernatus omnia, non sacratus [Col. 1460D] abscessit, quod rex audiens graviter accepit, existimans Lanfrancum injusta petere, et scientia litterarum magis quam veritate et ratione confidere, quamvis nec ipsi Thomae deesset litterarum peritia, multo ingenio multoque studio comparata. Paucorum dierum spatio evoluto Lanfrancus ad curiam venit, a rege audientiam postulavit, redditis rationibus ejus animum mitigavit, transmarinis, qui aderant, suae parti justitiam adesse suasit et persuasit. Angli enim qui rem noverant assertionibus ejus per omnia constantissime testimonium perhibebant. Itaque regio edicto communique omnium decreto statutum est, ad praesens debere Thomam ad matrem totius regni Ecclesiam redire, professionem scribere, scriptam legere, lectam inter examinandum [Col. 1461A] in praesentia episcoporum Lanfranco porrigere, in qua praeceptis quidem ejus in omnibus, quae ad Christianae religionis cultum pertinent, se obtemperaturum absolute nulla interposita conditione promitteret, successoribus vero ejus non ita, nisi prius vel coram vel in episcopali concilio competens ei ratio redderetur, qua antecessores suos Dorobernensis Ecclesiae primatibus id fecisse et facere debuisse evidentissime comprobaretur. Igitur rediit, quae jussa sunt implevit, sacratus abscessit. Non multos post dies Lanfrancus ab universis Anglici regni episcopis, qui diversis temporibus, diversis in locis ab aliis archiepiscopis vel a papa tempore Stigandi sacrati sunt, professiones petiit et accepit, sequenti anno cum praefato archiepiscopo [Col. 1461B] Romam ivit, et honorifice a sede apostolica susceptus unum quidem pallium ab altari Romano more accepit, alterum vero in indicium sui amoris, videlicet cum quo missam celebrare solebat, Alexander ei papa sua manu porrexit. In cujus praesentia Thomas calumniam movit de primatu Dorobernensis Ecclesiae, et de subjectione trium episcoporum Dorcensis sive Lincolniensis, Wigorniensis, Lecefeldensis, qui nunc est Cestrensis, dicens Cantuariensem Ecclesiam atque Eboracensem parem ad invicem honorem habere, nec alteram alteri secundum beati Gregorii constitutionem debere ullatenus subjacere, excepto quod alter utrius archiepiscopum priorem et digniorem oporteat esse eo quem constiterit fuisse posterius ordinatum. Praedictos vero [Col. 1461C] tres episcopos suae sedi, suisque antecessoribus ab antiquis temporibus exstitisse subjectos.

Lanfrancus hoc audiens etsi moleste tulit, modesta tamen discretione verba illius veritate penitus carere respondit, asseverans Gregorianam illam constitutionem non de Cantuariensi et Eboracensi Ecclesia, sed de Londoniensi, et Eboracensi esse prolatam. De qua re et de tribus episcopis multis hinc inde verbis prolatis, decrevit Alexander papa, oportere causam hanc in Anglicam terram audiri, et illic totius regni episcoporum et abbatum testimonio et judicio definiri. Lanfrancus quamvis alligatum illum suo tempore facta ab eo professione teneret, maluit tamen pro successoribus laborare, [Col. 1461D] quam eis inposterum indiscussam hanc tantam calumniam discutiendam reservare, uterque ergo in Paschali solemnitate ad regem venit, ibique prolatis in medium partium rationibus sententiam de negotio regalis curia dedit. Jussum est fieri transcriptum totius causae continens finem. Lanfrancus Alexandro papae direxit Epistolam, in qua ei totius negotii gestionem breviter et veraciter enarravit. Utraque scripta sunt, subter annexa praemissa professione quam Thomas Lanfranco coram rege et ejus curia manu in manum porrexit.

«Decet Christianum quemque Christianis legibus subjacere, nec his quae a sanctis Patribus salubriter instituta sunt, quibuslibet rationibus contraire. Hinc namque irae, dissensiones, invidiae, contentiones, [Col. 1462A] caeteraque procedunt, quae amatores suos in poenas aeternas demergunt, et quanto quisque altioris est ordinis, tanto impensius divinis debet obtemperare praeceptis. Propterea ego Thomas ordinatus jam Eboracensis Ecclesiae metropolitanus antistes, auditis cognitisque rationibus absolutam tibi, Lanfrance, Dorobernensis archiepiscope, tuisque successoribus de canonica obedientia professionem facio, et quidquid a te vel ab eis juste et canonice mihi injunctum fuerit, servaturum me esse promitto, de hac re autem dum a te ordinandus essem, dubius fui. Ideoque tibi quidem sine conditione, successoribus vero tuis conditionabiliter obtemperaturum me esse promisi. Anno ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi millesimo septuagesimo secundo, [Col. 1462B] regni vero Willielmi gloriosi regis Anglorum et ducis Normannorum sexto, pontificatus autem Domini Alexandri papae undecimo, in praesentia regis et episcoporum atque abbatum ventilata est causa de primatu. Quem Lanfrancus Dorobernensis archiepiscopus super Eboracensem Ecclesiam jure suae Ecclesiae proclamabat, et de ordinationibus quorumdam episcoporum, de quibus ad quem specialiter pertinerent certum minime constabat. Et tandem aliquando diversis diversarum causarum auctoritatibus probatum atque ostensum est, quod Eboracensis Ecclesia Cantuariensi Ecclesiae debeat subjacere, ejusque archiepiscopi, ut primatis totius Britanniae dispositionibus in iis, quae ad Christianam religionem pertinent in omnibus obedire. Subjectionem [Col. 1462C] vero Dunelmensis, hoc est Lindiffarnensis episcopi, et omnium regionum a terminis Licefeldensis episcopi, et Humbrae magni fluvii usque ad extremos fines Scotiae, et quidquid ex hac parte praedicti fluminis ad parochiam Eboracensis Ecclesiae jure competit, Cantuariensis metropolitanus, Eboracensi archiepiscopo, ejusque successoribus in perpetuum obtinere concessit; ita ut si Cantuariensis archiepiscopus concilium cogere voluerit; ubicunque ei visum fuerit, Eboracensis archiepiscopus sui praesentiam cum omnibus sibi subjectis episcopis ad nutum ejus exhibeat, et ejus canonicis dispositionibus obediens existat. Quod autem Eboracensis archiepiscopus professionem archiepiscopo Cantuariensi [Col. 1462D] facere etiam cum sacramento debeat, Lanfrancus Dorobernensis archiepiscopus ex antiqua antecessorum consuetudine ostendit, sed ob amorem regis, Thomae archiepiscopo Eboracensi sacramentum relaxavit, scriptamque tantum professionem recepit, non praejudicans successoribus suis qui sacramentum cum professione a successoribus Thomae exigere voluerint. Si archiepiscopus Cantuariensis vitam finierit, Eboracensis archiepiscopus Doroberniam veniet, et eum, qui electus fuerit, cum caeteris praefatae Ecclesiae episcopis ut primatem proprium jure consecrabit. Quod si archiepiscopus Eboracensis obierit, is qui ei successurus eligitur accepto a rege archiepiscopatus dono Cantuariam, vel ubi Cantuariensi archiepiscopo visum fuerit, [Col. 1463A] accedet, et ab ipso ordinationem canonico more suscipiet.» Hic si Epistolam Lanfranci ad Alexandrum papam totam posuero, erit onerosum profecto. Quapropter quod ad rem tantum attinet, supponam, adjiciens etiam privilegia sedis apostolicae, quae ad suam causam firmandam magno fuisse suffragio ipse asseverat. Unde me jure nullus criminari debebit, quasi talibus scriptis volumen implendo, alienam in me transferam gloriam, sed dabit potius si aequum judicat necessitati susceptae historiae veniam. Quinimo a studioso lectore habendae sunt scriptori gratiae, quod omnia hic congesta inveniet, quae et labori esset per multa volumina scrutari, et dubietati, si unquam forte possent inveniri, simul quod nec adhuc controversia inter duos metropolitanos [Col. 1463B] conquievit, sed in magno etiam nunc versatur litigio, cum ad istos qui modo dissident ordine venero, non habebo necesse ostendere, quae pars veritate nitatur, cum jam tempore istius Lanfranci praeoccupavero.

«Domino totius Christianae religionis summo speculatori, ALEXANDRO papae, LANFRANCUS sanctae Dorobernensis Ecclesiae antistes, debitam cum omni servitute obedientiam.

«In concilio, quod Angliae per vestram auctoritatem coactum est, ubi querelae Thomae archiepiscopi prolatae et ventilatae sunt, allata est ecclesiastica gentis Anglorum historia, quam Eboracensis Ecclesiae presbyter et Anglorum doctor Beda composuit: [Col. 1463C] lectae sententiae, quibus pace omnium demonstratum est, a tempore beati Augustini, primi Dorobernensis archiepiscopi, usque ad ipsius Bedae ultimam aetatem, quae fere centum et quadraginta annorum spatio terminatur, antecessores meos, super Eboracensem Ecclesiam, totamque insulam quam Britanniam vocant, necnon et Hiberniam, primatum gessisse, curam pastoralem omnibus impendisse, in ipsa Eboracensi urbe persaepe, locisque finitimis, ubi eis visum fuit, episcopales ordinationes atque concilia celebrasse, Eboracensis antistites ad ipsa concilia vocasse, et cum res poposcisset, de suis eos actibus rationem reddere compulisse. Episcopos quoque, quorum subjectionem in quaestionem Thomas adduxerat, infra illud centum et quadraginta [Col. 1463D] annorum spatium, per Dorobernenses archiepiscopos fuisse sacratos, ad concilia vocatos, quosdam quoque, culpis exigentibus, ab eis cum Romanae sedis auctoritate depositos, multaque in hunc modum, quae epistolaris modestia per singula explicare non potest. Diversa ad legendum porrecta concilia, quae diversis temporibus, diversis de causis, a meis sunt antecessoribus celebrata. Quae tametsi eamdem suae institutionis non habuere materiam, eamdem tamen de primatu et subjectione episcoporum tenuere sententiam, recitatae eorumdem, de quibus quaestio versabatur episcoporum ante praedecessores meos factae electiones, et per eos ordinationes, qui Dorobernensi Ecclesiae de sua obedientia scriptas reliquerunt professiones. Urbs namque, quae nunc [Col. 1464A] Cantuaria vocatur, antiquis temporibus ab ipsius terrae incolis Dorobernia vocabatur. Nec defuerunt gesta quibus reseratum est, cum Anglia per plures esset regulos divisa, Nordanhumbrorum regem ubi sita est civitas Eboraca, accepto pretio cuidam Symoniaco episcopium vendidisse, pro qua culpa a Dorobernensi archiepiscopo ad concilium vocatum esse, nolentemque venire pro sua inobedientia excommunicationis sententiam pertulisse. Cujus communionis atque consortii omnis illarum partium Ecclesia tam diu abstinuit, quoad usque concilio se ipsum exhibuit, et quod male gestum est correxit, ultimum quasi robur totiusque causae firmamentum, prolata sunt antecessorum vestrorum, Gregorii, Bonifacii, Honorii, Vitaliani, Sergii; item Gregorii, [Col. 1464B] Leonis, Joannis privilegia atque scripta, quae Dorobernensis Ecclesiae praesulibus Anglorumque regibus aliis atque aliis temporibus variis de causis sunt data atque transmissa, reliqua enim reliquorum tam authentica quam eorum exemplaria in ea combustione atque abolitione quam Ecclesia nostra ante quadriennium perpessa est, penitus sunt absumpta. His atque aliis, quae particulariter breviterque explicari non possunt ex parte Ecclesiae nostrae in causa peroratis contra tantam tantarum auctoritatum evidentiam paucissimas contradictiones opposuit, Epistolam illam praecipue ferens in medium, qua beatus Gregorius Londoniensem atque Eboracensem Ecclesiam pares esse, nec alteram alteri [Col. 1464C] subjacere instituit. Quam scripturam cum in rem nihil facere concordi sententia cuncti protinus definissent, pro eo quod nec ego Londoniensis episcopus essem, nec de Londoniensi Ecclesia esset quaestio instituta, vertit se ad alia egena atque infirma argumenta, quae post paucam moram Christo revelante paucis sunt objectionibus abolita, etc.

«Domino excellentissimo atque praecellentissimo filio regi Anglorum ETHELBERTO, BONIFACIUS episcopus, servus servorum Dei.

«Dum christianitatis vestrae integritas ita circa conditoris sui cultum excreverit, ut longe lateque resplendeat, et in omni mundo annuntiata vestra Deo dignae operationis augmenta referat: enormes largitori omnium bonorum Deo grates exsolvimus, [Col. 1464D] qui vos de excelso prospexit, et in tanto culmine virtutum erexit. Quapropter, fili gloriose, quod ab apostolica sede per coepiscopum nostrum Mellitum postulastis, libenti animo concedimus, id est ut vestra benignitas, in monasterio in Dorobernensi civitate constituto, quod sanctus doctor vester Augustinus beatae memoriae Gregorii discipulus sancti Salvatoris nomini consecravit, cui ad praesens praeesse dignoscitur dilectissimus frater noster Laurentius, licenter per omnia monachorum regulariter viventium habitationem statuat apostolica auctoritate decernentes, ut ipsi vestri praedicatores monachi monachorum gregem sibi associent, et eorum vitam sanctitatum moribus exornent. Quae nostra decreta, si quis successorum vestrorum, sive regum, [Col. 1465A] sive episcoporum, clericorum, sive laicorum irrita facere tentaverit, a principe apostolorum Petro, et a cunctis successoribus suis anathematis vinculo subjaceat, quoad usque quod temerario ausu peregit, Domino placita satisfactione poeniteat, et hujus inquietudinis veram emendationem faciat. In Christo valeas, domine fili. Missa per manum Melliti episcopi Londoniensis, anno Dominicae Incarnationis 615.

«Dilectissimo fratri JUSTO BONIFACIUS episcopus, servus servorum Dei.

«Susceptis vestrae dilectionis apicibus, in quibus reperimus inter alia plurimos ex gentilibus ibidem degentibus Deo Omnipotente et Domino nostro Jesu Christo auxiliante conversos, maxime autem in partibus Cantiae, ad veri Dei nostri fidem vestris [Col. 1465B] laboribus esse perductos: valde gratulati sumus; Edbaldi quoque regis animum ad verae agnitionis viam esse correctum, Dominum Omnipotentem in eo laudamus, qui sui nominis sacramentum, vestrique laboris fructum non deseruit, sicut ipse praedicatoribus Evangelii veraciter repromisit: Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem saeculi (Matth. XXVIII) . Multa enim clementia, apud Dominum, multa est in nobis demonstrata, cum aperiantur corda barbararum gentium ad suscipiendum praedicationis vestrae singulare mysterium; ut enim proficerent, vestris meritis est eorum salvatio procurata, Domino dicente: Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit (Matth. X) . Cognovi siquidem in vestris syllabis, ut sanctae recordationis praedecessor noster Gregorius constituit Augustino et omnibus successoribus suis in posterum metropolitanam et primitivam sedem in civitate Dorobernia, ubi caput totius gentis Anglorum a diebus paganorum habetur. At vero nunc per revelationem Jesu Christi, qui est origo et caput Christianitatis, eadem civitas exaltatur et orthodoxa fides, quae est radix nobilissima ibidem collocatur, ut ex illa segete uberrimum fructum boni operis ad pabulum coelestis patriae omnes Insulani metere queant. O quam felix illa civitas quae meruit in se Christum habitatorem habere! felix illa civitas: felix et tota gens cum illos superna misericordia visitare non dedignata sit, quos ante mundi creationem [Col. 1465D] praedestinaverat sibi sociare. Quare absit ab omni Christiano, ut ex illa civitate Dorobernia aliquid minuatur, aut in aliud mutetur nunc vel futuris temporibus, quae a praedecessore nostro domino papa Gregorio statuta sunt, quoquo modo res humanae quassentur. Sed magis ex auctoritate beati Petri apostolorum principis ad ipsum praecipientes firmamus, ut in Dorobernia civitate semper inposterum metropolitanus totius Britanniae locus habeatur, omnesque provinciae regni Anglorum praefati loci metropolitanae Ecclesiae subjiciantur, immutilata et perpetua stabilitate decrevimus. Hanc autem Ecclesiam utpote specialem, consistentem sub potestate et tuitione sanctae Romanae Ecclesiae, si quis conatus fuerit imminuere, eique de concessae potestatis [Col. 1466A] jure quidquam abstulerit, auferat eum Omnipotens Deus de libro vitae suae, sciatque se sub anathematis vinculis esse nodatum. Deus te incolumem custodiat, reverende frater.»

«Dilectissimo fratri HONORIO HONORIUS episcopus servus servorum Dei.

Susceptis vestrae dilectionis litteris in iis reperimus vestri laboris sollicitudinem circa vobis commissum gregem multa fatigatione occupatam, multo labore et angustia crebrescentibus malis et mundanis usibus mentis vestrae difficultates saepius sustinere gravitatem. Nos vero hortamur vestram dilectionem, ut opus Evangelii, quod cepistis, teneatis, quod in eo laborandum tibi atque perseverandum magis quam omittendum est. Memento evangelici [Col. 1466B] praecepti, quo dicitur: Ego pro te rogavi, Petre, ut non deficiat fides tua; et tu aliquando conversus confirma fratres tuos (Luc. XXII) . Et iterum in Apostolo: Stabiles estote et immobiles, scientes quod labor vester non est inanis coram Domino (I Cor. V) . Ideo suppliciter vestram dilectionem admonemus, ut fide et opere in timore Dei et charitate vestra acquisitio, decessorumque vestrorum, quae per domini Gregorii exordia pullulat convalescendo amplius extendatur, ut ipsa promissio Dominici eloquii vos ad aeternam festivitatem evocet, quae dicit: Venite ad me omnes qui laboratis et onerati estis, et ego reficiam vos (Matth. XI) . Et iterum: Euge, serve bone et fidelis, quod super pauca fuisti fidelis super multa te constituam [Col. 1466C] (Matth. XXV) . Interea tuae sedis auctoritatem nostrae auctoritatis privilegio firmari postulasti. Nos vero absque ulla dilatione gratuito animo annuentes quod rectum est, ut quod semel statutum atque dispositum a praedecessoribus nostris cognovimus, hoc ipsum et nos confirmemus, eorumque vestigia sequentes juxta ritum priscae consuetudinis, quae a tempore sanctae recordationis Augustini praedecessoris vestri nunc usque Ecclesia tua detinuit ex auctoritate beati Petri apostolorum principis primatum omnium ecclesiarum Britanniae tibi Honorio tuisque successoribus in perpetuum obtinere concedimus. Tuae ergo jurisdictioni subjici praecipimus omnes Angliae Ecclesias et regiones, et in civitate Dorobernia metropolitanus locus et honor archiepiscopatus [Col. 1466D] et caput omnium ecclesiarum Angliae semper inposterum servetur: et a nulla persona per aliquam malam suasionem in alium locum mutetur. Aliter autem si quis fecerit typho superbiae instinctus, et nostrae praeceptioni inobediens, et praenominatae Ecclesiae concessis suae dignitatis contenderit reniti, sciat se separatum a participatione corporis et sanguinis Redemptoris Jesu Christi. Deus custodiat te incolumen, reverende frater.»

«Dilectissimo fratri THEODORO VITALIANUS episcopus, servus servorum Dei.

«Inter plurima, quae per vestras syllabas nobis intimari jussisti, cognovimus etiam desiderium vestrum pro confirmatione dioecesis, quae tuae subjectioni subjacet, quia in omnibus ex vestro apostolicae [Col. 1467A] auctoritatis privilegio splendescere desideras. Nos ergo petitioni vestrae annuentes, quia congruit pastorali sollicitudine circa ecclesias Dei, quae a priscis temporibus ab hac sede statuta intelligimus, irrefragabili ratione volumus ut sicut a nobis ita et a successoribus nostris perpetua stabilitate muniantur, unde nobis visum est te exhortari ac in praesenti commendare tuae sagacissimae sanctitati omnes ecclesias in insula Britanniae positas. Omnia ergo, quae a sancto Gregorio praedecessore nostro Augustino sincello suo statuta sunt atque firmata, vel etiam per sacrum usum pallii concessa, nos tibi in aevum concedimus, et Doroberniam civitatem, ubi primitus per revelationem Jesu Christi Domini nostri fides Catholica secundum institutionem sacrorum [Col. 1467B] canonum suscepta est, habeto. Ex auctoritate autem Petri apostolorum principis, cui a Domino Deo potestas data est ligandi atque solvendi in coelo ac in terra, nos licet immeriti ejusdem beati Petri clavigeri regni coelorum vicem tenentes, tibi, Theodore, tuisque successoribus sicut ab olitanis temporibus fuerint condonata in perpetuum, ita in ipsa tua metropolitana sede, quae sita est in Dorobernia, immutilanda concedimus obtinenda. Si quis vero, quod non optamus, contra hanc nostrae apostolicae definitionis privilegii auctoritatem venire tentaverit, si quidem episcopus aut presbyter aut diaconus fuerit, ex hac apostolica auctoritate decernimus, ut episcopus ordine praesulatus careat, et presbyter vel diaconus a suis gradibus se noverint [Col. 1467C] dejectos, ex numero autem laicorum tam ex regibus quam principibus sive magna sive parva persona fuerit, sciat se alienum a participatione Domini nostri Jesu Christi. Hanc autem privilegii paginam suffultam auctoritate beati Petri apostolorum principis, cujus ministerio fungimur, tibi, Theodore, tuisque successoribus in perpetuum obtinendam delegamus. Deus te incolumem custodiat, dilectissime frater.»

«SERGIUS episcopus, servus servorum Dei, ETHELREDO, ALFRIDO, ALDULFO regibus Anglorum.

«Donum gratiae spiritualis, sancti Spiritus illustratione fidelium corda succendit, ac reparando reficit, et virtutis mirificae constantia roborat, et [Col. 1467D] coelestium donorum beneficiorum instituit perenniter promereri suffragia, et labentium rerum exitia nihilominus praecavere. Quo usi munere pietatis Dei sancti Patres, ut quaedam astrorum coelestium splendifera luminaria mundi totius per ambitum renitentes gloriose post praesentis vitae felicia gaudia inter numerum electorum meruere ascribi. Porro vos gens sancta, genus electum, populus acquisitionis, filii lucis, stirps regia, fidei propago de incremento virtutum gaudete in Domino et exsultate quod vestri non immemor studii egregius ac primus apostolorum Petrus fidei firmissima petra, dum mentis ac conscientiae vestrae sensu laetatur, nominum quoque vestrorum reminiscitur et agnoscit. Confidimus namque quod et aditum regni coelestis [Col. 1468A] aperiat, quibus tantum inter gentes, quibus Deo auspice praepolletis, favorem contulit dignitatis. Et vos igitur Christianissimi ac dilectissimi filii, ejus auctoritate collatum vobis antistitem Brithwaldum Cantiae sedis praesulem totiusque Britaniae primum pontificem alacri pectore menteque devota suscipite, scientes quod mercedem prophetae accipiet, si quis hunc ut prophetam accipiat, et si spernere illum forsan, quod absit! fastu quisquam prosiliat, non eum sed a quo missus est spernet. Qui juxta Dominicam vocem absque ullo adminiculo condemnabitur. Procul ergo a vobis longeque talis absit infanda temeritas ne diram hostis antiquus inobedientiae faciem in vobis inveniat, quos sancta Dei Ecclesia in gremio filiorum adoptionis sociare dignata est. [Col. 1468B] Optamus ergo, quod misericordia solita Dominus noster Jesus Christus faciat vos ineffabiliter ministerii ac regii culminis honore sublimari, et in examine futuri judicii reservari.»

«Dilectissimis fratribus universis episcopis per Britanniam constitutis SERGIUS.

«Sicut nobis quibus curam officii pastoralis beati Petri apostolorum principis supernae dignatio miserationis, regimenque concessit fratris ignoti, reverendam advexit praesentiam, ita quoque vestri religiosissimi praesulatus collegii, agnita salus geminum attulit tripudii munus. Nam omnium bonorum auctori Domino Deo nostro immensas peregimus gratias reperta fratrum fidelium in sinu sanctae matris Ecclesiae unanimitatis devota constantia et [Col. 1468C] amore fervente inter se dilectionisque consortio. Sic enim sagaci solertia Deum complacare noscuntur, offerentes ei pura libamina cum in arca pectoris splendorem veri luminis refoventes nullis illecebris mentem illudant, nullis fratrum stimulis corda percellant, nullis proximos nocentibus mentibus animant; sed ut Dei ministri speculum se subjectis vitae morumque probitate exhibeant. Hinc sibi Dominum prosperantem invenient in adversis, nec quidquam poterunt hostis insidiae iis nocendo subripere, etenim ubi praesto est Domini adjutorium, cuncta fugatur spirituum malignorum adversitas. Cum ita sit, paternis affatibus collaetantes vestrae fraternae dilectionis unanimi religiositati, insinuamus [Col. 1468D] vobis, quod praesens dilectissimus frater Brithwaldus [ al. Bertwaldus] Cantuariae provinciae praesul qui in sedem reverendae memoriae Theodori quondam archiepiscopi subrogatus est, juxta ritum priscae consuetudinis, quae a tempore sanctae ac reverendae memoriae D. praedecessoris nostri Gregorii Rom. pontificis nunc usque sua Ecclesia detinuit a nobis, imo a beato Petro apostolorum principe primatum omnium ecclesiarum Britanniae sortitus, cum sacro usu pallii ac venerabilis dalmaticae illic demandatus est. Quod non incommode, fratres charissimi, adeptus promeruit, cum nequaquam fastu sive tumore jactantiae, sed mente subnixa ac humili corde tantum munus dignus obtinuit. Quocirca hortamur fratres vestrum a Deo dicatum consortium [Col. 1469A] salubrique consilio monemus, ut propter Dei amorem atque futurae vicissitudinis spem, eidem fratri vestrae regionis archiepiscopo, ac si nobis debitum ministerii honorem exsolvere, et ut praesuli primatum gerenti efficaciter sciatis obedire, non ignari quid vas electionis insinuet: Obedite praepositis vestris (Hebr. XIII) ; et rursum: Qui potestati resistit, Dei ordinationi resistit (Rom. XIII) . Ideoque, fratres, vos admonemus universosque ordinum gradus, praecipientes ex hac apostolica auctoritate, ut nullus sit qui praesumat contra haec, quae ab hac apostolica sede olim constituta praesentibus vel futuris temporibus contraire, sed semper praememoratae Ecclesiae concessae potestates illibatae serventur in perpetuum. Et quod vos, annuente divina clementia, [Col. 1469B] haec peracturos indubitata mente confidimus quae commonere statuimus, fraternitatis vestrae religiosum propositum ineffabilem sancti Salvatoris nostri potentiam exoramus, ut pia vos semper religione pollentes perenni tribuat laetitia gratulari, et fraternis affectibus collaetantes sanctorum meritis in aeterna beatitudine sociari. Deus vos incolumes custodiat, dilectissimi fratres.»

«GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, episcopis Angliae salutem.

«Dei omnipotentis immensae pietatis magnitudinem collaudamus, qui suae majestatis gloriam sic dilatare dignatus est, ut in omnem terram exierit jam sonus praedicatorum suorum, et in fines orbis terrae verba eorum. Cujus ineffabili pietatis gratia, [Col. 1469C] sicut noscimur procreati, ita quoque sumus adoptati, sanctae regenerationis portantes mysterium in spem gloriae filiorum Dei per Jesum Christum Dominum nostrum. Reverentiae itaque vestrae dicato collegio collaetantes, ut in fide stabiles, et in opere efficaces inveniamini, hortamur honore invicem praevenientes, et alter alterius onera portantes, quod sic adimplebitis legem Christi, charitatem continuam habentes in dilectione Dei et proximi, sine qua impossibile est placere Deo. Fratris igitur nostri Tatwini, qui beatae memoriae Augustini praedicatoris vestri cathedrae subrogatus est, adventus nos admodum laetificavit, quod virum religionis et magnae probitatis, sub ipso tempore, quo apud nos stetit, eum cognovimus. Proinde auditis ejus petitionibus [Col. 1469D] antecessorum ejus jura dignitatis perquiri in sacro scrinio fecimus, et invenientes eum justa postulasse, sacrum pallium cum venerabili usu dalmaticae apostolica ei auctoritate tradidimus, annuentes quoque jura dignitatis omnia, quae praedecessores sui a tempore beatae memoriae Augustini habuisse noscuntur. Sicut ergo praedecessoris nostri Gregorii Rom. pontificis decretum praefato Augustino sincello suo praedicatori vestro omnes episcopos Angliae subjecit, sic nos, Deo auctore et beato Petro apostolorum principe, licet indigni ejus nomine vicem gerentes, tibi, Tatwine, Doroberniae civitatis archiepiscopo tuisque successoribus legitimis omnes ecclesias Britanniae earumque rectores [Col. 1470A] subjicimus, apostolica auctoritate praecipientes, ut omnis homo totius Angliae tuis canonicis jussionibus obediat, et te sciat esse primatem atque speculatorem totius Insulae, cui vices nostras per omnia gerendas in regione illa commisimus. Tuam autem Ecclesiam Doroberniae constitutam ut propriam et primam sobolem religionis vestrae in Christo specialiter sub tuitione manus nostrae tenemus, quam volumus in pacis tranquillitate vigere, ejusque jura et dignitatis privilegia in perpetuum immutilata servari, quod prima et mater est aliarum omnium, primitus in vestra regione constituta in honore Sancti Salvatoris Domini nostri Jesu Christi. Scriptum est enim: Non est sanctus ut est Dominus (II Reg. II) , et ubi est caput vegetum, reliqua [Col. 1470B] membra fortius vegetantur. Vos itaque, fratres, haec apostolicae auctoritatis mandata cum alacritate et subjectionis reverentia audite et suscipite, et cum praefato fratre nostro archiepiscopo vestro in messe Dei laborate. Si autem quivis haec perturbare voluerit, et nostrae definitionis statuta divellere contenderit ac violare, sciat se contra ipsum mundi Salvatorem, et beati Petri auctoritatem niti; et ideo nisi resipuerit aeternae damnationis sententiam incurrere. Deus vos incolumes custodiat, dilectissimi fratres.»

«LEO episcopus, servus servorum Dei, EDHELARDO [ al. Athelardo] archiepiscopo Dorobernensis Ecclesiae in perpetuum.

«Pontificali discretioni praecipue convenit praesulibus [Col. 1470C] ecclesiarum secundum eorum irreprehensibilem fidem audientiam praebere, et eorum, qui per beatum Petrum apostolorum principem, et nos gerere desideraverint, quae canonicis non refragentur sanctionibus, effectum concedere; ut cum id quod desiderant obtinuerint, flagrantiores erga religionis amorem existant. Exhortanda itaque nobis est ac praedicanda fraterna almitas, pro dioecesibus Angliae tibi commissis videlicet episcoporum seu monasteriorum tam monachorum quam clericorum et puellarum. Quae sicut abolitanis temporibus tua ecclesia tenuit, ut in sacro scrinio nostro requisita cognovimus, ita tibi tuisque successoribus tenenda confirmamus, omnes Anglorum ecclesias sanctus ac egregius praedicator Gregorius ordinavit, atque catholice [Col. 1470D] confirmavit beato Augustino archiepiscopo sincello suo subjectas fore in aevum per sacrum usum pallii: et ideo ex auctoritate beati Petri apostolorum principis, cui a Domino Deo potestas ligandi atque solvendi concessa est dicente: Tu es Petrus et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam et portae inferni non praevalebunt adversus eam, et tibi dabo claves regni coelorum, et quodcunque ligaveris super terram erit ligatum et in coelis, et quod cunque solveris super terram erit solutum et in coelis (Matth. XVI) , imo et secundum instituta sacrorum canonum censuram licet immeriti ejusdem Petri clavigeri regni coelorum vicem gerentes, tibi Adelardo tuisque successoribus omnes Anglorum ecclesias sicut a priscis temporibus [Col. 1471A] fuere, in perpetuum in ipsa tua metropolitana sede per subjectionis cognitionem irrefragabili jure concedimus obtinendas. Si quis vero, quod non optamus, contra hanc definitionis nostrae vel apostolici privilegii auctoritatem venire tentaverit, ex apostolica auctoritate statuimus, ut si archiepiscopus vel episcopus fuerit, ex ordine praesulatus sit dejectus: similiter presbyter vel diaconus, vel alius quilibet minister sacri ministerii si fuerit, ab ordine sit depositus. Si autem ex numero laicorum fuerit, tam rex, quam princeps, aut quaelibet sive magna sive parva persona sit, a sacrae communionis participatione se noverit alienum. Hanc privilegii paginam auctoritate beati Petri apostolorum principis, cujus ministerio fungimur, tibi Edhelardo tuisque successoribus [Col. 1471B] in perpetuum concedimus obtinendam. Ad cujus firmitatem manibus nostris subscripsimus, illudque nomine nostro signari mandavimus. Quam etiam a Sergio scrinario nostro scribi praecepimus mense Januario, data XV Kalend. Febr. per manum primicerii Eustathii sedis sanctae apostolicae imperante domino Carolo piissimo consule Augusto a Deo coronato magno pacificoque imperatore, anno secundo post consulatum ejusdem domini, indictione X.»

«Fratribus et filiis in Christo omnibus episcopis Angliae FORMOSUS.

«Audito nefandos ritus paganorum partibus in vestris repullulasse, et vos tenuisse silentium, ut [Col. 1471C] canes non valentes latrare, gladio separationis a corpore Dei Ecclesia vos ferire deliberavimus. Sed quia, ut nobis dilectus frater noster Pleimundus intimavit, tandem evigilastis, et semina verbi Dei olim venerabiliter jacta in terra Anglorum coepistis renovare, mucronem devotationis retrahentes, Dei omnipotentis et beati Petri apostolorum principis benedictionem vobis mittimus orantes, ut in bene coeptis, perseverantiam habeatis. Vos enim estis fratres de quibus loquens Dominus inter alia inquit: Vos estis sal terrae, et si sal evanuerit, in quo salietur? (Matth. V.) Et iterum: Vos estis lux mundi, significare volens per verbi sapientiam condiri mentes hominum a vobis debere: et in moribus et in vita vestra bonae actionis studium quasi lumen apparere fidei, per [Col. 1471D] quod gradientes, ad vitam quomodo caute ambulent, videant, ut ad promissionem aeternam beatitudinis sine offensa currentes, valeant pervenire. Nunc accingimini ergo et vigilate contra leonem, qui circuit quaerens quem devoret, et non patiamini ulterius in regione vestra penuria pastorum Christianam fidem violari, gregem Dei vagari, dispergi, dissipari. Sed cum unus obierit, alter qui idoneus fuerit, canonice protinus subrogetur. Nam secundum legem plures facti sunt sacerdotes eo quod morte prohiberentur permanere. Quod David considerans, et in spiritu Christi Ecclesiam fore permansuram ad finem saeculi prospiciens, ait: Pro patribus tuis nascentur tibi filii, constitues eos principes super omnem terram (Psal. XLIV) . Nulla itaque mora sit subrogandi alium, [Col. 1472A] cum quilibet sacerdotum ex hac vita migraverit, sed mox ut ille, qui primae sedis principatum gerens inter vos caeteris episcopis praeesse dignoscitur, fratris obitus fuerit denuntiatus, facta electione canonica alter consecratus succedat, quis autem inter vos principatum tenere debeat, quaeve sedes episcopalis caeteris praepolleat habeatque primatum abolitanis temporibus notissimum est. Nam ut ex scriptis beati Gregorii ejusque successorum tenemus, in Dorobernia civitate metropolim sedemque primam episcopalem constat esse regni Anglorum, cui venerabilis frater noster Pleimundus nunc praeesse dignoscitur, cujus honorem dignitatis nos nullo pacto imminui permittimus, sed ei vices apostolicas per omnia gerere mandamus. Et sicut beatus Gregorius [Col. 1472B] papa primo vestrae gentis episcopo Augustino omnes Anglorum episcopos esse subjectos constituit; sic nos praenominato fratri Doroberniae sive Cantorberiae archiepiscopo ejusque successoribus legitimis eamdem dignitatem confirmamus, mandantes, et auctoritate Dei, et beati Petri apostolorum principis praecipientes, ut ejus canonicis dispositionibus omnes obediant, et nullus eorum, quae ei suisque successoribus apostolica auctoritate concessa sunt, violator existat. Si autem quivis hominum contra haec aliquando niti ac imminuere ista tentaverit, sciat se procul dubio mulctandum fore gravi anathemate, et a corpore sanctae Ecclesiae, quam inquietare molitur, perpetuo, nisi resipuerit, separandum.»

JOANNES episcopus, servus servorum Dei, confratri [Col. 1472C] DUNSTANO Dorobernensis ecclesiae archiepiscopo vitae perpetuae permanendam in Christo salutem.

«Si pastores ovium solem geluque pro gregis sui custodia die ac nocte ferre contenti sunt, et oculis conspectant vigilantibus, ne aliqua ex ovibus aut errando pereat, aut ferinis laniata morsibus rapiatur, quanta cura quantoque sudore debemus esse pervigiles ob salutem animarum, qui dicimur pastores esse earum. Attendamus igitur nos officium exhibere erga custodiam ovium Dominicarum, et ne quasi lupo veniente, territi fugiamus: ne in die divini examinis pro desidia nostra ante summum Pastorem et negligentia vestra excruciemur, unde modo honoris reverentia in sublimiore arce caeteris dijudicamur. [Col. 1472D] Primatum itaque tuum in quo tibi ex more antecessorum tuorum vices apostolicae sedis exercere convenit, ita tibi ad plenum confirmamus, sicut beatum Augustinum, ejusque successores praefatae ecclesiae pontifices habuisse dignoscitur. Pallium vero fraternitati tuae ex more ad missarum solemnia celebranda commendamus, quo tibi non aliter uti concedimus, quam eo usu, quem antecessores nostri prodiderunt, ecclesiae tuae privilegiis in suo statu manentibus. Neque tua prudentia hoc incognitum habet vel cujuscunque, quantum indumenti honor moderatione actuum tremendus erit. Honestati morum tuorum haec ornamenta conveniunt quatenus, Deo auctore, possis esse conspicuus, ita ut vita tua filiis tuis sit regula. Et in illa, si qua fortitudo illis [Col. 1473A] inest, dirigatur, dum in ea quae imitentur aspiciant. Et in fine epistolae, sancta Trinitas fraternitatem vestram gratiae suae protectione circumdet, atque ita in timoris sui viam te dirigat, ut post vitae hujus amaritudinem ad aeternam pervenire simul mereamur dulcedinem. Et hoc scriptum est per manum Leonis scrinialis sedis apostolicae, in mense Octobr., indictione IV, die primo Kalend. Octobr., anno 12 summi pontificis Joannis.»

Haec sacra privilegia sanctorum apostolicorum in concilio totius Angliae lecta, tunc magnum momentum [ al. firmamentum] Cantuariensis Ecclesiae primatui attulere. Hic quoque inserta, si lectorum poterunt evitare nauseam, non incommodum locum obtinebunt. Contra quae Thomas Eboracensis archiepiscopus [Col. 1473B] parum virium habebat, nec ei diffusior calumniarum campus patebat, licet secum fautorum classes ascisceret. Opposuit tamen soli Augustino a beato concessum Gregorio, ut non solum episcopos quos ordinavit, neque hos tantummodo, qui per Eborac. episcopum essent ordinati, sed etiam omnes Britanniae sacerdotes haberet, Domino Deo nostro Jesu Christo auctore, subjectos. Post obitum vero ejus esset inter Londinensem et Eboracensem episc. mutua gratiae vicissitudo, et foret amplitudo prior honoris anticipatio ordinationis, voluisse Gregorium ut Augustinus poneret sedem Londoniae, sed ipsum charitate regis Ethelberti delinitum resedisse Cantiae. Non difficile fuisse Gregorio, si competere videret, ut pauculis verbis controversiae ambiguitatem sedaret, [Col. 1473C] dicens: Haec tibi, Augustine, et omnibus successoribus tuis concedo; sed quod hoc rationi resultare cerneret, voluisse verba sua ventis diffundere. Haec et hujusmodi plura pergenti dicere, quod et defensionis necessitas, et antiquitatis inscitia ejus eloquio ministraret arma, Lanfrancus disputationis pedem contulit hujusmodi vigilantissimo responso occurrens. Opinio est veritatis egena, qua niteris ut dicatur soli Augustino concessum habere subjectionem omnium episcoporum Britanniae, et eorum etiam, qui essent ordinati per episcopum Eboracens. Exile et omnino angustum id esset munus, quod familiari ab olim suo, novo Anglo vir largiretur apostolicus; praesertim cum vivo Augustino nullus [Col. 1473D] Eboracensis pontifex ordinaret, quos subjectos haberet Augustinus, sed nec aliquis ibi exstiterit episcopus. Beatus siquidem Paulinus primus ejusdem urbis praesul non tempore Augustini, sed tempore Justi, qui quartus fuit Cantiae pontifex, illuc directus est.

Nescientem gesta Anglorum docebunt, quod dico. Hoc intelligentes sanctissimi sedis apostolicae praesules subjectionem omnium episcoporum Angliae successoribus Augustini confirmarunt, sicut privilegia recitata testantur. Gregorianam, ut dicunt, constitutionem verbis ornantes amplissimis et liberalitate munifica prosequentes, ejusdem sedis arbitri, ejusdem sententiae patroni. Aequumque censent ut omnes Anglorum ecclesiae ab eo loco [Col. 1474A] mutuentur vivendi disciplinam, a cujus fomite rapuerunt credendi flammam. Quis enim nesciat, quod a Cantia manavit Christi credulitas in Eboracum et in caeteras Angliae ecclesias? Porro quod dicis potuisse beatum Gregorium si voluisset successoribus Augustini confirmare dicto quod concesserat Augustino, verum omnino est nec potest ambigi. Sed quod, quaeso, praejudicium hoc Cantuariensi sedi affert? A simili causam proponam. Nam quando Dominus et Salvator noster Jesus Christus dixit beato Petro: Tu es Petrus et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam, et tibi dabo claves regni coelorum (Matth. XVI) , potuisset adjicere si voluisset: Eamdem potestatem successoribus tuis concedo; verum dicti praetermissio nihil reverentiae imminuit [Col. 1474B] successoribus Petri. Ibisne his verbis obviam? referesne adversa? Enimvero omnium Christianorum conscientiis est inclytum, ut nihilominus quam beato Petro, successoribus ejus et minantibus attremant, et serenam dignitatem indulgentibus gaudenter applaudant. Estque tunc demum omnium ecclesiasticarum rerum rata dispensatio, si successorum beati Petri fuerit comprobata judicio. Quid illud agit, nisi vis divinae liberalitatis per Dominum Jesum a beato Petro in vicarios ejus diffusa? Ergo de similibus idem pronuntiabis judicium si dialecticam nosti. Praeterea quod valet in toto valet in parte: quod valet in majori, valet in minori. Romana Ecclesia quasi totum est omnium ecclesiarum, [Col. 1474C] caeterae Ecclesiae quasi ejus partes. Sicut enim quodam intuitu homo est genus individuorum suorum, et tamen in unoquoque individuo inest totius hominis tota proprietas, ita quodam respectu sedes Romana est genus, et totum omnium ecclesiarum; et tamen in unaquaque ecclesia totius Christianae fidei tota regnat integritas. Ipsa est major omnium ecclesiarum, et quod in ea valet, debet et valere in minoribus, ut potestas primi cujuscunque ecclesiae principis in succedentes dimanet, nisi si quid personaliter et nominatim excipiatur. Quare sicut Christus dixit omnibus praesulibus Romanis quod dixit beato Petro, ita quod dixit Gregorius omnibus successoribus Augustini dixit in Augustino; hinc conficitur ut, sicut Cantia subjicitur Romae, quod [Col. 1474D] ex ea fidem accepit, ita Eboracum subjiciatur Cantiae, quae eo praedicatores misit. Jam vero quod allegas, voluisse Gregorium ut Augustinus resideret Londoniae, fluctuat plane. Qui enim firmari potest, ut ipse magistri sui voluntati resultans, in repulsam decretorum iret? Sed famae tam multorum assensu firmatae derogare fidem refuto. Esto enim ut alias migraret, quid ad me, qui Londinensis episcopus non sum? Nihil enim mea interest, nisi quod usus antiquitatis non patitur, si tu cum Londinensi pontifice primatus honorem partiaris. Ea de re si, lite sequestra, pace media negotium ventilari desideres, pro mei juris officio non deero recto judicio. Succubuit tantis rationibus Thomas, et [Col. 1475A] placitum ad moderationem transferens libenter conditioni concessit animum, ut ulterior ripa Humbrae fluminis esset principium suae dioecesis, citerior esset limes parochiae Cantuariensis. Emicat Lanfrancus, tripudio et victrici causa fretus, gesta scripto excepit, ne se praeterirent, et laberentur recentia, et rerum necessariarum posteri fraudarentur notitia, modeste sane, ut nec scienda praetermitteret, nec dicendo efflueret, quod in proprias laudes facetiari odiosa jactantia est. Verumtamen ego conjicio nullum alium potuisse tantam dubietatem ad planum absolvere quantalibet quis vigeret industria, et cui etiam suffragaretur ipsa, quae Lanfranco, justitia. Erat enim tunc temporis in doctrina et mundi sapientia famosissimus, et quem venerabiliter suspiceret Alexander [Col. 1475B] apostolicus: honoris maximum fuit indicium cum Romam venienti sequestrato illo Romani supercilii fastu dignanter assurgeret, professus, hanc venerationem non se illius archiepiscopatui, sed magisterio litterarum deferre. Quapropter se fecisse quod esset honoris: illum debere facere quod esset justitiae, ut pro more omnium archiepiscoporum sancti Petri vicarii vestigiis advolveretur. Reddidit ille debitum tanti amoris expertus insignia, ut quaecunque petenda putasset haud dubie impetraret. Denique ambos itineris sui comites Thomam archiepiscopum Eboracensem, et Remigium episcopum Lincolniensem baculis et annulis exspoliatos; quod primus esset filius presbyteri, secundus pro auxiliis Willielmo venienti Angliam praebitis factus esset [Col. 1475C] episcopus, divinum munus bellicosis laboribus nundinatus, precibus suis restituit officio. Papa enim pondus facti a se rejiciens in eum considerationem transfudit, bene an secus fieret, redderet ipse investituras si vellet, si minus, faceret quod commodum sciret. Ita illi de manu Lanfranci baculos et annulos recipientes laetum ad patriam cum eodem moliti sunt reditum. Nec minori eum amoris diligentia palpandum curavit Gregorius Alexandri successor multa illius consilio transigens, multa etiam domesticis suis ignota illius conscientiae communicans. Sermonis hujuscemodi veritati assistit epistola initio papatus Angliam directa, quae inter epistolas Lanfranci reperitur. Porro Willielmus rex in omnibus [Col. 1475D] ei assurgebat, aggaudebatque et ei et aliis, quos in bono fervore audisset, permisitque ei concilia congregare, quorum unius actio haec est:

«Anno Domini millesimo septuagesimo quinto. Regnante Willielmo anno nono, congregatum est concilium in Londonia, praesidente Lanfranco archiepiscopo Doroberniensi, considentibus secum Thoma archiepiscopo Eboracensi et caeteris episcopis. Roffensis ecclesia per id tempus pastore carebat. Lindiffarnensis qui et Dunelmensis episcopus canonicam excusationem habens concilio interesse non potuit. Et quod multis retro annis in Anglico regno usus conciliorum obsoleverat, renovata sunt nonnulla, quae antiquis etiam fuerant canonibus definita. Ex concilio igitur Toletano quarto, Milevitano [Col. 1476A] atque Bracarensi statutum est, ut singuli secundum ordinationis suae tempora sedeant, praeter eos qui ex antiqua consuetudine sive suarum ecclesiarum privilegiis digniores sedes habent. De qua re interrogati sunt senes et aetate provecti, quid vel ipsi vidissent, vel a majoribus atque antiquioribus veraciter ac probabiliter ipsi audissent, super quo responso petitae sunt induciae ac concessae usque in crastinum. Crastina autem die concorditer perhibuere, quod Eboracensis archiepiscopus ad dexteram Dorobernensis sedere debeat; Londoniensis episcopus ad sinistram, Wenlanus juxta Eboracensem, si vero Eboracensis desit, Londinensis ad dexteram, Wenlanus ad sinistram. Ex Regula beati Benedicti et ex antiqua regularium locorum consuetudine, [Col. 1476B] ut monachi proprium ordinem tenerent, et proprietate careant. Si quis vero cum proprietate inconfessus obierit, in caemeterio non sepeliatur. Ex decretis summorum pontificum Damasi et Leonis, nec non ex conciliis Sardicensi et Laodicensi, in quibus prohibetur episcopalis sedes in villis existere, concessum est regia munificentia et synodali auctoritate episcopis de villis transire ad civitates, Hermanno de Schireburne ad Salesberiam; Stigando de Seleseia ad Cicestriam; Petro de Lichfield ad Cestriam. Ex multis Romanorum praesulum decretis, diversisque sacrorum canonum auctoritatibus, ne quis alienum clericum, vel monachum sine commendatitiis litteris ordinet, vel retineat. Ad comprimendam quorumdam indiscretorum [Col. 1476C] insolentiam ex communi decreto sancitum est, ne quis in concilio loquatur, praeter licentiam a metropolitano concessam, exceptis episcopis et abbatibus. Ex decretis Gregorii majoris, et minoris, ut nullus de propria cognatione vel uxoris defunctae, seu quam cognatus habuit uxorem accipiat, quod usque parentelae ex alterutra parte ad septimum gradum perveniat. Ut nullus sacros ordines seu officium ecclesiasticum emat, vel vendat. Ne sortes, seu divinationes ab aliquo exerceantur. Ex conciliis Heliberitano et Toletano decimo, ut nullus episcopus vel abbas, seu quilibet ex clero, hominem truncandum membris, vel occidendum judicet, vel judicantibus faveat.»

[Col. 1476D] Interea cum Pater Lanfrancus omnibus virtutibus solidaret ingenium, componeret animum, tum eleemosyna praecipue, aiunt ejus prognosticon fuisse: «Date eleemosynam, et ecce omnia munda sunt vobis (Luc. XI) .» Quo ille accepto ab acclamantibus hilari vultu ad Dominum direxit: «Certemus ergo mutua vicissitudine, tu dando, ego dispertiendo.» Respondit coelestis pietas praedicabilis viri voto: affluebantque sibi tanta quae quantumlibet ambitum possent et explere, et vincere.

Nec ille segnis erat in erogando, avaritiam familiare Longobardis vitium, ex sua persona propulsans, et decutiens. Et erat non inconsideratus dator, nec deperibat ejus liberalitas, quam discretio, et animi condiebat alacritas: luxque vultus [Col. 1477A] ejus non cadebat in terram, sed erat accipienti gratissima, sicut sol mane novo exoriens, qui discussis nubilis tranquillat ventos, et serenat aera. Expendebantur ergo pauperibus panes, calcei, et prorsus quae ad victum pertinent et vestitum, denarii non dabantur maturiori tractatu, consilio profundiori, quod hujus temporis vulgus suffarcinato etiam marsupio, sicco concoquat ore famem. Et quasi aliquid sacrosanctum vitat dare pro victu nummum, ne debilitet numerum. Clericis egentibus, et monasteriis immensum quantum nummorum cumulat, plerumque verecundiores ad rogandum invitans. Nec pudebat archiepiscopum alte succinctum pauperibus cibos apponere, et tenuioris fortunae scholares ad disputationum pugnam committere. Post verba utrique laeti abibant, dum et [Col. 1477B] victor scientiae praemium, et victus acciperet verecundiae solatium. Aedificia ecclesiae, cui sedebat, vorax flamma ante non multum consumpserat, cumulabantque ruinam aggeres parietum, disjecta tectorum. Ille deturbatis veteribus fundamentis suscitavit in ampliorem statum omnia: ignores majore pulchritudine, an velocitate. Auxit enim bonae voluntatis gloriam celeritatis industria. Et primo quidem monachos, tumultuariis et angustis, post elaboratis et magnificis aedibus inclusit. Jam vero ex abundanti est dicere quantum ibi ornamentorum congesserit, vel in palliis et sacris vestibus, in quibus cedente materia manus aurificum vincebat expensarum pretium, vel in diversis coloribus picturis, [Col. 1477C] vel lenocinante splendore fucorum ars spectabilis rapiebat animos, et pulchritudinis gratia sollicitabat oculos ad lacunaria. Possessiones omnes villarum, quae vel antecessorum incuria, vel exactorum violentia aliena ingemiscebant imperia, in jus domesticum revocavit, favente rege et manu tenente: adeo ut etiam ab ejusdem regis fratre Odone Bajocensi episcopo, et comite Cantiae placito extorqueret, quod ille injuste detinebat. Animus enim versipellis et fallax bona Cantuariensis Ecclesiae inhiaverat, et profecto pessum dedisset, nisi Lanfrancus obstaret. Praevalebat in eo animae vivacitas, sed et beatissimi Dunstani in eum favor effusus. Nam quotiescunque in talibus cunctabundus ne res male vergeret suspensam differret sententiam, [Col. 1477D] aderat ille soporato detegens adversariorum argutias, et evadendi demonstrans semitas. Quin etiam quondam aegrum, et cunctantis vitae pertaesum in visione, qua videretur cum eo luctam inivisse, eripuit discrimini, restituit bonae valetudini. Monachi Cantuarienses, sicut omnes tunc temporis in Anglia, saecularibus haud absimiles erant, nisi quod pudicitiam non facile proderent, canum cursibus avocari, avium praedam raptu aliarum volucrum per inane sequi, spumantis equi tergum premere, tesseras quatere, potibus indulgere delicatiori victu, et accuratiori cultu fragilitatem, nescire, parcimoniam abnuere, et caetera id genus, ut magis illos consules, quam monachos prae frequentia [Col. 1478A] famulantium diceres: hoc ille conspicatus aliquandiu patientiam tenuit, nec quominus pavidos rancore austeritatis exterruit. Sciebat enim artis artium, id est regiminis animarum peritissimus consuetudinem a natura esse secundam, et repentina morum conversione teneriores exacerbari animos. Quapropter blandis monitionibus per intervalla temporis nunc illa, nunc ista subtrahens cote virtutum rudes exacuebat ad bonum mentes, elimabatque ab iis vitiorum rubiginem; et undecunque malorum exstirpabat plantaria, continuo ibi bonorum jaciebat semina. Nec prius abstitit, quam adulterinis abdicatis fetibus ultronei geniales virtutum adoptarent successus. Sunt hodie ampliori, quam uspiam Angliae, ut decet numero, religione Cluniacensibus non impares. Plurimus inest [Col. 1478B] iis adhuc Lanfrancus, multa viri memoria, ingens in Deum devotio, pulchra in advenientes affabilitas manet, nec in aevum abolebitur communis in omnes, singularis in unumquemque illius charitas. Quod nullum unquam tristem permitteret, sed si quemquam subnubilum videret, statim sciscitaretur causam et quaereret, cognitae impiger mederetur. Ultroneus juvenibus offerre denarios, quibus necessitudinum propriarum inopiae occurrerent. Si autem datum fortuito excideret, geminare, idque clam aliis esse praecipere. Providens praeterea per totam Angliam monachis, ut nec deplorarent necessaria, nec claudicarent a Regula. Jamque enim episcoporum livor increverat, volentium ab episcopalibus [Col. 1478C] sedibus monachos clericis immissis extrudere. Auctor hujus factionis fuit Walchelmus Wentanus ad caetera bonus, sed in hoc ad pravum consiliis susurronum flexus, plus XL canonicos, cappis et superpelliciis ornaverat. Regem in sententiam traxerat et tantum morem in medio ut archiepiscopi consensum eliceret. Is quo minus haberetur, nihil dubitandum. At ille auditum facinus exhorruit, et tot potentum excogitatas machinas, ut casses aranearum, solo intuitu dissolvit. Quin etiam ne idem auderent posteri, egit, ut Alexander papa scriptis inhiberet: magnum id, et laudandum, ut quod sedula sanctorum benignitas tempore regis Edgari inchoaverit, iste labefactari non permiserit. Quamvis nunquam comparatione factum hujus cum [Col. 1478D] illorum facto pensitetur. Nam illi totius Angliae magistri, arridente etiam rege facile quod vellent efficerent. Iste autem solus contra tot obsistentes rem profligaverit et vicerit, abbatiam Sancti Albani per Paulum abbatem, quem ibi constituit, in eum quo nunc est statum provexit. In Roffensi episcopatu clerici servientes vix ad quaternarium numerum assurgere poterant, et ipsi quotidiani panis egentes. Hos per Gundulfum episcopum sustentans sumptibus propriis monachos ad quinquaginta introduxit, quibus villa magnifica data procuravit, ut non solum non afficerentur inopia, sed etiam victualium gauderent copia. Extra Cantuariam urbem in aquilonali parte lapideas [Col. 1479A] domos omnibus egenis, in occidentali parte regia valetudine fluentibus ligneas locavit, canonicis etiam apud sanctum Gregorium regularibus institutis, qui iis divina facerent officia, divisis pro varietate sexuum habitaculis, sumptibus provisis, ministris delegatis, hujusmodi tempore Willielmi majoris insistebat operibus, non multas de his, quae ab eo petenda putasset repulsas passus. Nam ad caeteros minus civilis, illi erat affectuosus et dulcis, laboranti ergo justitiae praebebat manum ne laberetur in praeceps; caeterum multoties vitae suae taedium apud amicos ingemiscens, conjectabatque et praedicebat ex praesentibus futurorum pestem vir sagacis animi, et aevi maturus. Nec eum fefellit aestimatio. Siquidem defuncto patre, junior [Col. 1479B] Willielmus in regnum suffectus, cum Lanfrancum parum sibi conniventem offenderet, ingentibus promissis juris et aequi tenendi mollitum ad suffragium suum avertit. Sed potestate potitus, multisque pro defectione principum pene omnium angoribus conflictatus promissa negligebat. Quapropter sponsionis ab archiepiscopo admonitus turbide respondit: Quis omnia potest facere quae promittit? His pertaesus non moras longas in luce traxit: sed post annos XIX episcopatus febrim nactus, cum medici consulti necessariam potionem respondissent, prius se confessione et viatico munivit. Hinc poculo sumpto, sed in contrarium verso efflavit, qualem semper optaverat exitum, sortitus; hoc enim domesticis confitebatur, se Dominum deprecari ut vel dyssenteria vel febri urgente [Col. 1479C] moreretur, quod hae valetudines nec memoriam turbent, nec loquelam implicent. Vir cujus industriam praedicabit Cantia, cujus doctrinam in discipulis ejus stupebit Latinitas, quantum omnes anni durabunt. Nam ipse pauca ingenii sui monumenta reliquit, decretales epistolas, et praecipuam contra Berengarium.

Post eum vacavit sedes archiepiscopatus annis plus quatuor. Rex enim malorum susurronum consiliis plus justo credulus, omnes sibi redditus annumerabat. Sed de talibus alias dixi, multum, ut decet, regiae majestati deferens. Ad praesens nos aliud urget opus, ut de successore Lanfranci rerum seriem pertendamus. Quanquam nos seriatim verba, sed summatim facta exsecuturus sum, [Col. 1479D] prono favore domino Edmero cedens, qui omnia ita lucide exposuit, ut ea quodammodo subjecisse oculis nostris videatur. De Anselmo est sermo, qui in Augusta civitate oriundus, quae se primam transcendentibus Alpes exhibet, mediocritatem natalium in clarissimam famam face virtutum suarum extulit. Puer litteris institit, pueritiam egressus nunquam vel lasciviori aspectu castimoniam turbavit. Patriam terram exeundi patris ira adolescenti occasionem ingessit; quam cum ille nullo posset lenire ingenio, ne domestica simultas in violationem naturae transiret abscessu fefellit suo. Evasis Alpibus, cum volutaret anxius animi quo tenderet, divina dignatio fluctuantem serenavit, Northmanniam ad Lanfrancum [Col. 1480A] eundum, cum quo si moraretur, et patriae necessitudine, et litterarum fomite incolatum levigaret. Cum ergo Beccum venisset, non aspernanter a Lanfranco susceptus, magnum ei levamentum ad scholas regendas fuit. Adolescebat, interea virtus cum aevo, industria cum ingenio. Jamque vernans tempus aetatis meditabatur in robur juventutis serpere. Erat enim XXVII annorum cum desiderio monasticae religionis afflatus est.

Nam etiam olim tenellus puer idem desideraverat, insignes ausus in angusto corpusculo versans. Petierat, et acceperat adeo gravis morbi incommodum, quo parens uterque perterritus Deo filium voveret. Tunc vero pluribus secum ratiocinationibus agebat, quid praestaret, eremitam agere vel monachum. [Col. 1480B] Si monachum, utrum conduceret animae diviti loco, an tenui. Dives scilicet locus conferret pro ubertate reddituum, sed auferret poenitudinis taedium pro copia necessariorum. Tenuis econtra pro laboribus lasciviam excuteret, sed pro debilitate virium multiplicaret susurrum. Item utrum melius esset monachum fieri Becci, an alibi; si Becci, frustra se ingenium trivisse in litteris, cum nullus esset ibi quem doceret, quod quamlibet magnam scientiam fama Lanfranci obscuraret. Si alibi, ubi pauci essent litteris probati, ex solitudine et singularitate scientiae posse superbiam generari. Has ratiocinationes secum diu decoctas in amantis sui Lanfranci sinum competenti evaporavit tempore. Ille ad Maurelium Rothomagensem archiepiscopum referendum censuit, [Col. 1480C] quod esset monachus, et quod pro longaevitate religionis sectarum omnium discretus arbiter. Quid morer? Prolatis et discussis rationibus monachatus praefertur cunctis religionibus, quod soli monachi vivant sub alieno arbitrio, substernantur obedientiae, valefaciant voluntati propriae; locus Beccus eligitur, ubi temperato inter egenum et superfluum usu, nec labor frangeret, nec mollities enervaret, ubi surgentem fastum in Anselmo premeret Lanfranci comparatio. Monachi non esse, ut per doctrinam nundinetur famam, ut cupiditate gloriae vendat litteraturam. Fit ergo ibi monachus, et post triennium translato Lanfranco Cadomum, prior ab Herlewino abbate institutus est. In quo officio XV annis vitam suam omnibus virtutibus excoluit, juvenibus [Col. 1480D] maxime intendens, quod pro aetatis teneritudine possent vel industria ad bonum, vel incuria ad malum effigiari; frugalitati adeo insuevit, ut tunc constricta vitalia, posteriori tempore, etiam si vellet, ampliori cibo aditum negarent. Peculiaritatis vitium cum in se voluntate, tum in aliis praedicatione exstirpabat, id esse solum dictitans, quod diabolum e coelo, hominem e paradiso eliminaverat, quod ipsi Dei praecepti transfugae, voluntati indulsissent propriae. Itaque proprio mentis arbitrio indulgentiam auferens, nihil omnino exterius aggregabat omnis generis peccatum adeo cavens, ut diceret, malle se esse sine peccato in inferno, quam cum peccato in coelo: dictum tunc plausibus exceptum, [Col. 1481A] nunc intellectorem desiderat, sed alias quaerendus expositor. Orationum et meditationum ejus instantiam indicat liber de his, Spiritu sancto, ut credimus, dictante conscriptus, cujus ipse affluentiam bibulis hauserat medullis: soliloquiorum etiam ad se et allocutionum ad Deum libri, quibus cogitata omnium antecessorum evicit, vel, ut mitius dicam, in unum acervum coegit. Credulitatem enim nostram, quam illi auctoritate extorquere volunt, ille ratione roborat, quod credimus, ita esse, nec aliter esse posse, invincibilibus approbans argumentis, discretione et patientia aemulorum animos obtinuit, qui sibi praelatum illum dolerent. Sedulitate in defunctum juvenem caeterorum omnium ad bonum accendit ignaviam, animavit industriam. Nec interea tacita [Col. 1481B] in ejus pectore sine miraculis vivebat religio, sed non paucis signis Deus viri gratiam exhibebat, cogitanti nocte quomodo Deus potuisset prophetis uno momento ostendere praeterita, praesentia et futura, idem munus collatum. Reclusis enim a dormitorio in ecclesiam omnium parietum obstaculis, vidit monachum cujus id curae erat, a lecto egressum funem signi tenere, quo monachos admoneret surgere, pudendorum sanies solo ejus visu in sanitatem refloruit, lavatura manuum ejus in potu sumpta leprosus luridam cutem exuit. Languidum morti vicinum qui se videret a lupis immanibus circumseptum, belluinoque rictu devorandum, ideoque clamores horrendos ejiceret, adventu suo fugatis hostibus placida quiete donavit. Alter a desperato [Col. 1481C] morbo per aquae benedictae jactum convaluit, tertius illecebras carnis ejus benedictione evasit: is fuit Boso tunc juvenis, postea Beccensis abbas, qui cum Anselmo in libro, Cur Deus homo, loquitur.

Qui juvenis adhuc ab eo monachus factus recentis professionis taedium patiebatur, veteris et desuetae flammae agnoscens et ingemiscens vestigia. Quapropter Patri aestus suos confessus, hoc tantum responsi accepit: Deus misereatur tibi, fili. Quo dicto, animae patientis lux serena influens coagulum vitiorum extenuavit et depulit. Defuncto dehinc Herlewyno abbate amplius munus suscepit Anselmus ab omnibus Beccensibus in abbatem electus, quamvis multis excusationibus refugere niteretur. Hoc ille [Col. 1481D] magnis virtutibus inseruit, de quibus par videretur aliquas perstringere, nam XV annis, quoque hoc officium exercuit. Sed quia est animus magis illa describere, quae ad ejus archiepiscopatum pertinent, furabor, et pertransibo locum hunc. Castigat enim et praecipitat dicendi moras suscepti operis necessitas, ne reculcare videar, quae clarissimo praeoccupata sunt ingenio. Quamvis, sicut in aliis dixi, non videatur absurdum si virtutum ejus et operum indicem texuero, ut qui spatiosa illa volumina non attigit, isto instruatur compendio. Suscepto ergo in alteram vitam Lanfranco, depraedationes ecclesiarum ubique in Anglia, bonorum proscriptiones exerceri. Mater ecclesiarum in Cantuaria fisco adjecta regio, annuis et saepe etiam menstruis exactoribus [Col. 1482A] vellicabatur. Tolerabilius enim propemodum videretur, si unius, cui consuesset, perpetuum imperium ingemisceret, quam novis et sibi semper succedentibus dominis subjaceret. Iuter haec apud episcopos silentium grande, nec erant canes qui latrare valerent. Nulla vox credebatur dolori, intra [ al., contra] conscientiam strangulabatur judicium ob unius hominis metum. Nam quid attinet loqui, ubi loquendo irrites odium, nec ullum nanciscaris emolumentum? Erat tamen spes nonnulla his malis posse imponi finem, siquando Cantuariensem archiepiscopum viderent, qui esset os omnium, vexillifer praevius, umbo publicus. Spargebaturque in vulgus rumor, haud equidem sine mente et numine Dei, ut arbitror, Anselmum fore archiepiscopum virum penitus [Col. 1482B] sanctum, anxie doctum, felicem futuram hujus hominis benedictionibus Angliam. Hujusmodi verba ad aures ejus prolata continuerunt eum in Northmannia totis V annis, quamvis crebro causis ingruentibus ultra mare advocaretur. Invitabat ergo eum multorum necessitas, sed retrahebat timor, ne famae melioris oblitus raptari ambitione archiepiscopatus putaretur. Postremo, cum jam differre sine dispendio animarum nequiret, in Angliam navigavit, conscientiae suae puritatem Domino sacrificans. Caeterum quid homines loquerentur, ipsi viderent, cum quantum sua interesset, eorum obloquia honesta diu conversatione vitasset. Simul etiam rumor de ejus archiepiscopatu minas olim intentans longinquitate temporis detepuerat. Adventus plures et rationabiles [Col. 1482C] fuere causae, sed hae praecipuae, ut abbatiam apud Cestrum firmaret, quam ejusdem civitatis comes Hugo monachis potissimum Beccensibus implere volebat; ut eundem Hugonem jamdudum languentem visitaret, qui quanquam in supremis positus omnium in confessione supercilium recusans Anselmum expetebat, veteris amicitiae pignus apud eum depositurus, si moreretur, ut praediorum suorum vectigalia lenito intercessionibus suis rege levigaret. Et prima quidem continuo expedivit, tertium vero absoluturus, curiam contendit. Nec molles, ut alii rimatus aditus, statim ut venit sanctitatis reverentia in interiora admissus est. Data secreti copia, cuncta, quibus regem accusabat fama, incunctanter [Col. 1482D] aperuit, necessitates quoque suas modeste, allegans. Ille omnia negotia Beccensis ecclesiae ad arbitrium rectoris componens, caeterarum rerum amaritudinem cachinno dissolvit, famae licentiae non se posse obviare dictitans, caeterum sanctum virum non debere illa credere, neque enim procaciore responso exsufflare hominem tunc volebat, sciens quanti eum pater et mater pendere soliti essent, dum adviverent. Nam et hoc in rege magnificum videri debet, quod qui omnia pro potestate facere posset, magis quaedam joco eludebat, ad sales multa extra judicium animi transferens. Cum enim ab episcopis ei suggereretur, ut permitteret orationes per regnum fieri, quo Deus ei dignaretur inspirare ut matrem ecclesiarum pastore sublevaret, respondit ludibundus [Col. 1483A] risu iram dissimulans: «Orate quod vultis, ego faciam quod placebit, quod nullius unquam oratio voluntatem meam labefactabit.» Item cum in consessu procerum de Anselmo haberetur verbum, unus intulit, ipsum esse solum nostro tempore nullius honoris cupidum: tum ille subsannans, «Nec, ait, archiepiscopatus Cantuariensis?» quod cum ei aeque a colloquente negaretur, affirmavit Anselmum omnia pedibus, manibusque acturum, si modo ullius spei honoris illius consequendi nancisceretur spiritum, sed, per sanctum, inquit, vultum de Luca, et ipse et omnes archiepiscopatus competitores hoc tempore mihi cedent, quod ego archiepiscopus ero. Talia frequenter ingeminans, mox vim morbi gravem persensit, quo aucto post paucas [Col. 1483B] horas decubuit. Ac tum forte Anselmus a tumultibus curiae se removerat, sed pernicitate a rege directi nuntii concitatus, desideranti praesentiam suam exhibuit, cujus confessione, ex consensu episcoporum suscepta, de peccatis dolentem instituit, ut virgam emendationis indicem per episcopos, qui tunc frequentes convenerant, super altare vadem mitteret, viduatis Ecclesiis pastores sufficeret, exsules restitueret, vinculatos expediret. Facit ille omnia, nihilo remissiori devotione quam si a Deo juberetur, urgebat eum amarior valetudo, poenasque delictorum reposcere sperabatur. Tunc commode ad circumstantes sermonem produxit aegrotus de consolatione Cantuariensis ecclesiae, in episcopos ejus rei considerationem transmittens. Plausu exceptum [Col. 1483C] est verbum, ibatque clamor in coelum, bona, et salutem regi optantium. Transfunditur tamen in eum consultationis dignatio, pronisque mentibus in assensum regium pendetur, ut quem ipse dignum pronuntiaret, cuncti profecto susciperent. Ita ille cubito sese attollens, hunc, ait, sanctum virum Anselmum eligo, ingenti subsecuto fragore faventium.

Hoc audito, securitatem Anselmi pectoris pavor hausit, simul et facies impalluit. Conantem super his excusationes moliri, in partem tulerunt episcopi: et primo quidem his verbis deliniunt: Gratularetur tempori, quod ipse Deus procul dubio administrasset, ut per ejus archiepiscopatum possent tot per Angliam mala recidi, perturbationibus omnibus dexter [Col. 1483D] modus imponi; pronuntiaret ille, quod fieri in Dei rebus vellet, se non defuturos ejus suffragio; ille Dominum pro eis oraret, ipsi forensia, si qua essent, pro eo susciperent; susciperet ergo benigne, quod divinitus regi feroci videbatur inspiratum, ne omnium perversitatum, quae deinceps in regno emergerent, culpabilis esset. Talia jactabant; sed ipse futurorum praesagus, omnes eorum ratiocinationes levi responso exuit: Tanto ponderi se pro aetatis debilitate non esse congruum; praesumptuosum si juvenis quilibet tantum tentaret laborem, nedum ipse cui sanguis heberet, et cujus vires aemula senectus carpsisset, saecularia negotia se nescire, quia nollet scire, quorum occupationes, semper post monachatum horruisset, liberum affectans [Col. 1484A] animum voluptati sanctarum Scripturarum intendere: velle illos dissonantia facere, ut aratrum sanctae ecclesiae, quod in Anglia duo boves validi, et pari fortitudine ad bonum certantes, id est rex et archiepiscopus Cantuariensis debeant trahere, nunc ove vetula cum tauro indomito jugata distorqueatur a recto: «Et ego, inquit, sum ovis vetula, qui, si quietus essem, verbi Dei lacte et operimento lanae, aliquibus possem fortassis non ingratus esse; sed si me cum hoc tauro conjungitis, videbitis pro disparilitate trahentium aratrum non recte procedere. Nullum ergo de hoc facto emolumentum habebitis, imo dum timor vestra oppilaverit ora, videbitis Ecclesiam, cui inconsulte consulere vultis, vivo pastore carentem. Praeterea, cum sim alterius regni abbas, [Col. 1484B] quam indecens et ambitione plenum sit, videtis, ut defraudem monachos, quibus tutelam, et archiepiscopum exhonorem, cui professionem debeo.» Eo instantius illi urgere, et omnibus quae objecerat festinam medelam promittere. Rex quoque nuntiata sibi obstinatione repulsae, per paternam et maternam amicitiam obtestari, ne suae detrimento animae, velit in sententia permanere, quin etiam omnibus ad ejus pedes provolutis, ipse quoque in faciem concidit, nullisque flectebatur heros lacrymis, nullis lactabatur promissis, adeo (ut postea sub obtestatione deitatis dicebat) tunc anxius, ut si voluntas Dei esset, mallet carere spiritu, quam tanto curarum fluctuare aestu: quin et monachos suos praesentes de suffragio lacrymabiliter appellabat, donec [Col. 1484C] episcopi mutuo se cohortati, impetum quasi in hostem conjurant. Itaque pars a tergo, pars ab ante, eum ad lectum jacentis impellunt. Arreptaeque manus digitos, quos in volam stricte curvaverat, erigere conantur; aliquantoque labore cassato, quod fortitudinem in viro suscitaverat ira, et dolor, vix indice levato cum ille pro violentia voces dolentis exprimeret, baculum pastoralem apposuere. Stringentes continuo manum ne abjiceret, traxerunt potius quam duxerunt in ecclesiam, solemnia pro more munia exsecuti: et licet laeta vox omnium: Te Deum laudamus canentium, diverberaret auras; ille, nisu, quo poterat, clamabat: «Nihil est quod agitis, nolo, non consentio;» regressusque ad regem [Col. 1484D] illum propediem melius habiturum dixit se non consensisse violentiae: ideoque omnia, quae facta fuerant, de hac re in se in irritum deduci posse et debere.

His dictis, comitatus magnatibus excedens curia, successit hospitio, lacrymas ubertim ejiciens, multoque dolore gravis. Tali ergo gestu internae voluntatis interprete, magis intendit [ al., accendit] decumbentis animos, ut statim juberet ipsum pronuntiari in vulgus archiepiscopum, investirique omnibus, quae ad ecclesiae Cantuariensis spectant reditus, urbem praeterea Cantuariae, quam archiepiscopus Lanfrancus habuerat ex beneficio, isti concessit ex solido. Act. anno ab Incarnatione Domini 1093, pridie Non. Martii prima Dominica Quadragesimae.

Anselmus igitur in praedia ecclesiastici juris abiit, [Col. 1485A] et rex discussa infirmitate convaluit. Impigre enim quod inceperat, urgebat, ut Anselmum in archiepiscopatu firmaret; missique sunt nuntii in Northmanniam cum litteris regis ad archiepiscopum Rothomagensem et monachos Beccenses, qui liberam ei cessionem impetrarent. Illi quoque rationem rei quae petebatur, diligenti lance pensantes, aliquantis controversiis prolatis, et eventilatis tandem concesserunt. Sed suspendit ordinationem ejus simultas inter ipsum et regem, irrepens hujuscemodi de causa. Convenerat eum rex favorabilibus assentationibus, ut possessiones Ecclesiae Christi, quas ipse abalienaverat, voluntaria dignatione in clientum suorum jus aeternum transcriberet, qui illas post decessum Lanfranci, per ejus donum invaserant: negavit [Col. 1485B] Anselmus infligere damnum ecclesiae, cui ipse nihil contulisset. Commota ex his principis bile, quod ante de pontificatu ejus summo celebrabat studio, dilatum, et pene omissum: unde egregia mens ejus assurrexit laetitia, sperans se omni praelationis defunctum munere, et in solitariam vitam transferendum. Jam enim abbatiae dato baculo decesserat per Rothomagensem archiepiscopum Willielmum absolutus. Solebatque tunc, et saepe profiteri, quod ad nullam praelationem valeret, nisi ad prioratum claustri, quia et gauderet otio, et aliis laboribus impar, linguam ad benedicendum promptam haberet. Verumtamen multo fluente tempore omnium querelis rex turbatus, quod carentes rectore pessum irent ecclesiae, vix persuasit ei, ut suscipiens archiepiscopatum [Col. 1485C] consensu suo cunctorum roboraret desiderium. Ingentibus autem promissis, quae ipsas onerarent auras, effusis, quae hominem illicerent, tardantem impellerent, regalia pro more illius temporis faciens principi, VII Kal. Octobris, Cantuariae assedit; sed pridie N. Decembris ab omnibus episcopis Angliae solemnia episcopalia suscepit: fuitque prognosticon ejus: «Vocavit multos, et misit servum suum hora coenae dicere invitatis ut venirent, quia parata sunt omnia, et coeperunt omnes simul excusare (Luc. XIV) ,» nec multo post rex mare transiit. Erant his diebus duo competitores Romani praesulatus, Wibertus et Urbanus, summi ambo et praestantes viri, neuterque alteri pro persona cedebat. [Col. 1485D] Consensu dubio fluctuabat Anglia, in Wibertum tamen metu regis inclinatior. Anselmus jamdudum Urbanum in papam susceperat, idque rege non abnuente exceperat, cum ad archiepiscopatum eligeretur. Verumtamen cum ille redisset in regnum, cassus moliminis, quo meditatus fuerat fratrem provincia spoliare, adiit eum pontifex, petiitque licentiam Romam eundi pro pallio sumendo a papa Urbano.

Hoc dicto, rex, ut semper calori pronus erat, novas causas irarum invenit: excitatusque in malum pronuntiavit, non rectam eum fidem, quam sibi promiserat, posse servare, si sua sine licentia Urbanum, vel quemlibet papam appellaret. Differendum id ad frequentiorem conventum respondit Anselmus, [Col. 1486A] serioque tractandum, utrum ideo fidelitatem terreni Domini debilitaret, si vicarium sancti Petri appellaret. Magnis ergo utrinque motibus, magnis consultationibus actum: eratque ratiocinatio regis hujusmodi: Consuetudo regni mei est a patre meo instituta, ut nullus praeter licentiam regis appelletur papa. Qui consuetudines regni tollit, potestatem quoque et coronam regni violat. Qui coronam mihi aufert, inimicitias, et infidelitatem in me agit. Respondebat Anselmus: Dominus contra sapit, qui hanc quaestionem duobus praeceptis absolvit, et enodem reddidit. Quid enim fidelitatis debeamus vicario beati Petri, ipse docet: «Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam: et, tibi dabo claves regni coelorum, et quaecunque ligaveris [Col. 1486B] super terram erunt ligata et in coelis, et, quaecunque solveris super terram, erunt soluta, et in coelis (Matth. XVI) ,» et communiter omnibus: «Qui vos audit, me audit, et qui vos spernit, me spernit (Luc. X) .» Et iterum: «Qui vos tangit, quasi qui tangit pupillam oculi mei (Zach. II) .» Porro quid debeamus regi, alias declarat: «Reddite quae sunt Caesaris, Caesari, et quae sunt Dei, Deo (Matth. XXII) .» Reddam ergo sine offensa in his quae Dei sunt, vicario beati Petri obedientiam; et in his quae terrenae dignitati domini mei competunt, fidele auxilium et consilium pro posse meo non subtraham.

In his exsequendis omnes episcopi Angliae primati suo suffragium negarunt, partes agentes mercenarii, et libertatis profugi. Et quasi parum id [Col. 1486C] esset, omnem ei obedientiam, et subjectionem abnegaverunt. Incentor et vexillifer factionis erat Willielmus Dunelmensis episcopus, homo importunae facundiae, et ambitionis infestae. Qui speraret archiepiscopatui intrudi Anselmo depulso: ideoque improbius insistebat negotio, promiseratque regi futurum sua solertia, ut cederet honori, sponte reddito annulo et baculo. Sed ventilabat ingenium adverso Deo, cum omnia ejus, et caeterorum consilia longis ambagibus volutata uno contudit responso: Si quis esset, qui probare praesumeret, quod ideo fidem terreno negaret regi, quia appellaret vicarium beati Petri, esset ipse contra paratus, cui, et ubi deberet, respondere. Eo magis illi animis labefactati, majorem, [Col. 1486D] quam opinabantur animadverterunt viro inesse prudentiam, quod sciret non debere archiepiscopum Cantuariae judicari, nisi in consistorio apostolici. Ita toto acumine limatorum in consiliis virorum inaniter adversus eum, cui Deus aderat, certabatur. Nam quaecunque dicenda putassent, inventa statim ratione, sicut vehementi flatu casses araneorum dirumpebat; adeo immotus animo, et sollicitudinis vacuus, ut illis in partes secedentibus, et dicta sua huc et illuc ponderantibus, ipse sopori ad parietem reclinatus indulgeret. Eodem vultu mente inconcussus, nec ira turbulentus, nec metu anxius, tranquillitatem animi, et ipse fatebatur, et faciei praetendebat hilaritas. Surrectum ergo in clamores et furias, Dunelmensi episcopo palam pronuntiante: [Col. 1487A] eum qui ratione non possit compesci, debere vi opprimi. Reclamatum est a proceribus, qui multo magis quam episcopi, ab injuriis archiepiscopi temperandum censebant. Denique jussi ut ei subjectionem abnegarent, prorsus refutarunt, dicentes se Christianos esse, nec velle in aliquo archiepiscopi sui voluntati resultare. Id rex quamvis moleste tulisset, formidine tamen majoris tumultus, iram intra fauces repressit. Tum quoniam sponsio episcoporum non bene processerat, in eorum reclinatur consilium, volens ut Anselmus privatus baculo et annulo pelleretur regno. Sed cum id vi nequiret obtinere, et ille, se quidem Anglia cedere, sed insignia, et nomen non reddere profiteretur, dilata omnia cum bona pace ab Idibus Martii, quae tunc [Col. 1487B] erant, ad Octavas Pentecostes. Hoc illi jam vacationem meditanti, cum proceres renuntiassent, producto suspirio gemebundus retulit: Quanquam ex praeteritis futura non nesciam, tamen ne omnia meo videar urgere arbitrio, pacem amplector, quantum mea refert, ab ea non deviaturus. Qui violator pacis exstiterit, ipse, quantum ad Deum est, videret. Nec fortuitum dictum viri a veritate decidit. Nam ante praefinitum tempus multa ei impacta contraria, camerarius ejus ad poenam ante oculos ejus abreptus, quidam, quorum consiliis potissimum innitebatur, ultra mare fugati. Arguta malignitatis consilia, ad ejus honoris detrimentum excogitata, et ad rem deducta. Nuntii duo, singulares versutiarum artifices [Col. 1487C] ipso ignorante, et nihil minus suspicante Romam missi, ut explorato urbis statu agerent apud papam, ut pallium regi mitteret tradendum cui liberet. Strenue illi, et impigre, quae jussi fuerant exsecuti, Albanensem episcopum Walterum ex praecepto Urbani papae Angliam adducunt. Is Dofris appulsus, clam Anselmo curiam venit, ingentibusque promissis animum Willielmi sitientem explevit. Si Urbanus in Anglia reciperetur ad papam, fore ut quaecunque rex petenda existimasset, ille privilegio sedis apostolicae roboraret. Caeterum ad causam archiepiscopi nihil suffragii, nisi quod rogatus ut eum expelleret, impossibile factu respondit, ut vir celebratissimae sanctitatis, et scientiae, et in praesulatum introductus legitime, deturbaretur, nullius obnoxius [Col. 1487D] culpae. Continuo igitur edictum per provinciam promulgatur, Urbanum apostolicum debere dici et credi. Eo audito mirari Anselmus, cum ecce frequentes episcopi ad eum missi venerunt: pertentatoque sensim homine, utrum ad redimendam regis amicitiam esset infractior, cum nihilo mutatum experirentur, quod latebat aperuere. Dominum regem sua opera et impensa pallium a Roma meruisse, suoque labore transegisse negotium, quod illi constaret multis marcis. Par esse ut tanto principis beneficio, digno respondeat muneris officio. Ingemuit ille doli machinam in effectum deductam, dicta episcoporum largis suspiriis excipiens, negavitque se quidquam propter hoc daturum, quia parvi aestimaret beneficium, cujus amplitudinem ipsi tanti [Col. 1488A] penderent. Per hoc rex edoctus nullo modo mentis ejus robur enervari posse, ut in amicitiam suam cederet, salva dignitatis suae magnanimitate ultro eam expetiit et impetravit. Dataque ei publice potestate, ut per totum regnum primatus sui jus exerceret libere, dies praefixa, qua Albanensis episcopus cum pallio Cantuariam veniret, venienti, et sacrum insigne in vase argenteo deferenti vulgo applausum, ab archiepiscopo nudipede, sed sacerdotalibus vestimentis induto occursum. Inde super altare Domini Salvatoris pallium assumptum sacratus pontifex beatis humeris composuit, et ad divina celebranda processit: erat tunc dies Dominica, IV Idus Junii, fuitque nonnullis ingenti miraculo, quod idem evangelium illa die occurrit, quod ante prognosticon [Col. 1488B] ejus fuerat: «Homo quidam fecit coenam magnam, et vocavit multos, et misit servos suos hora coenae, etc. (Luc. XIV)

Ita concordia inita, et rege ultra mare profecto, serena pacis tranquillitas toto illo anno ab animo Anselmi curas depulit, et bonorum hominum levavit sollicitudines. Sed posteriori tempore Willielmo reverso rursus tempestas intonuit, rursus procella odiorum inhorruit. Enimvero ille felici laetus eventu, statim in Walenses contendit. Nam maxima Dei gratia omnibus ejus conatibus occurrente, ita in omnibus usus est placido allusu fortunae, ut videretur cum eo Deus beneficiis certare. Si pugnam adoriretur, opimas manubias referebat; si pelago impacato navigare volebat, statim [Col. 1488C] venti furorem ponerent. Videbat haec Anselmus, et aggaudebat, sperans illum propter tam affluentem gratiam quandoque liberam facere ecclesiam. Quocirca de Gualensi expeditione reversum meditabatur leniter aggredi, sed praevenit ille conviciis per nuntium exagitando archiepiscopum, causatus militum, quos in hostem miserat, paucitatem et inertiam.

Quo allato spes omnis emendationis apud Anselmum obtorpuit. Dimisit igitur nuntium responsione vacuum, ne reciprocis relatibus jurgiorum campus aperiretur. Saeviebat, credo, instinctu diaboli contra pontificem fortuna; parabanturque in proximam curiam contra eum machinamenta. Quae omnia petendo [Col. 1488D] licentiam eundi Romam quassavit et depulit; cum prius multis moliminibus voluntatem ejus super ecclesiarum statum attentasset. Quocirca haec communicaturus cum papa, rogavit, ut dixi, licentiam pergendi Romam, bis terque frustra. «Intelligo enim, aiebat rex, licentiam interdicendam, cum eum nullo gravi peccato sciam onerari, cujus a Roma petat absolutionem, nec egere illius loci consilio, cum ei nullius scientiae desit copia. Magis certe dixerim, Urbanum Anselmi cedere sapientiae, quam Anselmum Urbano indigere. Quod si pertinacius coeptis institerit, omnem archiepiscopatum in meum fiscum redigam. Transgreditur enim promissa sua, quibus fidem suam astrinxit omnes consuetudines servaturum regni mei. Insolitum est quippe mihi, ut [Col. 1489A] quisquam procerum meorum eat Romam, nisi meo potissimum missu. Ideo vel juret mihi se nunquam deinceps pro qualibet oppressione [ al., impressione] sedem apostolicam appellaturum, vel evacuet regnum. Haec, inquit, vos fideles mei dicite sibi, et si videritis eum velle desistere itinere, tunc vigorem curialis judicii experiatur, quod me toties inquietare non timuerit de re, quam ad summam perducere nolit. Contra haec per nuntios Anselmus agendum non ratus, ipse ad regem ingressus, pro more dextrae illius assedit, habuitque orationem ad hanc sententiam: «Quod dicis me non debere ire Romam, quod gravi peccato caream, et scientia affluam, quamvis neutrum pro vero arrogem, tamen Dei librae committo examinanda. Quod dicis me promisisse, [Col. 1489B] ut consuetudines tuas servarem, amplector, sed conditiones requiro: cum exceptione enim dixi me servaturum illas duntaxat, quae legibus Dei consentaneae, cum honestate essent constitutae. Quod dicis me fidem excedere, quod praevaricatis consuetudinibus tuis sedem appello apostolicam, custodita reverentia principatus tui, non verum esset, si alter diceret [ al., non verum esse alter diceret]: fidelitatem enim, quam tibi, rex, debeo, ex Dei fide habeo, cujus vicarius est sanctus Petrus, cujus sedem appello. Quod dicis, debere me jurare, ne ulterius pro quavis causa Romam appellem, publice pronuntio, quod Christianus princeps ab archiepiscopo suo tale sacramentum exigit injuste. Si enim [Col. 1489C] sanctum Petrum jurejurando abjurarem, negarem Christum. Quando vero ulla re Christum negavero, tunc tibi de petitae licentiae peccato satisfacere non tardabo: forsitan autem me discedente procurabit Deus ut non diu res ecclesiasticae, sicut minaris, tuis famulentur compendiis. Obstrepunt dicenti rex et proceres, illud maxime objurgantes, nunquam in consuetudinibus servandis mentionem Dei fuisse, vel honesti recti.»

Tum ille comi vultu, et pene in risum resoluto dixit haec verba eadem: «Papae! Si nec Dei, nec rectitudinis mentio, ut dicis, facta fuit, cujus tunc? Absit ab omni Christiano leges, vel consuetudines tenere, et tueri, quae Deo, et rectitudini noscuntur esse contrariae.» Hoc illi dicto quasi malleo frontes [Col. 1489D] impudentes reperculsi, demissione capitum, et vocis silentio injustitiam suam testati sunt. Nihil enim ille turbatur, sed quandocunque illi succlamarent, tacens rursus ad caput sententiae impermotus revertebatur; verumtamen non continuit rex animum, quin crudeles minas intorquens, diceret, non illum quidquam de regno suo exportaturum. At ille impavidus: «Pedes, inquit, et nudus pergam; si equitaturas meas et vestes vestrum esse quis affirmaverit.» Puduit principem dicti, et rubore cinctus ora: «Non ita, inquit, volo, sed undecimo abhinc die, cum ad portum veneris, nuntio meo in portandis vel dimittendis parebis.» Irasceretur alius, sed Anselmus imperturbatus manens benedictionem suam regi non abnuenti obtulit, praelocutus moleste se quidem, et [Col. 1490A] aegre iram regiam ferre; sed si dignaretur intelligere, ad commodum ejus animae viam inchoatam spectare. Subterfugerunt hoc negotium, sicut et prius episcopi; quos cum ille de suffragio convenisset, responderunt illum et religiosum et sapientem esse. Pro sapientia consilio eorum non indigere; sed quid faciendum sit, optime scire; pro sanctitate incunctanter bonum exsequi velle et posse; sed adversum dominum suum non posse assurgere, cujus gratia carere nollent pro honoribus, et parentibus suis, quos diligerent. Ille qui esset omnis labis mundanae, et cupiditatis immunis, rem Dei, ut coeperat, persequeretur, habiturus episcoporum voluntatem tacitam, caeterum vocis opem nullam. Quanquam si qua fides, si quis aditus meliori [Col. 1490B] consilio esset, praestaret domi dulce confovere otium, quam patria et honoribus extorrem tanto indulgere labori. Ita omnes discessere, solisque duobus poenitentiam, antequam mare transiret, petentibus benignus ignovit. Eorum nomina fuerunt Osmer, Salesberiensis [ al., Schireburnensis], et Robertus Herefordensis. Una ergo die Cantuariae commoratus, peram et baculum, solatia, et indicia itineris pro consuetudine assumpsit. Inde Doveram veniens, XV diebus propter inclementiam venti, ibi contra votum retentus erat. Quo spatio nuntius, ut dicebatur, a rege missus contubernioque et convivio ejus indefesse potitus causam adventus secretam tenuit. Sed cum jam prosperitas flatuum naves vocaret [Col. 1490C] in altum, ille ex praecepto regis omnes bulgias et manticas efferri coram, et expilari imperavit. Crudele et miserabile spectaculum, primatem Angliae, caput totius religionis et sapientiae, praedonis more exagitari. Sed cum solummodo necessaria supellex, et nihil pecuniarum inveniretur, ille qui venerat facti, quod invitus fecerat, poenitens, abire permisit indemnem. Solutas naves Notus provexit in salum, primo quidem segniter, adeo ut retorto flamine retro viderentur Angliam adnare. Quod cum prae dolore cordis siccis oculis nequiret pater videre, elevatis in altum manibus auxilium coelo detraxit, venti enim placatis animis constraverunt aequora, et versus Flandriam intenderunt carbasa: ita naves flatu secundo sulcantes mare, non multo [Col. 1490D] post Withsandum appulere. Primum hospitium illi cum monachis sancti Bertini fuit; caetera favor administravit, omnibus certatim eum episcopis et abbatibus invitantibus, et invitum etiam detrahentibus. Ibat fama viri praenuntia, et dulci corda audientium afflabat aura. Quocirca quanto amore omnium susceptus, quantis officiis delinitus sit, conanti dicere succumbit sermo, et fatiscit oratio, mira rerum conversione, ut honoratior esset in aliena provincia quam fuerat civis in patria, archiepiscopus in Ecclesia.

Ipse Lugdunensis archiepiscopus Hugo, legatus apostolicus in Gallia, magni nominis, et potentiae, nec religionis egenus, ubi ad eum Lugdunum iter advertere audivit, alacriter occurrit, devote obsecutus [Col. 1491A] est. Ejus igitur consilio ibi resedit, totius causae indices Romam Urbano apostolico mittens, valetudo subitanea flagitabat otium simul et consilium. Videbatur interim Wibertinis praedonibus cedere, ferebat enim per omnium rumor ora venisse archiepiscopum Cantuariensem ab Anglia, Romamque tendere ad Urbanum suffarcinatum pecunia, magnum esse quod secum ferat archiepiscopus Angliae, quae sit provincia omnium fertilissima. His illi animos incensi jam tum semitas omnes obsederant, angustias locorum occupaverant, ne qua elaberetur. Ingens domino suo fore commodum si prenderetur, qui Urbani partium propugnator esset. Quare passus est ardores eorum ad tempus negata praeda languescere, ut se opinione deceptos [Col. 1491B] esse credentes, domum redirent: hoc consilio fructum detraxit insidiantibus, et jam redierat nuntius praecipiens ex parte apostolici, ut remota omni excusatione per obedientiam Romam veniret. Nescius ille contraire obedientiae, et de spe misericordiae Dei audentior viam invasit. Nam et vigor salutis refusus audaciam suggerebat, et citra senium viridis, et cruda senectus bene adhuc labores patiebatur.

Evasis ergo Alpibus Romam incolumis venit, nullo suorum homine, vel jumento desiderato; uno tantum in toto itinere tentatus discrimine, quod tamen fuit successus et alimentum gloriae. Dux siquidem Burgundiae eadem, qua Wibertini spe raptatus, [Col. 1491C] ad eum depraedandum inflatiore spiritu animatus erat; sed uno tantum aspectu ejus emollitus, omnem exhalavit superbiam, resumpsit humilitatem. Adeo dulci intuitu, leni facie, placida canitie aspicientem rapiebat, ut in quemcunque oculorum gratiam injiceret, statim in amorem sui alliceret. Ita cordis tumor duci per nebulonum verba conceptus eo viso resedit. Continuoque pontificis exceptus osculo benedictionem ultro expetiit: advocatoque uno ex magnatibus suis (stipatus enim multis, cum maximo venerat tumultu), praecepit ut eum secure per terram suam deduceret: et non minus ei quam sibi ubique serviri faceret. Foederata ergo amicitia discedit, saepius contra maledicos infrendens et ingeminans eis odium Dei, qui sibi persuasissent, [Col. 1491D] ut persequeretur Dei angelum. Anselmus ergo securus, Cluniacum, mox ut dixi, Lugdunum, inde Romam pervenit.

Quem apostolicus magnifice suscipiens coram senatu amplissimis laudibus extulit. Illum esse totius Latinitatis magistrum, in disciplinis liberalibus, in religione parem non invenirent; contumelias multas pro fidelitate Romana passum, tandem per plenas periculis et mortibus vias ad se venisse, flagitare a se suffragium, cujus ipse magis egeret consilio. Talia Urbanus jactabat; sed Anselmus pudore caput demissus silentium premebat, sed ubi summus pontifex laudum finem fecit, ille data copia causam suam omnem veraciter allegavit. Pollicetur praesul, pariterque senatus auxilium; scribuntur [Col. 1492A] litterae Willielmo regi Angliae; jubetur Anselmus omnibus suis revestiri. Statim enim ut ille mare transierat, archiepiscopatum totum suae ditioni substerni, et quaecunque ante statuerat, in irritum deduci jusserat. Litterarum responsum jubetur archiepiscopus circa papam operiri. Sed non fuit animus diu ibi consistere, quod illius urbis aer insalubris esset peregrinis. Quocirca cuidam Joanni, qui olim suus monachus apud Beccum fuisset, sed tum ab Urbano abbas coenobii Sancti Salvatoris, quod prope Telesinam [ al., Teselniam] urbem est, institutus, roganti cessit, ut in villa sua Sclavia nomine, aestum aestatis vitaret. Ea villa in supremo montis vertice constituta, ideoque hinc inde veniente temperie refrigerata prope momentis omnibus pestiferi nihil [Col. 1492B] habet spiritus. Juvabat itaque Anselmum captivitas sua, videns sibi redditum, quod diu desideraverat otium. Quapropter jamdudum resides animos in Deum excitans, consummavit ibi librum egregium, cujus titulus et materia est, Cur Deus homo; omnibusque amori et honori erat, adeo ut Rogerius, dux Apuliae, apud quem rex Angliae illum litteris insimulandum curaverat, spretis naeniis longe aliter sententiam suam in viri honorem transferret: illi villas, illi castella, illi postremo quaecunque placerent, offerens, tantum remanentia sua terram suam beatificaret. Cum circa papam esset, in omnibus illi secundus in processionibus, in stationibus habebatur; ad eum salutationes, ad eum post apostolicum [Col. 1492C] munera commeabant. Audiebatur libenter ab omnibus, fiebatque quod jubebat, cum divinos intonaret sermones. Quod maximae sibi delectationi erat, fructum scientiae pronuntians esse, si cum bene dicas, alius de doctrina tua profectum bene vivendi accipiat; ferebatur ergo magna cupiditate, ut archiepiscopatus deposito fasce Deo posset intendere. Quod cum ab apostolico obnixe postularet, renuit prorsus: «Imo, inquit, per obedientiam jubeo, ut ubicunque sis, nomen et honorem Cantuariensis archiepiscopi non deponas. Delicati militis est ante bellum fugere; nec est religiosi et constantis animi citra ullam laesionem minis tantum et terroribus cedere.» Tum ille: «Obedientiam, Pater, non refugio, nec plagas, quia et mortem [Col. 1492D] ipsam pro Deo non horreo, nisi forte animus meus mihi mentiatur. Sed quid, inquit, ibi faciam, ubi non solum vacillat, sed jam omnis oppressa est justitia? ubi suffraganei mei partes boni non modo propter timorem non adjuvant, verum et propter favorem impugnant?—De his, respondit papa, et talibus, gestis animus in consilio apud Barum agere, ubi et praesentiam tuam volo, et auxilium desidero.» Ut ergo ventum ad concilium apostolicus ante corpus sancti Nicolai constratus tapetibus, et palliis, ipse casula cum pallio amictus tribunal ascendit: caeteri cum cappis sedebant, omnibus ergo suum locum ex antiquo vindicantibus, Anselmus humilitate summus, quo poterat assedit. Exciderat animo summi pontificis ingruente tumultu, [Col. 1493A] ut ei locum delegaret. Sed erroris admonitus est, quaestionis necessitate a Graecis proposita, probare volentibus, Spiritum sanctum non nisi a Patre procedere, hanc ergo quaestionem dum expedire tentans, magis involveret, Graecis contra non improbabiliter occurrentibus, Anselmi recordatus exclamat, vividae vocis tonitruum, aedis capacitas, et turbae multiplicitas ingeminant: «Pater et magister Anselme, Anglorum archiepiscope, ubi es?» Ille ubi se vocari audivit, in pedes constitit. Quem apostolicus compellans: «Nunc, inquit, magister, opus est scientia, opus eloquentiae tuae opera; veni, ascende huc, et defende matrem tuam Ecclesiam, quam Graeci labefactare conantur, succurre ergo, quasi a Deo huc missus.» Continuo cuncti astantes [Col. 1493B] et assidentes oculos et ora in eum conversi, percunctari quis esset, adnitentibusque proximis ad concessum apostolici levatus, sedere jussus juxta Romanum archidiaconum, cui ante papam sedere moris est: «Includamus, inquit, hunc in orbe nostro, quasi alterius orbis papam.» Nec morantibus omnibus exposuit palam qui genus, unde domo, cujus scientiae, cujus facundiae, quam religiosus, quanta pro fidelitate Romanae sedis passus esset. Dilatusque in posteram diem quaestionis tractatus, quamvis Anselmus statim respondere non dubitaret. Sed sequenti die solito maturius coetu coacto promotus in editum, ita pertractavit quaestionis latera, ita penetravit et enubilavit intima, ut Latini clamore [Col. 1493C] testarentur gaudium, Graeci de se praeberi dolerent ridiculum: nullus porro inops, et inanis scientiae discederet. Sensus illius sermonis procedente tempore luculenter digessit in libro De processione Spiritus sancti facto. Tunc vero ubi verbum absolvit, omnes in eum oculos et ora conversi, hic laudare fidem, ille scientiam, omnes eloquentiam. Sedato fragore, quem laus ejus suscitaverat, intendens in eum summus pontifex, ait: «Benedictum sit cor tuum, et spiritus tuus, et os, et sermo oris tui benedictus.» Nec mora, cum consensu omnium roboratus in aliter sentientes fulmen excommunicationis intorsisset, ventilari de rege Anglorum sermo coepit. Proferuntur in medium scelera dictu horrenda, adjicitur contemptui humano coelestis [Col. 1493D] injuria, quod scilicet, bis terque admonitus nihil correctionis exhibuerit. Quocirca cum suffragio et clamore omnium papa ad excommunicandum jam paratus esset, Anselmus genibus affusus ejus, orat dilationem, et vix impetrat. Quae res non mediocrem ei apud cunctos videntes peperit gratiam: eo quod ostensione verae sanctitatis vicisset famae suae gloriam. Quam pulchrum erat, ut illi oraret veniam a quo tantam exceperat contumeliam!

Papa Romam regresso, comitatuique ejus adhaerente Anselmo, supervenit nuntius a rege directus, qui allegationes Anselmi enervaret, objecta crimina dilueret. Quanquam omnem verecundiam projecerat, in immensum elatus, non multum curaret, quid de se diceretur. Legati hoc fuit verbum ad papam [Col. 1494A] coram archiepiscopo: «Miratur dominus meus cur tibi vel in mentem venerit, ut Anselmum juberes resaisiri, cum illud ei incunctanter praedixerit, si sine permissu suo egrederetur Angliam.—Accusat, inquit apostolicus, eum de alia re?—Non, ait.—Et pro hoc arripuisti, ait, tantum laborem huc veniendi, ut diceres primatem ideo rebus suis omnibus exspoliatum, quod apostolicum appellavit judicium? Si ergo amas dominum tuum, matura reditum, et dic ei ut si non vult excommunicari, cito eum faciat omnibus suis investiri. Et ne te de termino reddam suspensum, tertia hebdomada post Pascha ad concilium in hac urbe celebrandum affer responsum: certe pulsator jam excommunicatus esset, nisi pulsatus intercessisset.» Perculsus ille [Col. 1494B] tam insperato responso, mysterium domini sui se illi secreto communicaturum respondit. Ardebat enim aliquid efficere, ut ampliorem locaret apud regem amicitiam. Itaque arte, qua peritus erat, negotium conficiens, singulos ambiendo muneribus et pollicitationibus, regi terminum ad festum Sancti Michaelis obtinuit. Cunctatus est multum ad id concedendum Urbanus, quod luctarentur in ejus animo, Anselmi religio, et munerum oblatio, sed praevaluit tandem pecunia. Itane omnia superat, omnia deprimit nummus? Indignum factum, ut pectori tanti viri, Urbani dico, vilesceret famae cura, Dei respectus cederet, et pecunia justitiam praeverteret. Visum ergo est Anselmo, circa tam [Col. 1494C] venalem hominem exspectationem non perdere, sed Lugdunum remeare. Sed enim licentiam impetrare non potuit, retinente papa, ut invidiam facti aliquo levaret solatio. Fecit igitur eum manere secum, usque ad concilium in patriarchio, deditque ei domum jure hospitii perpetuo: crebroque ad eum veniens joca et scria cum eo transigebat, ut unam curiam non duorum diceres. Jamque aderat tempus concilii, omnibusque episcopis Gallicanis sedes suas agnoscentibus, nulloque recordante aliquem Cantuariensem archiepiscopum concilio Romano interfuisse, posita est ei sedes in corona, ut antea dixi, et in aeternum jus sibi, et successoribus suis transcripta. In ecclesia Sancti Petri erat concilium, ingens strepitus astantium, multus concursus [Col. 1494D] venientium. Ideoque cum decreta minus audirent, praecipit papa Reingerio Lucensi episcopo, ut vocali sonoritate cuncta enuntiaret in vulgus. Assurgit ille imperato muneri, nec clamor incoeptus frustrabatur hiantem; sed etiam longe positorum pulsabat et penetrabat auditum. Multaque parte decretorum edisserta, repente quasi animo excussus, aliena, et quae a negotio dissidere videbantur, verba intulit: «Sed vae! quid faciemus? praeceptis subditos oneramus, et auxilium a nobis quaerentibus nullum afferimus. Dolet hinc, et conqueritur totus mundus, quod caput omnium membris suis non conqueritur. Ecce quidam inter nos modeste sedet et tacite, cujus silentium clamor magnus est apud Deum, qui jam secundo anno apostolicae sedis vigorem opperiens, [Col. 1495A] de omnibus suis injuste ablatis quid quaeso, excepit auxilii? Anselmus est, de quo dico, archiepiscopus Angliae.» Haec dicens, virgae quam tenebat, gravi ad pavimentum illisione, indignitatem rei exaggerare visus est. Hic papa in eum tendens: «Absiste, inquit, moveri, frater Reingeri, procurabitur huic rei correctio.» At Reingerius fervore spiritus actus, cum dixisset: «Ita expedit, aut justum judicem res non transibit,» rursus interruptam seriem decretorum contexuit. Horum dictorum stupor affecit Anselmum, cum sciret nec suorum, nec suis querelis Reingerium ad haec commemoranda inductum fuisse. In hoc concilio papa cum omnibus sententiam excommunicationis vibravit in laicos investitores ecclesiarum, et investitos a laicis, et in taliter [Col. 1495B] investitos consecrantes, et in illos, qui pro ecclesiasticis honoribus laicorum homines fiunt.

Postero die concilii archiepiscopus iter retrogradum composuit: plurimisque laborum jactatus periculis, per montuosa et saltuosa loca Lugdunum contendit. Neque enim rectum tramittem tenere potuit, quod ferebatur Wibertus pictore Romam misso imaginem ejus in tabula pingi fecisse, ut quocunque se habitu effigiaret, non lateret. Lugdunum ergo perveniens, solitam benignitatem Hugonis expertus est, ut proprius loci dominus, non ut peregrinus. Omnium jus intus et foris antistes non roganti obtulit, et ut vellet coegit, primatum in consessu, amorem in occulto, reverentiam in publico, officium in omnibus. [Col. 1495C] Solari curas, partiri vel potius totos exponere honores, adeo ut missas celebranti suffraganei loco serviret, ubicunque sermonem facienti ad pedes sederet, vir magnanimus et constans, qui auderet opes contemnere, fortunam provocare. Fuit igitur ibi Pater Anselmus toto tempore quo superfuere Urbanus, et Willielmus. Nec multo post utrumque fata rapuere. Audita morte regis fudit lacrymas Anselmus, amoris indices, pietatis interpretes, continuoque a novo rege Henrico invitatus, Angliam adventu suo dignatus est, ubi etiam proceres, qui a fide deficiebant, saepe ex voluntate regis conveniens multos ad rectum invitavit. Timebant conscii caeteri, libera fronte et vuidis luminibus in eum intenti etiam acclamabant dicenti. Postremo cum jam Robertus [Col. 1495D] frater regis appulisset, et multi discessionem facere meditarentur, toto excercitu circumstante locum editiorem ascendens verba fecit ad populum. Quo quasi classico excitata agmina elatis vocibus bona regi, et fidem promiserunt, si malorum sub Willielmo juniore institutorum remissam faceret, si bonas leges sanciret. Horum ille faciendorum omnibus Anselmum vadem obtulit, et fidem in manu dedit. Ita omnes ferventiore spiritu in regis fidem animati sunt, ut si oporteret conspiratis animis, et devotis dextris in ferrum pro rege ruerent. Quo vulgato Robertus, qui magis aliorum perfidia, quam sua fidens industria, venerat, destitit praelio, descivit a negotio: et qui spe regnum praesumpserat, obviis manibus pacem amplexus in fraternae [Col. 1496A] necessitudinis amorem libenter accurrit.

Verumtamen cum rex more antecessorum suorum ab archiepiscopo hominium interrogaret, et ille pro excommunicatione Romae facta differret, missi Romam ab utraque parte nuntii. Jubetur regi interim hominium facere, vel absolutis morarum nexibus regno excedere. Quin potius, respondit ille, inspiciantur apostolicae litterae, et quod tenor earum continet, fiat. Redierant enim jam Roma nuntii, et casso labore, semitam triverant, quod Paschalis papa sententia antecessoris sui invicto robore tuebatur. «Quid ad me de litteris apostolici, ait rex? Jura regni mei nolo amittere.» Procedente in contentionem sermone, asseruit Anselmus terram se non exiturum, sed ad suam iturum Ecclesiam, consideraturumque quis [Col. 1496B] sibi, vel suis inferret violentiam: ita tunc discessum, sed posterioribus diebus molliores ex parte regis virum convenere litterae, ut pacato animo curiae praesentiam suam exhiberet, futurum, ut habito inter se colloquio, omnis sopiretur contentio. Non negat ille adventum, si forte Deus instinctu suo regalem contigisset animum. Rursus igitur communi edicto, mittuntur legati Romam, qui tam dura praecepta tentent vel lenire, vel rescindere, ex parte antistitis Baldwinus, et Alexander monachi: ex parte regis, Girardus archiepiscopus Eboracensis, Herebertus Norwicensis, Robertus Cestrensis episcopi. Sed priores familiaris quoque causa urgebat, Girardum pro adeptione pallii, Herebertum pro [Col. 1496C] rescissione privilegii abbatiae Sancti Edmundi, quod Baldwinus abbas illi coenobio per Alexandrum papam multis laboribus acquisiverat. Id erat, ut abbas illius loci nec episcopo Norwicensi, in cujus parochia esse cognoscitur, nec ulli alii, nisi primati Angliae subjiciatur. Hoc Herebertus depellere intendens, et pergens, ignoro quo infortunio socios relinquens, et devia secutus praedonum manum incurrit. Sed, XL marcis datis servitutem exuit, libertatem viae recepit: primo per omnem (quod dicitur) sanctum jurare compulsus Gwidoni, (id nomen viro raptorum magistro) nihil se Romae acturum, quod ad domini sui Anselmi archiepiscopi spectaret incommodum. Datis ergo nummis, raptim socios prosequebatur, liberiore otio, quia leviore marsupio. Conjuncti [Col. 1496D] corripiunt viam, papaeque obtutibus praesentati, quidquid poterant promissis et muneribus agunt, ut regis voluntatem effectui mancipare possint; sed nequidquam: stat ille inflexibilis, nolens, ut dicebat, statuta sanctorum Patrum enervare pro voluntate unius hominis. Nihil ergo iste labor profecit ad aliud, nisi ut lites consererentur in regno, legatis inter se dissidentibus. Nam rex epistolam ab episcopis sibi allatam, quod suae voluntati refragari viderat, occulendam putavit. Caeterum nuda verba foras extulit, quibus illi pro episcopali veritate asserebant apostolicum regis investituras aequanimiter ferre, si caetera boni principis officia exsequeretur. Ideo autem noluisse haec litteris videre, ne accepta occasione, caeteri principes in eum inclamarent. Contra [Col. 1497A] monachi palam clamitabant apostolicis praeceptis fraudem innecti conquerentes. Siquidem, et epistola, quam Anselmo attulerant, vulgo jam lectitabatur: in qua non solum investituras non concedere, sed etiam statuta Urbani pertinaciter probabatur Paschalis urgere, servandaque monere. Strepebat igitur omnis aula murmure, non debere attendi monachis, qui libenter fucis veritatem obscurent, dummodo archiepiscopo placeant. Episcopalem gradum, et sermonem magni esse ponderis: monachos jus in saecularium rerum testimonio perdidisse: «At istud, inquit Baldwinus, saeculare negotium non est,» tum proceres: «Probum et prudentem te scimus virum, nec de illis esse, quae maxima turba ordinem vestrum male vivendo infamat, sed tamen et humana et [Col. 1497B] divina exigit ratio, ut magis tribus episcopis quam duorum monachorum credatur testimonio.» Diu ergo fluctuavit Anselmi sententia, quo vergeret; quod et adversa fronte testimonium episcoporum refellere, videbatur superbum; porro epistolae, quae sigillum apostolicum praetendebat, non credere stultum. Confirmato animo respondit ad certitudinem facti cognoscendam missurum se Romam. Interim illis, qui investirentur, nec communionem suam negandam, nec benedictionem impartiendam. Erant electi Rogerus cancellarius regis ad Salesburiam, Reynelmus cancellarius reginae ad Hereford. Willielmus etiam fuerat adhuc recenti potestate Henrici violenter ad Wintoniensem episcopatum electus, nec electioni assentiens, imo eligentes asperis conviciis, [Col. 1497C] et minis incessens. Sed regrediente Anselmo, ab eo, et baculo pastorali donatus, et in Ecclesiam est introductus. Quare ad illius benedictionem libens assensum commodabat. Ita rex paulo commotior Girardo Eboracensi consecrationis omnium munus injunxit. Nec ille retractasset, si non illi electi altiore ratione refugissent. Quorum Reinelmus, mox relato regi annulo et baculo, episcopatu cessit. Willielmus non minus nisi quod annulum non reddidit. Rogerus praedicanda prudentia ita rem temperavit, ut nec regem irritaret, nec archiepiscopo injuriam faceret. Ita cum Anselmus nullo modo desisteret, diceretque se nec pro vitae suae damno contra sedis apostolicae definitiones acturum nisi ab eadem absolutionis procedat remedium, omnis laboris procella [Col. 1497D] super eum cecidit. Convenitur a rege et episcopis, et magnatibus, ut ipse Romam dignetur proficisci, quod alii minus egerant sua praesentia suppleturus. Non careret effectu, quod vellet, quem sedes apostolica tanti penderet; impenderet modo hunc laborem patriae quo pacem Ecclesiae, quo dignitatem repararet imperii. Iste precibus flecti non nescius, ne omnia suo tantum videretur praesumere arbitrio, consensit; iturum se, ne cunctorum voluntati deesset; quanquam legatorum penuria eos ad unum senem annis gravem, corpore debilem adegisset; scirent tamen nihil se apostolico suggesturum, quod antecessoris sui gloriam abrogaret, statuta effringeret. «Tu tantum, inquit, vade, et in [Col. 1498A] apostolici praesentia, legato si vera dicat testimonio tuae auctoritatis adstipulare.» Consensu accepto discessum est ab invicem. Anselmus continuo prosperis flatibus maxima pericula transvectus bona etiam fortuna terrenum iter Romam usque emensus est. Ubi apostolico favore, et senatoria frequentia exceptus paucis diebus silentio, et quieti indulsit jubente papa. Cumque vires resumpsisset otio, die constituto palatium Lateranense ingreditur, adest et nuntius, qui paucis diebus adventum ejus praevenerat, notus jam Romae Willielmus de Warlewast, electus Exoniensis Ecclesiae. Is omnes impendens eloquentiae vires, causam regis perorabat, ut ei omnes paternae, fraternaeque consuetudines redderentur, Angliam peculiarem esse Romanae Ecclesiae [Col. 1498B] provinciam, et ei tributa quotannis pensitare, regem sicut munificum, ita magnanimum. Dedecus ei, et videri, et esse, si antecessorum suorum jura perderet, quos ipse et animi magnitudine, et opum affluentia longe praeiret, et premeret. Provideret itaque papa regis honori, consuleret sibi quem non dubitaret magno fructu emungendum pecuniae, nisi putaret abstinendum canonum severitate. His et aliis ad causam valentibus dictis traducta est in sententiam Romana curia obnixis favoribus regis, vota debere impleri pronuntians. Silebat interea pontifex uterque, perorantis ampullas, et adulantium fumos prudenter attendens, latenter irridens. Tum legatus putans illorum taciturnitatem esse conniventiam, securus erupit: «Plurima hic inde possunt agitari [Col. 1498C] verba, sed haec est summa, quod dominus meus nec pro amissione regni patietur sibi ecclesiarum investituras auferri.—Nec ego, inquit papa, pro capitis mei redemptione eum investituras permittam impune habere.» Hujuscemodi dicti tenore conversae fautorum linguae et in diversa mutatae: «Benedicta, inquiunt, cordis tui constantia, benedicta oris tui loquela.» Legatus confusus obticuit; effecit tamen ut nonullae consuetudines patris regi laxarentur, ipsoque interim ab excommunicatione, quod aliquos investierat immuni, investiti auctoritati canonum subjacerent; eorum satisfactio Anselmi commissa judicio.

Qui cum remeandi licentiam accepisset, alter reditum excusavit, dicens se voti reum eundi ad [Col. 1498D] sanctum Nicolaum; aversabatur dicto intentio. Nitebatur enim, ut quoque modo papam a sententia traduceret. Quod ubi ad nihilum tendere vidit, compendiario tramite archiepiscopum, ad Placentiam anticipavit. Aliquantis ergo diebus communiter perrectum. Sed cum eos viae separaret divortium, ille quod ante celaverat aperuit, dicens: «Mandat tibi dominus meus, quod si sic te sibi exhibueris, sicut antecessor tuus exhibuit se patri suo, libenter volet adventum tuum in Angliam; sin minus, prudenti loquor, scis quid sequatur.» Ita Willielmus citato Angliam, Anselmus Lugdunum contendit. Indeque misit litteras regi super veritate dictorum Willielmi exculpenda. Epistolarum seriem, quae in immensum [Col. 1499A] porrigitur, apostolici ad regem, et Anselmi ad regem, et regis ad Anselmum, hic non placuit intexere; volentibus legere liber Edmeri copiam faciet, quas ideo vir ille apposuit, ut nullus eum mendacii carperet, et ut ipse invictum robur dictorum assumeret, effluebat enim otio, utpote solius Anselmi gestis enucleandis intentus; ego majus opus moveo, et in multorum gesta conor, ideoque necessaria tantum libans, fastidio lectorum mederi meditor.

Rex ergo archiepiscopatum saisivit, propensiori tamen modestia, quam frater, ut res ecclesiasticas non extraneis, sed ipsius archiepiscopatus hominibus administrandas delegaret. At vero Anselmus Lugduni resedit anno integro, et mensibus quatuor. Quo toto tempore nihil ab apostolico, nisi persuasorias [Col. 1499B] litteras, nihil a rege nisi dilationum causas obtinuit. Ibant enim crebro Romam regales nuntii, redibantque inefficaces, nisi quod moras quasdam impetrabant, quae protelarent boni viri exsilium, emendandis rebus afferrent impedimentum. Quapropter prospiciens quo loco rerum suarum fortuna staret, fecundum pietate pectus ad ultionem tandem concussit, excommunicationem in regem meditatus. Quod dum ex rescripto sororis suae Adalae Blesensis comitissae, regem ipsum non latuisset, precibus exegit, ut Northmanniam, ubi spe rex erat, Anselmus cum ipsa comitissa veniret. Venit, et rege multum favente de omnibus suis resaisitus est; sed ejus in Angliam transitus ideo dilatus est, quia nolebat communicare cum investitis. Rex igitur Angliam, [Col. 1499C] ille Beccum divertitur. Directi Romam legati Willielmus de Warleswast [ al., Warelwast], et Baldwinus monachus controversiam tot annis agitatam singulari probitate sedarunt. Concessit siquidem papa, ut rex homagia de electis acciperet, sed nullum per baculum et annulum investiret. Dum autem nuntii morarentur, crebrae ad Anselmum ex Anglia ferebantur quaerclae, de sceleribus ubique nimium pullulantibus, rogabaturque reditum accelerare, ab episcopis praesertim, quos jam scelera ipsa pigeret. Nam et presbyteros concilii Lugdunensis violatores (quod ante abscessum Anselmi celebratum fuerat), presbyteros, inquam, qui post concilium mulierculas domibus suis vel introduxerant [Col. 1499D] recentes, vel revocaverant veteres, rex discrimine pecuniae mulctare meditabatur. Id vero Anselmus ferendum non arbitratus, regi scripsit ut ab hac exactione temperaret. Quod ecclesiasticorum ministrorum vitia episcoporum non saecularium corripi debeant instantia. Ille, qui sua prudentia consilio Mellentini comitis Roberti jam in omnibus defaecatus maturuerat, consilia salutaria dignanter accepit: leniter rescripsit, venturum proxime Northmanniam, si quid deliquisset in his et aliis, per ejus emendaturum obedientiam. Cum ergo Roma redissent nuntii, non multas ipse moras aucupatus apud Beccum Anselmum convenit. Itaque omnia, quae illos hactenus in diversa trahebant, tunc per Dei gratiam prolata et sedata. Ecclesias siquidem, quas Willielmus [Col. 1500A] frater ejus censui subjecerat, ipse in manus Anselmi liberas reddidit; et se de his nil accepturum, quandiu pastore carerent, promisit, damnum presbyterorum, qui pecuniam dederant ita sarcivit, ut toto triennio ab omnibus functionibus vacarent; qui dare supersederant, ulterius nihil darent; omnia de archiepiscopatu sublata cum Angliam redisset, redditurum vadimonio dato pollicitus est. Anselmo ergo felicibus auris Angliam evecto, bona spes quam de illo provinciales habebant, minime desiderantes fefellit. Siquidem statim firmarii ecclesiarum ejecti, Simoniaci damnati, pellicatus presbyterorum inhibiti, amplexus consanguineorum deturbati; pluraque in hunc modum illicita, quae antehac impune vagabantur, castigata. Accessit serenitati temporum [Col. 1500B] felicitas regis, a quo tunc temporis in Northmannia Robertus frater suus captus et in vincula conjectus est: multique alii quos vel jam pro importunitate oderat, vel pro rebellione timebat: videbaturque debitum talionem rependere fratri, quod illum quieto regno sollicitaverat; simulque mentiebatur illum minus habilem ad gubernandum rempublicam pro lenitate ingenii quod videret Northmanniam suam, genialem amborum patriam ab improbissimis grassatoribus vastari, nec nosset tueri. Hujus ergo victoriae gaudium rex Anselmo confestim litteris enuntiavit suis, quas hic apponere videtur non extraordinarium, propter unicum devotionis regiae insigne.

«HENRICUS rex Anglorum, ANSELMO Cantuariae archiepiscopo, [Col. 1500C] salutem et amicitiam.

«Paternitati et sanctitati vestrae significamus Robertum comitem Northmanniae cum omnibus copiis militum et peditum, quos prece et pretio coadunare potuit, die nominata et determinata mecum ante Tenebrachium acriter pugnasse; sed tandem sub misericordia Dei vicimus, et sine multa caede nostrorum. Quid plura? divina misericordia ducem Northmanniae, et comitem Moretonii, et Willielmum Crispinum, et Willielmum de Ferreris, et Robertum de Stutevilla senem, et alios usque ad CD milites, et decem peditum in manus nostras, et Northmanniam dedit. De illis autem, quos gladius peremit non est numerus. Hoc autem non elationi, vel arrogantiae, [Col. 1500D] nec viribus meis, sed dono divinae dispositionis attribuo. Quocirca, Pater venerande, supplex et devotus genibus tuae sanctitatis advolutus te deprecor, ut supernum judicem, cujus voluntate et arbitrio triumphus iste gloriosus et utilis mihi contigit, depreceris, ut non sit mihi ad damnum et detrimentum, sed ad initium bonorum operum et servitii Dei, et ad sanctae Ecclesiae Dei statum tranquilla pace tenendum et roborandum ut amodo libera vivat, et nulla concutiatur tempestate bellorum.»

Hinc est contemplari quanta materia boni in regis pectore fuerit, si quis tam ingenuae fidei scintillas fomento verborum animaret, et in majores vires bonis admonitionibus excitaret. Venit igitur rex sublimi tropaeo splendidus et triumphali gloria [Col. 1501A] Angliam invectus investiturasque ecclesiarum Anselmo in perpetuum in manum remisit; eodem concedente, ut propter hominium regi factum nullus arceretur a benedictione. Consecrati sunt ergo Cantuariae quinque episcopi ab Anselmo, die qui fuit quartus Idus Augusti: Willielmus ad Wintoniam, Rogerus ad Salesberiam, Reinelinus ad Hertfordum, Willielmus de Warlewast ad Exoniam, Urbanus ad Clamorgan. Erant et ibi assistebant primae sedis suffraganei, Girardus Eboracensis, Richardus Lincolniensis, Joannes Bathoniensis, Herebertus Norwicensis, Robertus Cestrensis, Radulfus Cistrecensis, Ranulfus Dunelmensis. Ita per reverendum Anselmum libertas ecclesiarum rediit, pax serena infulsit. Caeterum de decretis conciliorum ab eo [Col. 1501B] celebratorum nihil attinet dicere, cum omnia jam obsoleta sciantur deperisse; unde non casu factum, sed divino sensu putatur, ut et in ejus consecratione et in pallii susceptione legeretur: «Misit servum suum hora coenae, etc. (Luc. XIV) .» In nullo enim ei efficaciter obtemperatum, sed omnibus pene praetenta excusatio, quae vel praedicando docuit, vel interminando prohibuit. Sed ad exemplum servi evangelici, qui bino exitu de non invitatis nuptiale implevit triclinium, ipse bino ab Anglia excessu multa lucra animarum praedicando evexit ad coelum. Verumtamen ne studiosos rerum fraudere videar, leve judicabo in describendo concilii textu operam perdere.

[Col. 1501C] Anno Dominicae Incarnationis millesimo centesimo secundo, quarto autem praesulatus Paschalis summi pontificis, tertio regni regis gloriosi Henrici Anglorum, ipso annuente, communi consensu episcoporum, et abbatum, et principum totius regni, adunatum est concilium in ecclesia Beati Petri in occidentali parte juxta Londoniam sita: in quo praesedit Anselmus Dorobernensis archiepiscopus, et primas totius Britanniae, considentibus venerabilibus viris, Girardo Eboracensi archiepiscopo, Mauricio Londinensi episcopo, Willielmo Wintoniae electo episcopo, aliisque tam episcopis quam abbatibus: huic conventui adfuerunt, Anselmo archiepiscopo petente a rege, primates regni, quatenus quidquid ejusdem concilii auctoritate decerneretur, [Col. 1501D] utriusque ordinis concordi cura et sollicitudine ratum servaretur. Sic enim necesse erat, quia multis retro annis synodali cultura cessante vitiorum vepribus succrescentibus, Christianae religionis fervor in Anglia nimis refrixerat. «Primum ergo ex auctoritate sanctorum Patrum Simoniacae haeresis subreptio in eodem concilio damnata est, in qua culpa inventi depositi sunt; Guido de Persora, et Wymundus de Tavistoc, et Aldowinus de Ramesey, et alii nondum sacrati, remoti ab abbatiis suis, scilicet Godericus de Burgo, Haimo de Cernel, Egelricus de Middeltone, absque Simonia vero remoti sunt ab abbatiis suis, pro sua quisque causa. Richardus de [Col. 1502A] Heli, et Robertus de sancto Edmundo, et ille qui erat apud Michelney. Statutum quoque est, ne episcopi saecularium placitorum officium suscipiant: et ut non sicut laici, sed ut personas religiosas decet ordinatas vestes habeant; et ut semper et ubique honestas personas habeant testes conversationis suae; ut archidiaconatus non dentur ad firmam, ut archidiaconi sint diaconi, ut nullus archidiaconus, presbyter, diaconus, canonicus uxorem ducat, aut ductam retineat. Subdiaconus vero quilibet, qui canonicus non est, si post professionem castitatis uxorem duxerit, eadem regula constringatur; ut presbyter quandiu illicitam conversationem mulieris habuerit, non sit legalis, nec missam celebret, nec si celebraverit, ejus missa audiatur; ut nullus [Col. 1502B] ad subdiaconatum aut supra ordinetur sine professione castitatis, ut filii presbyterorum non sint haeredes ecclesiarum patrum suorum, nec quilibet clerici sint saecularium praepositi vel procuratores aut judices sanguinis, ut presbyteri non eant ad potationes, nec ad pinnas bibant , ut vestes clericorum sint unius coloris, et calceamenta ordinata, ut monachi vel clerici, qui ordinem suum abjecerunt, aut redeant aut excommunicentur, ut clerici patentes coronas habeant, ut decimae non nisi ecclesiis dentur, ne ecclesiae aut praebendae emantur, ne novae capellae fiant sine consensu episcopi, ne ecclesia sacretur, donec provideantur necessaria presbytero, et ecclesiae, ne abbates faciant milites, et ut in eadem domo cum monachis [Col. 1502C] suis dormiant et comedant, nisi aliqua necessitate prohibente, ne monachi poenitentiam cuivis injungant sine consensu abbatis sui, et quod abbates sui de hoc eis licentiam dare non possunt, nisi de eis, quorum animarum curam gerunt, ne monachi compatres, nec monachae commatres fiant, ne monachi teneant villas ad firmam, ne monachi ecclesias nisi per episcopos accipiant, neque sibi datas ita exspolient suis redditibus ut presbyteri ibi servientes in his, quae sibi et ecclesiis necessaria sunt, penuriam patiantur, ut fides inter virum et mulierem, occulte et sine testibus data de conjugio, si ab alterutro negata fuerit, irrita habeatur, ut criniti sic tondeantur, ut pars aurium appareat, et [Col. 1502D] oculi non tegantur, ne cognati usque ad septimam generationem copulentur, vel copulati simul permaneant, et si quis hujus incestus conscius fuerit et non ostenderit, ejusdem criminis se participem esse cognoscat, ne corpora defunctorum extra parochiam suam sepelienda portentur, ut presbyter parochiae perdat, quod illi inde juste debetur; ne quis temeraria novitate corporibus mortuorum, aut fontibus, aut aliis rebus (quod contigisse cognovimus), sine episcopali auctoritate reverentiam sanctitatis exhibeat, ne quis illud nefarium negotium, quo hactenus in Anglia solebant homines sicut bruta animalia venundari, deinceps praesumat. Sodomiticum [Col. 1503A] flagitium facientes, et eos in hoc voluntarie viventes [ al., juvantes], in eodem concilio gravi anathemate damnati sunt, donec confessione et poenitentia absolutionem mereantur. Qui vero in hoc crimine publicatus fuerit, statutum est, si quidem fuerit persona religiosa, ut ad nullum amplius gradum promoveatur, et si quidem habet, ab eo deponatur; si autem laicus, ut in toto regno Angliae legali suae conditionis dignitate privetur, et ne hujus criminis absolutionem, his qui se sub regula non voverunt, aliquis nisi episcopus deinceps facere praesumat. Statutum quoque est, ut per totam Angliam in omnibus ecclesiis, et in omnibus Dominicis diebus excommunicatio praefata renovetur.»

[Col. 1503B] Perseveravit ergo in Anselmo ad exitum vitae invictus vigor, pietatis fervor. Excessit anno Incarnationis Dominicae millesimo centesimo nono [al., decimo], regni Henrici nono, aetatis suae sexagesimo sexto, pontificatus decimo sexto; sepultusque primo ad caput praedecessoris sui Lanfranci, postea dignius mausoleum in orientali porticu accepit; vir qui omnes, quos quidem viderimus, sapientia et religione praestaret. Adeo peccatorum extorris, ut viro veracissimo, mihique notissimo dixerit, nunquam se posteaquam monachus fuisset, ita stimulis irae actum ut alicui impingeret convicium, nisi semel tantum in hoc excidisse. Nunquam nisi unum dictum emisisse, cujus memoria conscientiam exulcerasset. Super coenam quondam recordatus [Col. 1503C] crudum se halec comedisse, percusso pectore peccatum ingemuit, quod crudam carnem contra legem assumpsisset. Edmero vero qui assideret dicenti, quod sal cruditatem halecis excoxisset: «Sanasti me, inquit, ne peccati torquerer memoria.» Obedientiae pertinax custos, cum archiepiscopus liberae potestatis esset, rogavit papam Urbanum, ut sibi aliquem proponeret, cujus jussis vitam disponeret. Is Edmerum exhibuit, cujus Anselmus jussa tanti faciebat, ut cum eum cubili locasset, non solum sine praecepto ejus non surgeret, sed nec latus inverteret. Eloquentiae etiam in communi loquela torrens profluus, qui nec inter comedendum a divinis vacaret eloquiis. Delectabaturque [Col. 1503D] eximie cum quaestionibus propositis objicientium acumen experiretur, fere omnia vel sua assumpta similitudinibus, vel aliorum objecta transigens vel eludens. Jam vero ex industria hebetem in saecularibus se praebebat, ut turbulenta talium negotiorum procella vexatus, artubus quoque deficeret. Quod cum domestici contubernales viderent, semotis turbis subornabant aliquem, qui animum residem cote quaestiuncularum exacueret. Continuoque ille suscitata mente, et scintillanti lumine in quaerentes intendens robur utriusque resumebat materiae. Quam penitus vero arcanos humanorum et divinorum sensuum sinus intraverit, indicio sunt libri, quibus jamdudum decedente livore, orbis Latini successit favor.

[Col. 1504A] «Nec vero episcopatus onus, tantorum negotiorum moles, consuetis miraculis ferias infixit. Ignes materiales et fulmineos, qui jam vicinas aedes depascebantur, porrecto salutari signo in cinerem compescuit. Stupuit Campania novum ebullire de rupe fontem, quando ipsius benedictione silex cavatus evomuit laticem. Lepusculus ab hostibus circumventus, dum sub pedibus animalis cui sanctus insederat, quaerit remedium, salvus effugit; jussit ille, et persecutores inhiantes latratus destituit, simul et conantes cursus fefellit. Ecce mulieris orbes vacuos sputo injecto jubar serenum implevit, febricitantis rigorem panis ab eo datus coercuit. Cum jam supremum post decem et sex annos episcopatus efflasset, percunctatus est Baldwinum Radulphus [Col. 1504B] Roffensis episcopus qui aderat, an balsami vel aliquantas guttas haberet, quo caput saltim delibutum corruptionis labem evitaret imposterum. Protulit ampullam, in fundo cujus parvissimum quiddam resederat. Manui ergo Aedmeri nectareus liquor quantus erat infusus, vix volae medietatem madefecerat: quo velociter expenso, iterum tantum effluxisse miratus est, nec destitit avarus exactor repetitis ausibus urgere prodigium, donec totum corpus ex omni sui parte, non perfunctorie balsamico unguine inficeret. Quoque magis facto applaudas, ampulla modo demisso ventre, modo obliquato sinu toties vacuata, peracto solemniter inunctionis officio inventa est plena plus medio. Posteroque die cum ad sepeliendum componeretur, offenderunt [Col. 1504C] lapidem corporis receptaculum minus pleno palmo temere cavatum. Cumque omnes mussitarent, quod nec alius lapis facilis esset inventu, ne corpus curvando injuriam vellent sancti Spiritus facere organo, repente viderunt lapidem idoneum, et corpus sine adminiculo decenter sepulcro illapsum. Astantium oborta laetitia, clamor impulit astra; quem non tam meruit (quanquam praedicanda) miraculi dignitas, quam subventionis non expetita celeritas. Undecimo Kalendarum Maii in alterum saeculum abiit; nec tamen amantes sui vacuos opis mundo exposuit; militat adhuc se invocantibus, nec facile quisquam prona spe accedit ad tumulum, qui non plenarie precum referat effectum. Mirum illud, [Col. 1504D] quod nuper Lugduni contigit; erant ibi duae anus reclusae, quibus nihil sanctius, nihil concordius; ad has Anselmus dum ibi maneret dignanter veniens, crebras admonitiones virtutum infundebat; sed post ejus discessum, simultas inter eas propere (ut mos est feminarum) ebulliens, rupit pacem, scidit concordiam. Sensim itaque in manus processum: quod obliqua invidia, et amaris stimulis opprobriorum dies noctesque agerent, furor armabat linguas, ira ministrabat contumelias, et ambas quidem stultitiae involvebat communio; sed magis unam premebat reatus, quae dedisset liti principium. Huic Anselmus nocte astitit, multum mutatus ab illa lenitate vultus, quam in vivente viderat. Dabat auctoritatem sermonibus austeritas, [Col. 1505A] et quasi a longe, et ab alieno petita severitas. Pulchre, ait, monita mea servastis, quae vobis servanda commendare debuissent vel professionis vestrae religio, vel meae sedulitatis dilectio. Nunc seritis jurgia, irritatis odia oblitae famae vestrae, reverentiae meae, profectus utrorumque. Quare per tanta terrarum intervalla me ad vos fatigastis; ut si desinitis, pacem restituam, si permanetis interminer poenam. Haec visio litigatricum mansuefecit mentem, lenivit tumorem: eisdemque nocte sequenti cum post lacrymas juges fessas sopor reclinasset, coelestes protelavit excubias. Nam remotis terrenorum sensuum nebulis, visa est perspicue dominae nostrae sanctae Mariae assistere, jussa pedibus assedit. Cumque dominae dignatio copiam quae vellet [Col. 1505B] interrogandi fecisset, illa felici ausu animata, de Hugone illius verbis archiepiscopo recenter defuncto interrogavit quid sperare posset. Bene, inquit, filia erit, et per misericordiam Dei in proximo, et jam in foribus est remissio. Et de domino meo Anselmo Cantuariae archiepiscopo quid sciendum? De illo, ait nullo modo dubites quin in magna Dei sit gloria.» Haec dicta quasi anilium somniorum figmenta, nullus, quaeso, excipiat cachinno, nullus prosequatur ludibrio. Constat enim feminas illas et omnis rigore abstinentiae et salubri mentis compunctione, nullis usquam sanctis inferiores fuisse.

Igitur postquam venerandae memoriae Anselmus lutei corporis nodos evadens, huic vitae valefecit, vacavit archiepiscopatus pleno quinquennio. Hoc [Col. 1505C] toto spatio cum rex admoneretur ut matris suae Ecclesiae viduitati consuleret, miti responso differebat: optimos fuisse archiepiscopos quos pater fraterque misissent; se nolle a parentum felicitate degenerare. Quocirca magno scrutinio debere agitari consilium, ut eum poneret archiepiscopum qui vel aequis passibus virtutum antecessores suos consequeretur, vel aemularetur proximis. Talia responsa videbantur plena juris et aequi, et erant plane. Diu ergo multumque librato consilio concilium Windlesoris coegit, summam manum negotio impositurus. Eratque mentis propositum, ut eligeretur Faricius abbas Abendoniensis, vir ingentis acrimoniae, et insignis industriae ad ea quae coepisset [Col. 1505D] explenda. Nihil tamen in archiepiscopi duntaxat electione voto indulgens suo, in commune arbitrium refudit electionem: quod et tunc, et alias insigni continentia fecisse dignoscitur, ipsorum in divino examine intererit, quo animo judicium sibi delegatum ventilaverint. Tunc ergo cum ex clericali ordine aliquem vellent, reclamatum est; nullum unquam clericum archiepiscopum Cantuariae fuisse praeter unum Stigandum, qui et proterve ingressus, et digne expulsus fuerit. Non esse necesse consuetudinem tantae antiquitatis infatuari, praesertim cum contra fidem esse non posset probari. Hoc dejecti consilio, habentesque suspectum rigorem Faricii, haec contulere. Si Longobardus ille fuerit archiepiscopus, rursus lites, rursus dissidia: [Col. 1506A] nulli nostrum parcet, praesertim cum eum rex non aliter suscipiat, quam si e coelo demissus sit. Sed haec palam non dicenda; dicatur quod nullius vulneret conscientiam. Satis superque alienae gentis homines fuisse archiepiscopos, abundare patriae linguae viros, qui referant Lanfrancum scientia, religione Anselmum exhibeant, pannis utrumque. Esse Radulphum Roffensem episcopum, qui fama aequet antiquos, humili affabilitate vincat et veteres et novos. Si genus explores, spectabili Normannorum prosapia oriundum; si vitam inquiras, nulla etiam infamia praestrictum. Solum esse cujus religionem nec livor carpere possit quod discreta sit. Si scientiam litterarum rimeris, totas exhausit Athenas; si eloquentiam exigas, melleo [Col. 1506B] quodam lapsu ex ejus ore fluit oratio; cui accedit genialis soli, id est Caenomanici accuratus et quasi depexus sermo: haec meruerunt suffragia, ut continuo mutata sententia rex in eorum voluntatem transiret. Actum quinto die post exactum quinquennium a morte Anselmi.

Radulphus apud Sagium quae est abbatia Normanniae, primo adolescentiae flore monachum se devoverat; coalescentibusque virtutum incrementis primo subprior, mox prior, postremo abbas fuerat. Hunc ille locum exilem admodum et angustum; probe foris et intus exaltaverat. Assentiebatur ei primo Robertus Belesmensis illius provinciae dominus, patiebaturque hominem libere religioni excubare. Sed simul, ut alias diximus, ab Henrico rege Anglia pulsus, [Col. 1506C] Normanniam concessit, de sacramento et homagio abbatem exagitare, pertinacius insistere; alter qui Romae papae prohibitionem audisset, prorsus abnuere. Quapropter abbatia relicta Angliam appulsus, circuitione abbatiarum, in quibus vitae et sermocinationum merito gratiose suscipiebatur, multum tempus elusit et perdidit. Nec enim ad Normanniam ad Robertum redire judicabat ingenuum, quod esset ille omnium foeditatum et iniquitatum altissimus gurges. Nec vero alicubi in Anglia diu fovere hospitium putabat honestum, ne importunitate sua indigenarum nauseam irritare videretur. Multitudo enim Normannorum abbatum tunc inundaverat provinciam, qui meditatos in patria et exsculptos [Col. 1506D] sermones inferebant anglis, nunc hic nunc illic aliorum impendio lenta consumentes otia: assueti venditare linguas, favoris venari auras, istas fastidii causas quantum modeste poterat Radulphus evitans, magis circa archiepiscopum conversabatur, cujus jam inde ab adolescentia fuisset sancto familiaris contubernio. Hinc fuit, ut illum, Gundulfo Roffensi episcopo defuncto subrogaret: accepto ab eo prius homagio et sacramento fidelem fore sanctae Cantuariensi Ecclesiae. Imminente consecrationis die, Anselmum obnixe Deum rogasse accepimus, ut quia Radulphum elegisset episcopum, tale illi pronosticon efferret, quo suum judicium divinae voluntati concordare gauderet. Adfuit simplici preci pia divinitas, et hunc versum exhibuit: «Erunt similes [Col. 1507A] angelis Dei.» Ita factus episcopus aestimationem boni quam de eo habuerant homines non fefellit; sed provexit in effectum, evexit in publicum. Quare cum de archiepiscopo ageretur, omnes in ejus electionem voluntate prona, tum etiam voce consona concurrerunt: ductus ergo ad sedem, non multo post pallium meruit Romanae sedis indulgentia, afferente Anselmo legato, nepote ex sorore Anselmi archiepiscopi. Nam et in principio regni Henrici venerat Angliam ad exercendam legationem Guido Viennensis archiepiscopus, qui postea apostolicus fuit: tunc Anselmus, nec multo post quidam Petrus, omnesque reversi nullo effectu rei, grandi praeda sui, Petrus maxime, quod omnes eum incendere caverent, qui esset filius Petri Leonis, [Col. 1507B] summi Romanorum principis. Crebra ergo ad Angliam commeabat legatio Romanorum insidiantium imbecillitati Radulphi. Sed effugabantur omnes cautela Henrici. Nolebat enim ille in Angliam praeter consuetudinem antiquam recipere legatum nisi Cantuariensem archiepiscopum: illique libenter refringebant impetum propter violentiam denariorum. At non ita facilis flecti Cono legatus in Gallia, omnes episcopos et abbates Normanniae suspensionis nota implicuit, quod tertio vocati ad concilia sua, non venerant, super quo habito tractatu, missus Romam Radulphus archiepiscopus et Herebertus Norwicensis, ut suo labore tantam legatorum confusionem digererent. Sed cum ad castellum, quod Feritatem vocant, venisset, foedissimum ulcus faciem [Col. 1507C] ejus invasit et tumefecit, certum futurae paralyseos indicium. Carbunculum vocat Plinius secundus, peculiare vultus vitium, quod vel cutem ad ossa corrodat, vel medicorum praeventum diligentia, deformem cicatricem relinquat. Multis ergo diebus decubuit. Sed postea valitudine sedata, vel potius morte dilata Romam pervenit. Absens tunc erat Paschalis papa, Beneventique morabatur. Obsederant imperatoris satellites, qui tunc secundo Romam armis territabat, medios calles; nec potuit archiepiscopus potiri papae colloquio nisi per internuntios. Illi quid apud papam egerint, epistola manifestabit.

«PASCHALIS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus Angliae episcopis, et charissimo [Col. 1507D] filio HENRICO illustri regi salutem et apostolicam benedictionem.

«Veniente ad nos charissimo ac reverendissimo fratre nostro Radulpho archiepiscopo, vestram ad nos missam legationem per venerabilem episcopum Herebertum Norwicensem cognoscimus. Et quidem gravibus infirmitatem molestiis impediti iidem fratres et coepiscopi, pervenire ad nostram praesentiam minime valuerunt. Sed nuntiorum honestis venerabilibusque personis pervenientibus, eorum scripta suscepimus; in quibus et ipsorum postulationis et vestrae legationis vota perspeximus. Id enim optabatur, id poscebatur, ne Ecclesia Cantuariensis temporibus nostris, sua dignitate privetur; ne nos eamdem dignitatem minuamus, aut minui sinamus, [Col. 1508A] qua videlicet potita est, ex quo a beato Gregorio per beatum Augustinum fundata est. Praeter haec litterarum indicia, legati, qui ad nos missi sunt, ut sapientes ac strenui viri, assertiones suas prudenter, instanter, efficaciter exsecuti sunt. Nos profecto et legatorum personas, et assertiones, et vestrum omnium legationes tanquam charissimorum fratrum, benigne hilariterque suscepimus: quod vobis in Domino propter dominum placere optamus. Vestrae ergo dilectioni notum habere volumus, quod Cantuariensis Ecclesiae dignitatem nec imminuimus nec imminuere desideramus [ al. deliberamus]. Beatum namque Gregorium apostolicae sedis pontificem tanquam praecipuum Christi Domini membrum, tanquam Christiani populi pastorem et doctorem, et [Col. 1508B] tanquam salutis aeternae ministrum in omnibus veneramur; et rata esse cupimus, quae ab ejus institutionibus processerunt. Illam ergo dignitatem, quam ab eo per beatum Augustinum Cantuariensis suscepit Ecclesia, et quam sanctae memoriae frater noster Anselmus jure ac possessione legitima tenuisse cognoscitur, nos profecto nullatenus imminuimus; sed in eodem statu esse Cantuariensem Ecclesiam volumus, ut authentica ejus privilegia juxta canonum sanctiones nullis perturbationibus violentur. Data Beneventi IX Kalend. Aprilis.»

Hic si papa expresse dixisset, has et has dignitates habuit Ecclesia Cantuariensis, et easdem illi confirmo, absolvisset litigium, controversiis imposuisset modum. Sed dicens, quaecunque authentica [Col. 1508C] habet, nos nullatenus imminuimus, indeterminatam rem, ut erat, reliquit in medio. Sic callidus lepos Romanorum novit se convertere ad oratorum versutias, et quae vult, cassa suspendit ambage, non parcens alienis laboribus, dummodo consulat suis profectibus. Ita circa Romam plures dies Radulphus commoratus, modo in imperatoris exercitu papae duntaxat concessu, modo in Sutrio colloquium operiebatur papae, quem rumor disperserat jam jamque adfore. Qua ille suspectatione suspensus perdidit impensam. Namque illo non veniente regressus Normanniam circa regem mansit plus anno, meditatus Gelasio successori Paschalis citra montes venienti occurrere, ut praesens suae partis patronus [Col. 1508D] objectiones adversariorum dispelleret. Turstanus enim Eboracensis electus, qui nollet Cantuariensi archiepiscopo professionem facere, impigre mentes Romanorum ad sui favorem sollicitabat. Quin et Gelasio de medio facto, cum Guido Vienensis archiepiscopus, Calixtus in papatu dictus, successisset, et Remis concilium celebraret; misit ei Radulphus nuntios suae partis astipulatores, quos ille et palam suscepit gratius, et clam fefellit callidius quam tantum virum deceret, Eboracensem electum spreta omni antiquitatis regula consecrando, sed quibus modis rationes suas tutatus fuerit adverso etiam rege Turstanus, cum ventum fuerit ad recensionem Eboracensium, sermo non praetermittet evolvere.

[Col. 1509A] Sed Angliam reversus Radulphus veteri, quod diximus, paralysis incommodo in dies aucto angebatur, non usque adeo tamen ut solemnia praetermitteret. Quanquam voce impeditior, at in consiliis non futilis auctor, imo ad iram acrior, quod sit illius valetudinis consuetudo, ut ad iracundiam agat animum, cum aliquid contra jus ecclesiae suae fieret, aegre ferre et aspere ulcisci. Nec vero diu mansit in vita cum morbus quotidie ferocior exitum maturaret, obiit XIII Kalendas Novembris anno IX patriarchatus, Incarnationis Dominicae millesimo centesimo vicesimo secundo. Hunc habuit finem Radulphus [Col. 1510A] religione impar nulli, peritia litterarum magnifice pollens, affabilitate certe facile omnium primus. Qui fortunarum amplitudine nihil plus aquisierit, nisi ut plus benefacere posset, quibus vellet. Quanquam ad aestimationem vulgi tantum ejus decebat gloriae, quantum accedebat fortunae. Caeterum nullius delicti suspicio vel levi notabilis, nisi quod ad risus et jocos inclinatior erat, quam vel dignitatis vel gradus interesse videretur. Sed quaecunque faciebat, bono utique animo vir ille faciebat; de quo quidquam sinistrum suspicari, contra religionem est niti.

DE EPISCOPIS ROFFENSIBUS.

[Col. 1509]

[Col. 1509B] Cantuariensem ecclesiam sequitur Rofensis, vicinitate loci, non auctoritate privilegii proxima, quae et olim illa lactante fidem imbiberit, et nunc sequaci virtutum linea matrem imitari contendat. Rofa est oppidum situ nimium angustum, sed quod in edito locatum fluvio violentissimo alluitur, hostibus sine periculo non accessibile. Pauca prorsus et pene nulla praesulum illius urbis gesta didicerim, quae memoranda putem. Nuda ergo nomina si ponam, succenseri mihi non debet. Dicendorum enim penuria pauca dicenti amolietur invidiam.

Primus ibi Justus a beato Augustino constitutus episcopus decedente Mellito archiepiscopo thronum Cantuariensem conscendit.

A Justo Romanus apud Rofam substitutus, et ecclesiasticae [Col. 1509C] legationis causa ad Honorium papam directus, marinorum fluctuum rabie suffocatus animam amisit.

Vacanti sede successit Paulinus. Hujus laudem semper hactenus prae se tulit antiquitas, et in immensum extulit. Natione fuisse Romanum, a beato Gregorio cum caeteris in usum Verbi Angliam missum, a Justo archiepiscopo Northanimbrorum genti ordinatum episcopum, praelatum apostolum regem detrectantem evocasse ad fidem denuntiatione coelestis oraculi, quod quondam divinae assensus clementiae Edwino ostenderit, nunc spiritus vaticinii Paulino infuderit. Ipsum ab Honorio papa pallium suscepisse, Honorium in archiepiscopum Cantuariae post Justum consecrasse. Post multa populi Aquilonalis [Col. 1509D] spolia diabolo detracta ne militi emerito persecutionum deesset tentatio, violentia hostili perturbatum a sede, Cantiam concessisse: tunc, ut superius dixi, Rofensem ecclesiam suscepisse regendam, Honorio archiepiscopo et rege Edbaldo favorabili assentatione sanctissimum sacerdotem ambientibus. Suscepit ille quod [ al. ut] ex fratris animis suggerebat charitas, et inferioris loci solio interim contentus tempore suo tramitem carnis ingressus est post annos, ex quo ad Eboracum ordinatus est, XIX, menses duos, dies XXI. Tumulatus est in ecclesia, quam ibi rex Ethelbertus a fundamentis excitaverat [Col. 1510B] verat sancto Andraeae apostolo, cujus honorem illa sedes adornat: famosus in illa provincia sanctus, et pro velocitate impigri ad preces occursus ab omnibus venerabiliter dilectus

Paulini locum explevit apud Rofam Ithamar ab archiepiscopo Honorio datus et consecratus: Anglus quidem ortu, sed in quo nihil perfectae sanctitatis quantum ad vitam, nihil elegantiae Romanae quantum ad scientiam desiderares. Ita primus in patriam pontificalis honoris in Angli persona ferens gratiam, provincialibus suis nonnullam dignitatem adjecit. Post Honorium ordinavit apud Cantuariam Deusdedit archiepiscopum, esset id archiepiscopi Eboracensis solemne, sed pulso (ut dixi) Paulino nullus successerat. Nam et Scoti, qui Northanimbrorum [Col. 1510C] regum favore provinciam compleverant illam, magis in paludibus inglorii delitescere, quam in excelsis urbibus consueverant habitare. Simul, quia cum in multis, tum in observatione Catholicae Paschae delirabant, cavebant Romanorum apud Cantiam reliquiae ordinationes erroneorum suscipere.

Defuncto Ithamar successit Damianus a Deusdedit archiepiscopo constitutus.

Huic Puttam Theodorus succedere jussit, quantum idoneum otio ecclesiastico, tantum hebetem et segnem forensi negotio. Denique, cum saepe rerum adhuc profunda pace decedere meditaretur episcopatui, hostilis injuriae causam libens suscepit. Nam Ethelredus rex Merciorum, nescio quo insolenti Cantuariae [Col. 1510D] regis responso incensus, totam Cantiam ferro et flamma premebat, omnesque terras Roffensis episcopatus abolitioni addixerat. Hanc Putta patienti animo complexus aerumnam, ad Sexwlfum Merciorum episcopum secessit. Cujus liberalitatis munere ecclesiam campestrem et agellum adeptus, quod reliquum erat aevi pacifice consumpsit, cantuum ecclesiasticorum publicam scholam quocunque ire rogabatur exercens.

Tum Quichelmus ad locum ordinatus, non post multo necessariorum penuria confusus et ipse abcessit.

[Col. 1511A] Gebmundus substitutus permanere sustinuit.

Habuitque successorem Thobiam scientia litterarum (ut Beda dicit) extrema satietate imbutum, quippe qui non modo Latinam, sed et Graecam linguam ita familiares haberet, ut eis quodcunque vellet aeque ut propria, non minus facete quam expedite proferret.

Isque Aldulfo successore decessit, qui videlicet extremus in recensione Roffensium pontificum apud Bedam invenitur; hactenus enim ille. Caeterorum nomina in chartulis notata subjiciam: Dun, Erdulfus, Deora, Weremundus, Berumodus, Burthricus, Alstanus, Godwinus, Siwardus: hic eo tempore erat episcopus, quo Normanni venerunt Angliam, paucisque diebus supervivens fatum explevit. Derelicta [Col. 1511B] ecclesia miserabili et vacua, omnium rerum indigentia intus et extra, vix enim quatuor canonici erant, qui victu exili, et ipso ad horam vel prece vel pretio comparato, et indumento plebeio vitam tolerarent.

Has miserias corrigere pergens sapientissimus Lanfrancus archiepiscopus Arnostum quemdam monachum pontificem loco dedit.

Sed eo veloci morte praerepto Gundulfum aeque monachum induxit. Sub eo res ecclesiae auctae magnifice. Monachi plus quinquaginta facti, a quibus et amatur regula, et omnia abundant necessaria. Deputatur id Gundulfi gloriae, maximeque Lanfranci industriae, qui etiam ex suo villam Heddraam coemptam, monachorum sancto Apostolo famulantium [Col. 1511C] usibus victuro jure transcripsit. Eratque Gundulfus religionis plenus, litterarum non nescius, in rebus forensibus acer et elimatus, et qui putatus sit divina potissimum electione hunc honorem meruisse. Nam, cum adhuc apud Cadonum divinas Scripturas audiret, forte cum duobus aliis juxta magistrum evangelium tenens consederat. Alteri vocabulum Gualterius, alterius nomen elapsum est. Tum magistro alias interim intento, illi inter se nonnulla ludo agentes, experiamur, inquiunt, revolutione foliorum, quis nostrum futurus sit abbas, quis episcopus. Simulque cum dicto revoluto folio invenit Gundulfus prior: «Fidelis servus et prudens, quem constituit Dominus super familiam suam (Matth. XXIV) .» Walterus: [Col. 1511D] «Euge, serve bone et fidelis, intra in gaudium domini tui (Matth. XXV) .» Tertium nescio quid durum inventum turbavit: quod etsi audivi, libenter [Col. 1512A] oblitus sum, quia ingenuae mentis non est alienis insultare malis. Cachinnis ex eventu crepantibus, interrogavit Lanfrancus quid haberent laetitiae, utque cognovit, indubitate pronuntiavit Gundulfum episcopum, Walterum fore abbatem, tertium ad lubrica saeculi revolvendum. Eventus rei probavit veritatem dicti. Gundulfus enim apud Rofam praesul, Walterus abbas apud Evesham fuere; tertius abiit in vanum. Eoque majus miraculum visum est posterius, quod nullam adhuc spem archiepiscopatus, nec etiam ad Angliam transitus Lanfrancus conceperat.

Functus ergo sancto fine Gundulfus, Radulfum (ut ante dixi) Sagiensem abbatem successorem habuit.

Quo ad archiepiscopatum levato Ernulfus successit. [Col. 1512B] Is natione Gallus, apud coenobium Sancti Luciani in Belvaco non paucum tempus monachus egit. Sed cum nonnulla plena insolentiae videret, quae nec emendare posset, nec pati vellet, discessum intendit. Quaesito prius a Lanfranco consilio, incunctanter facturus quidquid ille jubendum putasset. Ille, qui hominis industriam probe calleret (nam et apud eum diu Becci studuerat) persuasit, ut ad se veniret, quia ibi animam suam salvare non posset. Venit ergo, et toto tempore Lanfranci monachus apud Cantuariam, ab Anselmo prior ibidem, mox apud Burgum abbas, a Radulfo episcopus apud Rofam constitutus est. Grave quidem memoratu, quantae probitatis et prudentiae in omnibus officiis fuerit. Cantiae dejectam priorem partem ecclesiae, [Col. 1512C] quam Lanfrancus aedificaverat, adeo splendide erexit, ut nihil tale possit in Anglia videri, in vitrearum fenestrarum luce, in marmorei pavimenti nitore, in diversicoloribus picturis, quae mirantes oculos trahunt ad fastigia lacunaris. In Burgo monachorum numerus auctus, religo bonis monitis confota, aedium veterum ruderibus deturbatis nova fundamenta jacta, culmina erecta. Eaque omnia cum vorax ignis absumpsisset meditanti reficere honos pontificalis impactus. Ibi, quamvis omnia jam facta viderentur (praevenerat enim vivacitas Gundulfi omnium successorum diligentiam) tamen semper aliquid comminisci, ubi virtus enitescere posset; firmare antiqua, moliri recentia. Vixit in episcopatu [Col. 1512D] aliquot dies super novennium. Decessitque quatuor et octoginta annos natus, multa probitatis suae monumenta relinquens.

PROLOGUS LIBRI SECUNDI.

[Col. 1511]

[Col. 1511D] Librum primum huc usque Christo solatiante protraxi, in quo nihil infra pollicitationem meam fecisse videor, dicens quidquid de Cantuariorum vel Rofensium episcopis memorabile nostra scientia potuit attingere. Nunc ergo secundum regalium Gestorum propositum ordo posceret, ut statim Westsaxonicos prosequerer, nisi me vicinitas locorum admoneret, ut illius Orientalium Saxonum [Col. 1512D] et Orientalium Anglorum pontifices anteponerem. Quod autem aliam seriem regnorum tenui, norit lector factum necessitate, ut maximis prius regnis enumeratis, quorum et anni et facta exstabant, tunc demum illa subjicerentur, quorum pene omnia annorum veterno et potestatis exiguitate obsoleverant. Hic autem posset ascribi injuriae, si episcopatus suis fraudarem locis; quorum nec est series [Col. 1513A] clauda, nec adeo fama obscura. In hoc igitur secundo libro enumerabo nomina episcoporum Orientalium Saxonum, et Orientolium Anglorum, illisque subdam episcopatus omnes Westsaxoniae. Nec praetergredietur cura mea quascunque novi in horum episcopatuum dioecesi abbatias, sanctosque in eis requiescentes, breviterque omnia digerens, quantum potero consulam studiosorum notitiae et fastidiosorum [Col. 1514A] nauscae. Hoc sane impetratum iri rogo, ne quis mihi vertat vitio, quod quaedam, quae alias posui, huc iisdem verbis et sententiis transtuli. Quod scilicet ideo feci, ut series rerum non aliunde petendarum pulchrius uno loco constaret, et si quid alibi commode dixi, non hic me commodius dicturum posse putavi.

LIBER SECUNDUS. DE EPISCOPIS LUNDONIENSIBUS.

[Col. 1513]

[Col. 1513B] Haud longe a Rofa quasi XXV milliariis est Lundonia civitas nobilis, opima civium divitiis, constipata negotiatorum ex omni terra, et maxime ex Germania venientium, commerciis. Unde fit ut cum ubique in Anglia charitas [ al. raritas] victualium pro sterili proventu messium sit, ibi necessaria distrahantur et emantur minore quam alibi, vel vendentium compendio, vel ementium dispendio. Peregrinas invehit merces civitatis sinibus Tamesis fluvius famosus, qui citra urbem ad LXXX milliaria fonticulo fusus, ultra plus LXX nomen profert, apud Doveram enim pelago conditur.

Hic primus cathedram pontificalem sedit Mellitus beato Augustino constituente. Mellitus Romae abbas non cum Augustino Angliam venerat, sed postmodum [Col. 1513C] ad praedicatorum supplementum missus fuerat. Episcopus ordinatus habuit sedem in apostoli Pauli ecclesia, quam Ethelbertus rex Cantiae fecerat Londoniae. Ejus enim inclinabatur imperio rex Orientalium Saxonum Sebirthus, ejusdem ex sorore Ricula nepos, ad quem Londonia spectabat. Antiquitus enim Orientales et Australes Saxones, et Orientales Angli Cantuaritarum parebant regi. Quod illas provincias a Vortigerno rege Britonum Hengistus primus apud Cantiam rex non bello, sed dolo obtinuisset. Post Ethelbertum vero Australes Saxones Occidentalium Saxonum ditioni subjecti sunt. Alteris Merciorum reges principabantur, donec et hos et illos Westsaxonum occupavit, et subjecit imperium. Sed ista posterius. Tunc vero Mellitus [Col. 1513D] Deo cooperante, et Ethelberti adjutus adminiculo Christianitatis fidem egregie in provincia propagavit. Nam et monasterium beato Petro in Occidentali civitatis parte fecit, ipsius apostoli, ut fertur, admonitus nuntio. Qui et coram visus ecclesiam recens factam per se dedicaverit, et per rusticum episcopo Xenium gratissimum, grandem scilicet piscem destinaverit. Nec vero de dicto dubitare voluit, qui videret agrestis fatuitatis hominem, qui nec Christianus esset, de Petro afferentem nuntium, ejusdemque corporis lineamenta, quae Mellitus nosset, ex pictura veraciter pronuntiantem. Creditum [Col. 1514B] ergo nec consecrationis mysterium repetitum, quam perfectam monstrarent candelae per totam ecclesiam accensae, cruces factae, nec minus aquae aspersae, et sacrati olei locis debitis non frivola vestigia. Cessit divino officio humana sedulitas, pronuntiavitque voce prophetica momenti magni futurum monasterium, in quo Apostolus pontificale exercuisset obsequium. Sensim vaticinii veritas processit in medium, praesertim tempore regis Edwardi ultimi, qui ampliori monachorum conventu ibidem adunato ecclesiam aedificationis genere novo fecit. Nec minus sed multo etiam magis rex Willielmus extulit locum magnis redditibus praediorum, quod ibi regni susceperit insignia. Consuetudo igitur apud posteros evaluit, ut propter Edwardi inibi [Col. 1514C] sepulti memoriam, regiam ibi regnaturi accipiant coronam. Post mortem itaque Ethelberti et Seberti a successoribus regulis sede deturbatus Mellitus Cantuariam venit. Ibi magno curarum aestu, quae sociorum pectora decoquebant, exceptus, conjuncto sibi Justo secessit in Galliam exspectaturus si forte temporum serenaretur turbo. Verumtamen adfuit divinitatis instinctus, qui corde regis Ethelbaldi ad credendum emollito ambos mature revocavit, et quidem Justus sedem propriam non difficulter intravit. Mellitum vero pro penuria potestatis Ethelbaldus restituere nequivit. Ita aliquanto tempore honoris exsors. Postmodum Laurentio decedente archiepiscopus Cantuariae factus est.

Duravit in Orientalibus Saxonibus perfidiae labes [Col. 1514D] ad tempora Sigeberti regis eorum, qui hortatu regis Oswii Northanimbrorum a Finano episcopo baptizatus gentem suam ad fidem, quam cum Mellito expulerant, reduxit per episcopum Ceddum. Is fuit secundus Londinensium episcopus, sed in Northanimbria apud Lestingei monasterium suum sepultus. Latius ista in Beda reperies, qui et commemorat Ceddam fratrem istius Ceddi habuisse sedem episcopalem et sepulturam in Lichfield. Post Sigebertum, Swithelmus frater ejus regnavit, eo mortuo Sighere et Sebbi regnum tenuere sub Wlferii regis Merciorum regimine. Sebbi illibatae fidei speciosi [Col. 1515A] finis compos fuit. Sighere tempore mortalitatis fidei signaculum fregit. Sed instantia Wlferii per Jerumanum episcopum recepit.

Is Wlferius defuncto Ceddo per pecuniam corruptus Wine quemdam, qui Westsaxonum fuisset episcopus, vacanti throno induxit.

Succedentibus autem annis Theodorus a Vitaliano papa Cantuariam archiepiscopus missus, Erkenwaldum venerabilem virum Londoniensibus praesulem dedit. Eum in miraculis perspicuum fuisse confirmat et recens fama et vetus memoria. Quorum illud notabilius fuit, quod cum aeger pedes parochias lectica circumiret, ad oram rapacissimi amnis forte devenit. Ibi cum comites haesitarent, quod infirmus nec equo nec pedibus transvadere posset, essetque [Col. 1515B] timor ne vehiculum aquarum violentia subsideret, repente gurges disparuit, fluvius in eo loco totus diffugit; statimque ut episcopus cum comitatu transiit, amnis, qui stans seorsum crispantibus undis se collegerat in cumulum, alveo suo redditus est. Ejusdem lecticae attactu imbecilles multos curatos auctor est Beda. Fecit duo monasteria, unum sibi, alterum sorori. Suum Certesiae dicitur, quod per adminiculum cujusdam Frithwoldi, qui sub Wlferio subregulum agebat, opulentia rerum et monachis implevit. Splenduit ibi religio, nec defuit necessariorum copia usque ad Danos, qui ut caetera locum illum pessundedere, ecclesia succensa cum monachis et abbate. At vero rex Edgarus princeps incomparabilis comparabilis non contentus novis monasteriis, quae [Col. 1515C] ubique tum per se, tum per episcopos aedificabat, nisi et vetera resarciret: illud refecit in solidum, undique veteribus chartis conquisitis, quarum testimonio praedia revocaret ad locum, quae quidam ex magnatibus seu vi, seu vetustatis auctoritate occuparant ad jus suum. Sororis coenobium appellatur Berekingum in latere Londoniae ad octo milliaria situm. Ibi illa Ethelburga vocata habuit cohaerentes sibi sanctitatis et pietatis [ al. potestatis] socias Hildelidam proximo loco successorem, ad quam exstat emissus beatissimi Aldelmi de virginum laude codex: Wlfildam pene modernam, quae paucis annis Eadgari regis tempora praevenit, quaeque vetustatem caeterarum sanctitatis gratia compensat et fere dixerim [Col. 1515D] anticipat. Nihil enim orator irritum rogat, modo credulitate non careat. Quarum (vere fateor) orationibus locus ille nunquam omnino destructus, nunc etiam tempore Normannorum, ut pleraque alia, numero sanctimonialium et aedium pulchritudine ad supremum evectus. Habetur ergo Erkenwaldus Londoniae maxime sanctus, et pro exauditionis celeritate favorem canonicorum nonnihil emeritus. Alii adeo sub obscuritatis nubilo jacent, ut non eorum sciantur mausolea. Omnes etiam episcopatus haec infecit miseria, ut apud habitatores illius memoria magnae gloriae ducatur, qui sciat episcoporum loci vel proferre nomina. Caeterum de gestis vel sepulcris, nec verbum, successorum itaque haec sunt nomina: Waldhere, Ingnaldus, Egulf, Wigeth, [Col. 1516A] Edbriht, Eadgar, Kenwalk, Eadbald, Hecbertus, Osmundus, Ethelnoth, Celbertus, Cernulf, Swithulf, Etstan, Wlsius, Ethelward, Elstan, Theodred.

Hujus non penitus exsoletam memoriam cives praedicant, dicentes eum fuisse regis Ethelstani tempore. Cum eo ad bellum contra Analavum profectum, coelestis muneris, unde supra diximus, cum Odone Wiltensi deprecatorem et indicem. Cognomen boni, vulgo sortitum pro praerogativa virtutum, uno excidisse magis errore quam crimine, quod fures apud sanctum Eadmundum deprehensos, quos conatibus irritis martyr invisibili nodo astrinxerat, severitati legum addixerat patibulis adjudicatos. Sed de facto recogitantem piguisse, totoque vitae tempore post exercuisse poenitentiam, culpa [Col. 1516B] mordente conscientiam. Ejus corpus juxta fenestram cryptae locatum est in edito praetereuntibus conspicuo. Post Theodredum hi successiones continuas habuerunt.

Wlstanus, Brithelmus, Dunstanus postea Cantuariae archiepiscopus, Elfstanus, Wlstanus, Elfhunus, Elfwius, Elfwordus, Rodbertus, ex monacho Gemmeticensi ab Edwardo rege factus, prius Londoniensis episcopus, mox Cantuariensis archiepiscopus. Cujus qui fuerit finis, sermo antecedens dicere praevenit.

Ei Willielmus ab eodem rege datus successor fuit.

Porro Willielmus ex comite Normanniae rex Angliae Hugonem quemdam, cognomento de Orinal [Col. 1516C] episcopum creavit. Is post paucos ordinationis annos in morbum incurabilem incidit. Siquidem regia valetudo totum corpus ejus purulentis ulceribus occupans, ad pudendum remedium transmisit. Nam credens asserentibus unicum fore subsidium, si vasa humorum receptacula verenda scilicet exsecarentur, non abnuit. Itaque et opprobrium spadonis tulit episcopus, et nullum invenit remedium, quoad vixit leprosus.

Hugoni successit Mauritius regis cancellarius, quamvis in quibusdam minus prosperae famae, praedicabilis tamen efficaciae. Magnanimitatis certe ipsius est indicium basilica beati Pauli, quam inchoavit Londoniae, tanta est decoris magnificentia, [Col. 1516D] ut merito inter praeclara numeretur aedificia: tanta cryptae laxitas, tanta superioris aedis capacitas, ut cuilibet populi multitudini videatur posse sufficere. Quia igitur Mauritius erat mentis immodicus, laboriosi operis impensam transmisit ad posteros.

Denique, cum Richardus successor ejus omnes redditus ad episcopatum pertinentes aedificationi basilicae transcripsisset, aliunde se suosque sustentans propemodum nihil efficere visus est, totumque censum ad hoc bene prodigus exhauriebat et parum in effectum prodibat. Quare, impetus boni, quem in initio episcopatus habuit cedentibus annis, desperatione lassescens, paulatim elanguit. Locus est in dioecesi Londoniensi apud orientales Saxones Cit [ al. Cic], gentili vocabulo dictus, ubi est beatae [Col. 1517A] Osgithae in miraculis famosae virginis requies: hunc vir ille terris aliquantis et regularibus implevit canonicis. Erant ibi et sunt clerici litteratura insignes eorumque exemplo talis habitus hominum, laeta, ut ita dicam, totam patriam vestivit seges. Meditabaturque ipse depositis olim involucris mundi eo transire, praesertim longae paralysis tabe admonitus, si non aegrum illecebris animum potestatis [Col. 1518A] consuetudo retraheret. Hujus loci fuit primus prior Willielmus de Corbuil qui defuncto Radulpho Cantuariae archiepiscopo in illum honorem evectus est. Quem, quamvis monachi trepidassent suscipere, quod esset clericus, tamen nihil poenitendum fecit. Erat enim religionis multae, affabilitatis nonnullae, caeterum nec iners, nec imprudens.

DE EPISCOPIS ORIENTALIUM ANGLORUM ET MONASTERIIS.

[Col. 1517]

[Col. 1517A] Primus orientalium episcopus Anglorum fuit Felix, Burgundus natione, qui Sigeberto in Gallia exsulanti familiaris effectus, Angliam cum eodem post mortem Eorpwaldi venit. Illoque regnum provinciae sortito, episcopus ordinatus animositati [Col. 1517B] regiae non defuit, quin ingenti studio et vigilanti labore toti regioni Christianam credulitatem infunderet. Scholas quoque litterarum opportunis locis instituens barbariem gentis sensim comitate Latina informabat. Decursa vitae meta post septemdecim annos episcopatus sepultus est in Domuc sede sua, inde translatus apud Seham, quae est villa juxta stagnum, quod volentibus ire in Heli quondam periculosum navibus, nunc facta via per palustre arundinetum transitur pedibus. Sunt ibi adhuc indicia dirutae et a Danis incensae ecclesiae, quae ibi habitatores pariter exustos ruinis operuit suis. Corpus vero sancti multo post quaesitum et repertum in Ramesiensi coenobio, de quo posterius dicetur, [Col. 1517C] humatum est.

Et substitutus est Thomas diaconus suus ex Girviorum provincia oriundus.

Cujus post quinque annos defuncti sedem implevit Bonifacius, gente Cantuarita, eodemque annorum numero, quo Felix praedecessor suus, egit officium.

Tum Bisi vir venerabilis a Theodoro archiepiscopo creatus episcopus, quoad valetudo prospera permisit sine crimine vitam duxit. Sed adverso morbo correptus duobus locum dedit. Rexerunt ergo duo semper episcopi provinciam illam usque ad tempus Egbrithi regis Westsaxonum, quorum unus sedebat apud Domuc, alter apud Helmaham.

[Col. 1517D] Baldwine et Hetha, Nortbertus et Astulfus, Netholacus et Edredus, Edelfridus et Cuthwinus, Lamferd et Albrithus, Athewlf et Eglaf, Huferd et Eudred, Sigge et Alliun, Alherd et Titfrid, hi duo erant episcopi orientalium Anglorum; Alherd Helmonensis, Titfrid Domucensis, quando Offa rex Merciorum fecit archiepiscopatum apud Lichfield.

Humbrith et Weremund, et post eum Wildred, tempore enim Ludecanii regis Merciorum, et Egbrithi regis Westsaxonum Humbrithus et Wilredus fuerunt episcopi Orientalium Anglorum. Sed eodem Ludecano et antecessore ejus Burhredo incursante provinciam, etiam episcopi necessariorum copia destituti sunt. Et quidem utrique reges intra regionem provincialium incursu exstincti, cessarunt [Col. 1518A] tamen episcopatus, et ex duobus unus factus sedem apud Helmaham villam non adeo magnam accepit. Fuerunt ergo hi pontifices.

Athulf, Affricus, duo Theodredi, Athelstanus, [Col. 1518B] Algarus. De istius sanctitate non minimum indicium dedit scriptor vitae venerabilis beati Dunstani, quod hic ejusdem verbis apponam. Dies, inquit, Ascensionis Christi festivus diem clarificationis beati Dunstani praecessit tertius. Tantae itaque diei surgente aurora sacerdos quidam nomine Algarus doctrinae et actionis merito praecipuus, quem postea nobilem in Helmeham episcopum claruisse accepimus, dum sacros Dominicae Ascensioni honores in ecclesia Salvatoris pervigil impenderet, et mentem ad coelestia contemplanda extenderet, se ipso et omnibus hujus mundi rebus transcensis, Dunstanum pontificali throno conspicit praesidentem, et clero jura canonica dictantem. Et ecce per omnis ecclesiae januas irruentium angelorum infinita ingrediuntur [Col. 1518C] agmina. Qui dum coactis ordinibus sedenti astarent pontifici hujusmodi illi salutationis alloquium persolverunt. Salve, Dunstane noster, si paratus es, veni, et nostro gratiosus contubernio utere. Respondit Dunstanus, scitis, o sancti spiritus, hodie Christum ascendisse, nostrique officii esse tam verbo quam sacramento populum Dei reficere; ideoque hodie venire nequeo. Dixerunt, paratus esto die Sabbati hinc nobiscum Romam transire, et ante summum pontificem sanctus [ al. cum sanctis] aeternaliter manere. Discessere angeli. At sacerdos qui rerum tam evidens contemplator exstiterat, exitum earum stupidus et tacitus explorabat. Et infra: Sacerdos etiam, qui tam mirabilem in ecclesia extasin viderat, cognito quod non in [Col. 1518D] imagine, sed in rerum veritate eamdem sustinuisset, palam omnibus et cum gemitibus magnis, quae viderat, absolvit. Haec ab alieno scripto mutuatus sum, ut ostendatur lecturis quam venerabilis Algarus fuerit, qui tam occulta mysticis intuitus luminibus, foras quoque efferre dignus fuerit. Nec vero credibile putaverim, ut majori suscepto gradu minus sanctitudini advigilaret; imo credendum et propter reverentiam virtutum episcopum factum, et inter angelorum agmina, quae viderat, suo die in coelum receptum.

Post eum Alfwinus, duo Elfrici, Stigandus, seu ejectus.

Et pro auro Grimketel electus tenuit quas parochias [Col. 1519A] Orientalium Anglorum et Australium Saxonum. Intercessu vero temporis sic redditis rationibus Stigandus evaluit, ut sibi Australium Saxonum episcopatum restitueret, et Orientalium Anglorum fratri Ethelmero acquireret. Minimum id animositati suae ratus, Wintoniensem et Cantuariensem thronos ascendit, vix aegreque exoratus, ut Austraibus Saxonibus proprius ordinaretur antistes.

Post Ethelmerum fuit Helmanensis episcopus Herfastus, sicut invenitur in concilii textu, quod sexto anno Willielmi regis pro primatu duorum metropolitanorum factum est. Qui ne nihil fecisse videretur, ut sunt Normanni famae in futurum studiosissimi, episcopatum de Helmaham transtulit ad Thethfordum. Parcae, ut aiunt, mentis homo, et [Col. 1519B] nonnulla ex parte litteris eruditus: quique ante adventum Lanfranci in Normanniam probabilis in eis scientiae aestimatus sit. Sed eo apud Beccum monachato, cum ubique scholares inflatis buccis dialecticam ructarent, Herfastus jam Willielmi comitis postea regis capellanus, ad famosum gymnasium magna sociorum et equorum pompa pervenit. Tum Lanfrancus ex prima collocutione intelligens quam prope nihil sciret, Abecedarium ipsi expediendum apposuit, ferociam hominis Italica facetia illudens. Quo is irritatus per comitem effecit, ut Lanfrancus Becco Normanniaque omni submoveretur. Sed intercedente Dei gratia animus Willielmi pacatus est, alterque retentus: satagente maxime Willielmo filio Osberni. Maximaque [Col. 1519C] tuit recuperandae gratiae occasio, quod cum Lanfrancus ad curiam commeatum petiturus venisset, equus ejus forte claudicans comiti cachinnum excussit.

Post hunc diebus Willielmi minoris emit episcopatum Tetfordensem Herebertus cognomento Losinga, quod ei ars adulationis impegerat, ex priori Fiscanii, et ex abbate Rameseiae factus episcopus, patre suo Roberto ejusdem cognominis in abbatiam Wintoniae intruso. Fuit ergo vir ille magnus in Anglia Simoniae fomes, etiam abbatiam episcopatumque nummis aucupatus, pecunia scilicet regiam sollicitudinem inviscans, et principum favori promissiones non leves assibilans. Verumtamen erroneum impetum [Col. 1519D] juventutis abolevit poenitentia Romam profectus severioribus annis, ubi loci baculum Simoniacum et annulum deponens, indulgentia clementissimae sedis iterum recipere meruit, quod Romani sanctius et ordinatius censeant, ut ecclesiarum omnium sumptus suis potius serviant marsupiis, quam quorumlibet regum usibus militent. Ita Herebertus domum reversus sedem episcopalem transportavit ad insignem mercimoniis et populorum frequentia vicum nomine Norwic. Ibi monachorum congregationem numero et religione percelebrem instituit, omnia iis necessaria sumptu mercatus domestico. Providens scilicet successorum querelae, nullas de episcopo terras monachis largitus est, ne illi Dei famulos fraudarent victualibus, si quid offendissent, quod suis competeret [Col. 1520A] rebus. Praeterea apud Theodfordum monachos Cluniacenses instituit, quod sint illius coenobii professores ubique gentium pene dispersi, locupletes in saeculo, et splendidissimae religionis in Deo. Ingenti ergo et numerosa virtutum gratia praeteritarum offensarum obumbravit molem, praecipue prognostico antecessoris et suo, a malo exterritus, et ad bonum erectus. Herfasti fuit, «Non hunc sed Barabbam (Joan. XVIII) ;» suum; «Amice, ad quid venisti (Matth. XXVI) ;» quo audito, nec lacrymis, nec his fere verbis abstinuit: «Male quidem intravi, confiteor, sed Dei gratia operante bene egrediar.» Erat ergo disertitudinis et litterarum copia, nec minus saecularium rerum peritia, Romanae celsitudini suspiciendus. Mutatusque Herebertus fuit (ut Lucanus [Col. 1520B] de Curione dicit) momentum et mutatio rerum; sicut tempore Willielmi regis Simoniae causidicus, ita regnante Henrico propulsator invictus. Neque ab aliis fieri voluit, quod a se quondam praesumptum juvenili fervore indoluit. Prae se, ut ferunt, semper ferens Hieronymi dictum: «Erravimus juvenes, emendemus senes.» Postremo quis in illius facti laudem digne attexat, quod tam nobile monasterium episcopus non multum pecuniosus fecerit, in quo nihil frustra desideres vel in aedificiorum specie sublimium, vel in ornamentorum pulchritudine, tum in monachorum religione, et sedula ad omnes charitate? Haec et vivum spe felici palpabant, et defunctum (si non vana fides poenitentiae) super aethera tulerunt. Ad episcopi Norwicensis dioecesin pertinere [Col. 1520C] dignoscitur monasterium Sancti Edmundi. De quo, quanquam alias dixerim, nunc si breviter commemoravero, non vacat a ratione. Sic enim et dispositum meum ordine procedet quo cogitavi, post commemorationem episcoporum sanctos in eorum parochiis requiescentes non praeterire. Et gratiose fateor accidit, ut primus sanctus Edmundus occurreret, qui quasi rex et princeps patriae compatriotarum sanctorum primus palmam laudis vindicaret. Regnavit ille in Orientali Anglia, vir Deo devotus, et avita regum prosapia excellens. Qui, cum aliquot annis pacifice provinciae praefuisset, in illa temporum mollitie virtutem ejurare compulsus: Danorum duces Hinguar et Hubba, Northanimbrorum et Orientalium [Col. 1520D] Anglorum depopulaturi provincias venere. Quorum primus regem non resistentem, sed armis projectis solo pronum, et orantem cepit, et post nonnulla tormenta decapitavit. Tunc et sedes episcopalis apud Scham, ut supra dixi, et monasterium Heliense sanctimonialibus effugatis incensa et solo complanata. Sed emicuit post necem beati viri transactae vitae puritas dignis miraculis. Caput a corpore lictoris saevitia divisum dumeta Danis projicientibus occuluerant. Quod dum cives quaererent, hostem abeuntem vestigiis insecuti, funeri regio justas inferias absoluturi, jucunda Dei munera hausere, exanimati capitis vocem expressam omnes ad se lictores invitantem, lupum feram carnibus assuetam lacertis illud circumplexam innoxiam praetendere custodiam: [Col. 1521A] eumdem more domestici animalis bajulos post tergum ad tumbam modeste secutum nullum laesisse, a nullo laesum esse. Tunc pro tempore humi traditum corpus venerabile, tumultuario injecto cespite terrea gleba superjecta, et exilis pretii lignea capella superstructa. Sed et domunculam succedenti tempore vepres obtexerant, animisque provinciales memoriam martyris abjecerant. Adfuit ille oscitantibus, semisopitas mentes eorum ad sui reverentiam signis excitans, et leve quidem ac frigidum sit, sed tamen primum virtutum ejus experimentum, quod subjiciam. Caeci, qui baculo viam tentaret, errore nocturno capellam ingressi lux caelitus obvia orbes implevit. Mox latrunculos eamdem aedem noctu expilare aggressos, invisis loris in ipsis conatibus [Col. 1521B] irretivit, formoso admodum spectaculo, quod praeda praedones tenuit, ut nec coepto desistere, nec inchoata valerent perficere. Quapropter Londoniae praesul plebeiae machinae diuturnam sustulit invidiam, angustius aedificium super veneranda membra molitus, quae et miranda incorruptione, et lacteo quodam candore gloriam sanctae animae praedicabant. Caput reliquo corpori compaginatum, signum tamen martyrii coccinea cicatrice praetendes. Porro illud humana excedit miracula hominis mortui crines et ungues pullulare, quos Oswen quaedam sancta mulier quotannis hos tonderet, illos desecaret magna veneratione posteris futuros: sanctae temeritatis femina, quae contrectaret artus, quibus omnis inferior est mundus. At non ita Lefstanus effrenatae [Col. 1521C] audaciae adolescens, qui sibi corpus martyris minis inflatioribus ostendi exegerat, famae, ut dicebat, incertum fide oculorum ponderare deliberans. Ideoque praecipitis ausus poenam tulit amens effectus, et post modicum scaturiens vermibus et mortuus. Novit profecto, quae olim consueverat, novit Edmundus facere:

Parcere subjectis et debellare superbos.
Quibus duobus ita omnes sibi Britanniae devinxit incolas, ut beatum se in primis astruat, qui locum requietionis ejus, vel nummo, vel pretio illustret. Ipsi reges aliorum domini servos se illius gloriantur, et coronam ei regiam missitant, magno, si uti volunt, redimentes commercio. Exactores vectigalium, [Col. 1521D] qui alias bacchantur, fas nefasque juxta metientes, ibi supplices citra fossatum sancti Edmundi litigationes sistunt, experti multorum poenam, qui perseverandum putarunt. Fossatum Cnuto rex praecepit fieri, patris sui Swani miserabili fine edoctus ad bonum. Nam cum ille tempore regis Edelredi totam Angliam devastans, in terra sancti Edmundi nihilo refractiores minas anhelaret, a martyre leviter [Col. 1522A] admonitum per sommum ferunt, sed barbarica ineptia durius respondentem conto percussit et exanimavit. Tantum morae in medio, quod excussus sopore auctorem et modum mortis astantibus patefecerit. Confabulationes enim altercantium et sonum ictus custodes corporis mirum in modum audierant. Sciebat haec Cnuto, ideoque nihil non effecit, ut sancto blandiretur. Praeter fossatum, quod praelibavi, quod terras sancti ab omni inquietudine defenderet: denique basilicam animositate regia, quantum illius temporis usus flagitabat, super venerabile corpus construxit, abbatem et monachos instituit, praedia multa et magna contulit. Perstat hodieque donorum ejus amplitudo integra, quod locus ille infra se aspiciat Angliae nonnulla monasteria. Per successiones [Col. 1522B] abbatum fuit ibi Lefstanus tempore regis Edwardi: hic quibusdam de incorruptione sancti male credulis male consulens, suo discrimine aliorum fidei prospexit. Prolatumque corpus in medium inspiciendum exhibuit, ipso a capite monacho suo a pedibus trahente. Palam itaque imprecatus est dicens: Domine sancte Edmunde, tu nosti quod non infideli mente, sed pro aliorum salute hoc fecerim, ne divinum in te mundo celaretur miraculum; quia tamen peccatorum multorum sum reus, nec a me debuisset contrectari sancti Spiritus organum, si tibi factum displicet in me temporaliter ulciscere. Praestat enim, et malo, ut aliqua insigniar corporis clade, quam aeterna involvar ultione. Vix orationem finierat, [Col. 1522C] cum ecce ambarum manuum digiti vel retro miserabiliter retorti, vel volae pertinaciter infixi, poena, quam rogaverat, virum mulctavere. Post etiam aliis debilitatibus correptus, regem Edwardum per nuntios convenit, ut sibi medicum mitteret, ille Baldwinum sancti Dionysii monachum ejus artis peritum dirigendum curavit. Qui cum in caeteris probe, in digitorum curatione nihil promoveret, mirari coepit homo, qui magnae in medendo fortunae esset. Sed causam morbi a scientibus edoctus, in loco remansit, amorem martyris totis praecordiis amplexus. Pluribus ergo annis notitiam plenam principum adeptus, Lefstano non tam successit, quam accessit abbas, illo amittente, rege volente. Sub eo et per eum libertas monasterii ab Alexandro [Col. 1522D] papa data, ut nulli episcopo locus ille subdatur in aliquo, archiepiscopi tantummodo nutum in legitimis spectaturus. Omnia intus et extra innovata. Aedificiorum decus oblationum pondus quale et quantum in Anglia nusquam. Jacent in ecclesia duo sancti, Germanus et Botulfus. Quorum gesta nec ibi, nec alibi haberi memini, nisi quod primus frater sanctae Etheldrithae, secundus episcopus asseritur.

DE EPISCOPIS OCCIDENTALIUM SAXONUM ET PRIMO DE WINTONIENSI.

[Col. 1521]

[Col. 1521D] Age nunc, quia Cantuariensium episcoporum et Roffensium, Orientalium Saxonum et Anglorum nomina transcurrimus, caeterorum sedes et gesta, quantum vel fama vel scripto sciuntur, commemoremus. [Col. 1522D] Ac primum pro ratione propositi offerunt se Westsaxones, quibus primo fuit episcopus unus in Dorcestria: mox duo, unus in Wintonia, alter in Schireburnia. Duobus tempore regis Edwardi tres [Col. 1523A] additi, Wellensis, Cridiensis, Cornubiensis. Nec multo post sextus in Ramesburia. De quibus omnibus quia ordinatum sermonem meditatur oratio, primum pro dignitate civitatis de Wintoniensi dicendum.

Tempore igitur quo Kinegislus et Quicelmus apud Westsaxones regnabant, Birinus (dubium unde oriundus) hortante Honorio papa in Britanniam praedicationis munus suscepit. Ordinatusque in episcopum ab Asterio Genuensi episcopo pertendit ad pelagus, quo Britanniam transmitteret. Cumque reculas suas in sarcinas componeret, nautis pro tempestivo vento urgentibus, corporalia (quae dicuntur) oblitus est. Sed jam in altum promotus, cum serenum salum puppis sulcaret laeta, recordatus jacturae [Col. 1523B] haesit mente: si nautas appellaret de reditu, pro secunda navigatione non dubium quin rideretur; si taceret, damnum apostolici muneris pateretur. «Itaque animositate tota credulitatis arma concutiens, descendit pedibus in mare, concitoque cursu littus relictum repetiit. Ibi corporalibus repertis et acceptis geminato beatae felicitatis ausu ad socios rediit, undarum cumulos et mille obvias mortes fide dispergens.» Illi quoque tanto emolliti miraculo, jactis anchoris cursum navis tenuerunt. Quapropter certatim omnium obsequio receptus, non multo post continentem attingit in regione Westsaxonum. Is erat annus XL post adventum Augustini, regnantibus praedictis regibus, anno XXV, pollicitus fuerat Birinus Honorio papae, quod extremas Anglorum [Col. 1523C] penetraret provincias, ibi credulitatis saturus semina, ubi nec Evangelii fuisset nomen auditum. Verumtamen, continuo ut appulit, omnes ibi sacrilegis ritibus pertinacissime deditos invenit. Quocirca fatuum visum est ulterius pertendere, et, cum illic nullum sanum reperiret, aegros, quibus mederetur, quaerere. Restitit ergo, et cum divino nutu, tum suo adnisu prius ipsi regi Kinegisto, mox etiam provinciae omni lavacrum salutare impertiit. Contigitque laudabili plane spectaculo, ut dies dicta regis baptismati occurreret diei, quo filiam suam deliberaverat nuptum tradere Oswaldo sanctissimi Northaninbrorum regi, liberali ergo commercio actum est, ut futurus Kinegisti carnalis gener, prius ejus fieret in [Col. 1523D] baptismo spiritualis pater. Reges igitur ambo dederunt praedicatori suo sedem episcopalem Dorcestriam, tunc urbem, modo villam, quam tempore illo reges habuerunt Westsaxonum, sed sequenti pontifices Merciorum. Denique ad nostram aetatem duravit ibi episcopalis Merciorum sedes, nunc vero est apud civitatem Lincolniam. Ita Birinus sacris laboribus emeritus vitaque defunctus, Dorcestriae in ecclesia, quam aedificaverat sepultus est. Posterioribus annis confirmato episcopatu Westsaxonum in Wintonia, illuc a pontifice Hedda translatus patronus civitatis post Deum habetur.

Post cum Angilbertus natione Gallus provinciae praesulatum tenuit. De cujus adventu et abscessu in Beda latius lecturus, hic cognosces compendio. Subintroducto [Col. 1524A] in episcopatum Wintoniae Wine vocabulo, homine Anglo, sed apud Gallos ordinato, abscessit infensus. Nec diu invasor fovit otium, sed ejusdem regis tyrannide pulsus ad Ulferium regem Merciorum fecit confugium: emptoque ab eo episcopatu Londoniae dies vitae residuos consumpsit saevo exemplo posteris, ut non facilem discernas majore peccato et infamia, an illius qui rem sacram venum proposuerit, an illius qui emerit. Tum Angilbertus per nuntios regis exoratus ut rediret, excusavit adventum, quod Parisiaci episcopatus vinculis teneretur astrictus. Ne tamen spem postulantis eluderet, misit nepotem Lutherium, qui prono provincialium assensu exceptus, et a Theodoro archiepiscopo consecratus, VII annis Westsaxonum [Col. 1524B] rexit ecclesiam. Quod ideo non tacui, quia de annis episcopatus ejus Beda nihil expressum reliquit, mihi ex Chronicis cognitum dissimulare silentio praeter religionem videbatur.

Ejus successor fuit plus XXX annis Hedda, qui prius fuerat monachus et abbas. Hunc Beda dicit officium exercuisse magis insito sibi amore virtutum, quam ullius litteraturae doctrina praeditum. Unde non parvo moveor scrupulo, quippe qui legerim ejus formales epistolas non nimis indocte compositas, et Adelmi ad eum scripta maximam vim eloquentiae et scientiae redolentia. Sanctitatis ejus reverentiam numerus miraculorum coelitus emissorum hominum manifestavit notitiae: quae nunc interim supprimit contentus gloria olim post recentem [Col. 1524C] obitum acquisita.

Ipso defuncto, quia dioecesis ejus ab uno nequibat gubernari idonee pro circuitus spaciositate, divisa est in duas; una data Danieli, altera Aldelmo. De Adelmo et ejus successoribus tempus erit Deo comite cum sermo procudetur, quantum utilitati auditorum sufficiat; nunc ut spopondi Wintonicuses aggrediar. Daniel, defuncto Aldelmo, multo tempore superstes fuit XLIII annis in episcopatu. Postmodum, ut vivacem senectam sancto consummaret otio vivens honorem exuit, Melduni (quantum vixit) monachum exercens, ut fama fert sinceriter ad nos per successiones manans. Ibidemque sepultus asseveratur. Quamvis Wintonienses eum [Col. 1524D] apud se habere contendant, nec ejus mausoleum vel vere vel suspiciose ostendere praevaleant.

Successit Humfredus, cujus memoria fit in concilio Cuthberti archiepiscopi, Tum Kinebardus, illi Athelardus, ex abbate Melduni mox archiepiscopus, Athelardo Egbald, Dudd, Cineberd, Almund, Wighten, Herefrith, Eadmund, Helmstan, hic fuit tempore regis Westsaxonum Egbrithi.

Quo viam patrum ingresso, Swithunus successit, ejusdem presbyter ecclesiae ab Helmstano jamdudum ordinatus. In quo, dum vitae religio cum simplici prudentia conquadraret, natura industriaque laudabilis regis auditum non effugit. Quocirca illum hactenus excoluit, ut et multa negotiorum ejus consilio transfigeret, et filium Adulfum ejus magisterio [Col. 1525A] locaret. Quo facto praelusit felicitati futurae adolescentis fortuna, ut sub sanctissimo praedagogo addisceret, qualiter non rudis olim ad gubernandam remp. procederet. Est enim Platonis vetus et laudata sententia: «Tunc fore beatam rempublicam, si vel philosophi regnarent, vel reges philosopharentur.» Veritas dicti prodiit in effectum per istum Adulfum, cum patre defuncto, quia alter legitimus haeres non exstaret, ex gradu subdiaconi Wintoniensis in regem translatus est, concedente Leone illius nominis papa tertio. Tum vero palam erat, quid eum spiritualis philosophia docuisset, dum magis famulorum Dei, quam suis utilitatibus prospiciens omne regnum Deo decimaret: nihil faceret nisi ratum, nihil juberet nisi pium. Sed haec alias [Col. 1525B] egimus: nunc in manibus Swithuni gesta evolvimus.

Quem ille ut altorem, doctoremque suum suspiciens (sic enim eum vocabat) non prius abstitit, quam episcopatu Wintoniensi honoraret consentiente clero, ordinante archiepiscopo Cantuariae Celnotho. Laetis ergo incrementis fundamenta bonorum in regno jacta per regem, pullulabant per pontificem, dum iste bonum urgeret, quod ille suis praesertim admonitionibus inciperet. Et erat quidem virtutum omnium promptuarium, sed aggaudebat duabus maxime, clementia et humilitate. Ambarum insignia stylus subjiciet. Operariis ad pontem in orientali parte urbis faciendum forte assederat, ut instanti praesentia suscitaret stimulos desidum incuriae. [Col. 1525C] Et ecce per pontem commeabat in civitatem femina commercii [ al. commercii causa] ferens ova, prosiliunt undique (ut mos est ejus generis hominibus) et petulanti excussu omnia ova ad unum confringunt. Id non leve sanioris mentis hominibus visum, sed statim in notitiam domini episcopi delatum. Is ante se adductae mulierculae annis et pannis squalidae querelam auscultat, damnum suspirat, misericordia mentis cunctantem miraculum [ al. in miraculum] excitat, statimque porrecto crucis signo fracturam omnium ovorum consolidat. Exiguumne est hoc sanctitatis et clementiae documentum? Quid de humilitate? Quandocunque novam fabricam in Dei Ecclesiam consecrare deberet, eo quamlibet [Col. 1525D] longum esset, non equo vel vehiculo, sed pede impiger contendebat. Et ne daretur ab imperitis ridiculo, vel superbis jactantiae notaretur elogio, visibus hominum abditus, nocturnus viator totum iter conficiebat. Solitariae sanctitatis amator, nulla pompa bona sua prostituebat. Hinc factum opinor, ut coelo tantum teste fruitus, omnium miraculorum suorum notitia posterorum fraudaret conscientiam. Jam vero vitae praesenti valefacturus pontificali auctoritate praecepit astantibus, ut extra Ecclesiam cadaver suum humarent: ubi ex pedibus praetereuntium, et stillicidiis ex alto rorantibus esset obnoxium. Excessit anno ab Incarnatione Domini 863, post mortem Adulphi VI. Praeteriere multa tempora, et margarita Dei latebat ingloria annis fere centum. [Col. 1526A] Hoc annorum discursu, octo episcopi dies suos explevere: quorum haec sunt nomina: Alfrithus, Duubertus, Denenulfus, Frethestamus, Birnstanus, Elphegus, Elfsius, Brithelmus. Quorum aliquos celebriore vita diffamatos nostra sedulitas non omittet. Denenulfus, si famae creditur, ad multam aetatem non solum litterarum expers, sed et subulcus fuit. Eum Elfredus rex hostium violentia regno cedens, et in silvam profugus, casu sues pascentem offendit. Et ne multis innectar, comperto ejus ingenio, quod ad bonum spectaret, litteris informandum tradidit. Nec descivit ab officio, donec perfectius institutum crearet episcopum, commentus rem dignam miraculo. Frithestamus fuit unus ex septem episcopis, quos Pleimundus archiepiscopus tempore regis Eduardi [Col. 1526B] filii Elfredi uno die consecravit Cantuariae. Multa ejus bona ostendit adhuc librorum copia, vitae sanctitatem, non ita ut aliorum, in obscura latens sepultura. Birnstanus quatuor tantum annis rexit episcopatum. Illum purissimae sanctitatis fuisse accepimus, quotidie non intermissa sedulitate missam pro defunctorum requie cantasse: noctibus depulsa formidine solum circuire solitum, pro animarum salute psalmos frequentasse. Hoc cum quadam vice faceret, et expletis omnibus subjungeret, requiescant in pace, voces quasi exercitus infiniti a sepulcris audivit respondentium; Amen. Istud mirabilius quo infrequens est mortuos cum vivo sevisse sermonem, ne eum officii pigeret, quod tot animabus gratum [Col. 1526C] audiret. Idem Dominici exempli ardentissimus exsecutor, pedes egenis omni die semotis arbitris lavabat, mensam et cibos apponens, nec minus pro disciplina famulantium reliquias abstergens. Obsequio consummato, pauperibusque dimissis, ad multas ibi remanebat horas, orationibus, (ut creditur) vacans. Quadam ergo die pro consuetudine ingressus, nulla antea interpellatus molestia aegritudinis subito clam omnibus spiritu vitali caruit. Clientes, qui consuetudinem ejus nossent, tunc quoque orationibus occupatum crederent, tota die jacere passi. At vero sequenti diluculo irrumpentes, inveniunt cadaver sine mente. Conclamatus est ergo, et sepulturae datus. Sed cives, quod interceptum morte videbant, omnem ejus memoriam obliteravere silentio, [Col. 1526D] nescientes quod scriptum est; «Non potest male mori qui bene vixerit. Et justus quacunque morte praeoccupatus fuerit, in refrigerio erit.» Correxit id divina rectitudo longo post tempore, succedente Ethelwoldo, cui noctium principio ante sanctorum reliquias lucubrare solito, apparuere tres assistere personae, non in exstasi, sed plane insomni. Quarum quae media, has exprimere voces est audita: «Ego sum Birnstanus, quondam hujus urbis episcopus: hic (dextram ostendens) est Birinus praedicator primus: iste (et ostendit sinistram) est Swithunus, specialis hujus Ecclesiae et civitatis patronus. Noverisque quod sicut me cum eis hic vides in praesentia, ita cum eis in coelo non dispari fruor gloria. Cur igitur fraudor honorificentia mortalium, qui [Col. 1527A] magnificor consortio coelestium spirituum?» Finierat, et in aerem cum sociis elapsus pretiosa sui memoria provincialibus apposita, nihil non venerationis deinceps emeruit. Ephelgus ad caeterarum virtutum cumulum, quibus tam laudabiliter quam abunde pollebat, etiam prophetia clarus fuit. Hujusmodi dicti duo erant causa exempli. Dies cinerum [ al. dies erat cinerum], et pontifex pro more poenitentes Ecclesiae liminibus excludebat: caeteros adhortatus est, ut jejunio et castitati vacantes, etiam uxorias delicias abjicerent: illis diebus fructum dignum poenitentiae esse, si qui multa illicita commiseris, etiam licitis abstineas. Doctrinam reverenter audientibus caeteris, unus joculari voce emissa aliis risum excussit. Non posse se temperare convivio [Col. 1527B] simul et conjugio, ut pariter abstineat cibis et Venere. Quinimo uxorem, quam cubili aliquandiu submovisset, in proximo ad usum noctis revocaturum, petulanti et vulgari verbo fatuitatem suam exaggerans. Tum vox episcopi submurmurantis ab astantibus audita et intellecta est. Contristas me, miser, nesciens quid ventura pariat dies. Duram prophetiam vicina mors nebulonis excepit. Postero enim mane in cubiculo repertus est exanimis, incertum a diabolo guitur elisus. Alio tempore ordinavit pariter ad presbyteratus gradum tres monachos: Dunstanum, Ethelwoldum, et quemdam Ethelstamum, qui postmodum monachicae vestis apostata, coelibatu contempto in meretriciis amplexibus vitam effudit. Completis solemniis, sanctae recordationis [Col. 1527C] praesul adhaerentes alloquitur. Hodie coram Deo tribus viris manus imposui, quorum duo pontificalis ordinis gratiam nanciscentur: unus in civitate Wigornia, deinde in Cancia; alter meam sedem implebit quandoque successione legitima; tertius voluptatum volutabro se ingurgitans miserabilem sortietur exitum. Ethelstamus, qui pro familiaritate cognationis praesens esset, proterva consultatione sacerdotem invasit. Num ego ero unus ex duobus, qui episcopali dignitate sublimandi sunt? Non, inquit, erit tibi pars neque sors in eo, quem praefatus sum ordine, neque permansurus es in ea, qua hominum oculis lenocinaris, veste. Quanta sanctissimae mentis dignitas, ut evidenter et sine fuco coelorum efferret secreta? Neque enim in terram ceciderunt verba [Col. 1527D] ista, sed omnia in rerum solidavit consequentia, quod Dunstanus et Ethelwoldus angustam viam, quae ducit ad vitam, terentes, insignes in praedictis Episcopatibus emicuere: tertius latas saeculi semitas cursitavit. Elfsii praecipitem in emendo archiepiscopatu rabiem et miserabilem mortem superior liber absolvit.

Quare jam congruum video, ut de patre Ethelwoldo aliquid vel breviter dicam, qui successit Brithelmo successori Elffii in Wintonia. Ejus uterque parens nec egenus fortuna, nec abjectus stirpis linea civis Wintoniae fuit. Ipse in pueritia litteras, in adolescentia curiam frequentans, Ethelstano percharus fuit. Cujus consilio a praedicto Elphego tonsuratus [Col. 1528A] in clericum, non multo post a Dunstano Glastoniensi abbate est cucullatus in monachum: ordinatusque in monasterii decanum. Hos doctrina, illos religione, omnes amore demerebatur. Quo tempore abbas vidit de eo somnium sane memorandum. Arborem infra ejusdem coenobii septa succrescere, quae per quatuor mundi plagas ramis diffusis totam inumbraret Angliam: opertam per omnes frondes cucullis, maximamque cucullam in summo positam, caeteras minores manicarum quasi fomento protegere. Stupefactum illum tantae visionis miraculo, ab astante venerabilis canitici sene quaesisse oraculum. Arbor illa, inquit, est haec insula: cuculla major est monachi tui Ethelwoldi vita: caeterae hominum innumerorum, quos ipse verbo et [Col. 1528B] exemplo trahet ad Dominum.

Consonat huic praesagio matris ejusdem visio, quae ipsi jam utero grandescenti, jamque puerperium meditanti ostensa est. Auream aquilam ex ore suo avolasse, quae pennarum plausu diu civitatem perlustrans, novissime altitudine nubium evecta coelum subisset. Harum visionum veracem exitum jam praelambens fortuna ferebat in populum, cum ille arctioris vitae desiderio Gallicanum exsilium sitiens ab Edredo rege retentus est: agente id et filium stimulante matre Edgifa, omni religionis laude orbi Britannico nota. Datur ergo ei coenobium perexile Abendonia dictum, ubi vires suae prudentiae experiretur. Nec ipse spei datorum strenuitate abfuit, sed in laudabilem (ut hodie cernitur) [Col. 1528C] celsitudinem erexit. Paucis vero elabentibus annis jam Dunstano archiepiscopo facto, ipse ab Edgaro rege, ad episcopatum Wintoniensem electus, et ab eodem archiepiscopo consecratus est. Tum vero magnis conatibus ad ecclesiarum utilitatem consurgere, exstirpare vitia, virtutum inserere plantaria. Nescires quid in eo magis laudares; sanctitatis studium, an doctrinarum exercitium, in praedicatione instantiam, in aedificiis industriam. Clerici episcopatus simul et alterius Ecclesiae, quae juxta erat, quam novum monasterium vocabant, data optione, ut aut vitam mutarent, aut loco cederent, molliorem partem eligentes, exturbati sunt monachis introductis. Plura eis ex episcopatu delegata praedia viciniora situ, ampliora redditu. In eadem [Col. 1528D] urbe sanctimonialium fundatum et factum monasterium. De caeteris, quae in diversis regionibus instituit, fiet verbum cum ad eorum episcopos ventum fuerit. Et mirum quidem videtur, quod tanta fecerit, nisi quod rex Edgarus omnino voluntati ejus deditus erat: a quo supra omnem infra Dunstanum diligeretur, maximoque et laudabili operibus ejus fuit emolumento beatissimus Swithunus eodem tempore revelatus. Qui antiquae vitae humilitatem tenens, non alicui inflatiori personae, sed homuncioni pauperculo, qui manuum artificio vitam toleraret, per visionem talia proferre visus est. Vade Wintoniam ad vetus monasterium, requisitoque loci aedituo, praecipe ut dicatur episcopo Ethelwoldo [Col. 1529A] quatenus Swithuni olim episcopi mausoleum aperiens, efferat reliquias, inventurus ibi omni thesauro pretiosiores margaritas. Respexit tempora ejus clemens divinitas, ut per me coelestibus illustrentur prodigiis; et ne cuncteris, hoc habe signum. Annulos ferreos violenter cum plumbo lapidi sepulcri affixos levi adnisu cum voles extrahes, cum voles appones: caeteri si idem tentaverint frustra erit: ivit ille, et promissionis coram aedituo compos effectus, ad praesentiam pontificis admissus est, ibi rem intrepide prosecutus, fidem dictorum habuit. Die ergo dicta elevantur ossa de tumulo, componuntur in scrinio. Concurrit vis ingens vulgi, vota offerre, vota cumulare. Nullus se queritur fraudatum, omnia fiunt, cuncta conceduntur. Denique tanta miraculorum [Col. 1529B] copia in omni genere valetudinum exhibita est, quantam nulla memoria hominnm alibi factam attingere potest, habet ergo cognomentum Pii sanctus ille, omni se invocanti, nisi fides defuerit, ad auxiliandum celer. Cujus bonitas jamdudum inchoata, nec nostra aetate exsolescit. Vidi ego, quod mirum sit, hominem cui violentia raptorum effodisset lumina, oculis vel illis vel aliis (nam illi longiuscule projecti fuerant) receptis serenam lucem per Swithuni merita recepisse; eratque praeteritae calamitatis indicium, quod aculei punctionum palpebras deformabant. Vult interea sanctus, ut in omnibus glorificetur Deus, nec patitur, ut aliquis per eum sanatus, carnis volutetur lubrice, [Col. 1529C] qui nolit praeterito implicari morbo. Quin etiam cum olim monachi miraculorum frequentia defessi essent, et mediis noctibus eventu alicujus prodigii, sese inopes quippe somni citarent [ al. tricarent], non latuit torpor eorum sancti oculum de longe intuentem. Continuoque Ethelwoldo apud curiam regis soporato astitit, vocationem minitans sanitatum, si monachi ulterius a laude Dei putassent cessandum. Cur enim in Dei dormitarent laude, cum ipse pro eorum vigilaret salute? Sed nec ipse Ethelwoldus a miraculis otiabatur: videbaturque aemula vivi et mortui sanctorum pietas, dum hinc inde crebescentibus sanctorum prodigiis hujus corroboraretur fides, hujus valetudini revocaretur sanitas: mortiferum virus fraudulentia ministrorum haustum, [Col. 1529D] cum jam per artus irrepens depasceretur vitalia, fide discussit: vas oleagini liquoris receptaculum reparavit perditum, accumulavit inventum; furacis monachi brachia invisibilibus laqueis verbo irretivit, solaque benedictione ejusdem confitentis lora evolvit: alterum in praecipiti stantem casus dejecit, sed oratio Ethelwoldi ruenti manum supposuit, officio restituit. Inedia ciborum pro sterilitate soli provinciam invaserat, jussit ille sacrata vasa confringi et distribui, protestatus melius esse ut metalla miserorum inopiae, quam sacerdotum famularentur jactantiae. Nova ergo Ecclesia, ut diu desideraverat, aedificata sublatus est mundo magna monachorum aerumna, sua nulla. Quippe ille sublimis exsultat in gloria: coenobia, quae fecerat [Col. 1530A] post ejus obitum multa diruta, cuncta minorata.

Ethelwoldo successit Elphegus, bono bonus: de quo superius aliquid dixi, et nunc latius garrire libet. Puer librorum amplexus scholas, adolescens alteravit habitum apud Diherst [ al. Duhest] tunc exiguum coenobium, nunc inane antiquitatis simulacrum. Illic cum vitae monachilis regulam accepisset, altius quid anhelans Bathoniam contendit, ubi se cellulae secretioris parietibus includens caelestia mente libabat. Plures per eum boni ad locum monachi congregati, etiam ut fit in magno corpore corruptelam morbi contraxere. Quidam enim ex eis nesciente patre convivia in noctem ducere, perindeque potationibus ad lucem insistere. Non tulit [Col. 1530B] id diutius Deus; sed signiferum factionis in aede conventiculorum conscia, morte perculit nocte intempesta. Interim sanctus orationibus interpolatis concepit auribus sonum ab eadem domo prolatum quasi vim inferentium et sustinentium. Miratus rei novitatem, pedetentim suspenso halitu accessit ad ostium. Tum vero per rimas fenestrarum vidit duos ingentes daemones, cadaver exanime crebris malleorum ictibus torquentes, illo miserabilibus ejulatibus suffragium quaerente. Respondebant hostes, nec tu obedisti Deo, nec nos tibi. Quod cum mane caeteris retulisset, non mirum fuit si commessationum complices facti sunt abstinentes. Defuncto ergo Wentano episcopo Dunstanus archiepiscopus [Col. 1530C] Andreae apostoli Elphegum nominatum eligentis animatus oraculo, eumdem substituit throno. Ipse prudens in saeculo, simplex in Deo, extima providere, intima non negligere. Antecessoris sui ossa extulit anno XII post depositionem ejus, signis quibusdam, et eis non levibus ad audendum persuasus. Atque ut tanti patris sedem digne ornaret, vestigia sanctitatis ejus terens, quando sedebat ad mensam, nec ventris ingurgitabat lacunam, nec abstinentis incurrebat pompam. Carnibus nunquam nisi aeger indulsit: pocula summo tenus ore semper libavit. Prodebat abstinentiam commestionis tenuitas corporis, quod vix ossibus haerebat. Noctibus fallens custodes procedebat solus ad amnem, ubi demersus ad ilia, et in Dei laudibus excubans, [Col. 1530D] albescente jam diluculo, nescientibus suis succedebat cubiculo. Exactis in episcopatu annis duobus et viginti, translatus est Cantiam, invitus, ut aiunt, quod consueto privatus honore, majore premeretur onere. Wentanum enim episcopatum Kenulphus Burghensis abbas nummis nundinatus fuerat; sed non diu sacrilego ausu laetatus, ante duos annos hominem exuit. At Elphegus, ut pallium ab apostolico reciperet, Romam contendens, Alpes transcendit. Ibi in vico quodam hospitatum rustica multitudo adorsa, omnibus suis exuit. Statimque ignis, incertum unde natus, domos corripuit, qui spiraculo venti adjutus toti vico exitium minabatur. Tum brutae mentis homines aegre licet animadvertentes delictum, rabidis passibus jam egressum jamque [Col. 1531A] profectum consequuntur: adorant, veniam rogant, ablata restituunt. Elphegus flecti facilis, signum crucis igni e regione opposuit: continuoque in se retorta elanguit, incendium omne ad cineres refrixit. Romae cum esset, excessum successoris sui, nemine, ut alias dictum est, afferente vidit et enuntiavit. Inde ad sedem regressus annis septem patriarchatum feliciter egit: quibus elapsis, a Danis in vincula conjectus VII mensibus ergastuli inhabitator fuit. Causas vinculorum alias quaere. Interea tubes laetifera grassata in Danos catervatim hostes Elphegi fundebat, adeo ut celeritas mortis praeveniret sensum doloris. Putor itaque cadaverum insepultorum aerem infecit, corruptiorque coeli tractus, caeteris, qui sani videbantur, pestem [Col. 1531B] creavit. Ruebant ergo sine modo, sine numero, cum ille exoratus pane a se benedicto communicatis pestem depulit, salutem restituit. Nec minus illi beneficiorum ingrati curatorem suum lapidibus contrucidarunt. Nonnulli vero, quibus sanius consilium, de sepeliendis exuviis pontificis contendentes, aliquandiu percussores adversarios habuerunt. Sed lite in judicium deducta, convenit, ut lignum aridum, quod sors obtulerat, si sanguine ejus litum crastino reviresceret, arbitratu suo Christiani cadaver humarent. Factumque est: et lignum cui tunc etiam et cortex deerat, mane inventum reviruisse, pubescens floribus, turgescens fructu. Quocirca corpus apud Sanctum Paulum Londoniae tunc pacifice humari permissum: indeque decimo anno [Col. 1531C] jubente et astante rege Cnutone sublatum, sine ulla sui labe patriarchatus sedem glorificat. Durat adhuc et nuperrime visa fuit et sanguinis novitas, et corporis integritas. Nec sane aliquis evasit ex occisoribus, quin paenas lueret; quas veraciter enumerare possem, nisi me calamitates miserorum narrare pigeret. Satis inculcatur miseria persecutoris, quando eminet gloria martyris.

Post Elphegum in Wintonia sedit Ethelvoldus, Ethelwoldo Elisius [ al. Egelsius], Elsio Elwinus, Elwino Stigandus successit.

Stigando, ut saepe dictum est, deposito successit Walkelmus a Willielmo rege datus, cujus bona opera famam vincentia senium a se vetustatis repellent, [Col. 1532A] quandiu inibi sedes episcopalis durabit. Maurilius eum archiepiscopus Rothomagensis viam mortis meditans in fidei pignus commendaverat, quod esset in eo spes indolis laudandae, si haberet materiam, qua virtus posset enitescere. Sponsionem pontificis Walkelmus produxit ad verum, faciens quanta non possent sperari in religione, et numero monachorum, in aedificiis domorum. Et primo quidem advena novus monachos exosus fuerat; sed facile correctus umbraticum illud odium saepe deploravit; deinceps fovens eos ut filios, diligens ut fratres, honorans ut dominos; nihil minus pro dissimilitudine vestis exhibens eis vel adjutorii vel familiaritatis. Nullum conviciis incessere, pronuntians quod episcopalis gravitas suam indigna macula [Col. 1532B] respergat gloriam, si in pauperiorum descendat contumeliam. Unum est permaximum, in quo peccavit, quod ad trecentas libratas terras monachis auferens, suis et successorum usibus implicuit. Constituit ipse priorem loci Godefridum quemdam ex Cameraco genitum, qui religione et litteratura insignis fuit. Litteraturam protestantur epistolae, familiari illo et dulci stylo editae, maximeque epigrammata, quae satyrico modo absolvit, praeterea versus de Angliae primatum laudibus; quid quod omne divinum officium quod vetustate quadam obsoletum, nativa excultum venustate fecit splendescere? Religionis et hospitalitatis normam pulchre inchoatam delineavit in monachos, qui hodie in utrisque Godefridi ita formam sectantur, ut aut [Col. 1532C] nihil aut parum eis desit ad laudis cumulum. Denique est in ea domo hospitium terra marique venientium, quantum libuerit, diversorium sumptu indeficiente, charitate indefatigata. Inter haec inerat sancto viro morum humilitas, ut nihil ex illo unico philosophiae promptuario redoleret nisi humile, procederet nisi dulce. Quantula vero potest videri haec ejus laudatio? Quotus vero quisque est qui vel minimum imbutus litteris, non alios infra dignitatem suam opinetur, tumido gestu, et pompatico incessu prae se ferens conscientiam litterarum? Verumtamen ne quid perfectionis sanctae deesset animae, multis ille annis grabbatum fovit, camino diuturnae tabis peccata excoctus.

DE MONASTERIIS.

[Col. 1531]

[Col. 1531D] Est etiam in eadem civitate monasterium, quod quondam rex Elfredus mente conceperat, et Edwardus filius aedificaverat, et in eo canonicos posuerat, Grimbaldo, quondam Flandrensi suadente [ al. quodam monacho Flandrensi et sacerdote, etc.], qui ibidem magna gloria humatus, sanctus praedicatur et creditur. Sed beatae memoriae Ethelwoldus canonicis expulsis monachos posuit, praeficiens eis abbatem Edgarum nomine, de quo superius dixi. Ad hujus monasterii officinas instituendas sufficiens terrae spatium ab episcopo Denewlfo et canonicis [Col. 1532D] illus temporis mercatus supradictus rex, ad unumquemque pedem mancam auri publico pondere pensitavit. Et erant ambae ecclesiae sic vicinae parietibus contiguis, ut voces canentium aliae obstreperent aliis. Unde tum propter hoc, tum propter caetera infelix livor plurimas effodiebat causas, quibus non modicas invicem exculperent offensas. Quapropter nuper illud coenobium extra urbem translatum sanius incolitur, liberius insignitur. Praeterea construxit supradictus rex in eadem urbe sanctimonalium coenobium, sed posterioribus [Col. 1533A] annis per beatum Ethelvoldum ampliatus est locus ille: quibus praeposuit Ethelritham virginem anum, quae ad conjecturam somnii quod mater ejus de aquila viderat aurea, multa de ipso prophetavit. Fuerat ibi ante hanc monasteriolum, in quo Edburga regis Edwardi senioris filia conversata et defuncta fuerat, sed tunc pene destructum. Edburga vix dum trima esset, spectabile futurae sanctitatis dedit periculum. Explorare volebat pater, utrum ad Deum an ad saeculum declinatura esset pusiola. Posueratque in triclinio diversarum professionum ornamenta: hinc calicem et evangelia, inde armillas et monilia. Illuc virguncula a nutrice allata genibus parentis assedit: jussaque utrum vellet eligere, torvo aspectu saecularia despuens, prompteque manibus [Col. 1533B] repens evangelia et calicem puellari adornavit innocentia. Exclamat coetus assidentium, auspicia futurae sanctitatis exosculatus in puella. Pater ipse arctioribus basiis dignatus sobolem: «Vade, inquit, quo te vocat divinitas, sequere fausto pede, quem elegisti sponsum.» Ita sanctimonalium habitum induta, cunctas sodales ad amorem sui sedulitate [Col. 1534A] obsequii invitavit. Nec resupinabat eam prosapiae celsitudo, quod generosum putaret in Christi inclinari servitio. Crescebat cum aetate sanctitas, adolescebat cum adulta humilitas in tantum, ut singularum soccos furtim noctu subriperet, et diligenter lotos et inunctos lectis rursus apponeret. Devotionem ergo pectoris ejus et integritatem corporis, miracula in vita et post mortem commendant plurima, quae custodes templorum viva voce melius pronuntiant. In ejusdem episcopatus dioecesi sunt tria monasteria: Certeseia, Rumesciae, Warewellae. Sed de Certesiensi dictum est. De Warewellae scitur, quod Elfrida uxor regis Edgari aedificaverit illum in honore sanctae crucis, compuncta privigni sui Edwardi nece indigna: cujus ipsa conscia et auctor [Col. 1534B] fuit. Apud Rumeseiam, quod coenobium praecellentissimus rex Edgarus instituit, novi jacere duarum virginum corpora Merewinnae, et Elfredae, quarum gesta, quod nescio, non tam praetereo, quam ad majorem scribendi diligentiam reservo, si forte cognovero.

DE EPISCOPIS SCHIREBURNENSIBUS, SALESBURIENSIBUS, WILTUNENSIBUS.

[Col. 1533]

[Col. 1533C] In divisione Westsaxonici episcopatus, hoc observatum palam est, ut qui Wintoniae sederet, haberet duos pagos, Hamptonensem, et Sudreiensem: alter, qui Schireburniae, haberet Wiltunensem, Dorsetensem, Beruchensem, Somersetentem, Domnoniensem, Cornubiensem. Schireburnia est viculus, nec habitantium frequentia, nec positionis gratia suavis, in quo mirandum, et pene pudendum sedem episcopalem per tot durasse saecula. Nunc de praesulatu in abbatiam mutatus, commercio nostra aetate non insueto, qua omnia factione atque libidine depravata, virtus ludibrio et probro habetur.

Primus ibi sedit Pater Aldelmus, quem hic tantum loco ordinis nomino. Namque, quod ejus vitam [Col. 1533D] nusquam plene digestam reperi, spectantque ad eam quam plurima, quae si in posteros [ al. quae si posteras, etc.] celavero, delinquo, cogitavi annuente Deo, in extremo hujus opusculi libro cum ejusdem modi materia liberiori congredi otio.

Post eum igitur sederunt in Schireburnia Fordere, Herewald, Ethelmod, Denefrith, Wibertus, Alstanus.

Alstanus. Hic tempore Egbrithi regis Westsaxonum et Adulfi filii ejus simul, et ultra, magnae in saeculo potentiae, et ingens in consiliis auctor fuit: Eghritho regi Cantuaritas et orientales Anglos bellicis subegit laboribus. Aldulfum videns mansuetioris ingenii, sedulis admonitionibus ad scientiam regni stimulabat, contra Danos, qui tum primum insulam infestabant, segnem animans, ipse pecunias ex fisco sufficiens, ipse exercitum componens, multa per cum in talibus, et inchoata constanter, et perfecta feliciter, qui annales legerit, inveniet, vixit in [Col. 1534C] episcopatu annis L felix, qui tanto tempore in precinctu bonorum operum fuerit! Quem libenter laudarem, nisi quod humana cupiditate raptatus usurpavit indebita, quando monasterium nostrum suis substravit negotiis. Sentimus ad hunc diem impudentiae illius calumniam, licet locus ille statim eo mortuo omnem episcoporum eluctatus fuerit violentiam, usque ad nostrum tempus, quando in idem discrimen recidit. «Ita protervum est mala inchoare, quod si auctor decidit, exemplum non transit. Delectat pertinacem animum, quid mali alius gesserit, recognoscere, et quid gerere possit audire.» Minori dedecore monachi illius temporis suspiraverunt libertatem ademptam, quam nos [Col. 1534D] amisimus, statim per eos praesertim restitutam. Et erat ille, ut ex scriptis audivimus, sicut cupiditate praefervidus ita liberalitate praecipuus. Nostri praedones, et populantur, et premunt, ut nec libera vox dolori concedatur. Potentiam ejus per hoc quolibet cognoscere poterit, quod regem ipsum Roma revertentem regno arcuerit, statutoque ad umbram regnandi filio, nisi arbitratu suo pace composita senem in sua regredi non siverit. Reliquit ecclesiam suam praedivitem praediis undecunque acquisitis, quanta si audias, hominis vel cupiditatem, vel felicitatem mireris.

Illum subsecuti sunt Eadmundus, Ethelegus, Alsius, Asserus, Sighelmus, quorum ultimi ambo sub rege Alfredo Adulfi quarto filio fuisse noscuntur. Asserus ex sancto Dewi evocatus, non usquequaque contemnendae scientiae fuit, qui librum Boetii De consolatione philosophiae planioribus verbis elucidavit, illis diebus labore necessario; nostris ridiculo. Sed enim jussu regis factum est, ut levius [Col. 1535A] ab eodem in Anglicum transferretur sermonem. Sighelmus trans mare causa eleemosynarum regis, et etiam ad sanctum Thomam in Indiam missus, mira prosperitate, quod quivis in hoc saeculo miretur, Indiam penetravit, indeque rediens exotici generis gemmas, quarum illa humus ferax est, reportavit. Nonnullae illarum adhuc in ecclesiae monumentis visuntur.

Sighelmo successit Ethelwardus, quo mortuo cessavit episcopatus Westsaxonum annis septem, vi scilicet hostilitatis cogente. Postmodum vero Pleymundus, archiepiscopus, et rex Edwardus filius Elfredi minis et edictis Formosi papae coacti quinque episcopos pro duobus fecere, ut saepius diximus et nunc importune pro contexenda rerum serie repetimus. [Col. 1535B] Athelmum ad Wellensem ecclesiam, Edulfum ad Cridiensem, Werstanum ad Schireburnensem, Athelstanum ad Cornubiensem, Fidestanum ad Wintoniensem. Habebat ergo Ethelmus Somersetam, Edulfus Domnoniam, Athelstanus Cornubiam, cujus successorum nomina nusquam reperio. Werstano relicti sunt pagi tres: Dorsatensis, Berkensis, Wiltensis. Verumtamen non multo post eodem vivente rege in Wiltensi pago proprius factus episcopus Ethelstanus nomine, sedem in Ramesberia habuit. Werstanum ferunt in praelio contra Analafum a rege Ethelstano susceptum, a paganis trucidatum. Cum enim, ut alias dictum est, rex consulto cessisset, episcopus ad bellum cum suis veniens, incautusque insidiarum [Col. 1535C] pro viridantis campi aequore unde rex abscesserat, tabernaculum tetendit: Analafus, qui pridie locum exploraverat, noctu paratus adveniens, quod reperit, incunctanter delevit.

Post eum hi fuerunt episcopi, Ethelbaldus, Alfredus, Wilffinus. Hunc Dustanus, archiepiscopus cum esset episcopus Londoniae, abbatem apud Westmonasterium fecerat; instructo ad XII monachos coenobiolo, in loco ubi quondam Mellitus ecclesiam sancto Petro fecerat. Ita commissum officium sancte et prudenter administranti honos episcopalis apud Schireburniam impactus: qui confestim in sede episcopali monachos clericis ejectis instituit, ne in tanta contemporaneorum episcoporum sedulitate dormitare videretur. Coenobitis nihil ad victus [Col. 1535D] necessitatem ex episcopatu largitus, sed ex alieno mercatus, abbatem quoque instituere cogitavit. Illis reclamantibus, quod ejus dulci dominatione, dum adviverent carere nequirent, cessit invitus, palamque pronuntians magnarum id calamitatum initium successoribus eorum fore. Cujus sanctitatis documentum, cum in vita saepe, tum in morte praecipue manifestatum est. Namque cum jam proxime mortis januas urgeret, apertis mentis oculis exclamavit in cantum: «Ecce video coelos apertos, et Jesum stantem a dextris Dei [Act. VII] .» Quo cantu sine titubantia expresso inter cantandum defungitur; sancta et venerabilis anima, quae dictum primi et beatissimi martyris mutuari potuit; beata, quae coelum apertum vidit, [Col. 1536A] et introire meruit. Servatur ibi adhuc baculus ejus, et quaedam alia pontificis insignia, mediocritatis, et humilitatis ejus, vivum, ut ita dicam, simulacrum praeferentia.

Successerunt ei Alfwoldus, Ethelricus, Ethelsius, Brithwinus, Elmerus, Brinwinus, Alfwoldus frater ejus, ex monacho Wintoniensi episcopus, qui apud Schireburniam imaginem sanctissimi Swithuni collocavit, facem venerationis extulit. Constat eum reverendissimae vitae fuisse, et inter profusissimos conviviorum apparatus, qui tunc in Anglia Danorum tempore exhibebantur, catino ligneo, sine ullo unctiori cibo, et pocillo exiguo aqua superfusa, ut omnis sapor cervisiae dilueretur, semper usum. Audivi ego bonae fidei presbyterum, et jam canis [Col. 1536B] sparsum, bona ejus lacrymabili gaudio referentem. Quorum illud non excidit, nullum unquam vel ante, vel post obitum ejus impune potuisse sedem ejus dormitando premere, quin statim tetris imaginibus territus resiliret, increpantibus, cur sedem episcopi usurparet indignus. Id multis nonnullo fuisse spectaculo. Surrexerat inter cum et Godwinum comitem simultas anxia, qua de causa incertum mihi. Die placito dicta cum res non ad pacem, sed ad litigium procederet, discessit episcopus post altercationem, has minas in comitem jaculatus: Per dominam meam sanctam Mariam male tibi erit, quod contristasti me. Domum ergo regressus vix pedem terrae apposuerat, equitaturam peditatu [Col. 1536C] commutans, cum ecce satelles comitis advenit, equo admisso et pulsu ilium cursus celeritatem prodente. Rogare ille miserabiliter genibus affusus ut redeat. Dominum suum statim post ejus abscessum aestuare corde, vix lingua palpitare. Tum inquit episcopus: «Nondum sedata ira, per dominam meam sanctam Mariam, vae sibi erit.» Sed unanimi orantium prece inflexus, dilecti gratiam fecit, benedictionem dedit, aegrum reparavit. Referebatque presbyter, quod fuisset episcopus prona obsequela S. Cuthberto devotus, ad omnem ejus memoriam laetanter illacrymans. Peneque semper antiphonam illam de sancto tenebat corde: Ruminabat ore, exercebat opere. Sanctus antistes Cuthbertus, vir perfectus in omnibus, in turbis erat, monachus [Col. 1536D] digne cunctis reverendus. Cumque quotidianus amor in ejus pectore dulce incrementum acciperet, nec in eo bona flamma se caperet, ad sanctum Cuthbertum Dunelmum profectus est. Ibique quod magnae videtur audaciae revulso sepulcri operculo, cum eo quasi cum amico fideliter collocutus, xeniolum in perpetui amoris pignus deposuit, et abiit. Jam vero fatali puncto instante, antiphonam quandiu vox sufficit cantitans, sermone praecluso, ut dicerent caeteri, manu innuit. Ita indicium amoris, quem in sanctum habebat, cum extremo efflatu emisit. Post cujus obitum iterum episcopatus Wiltoniensis cum Salesberiensi junctus est. Quod quomodo actum sit dicam, si prius nomina episcoporum posuero.

[Col. 1537A] Primus ibi Wiltunensis episcopus fuit Ethelstanus, secundus Odo, postea archiepiscopus, tertius Osulfus, quartus Algarus, Quintus Elstanus. Hic primo monachus Sancti Ethelwoldi apud Abendoniam fuit, cujus obedientiae miraculum relator ejusdem vitae sic insinuat. Erat in congregatione quidam frater Elstanus nomine, simplex et magnae obedientiae vir, quem abbas jussit praevidere cibaria artificum monasterii; cui servitio devotissime se subdens, coxit ipse carnes quotidie, et operariis sedulus attendebat, aquam apportans, et vasa denuo emundans: existimante abbate illum, hoc cum solatio et juvamine alterius ministri facere. Accidit namque quadam die, cum abbas more solito peragraret monasterium, offendit inopinate [Col. 1537B] fratrem illum juxta ferventem lebetem stantem, viditque omnia vasa munda et pavimentum scopatum. Delectatus ergo facto, dixit ad eum: Frater Elstane, hanc obedientiam mihi furatus es; sed si talis miles es, qualem te ostendis, mitte manum tuam in bullientem aquam et frustum de imis mihi impiger attrahe. Paruit ille, cessitque fervor indomitus audaci fidei, nihilque est laesus monachus. Eumdem fratrem postea abbatem vidimus, qui etiam deinde pontificali honore sublimatus sancto fine quievit in Domino.

Sextus Siricius. Septimus Alfricus, qui ambo (ut superius memoratum est) archiepiscopi fuere Cantuarienses. Octavus Brithwoldus, ex monacho Glastoniensi, qui multis annis a tempore regis Ethelredi [Col. 1537C] usque ad Edwardum ultimum, administravit episcopatum. Is tempore regis Cnutonis quadam vice coelestibus apud Glastoniam, ut saepe faciebat, intentus excubiis, divinam visionem expertus est. Cum enim subisset eum cogitatio, quae frequenter eum angebat, de Anglorum regia stirpe pene deleta, hoc meditanti sopor irrepsit et ecce in superna raptus, vidit apostolorum principem Petrum manu tenentem Edwardum filium regis Ethelredi, qui tunc in Normannia exsulabat et in regem consecrare caelibe designata vita et certo XXIV annorum numero computato, quo regni metam terminaret: eidemque de posteritate conquerenti respondisse: Regnum Anglorum est Dei, post te providebit [Col. 1537D] regem ad placitum sui. Decurso vitae spatio sepultus est Brithwoldus Glastoniae, cujus possessiones multis praediis et redditibus ampliaverat, nostro quoque monasterio perliberalis. Regnabat jam tunc Edwardus, qui Hermanno capellano suo, natione Flandrensi, continuo pontificatum donandum putavit. Ejus animi magnitudini, vel potius cupiditati cum non sufficeret rerum angustia, quoniam apud Ramesberiam nec clericorum conventus, nec quo sustentaretur erat, a rege petiit, ut qui se dignatus honore fuisset, non inhonorum victitare permitteret. Antecessores suos indigenas fuisse, se alienigenam nullo parentum compendio vitam quo sustentet habere. Proinde Meldunense coenobium sibi ad faciendam sedem concederet, abbatem opportuno sibi [Col. 1538A] casu proxime obiisse. Id rex pro simplicitate, cui pronior, quam prudentiae semper erat, legitime concedendum ratus, tertio abhinc die dissolvit. Nam antequam Hermannus in re, vel saisitione inviscaretur, excellentis prudentiae monachi, audito quid in curia actum, quid justitiae subreptum esset, ad comitem Godwinum ejusque filium summa celeritate contendunt. Illi rei indigna novitate permoti regem adeunt, et a sententia deducunt, facile id fuit viris summis amplissima auctoritate praeditis, quibus et causae rectitudo et regis facilitas suffragaretur. Ita Hermannus, necdum plane initiatus expulsus est. Quo pudore confusus Angliam indignabundus reliquit. Nec multo post aegritudine admonente simul, et quod saecularia parum prosperaverant, [Col. 1538B] fortunae iratus mundo renuntiavit, monachus apud Sanctum Bertinum factus. Sed ut fere fit talibus repentino illo impetu religionis frigescente, indies in Angliam reditum meditabatur. Figebat hominem assuetum obsequiis, innutritum deliciis, carere delinimentis, quae ab ineunte fuerat expertus aetate, afflaveratque secundus rumor aures ejus, Alwoldum episcopum Schireburnensem obiisse, cujus episcopatum suo uniendum antiquis Edgithae reginae promissis opperiebatur. Quo concitatior veniens congruum spei suae effectum invenit. Et jam Godwinus, quem vehementer timebat, discesserat, filiusque ejus voluntati regis et in hoc et in aliis accesserat, adoptioni scilicet inhians.

Accepit ergo Hermannus Schireburnensem episcopatum [Col. 1538C] integrum, cum tribus pagis Edwardo rege dante, vivacitateque sua datoris annos transcendens ad Willielmi tempora duravit. Sub quo cum ex canonum decreto edictum esset, ut sedes episcoporum, ex villis ad urbes migrarent, tribunal suum transtulit a Schireburnia Salesberiam, quod est vice civitatis castellum locatum in edito, muro vallatum non exiguo, caeteris commeatibus utcunque valens, aquae penuria laborans, adeo ut miserabili commercio ibi aqua vaeneat. Illic inchoata novi operis ecclesia, morte senili tempus dedicationis praevenit.

Verumtamen succedente sibi Osmundo viro probatissimo ecclesia ad summam deducta et caetera, quae competebant, adaucta. Clerici undecunque litteris insignes venientes non solum libenter retenti, [Col. 1538D] sed et liberaliter coacti ut remanerent. Denique emicabat ibi magis quam alias canonicorum claritas cantibus et litteratura juxta nobilium: librorum copia conquisita, cum episcopus ipse nec scribere, nec scriptos ligare fastidiret, castitate praeeminens; de cujus virtute mentiri erubesceret famae volubilitas, unde fiebat, ut poenitentibus asperior aequo videretur, dum quod in se non inveniret, in aliis durius vindicaret: ambitionis immunis sua stulte non perdere, aliena non quaerere, abbatias intra dioecesin suam sitas nulla pensione gravi emungere. Verumtamen quaeque mundiali labe contracta creditur patientia sua luisse, diuturno morbo ante mortem labefactus.

DE MONASTERUS.

[Col. 1539]

[Col. 1539A] In Dorsatensi pago sunt abbatiae: Cerneliensis, Mildeltunensis virorum, Sceptoniensis feminarum, praeter aliquas, quae vel omnino destructae, vel multum imminutae sunt. Cerneliensis exordium ita accepimus: Augustinus primus doctor Anglorum post Cantiam Christo subditam, reliquas Anglorum provincias pervagabatur, quantum Ethelberthi regis imperium protendebatur. Habebat enim, ut alias diximus, sibi subjectum, quidquid Angli Britanniae incolunt, praeter solos Northanimbros. Pagum ergo supra nominatum Augustinus adorsus crebris a diaboli damno praedis Christianitatis augebat numerum. Sed loco illo virtus haesit daemonis conflata invidia, qui tantis animarum lucris doleret. Aggrediuntur ergo virum et socios, furiatis mentibus [Col. 1539B] incolae, et magnis dehonestatum injuriis, ita ut etiam caudas racharum vestibus ejus affigerent, impellunt, propellunt, expellunt. Patienter ille et modeste gaudensque pro nomine Jesu contumeliam pati, et ne magis miserorum irritaret insaniam excusso pedum in eos pulvere, longe quasi milliariis tribus recessit. Tum vero persecutionis remoto turbine in quietem regressus animi, vidit mentis oculo divinam adesse praesentiam, exhilaratoque vultu ait suis: Cerno Deum, qui et nobis retribuet gratiam, et furentibus illis emendatiorem infundet animam. Cum dicto advenerunt illi properatis gressibus, facti poscentes veniam, fidem pollicentes suam. Eventus, vel potius verbum loco indidit vocabulum, ut vocaretur Cernel ex duobus [Col. 1539C] verbis Hebraico et Latino, quod Hel Deus dicatur Hebraice, Dixit Augustinus Dominum se cernere, nec veritas sermoni abfuit, quod tam cito mente mutata plebs ante lymphata credidit. Nam et ibidem cum ad baptismum deesset aqua, ad jussum pontificis ex occultis meatibus fons erupit, qui hodieque et Augustini merito, et usus sui commodo incolis clarus habetur. Ibi succedentibus annis, Edwoldus frater Edmundi regis et martyris vitam eremiticam solo pane cibario, et aqua trivit, pertaesus (ut fama est) mundi deliciarum, quod se et fratrem durior excepisset fortuna. Fit enim plerumque, ut adversitatibus saeculi admonitus generosus animus, ad Dominum se convertat attentius, qui nec falli, nec [Col. 1539D] fallere novit. «Et prima quidem virtus est bene per se velle, secunda cogi posse.» Non minoris ut aestimo, deputatur meriti Paulus, qui ad bonum flagello coactus est aspero, quam Petrus, qui libens et statim accurrit vocanti Domino. Edwoldus post religiose actam vitam magna sanctitatis opinione ibi sepultus, dedit occasionem posteriori tempore Egelwaldo praediviti homini, ut coenobium eo loco sancto Petro construeret: non ita exiliter ut putatur, quinimo abundanter, si illi quorum interest, non ea nebulonibus suis, sed Dei servis impertirent. Sed ita omnia nostro tempore in Anglia immutavit [Col. 1540A] et pervertit ambitio, ut res quas antiqui viri liberaliter contulerunt monasteriis, magis dispergantur pro possessorum ingluvie, quam famulentur monachorum, hospitum, egenorum vitae. Et certe datores non fraudabuntur mercede sua, viderint isti quomodo eorum intentiones olim examinentur in divina libra. Mildeltunensem ecclesiam fecit rex Ethelstanus pro anima fratris sui Edwini, quem pravo corruptus consilio Anglia ejecit. Cujus qui fuerit finis alias non silui. Ibi multas sanctorum reliquias ex Britannia transmarina emptas reposuit, inter quos eminent praecipue beatissimi Samsonis ossa, Dolensis quondam archiepiscopi sanctissimi et plane Deo digni viri: cujus virtutes aliquas hic referrem, nisi quia notae sunt, et indigenarum sanctorum [Col. 1540B] miraculis scribendis occupatas manus habeo.

Scephtonia est vicus modo, quondam urbs, locus in praerupto montium situs: vetustatis indicium dat lapis in capitulo sanctimonialium insculptus, ita a vetustissimi muri ruinis illuc translatus. Anno Dominicae incarnationis 880, Elfredus rex fecit hanc urbem, regni sui VIII. Ibi Elgifa uxor Edmundi, qui fuit pronepos hujus Alfredi, monasterium sanctimonialium fecit, ibidemque carnis exuvias post fatum deposuit: mulier bonis operibus semper intenta, pietate et dulcedine praedita, et ut reos, quos tristis sententia judicum palam damnaverat, ipsa occulte redimeret: pretiosus amictus, qui mulieribus nonnullis est leno solvendi pudoris, illi erat supellex munificentiae, ut quamlibet caram vestem [Col. 1540C] conspecto statim largiretur pauperi: speciem corporis et artificium manuum in ea livor quoque laudaret, cum nihil reprehendere posset. De prophetali gratia, quam ei Deus affuderat, alias dictum est, et vivens quidem virtutum fecit opera; sed post mortem micuerunt miracula sicut rhythmice quondam cecini. «Nam nonnullis passa annis morborum molestiam, defaecatam et excoctam Deo dedit animam, functas ergo vitae fato beatas exuvias, infinitis clemens signis illustrabat Deitas. Inops visus et auditus, si adorant tumulum, sanitati restituti probant sanctae meritum. Rectum gressum refert domum, qui accessit loripes, mente captus redit sanus, boni sensus locuples.» Eo loci jacet vel potius jacuit [Col. 1540D] sanctus Edwardus hujus sanctae ex filio Edgaro nepos, quem novercali fraude innocenter caesum coelum excepit, et prima quidem sepultura illi apud Warham fuit, quod non longe a loco, in quo occisus fuit, qui Corf vocatur, imminet mari. Jacuit ergo ibi triennio invidentibus inimicis mortuo cespitem ecclesiasticum; cui vivo inviderant decus regium. Sed adfuit divina potentia, qui insontem signorum levaret gloria. «Ibi ostensa de coelo lumina, ibi claudus gressum composuit, ibi mutus organum resumpsit, ibi prorsus omnis invaletudo sanitati locum fecit. Sparsus rumor per Angliam [Col. 1541A] martyris praedicabat merita, quo excita interfectrix illuc iter adoriebatur. Sed animal familiare, quo sedere consueverat, ante ventis pernicius, quod auras ipsas (ut dici solet) praecurreret, tunc nutu Dei stabat immobile: flagris ministrorum instantibus cassus labor consumitur, mutatoque jumento, casus idem sequitur. Intellexit tarde licet brutum pectus, quo portentum illud respiceret; ideo quod per se non potuit, per alium fieri consensit ut sacrae reliquiae de ignobili tumulo levatae Scephtoniam cum magna deferrentur gloria.» Posteriori vero tempore pars corporis Lesmonasterium, pars Abendoniam deportata est: ubique ipse viget, maximeque Scestoniae et virtutum gratia et sanctissimo virginum choro coruscat, locusque ille ab eo cognomen [Col. 1541B] sortitus, vulgo per metonymiam ad sanctum Edwardum dicitur. «Miraculo sane ostentatur pulmo toto dudum consumpto corpore, adhuc integra viriditate palpitans.» Sed quod pene omne miraculum reprehensioni patet, quidam illud sinistra interpretatione distorquent, merito pulmonem incorruptum, qui teste Suetonio si sit veneno tinctus, putredine, sed nec igne confici nequeat. Constat enim inter bibendum sica foratum, voluntque virus siticuloso propinatum, ferroque vim veneni praeventam. At ego diligentius re animadversa mendacium intelligo, quod tam cito venenum vitalia penetrare nequiverit, praesertim cum Suetonius non hoc de pulmone sed de corde dixerit. Sit ergo coeleste miraculum, [Col. 1541C] quod nullius hominis tergiversationi possit esse obnoxium. In Wiltensi pago sunt ista coenobia: Malmesberiae virorum, Wiltoniae et Ambresberiae feminarum. De Malmesberiensi alias loqui sedit animo, de Ambresberiensi nihil aliud ad nostram notitiam attigit, nisi quod ab Helfrida sancti Edwardi interfectrice, et illud et Warewellense facta sunt causa poenitentiae. Jacet ibi sanctus Melorius, cujus prosapiae cujusve sanctimoniae incertum mihi. Wiltoniense coenobium beata Editha filia regis Edgari sedem ossium suorum dulcibus exuviis ornat, amore fovet.

Wiltuna est vicus non exiguus supra Wile fluvium positus, tantae celebritatis, ut totus pagus ab eo vocetur. Ibi ab infantia Editha Deo sacrata incorrupta [Col. 1541D] virginitate Domini, obsequiorum sedulitate hominum gratiam emebat, natalium tumorem ingenuitate mentis premens. Unum a majoribus accepi, quo non mediocriter judicium offendebat hominum, fallens videlicet oculos eorum apparatu auratarum vestium. Siquidem cultioribus indumentis ornata procederet, quam illius professionis sanctitudo exposceret, unde a sancto Ethelwoldo palam increpata respondisse fertur nec inepte, nec infacete: Verax, inquit, et irrefragabile judicium Dei sola mortalium operitur conscientia; nam et in sordibus luctuosis, ut Augustinus dicit, potest esse jactantia. Quocirca puto, quod tam incorrupta mens potest esse sub istis auratis vestibus, quam sub tuis discissis pellibus. Viderat eam sanctus Dunstanus, in [Col. 1542A] consecratione basilicae beati Dionysii, quam illa ob amorem martyris aedificaverat, pollicem frequente, dextrum protendere, et signum crucis fronte e regione pingere, delectatusque admodum: Nunquam, ait, putrescat hic digitus, continuoque intra missarum agenda prorupit in lacrymas, lacrymas adeo profluas, ut singultiente voce diaconum prope astantem concuteret. Causam quaesitus: Cito, inquit, haec florida rosa marcescet, cito avis Deo dilecta evolabit, post sex ab hoc die septimanas. Consecuta est evestigio rerum veritas pontificale vaticinium. Namque illa nobilis propositi tenax praedicta die, citra juventae terminum efflavit, cum esset annorum XXIII. Nec multo post idem beatus vidit somnii visione sanctum Dionysium virginem amicabiliter [Col. 1542B] manu tenentem, et ex oraculo divino jubentem, ut a famulis honorificaretur in terris, sicut a sponso et Domino venerabatur in coelis. «Ita crebrescentibus ad tumbam miraculis edictum, ut efferretur virginis corpus, inventumque totum in cineres solutum, praeter digitum et alvum alvoque subjecta, unde sancto dubitanti virgo ipsa per visum assistit, dicens: Non mirum esse, si partes illae corporis putruerint, quod usus habeat exanimata corpora in quosdam arcanos naturae sinus defluere, et ipsa utpote puella membris illis peccaverit. Caeterum ventrem nulla corrumpi juste putredine, qui nulla unquam aculeatus sit libidine; immunem se fuisse crapulae, et carnalis copulae.» Hujus fuit frater Ethelredus rex, ad exterminium Angliae pene propter inertiam suam [Col. 1542C] natus. Cui successit Cnuto, natione Danus, vir efficax, sed qui pro gentilitiis inimicitiis sanctos Anglos non diligeret. Qua consuetudine contumacior, cum quadam Pentecoste apud Wiltunam esset, in ipsam virginem solemnes cachinnos effudit: nunquam se crediturum filiam regis Eadgari sanctam esse, qui vitiis deditus, max meque libidinis servus, in subjectos propior tyranno fuisset. Haec dum ille stomacho suo serviens crudelitate ructaret barbarica, contradicebat Ednodus archiepiscopus, qui aderat. Cnuto concitatior aperiri sepulcrum jubet, visurus quid sancti mortua virgo afferret. Effracto ergo mausoleo, defuncta oppanso ante faciem velo cingulo tenus assurgere, et in contumacem [Col. 1542D] regem impetum facere visa. Hoc ille turbatus metu, longe reducto capite debilitatoque rigore genuum lapsus humo concidit. Ruina corpus attrivit, adeo ut intercepto diutius anhelitu exanimis putaretur. Sed redeunte paulatim vigore laetum erubuit, quod, quamvis severe castigatus, poenitentiae reservatus sit. Habetur ergo in plurimis locis Angliae festum ejus venerabile, quod nemo impune temerare praesumat. Jacet in eadem ecclesia mater ejus Wilfrith, quam non sanctimonialem, sicut opinio vulgaris delegat [al. delirat ], sed subito timore regis suo tantum consilio velatam constat, abrepto velo regio cubili subactam, unde ille, quod feminam attigisset, quae vel umbratice sanctimonialis fuisset, a sancto Dunstano redargutus, septennem exegit poenitentiam. [Col. 1543A] Illa quoque partu explicito voluptati frequentandae non inhaesit; sed doluit potius et sprevit, sanctaque pro vero asseritur, et celebratur.

In Berkensi pago sunt monasteria duo: Abendoniense, et Radingense, virorum utrumque. Abendoniae coenobium fundaverunt Cissa pater Inae, mox ipse Ina rex occidentalium Saxonum, multique ab origine reges. Sed Elfredi tempore regis, cum barbarica ubique Dani discursarent petulantia, aedificia loci ad solum complanata. Tum rex malorum praeventus consiliis, terras, quaecunque appendices essent, in suos suorumque usus redegit. At vero rex Edredus Elfredi nepos, loci miseratus solitudinem, simulque avi animae consulens, cuncta restituit ablata per manum Ethelwoldi, quem ibi abbatem [Col. 1543B] posuerat, tantumque amoris assumpsit in ecclesiam, ut per se loca aedificiorum metaretur, et fundamenta jactaret; meditans inibi celeberrimae famae monasterium construere, fecissetque voluntati satis, si non eum fata de medio propere repulissent. Institit tamen Ethelwoldus coeptis, sed antequam summam manum rebus imponeret, ad episcopatum Wintoniae ab Edgaro praedicandae memoriae rege raptus est. Complevit magistri molimina Ordgarus, ab eo in abbatia substitutus, ditatusque est locus, et immane quantum exaltatus, successoribus semper aliquid recens molientibus, quo antecessoribus non impares aestimarentur. Emicuit praecipue nostris temporibus abbas Faricius in meliorandis rebus, Tuscus [Col. 1543C] genus, arte medicus, Aretinus [ al. civis Aretinus], noster profecto monachus. Cujus laudes effigiare, quia successit animo, non quod ipse comminiscar, sed sodalis mei Petri monachi versus apponam; quibus et laudabilis abbatis virtus enitescet, et, si quis haec lectione dignabitur, versificatoris inprimis egregii leporem animadvertet. Erit ergo hic experimentum ejus eloquentiae duntaxat exiguum, caeterum ipse alias in pluribus assecutus est famam altioris gloriae.

[Col. 1544A] Vir probus et prudens, vir vere consiliorum,
Extera ditavit, curavit et intima morum.
Omnibus instructus, quos tradit littera fructus,
Ad decus Ecclesiae vertit monumenta Sophiae.
Omnibus imbutus, quas monstrat physica leges,
Ipsos demeruit medicandi munere reges.
Reges et proceres subiti [al. subici], parere videres,
Illius ad nutum credentes vivere tutum.
Hinc animos illi favor Anglicus hactenus hausit,
Ut de jure suo certare potentibus ausit.
Quos adeo fregit, quos ad tantilla redegit,
Ut sibi subjectos dominos premeret dominator.
Fallo nisi Gyffard flexit sua colla cucullo,
Ingenuos inter non exaequatus ab ullo.
Hinc amissa diu revocavit sub ditionem:
Hinc infrendentem sibi repullit ambitionem.
Quid turbam memorem procerum, populumque minorem?
Quotquot pulsavit de jure suo superavit.
[Col. 1544B] Ex his fama viro, de fama gloria crevit.
Ex his Ecclesiae mature res adolevit.
Ille Dei donum memor esse fluenta bonorum,
Omnem splendorem convertit ad interiorem,
Addita praedia, pallia regia, munera, vestes,
Vascula ditia, picta tapetia sunt mihi testes.
Fulgurat aurea per laquearia pompa decoris
Crusta metallica, gemmea fabrica plena stuporis.
Nec tamen ad votum suffecit vita beatum,
Rupit utrumque simul raro tam flebile fatum.

Radingis fuit quondam coenobium sanctimonialium, sed jam multis annis abolitum. Illud rex Henricus pro indicta sibi poenitentia restaurare intendens, duo olim diruta monasteria Lefminstre et Celsi adjunxit: constituitque illud inter duo flumina, Kenetum et Tamensem, in honorem Matris Domini, et Joannis evangelistae loco, ubi ad populosiores urbes [Col. 1544C] Angliae omnium pene itinerantium posset esse diversorium. Posuitque ibi monachos Cluniacenses praeclarum sanctitatis exemplum, hospitalitatis indefessae indicium. De corporibus sanctorum in duobus monasteriis requiescentium nihil attinet dicere, cum aliunde illuc advecta peregrinos incolatus exerceant, et jam olim scriptorum praedicata praeconia de nostro non necesse habeant suspirare silentio.

DE EPISCOPIS WELLENSIBUS.

[Col. 1543]

[Col. 1543D] Tertius episcopatus Westsaxonum fuit apud Wellas, villam in Somersetensi pago, pro copia fonticulorum ibi ebullientium ita dictam. Ibi a tempore regis Edwardi senioris, usque ad tempus Willielmi junioris hi fuerunt episcopi.

Athelmus, Wlfelmus. Ambo postea Cantuarienses archiepiscopi, Elfeh, Wlfelmus, Brithhelmus, Kinewardus, Sigarus, Elwinus.

Livingus qui et Elstan, postea tempore regis Ethelredi post sanctissimum Elphegum Cantuariensis archiepiscopus.

Ethelwinus [ al. Elwinus] abbas de Evesham postea ejectus.

Brithwinus. Elwinus iterum reversus, et Brithwinus ejectus: itemque Elwino rejecto, Brithwinus reversus.

Meruith [ al. Merewitt], qui et Brithwi natione Lotharingus, tempore regis Edwardi et Willielmi [Col. 1544D] magni. Omnes hi sedes suas Wellis habuerunt, in ecclesia Sancti Andreae.

Cum vero iis successisset Joannes, natione Turonicus, professione medicus, qui non minimum quaestum illo conflaverat artificio, minoris gloriae putans si in villa resideret inglorius, transferre thronum in Bathoniam animo intendit. Sed cum id inaniter vivente Willielmo patre seniore cogitasset, tempore Willielmi filii effecit. Nec eo contentus, totam etiam civitatem in suos et suorum usus transtulit; ab Henrico rege quingentis libris argenti mercatus urbem, in qua balnearum calidarum latex emergens auctorem Julium Caesarem habuisse creditur. Salubres sunt aquae illae lavantibus, sed odor sulphuris primo advenientibus gravis, donec consuetudo sensus horrorem compescat. Ibi rex Offa monasterium posuerat: et Edgarus sicut pleraque alia more suo auxerat, [Col. 1545A] delectatus loci magnificentia, et quod ibi coronam regni susceperat. Hanc ergo abbatiam Joannes a rege non gravate obtinuit. Primoque aliquantum dure in monachos agebat, quod essent hebetes, et ejus aestimatione barbari, et omnes terras victualium ministras auferens, pauculumque victum per laicos suos exiliter inferens; sed procedentibus annis factus novus, monachis mitius se agere, aliquantulum terrarum, quo se hospitesque suos quoquomodo sustentarent, priori indulgens. Multa ibi nobiliter per eum incoepta et consummata in ornamentis et libris, maximeque monachorum congregatione, qui sunt scientia litterarum et sedulitate officiorum juxta praedicabiles. Erat medicus probatissimus non scientia sed usu, ut fama (nescio an [Col. 1545B] vera) dispersit. Litteratorum contubernio gaudens, ut eorum societate aliquid sibi laudis ascisceret. Salsioris tamen in obloquentes dicacitatis, quam gradus ejus interesse deberet. Valetudinis bonae, dapsilis cum in se tum in alios. Obiit grandaevus, qui nec etiam moriens emolliri potuit, ut plena manu monachorum terras redderet, successoribus suis non imitandum praebens exemplum. Sepultus est in ecclesia Sancti Petri, quam a fundamentis erexerat magno et elaborato parietum ambitu. Cessit enim Andraeas Simoni fratri, frater major minori. Omnis tractus episcopatus illius in solo Somersetensi pago jacet, habetque tres abbatias virorum: Glastoniensem, Adelingensem, Miclaniensem.

[Col. 1545C] Glastonia est villa in quodam recessu palustri posita, quae tamen et equo et pede aditur, nec situ nec amoenitate delectabilis. Ibi primo rex Hina consilio beatissimi Aldelmi monasterium aedificavit, multa illuc praedia, quae hodieque nominantur, largitus. Et varia quidem vicissitudine temporum, sed indeficientibus successionibus, congregationibus monachorum splenduit locus, usque ad Danorum sub Elfredo rege adventum. Tunc enim, ut caetera, desolatus, aliquantis annis notos desideravit incolas. Porro, quidquid turbo bellorum obtriverat, reparavit egregie Dunstanus, qui prius eo loci vitam solitariam monachus actitarat. Postmodo vero liberalitate regis Edmundi omnia quondam appendicia, et iis multo plura nactus, abbatiam composuit: [Col. 1545D] qualis nusquam in Anglia sit fueritve. Tanta est diffusio et opportunitas fundorum, tanta librorum pulchritudo et antiquitas exuberat. Caeterum (nescio quo) infortunio semper post adventum Normannorum pessimis infracta est laboribus, nec in novis aedificiis, nec inhabitatorum compendiis profecit. Abbates rerum gloria elati non religiosos, sed tyrannos agunt, foris tumidi, sed invalidi, intus crudeles et incommodi. Ad quod probandum Turstini solius sufficet factum.

Qui dono regis Willielmi patris ejus monasterii factus abbas, terras et pecunias in lectatorum [ al. lecatorum] suorum abusus consumpsit. A monachis severe ordinem exigere, sed inter haec eos in [Col. 1546A] victualibus miserabiliter tractare; hinc lites verborum, animorum discordiae; quia, ut Lucanus ait, «Nescit plebes jejuna timere [ al. plebs].» Post jurgia ventum ad arma, coactique a militibus monachi in ecclesiam, sancto altari miserias applorabant suas. Sed irrumpentibus militibus duo ex iis ibidem caesi, XIV vulnerati, caeteri repulsi. Nam et furor insanientium dum eminus monachos impetit, crucifixum sagittis inhorrere fecerat, hujus criminis noxa tota vita regi infamatus abbas, exsilio apud Cadomum deportatus est: eoque defuncto pro redemptione peccati auxiliaribus annumerata pecunia honori restitutus est. Impudens et infamis, qui tanti sacrilegii conscius, ausus sit iterum loco, quem violaverat, intrudi. Jacet ibi Patricius, si credere dignum, [Col. 1546B] natione Britto, beati Germani Autisiodorensis discipulus, quem a papa Coelestino ordinatum episcopum Hiberniensibus misit apostolum. Qui cum multis annis in conversione illius gentis suo agente labore, Dei gratia cooperante non nihil promovisset, tandem annosae peregrinationis taedio simul et vicino senio admonitus patriam redeundum ratus, ibi diem clausit. Subsecuti sunt magistrum Hindrachus [ al. Indrahtus] Hiberniensis regis filius (cujus indole nihil dulcius, nihil sanctius) et VII comites illius terrae spectabiles. Quos ibidem irruentibus latrunculis caesos, in martyres credula consecravit antiquitas. Quid porro de caeteris sanctis ibi requiescentibus sermo exilis majestate rerum comminiscetur [Col. 1546C] dignum? multos illuc rex Edmundus misit in expeditione aquilonali compertos, et de terra levatos: inter quos Hildam abbatissam coenobii, quod olim Sternelhalh nunc Ditebi nuncupatum, tunc sanctimonialium, modo monachorum. Cujus quanti penderit merita verax historicus Beda, promptum faciet historia Celfrithum abbatem Wirensis coenobii, de quo idem Beda proprium texuit librum. Eum in extrema aetate dum Romam tenderet apud Lingones morte praeoccupatum et sepultum, sed postmodo constat relatum: partem ossium Aidani Lindisfarnensis antistitis primi. Nam, quod partem Colmannus Scotiam eodem historiographo teste asportaverit, notius est, quam ut dubitari debeat. Praedicatur ibi Benignus confessor, qui non longe hinc [Col. 1546D] anachorita fuerit, praecluisque miraculis vicinos monachos ad sui venerationem et translationem excitaverit. Sepulti sunt in eo coenobio reges: Edmundus, de quo superius dixi, loci instaurator, et Edgarus filius ejus, qui paternae memoriae non ingratus donis genitoris amplissimarum possessionum adjecit cumulum. Adelingea est non maris insula, sed ita stagnorum refusionibus et paludibus inaccessa, ut nullo modo nisi navigio adiri queat. Alnetum in ea per maximum, cervos et capreas multasque id genus bestias continet. Terra solida vix duobus jugeribus lata monasteriolum et monachorum officinas habet. Ejus constructor fuit rex Elfredus, qui quondam a Danis pulsus provincia, tutas [Col. 1547A] illic aliquandiu latebras confoverat. Mox cum per somnium restitutionis suae vadem sanctum Cuthbertum accepisset, ibidem se monasterium constructurum Deo pollicitus est, fecitque ecclesiam situ quidem pro angustia spatii modicam, sed novo aedificandi modo compactam. Quatuor enim postes solo infixi totam suspendunt machinam: quatuor cancellis opere sphaerico in circuitu ductis. Sunt ibi monachi pauci numero et pauperes, sed qui egestatem suam quietis et solitudinis amore vel magni pendant vel consolentur: qui laudes patroni sui sancti Egelwini ferant in astra praeconiis, sanctitatem sentiant continuis impensis beneficiis. Illum fratrem regis Westsaxonum Kenewalh fuisse, et [Col. 1548A] generis magnitudinem sanctitatis indole inaltasse perseverans est opinio, languoris perpetuo detentum compede nihilo segnius Deo servisse, bono fine consummatum omnibus se invocantibus praesto ad remedia occurrere. Auctor Miceluensis [ al. Micelneiensis] coenobii idem, qui Middeltunensis, ubi eadem illectus causa, similia contulit et villarum et reliquiarum xenia; eoque plus quod monachi liberius coelestibus possunt excubare secretis, quo minus frequentantur hominum conventiculis. Est enim aditu difficilis, permeaturque aestate pede vel equo plerumque, hieme nusquam. Sed de hoc satis est, flectendusque sermo, quia hujus provinciae vocant reliqua.

DE EPISCOPIS CRIDIENSIBUS, EXONIENSIBUS, CORNUBIENSIBUS.

[Col. 1547]

[Col. 1547B] Seriem ergo Cridiensium pontificum hic sermo evolvet. Cridia est villula Domnoniae, quae vulgo dicitur Devenescira, XII millibus ab Exonia, hic sederunt per ordinem pontifices isti: Edulfus, Edelgar, Elfwod, Sideman, Alfric, Elfwold, Ednod qui et Wine.

Livingus, ex monacho Wintoniensi abbas Tavistokensis et episcopus Cridiensis, maxime familiaritatis et potentiae apud Cnutonem regem habitus est. Cum eo Danamarchiae multo conversatus tempore in Romano itinere comitatui adhaesit; nec minus explicitis apud Romam negotiis, cum rex pedestri via Danamarchiam contendisset, ille regiarum epistolarum bajulus, et mandatorum exsecutor futurus, navigio Angliam venit: omnibusque, quae [Col. 1547C] injuncta fuerant, sapienter et mirifice ante adventum regis consummatis, eo apud eum gratiae processit, ut defuncto avunculo suo Brithwoldo, qui erat Cornubiensis episcopus, ambos arbitratu suo uniret episcopatus. Ambitiosus et protervus ecclesiasticarum legum tyrannus, ut fertur, invictus, qui nihil pensi haberet, quominus omni voluntati suae assisteret. Denique a majoribus accepimus, cum ille spiritum efflaret, tum horrisonum crepitum per totam Angliam auditum, ut ruina et finis totius putaretur orbis, humatus est Tavistokiae, quo loci multa spectabilia contulerat, tantamque sui gratiam apud monachos locaverat, ut hodieque XV graduum Psalmos continuata per successores consuetudine [Col. 1547D] pro ejus decantent quiete.

Huic tempore regis Edwardi successit Lefricus apud Lotharingos altus et doctus, qui sedem episcopatus transtulit in civitatem, quae propter fluvium Exam, qui muros lapsu suo allambit, vocatur Excestre. Hanc urbem primus rex Ethelstanus in potestatem Anglorum effugatis Britonibus redactam turribus insignivit, muro ex quadratis lapidibus cinxit, ubi omne adeo abundat mercimonium, ut nihil frustra desideres, quod humano usui conducibile judices: licet solum jejunum et squalidum, vix steriles avenas et plerumque inane folliculum sine grano producat. Hic Lefricus ejectis sanctimonialibus [Col. 1548B] a Sancti Petri monasterio episcopatum et canonicos statuit, qui contra morem Anglorum ad formam Lotharingorum uno triclinio comederent, uno cubiculo cubitarent. Transmissa est hujuscemodi regula ad posteros, quamvis pro luxu temporum nonnulla jam ex parte deciderit, habentque clerici oeconomum ab episcopo constitutum, qui eis diatim necessaria victui, annuatim amictui commoda suggerat.

Successit Lefrico Osbernus regis Willielmi tempore, natione Normannus, frater Willielmi praecellentissimi comitis, in Anglia sub Edwardo rege liberaliter et domestice [ al. modestice] conversatus: quippe qui cognationem regiam vicino attingeret gradu. Unde in victualibus et caeteris rebus ad Anglicos [Col. 1548C] mores pronior parum Normannorum pompam suspiciebat, consuetudines domini sui regis Edwardi efferens, et cum per alios exhiberentur cum assidentibus manu et gestu adgaudens, ita pro more antiquorum praesulum veteribus contentus aedificiis, liberalis animo et castus habebatur corpore, vixit ad quartum annum regis Henrici imminente senio non paucis annis lumine captus.

Est in Domnonia coenobium monachorum juxta Tau fluvium, quod Cavistoh vocatur, quod per Ordgarum comitem Domnoniensem, patrem Elfridae, quae fuit uxor regis Edgari surgendi exordium, per Livingum episcopum crescendi accepit auspicium locus amoenus opportunitate nemorum, captura copiosa [Col. 1548D] piscium, ecclesiae congruente fabrica, fluvialibus rivis per officinas monachorum decurrentibus, qui suo impetu effusi, quidquid invenerint superfluum, portant in exitum. Rumonus sanctus ibi praedicatur, et jacet episcopus pulchritudine decoratus scrinii, ubi nulla scriptorum fides assistit opinioni, quod non solum ibi, sed in multis locis Angliae invenies violentia hostilitatis abolitam omnem gestorum notitiam, nuda sanctorum nomina, et si quae modo praetendunt miracula sciri. Cernitur in eodem monasterio sepulcrum Ordgari, spectaculoque ducitur enormitas mausolei filii ejus. Edulfus hic vocatus est, giganteae molis et immanis roboris, sicut [Col. 1549A] breviter demonstrare incidit animo. Viam agebat cum Edwardo rege, cujus erat cognatus, Exoniam versus. Ita, cum juxta portam equis dissiluissent, offenderunt introitum forinsecus repagulis, intus seris damnatum. Et forte janitor, quem latuisset eorum adventus (nam domestico adequitaverant otio) longe discesserat. Tum Edulfus ambabus manibus arripiens repagula, parvo (ut videbatur) conamine dejecit in frusta, partem etiam muri pariter evellens. Semelque calefactus et secum infrendens secundo virtutum periculum dedit. Nam pedis impulsu valvas debilitans, biforem reclusit cardinem, adeo ut etiam materiam elideret. Caeteris laudantibus rex factum joculariter attenuans, diabolicae fortitudini non humanae virtuti attribuit. Est praeterea in Dorseta [Col. 1549B] nemus juxta Hortunam, quae modo destructa, tunc ejus liberalitate inter abbatias numerabatur. Ibi mirandae fortitudinis dabat spectaculum, si quando remissis curis venerat in otium. Rivulus [Col. 1550A] juxta saltum venationis feracem labitur, ab una ripa ad alteram decem pedum spatio. Ille divaricatis pedibus utramque continuabat, parvoque cultro ferarum ad se actarum capita levibus et poene irritis ictibus decutiebat in amnem. Sed enim tantus talisque adhuc aetatis calore perfervidus cessit morti, jussitque se apud Hortunam sepeliri. Verumtamen quia secum quaedam ecclesiae danda demandaverat, praevenit abbatis Sictritii violentia, datorem, et data pariter transferens in sua. Sithtricius postea sub rege Willielmo piraticam aggressus religionem polluit, ecclesiam infamavit. Cornubiensium sane pontificum succiduum ordinem nec scio nec appono, nisi quod apud Sanctum Petrocum confessorem fuerit episcopatus sedes. Locus est apud aquilonales [Col. 1550B] Britones supra mare juxta flumen, quod dicitur Hegelmithe, quidam dicunt fuisse ad sanctum Germanum juxta flumen Liner supra mare in australi parte.

DE EPISCOPIS SELESIENSIBUS.

[Col. 1549]

[Col. 1549B] Percensitis omnibus episcopatibus Westsaxonicae, ad australium Saxonum episcopos ordo narrandi dirigitur. Provincia illa collimitatur ab una parte Westsaxonibus, ab altera Cantuaritis, occidentalium regum ditioni semper subjecta cum regulis, postquam Cedwalda regem eorum Edelwalk bello fudit. Is Edelwalk suadente rege Wilferio baptizatus, in Mercia beatissimum Wilfridum a sede sua exsulantem [Col. 1549C] benigno dignatus hospitio episcopatus etiam sede extulerat, loco, qui Selesige dicitur, nec nisi uno introitu potest adiri, mari undique circumgyratus. Verumtamen (ut dixi) rege occiso, et Wilfrido, qui ibidem monasterium aedificaverat, domum reddita pace regresso, multis annis episcopatus vacavit, spectabatque interim pontificatus administratio ad Wintoniensem antistitem.

Postmodo vero a Nochelmo archiepiscopo factus est episcopus Edbrith. Cui successit Ella. Eo defuncto seriem successionis continuaverunt. Sigelin, qui interfuit concilio Cuthberti archiepiscopi. Alubrith, Bosa, Gislhere, Totta, Pentum, Ehelnulf, Bernegus, quem ordinator suus Pleimundus archiepiscopus idoneum fuisse pronuntiat. Cenred, Gutheard, [Col. 1549D] Elfred, Eallhelm, Ethelgar prius abbas Wintoniensis, postea Cantuariensis archiepiscopus. Ordbrich, Elmar, Ethelric, Grimkatel, qui ejectus a sede orientalium Anglorum quam emerat, etiam hanc pecunia emeruit, et obsedit. Hetta. Stigandus, non ille, qui postea fuit episcopus Wintoniensis, et archiepiscopus Cantuariensis. Hic Stigandus a Willielmo rege ibi factus episcopus mutavit sedem in Cicestram dioecesis suae civitatem prope mare ubi antiquitus et Sancti Petri monasterium, et congregatio sanctimonialium fuerat. Huic successit Willielmus. Willielmo Radulfus proceritate corporis insignis, sed et animi efficacia famosus, qui contuitu sacerdotalis officii Willielmo juniori in faciem pro [Col. 1550B] Anselmo archiepiscopo, quem immerito exagitabat, restiterit. Cumque ille conscientia potestatis elatus minas ingeminaret, nihil alter reveritus baculum protendit, annulum exuit, ut, si vellet, acciperet; nec vero vel tunc vel postea austeritatem inflecteret, si assertorem haberet; sed quia discessu suo spem ejus et caeterorum, si qui boni essent, Anselmus enervavit, et tunc causa decidit, et postmodo [Col. 1550C] damno succubuit, succedentibus quoque annis religiosam contumaciam mandatis Henrici regis exhibuit, volentis per totam Angliam a presbyteris pecuniam exigere. Id aliis vel concedentibus, vel metu silentium tenentibus, in solo Radulfo rigor pontificalis emolliri nequivit, per totam siquidem dioecesin divina vacare officia, januas ecclesiarum spinis obstrui praecepit, monachorum cantum non inhibens, sed tamen laicis aditum arcens. Atrocitas facti regem inflexit, ut ei soli quasi mentis inconsideratae homini censum presbyterorum indulgeret. Verumtamen religio et animositas viri magnam sibi apud regium animum laudem paravit, ut ipsi omnia remitteret, subinde dictitans pauperem esse episcopatum, ecclesiam esse absumptam, non debere [Col. 1550D] tributis expilari, sed oblationibus augeri, ita constans innocentia hominem spectabilem fecit, ut rex, qui aliis auferret, ipsi libens et submissus daret: denique ecclesiam suam, quam a novo fecerat, cum fortuitus ignis (ut dixi) pessundedisset, liberalitate potissimum regis brevi refecit. Obiit christianissime, omnibus suis in usum pauperum distractis, qui et panniculos suos usque ad stramen moriens ante se jusserit erogari. Vir aeternam boni memoriam merito adeptus, qui sedem suam ex humili et miserabili ad summum gloriae culmen provexit. Clerum quantum victualia episcopatus sustinere possunt, congregavit: ornamenta omnis generis adjecit, quorum omnium pudendam ante paucitatem taxare piget. [Col. 1551A] Ter omni anno dioecesin suam causa praedicandi circuibat, nihil episcopali potestate a provincialibus suis exigens, sed quae offerebantur gratabundus [Col. 1552A] accipiens: delinquentibus increpando non parcens, et si minus increpatio valeret, ingenuo ludo culpam elidens.

DE MONASTERIIS.

[Col. 1151]

[Col. 1551A] In ejus dioecesi sunt duo duntaxat coenobia e novo facta: Sancti Martini de bello, quod rex Willielmus fundavit et provexit in loco, ubi Angliam debellaverat, multa ibi et pretiosa cum vivus tum mortuus delegans. Altare ecclesiae est in loco, ubi Haroldi pro patriae charitate occisi cadaver exanime inventum est. Sancti Pancratii de Lewes, quod auctore Willielmo comite de Warrenna, Lanzo quidam monachus Cluniacensis in supremo religionis locavit [Col. 1552A] cacumine. Efficaciam viri sublimitas praetendit loci, adeo ut veraciter asseratur, nullum omnino monasterium posse illud vincere religione ad monachos, affabilitate ad hospites, charitate ad omnes. Vincit pompam famae rerum veritas, licet fatiget audientes referentium verbositas. Certe de Lanzone plura loquerer, nisi alias non contemnenda dixissem, simulque ejus meritum omne transcendit eloquium.

PROLOGUS LIBRI TERTII.

[Col. 1551]

[Col. 1551B] Secundae post Cantuariam dignitatis est Eboracum, urbs ampla et metropolis, elegantiae Romanae praeferens indicium, a duabus partibus Husae fluminis aedificata includit in medio sinus sui naves a Germania et Hibernia venientes: furori aquilonalium gentium prima semper obnoxia, barbaricos Danorum motus toto tempore, quo dominati sunt Angliae, excepit et ingemuit. Quapropter multis ruinis quassata, ultima peste sub Willielmo rege concidit. Qui urbanis iratus, quod Danis adventantibus receptui et consultui fuissent, prius inedia, mox flamma civitatem confecit, regionis etiam totius vicos et agros corrumpi, fructus et fruges igne vel aqua labefactari jubet. Ita provinciae quondam fertilis nervi, praeda, incendio, sanguine succisi. Humus [Col. 1551C] per LX et eo amplius milliaria omnifariam inculta, nudum omnium solum ad hoc usque tempus. Urbes olim praeclaras, turres proceritate sua in coelum minantes, agros laetos pascuis, irriguos fluviis, si quis videt modo peregrinus, ingemit; si quis vetus incola, non agnoscit. In aliquibus tamen parietum ruinis, qui semiruti remansere, videas mira Romanorum artificia; velut est in Lugabalia civitate triclinium lapidum fornicibus concameratum, quod nulla unquam tempestatum contumelia, quin etiam nec appositis ex industria lignis et succensis valuit labefactari. Cumberland vocatur regio, et Cumbri vocantur homines, scripturaque legitur in fronte triclinii: MARII VICTORIAE. Quod quid sit haesito, nisi forte pars Cimbrorum olim his locis insederit, cum [Col. 1551D] fuissent a Mario Italia pulsi. Sane tota lingua Northanimbrorum, et maxime in Eboraco, ita inconditum stridet, ut nihil nos australes intelligere possimus. Quod propter viciniam barbararum gentium, et propter remotionem regum quondam Anglorum modo Normannorum contigit, qui magis ad austrum, [Col. 1552B] quam ad aquilonem diversati noscuntur. Rex ipse in istis partibus domestico contentus militum numero, si quando partes illas regni adit, non nisi magno auxiliatorum comitatu vadit, viderat quondam Albinus [al. Alquinus ] hanc fore calamitatem regionis, ex prodigio, quod Eboraci acciderat: viderat, inquam, et annuntiaverat his verbis in epistola ad Ethelredum regem: Quid significat pluvia sanguinis, quam quadragesimali tempore in Eboraca civitate, quae caput totius regni est, in ecclesia beati Petri principis apostolorum vidimus, de borealibus domus sereno aere, de summitate tecti cadere minaciter? Nonne potest putari a borealibus partibus venire sanguinem super populum? Haec quidem Albinus conjecit suo tempore ventura, quae posteritas [Col. 1552C] vel per Borealium violentiam, vel propter Borealium culpam venisse liquido cognovit. Nam tempore succedente Dani vastaverunt provinciam, inde Normanni propter Danorum adventum efferati, quod reliquum erat pessundederunt. Dicam igitur in hoc libro, qui tertius est pontificalium Gestorum, quidquid se de pontificibus Eboracensibus notitiae nostrae vel majorum relatione vel librorum revolutione infudit. Quorum ut mihi videtur fuit praecipuus Wilfridus primus, tot periculis omni pene vita immerito jactatus. Cujus vitam et omnia gesta huic breviario inducere commodum opinor, quod nec ita nota, et multa ex historia Bedae vacant. Quamvis hoc igitur meditanti aperiatur immensum opus, conabor tamen, quantum valuero, breviter facere, illa semper considerata [Col. 1552D] mei ausus excusatione, ut qui omnes sanctorum vitas legere nequeat, hic deflorata utiliora inveniat. Itaque omissis longarum narrationum ambagibus veritatem sequar, et quae Stephanus presbyter de Wilfrido magno verborum agmine egit in compendium coarctabo.

LIBER TERTIUS. DE ARCHIEPISCOPIS EBORACENSIBUS, EPISCOPIS HANGUSTALDENSIBUS, ET WITTERNENSIBUS.

[Col. 1553]

[Col. 1553A] Paulinus, fuit primus Eboraci archiepiscopus, qui ab Honorio papa pallium accepit, ut notum est.

Illo pulso, Scotti: Aidanus, Finanus, Colmannus, nec pallio nec urbis nobilitate voluerunt attolli, in insula Lindisfarnensi delitescentes.

Colmanno per Wilfridum de Pascha erroneo convicto, idem Wilfridus ad episcopatum Eboracensem electus, ab Alfrido rege Oswii filio regis Galliam [potere] consecrandus jussus est.

Quo ultra mare moras nectente, Oswius rex, praeventus consiliis Quartadecimanorum (qui vocabantur ita, quia Pascha in quarta decima luna cum Judaeis celebrabant), Ceddam virum sanctissimum, tamen contra regulas, intrusit tribunali Eboracensi. Sed haec iniquitas misso ab apostolica sede [Col. 1553B] Theodoro Cantuariense archiepiscopo correcta est, exstrusoque Cedda Wilfridus inthronizatus est. Wilfridus igitur ut retro redeam non infimis parentibus apud Northanimbros natus, si quid natalibus defuit gratiae generositate morum explevit. «Hunc dum genitrix parturiens in lucem effunderet, clientes foris stantes viderunt, ut putabant, domum puerperii consciam ignibus undique conflagare, ita ut jam flamma in altum longos produceret crines. Cumque illi ad incendium sopiendum voces et aquam jactarent, excurrerunt ancillulae clamoribus eorum excitae, edictoque ne dominam parturientem inquietarent mirabantur in suis non fuisse oculis illi [ al. quod illi] se vidisse clamarent. Nam jam ignis innoxius evanuerat, nec erat quo pudorem suum excusare [Col. 1553C] possent famuli, dum starent aedes incolumes. Intellectum est ergo ignei vigoris esse puerum, in cujus ortu tantum afflatum esset incendium.» Cucurrit ille pueritiam sine litteris; sed cum jam X annis crescens aetas quatuor adjecisset, novercalem fastum perosus (nam mater obierat) domo excessit paterna, curialibusque adnitentibus, quibus obsequelam apud patrios lares exhibuerat, Eansfledae [ al. Eanfledae] reginae perductus est in notitiam. Quae cum adolescentuli secreta crebris percunctationibus elicuisset, quod Deo libentius quam saeculo proponeret militare, cuidam Cuddae, qui ex senatore et regis cubiculario religiosam vitam apud Lindisfarnum meditaretur, delegavit. Is eum secum aliquantis annis benigne habitum reginae remisit, [Col. 1553D] psalmos et nonnulla ecclesiastica memoriter retinentem, sed excellentioris profectus studio Romam cundi desiderium ingressum.

At Regina desiderium ephoebi, quod supra annos esset, amplexa, misit eum peculiari adjuvandum [Col. 1554A] cura regi Cantuariorum Ercomberto, qui filius erat patrui sui. Ita Wilfridus Cantiam adveniens Romanas consuetudines, quae Scottorum scientiam vincebant, gnarus addidicit: Psalterium denique, quod a Scottis juxta translationem beati Hieronymi acceperat, pro Romano more juxta quintam editionem lectitavit et tenuit. Post annum datus a rege in comitatum industrii juvenis Benedicti, qui postea Wirensis abbas fuit, Romanum iter maturabat. Lugdunumque perveniens, faciei venustate morumque compositione Dalfinum urbis archiepiscopum ad sui dilectionem invitavit. Quem cum vel clericatu imposito, vel nuptiis neptis suae retinere tentasset, neutrum promovit: excusante nuptias Wilfrido pro caelibatus studio, clericatum differente, quoad Roma [Col. 1554B] rediret. Ideoque archiepiscopi fultus consilio, et sublevatus marsupio, coeptam viam aggressus, socium, qui morae illius iratus praecesserat, brevi consecutus est. Romam ergo venit, cuncta, quae optaverat, assecutus prospere beato Andrea suffragante. Cujus triumphalibus liminibus affusus, opem et litterarum ingenium oraverat. Adeptus igitur beatissimi Bonifacii tunc archidiaconi privatam notitiam, per eum supremae sedis pontificis gratiam meruit. Quorum contubernio fruitus et rationem Paschalis cycli edoctus, cum plurimum in urbe moratus esset, Ludgunum ad Dalfinum archiepiscopum remeavit. Qui cum eum nihilo segnior indulgentia excepisset, hoc confoederati sunt placito: peregrinus adoptatus in filium, [Col. 1554C] et clericus factus, archiepiscopus electus in patrem, qui sedulitate benevola omnem memoriam reditus in patriam ab animo Wilfridi deleverat. Sed invidit diabolus Wilfrido Galliam, Dalfino longiorem vitam, Bathildi reginae furias infernales immittens, ut eum post novem, quos trucidarat episcopos, accumularet in decimum. Mandaverat per satellites illi, ut veniret; fortior ille malis, quamvis eum non lateret muliebris nequitia, venire properavit. Quem cum continuo carnifices gladiis excepissent, adolescens Anglus mirabili constantia prope in ipsos enses immergens consortium paternae necis sitiebat. Sed licet jam exspoliatus, jam protenso cingulo [ al. jugulo], miseratione lanistarum Angliae suae reservatus est! Cujus adventum cum fama vulgaret, ab Alfrido [Col. 1554D] rege regis Oswii filio dignanter accitus est. Et cum laborem et seriem itineris, Gallicanam elegantiam, pompam Romanam, praetereaque canonum regulam edissertaret, libenter est auditus et grate. Ergo circa se multis diebus habitum accurate propter nuper [Col. 1555A] conceptam coluit amicitiam, quam comparaverat honesta conversatio, industria, praedicatio, rerum scientia, sermonis copia. Data ei, in Ripis a rege mansio, qua coenobium aedificaret, collataque a proceribus multorum xeniorum oblatio. Ibi ab Angilberto episcopo Gallo de Scotia veniente presbyter ordinatus, et abbas post non multos dies Scottis convictis falsi Paschae errorem depulit, scientiam recti reduxit. Laetabantur reges, et heroes, gloriabatur provincia se habere praedicatorem indigenam, qui jam cruditatem nauseabant Scotticam, conferebanturque multa Wilfrido, quibus toleraret vitam, quibus inopum fulciret penuriam. Nec ille erat angustioris cordis in erogando pauperibus et advenis, quod affluebat a saeculo, aemula quadam jucunditate, [Col. 1555B] ut quo plus erogaret pauperibus, eo copiosius Deus eroganda inferret. Praeterea ventre castigatior, vigiliis et orationibus promptior, a matre integram servans pudicitiam, nec in adolescentia incurrit culpam: frequentavitque usque ad senium morem, ut nocte pergens cubitum aqua frigida totos infunderet artus. Sed Joannis papae jussu tandem vel sero destitit, ne algor senilis corporis frigidi elementi infusione auctus incurabilem morbum contraheret. Per hoc favorabili plausu ab omnibus electus est, dignus qui Eboracensis Ecclesiae cathedram sanctificaret. Sed perstitit ille negare, ne ab episcopis Scottis vel ab iis, quos Scotti ordinaverant, consecrationem susciperet, quorum communionem sedes [Col. 1555C] aspernaretur apostolica. Quorum sicut suum non esset ullum nominare, ita proprium famae consulere, saluti providere, pateretur regia dignitas, concederet popularis religio se a Gallicanis antistibus sacrato insigniri munere, quo facto fore, ut inthronizato legitime multum accresceret scientiae, probato consilio mittitur Galliam consecrandus magno apparatu commeantium, magna exspectatione remeantium, ubi XII episcopis, (quorum in numero excellebat Angilbertus) electionem acclamantibus, et in sede aurea sedentem sustollentibus [ al. succollantibus] demum ante altare ductus et consecratus est. Sed re perfecta redeuntem venti corripientes adversi in littus contrarium Australium Saxonum detulere: navem appulsam aestus Oceani refluens inimicorum [Col. 1555D] hiantium praeda destituit. Barbari qui adhuc veri Dei nescii bacchanalia vivebant in furiam concitati, bello conspiratis viribus classicum canunt. Tum quanquam pontifex indulgendum tempori ratus pacem praetenderet, promissa cumularet, nihilo fractiores gentiles in arma ruunt. Quin et sacerdos sacrorum sacrilegorum in editiore stans loco fanaticis incantationibus Christianorum vires effringere nitebatur. Tum quidam ex sociis pontificis funda lapidem intorquens fronti gentilis illisit, tam validis viribus ut osse penetrato cerebrum violaretur, hoc acrior populus barbarorum in Christianos bellum novat. At illi in utramvis partem parati quo fortuna vergeret, vel morte occumbere nobili, vel victoria potiri, uniti in confertam multitudinem CXX, irruunt [Col. 1556A] et bis terque avertunt, orante interim et genu flectente praeclaro sacerdote cum clero in littore, quorum precata ante horam ascensionis regressus maris aestus famulante sinu nautas excepit. Qui non multo post ad Sandwic appulerunt, laetum celeuma cantantes: quod innumeris ex hostibus interemptis vix quinque suorum desiderarent. Victor ergo periculorum omnium domum reversus turbam rerum offendit, Ceddamque in suam sedem subintroductum, quod animis religiosissimis in causa praesertim honoris sui facile subripi potest. Quocirca Wilfridus tribus annis in Ripis habitans, sacerdotale officium, quocunque ire petebatur, exercuit, magno semper comitatus virorum agmine, qui eum relinquendum non putabant. Invitabaturque creberrime a Wlferio [Col. 1556B] Merciorum rege, qui ei locum Licefeld vocatum ad construendum quodlibet, vel episcopatum vel monasterium largitus est, sed nec tenacior in honore viri fuit Egbertus rex Cantuariorum, quo accersente multos in Cantia ordinibus ecclesiasticis provexit, quorum fuit unus Putta, per eum ad presbyterium, per Theodorum ad episcopatum Rofensem postea promotus. Deusdedit enim archiepiscopo defuncto, exspectabatur Theodorus de transmarinis partibus venturus. Qui cum venisset, cognoscens rem contra canones perperam factam, Ceddam degradavit modesto et immoto animo injuriam sustinentem. Patientia viri sanctissimi commovit Wilfridi viscera, ut eum suffragio suo per omnes gradus iterum elevatum [Col. 1556C] Licefeldi pontificem induceret, ubi superstes aliquot annis convenientem sanctitati suae finem invenit. Non spatiabatur interea in deliciis Wilfridus sed in primis christianitatem augere, christianorum mores informare; in secundis nova aedificia excit re, vetera reparare. Basilica, quondam ab Edwino rege monitu beati Paulini in Eboraco facta, tecto vacabat, parietes semiruti, et ruinam plenam minantes solis nidis avium serviebant; pro indignitate rei pontifex interno dolore commotus, materiam solidavit, culmen levavit, levatum plumbeis laminis ab injuria procellarum munivit. Fenestris lucem dabant vel panni linei tenuitas, vel multiforatilis asseraxis: ipse vitreas fecit. Decorem materiarum vetustas, et multimoda tempestas obduxerat: ipse illas alba calce [Col. 1556D] dealbavit. Sensit et Ripis industriam antistitis, aedificata ibi a fundamentis ecclesia, miro in fornicum inflexu [ al. miro fornicum inflexu, etc.], lapidum tabulatu, porticuum anfractu. Invitati ad ejus consecrationem reges Germani Egfridus et Elwinus (nam pater inter haec Oswius decesserat), dotaverunt illi locum ingentibus praediis, retuleruntque famae praemium [ al. pretium] amplissimis verbis coram populo laudati, tribusque diebus lautissimo apparatu obsoniorum redempti, mundialis ut videbatur pompae laetitiam continuavit de resurrectione mortui divinum miraculum, res ita acta est. «Ingresso episcopo villam Tiddanefrae occurrit vis feminarum ingens, parvos ad confirmandos offerens. Immiscuit se confluenti undae muliercula, et callida [Col. 1557A] agens filium exanimem catechizandum praetendit, mortem dissimulans, lacrymas resorbens, credebatque integre, quod hoc commento posset vitam resumere. Sed enim antistes obvelatam faciem pusioli cum retexisset, ut exsequeretur officium, anima privatum advertit, tum mulier, quae successu fraudis exciderat, ad preces conversa orare per Deum, per matrem, si qua fides, si qua pietas, ut excitaret exanimem, simul vestigiis advoluta violentiam quamdam facere, loco penitus non moveri, fluctuabat interim sanctissimi hominis sententia, an temerarius insuetum miraculum attentaret, an duras lacrymas orbatae mulieris despiceret. Sed vicit pietas pectus virtutis, paucaque divinorum Psalmorum intra se immurmurans, indeque dextram cadaveri apponens [Col. 1557B] animam induxit corpusculo: confestim enim oscitans, et alacri palpebrarum motu totiusque corpusculi nisu se revixisse testatus est. Exclamat mater in gaudium, sed ab episcopo coercita siluit, vocatus est puer Ethelwaldus, et in Ripis postea monachus factus, miraculorum Wilfridi non leve augmentum [argumentum] videbatur.»

Simile huic miraculum apud Henglesteldem [ al. Hengsteldeheim] illis ferme diebus exhibuit. «Ibi ejus sumptibus in altum surgebat ecclesia, ex cujus fabricae summitate monachus delapsus totis ossibus dilaceratus est. Inde portatus in oratorium, dubium intuentibus faciebat, utrum omnino exanimis esset, cui neque vox neque sensus inesset. At pontifex lacrymis infusus oculos, monachos ad orationem [Col. 1557C] vocat, hortatur, ut fidei desidiam excutiant, nihil credentibus difficile fore. Oratio ergo in altum uno porrigitur ore, misericordia e coelo extrahitur, respirat monachus, sanitatis speratur indoles a videntibus, ligatur ossium fractura, convalescit aegrotus cum gratia.» Nec minus rex Egfridus suo deerat officio regnum dilatando in Pictos, tuendo in Mercios. Picti enim defuncto rege Oswio parvi facientes teneram infantiam reguli, proruunt ultro et conspirant in Northanimbros: quibuscum sub regulo Bernego regius juvenis occurrens ita paucis suis militibus innumerabilem Pictorum delevit exercitum, ut campi cadaveribus constrati planitiem amitterent, flumina cursu intercepto subsisterent. Wlfelius [Col. 1557D] quoque rex Merciorum in eosdem efferatus ductavit exercitum, quippe qui meminisset patrem suum ab eis interemptum. Itaque veniebat animo regi fidenti, ut aut sarciret dispendium, aut acquireret regnum. Enimvero prosequebatur eum fortuna non bona, nec pene prosperior, quam paterna: nisi quod terga turpiter nudatus inglorius effugit, nec multis post diebus superstes, partem provinciarum Northanimbrorum regi cesserit. Harum eventu victoriarum multiplicata Wilfrido praedia, ecclesiae cum monachis constitutae. Diligebatur enim ab omnibus pro virtutum reverentia laudabili: praeter illas, quas supra enumeravimus, commendatus abstinentia. Nam eum in continentissima coena raro plus quam unum ferculum absumpsisse, nunquam [Col. 1558A] vero unum poculum exhausisse percelebre est. Praeterea mitis et affabilis omnibus, eos in gratiam alliciebat. Ideoque abbates et abbatissae vel viventes suarum rerum Dominum, vel morientes haeredem instituebant. Proceres filios suos illi educandos committebant, cum adolevissent militaturos vel Domino vel saeculo, hinc livor infelix Ermenburgae reginae et quorumdam satellitum afflavit pectora, qui tantas divitias Wilfrido inviderent. Dum enim beatissima Etheldritha specietenus famularetur regio cubili, illa maritum beatissimo conciliabat antistiti, si quid contra susurraretur, sanitate consilii deliniens. Ipse quoque dum gratia pontificis niteretur, rebus bello et domi ex voluntate fluentibus fruebatur. Sed postquam nova nupta intravit [Col. 1558B] triclinium, pax rupta pontificis evanuit, domusque regis paulatim immutata, ultimo decubuit. Conflavit ergo pontifici regina invidiam, quod tot abbates, tot abbatias haberet; quod aureis et argenteis vasis sibi ministrari faceret: quod clientum turba, nitore vestium superbiens, illius latus obambularet. Cucurrit ergo tam invidiosa relatio ad archiepiscopum Cantuariensem Theodorum. Is non moratus sed xeniorum obtentu vigorem animi enervans, inconsulto Wilfrido tres alterius regionis episcopos in ejus dioecesim introduxit. Praetendebant [ al. praetendebat] tamen causam justitiae, ut inde tres alerentur episcopi, unde unus tumebat: sufficere tantos sumptus tantaeque dioecesis circuitum quatuor episcopis. Et haec quidem recte dicta possent [Col. 1558C] videri, si eum qui sua industria omnia conquisiverat, vel non omnino spoliatum dejiceret, vel saltem cum consensu ejus ageret. Nec celari potuit manifestissima violentia, cum ipse pro tribunali regem adisset, injuriarum causam expostulans. Nihil enim, dixerunt, tibi reatus opponimus, sed quod constituimus, ratum esse volumus. Quo dicto quid absurdius? quasi dicerent illud Juvenalis:

Sic volo, sic jubeo, sit pro ratione voluntas.

At vero cum praesul sedem apostolicam appellasset, subsannatoribus, qui propter regem astarent, in risum crepantibus hoc dictum objecit. Haec derisio, quam de meo abscessu modo facitis, in magnum moerorem vobis commutabitur futuro anno [Col. 1558D] hoc eodem die; verax eventus rerum aemulatus est antistitis dictum. Ethelredus enim rex Merciorum frater Wlferii, post abscessum Wilfridi non multis diebus guerram inceptans, fraternas injurias ultum ire cupiebat. Occurrit ei animosus Egfridus solito terrore acturum existimans; sed fugavit Mercius copias ejus, fuditque fratrem Edwinum, quo dolore versa in luctum Northanimbria, consiliatoris sui quondam absentia modo ingemiscebat. Contigitque ut anno revoluto eodem die, quo ille praejudicium in Eboraco passus fuerat, cadaver regii adolescentis illatum urbi longum indiceret justitium. Ita Ethelredus triumpho functus integritate regni recepta Winfridum episcopum, qui Ceddae apud Licefeld successerat, quod Egfridi partium fuerat, expulit. [Col. 1559A] Is Gallico littori forte appulsus, in Theodoricum regem et Ebroinum ducem Francorum incidit; quibus a Britannia mandatum erat, ut Wilfridum episcopum caperent, et spoliarent. Quem illi errore nominis acti sociis occisis et rebus ablatis, abire siverunt. Luit ergo ille ambiguitatem vocabuli, alienumque periculum suo redimens, vel nudus profugit a latronibus. At Wilfridus, cujus prudentiam hostilium consiliorum machinae non laterent, levi Favonio provectus in altum, proras in Eurum obvertit, ut Frisiam navigaret; exceptusque a rege et populo honorifice, ibidem hiemem, quae imminebat, exegit. Commercium miserandum, ut inter barbaros tutius quam inter suos viveret, ejectus a patria, dilectus in Frisia. Continuo igitur ad praedicationem [Col. 1559B] ejus Adalgisus rex gentilem tumorem inflexus, faciliorem in caeteros praedicationis viam aperuit. Hunc ad necem vel expulsionem viri Dei Ebroinus epistolis cum tentasset, aurum immensum pollicitus, irritus fuit. Chartam enim audiente Wilfrido, et epulante in triclinio, lectam Adalgisus projecit in ignem, dicens: Sic ardeat, qui pactum cum amico initum pro auri cupiditate dissolvit. Jamque se verna temperies aperiebat in flores, cum Wilfridus itinere reincoepto ad Dagobertum regem transrhenanorum Francorum venit. Is non immemor, quod eum quondam factione magnatum pulsum, et de Hibernia ad se venientem hospitio receperit, et equis sociisque adjutum patriae remiserit, benigne habuit, multisque precibus fatigavit, ut [Col. 1559C] provinciam remanentia sua dignaretur, episcopatum Stroeburgensem accipiens. Cum ille rogantem ad reditum suum de Roma distulisset, cum Deodato episcopo suo iram [ al. ire] laxavit. Sociali ergo gratia fretus per Campaniam iter faciens inde Romam ingressurus, ad Bertharium ducem Provinciae divertit, per legationes inimicorum causam ejus jam edoctum, et ad nocumentum promissis illectum. Qui licet in principio superbiam erexisset, tamen veraci relatione audita iram resorbuit. Itaque non solum nocumento abstinuit, sed et suffragio suo bonum negotio finem imposuit, dicens, ad hoc se admoneri cujusdam regis Hunorum, apud quem exsulasset olim, humanitate, qui quamvis esset [Col. 1559D] gentilis, nulla tamen ad ejus damnum, cui jurasset, potuerit corrumpi pactione. Tandem ergo aliquando Romam veniens attonitam sui exspectatione urbem offendit. Praevenerat enim a Theodoro missus modestae religionis monachus Kenewald, accusationes scriptas deferens, et amaritudine delationis verbis immitibus, quo commotus Agatho sanctissimus papa consilium L tam episcoporum quam abbatum in basilica Salvatoris, quae appellatur Constantiana, coegit. Cujus concilii haec est forma: «Agatho sanctissimus ac beatissimus episcopus Ecclesiae catholicae atque apostolicae urbis Romae considentibus secum dixit: Non credo latere vestram sanctam fraternitatem, quamobrem ad hunc venerabilem conventum eam asciverim. Cognoscere quippe [Col. 1560A] cupio vestram reverentiam mecumque tractare, qualis in Ecclesia insulae Britanniae, ubi per Dei gratiam fidelium multitudo concrevit, nuper est exorta dissensio, quae ad nos tam per relationem huc advenientium, quam per scriptorum seriem delata est. Andreas reverendissimus Hostiensis episcopus et Joannes Portuensis episcopus dixerunt: Omnium quippe Ecclesiarum ordinatio in vestrae apostolicae auctoritatis pendet arbitrio, qui vicem beati Petri apostoli geritis, verum et nos nuper considentibus coepiscopis, et confamulis nostris, jussu vestro relegimus singula scripta, quae de Britannia insula directi apostolico vestro conspectui detulerunt, tam ea, quae ex persona reverendissimi archiepiscopi olim hinc illuc ab apostolica sede directi [Col. 1560B] missa sunt, aliorumve relationes adversus quemdam episcopum subterfugientem, ut aiunt, quam ea, quae a Wilfrido Deo amabili sanctae Eboracae Ecclesiae episcopo oblata sunt; qui de sua sede ejectus a praenominato sanctissimo huc usque pervenit: in quibus cum multas quaestiones insererent, neque sanctorum canonum subtilitate convictum eum aliquibus facinoribus, et ideo non catholice dejectum reperimus, neque eum aliqua facinora perpetrasse accusatores ejus verbis propriis ostenderunt, pro quibus degradari debuisset; potius autem et modestiam hunc tenuisse cognovimus: quod non seditiosis quibusdam decertationibus se immiscuit, sed de sua sede repulsus, coepiscopis suis facti meritum innotescens, memoratus Deo amabilis [Col. 1560C] Wilfridus episcopus huc ad sedem apostolicam accurrit. Agatho sanctissimus ac ter beatissimus episcopus Ecclesiae catholicae atque apostolicae urbis Romae considentibus dixit: Wilfridus Deo amabilis sanctae Eboracae Ecclesiae episcopus, quem prae foribus venerabilis secretarii nostri esse narratum est: ad nostrum secretarium juxta sua postulatione cum petitione, quam secum afferre dicitur, admittatur. Wilfridus Deo amabilis episcopus dum venerabile secretarium ingrederetur, dixit: Deprecor vestram pontificalem beatitudinem, ut meae humilitatis petitionem excipi coramque relegi praecipiatis.

«Agatho sanctissimus episcopus dixit: Wilfridi Deo amabilis episcopi petitio suscepta coram omnibus relegatur: et accipiens Joannes notarius, relegit [Col. 1560D] sancto et apostolico concilio. Wilfridus humilis et indignus episcopus Saxoniae ad hoc apostolicum fastigium tanquam ad locum munitum turremque fortitudinis gressus, Deo praeviante, perduxi; quod inibi normam sacrorum canonum in omnes Christi Ecclesias emanare cognosco: ex eo meae humilitati justitiam fieri confidenter expeto: cognovisse quippe non ambigo vestrum pontificale fastigium tam ex humilitatis meae suggestione, quam quae viva voce praesentialiter obtuli vestris apostolicis obtutibus, in ipso mei adventus exordio praesentatus; quod quidam mei episcopatus invasores, nulla in me convicta culpa, contra sacrorum scita canonum in conventu sanctissimi Theodori Cantuariorum archiepiscopi [Col. 1561A] et aliorum convenientium antistitum sedem meam, quam per decem, et eo amplius annos tenueram, usurpare moliti sunt: et in meo episcopatu tres episcopi promoti sunt, licet canonica non sit eorum promotio. Quid autem acciderit, ut Theodorus sanctissimus archiepiscopus me superstite in sedem, quam licet indignus dispensabam, absque consensu cujuslibet episcopi tres sua auctoritate mea humilitate non acquiescente ordinaret episcopos? omittere magis quam flagitare pro ejusdem viri reverentia condecet: quem quidem, eo quod ab hac apostolicae summitatis sede directus est, accusare non audeo. Verumtamen si claruerit, quod contra jus regularium sanctionum, citra ullius delicti piaculum, quod canonica percellit severitas, [Col. 1561B] de pristina pulsus sede tumultuosus nulli apparui, sed tantum confamulos, et consacerdotes meos illius provinciae episcopos contestatus abscessi, siquidem praevidit vestra apostolica summitas privatum me esse humili devotione, quae censentur, libenter amplector. Si autem et pristinum episcopatum suscipere, sequor totisque viribus veneror ab apostolica sede prolatam sententiam, tantum ut invasores de pristinis parochiis ecclesiae, cui ego indignus famulus vester praefui, pellantur. Et si rursus in eadem parochia, cui praefui, praesules adhiberi praeviderit, saltem tales jubeat promovendos, cum quibus pacifica et tranquilla possim concordia, obtinente Deo, unanimiter deservire, etc. Agatho sanctissimus ac ter beatissimus episcopus sanctae Ecclesiae [Col. 1561C] catholicae atque apostolicae urbis Romae dixit: Non mediocriter satisfacit audientibus petitionis series, quam Wilfridus Deo amabilis episcopus obtulit, in hoc, quod cum se indigne de episcopali sede dejectum agnovit, non contumaciter per vim saecularem obstitit, sed humiliter sentiens auctoris nostri beati Petri apostolorum principis canonicum expetivit subsidium, et supplici praestolatione, quae super eo censenda sunt se suscepturum perhibens quod ex ore nostro beatus Petrus apostolus auctor noster, cujus ministerio fungimur, praeviderit statuendum. Universa sancta synodus, quae residebat, inter caetera definiens ait: Statuimus atque decrevimus, ut Deo amabilis Wilfridus episcopus episcopatum, quem nuper habuerat, suscipiat, et quos [Col. 1561D] cum consensu concilii ibidem congregandi elegerit sibi adjutores, a sanctissimo archiepiscopo ordinati promoveantur episcopi, expulsis procul eis, qui in ejus absentia in episcopatum enormiter missi sunt, et caetera, quibus interdicunt haec non suscipientes decreta.»

His decretis gloriabundus episcopus etiam jussu papae jussus est residere in numero sanctorum episcoporum CL qui agitabant concilium contra illos, qui unam operationem praedicant in duabus naturis Domini nostri Jesu Christi. Hinc reditum aggressus omnium periculorum, Deo protegente, immunis patriam venit, aegreque licet ad regem aditu impetrato, scita apostolici sigillata praetendit. Ille cum ea [Col. 1562A] episcopis contubernalibus suae factionis legi fecisset, tantum a reverentia Romanae sedis abfuit, ut spoliatum suis omnibus, comitibusque in diversa deductis, beatum pontificem cuidam praefecto notabilis saevitiae viro in ergastulum trudendum committeret: credulus asserentibus, decreta illa coempta pretio, quia Romani munerantibus se lenocinentur, scatebat omnis curia pruritu episcopalis injuriae, adeo ut regina chrismarium pontificis vi extortum (horresco referens) non dubitaret cum reliquiis vel collo vel vehiculo circumferre; immoto animo et vultu sacerdos ferebat omnia et monitionibus sacris suos, quibus timebat, hortabatur ut fortiter ferrent, donec Dei pietas et invicta felicitas finem calamitatibus afferret. At praefectus in alios barbarus et immanis, [Col. 1562B] in istum anglus et lenis, nil illi tormenti praeter tenebras ingessit, non penitus ausus regiis mandatis obstrepere. Sed enim non passa est divina dignatio tenebrarum indignitate premi lumen Britanniae, quod fax coelica signavit, cum adhuc genitrix pondus alli absolveret; perrupit densitatem carceris lucerna superne directa, absentemque diem lux agebat aemula, repercussit fulgor carnificum oculos per rimas inspectantium, et fugere coegit ad dominum; ille quidem auditu cohorruit, sed Egfridi timore nihil praeter solitum novavit, stimulavit differentem morbus uxoris, quo repente correpta hianti rictu et spumanti vomitu maritum exterruit; mox etiam majori concussa daemone exsanguis et elinguis cum diriguisset, exsiliit ille et pontificiis pedibus [Col. 1562C] affusus, non gravate obtinuit a misericordi antistite veniam; statim enim orationem dedit, aquam benedictam gutturi hiantis infudit, et mulier morbo caruit, valetudinem bonam resumpsit. Audivit hoc Egfridus nuntio praefecti dolentis et orantis, ne se immeritum immolaret diabolo, reum in pontificis innocentis supplicio; sed nihilo mutatus auferri eum ab Offritho (id enim nomen viro) ut degeneris animi homine jubet, et crudelioris audentiae satelliti Tumber nomine tradi. «Cum crudelitate regis adolevit miraculum, nam cum eum vinculari ille jussisset, et ferox minister compedes ferreos expediret, quibus tibias sancti nodaret; semper inter ipsas conantis manus fallax compes assiduo dilabebatur furto; nam vel angustior compes tibias grossiores [Col. 1562D] circumplecti non poterat, vel catena laxior graciles tibias non contingebat. Jam vero si quando laboratae arti nihil deesset, tanta celeritate se vincula evolvebant, quanta oculi cernentium occurrere non poterant. Dedit locum improbitas religioni, solutus est sanctus, et in libera custodia tentus.» Nihil horum Egfridus curabat, sed si quando audiebat, vel suspendebat ludo, vel infamabat opprobrio. Commeabant tamen frequenter ab eo ad pontificem cum mandatis nuntii ut decretorum tenorem, quae attulerat, ultro infirmaret, diceretque ea extorta pretio, non impetrata judicio. Id si faceret, fore ut per indulgentiam regis partem episcopatus et sua omnia reciperet: sin minus, sui foret dispendii, qui [Col. 1563A] esset auctor dissidii. Parum hae minae movebant animum pontificis ad consentiendum: quinimo referebat non se illum facturum pro discrimine capitis, ut infamaret auctoritatem sedis apostolicae. Quid interim regina Ermenburga totius mali fomes et incentrix? continuabat dies ac noctes conviviis, ducebatque triumphali pompa chrismarium antistitis, opimis gavisa spoliis. Sed cum nocte quadam hospitata fuisset apud abbatissam Ebbae amitam mariti, totis medullis diabolo infuso coepit aliena sapere, insana dicere. Vocibus ejus excitata abbatissa accurrit, quid morbi haberet blande interrogans: illa nihil contra (nam jam angustia valetudinis vocem praecluserat); tum Dei famula causam intelligens, auctor nepoti fuit, ut beatissimi viri [Col. 1563B] redderet chrismarium: ipse suis omnibus secundum apostolica praecepta revestiretur; quod praestaret, si collateralem suam salvam vellet; si vero regia in malo perseverandum putaret animositas, quae tulerat, redderet; ipsum liberum abire sineret. Actum est, et regina tunc quidem pulchre convaluit, et post obitum mariti habitu mutato religiose de facto poenituit.

Wilfridus ergo natali solo pulsus Westsaxoniam tendebat, exceptusque ibi a quodam Berethwaldo viro nobili paucissimis omnino diebus latebram fovit. Siquidem rex Merciorum Ethelredus, cui vir ille parebat, (erat enim filius fratris ejus), acriter per nuntios denuntiavit, ut ne uno quidem die ipsum retineret, haec in assentationem Egfridi fiebant; [Col. 1563C] cujus soror Osdrida in solatium Elwini fratris occisi Egelredo nupserat, pacem inter maritum et fratrem componens. Inde monasteriolo jam ibi aedificato Wilfridus relictis monachis suis profugus ad Australes Saxones adhuc paganos divertit, cui inter Christianos nullus ad latendum supererat locus. Rex eorum Edelwalk [ al. Edelwalch] vocabatur, qui auditis peregrinationis causis ad auxiliandum antistiti animo concurrit. Firmissimum itaque foedus jecit [ al. icit], ut eum inimicis nec prece proderet, nec pretio distraheret; qua tutela fretus, primum regi et reginae Christianitatem praedicavit, post etiam provincialibus, nec fuit in persuadendo difficultas: cum continuo rex baptizatus, caeteros exemplo suo [Col. 1563D] ad idem animaret: deditque propriam mansionem episcopo, quam familarius incolebat, vocabulo Selescy, quam ipse monachis implens ad episcopalem sedem posteris transmisit. Erat tunc Cedwalla per factionem principum a Westsaxonia expulsus, quem frequenter ad se consilii causa venientem sanctus prompte refecit, praebens ei et suis cum equitaturas tum pecunias: is dum omnibus irascitur, dum omnibus infrendit, Edelwalk regem aliquo sibi occurrentem infortunio neci dedit: idemque tota Westsaxonia potitus, ut magistrum et dominum omni provinciae praefecit Wilfridum, nihil in tota provincia sine illius assensu faciendum arbitratus. Denique et amplissimas in Wetha insula possessiones dedit, et quae ante habuerat libens [Col. 1564A] edicto firmavit, transierunt in his anni perplures: jam Egfridus in bello Pictorum occubuerat; jam Theodorus in mortem vergebat, qui de peccato in Wilfridum commisso sauciatus conscientiam, ipsum et Erkenwaldum episcopum evocavit Londoniam: ipsis omnia peccata confessus, illo se potissimum permoveri scrupulo dixit, quod in sanctum commisisset, passus eum contra regulas spoliari vel aperta instantia, vel occulta patientia. «Et quia, inquit, finis mihi futuro anno imminet, sicut Deo praenuntiante cognovi, et frequens aegritudo [ al. aegritudo admonet.], rogo te, sanctissime pontifex, ut benignus mihi commissum indulgeas, et sedem archiepiscopatus mei subeas: quippe qui sis omnium Anglorum in Romanis legibus peritissimus; [Col. 1564B] ego, Deo donante, conabor, ut veteres offensas recenti officiorum sedulitate deleam, reges et auctoritate et precibus amicos facturus.»

Placide ad haec et ut virum sanctum decebat, respondit Wilfridus; sed ut archiepiscopatum sine majoris definitione concilii susciperet, non consentit [ al. consensit]: totis ergo viribus Theodorus exsurrexit, ut Wilfridus episcopatum reciperet, missis legatis et scriptis ad Alfridum regem Northumbrorum, qui Egfrido successerat, et sororem ejus Elfledam abbatissam de Strenelhath, ut simultatibus retropositis incunctanter charitatem ejus complecterentur. Cujus studii ut fervor patescat, epistolam, quam regi Merciorum Ethelredo direxit, hic ponam: «Gloriosissimo et excellentissimo regi [Col. 1564C] Merciorum Theodorus Dei gratia archiepiscopus in Domino perennem salutem. Cognoscat, fili dilectissime, tua miranda sanctitas pacem me habere cum venerando episcopo Wilfrido, et ideo, charissime, te admoneo, et in Christi charitate praecipio tibi, ut ejus sanctae devotioni, quantum vires suppetunt patrocinium, sicut semper fecisti, quandiu vivas indulgeas, quia longo tempore propriis orbatus substantiis, multum inter paganos in Domino laboravit. Et idcirco ego Theodorus humilis episcopus decrepita aetate hoc tuae beatitudini suggero, quia apostolica hoc, sicut scis, commendat auctoritas, et vir ille sanctissimus in patientia sua possedit animam suam, et injuriam sibi irrogaturum mitis et humilis, caput suum sequens medicinam [Col. 1564D] exspectavit, et si inveni gratiam in conspectu tuo, licet tibi pro longinquitate itineris grave videatur, oculi mei jucundam faciem tuam videant, et benedicat tibi anima mea antequam moriar. Age ergo, fili mi, taliter de illo praefato sanctissimo, sicut te deprecatus sum. Quod si patri tuo non longe de hoc saeculo recessuro obedieris, multum tibi proficiet ad salutem. Vale.»

Venienti ergo ad reges cum epistolis archiepiscopi Wilfrido, salutatio impertita, indultus favor. Alfrithus, qui eum quondam probe nosset, ad se sponte invitato prius coenobium Deugstoldeim, hinc definitione concilii Eboracensem episcopatum, et Ripis monasterium liberaliter indulsit, stetit haec amicitia [Col. 1565A] inter eos vix annis V, quoad virosa consilia, in sinibus quorumdam confota, eruperunt in publicum, quibus praeventus rex Alfrithus, monasterium Ripense possessionibus propriis mutilans, episcopatum ibi constituere meditabatur, asserens decretis Theodori archiepiscopi consentiendum non primo et ultimo tempore prolatis, sed illis quae mediis diebus edicta discordia agitare noscuntur, quibus infensus Wilfridus ad regem Merciorum Ethelredum amicum suum discessit; sub eo plurimo conversatus tempore, Sexwlfo Licetfeldensi episcopo defuncto episcopatum illum rexit, omnibus provincialibus amandus juxta et reverendus: plurima machinamenta rege Alfrido et Berthwaldo archiepiscopo, qui Theodoro successerat, in Wilfridum struentibus et [Col. 1565B] deterentibus ( sic ) Hoc tandem sedit, ut cum spe pacis praetenta vocarent ad concilium, ibi vel blandimentis ad libitum suum inflecterent, vel, si non consentiret, opprimerent, ille doli nescius, et alios ex rectitudine animi sui metiens, ad concilium perrexit; sed longe aliud quam speraverat, expertus est: siquidem cum eum conviciis et falsis objectionibus criminum diu fatigassent, ad ultimum eum interrogarunt, si Theodori archiepiscopi decretis obedire vellet, quorum ille nequitiam persentiens, callido responso frustratus est, dicens, se libenter illis Theodori definitionibus obediturum, quae sanctis canonibus consonarent. Deinde longa disputatione in ipsos invectus, acriter et vere quod jam per XXII annos praeceptis trium apostolicorum Agathonus, [Col. 1565C] Benedicti, Sergii Increduli, Theodori archiepiscopi decreta per dissensionem acta diligerent, quievit, et jam Alfrido surgebant cristae, adeo ut archiepiscopo diceret: Si praecipis, Pater, opprimam eum per violentiam, quod cum etiam inimicis displicuisset, ut tanti nominis vir, et qui eorum fiducia captus ad concilium venisset, sustineret oppressionis praejudicium, alio itinere gradiendum putarunt, itaque quasi pacifice suadere adorsi sunt, ut quia frequentissimae dissensiones in Ecclesia Dei ejus causa pullulabant, ipse voluntate sua possessionibus et episcopatu cederet, et hanc renuntiationem scripto firmaret; hoc ejus commendaret famam, hoc accumularet gloriam, si privatus mallet sub quiete [Col. 1565D] tegere, quam pro suo pontificatu vel per se vel per alios procellas seditionum movere.» Sensit Pater in his minis [ al. nimis] implicitum negotium, et respondit: «Nihil aeque ad cumulum infamiae homini valere, quam si se sua damnaret voce. Se primum fuisse, qui verum Pascha in Northanimbria Scotis ejectis docuerit, qui cantus ecclesiasticos antiphonatim instituerit, qui sanctissimi Benedicti Regulam a monachis observari jusserit, pro quibus omnibus nunc senem et septuaginta fere annorum pontificem hoc in munere recipere, ut cogatur se ipsum scripto damnare. Nossent ergo se illud non facturum, quod esset sibi dedecus, calamitas subjectis, incommodum cunctis; quin potius sedem apostolicam appellare, et si qui eorum ecclesiasticum [Col. 1566A] conflictum praesumeret eo provocare. Jam ergo septuagenarius iterum labores, iterum Romam me ditabatur, nec diu moratus mare transiit, viamque permensus urbem introiit, sustinuitque aliquantis diebus accusatores dum venirent; qui, cum venissent, illi causam suam epistolis, ipse quod ad se attinebat, hoc allegavit modo:

«Domino beatissimo universali papae JOANNI WILFRIDUS supplex et humilis servus servorum Dei episcopus.

«Cognoscat sanctitas vestra, quod perturbationibus nuper in Britannia ortis ex parte eorum, qui contra decreta beatissimi Agathonis papae illiusque successorum venerabilium Patrum sibimet episcopatum et monasteria terrasque cum omnibus facultatibus [Col. 1566B] meis usurpabant, compulsus hanc sacrosanctam apostolicam sedem appellavi, contestans eos per omnipotentem Dominum et beatum Petrum apostolum, ut si quis aliquam accusationem contra me haberet, ad vestram praesentiam veniret, sicut beatissimi Sergii praedecessoris vestri scripta decernebant: et ideo petitionem humilitatis meae gloriosae praesentiae vestrae offerendam curavi, ut vos largiflua pietatis benevolentia confirmare dignemini, quae a beatissimis antecessoribus vestris erga meam parvitatem decreta sunt; et si quis contra me accusator advenerit, per vestram jussionem productus in medium, quod voluerit objiciat: et si quidlibet vel minimum objectum non probabiliter cassavero, paratus sum severitatem canonum experiri. Deinde [Col. 1566C] rogo, ut litteras commendatorias de vestra celsitudine ad Ethelredum regem Merciorum adipiscar, ut omnia monasteria mea, quae in ejus sunt provincia quietem habeant; ad Alfridum [ al. Alfrithum] regem Northanimbrorum epistolam habeam, ut omnia mea mihi reddat. Quod si forte sibi grave videbitur, ut episcopatum Eboracensem habeam, praevideat apostolica sedes, quis ibi habeatur episcopus: ego tamen monasteria duo in ea provincia posita Ripis et Hagustaldeiae, quae fundavi, non amittam. In fine quoque spondeo me omnibus decretis Brethwaldi [ al. Berthwaldi] archiepiscopi pariturum, quae contra praedecessorum vestrorum fundatissima decreta erga meam parvitatem non fuerint. His cum accusatores [Col. 1566D] a Berthwaldo archiepiscopo missi respondere jussi essent, hoc primum dixerunt: Esse crimen capitale, quod in concilio in Britannia congregato decretis Brithwaldi archiepiscopi se non obediturum Wilfridus contumaciter dixisset. De hoc stans in medio pontifex se expurgavit, ut diceret: Se sic non indefinite respondisse, sed his tantummodo pariturum, quae contra canonum decreta non essent: esse autem contra regulas, ut ipse se sine ullo criminis objectu adjudicaret.»

Haec tam probabilis et facilis responsio cum laetum plausum Romanis excitasset, jussi sunt accusatores domum redire, dicentibus episcopis, quod quamvis canonibus cautum esset, ut accusator primo accusationis capitulo decidens, ulterius ad aliorum [Col. 1567A] tentamentum non assurgeret, se tamen pro reverentia Brithwaldi archiepiscopi non defuturos, quin omnia per ordinem discuterent, factumque est ut quatuor mensibus, LXX conciliabula coacta vel propter hoc solum vel hoc praecipuum finem gloriosum Wilfrido, ignominiosum accusatoribus habuerint, Romanis maxima impensa mirantibus illorum impudentiam, illius eloquentiam, dum quidquid accusationum objecissent, ille nullo excogitato responso, sed Dei et veritatis fultus auxilio, quasi casses aranearum primo motu labiorum discuteret et subrueret, hoc pronius episcopi mirabantur causidicorum audaciam, quomodo ecclesiasticorum graduum immunes (nisi quod unus eorum diaconus esset) praesumerent accusare venerandum senem LXX annorum [Col. 1567B] pontificem, torrentem eloquentiae; inter se ergo multum diuque Graecizantes, tandem ad nostra verba conversi damnarunt missos dignos carcere, missorem arguerunt stultitiae, Wilfridum pronuntiarunt exsortem ab omni crimine.

Hic subjicerem quantum emolumenti causae illius attulerit synodus Agathonis papae lecta, sed et illud, quod in Meldis civitate Franciae ab oriente Parisii posita cum domum rediret infirmitate pressus, visione sanatus sit angelica; nisi Beda venerabilis historicus dignus pro sermonum sobrietate cui debeat credi, narrationem praevertisset. Nos ab ipso omissa Scripturae perstricte inserimus. Quamvis igitur antistes rem obtinuisset, ambiebat tamen Romae remanere, senilem spiritum sub dominorum [Col. 1567C] apostolicorum pedibus effusurus. Restitit pio voto pontificis Joannis ratio, qua diceret eum Angliae necessarium, ideoque jussit, ut quod supererat aevi non in peregrinis auris consumeret, sed patriae commodis impenderet. Rediit igitur et apostolicas epistolas regi Merciorum jam monacho Ethelredo attulit, humiliter illi et genu flexo dignationem salutationis apostolicae suscepit, et perlectis chartis, quod tenor earum jubebat a Kenredo filio fratris Wilfarii, quem sibi regem suffecerat, compleri non gravate obtinuit. Erat enim et ille timore Dei plenus, sicut post quadriennium voluntaria regni abrenuntiatione mundo probatum est, nec segnius Brithwaldus archiepiscopus pacem non aspernanter ambiens [Col. 1567D] in unanimitatem fraternae concordiae accurrit. Exterritum minis apostolicae sedis aiunt, legatis damnationem suam gravibus querimoniis aggerentibus, quamvis Wilfridus eos jam adjudicatos exemisset. Solus Alfrithus rex Northanimbrorum obstinatioris animi sententiam [ al. semitam] terens, pervicaciam tenuit. Nuntiis enim ad se ex parte Wilfridi directis, serenum primo responsum retulit, sed depravatus (ut creditur) malevolorum consiliis, quibus extra suam dignitatem nimis indulgebat, redeuntes ad se die condicto tali sententia contristavit: se quidem legatorum personis, quod essent et vita graves et aspectu honorabiles, honorem ut parentibus deferre, caeterum assensum legationi omnino abnuere, quod esset contra rationem homini [Col. 1568A] jam bis a toto Anglorum concilio damnato propter quaelibet apostolica scripta communicare. Sed nec ipse multo post in vita moratus est tempore. Statim enim illis abeuntibus acerba correptus valetudine ad mortem exercebatur, amaritudo tormenti rationem olim in animo regali sopitam elicuit, et secundum prophetam: «Vexatio dedit intellectum auditui (Isa. XXVIII) .» Intelligens enim se merito in obedientiae plexum, promisit omnem emendationem facti Wilfrido exhibiturum. Si sibi viventi adduci potuisset, nec cessavit quantum ante praeclusam vocem loqui potuit, idem promittere, et si ipse voti effectu careret, haeredem suum ut faceret adjurare; et ille quidem mature defunctus apostolicas litteras se sprevisse sero indoluit, quarum minas [Col. 1568B] effugere non meruit, quas quia crebro commemoravi, hic abbreviatas ponere fert animus, ut palam sit quanta miseria involvat mortales, quod illi viri, quos sanctissimos celebrat antiquitas, Theodorus, Bertwaldus, Joannes, Bosa, nec non et Hilda abbatissa digladiabili odio impetierint Wilfriadum Deo, ut ex ante dictis probatur, acceptissimum.

«Dominis eminentissimis ETHELREDO regi Merciorum, et ALFRIDO regi Deirorum et Berniciorum, JOANNES papa.

«De vestrae quidem religionis accessibus gratia Dei cooperante gaudemus, fervorem fidei cernentes in vobis, quam ex praedicatione principis apostolorum Deo vestros animos illuminante percepistis, et efficaciter tenetis, et utinam gaudium nostrum [Col. 1568C] meliorum excessus amplificet, inextricabilis vero quorumdam dissentio nostros animos afficit quam oportet corrigi, ne apostolicorum praeceptorum praevaricatores sed custodes esse inveniamini! Dudum enim sub apostolicae memoriae Agathone papa, cum Wilfridus episcopus, pro sua causa sedem hanc appellasset, et accusatores a Theodoro sanctae Cantuariorum Ecclesiae archiepiscopo hinc illuc mandato, et ab Hilda religiosae memoriae abbatissa missi venissent, episcopi tunc hic de diversis partibus congregati rem regulariter quaesierunt, et definierunt, eamdemque sententiam successores ejusdem pontificis praedecessores nostri tenuerunt, sed neque Theodorus archiepiscopus obviasse cognoscitur, [Col. 1568D] qui nunquam postmodum aliquam huc accusationem demandavit: nunc quoque eorum accusationes, qui contra Wilfridum episcopum huc de Britannia advenerunt, et ejus excusationes apud conventum reverendissimorum episcoporum, qui hic inventi sunt per dies aliquot fieri procuravimus, tam de epistolis anterioribus et modernis, quam quae verbialiter partes detulerunt, dum principales personae, de quibus contentio omnis exorta est, hic non adfuerint: quas necesse est, ut contentio finem accipiat, advenire. Idcirco commonemus Berthwaldum archiepiscopum fratrem nostrum ut synodum convocet una cum Wilfrido episcopo, et Bosam atque Joannem in synodum faciat convenire, vocesque partium audiat, et consideret quid sibi invicem [Col. 1569A] partes valeant approbare; et siquidem apud illam synodum potuerit rem determinare, gratum erit nobis. Sin autem moneat eos ad sedem apostolicam accurrere, ut majori concilio decidatur, quod hactenus terminari non potuit. Sciat autem quod quicunque venire contempserit, se ipsum dejectioni submittit, nec hic nec ibi pro episcopo amplius suscipiendus. Vestra proinde regalis sublimitas faciat concursum, ut ea quae, Christo aspirante, perspeximus, perveniant ad effectum, quicunque autem cujuslibet personae audaci temeritate contempserit, non erit a Deo impunitus, neque sine damno coelitus alligatus evadet.»

Defuncto ergo Alfrido, Edulfus quidam tyrannidem meditatus furorem quoque malesanae mentis in [Col. 1569B] Wilfridum evomuit, quasi in vecordiam Alfridi, juratus esset. Cum enim eum pontifex quondam recordatus amicum esse, non inconsultum aestimaret adire, adeo stultus efferbuit, ut eum continuo de regno suo exire juberet, ni omnibus suis exspoliatus cum dedecore ejici vellet. Sed enim post duos menses vita et regno privatus captivo diademate moribundus humum pulsavit, proceribus regni filium Alfredi, Osredum solio restituentibus, quorum qui maximus fide et auctoritate Berthfridus submonitus a Berthwaldo archiepiscopo concilium in Northanimbria fieri consensit, ut tandem justa Wilfredi causa placabilem terminum acciperet, ibi ex praeceptis apostolicis data est optio episcopis, ut aut [Col. 1569C] Wilfrido in sua episcopatus sede cederent, aut Romam pro sua defensanda causa pergerent, qui his resultandum putaret exsors a communione fieret. Episcopis suo more obnitentibus, beatissima virgo Elfleda, soror Alfridi, abbatissa post Hildam de Streneshalh, terminum negotio fixit, dicens: «Dimissis ambagibus testamentum fratris mei, cui praesens interfui, profero: quod si convalesceret jussa se apostolicae sedis incunctanter facturum promisisse, vel quod morte interveniente facere nequiret, haeredi suo faciendum transmisisse cognoscitur.» Tum Berfridus [ al. Berfrithus] verbis virginis conglutinans sua: «Ego jussionibus papae obediendum censeo, inquit, praesertim cum eorum robori accedat et regis nostri jussio et nostrae necessitatis sponsio; namque [Col. 1569D] dum nos post mortem ejus inimicis urgentibus in Bebbaburh inclusi essemus, in obsessionis angusto, in vitae periculo, vovimus Deo impleturos nos jussionem papae, si potuissemus evadere. Vix votum finieramus, et fateor, sacratissime archipraesul, statim certant obsequela, omnis in nostrum assensum accurrit provincia. Puer regius in regem levatus, hostis abactus, tyrannus exstinctus. Est igitur regiae voluntatis, ut episcopus Wilfridus revestiatur.» His dictis emotae dissensionum nebulae, serenitas pacis infusa, cucurrit episcopalis gravitas in amplexum, et concordibus animis quantum superfuit aevi exegit. Dimissis Wilfrido duobus coenobiis, Ripis et Hengesteldein; ille inconcussa pace potitus post IV reditus annos, ut Michael archangelus praedixerat, [Col. 1570A] tentatus est eadem infirmitate qua quondam in Meldis, tam valide, ut subito sensu et voce careret. Sed suis ad eum orantibus ut saltem ad divisionem rerum suarum loquelam mereretur, resumpsit ingenue, ut et loqueretur continuo, et post dies salutis vigore refuso cuncta loca sua obiret [ al. ambiret], tum pro frequentibus morbis vicinae mortis non dubius, quidquid ante in aliquibus bonis tepidius fecisse videbatur, supplevit: praepositos omnibus coenobiis ordinavit, gazas in quatuor divisit, unam et eam optimam portionem Romanae dandam Ecclesiae, cujus auctoritate cunctis semper injuriis exemptus, et honoribus restitutus fuerit: quod et per se implere quamvis annis gravis meditaretur nisi ferrea quies cogitantem anticiparet; secundam [Col. 1570B] pauperibus, tertiam coenobiorum praepositis delegavit, qua potentiorum amicitiam redimerent, qua contrariorum impetum refringerent; quartam illis qui laborum suorum individui comites, nec dum terras quibus se sustentarent, acceperant. Sic accepta licentia a Ripensibus, quos praecipuo semper amore coluerat, et caeteris Northanimbris ad colloquium Celredi regis Merciorum, quo invitabatur, simul ut et monasteriorum suorum quae in illa regione plurima per indulgentiam regum instituerat, quietem procuraret, profectus est. Ibi ergo cunctis circuitis et auctis, exacto anno et semis postquam secundo proximi obitus fuerat admonitus, apud Inundalum languore irruente agitatus, extremum [Col. 1570C] diem sibi sensit adesse; paucisque, quantum vires suppetebant, allocutus filios sacramque benedictionem impertiens, omnis ut videbatur expers angoris finem inivit, recensito jam a monachis Psalterio usque ad illum versum: «Emitte Spiritum tuum et creabuntur,» etc., excessit anno aetatis LXXVI, XLVI episcopatus; vir pro justitiae merito multis jactatus periculis, quique in ipsis exsiliis non otio deditus, sed coenobiis et episcopatibus fundandis industrius esset: egregie factus ad promerendam gratiam principum, apud quos exsularet, idemque pro rigore justitiae compatriotis regibus odiosus: reliquit coenobia quot nullus, quae solus aggregaverat, multis dividens haeredibus, corpus ejus in Ripis portatum, et multa reverentia conditum: ea qua [Col. 1570D] efflavit hora cantus suavis avium et plausus alarum in coelum revolantium auditus nec visus. Id cum saepe in illa funeris pompa fieret, periti qui aderant, voluerunt intelligi, quod esset angelorum concio, quae ad defunctum venisset expromissio. Lavacro vestis, super quam corpus jacuerat, tacta paralytica soliditatem recepit artuum. Aedem, in qua obierat, cum quidam incendere fuissent ingressi, ignis expavit; quin et visus juvenis speciosus, qui flammam submoveret. Plures post annos Ripis coenobio destructo, Cantiam delatus Wilfridus inter praecipuos habetur, inter primicerios honoratur. Verumtamen ut ad recensionem episcoporum, quasi post diuturnam digressionem, in callem regrediar: expulso primitus, ut dictum est, Wilfrido, qui totius [Col. 1571A] Northanimbrorum regionis erat episcopus, duo pro eo constituti sunt: In Eboraco Bosa, in Hangustald Eta.

Defunctoque Eta, Joannes ordinatus pro eo, tempore vero Alfridi regis rediit in episcopatum totum Wilfridus V annis, expulsis Joanne de Haugustaldo, et Bosa Eboraco. Post V annos Wilfrido iterum ab Alfrido expulso, illi sedibus suis restituti sunt. Defuncto vero Alfrido, Wilfridus in concordiam receptus sedem apud Haugustaldum habuit, Joanne in Eboracum migrante, quia jam Bosa defunctus erat. Joannes vir eximiarum virtutum notissimum praedicatorem habet Bedam in gestis Anglorum. Sed nec modo minor est laudibus suis, nec adhuc defunctus miraculis, celeberrimum illud habetur quod habitatores Beverlep, quo loci jacet, pro spectaculo [Col. 1571B] soleant exhibere, «Tauri ferocissimi, qui nodosissimis vinculis astricti magno virorum fortium sudore adducuntur, statim ut coemeterium ingressi fuerint, ita omni feritate sopita conquiescunt, ut oves simplicitate putes. Laxatis ergo nodis dimituntur, per atrium proludere, qui ante quidquid obstabat, solebant cornibus et pedibus impetere.»

Ei successit in Eboraco Wilfridus presbyter suus, qui transcendit tempora Bedae, nam eum illo anno quo obiit fuisse in Eboraco episcopo asseverat, quocircallis inextricabilis inter Cantuarienses et Eboracenses versatur: quod dicant Cantuarienses se Wilfridum seniorem habere, contra Eboracenses contendant hunc minorem ab archiepiscopo Odone Cantiam translatum.

[Col. 1571C] Hoc defuncto emicuit in pontificali speculo Egbertus frater Egberti ejusdem provinciae regis. Is et sua prudentia, et germani potentia sedem illam in genuinum statum reformavit, namque, quod cuivis gesta legenti Anglorum in promptu est, Paulinus ejusdem primus antistes vi hostilitatis loco pulsus, et apud Rovecestriam diem obiens, ibidem illud insigne pallii quod ab Honorio papa susceperat reliquit. Caeteri post eum tantae urbis praesules simplici episcopi vocabulo contenti nihil altius anhelarunt. At vero Egbertus inthronizatus animosioris ingenii homo cogitans: «Quod sicut superbum est, si appetas indebita, ita ignavum si negligas debita,» pallium multa throni apostolici appellatione reparavit. Hic [Col. 1571D] omnium liberalium artium armarium, ut ita dicam, fuit, et nobilissimam bibliothecam Eboraci constituit. Cujus rei testem idoneum advoco Alcuinum, qui dixit in epistola ad Carolum Augustum: «Date mihi exquisitiores eruditionis scholasticae libellos, quales in patria habui, per bonam et devotissimam magistri mei Egberti archiepiscopi industriam. Et, si placet excellentiae vestrae, remittam aliquos ex pueris nostris, qui excipiant inde quaeque necessaria, et revehant in Franciam flores Britanniae.» Sepultus est cum fratre suo in una [ al. ima] porticu apud Eboracum, post XXXVI annos episcopatus.

Hujus successor senex substitutus est Eanbaldus, praefati Alcuini discipulus industrius: unde in epistola ad eumdem dixit: «Laus et gloria Deo, qui [Col. 1572A] dies meos in prosperitate bona conservavit, ut in exaltatione filii mei charissimi gauderem qui laboraret vice mea in ecclesia ubi ego nutritus et eruditus fueram, praeesset thesauris sapientiae, in quibus me magister meus dilectus archiepiscopus Egbertus reliquit haeredem.» Ipse est Eanbaldus, qui cum Aethelardo archiepiscopo Cantuariensi mutuis probitatis officiis invasionem, quam Offa rex Merciorum super Cantuariensem ecclesiam fecerat, ad nihilum redegit, quod Alcuinus significare videtur, in epistola ad eumdem Aethelardum ita dicens: «Audiens salutem et prosperitatem vestram et conventum cum Eboracensi episcopo filio meo Eanbaldo satis mihi placuit, speranti ex vestrae colloquio sanctitatis unitatem sanctae Ecclesiae recompaginari, [Col. 1572B] quae partim discissa est, non rationabili consideratione, sed quadam potestatis cupiditate.» Post eum hi fuerunt archiepiscopi: Wilfridus, Wimundus, Wlfere, Ethelbald, Rodewald, Wlstanus. Hic tempore regis Eadmundi fratris Ethelstani pertinacioribus studiis iram ejus emeritus, quod Danis contra eum rebellantibus faveret, ita quietum et benignum excitavit animum, ut eum in vincula conjiceret. Sed non multo post actus poenitudine, et respectu claricalis reverentiae indemnem abire permisit: quamvis ille sibi datam veniam indignatus, vitam e vestigio exuit [ al. exierit.]

Post eum Oskitel gradum accipiens honoris, floruit temporibus Edredi, et Edwii, et Edgari regum, habuitque successores, Oswaldum, Edulfum, Wlstanum. [Col. 1572C] Qui omnes episcopi etiam Wigornienses fuere hac de causa: Oswaldus non exili progenie oriundus, utpote Odonis archiepiscopi nepos, apud Floriacum in Gallia alteratus est in monachum familiari per id tempus Anglis consuetudine; ut si qui boni afflati essent desiderio in beatissimi Benedicti monasterio coenobialem susciperent habitum, a quo religionis hujuscemodi manavit exordium. In hoc ergo loco juventutis fregit lubricum, multis annis religioni et litteris serviendo. Et licet ab archiepiscopo invitaretur, crebris restitit epistolis, praetendens causam novitatis in veste, teneritudinis in religione, nec nisi tarde venit, nuntio aegri jam discumbentis avunculi percussus. Jam ergo Dofris [Col. 1572D] appulsus, ut defunctum audivit, minimum abfuit, quin statim Floriacum rediret, sed admonitu sociorum necessitudines parentum non negligendas, post justa sancto archiepiscopo soluta, ad archiepiscopum Eboracensem Oskitellum, quem proximo consanguinitatis gradu attingebat, venit; ejus dulcedine captus, non paucis annis religione et contubernio ejus fructus [ al. fruitus] est. Interea Dunstanus Wigorniensi et Londoniensi episcopatibus decedens, Cantiam transiit, qui sanctitatis et efficaciae Oswaldi non nesciens, Wigorniensem episcopatum ipsi a rege impetravit. Ille paulatim considerans in clericorum ibi consistentium animis boni materiam inesse, si quis eam hortando animare et effigiare nosset, non eos turbulente repulit, sed [Col. 1573A] sanctissima circumvenit arte. Nam quod sedes episcopalis Sancti Petri famulabatur honori, alteram in eodem coemeterio, in genitricis Dei nomine fecit ecclesiam, ubi dum monachos posuisset libentius cum eis conversari, familiarius devina officia exercere. Quod videns populus, qui benedictionibus tam religiosi episcopi carere nefas immane duceret, omnis eo accurrere. Ita clerici in medio relicti, maluerunt monachorum vestem suscipere, quam sibi dispendio, plebi ludibrio esse. Ex eo tempore dedit locum janitrici coeli [ al. genitrici Dei] claviger paradisi pulchro inter coelicolas commercio, zelo bono, hujuscemodi rumoris aura multam Oswaldo amicitiam apud regem conflavit et proceres. Rex consilio Dunstani vacuatum episcopo [Col. 1573B] Eboracum viro implevit, qui barbariem gentis moderari pro antiquo convictu probe nosset. Nec tamen Wigorniensi sedi renuntiare permissus est, ne monachorum recens habitatio altoris sui destitueretur fomento, optimates submissi viro esse, certatim possessiones ad monasteria, quae non exstabant, fundanda, ad ea quae deciderant, sublevanda offerre. De quibus, cum se locus obtulerit, quantum competere videbitur, dicam. Praeterea litteris excellentes viros in Angliam evocatos munificenter curare ne illo bono fraudaret patriam, sine quo caetera bona pene mihi videntur inania quorum unus fuit Abbo, Floriacensis monachus, qui multam scientiae frugem Angliae invexit, qui passionem [Col. 1573C] Edmundi martyris, jubente Dunstano archiepiscopo, plenitudini litterarum adjecit. Is domum reversus postea, et ibidem abbas constitutus, severitati religionis sedulus exstitit: quem morem cum in cella quadam coenobii Floriacensis, quae in Wasconia posita hodieque ad regulam dicitur, exercere contenderet, non tulit Wasconia, sed lancea exanimatum superis transmisere. At Oswaldus multis annis utrique sufficiens episcopatui, magis ad Wigorniam ventitabat: supervixit quinque annis Dunstano, decem Ethelwaldo: tantamque sui admirationem Angliae praebuit, ut solus eos exhibere videretur, auctoritate illum, efficacia istum, ambos sanctimonia. Pridie quam excederet, Wigorniae pro foribus astans, diu suspexit coelum laetabiliter [Col. 1573D] illacrymatus. Percunctantibus qui aderant, quid ita irreverberato lumine aspectaret, respondit: «Sinite me, fratres respicere quo intendo pergere: velox est depositio corporis mei et tempus resolutionis meae instat.» Mirati sunt illi, quod nec ante aliquam suspicionem aegrotantis dedisset, sed largiori curae corporis indulsisset. Sed, postero die, cum pro more lotis pauperum pedibus diceret hymnum: Gloria Patri, et Filio, et Spiritu sancto; in ipsa genuflexione vitali spiritu privatus est. Tunc in ecclesia Beatae Mariae sepultus, post duodecim annos signis divinitus ostensis a terra elatus est. Quid sane miraculi sit, quod toto corpore in pulverem assumpto, stola sacerdotalis, qua fuerat amictus [Col. 1574A] corruptelae usque ad hunc diem damnum non sentiat, Domini reservetur examini? Successit ei in utraque sede Aldulphus ex abbate Burchensi, sanctus, ut perhibent, vir et reverendus. Ipsi pro sanctitate ignoscitur, quod contra regulas canonum duas sedes tenuerit, quod scilicet non hoc ambitione, sed necessitate fecerit: Wlstano non ita, qui sanctitate discrepabat et habitu. Jacet Aldulphus Wigorniae, etiam Floriacensi monasterio pro copia xeniorum, quibus Oswaldi munificentiam aemulari sategit, praedicandus.

Post Wlstanum sedem Eboracensem Elfricus, Wigorniensem Lefsius. Elfricus tempore Cnuti et Hardacunti fuit, habeturque in hoc detestabilis, quod Hardecnutus ejus consilio fratris sui Haroldi [Col. 1574B] cadavere defosso caput truncari, et infami mortalibus exemplo in Tamensem projici jussit. Quin et Wigorniensibus pro repulsa episcopatus infensus, auctor Hardecnuto fuit, ut quod illi pertinacius exactoribus regiorum vectigalium obstiterant, urbem incenderet, fortunas civium ab raderet.

Elfrico Kinsius. Illi quoque Adredus suffectus est, ante ex monacho Wintoniensi Wigorniensis episcopus; qui simplicitati Edwardi illudens, moremque antecessorum magis pecunia quam ratione allegans, archiepiscopatum Eboracensem non intermissa priori sede suscepit. Dispositoque apud regem consilio Romam pertendit comitatus duobus electis episcopis, Gisone Wellensi, et Waltero Herefordensi, nec non [Col. 1574C] et Tostino comite Northambrorum. Comitem Nicolaus papa gratiose suscepit, et eum in synodo, quam contra Simoniacos coegerat, sibi a latere assidere fecit. Gisonem et Walterum voti compotes reddidit, qui essent non usquequaque contemnendae scientiae, et nullius notati ignominia Simoniae. Aldredum suapte responsione culpabilem utrobique repertum, omni honore severus exspoliavit. Ita differenti effectu cum regrederentur, una pariter aerumna omnes involvit: nam praedonibus irruentibus, praeter simplices vestes exspoliatis omnibus, ad nummum [ al. minimum] valens, corporibus tamen illaesis, Romam refugere. Haec calamitas peperit Aldredo recuperandorum occasionem honorum. Tostinus quoque gravibus verborum contumeliis apostolicum aggressus [Col. 1574D] in sententiam sibi placitam reduxit, parum metuendam a longinquis gentibus ejus excommunicationem, quam propinqui latrunculi deriderent, in supplices enim furere, in rebelles parum valere, aut sua sibi per ejus auctoritatem reddenda, quae per ejus fraudulentiam constaret amissa: futurum ut haec rex Anglorum audiens tributum sancti Petri merito Nicolao subtraheret, se non defuturum rerum veritati exaggerendae. Hoc minarum fulmine Romani territi papam flexerunt, ut Aldredo archiepiscopatum redderet et pallium: esse impium si et inglorius, et vastatus repatriaret, fecit ille, quod monebat ratio, hac moderationis libra adjecta, ut Wigorniensi sedi proprius antistes accederet, abierunt [Col. 1575A] ergo domum incolumes magna et diffusa omnes apostolici liberalitate de damno priori consolati. Consecuti sunt abeuntes Romanorum legati, qui sanctissimum Wlstanum, per consensum Aldredi Wigorniae ordinarunt episcopum. Nec enim a Stigando tunc Cantuariensi nomine tenus archiepiscopo, quisquam bonus pontificale munus susciperet, qui non per ostium in ovile ovium intrasset; qui quamvis saepe a sede vocaretur apostolica, tamen nunc dilationibus, nunc muneribus eludebat omnia, donec veniret rex Willielmus, quem nulla corrumpere posset tergiversationis astutia. Is Stigandum palam notabilem reddidit, nolens ab eo sacramentum regiae benedictionis suscipere: exhortatus Aldredus consecrationem egit, exacto prius coram omni populo [Col. 1575B] jurejurando, quod se modeste erga subjectos ageret, et aequo jure Anglos quo Francos, tractaret. Itaque illum quandiu erga suos temperiem habuerit, dilexit ut prolem, veneratus est ut regem. Sed cum importabilis tributi pensum a provincialibus exigeret, convenit eum per legatos antistes; quos aegre admissos cum turbulento responso abegisset, non moratus ille maledictionis telum in illum et omnem ejus vibrabat progeniem, praefatus, posse se maledictionem dare merito, qui benedictionem dedisset immerito. Quod cum relatum esset regi amicorum admonitione delinitus misit, qui episcopum exorarent. Verumtamen praevenerat nuntios mors antistitis, qui ex aegritudine animi (ut plerumque fit) [Col. 1575C] contracto morbo decubuerat, et obierat. Libertas animi ejus in uno verbo enituit praeclare, quod Anglice apponam, quod Latina verba non sicut Anglica concinnanti [ al. concinnitati] respondent.

Ursus erat vicecomes Wigorniae a rege constitutus, qui in ipsis pene faucibus monachorum castellum construxit, adeo ut fossatum coemeterii partem decideret. Querela ad archiepiscopum, qui tutor esset episcopatus delata est: ille cum vidisset, Ursum his verbis adorsus est. Hatest thou Urse, have thou gods curse: eleganter in his verbis, sed dure nominum euphoniae alludens: «Vocaris, inquit, Ursus: habeas Dei maledictionem,» et (quod Anglice non apposui) «meam, et omnium consecratorum capitum, nisi castellum hinc amoveris. Et scias profecto quod [Col. 1575D] progenies tua non diu de terra Sanctae Mariae haereditabitur.» Dixit ille implenda, quae nos videmus impleta. Siquidem non multis annis filius ejus Rogerius paternarum possessionum compos, gravi regis Henrici indignatione pulsus est, quod quemdam ex ministris regiis praecipiti furore jussisset interimi. Aldredo defuncto, et in Eboraco sepulto, clades illa, quam praedixi, secuta est e vestigio, jussu Willielmi regis inflicta. Et tunc quidem omnis nobilitas popularis emarcuit falce belli demessa. Nam jam olim tempore Danorum monasteria per totam provinciam vice siderum micantia pessum ierant. Stant adhuc semiruti parietes, qui sint non delectationi oculo, sed tristitiae monumento. Ibi fuit olim apud Wiremuth monasterium, Bedae et multorum [Col. 1576A] litteratorum virorum nobile gymnasium. Ibi Streneshalh sanctarum virginum choro, beatorum antistitum, et egregiorum regum mausoleis insigne, quod nunc Witebi dictum, semisopitos cineres in vitam quorumdam industria satagente suscitat: inventaque sunt noviter, et in eminentiam elata sanctorum corpora Trumwini episcopi, Oswii regis, et Elfledae filiae ejus, quae eidem monasterio post Hildam praefuit, nec non et illius monachi, quem divino munere scientiam cantus accepisse Beda refert. Cujus non fuisse apud Deum populare meritum, miracula modo multa, ut ferunt, superne demissa praetendunt indicium, unde necessario illius provinciae monasteria non evolvo, quod vetusta omnino diruta, vel si nova, adhuc ignota quamvis vis hoc opere [Col. 1576B] non omnia per Angliam enumeranda susceperim, nisi quae sint pro indigenarum sanctorum corporibus majoris famae, altioris gloriae. Huc accedit, quod quaedam nostrae notitiae occulit memoriae vetustas, quaedam constructionis novitas: ista provinciae longinquitas, illa sanctorum in eis requiescentium pro miraculorum raritate obscuritas; quibus omnibus etsi ex necessitate styli nostri deest officium parum tamen nostrum suspirabunt silentium, cum fuerint olim vel Dei voluntate vel sua industria propalata. Interea dum diversamur in hac provincia, successit animo episcoporum Haugustaldensium, et ad Candidam Casam, quod Anglice Witerne dicitur, non reticere nomina, quia enim quondam [Col. 1576C] archiepiscopatui Eboracensi subjecti, ad tempus non excurrerunt nostrum, recte in referendo proprium non occupant locum, furtim ergo se archiepiscopis immisceant, ut eorum conturbernio sociati commemoratione non careant. Haugustaldehem vocatur locus quinquaginta ab Eboraco milliaribus disparatus, fisco regio famulabatur, quando eum beatae memoriae Wilfridus a beatissima Etheldritha regina pro aliis possessionibus commutavit. Ibi aedificia minaci altitudine murorum erecta, et diversis anfractibus per cochleas circumducta, mirabile quantum expolivit, arbitratu quidem multa proprio, sed et coementariorum, quos ex Roma spes munificentiae attraxerat, magisterio. Ferebaturque tunc in populo celebre, scriptisque etiam est inditum, [Col. 1576D] nusquam citra Alpes tale esse aedificium: nunc qui Roma veniunt idem allegant, ut, qui Haugustaldensem fabricam vident, ambitionem Romanam se imaginari jurent; adeo tot temporum et bellorum injuriae venustatem aedificiis non tulere.

Primus ibi fuit Wilfridus episcopus, quo violenter ejecto, subrogati sunt, Eata, Tumbert, Joannes.

At vero, Wilfrido reverso, et post receptionem sedis defuncto successit Acca, vir in primis industrius et sanctus. Utrarumque rerum astipulator est idoneus Beda, cujus instinctu et favore multa, ut notum est, elaboravit volumina: verumtamen non prosperiore fortuna usum, quam magistrum ex chronicis accepi, pulsumque post obitum Bedae triennio a sede sua, incertum an regressum.

[Col. 1577A] Accae Fredebert. Ei Tilbert. Ipsi quoque Ethelbreth successit, ad hunc et congregationem ejus est epistola Alcuini, in qua inter caetera dicit: O nobilissima progenies sanctorum Patrum, illorum honoris, venerabilisque vitae successores, et pulcherrimorum habitatores locorum, vestrorum sequimini vestigia Patrum, ut de his pulcherrimis habitationibus ad horum, qui nos genuerunt, aeternae beatitudinis consortium pervenire [Col. 1578A] mereamini. Post Ethelbrethum tres tantum episcopi Haugustaldenses fuere: Herdred, Eambertus, Thiffriddid. Exercitus enim Danorum, qui jam tempore Alcuini metuebatur, ut alias diximus et dicemus, veniens, habitatoribus exstinctis vel effugatis, habitaculorum tecta succendit, et secreta coelo exposuit. Nunc est Haugustaldem villa archiepiscopi Eboracensis.

DE EPISCOPIS CANDIDAE CASAE.

[Col. 1577]

[Col. 1577A] Candida Casa vocatur locus in extremis Angliae juxta Scotiam finibus, ubi beatus confessor Nima requiescit, natione Britto, qui primus ibidem Christi praedicationem evangelizavit. Nomen loco ex opere [Col. 1577B] inditum, quod ecclesiam ibi ex lapide polito Britonibus miraculum fecerit. Sanctum hunc Nimam praeclarum virtutibus experta est antiquitas. Scribit Alcuinus in epistola ad fratres ejusdem loci dicens: «Deprecor vestrae pietatis unanimitatem ut nostri nominis habeatis memoriam in ecclesia sanctissimi Patris vestri Nimae episcopi, qui multis claruit virtutibus, sicut mihi nuper delatum est per carmina metricae artis, quae nobis per fideles nostros discipulos Eboracensis ecclesiae scholasticos directa sunt, in quibus et facientis cognovi eruditionem, et facientis miracula sanctitatem.»

Ibi sub extremo Bedae tempore primus factus est episcopus Pethelmus, qui multo ante tempore [Col. 1577C] Westsaxonia commoratus sanctissimi Aldelmi discipulatui interesse meruerat: eum subsecuti sunt. Frethewald, Pecwine, Ethelbrith, Bealdulf, nec praeterea plures alicubi reperio, quod cito defecerit episcopatus, qui extrema Anglorum in ora est, et Scottorum vel Pictorum depopulationi opportuna. His igitur, quae praetermittere consilium non erat, decursis, ad Eboracum regredietur oratio.

Anno ab Incarnatione Domini 1070, Thomas canonicus Bajocensis a Willielmo rege archiepiscopus Eboraco datus est, permansitque in honore XXX annis omni vita integer, et cui nihil vel in gestis, vel in dictis succenseri debeat, nisi quod primo archiepiscopatus tempore in causa primatus Cantuariensis magis errore quam pertinacia certavit; cujus [Col. 1577D] rei exitum primus liber Gestorum pontificalium absolvit. Elegantia personatus spectabilis desiderio videntibus erat juvenis, vigore et aequalitate membrorum commodus; senex, vivido faciei rubore et capillis cygneus. Liberalitate sua successores suos contristavit, ut qui multam episcopalium terrarum partem in clericorum usum nimie, ut dicunt, prodigus distraxerit, clerum sufficientem opibus et litteris adunavit, ecclesiam a fundamentis inchoatam consummavit, coelibatum ejus nunquam sinister rumor aspersit; philosophus antiquis scientia comparandus, nec elatus sermone, et vultu comis, moribus dulcis. Nec cantu, nec voce minor, multa ecclesiastica composuit carmina. Si quis in auditu [Col. 1578A] ejus arte joculatoria aliquid vocale sonaret, statim illud in divinas laudes effigiabat; illud apud clericos quam maxime agere, ut masculam in ecclesia musicam haberent, nec quidquam, effeminate diffungentes, [Col. 1578B] tenero, ut Persius ait:

. . . . . Supplantarent verba palato.
Aevo igitur et honore saeculi et gratia Dei abunde plenus obiit anno primo Henrici, in Novembri, cum eum antea in Augusto ad regem coronasset, propter absentiam Cantuariensis archiepiscopi.

Nec mora Girardus nepos Walchelmi episcopi Wintoniensis, qui erat episcopus Herefordensis, electus est, et introductus in archiepiscopum, qui dum cunctatur subjici primati Cantuariensi, has ei litteras misit Paschalis papa.

«PASCHALIS papa, servus servorum Dei; venerabili fratri Eboracensi archiepiscopo, GIRARDO salutem, et apostolicam benedictionem.

[Col. 1578C] «Quanquam prave contra nos, imo contra matrem tuam sanctam Romanam Ecclesiam te non ignoremus egisse, praesentibus tamen tibi litteris mandamus, ut professionem venerabili fratri nostro Anselmo Cantuariensi archiepiscopo facere non negligas. Audivimus enim Thomam quondam praedecessorem tuum ex hac eadem re contentionem movisse et cum in praesentia domini Alexandri papae secundi ventilata esset, ex praecepto ejus definitione habita, post varias disquisitiones Lanfranco praedecessori suo et successoribus suis eamdem professionem fecisse. Unde et nos, quod tunc temporis definitum est, volumus, auctore Deo, firmum illibatumque servari.»

Hanc epistolam directam sibi Girardus non legit, [Col. 1578D] quia necesse non fuit. Praevenerat ipse jussum apostolicum, et hortatu regis Anselmo in manum dederat servaturum se ipsi eamdem professionem in archiepiscopatu Eboracensi, quam fecerat in episcopatu Herefordensi. Nequitia, qua eum papa notat, haec fuit, quod a Roma cum pallio regressus, mendacio suo sedem apostolicam infecit dicens regi, quod si se in aliis ecclesiastice ageret, investituras ecclesiarum fieri aequanimiter papa toleraret. Litterarum non nescius, in eloquentia diffusus; decessit insperate, morbo quidem sed levi antea tactus. Nam cum aliquantulum aeger in quodam viridario domni suae vicino cubitaret, ut salubriore aura, quam suave halantes herbarum flores animarent, [Col. 1579A] foris frueretur, jussit ut astantes domum secederent, corporis curae interim provisuri. Abierunt illi, et post epulas reversi, fleverunt dominum exanimem. Utinam haec rumor finxerit, nec homo pontificalis gratiae sic obierit: certe canonici Eboracenses, ne in ecclesia sepeliretur pertinacissime restitere, vix ignobilem cespitem cadaveri pro foribus injici passi.

Quamvis post aliquot annos Thomas successor ejus indignitatem facti leniens, in ecclesia ipsum juxta praedecessores suos eminentissime tumulaverit. Is filius Samsonis Wigorniensis episcopi; dum in archiepiscopatum electus ad consecrationem suam suscipiendam pro more Cantuariam venire invitaretur ab Anselmo, primo benigne respondit, grates se [Col. 1579B] quod vocaretur agere, sed inducias petere ad tam magnum apparatum immodico sumptu opus esse, secundo accitus, vi se et rationibus suorum clericorum teneri renuntiavit. Tertio etiam per episcopos Londoniensem et Roffensem conventus, omnino negavit. Quare Anselmus cum de consilio Thomae Paschalem papam certum fecisset, et defectus ipse corporis viribus coeleste iter acceleraret, scripsit Thomae epistolam, quam et episcopis omnibus Angliae singulam singulis cum suo sigillo misit, ut scirent qualiter erga Thomam agere deberent.

«ANSELMUS minister Ecclesiae Cantuariensis THOMAE electo archiepiscopo Eboracensi.

«Tibi Thoma in conspectu Dei omnipotentis ego Anselmus archiepiscopus Cantuariae et totius Britanniae [Col. 1579C] primas loquor, loquens ex parte ipsius Dei; sacerdotale officium quod meo jussu in parochia mea per suffraganeum meum suscepisti, tibi interdico, atque praecipio ne te de aliqua cura pastorali ullo modo praesumas intromittere, donec a rebellione quam contra Ecclesiam Cantuariensem incepisti, discedas, et ei subjectionem, quam antecessores tui, Thomas videlicet, et Girardus archiepiscopi ex antiqua antecessorum consuetudine professi sunt, profitearis. Quod si in his quae coepisti, magis perseverare quam ab iis desistere delegeris, omnibus episcopis totius Britanniae sub perpetuo anathemate interdico, ne tibi ullus eorum manus ad promotionem pontificatus imponat, vel si ab externis ordinatus [Col. 1579D] fueris, ne pro episcopo iidem in aliqua Christiana communione te suscipiant. Tibique Thoma, sub eodem anathemate, ex parte interdico Dei, ut nunquam benedictionem episcopatus Eboracensis suscipias, nisi prius professionem quam antecessores tui videlicet Thomas et Girardus Ecclesiae Cantuariensi fecerunt, facias. Si episcopatum Eboracensem ex toto dimiseris, concedo ut officio sacerdotali, quod jam suscepisti, utaris.»

Erat enim rex Northmanniae, qui cum in regnum rediisset, ventilare causam coepit. Lecta est ante eum epistola prohibitionis Anselmi, et ab episcopis omnibus suscepta et approbata; quamvis susceptionem ejus ad regalis potentiae contemptum retorquere comes de Mellento visus esset. Tantus autem [Col. 1580A] episcoporum fuit consensus, non refragante et patre Thomae Wigorniensi antistite, ut mallent omni honore spoliari quam praecepta patris sui Anselmi transgredi, confirmavit religionem illorum principalis assensus, cum subjecit: «Quidquid aliorum sententia ferat, ego Patris Anselmi excommunicationi nec ad horam subjacere aliquatenus volo. Itaque quia praeter epistolam Anselmi sunt privilegia sedis apostolicae, sunt definitiones ante patrem meum et matrem cum consilio totius regni statutae, quibus auctoritas Cantuariensis Ecclesiae nititur: eligat Thomas aut subjectionem Ecclesiae Cantuariensi facere episcopatui vale facere.» Cessit ille non rationi, sed potentiae, factaque professione subjectionis suae Cantuariensi Ecclesiae, suscepit a [Col. 1580B] ministro Richardo scilicet Londoniensi episcopo, quod detrectaverat suscipere a magistro. De facilitate ergo credulitatis in clericos sero doluit, exulceratam quantum vixit deferens conscientiam, quod benedictione Anselmi fuerat privatus. Erat tunc temporis in Anglia Odolricus quidam cardinalis, qui pallium Eboracensis ecclesiae attulerat per Anselmi consilium dandum. Sed cum eum jam obiisse inveniebat, haerebat animo incertus quid faceret. Sedata ergo omni per potestatem regis controversia, decretum est, ut Eboracum ab eodem cardinali deportaretur pallium. Factum est, et redimitus Thomas pallio in archiepiscopum enituit, expers (ut credebatur) ab adolescentia feminarum, sed et obscenitatum omnium, dapsilis exemplo sui ad omnes, [Col. 1580C] praedicandae pietatis et favoris in clericos. Decessit juvenis vix XIV annis functus gradu.

Successit Thurstanus praedicandae constantiae clericus. Qui cum post aliquot annos acceptae electionis professionem Radulfo archiepiscopo Cantuariae facere nollet, volente rege ultro archiepiscopatu cessit. Sed clericorum suorum monitu postea Romam profectus hanc epistolam meruerat.

«PASCHALIS episcopus servus servorum Dei HENRICO illustri regi Anglorum, salutem et apostolicam benedictionem.

«Nos, auctore Deo, de probitate tua non tantum bona, sed meliora confidimus. Idcirco monemus excellentiam tuam, ut divinae gratiae memor semper [Col. 1580D] existas, qui tibi et regni pacem et justitiae notitiam tribuit. Honorem igitur Dei et Ecclesiarum ejus in regno tuo diligenter observa, et justitiam efficaciter exsequere; quia per honorem Dei tuus profecto augebitur. Audivimus electum Eboracensem virum sapientem et strenuum sine judicio ab Eboracensi ecclesia sequestratum, quod nimirum divinae justitiae et sanctorum Patrum tinstitutionibus adversatur. Nos quidem neque Cantuariensem Ecclesiam minui, neque Eboracensem volumus praejudicium pati, sed eam constitutionem, quae a beato Gregorio Anglicae gentis apostolo inter easdem ecclesias constituta est, firmam censemus illibatamque servari. Idem ergo electus, ut justitia exigit, ad suam ecclesiam omnimodis revocetur. Si quid autem quaestionis [Col. 1581A] inter easdem ecclesias nascitur, praesentibus utrisque partibus in nostra praesentia pertractetur.»

Hac epistola fretus Turstanus, sedem suam repetiit libens. Augebatur in dies dissidium inter eum et Radulphum archiepiscopum, quia Radulphus nullis delinimentis, nullis minis adduci potuerat ut ei manus imponeret, nisi professionem faceret, nec Turstanus id se facturum pro capitis periculo pollicebatur. Successori ergo Paschalis papae Gelasio citra montes venienti ambo statuerunt occurrere, causarum suarum patrocinio adfuturi. Sed mors apostolica non diu prolongata tardavit eorum impetum, donec Calixtus, qui ei successerat, Rhemis ad celebrandum venit concilium. Eo Turstanus [Col. 1581B] impiger contendit, pollicitus regi nihil se contra decus Ecclesiae Cantuariensis moliturum. Quod mox ut opportunum vidit, oblitus effregit; ab apostolico contra omnes consuetudines majorum benedictionem episcopalem suscepit. Praecesserat sane Turstanum ad papam legatus regis, idemque frater Radulfi Sefredus, postea Cicestrensis episcopus, denuntiaturus papae, ne ullo modo Turstanum, aut ipse sacraret, aut ab aliquo, nisi a pontifice Cantuariorum secundum antiquum morem sacrari permitteret. Et si contra hoc ipse apostolatus sui jure niti vellet, certus existeret quia nec pro amissione coronae suae propositum suum in hac causa mutaret. His respondit apostolicus: «Ne putet rex me de quo agit negotio aliter acturum, quam ipse velit. [Col. 1581C] Neque enim voluntas mea unquam me tulit, ut Cantuariensis Ecclesiae dignitatem, cui tot praeclari [Col. 1582A] Patres (ut pene toti mundo notissimum est,) praesederunt, quoquo modo humiliem.» His blanditiis persuasus legatus reditum maturavit. Post cujus discessum apostolicus Romanorum jussis obnoxius, qui in amicitiam Turstani transierant, eum sacravit palam illud interdicente Joanne archidiacono Cantuariensi, responditque ei apostolicus: Nullam injustitiam Ecclesiae Cantuariensi volumus facere, sed salva justitia et dignitate illius, quod proposuimus, exsequamur. Frivolum id audientes judicaverunt, cum dissideret factum a dicto. Hoc audito, rex Turstano interdixit omnem dominationis suae terram. Quam severitatem nec tunc voluit diminuere, cum eum apud Gisortium praesens appellasset apostolicus, asserens se de fide, qua se rex [Col. 1582B] obligatum esse dicebat, eum auctoritate beati Petri soluturum. Quod cum frustra fuisset, tunc quidem rex impacatus remansit. Sed sequenti anno, cum jam praefatus papa in sede apostolatus corroboratus liberius, quae vellet, disponeret, misit epistolam qua videbatur, ut aut Turstanus episcopatu suo potiretur, aut rex anathemate, et pontifex Cantuariensis suspensione sacerdotalis officii plecteretur. Hic metus coegit regem coeptis desistere: receptus est Turstanus in sede. Ita ille quamvis Radulphus et successor ejus Willielmus multa conarentur, multa effunderent, omnes eorum allegationes instantia sua dissolvit, et irritas fecit. Obiit sanctissime post exactum quadriennium mortis Henrici regis abrenuntians prius episcopatui, et monachus factus [Col. 1582C] apud Pontem Fractum cellam Cluniaci.

DE EPISCOPIS LINDISFARNENSIBUS ET DUNELMENSIBUS.

[Col. 1581]

[Col. 1581C] Ex omnibus, qui quondam in Northanhimbria episcopatibus positi, principatum Eboracensem suspiciebant, solus ille, qui apud Lindisfarne fuit, remansit. Lindisfarne est insula exigua, quae nunc a provincialibus Halieland vocatur, quam sanctissimus Aidanus appetitor silentii et sanctae paupertatatis in sedem episcopatus, spreta illa Eboracensis frequentiae pompa, elegit. Viri tenuitatem et modestiam secuti sunt successores ejus, Finanus, Colmannus, Tuda, Eata.

Celeberrimus et illibato corpore adhuc pausans eximius Cuthbertus, qui solus hanc gratiam meruit, quod nunquam ejus incorruptio vel in quaestionem venerit

[Col. 1581D] Edberthus qui pro maximae sanctitatis praerogativa meruit in tumulo sepeliri, quem antecessor suus felicissimae memoriae, XI annis integro consecraverat cadaveri. Eventum cito secuturae mortis et sepulturae praedixit ipse allatis ad se sacratissimis induviis, quae tot annis infossae labem putredinis evaserant. Haec Beda in vita Cuthberti latissime exsequitur.

Edfridus, cujus jussu et rogatu idem historiographus, [Col. 1582C] felicem Cuthbertum tam oratione rhetorica, quam dulcedine metrica extulit; Ethelwoldus, Cinewlfus, Higebaldus. Hujus tempore depopulati sunt Dani insulam, ut nec sacrosanctis parcerent altaribus, sicut manifestum facit epistola Alcuini ad eumdem in hunc modum:

«Beatissimi Patris Cuthberti episcopi in Christo filiis HINGBALDO episcopo et omni congregationi Lindisfarnensis ecclesiae ALCUINUS diaconus salutem.

«Vestrae charitatis familiaritas me multum laetificare solebat, sed versa vice vestrae tribulationis calamitas licet absentem multum me contristavit quod pagani contaminaverunt sanctuaria Dei et fuderunt sanguinem sanctorum in circuitu altaris, calcaverunt corpora [Col. 1582D] sanctorum in templo quasi sterquilinium in platea. Quae est fiducia Ecclesiis Britanniae, si sanctus Cuthbertus cum tanto sanctorum numero suam non defendit ecclesiam? etc.»

Quibus hortatur ne a moribus antecessorum degeneres vestium luxui et gulae intemperiei professionis suae reverentiam decolorent, per transgressionem divinae legis accidisse talia, accessuraque deteriora, si perseverandum in vetitis putaverint. Adjicit etiam in [Col. 1583A] epistolae calce: «Cum Dominus noster rex Carolus hostibus per misericordiam Dei subditis domum reverteretur nos, Deo juvante, ad eum venire disponimus, et is quid tunc vel de pueris, qui in captivitatem ducti sunt a paganis, vel de aliis necessitatibus nostris proficere poterimus, diligenter ad affectum producere curabimus.» Item ad Ethelredum regem: «Ecce ecclesia Sancti Cuthberti sacerdotis Dei sanguine aspersa, omnibus spoliata ornamentis, locus cunctis in Britannia venerabilior, paganis gentibus datur ad debellandum. Et ubi primum post discessum sancti Paulini ab Eboraco Christiana religio in Northambrorum [ al. Northanimbrorum] gente sumpsit exordium, ibi miseriae et calamitatis coepit initium.» Quapropter, pensato consilio, decretum [Col. 1583B] est ut ab insula illa, quae esset maritimorum praedonum hiatibus exposita, corpora sanctorum in continentem transferrentur. Tunc beatum magni Cuthberti corpus, cum quidam religioso, ut putabant, furto Hiberniam transvehere ambirent, perdiderunt fructum operae, dum aut multis diebus ventum operirentur in littore, aut flatu aliquantum concitatiore in altum provecti, statim repellerentur. Quocirca cum honore debito sacrum corpus apud Bulbeford, [ al. Bubedford], incertum an episcopatus sedem deposuere juxta amnem Twyda. Jacuit ibi multis annis usque ad adventum Ethelredi regis. Nec tamen interim in adjutorio provincialium feriabatur, sed per totam Angliam vagabatur miraculis; quorum unum si retulero, non abs re, ut aestimo, fecero, eo insignius quo illud in clarissima persona ostensum totius Angliae libertatem reduxit, servitutem exuit. Erat rex Elfredus barbarorum infestatione ad hoc redactus inopiae, ut in insula quadam parvissima, quae vocatur Adeligei, lateret inglorius. Dixi superius de hac insula in Gestis pontificum Wellensium. Ibi ergo quadam die cum domi soporatus jaceret, dolor enim animi somnum impetraverat, sociis per oram fluminis dispersis, ecce beatus Cuthbertus dormientem alloquitur: «Ego sum Cuthbertus, Lindisfarnensis quondam antistes. Misit me Deus, ut prospera tibi annuntiem. Quia enim Anglia jamdudum peccatorum poenas enormiter luit, modo tandem indigenarum sanctorum meritis super eam misericordiae suae oculo respexit. Tu quoque tam miserabiliter regno extorris, gloriose post paucum tempus in solio reponeris. Atque adeo signum eximium tibi dabo: venient hodie piscatores tui magnam vim grandium piscium corbibus evehentes. Quod eo erit mirabilius, quia his diebus, gelante aqua, stagnum asperatum nihil tale sperari permittet. Super haec gelido rore stillans aer omnium piscantium artem eludit. Verum tu fortunae secundae vere compos regaliter feceris, si adjutorem tuum Deum et me ejus nuntium competenti devotione demerueris.» Haec dicens sanctus regem soporatum sollicitudinibus exuit, matremque prope cubantem ejusdem nuntii laetitia confortavit. Experrecti ambo, unum et idem se somniasse frequenti recursu verborum iterabant, [Col. 1584A] cum piscatores ingressi copia innumerabili piscium fidem somnio fecere. Nec multo post ille regnum et regni gloriam suscepit, ut latius in Gestis diximus. Hingebaldo hi successere: Egberth, Erdulf, Cutheard, Milred, Witred, Sexhelm, Aldredus, Alsius, Aldum, Eadmund, qui quantumvis mirabili casu in episcopum creatus est. Electio enim olim praesulum et abbatum tempore Anglorum penes clericos et monachos erat. Monachi ad corpus sancti Cuthberti non serviebant, quamvis episcopi consuetudinaliter monachi essent, ad exemplum sanctissimi Patris, qui monachus clericis praefuerat. Defuncto ergo Aldulmo antistite, clerici consederant de rectoris futuri electione consultantes, nec, ut fit in talibus, quidquam certi pro schismate partium definientes. [Col. 1584B] Tum Eadmundus, quem nullus accersendum putaverat, cunctantibus superveniens, consuetaque usus facetia: «Me, inquit, accipite, et episcopum facite.» Illi omnes quasi divinitus accensis spiritibus rapuerunt ex ore ejus verbum, quasi divinum miraculum, stupentemque et dicti poenitentem, utpote qui mallet lusum pilae quam usum cuculli, monachum fecerunt, et regi Egelredo [ al. Ethelredo], qui tunc regnabat, in episcopum sibi postulaverunt. Omine felici fuit haec facta prolusio, ut commemorant indigenae loci: regis enim serenitas, quod petebatur, annuit, et propria divinitas, quod sperabatur, implevit. Sub eo enim praesule multum in modum Ecclesiae promovit prosperitas. Corpus sanctum delatum Dunelmum, basilica ibidem a fundamentis consummata, multa praeterea, quae nullo unquam apud cives aevo fallax consumet oblivio. Dunelmum est collis, ab una vallis planitie paulatim et molli clivo turgescens in tumulum, et licet situ edito et praerupto rupium omnem aditum excludat hostium, tamen ibi moderni collibus imposuerunt castellum. Ad radices pedis castelli defluit amnis piscosus, et ut pleraque et omnia pene Northambriae flumina. Ita enim Isicius in partibus Occidentalibus et aquilonalibus Angliae superfluit, ut rustici projectis piscibus sues pascant.

Post Eadmundum fuerunt: Edred, Egelwinus, Egelricus, quorum ultimus sub rege Willielmo rebellionis accusatus, quod turbasset pacem regiam piraticam adorsus, perpetuo exsilio Westmonasterium deportatus est. Ibi quantum vixit voluntaria inedia et lacrymarum affluentia praeteritos reatus attenuans et diluens, sanctitatis opinionem apud homines concepit. Denique ab iis qui eum viderunt, posteris memoriam tradentibus, hodieque tumulus ejus nec votis nec frequentia petitorum caret.

Superpositus est adhuc viventi Walkerus, qui esset dux pariter provinciae et episcopus, frenaretque rebellionem gentis gladio, et reformaret mores eloquio. Qui dum id exsequeretur sedulo, indigne peremptus occasionem dedit regi ut provinciae illius provincias [ al. reliquias], quae aliquantulum respiraverant, funditus exterminaret. Causa caedis haec fuit: praefecerat episcopus, rebus forensibus Gilebertum [Col. 1585A] cognatum, interioribus Leobinum clericum, ambo in rebus commissis strenuos, sed effrenes. Tolerabat episcopus eorum immodestiam gratia strenuitatis inductus, et quia eos elevarat, cumulum benignitatis augebat. «Indulget enim natura sibi, placidoque favore assentatur suis ipsa muneribus.» Is Leobinus Liulfum beatissimi Cuthberti ministrum adeo dilectum, ut ipse sanctus coram vigilanti assistens placita imperaret, hunc, inquam, Leobinus per Gilebertum obtruncari fecit, livore ictus quod amplioris amicitiae locum apud pontificem pro scientia et aequitate judiciorum haberet. Perculsus nuntio Walkerus parentelae furenti defuncti legalis placiti judicium obtulit, protestatus Leobinum suae suorumque necis auctorem, ubi [Col. 1585B] ventum ad placitum, nullis effera gens rationibus emolliri potuit, quin in episcopum referret culpam, quod ambo homicidas post necem Liulfi in curia ejus familiariter diversatos vidissent. Surrectum ergo in clamores et iras, et Gilebertus de ecclesia, in qua cum episcopo assederat, ultro egrediens, ut suo periculo vitam domini mercaretur, impie occisus est. Praesul etiam pro januis praetentum ramum praeferens neci datus, fomesque mali Leobinus semiustulatus; quod nisi cremata ecclesia exire nolebat exsiliens mille lanceis exceptus est. Praedictum id ab Edgitha regina relicta regis Edwardi. Quae cum vidisset Walkerium Wintoniae ad consecrandum duci, cesarie lacteolum, vultu roseum, [Col. 1585C] statura praegrandem, pulchrum, ait: «Hic martyrem habemus,» conjectura videlicet immoderatae gentis ad praesagiendum inducta. Hunc exitum vitae tulit Walkerius, vir neque immodestus neque illitteratus. qui canonicos monachili servitio assuetos, quod semper monachum habuissent episcopum, ad usum clericorum redegit.

Successit ei Willielmus ex abbate Sancti Karilefi, qui monachos Dunelmo posuit; potens in saeculo et oris volubilitate promptus, maximus [ al. maxime vel maximo] sub Willielmo rege juniore: quapropter et amicorum cohorti additus, et Angliae praelatus, non permansit in gratia. Quippe nullis principis dictis vel factis contra eum existentibus, ab amicitia descivit, in perfidia Odonis Bajocencis et caeterorum se [Col. 1585D] immiscens. Quapropter, victis partibus, ab Anglia fugatus post duos annos indulgentia principis rediit. Episcopatu ergo resumpto sedulo agebat, ut in antitiquum resumeretur amorem, spectatoque regis ingenio quocunque ille vergendum putasset, et ipse vergere, unde factum est ut in turbine, qui inter Anselmum et Willielmum surrexit maximas contra archiepiscopum turbas iste signifer exitaret, sperans, ut aiunt, vel alliciendam regis gratiam vel se pro Anselmo fore archiepiscopum; sed enim ubique excidit. Nam non multo post orto inter ipsum et regem dissidio aegritudinem apud Glocestriam incurrit, ibi tunc erat curia, et jussus est episcopus exhiberi, ut causam suam defensaret. Cui cum responsum esset infirmitate detineri, quo minus veniret, [Col. 1586A] per vultum de Luca fingit se, inquit. Enimvero ille vera valetudine correptus morti appropinquabat. Cumque considentes episcopi indicassent ut in ecclesia Dunelmi, quam ipse magnifice inchoaverat, sepeliretur, resumptis viribus haec verba spiravit: «Non placeat Deo, ut pro mutetur vel minuatur domini mei sancti Cuthberti reverentia, pro cujus honore nullus unquam antecessorum meorum in ecclesia humatus est; sed in capitulo me ponite.» Defunctus ergo Dunelmumque delatus pulchrum suae industriae monumentum apud monachos habet, quod et eos congregaverit, et tam libris quam caeteris ornamentis ecclesiam decoraverit, quin et priorem loci hoc insigni extulerit, ut in toto episcopatu decanus et vicedominus esset.

[Col. 1586B] Quod cum Turgotus ab eo prior constitutus severius exsequeretur, ita Ranulphum sucessorem Willielmi exacerbavit, ut eo ad episcopatum Sancti Andreae in Scottia translato nullum alium priorem ponendum putaret. Is est Ranulphus quondam regis Willielmi capellanus, ex quo ambiguum genere, lingua et calliditate provectus ad summum, et totius regni procurator effectus. Iste si quando edictum regium processisset, ut nominatum tributum Anglia penderet, duplum adjiciebat, subinde ridente rege ac dicente, solum esse hominem, qui sciret sic agitare ingenium, nec aliorum curaret odium, dummodo complaceret dominum. Quibus artibus fretus episcopatum Dunelmensem meruit. Venit ergo Dunelmum et primum quidem tumidius se agebat sanctum [Col. 1586C] verens offendere, qui fertur peccantium severus in primis correptor esse. Sed uno et altero delicto commisso nec vindicato, eo processit, ut reunsi quando ad ecclesiam sancti confugeret abstrahere non dubitaret, ausus scelus omnibus retro annis inauditum. In aedificiis autem monachorum novis et translatione beatissimi Cuthberthi nonnullam gloriam nomini suo commeritus est. Extulit ergo ejus famam sacri corporis elatio, quod e mausoleo levatum, cunctis volentibus, fecit conspicuum. Tractavit illud ausu felici Radulphus tunc Sagiensis abbas, postea archiepiscopus Cantuariensis, et propalam illibatum protulit, quod quibusdam venisset in dubium, utrum olim vulgatum adhuc de integritate [Col. 1586D] compaginis miraculum duraret, vestes quoque omnes recenti splendore nitentes, calix super pectus ejus, cujus superior pars aurea, inferior, onychina esset, facies tam stricte obvoluta sudario, ut nullo abbatis nisu dissociari posset, caput Oswaldi regis, et martyris inter brachia ejus inventum, ossa sanctorum Bedae et Celwulfi, qui apud Lindisfarnum monachus et sanctus, in singulis saccis lineis reperta. Erat spectaculum ingens in coemeterio sereno aere, nulla pendente nubium crassitudine, monachis omnibus solemnibus indutis vestibus, longa pompa euntium et redeuntium magnaque constipatio se ingerentium, dum semel visum juvat iterumque iterumque, [ al. iterum] videre. Visum ergo ut sancto putatur indignum, quod ita esset expositus ad spectaculum, [Col. 1587A] pluviaque ingens inopinate oborta omnes intra ecclesiam coegit. Nec caruit miraculo, quod monachorum vestes tanta inundante procella non solum illaesae, sed nec etiam madefactae. Macte virtute, praesul sanctissime, praeclarum omnino miraculum et tuae sanctitati congruum; qui etiam non multis ante diebus aliud exhibueras. Ad translationem corporis parata erant omnia in nova ecclesia: chorus monachorum, altare, sepulcrum, exspectabatur tantum ut materia lignorum, quae recentem presbyterii testudinem sustinebat, leviter deponeretur. Sed non passus es beatissime, sanctum tuorum desiderium [Col. 1588A] prolongari, et omnia nocte intempesta subruisti. Quis enim alius tanti facti auctor? Accurrit prior sono excitus, altari et pavimento timens, de lignis cura minor; sed non solum illa de quibus metuebatur, sed et ligna ita servaveras integra, ut fuerant apposita. Merito a monachis tuis timeris, ut nullus rebellionis contra priorem vel in se gravis criminis conscius, pernoctare audeat delicti sine confessione reus. Quapropter te supplex ero, ut mei in bono meminisse digneris, qui ubi se occasio dedit laudem tui quanquam exilem praetermittere nolui, Domine sancte et merito dilecte Pater.

PROLOGUS LIBRI QUARTI.

[Col. 1587]

[Col. 1587B] Inaequales dicto libros, quia non aeque affluit nobis ubique dicendorum copia. Et promptum quidem habeo velle sanctos patriae meae laudare, sed destituit conantem scire et posse. Nam nec omnes sanctos valeo scire, vel quos remotissime a nobis disparant plagae, vel quorum nullae propter scriptorum desidiam exstarent, quas viderimus, vitae: nec illos, quos mihi divinitatis munus donavit et vicinia terrarum et scientia litterarum aliquantulum nosse, potest sterile ingenium et exile eloquium dignis informare laudum titulis, aequiparare victoriarum triumphis; sed rursum hoc meditanti fides occurrens, dubietatis nebulas disjicit, securitatem inducit: cum sciam solam hominis bonam voluntatem, si forte fortuna aemula effectum invideat, aeternae mercedi [Col. 1588B] sufficere. Mentior si non angeli nonae voluntatis pacem annuntiaverint. Militet ergo sanctis, si aliud in me non est, pronae devotio mentis, serviat ei si potest lingua dicentis, quem saepe hactenus servatum, nuper praeclaro miraculo, nuper insigni exemerunt periculo. Juxta ergo incoeptum iter circumibo in hoc quarto libro pontificatus Merciorum, sicut quarto ordine pervagatus sum olim eorum imperium, id fuit semper pro tempore amplissimum, ideoque in plures episcopatus divisum, animositate praesertim regis Offae, qui in Licefeld archiepiscopatum constituit, non auctoritate, sed in cunctae religionis medulla ductus. Hinc igitur propositum exsecuturo cursum tale se offert dicendi auspicium.

LIBER QUARTUS DE EPISCOPIS WIGORNENSIBUS

[Col. 1587]

[Col. 1587C] Provincia Merciorum quinque nabet modo episcopatus, olim forsitan plures. Et apud Wigorniam quidem hi fuerunt episcopi:

Bosel, Osteor, Edwinus, Wilfrid, Milred, Weremund, Tilher, Ethelred, Denebertus, Herebertus, Alwinus, Henferdth, Ecelin [ al. Ethelin], Wilfert, Kinewold, Dunstan, Oswald, Aldulf, Wlstanus. Isti tres fuerunt archiepiscopi: Lessius, Bribegus [ al. Britegus], Livinigus, Alred. Wlstanus in sanctitate nostro saeculo nominatissimus, de quo si se amplior porrexerit sermo, nullum, quaeso, taedeat. Wlstanus a puero educatus honeste, inter disciplinatos viros et litterarum curam quanta tunc in Anglia erat, adolevit. Cum vero id aetatis esset, presbyteratum accepit, nec a gradu morum vitiis degeneraverit. Non enim, ut tunc et nunc quidam missa cursim mane [Col. 1588C] cantata, tota die post hoc gulae vel quaestibus inhiabat, sed morosiore cura debitum consummans officium, orationes quotidianas et diuturnas adjiciebat, oblationibus fidelium contentus. His vitam tolerabat. Pudoris singularis salvum signaculum post virginitatis vitam coelo exhibuit. Ita adhuc constitutus in saeculo major quolibet aestimabatur monacho, superflui potus expers, esui carnium indulgebat: quas tamen statim, ut potuit, occasionem rapiens, sprevit: causa fuerat, quia die certa ad quoddam placitum exire deberet, necessitas rei omni excusationi repudium indixerat. Visum est tamen ut ante missam cantatam inediae consuleret; veceleratur a clientibus, ne impransus abiret dominus, apponitur auca igni. Astitit altari presbyter et devotione qua solet agit, cum inter secreta missae, quia erat ecclesia [Col. 1589A] domui vicina, nidor adustae carnis nares ejus opplevit. Odor mentem advocavit, ut et voluptatis illecebra caperetur, continuoque reducto animo culpam agnoscens, luctabatur valide ut cogitationem alias averteret; sed cum id frustra esset, iratus sibi juramentum ad sacramenta quae tangebat, fecit, nullo se amplius pacto id genus cibi comesturum. Cantata ergo missa, cibo vacuus ad negotium discessit, quod jam tardior hora urgeret causatus, occasio illa effecit, ut arduum penitus secutus exemplum, omni in perpetuum carne et etiam unctiori cibo temperaret, non tamen comedentes rigido suspendens supercilio, nullo se affirmabat, eorum ciborum teneri desiderio, si qua tamen esset caro delectabilis, opinari se, quod alaudae majorem vescentibus darent [Col. 1589B] voluptatem.

Crescente autem devotione propositi apud Wigorniam monachus factus per omnia officia ad prioratum ascendit. In quo, dum sublimi laude virtutum refulget, tentationem diaboli bonis ejus (credo) invidentis expertus est. Qui cum quadam nocte ante altare orantem, ut luctaretur secum est aggressus. Fortior ille metu provocantem adorsus diris brachiorum nodis elisit, idem secundo et tertio fecit, nisi quod tertia vice suspiriosus, extis incalescentibus illum pulsu se defecisse pene significavit; sed adfuit clemens divinitas, quae monstrum insaniens abegit. Quo in auras evanescente, intellexit Wlstanus diabolum esse, cum ante putasset servientem quemdam fuisse, cujus ille formam induerat. [Col. 1589C] Cujus rei non fallax dabatur indicium, quod quocunque eventu servientem illum videret, statim tremore membra pererrante totus expallesceret. Caetera omni timore vacuus, ut affirmaret se nescire quid esset terror; qui nunquam pro fractura pontis equo descenderit, qui in summitate fabricarum per angustissimos axes securus incesserit, ut de ipso merito dicatur: «Justus ut leo confidit.» Interea, quam superius dixi, causa exorta est, qua Roma veniens Alredus archiepiscopus consecutis e vestigio cardinalibus Wigorniensi civitati episcopum urgeretur consecrare. Ille consilio deducto in medium cavensque rebus suis in posterum Wlstanum elegit, inefficacem scilicet ratus, cujus simplicitate et sanctimonia rapinas umbraret suas, rapturus de rebus [Col. 1589D] episcopatus, quod liberet. Cardinalium ergo favore Wlstanus approbatus, et examinatus severitate, divinum munus suscepit, pulchroque et venerabili praesagio prognosticon obvenit: Ecce vere Israelita, in quo dolus non est! Nihil prorsus verius, nec enim bonum in eo simulatae sanctitatis, nec si secus quid, callidae fraudulentiae fuit. Sed nec Aldredus ita segnem (ut putabat) persensit. Siquidem majorem partem rerum, quas indebite detinebat, blanditiis ab eo subripuit, tenuitatem suam illi ex tempore allegans. Ita officium injunctum magis insito virtutum amore quam litteratura fretus fractus exercebat. Quanquam non ita hebes in litteris (ut putabatur) fuerit, qui caetera negotia sciret, praeter fabulas [Col. 1590A] poetarum et tortiles syllogismos dialecticorum, quae nec nosset, nec nosse dignaretur. Caeterum probe doctus posse sermonem quamlibet elegantem ex temporaliter facere, auditorum lacrymas, gaudia coeli, et poenas inferni proponendo artifex movere, persuadere dictionem quam vellet, dum quadraret vita doctrinae, nec aliter viveret, quam vivendum doceret. Ideoque suggerebat ei Deus eloquium, quod esset et laudum ejus incremento et auditoribus proficuo. Cibi et potus, ut ante dixi, erat abstinens, quamvis in aula ejus, pro more Anglorum, totis post prandium biberetur horis; cum quibus ipse assidens psalmos ruminabat, ordine tamen suo se bibere simulabat. Hauriebant alii spumantes pateras; ipse vasculum minutissimum tenens, eos ad hilaritatem [Col. 1590B] invitabat, magis consuetudini patriae, quam judicio satisfaciens animi. Nam et consuetudines Northmannorum non omittebat, pompam militum secum ducens, qui stipendiis annuis quotidianisque cibis immane quantum populabantur. Circa religiones, talem accepimus: quotidie missam cantans, addebat Psalterium, omniumque sanctorum memorias, quorum toto anno singula solemnia succedunt, singulis in septem divisas, per septem non omittebat horas. Quotiescunque Wigorniae esset, missam majorem impiger cantabat, dicens id se rependere septimanarii officio, quo ipse pro episcopatu absolvi nollet, collationem quoque frequenter interebat, iensque cum caeteris in Ecclesiam, facta confessione redditaque benedictione in triclinium se recipiebat. Equo quocunque [Col. 1590C] vadens Psalterium frequentabat, orationales versus, qui occurrebant, ad fastidium concantantis crebro repetens. Nullius unquam personae contuitu, nec etiam in curia regis positus, et ad mensam ejus assidens, benedictiones, quas Angli super potum faciebant, omisit. Si quando eum necessitas ad comitatum urgebat, omnium primo maledictionem pravis, benedictionem rectis imprecabatur arbitris. Tum considens si divinum quid eventilaretur, vigilanter intendebat mentis aciem; si saeculare, quod crebrius erat, fastidio segnis obdormiscebat, licet si quis contra eum dicendum putasset, non eum obtusae scientiae esse in respondendo intelligeret. Venerat ad eum fama religionis accitus presbyter vocabulo Egelricus; cujus exemplo scintillante multum in se [Col. 1590D] sanctitatis fomitem rapuerat. Erat enim ille orationibus continuis etiam inter turbas ad miraculum videntium deditus, ut qui quotidie Psalterium cum orationibus, non minoris numeri, evolverat post missam; adeo in corripiendo acer, ut etiam episcopum ipsum, si quando, ut fit in loquendo, esset remissior, statim vel argueret verbis, vel reverberaret oculis. Nam antistes suorum a recto transgressiones alumnorum corripiebat, sed saepius quatenus honestas sineret, tolerabat; in divino segnitiem obsequio nullo modo patiens, si quis ministrorum vel temulentia, vel somnolentia victus, matutinis non adfuisset, acri ferulae ictu in illum ulcisci. Postremo personas honestiores per se excitando ipse matutinas [Col. 1591A] eis cantare. Indifferenter vilioribus utebatur vestibus, magis agninis quam alterius generis pellibus frigus depellens. Si vero ei diceretur, ut saltem cattinas pelles amiciret, jocosa comitate respondebat: «Crede mihi, nam hic mos jurandi episcopo inoleverat, nunquam audivi cantari cattus Dei, sed Agnus Dei, ideoque non catto, sed agno volo calefieri,» ita Dei timor mentem ejus insederat, ut quod alii torquebant in pompam, ipse in compunctionis transferret materiam. Cum Ecclesiae majoris opus, quod ipse a fundamentis inceperat, ad hoc incrementi processisset, ut jam monachi migrarent in illam, jussum est veterem ecclesiam, quam et beatus Oswaldus fecerat, detegi et subrui. Ad hoc spectaculum stans sub divo Wlstanus, lacrymas tenere nequivit. Super quo [Col. 1591B] modeste a familiaribus redargutus, qui gaudere potius deberet, quod se superstite tantus Ecclesiae honor accessit, ut ampliatus monachorum numerus ampliora exigeret habitacula, respondit: «Ego longe aliter intelligo, quod nos miseri sanctorum opera destruimus, ut nobis laudem comparemus. Non noverat illa infelicium virorum aetas pompaticas aedes construere, sed sub qualicunque tecto se ipsos Deo immolare, subjectosque ad exemplum attrahere: nos econtra nitimur, ut animarum negligentes curam, accumulemus lapides.» Dixit plura in hunc modum, allegationibus suis occurrentes sententias infirmans.

Nunc quod miraculorum expers non fuerit, sermo [Col. 1591C] subjiciet; nam de moribus ejus dicta hunc modum tenebunt. In cujusdam ecclesiae dedicatione sermonem fecerat ad populum, in quo multa de caeteris plura de pace dixerat: quo commoti nonnulli, qui digladiabili dissidebant odio, offensas utrinque donavere. Unus erat, qui nullis admonitionibus, nullis suadelis adduci potuit, ut fratris necem indulgeret inimico huic adducto in medium, et post multum sermonem pertinacissime recusanti, eadem quae referem verba dixit episcopus: «Dominus dixit in Evangelio: Beati pacifici, quoniam filii Dei vocabuntur (Matth. V) ; constat ergo quod si pacifici sunt beati, et filii Dei, discordantes sunt miseri et filii diaboli. Illi igitur, cujus filius es, te commendo, et trado te Satanae ad interitum carnis, juxta praeceptum [Col. 1591D] Apostoli: Ut spiritus salvus sit in die Domini (I Cor. V) .» Vix sanctus sermonem expleverat, cum miser ille mancipium hostile factus, coram omni plebe dentibus stridere, spumas jacere, crinem rotare occepit; postremo in terram elisus volutabatur furens. Exoratus Wlstanus ut misereretur, distulit; sed pressus tandem et victus lacrymis, jubet inimico ut abeat: ille discedit eadem facilitate qua venerat reductus in mentem homo, conventusque, ut delicti gratiam cederet, mira pacem negavit imprudentiam; iterum ergo vexati, iterumque sanari jussus inficiari perstitit. Tertio jam cum totus membris labefactatus ex concussione daemonis plene singultiret animam, pacem iniit perpetuo post hoc isque ad mortem integer et incolumis.»

[Col. 1592A] Sub seniore Willielmo inclamatum est in Wlstanum a Lanfranco de litterarum inscitia: a Thoma Eboracensi archiepiscopo, quod subjici deberet et ex antiquo jure, utrisque objectionibus cum in concilio respondere juberetur, egressus est ut strictiore consilio responsum comeret suum. Tum monachorum, qui cum eo erant, animis ad summum negotium attonitis, ille subintulit: «Crede mihi, adhuc non cantavimus Nonam: cantemus ergo, sociis referentibus, ut prius propter quae venerant expedirent, quod satis superque sufficeret cantibus tempus; regem et proceres, si hoc audierint, risui se haberi non immerito credituros; prius, crede mihi, faciemus Dei servitium, et post agitabimus hominum litigium.» Hora igitur cantata, nulla excogitata falsi [Col. 1592B] tergiversatione, nullo commentato veri splendore aulam concilii pergebat ingredi: suis eum retinere tentantibus persuaderi non potuit: quin potius timentibus causae, pro certo, ait: «Noveritis visibiliter me hic videre beatos archiepiscopos Dunstanum et Oswaldum, qui hodie me suis precibus tuentes falsiloquorum acumen hebetabunt.» Ita data benedictione monacho minimae facundiae viro, sed Normanniae linguae sciolo, rem obtinuit, ut qui dioecesis ante putabatur indignus regimine, ab archiepiscopo Eboraci suppliciter rogaretur, ut suas dignaretur lustrare, quo ipse pro timore hostium vel sermonis ignorantia cavebat accedere. Nec solum hoc, sed et villas reliquas episcopatus, quas Aldredus archiepiscopus retinuerat, recuperavit ad unam, cum Lanfrancus [Col. 1592C] archiepiscopus constanter assisteret causae, urgens videlicet aemulum primatus et potentiae.

Sub Willielmo juniore Rogerius comes de monte Gomerico perfidiam contra principem meditatus, cum ejusdem factionis complicibus arma movebat infestus: jamque a Scrobesberia usque ad Wigorniensem coloniam omnibus vastatis urbem ipsam appropinquabat, cum milites regii, qui praetendebant, periculum exponunt episcopo. Is maledictionis fulmen jaculatus in perfidos, qui domino suo fidem non servarent, jubet milites properare, Dei et Ecclesiae injurias ulturos. Mirum quis dixerit, quod subjiciam, sed auctoritati veracium narratorum credendum, quidam enim adversariorum regiis conspectis [Col. 1592D] timore inerti perculsi, quidam et caecati victoriam plenam et qualem sperare nequibant, oppidanis cessere; multi enim a paucis fugati, pars caesi, pars saucii abducti. Quid quod prophetia non caruit? Aldwinus erat quidam ab eo factus monachus, sicque in vastissimo illo saltu, quod Malvernum vocatur eremiticam vitam cum Guidone socio exercebat. Guidoni post longos agones compendiosius ad gloriam visum, ut Hierosolymam iret, ubi labore itinerario vel Domini sepulcrum videret, vel feliciter manu Sarracenorum mortem anticiparet. Aldwinus eidem sententiae inductus consilium tamen cum patre Wlstano quaesivit; dissuasit pontifex, et ardentem refrigeravit dicens: «Noli sodes Aldwine, quoquam ire, sed in loco mane: crede mihi, mirareris [Col. 1593A] si scires quod scio, quantum in illo loco per te Deus operaturus est.» Discessit, hoc audito, monachus, firmoque jam durabat in proposito, leviabatque spe prophetiae omne genus aerumnae. Nec multo post vaticinium properavit impleri, veniebantque ad Alwinum alter post unum, tertius post alterum, et ita usque ad tricenarium numerum; affluebatque eis in primis victualium copia, vicinis beatos se judicantibus, qui aliquid Dei famulis impertirentur, quod vero eis deerat, fide supplebant, dum parvi facerent, si carerent carnali cibo, qui spirituali pinguescebant gaudio.

Sewlfus quidam negociator ad eum quotannis venire consueverat, ut ejus consilio morbis mederetur animae. Cui semel post absolutionem factam dixit: [Col. 1593B] «Saepe peccata, quae confessus es reiteras, quia, ut dicitur, «Opportunitas latronem facit.» Quare consulo, ut monachus fias; quod si feceris, horum peccatorum opportunitate carebis.» Cum retulisset ille, non se monachum pro rigore propositi fieri posse, substomachatus episcopus: «Vade, inquit; monachus fies velis nolis, sed cum vitiorum utensilia in te senuerint.» Quod nos postea vidimus, quia in nostro monasterio, jam senectute fractus morbo admonente conversus est. Sed licet multoties poenituerit, quotiescunque tamen dictum episcopi aliquis praesentasset ei, revocabat impetum, remolliebat animum.

Nicolaus specialis ejus alumnus, qui postea Wigorniensis Ecclesiae prior fuit, pedibus ejus assidebat. [Col. 1593C] Episcopus interim effusus in laetitiam, blanda manu caput juvenis palpavit, crinibus defluentibus improperio calvitii vicinum, «et puto, inquit, calvus fies.» At ephaebus, qui jam in adolescentia se illa parte senescere doleret, questus fata capillorum cadentium, «quare, inquit, non eos tenes?» Contra episcopus renidens crede, «mihi, ait, nunquam quantum vixero, qui residui sunt deficient.» Factum est, quod dixerat. Sed eadem hebdomada qua vitae huic renuntiavit, ita omnes, quo nescio, evanuere ut nudam cutim relinquerent. Suam mortem non occultis indiciis manifestavit saepe quidem, sed hic apertius. Allato sibi nuntio de sororis excessu, quam unicam habebat, respondit, «modo aratrum ad meum pervenit sulcum, sequeturque frater sororem, non [Col. 1593D] multis post diebus.» Decubuit ergo febribus jam dimidium annum obitus, exercebaturque ad coelestis vitae introitum. Magnanimiter ille ferebat incommodum, et suos ante se lacrymantes, et tyrannidem futuri pontificis metuentes consolabatur dicens: «Cessent gemitus, vacent fletus, non est enim ista vitae amissio, sed vitae commutatio, neque unquam vobis deero, sed quanto lutea compage soluta Deo fuero praesentior, tanto ero in auxiliendo celerior; me impetrante, accedet vobis prosperitas, me propulsante, discedet adversitas.» Felix lingua, quae de abundanti penu conscientiae, tam secura verba in hominum aures auderet effundere. Alii suspiriis et singultibus agunt, ut pro se oretur, ille pro aliis se [Col. 1594A] oraturum pollicebatur. Quid istud est miraculi? An nullius peccati conscius erat? Imo loquebatur sancta simplicitas, simplicitas nescia de Dei diffidere misericordia. Sublatus ergo praesentibus magno laicorum et monachorum ejulatu, delatus in ecclesiam triduo super terram detentus est. Nam ipsa species et forma exanimis corporis videbatur gratiam viventis pontificis praetendere, mulcebatque oculos leniebatque dolorem. Jacebatque in libitina corpus ante altare pontificalibus insignibus ornatum, carens operimento, populique undique confluentes, datis oblationibus, et adorato corpore, recedebant cum moerore. Quarto die terrae delatum a Roberto Herefordensi episcopo, sancta illi jampridem familiaritate conjuncto. Jacet inter duas pyramides, arcu [Col. 1594B] lapideo pulchre supervoluto; lignum in superiori prominet, quod casses ferreos, quos vocant araneas, infixos habet. Haec eo dixerim, quia miraculo subjiciendo materia cohaeret. Post non paucos annos ejus decessus, ignis ab urbe per incuriam veniens, ecclesiae tectum omnino consumpsit, plumbo liquefacto, asseres regnante incendio in carbonem mutati, trabes perinde grandes ut integrae arbores ambustae deciderunt ab solum. Quod ignem intra Ecclesiam effugere potuit, tantae molis ruina dissiluit et crepuit. «Sepulcrum inter hoc sancti non solum a furore flammae immune, sed nec fuligine tinctum, nec favilla opertum fuit. Et ut augeretur miraculum, natta qua accubitare solebant orantes ante mausoleum, incolumis reperta, lignum et quod superne [Col. 1594C] prominere dixi, quantum extra lapides exstabat, inventum integrum, quod petra incluserat ipsa corrupta in cineres solutum.» Et hoc miraculum non primum, sed aliis celebratius, quia publicum. Quis enim illa quotidiana enumeret, quae in domesticis necessitatibus homines sentiunt, dum nullus cum fide affusus ad tumulum exsors redeat votorum. Superant illa cujuscunque facundissimi facultatem eloquii, quae nec colligi numero, nec queunt excipi scripto. Et profecto, si facilitas antiquorum hominum adjuvaret, jamdudum elatus in altum sanctus praedicaretur. Sed nostrorum incredulitas, quae se cautelae umbraculo exornat, non vult miraculis fidem adhibere, etsi conspiciat oculo, etsi palpet digito. Ego me reum silentii timui fore, si certis auctoribus [Col. 1594D] cognita taciturnitati addicerem, et notitiam studiosorum fraudarem, qui enim mihi assumam, ut inertes quique legant vel pro amore sancti vel nostra, qui sancta fastidiunt Evangelia?

Wlstano successit Samson canonicus Bajocensis; non parvae litteraturae vir, nec contemnendae facundiae. Antiquorum homo morum: ipse liberaliter vesci, et aliis dapsiliter largiri. Innoxius ad monachos, nisi quod eis Westberiam abstulit, ubi Wlstanus monachos posuerat, et privilegio sanctitatis suae muniverat. Illud Samson dirupit, nec multis post annis in eadem villa, qua culpam commiserat, excessit.

Post ejus mortem, qui dono Wiliielmi junioris [Col. 1595A] episcopi acceperat, data est eadem sedes ab Henrico rege Thiulfo Bajocensi aeque canonico, qui antecessori suo non absimilis moribus, eodem rege regnante diem clausit. Sepulti sunt ambo in navi ecclesiae ante crucifixum.

Praesulatus tunc a rege datus est Simoni, capellano reginae Adelidae, quae post prioris uxoris mortem Henrico nupserat. Simon igitur affabilitate et morum dulcedine, munificentiaque quoad res episcopatus angustae pati possent, insignis habetur.

Post eum successit Alfredus, capellanus regis Henrici Junioris. Dioecesis Wigorniensis pagos habet: Gloucestrensum, Wigorniensem, Warwicensem dimidium. Gloucestria est civitas super flumine Sabrina posita, putaturque a Claudio nominata, qui [Col. 1595B] secundus Romanorum imperator post Julium Caesarem Britanniam adiit. Denique Britannice vocabatur Airchalu. Meminit quoque Seneca in lib. De morte Claudii, «barbaros in Britannia eum pro Deo colere, et in honorem ipsius civitatem aedificare.» Ab ea civitate tota regio vallis Glocestrensis vocatur. Terra omnis frugum opima, fructuum ferax hic et sola naturae gratia, illic culturae solertia, ut quamvis taediosum per socordiam provocet ad laboris illecebram: ubi centuplicato fenore responsura sit copia, cernas tramites publicos vestitos pomiferis arboribus non insitiva manus industria, sed ipsius solius [Col. 1596A] humi natura. Ipsa se terra sponte subrigit in fructus eosque sapore et specie caeteris plurimum praestantes, quorum plures ante annum marcescere nesciunt, ut omnes usque ad novos successores praestent officium. Regio plus quam aliae Angliae provinciae vinearum frequentia densior, proventu uberior, sapore jucundior. Vina enim ipsa bibentium ora tristi non torquent acredine, quippe quae parum debeant Gallicis dulcedine, villae innumerabiles, abbatiae praestantes, vici frequentes, quibus omnibus accedit ad gloriam, fluvius Sabrina, quo nullus in hac terra alveo latior, gurgite rapacior, arte piscosior. In eo quotidianus aquarum furor, quod utrum voraginem vel vertiginem undarum dicam nescio, fundo ab imo verrens arenas et conglobans in cumulum cum impetu [Col. 1596B] venit, nec ultra quam ad pontem pertendit, nonnunquam etiam ripas transcendit, et magna vi parte terrae circuita victor regreditur. Infelix navis si quam a latere attigerit! nautae certe gnari cum vident illam Digram (sic enim Anglice vocant) venire, navem obvertunt, et per medium secantes violentiam ejus elidunt. In eadem valle est vicus celeberrimus Bristow nomine, in quo est navium portus ab Hibernia et Noregia, et caeteris transmarinis terris venientium receptaculum, ne scilicet genitalibus divitiis tum fortunata regio, peregrinarum opum fraudaretur commercio.

DE MONASTERIIS.

[Col. 1595]

[Col. 1595C] Est ergo in ipsa civitate Gloucestriae Sancti Petri monasterium, quod ibi Aldredum archiepiscopum incoepisse non semel dixi. Paucos ibi et non plus quam tres monachos invenit abbas Serlo a rege Willielmo seniore donum exile adeptus. Sed quantum Dei gratia cum illius conspirans industria locum extulerit, illum quis congrua explicet facundia? Nota est Gloucestrensis religionis discretio, quam infirmus possit suscipere [ al. suspicere], nec validus possit contemnere. Hoc illis signifer intulit Serlo, ut: «Ne quid nimis,» quamvis ut erat bonis humilis, ita minax superbis et terribilis. Contra fremunt de sancto Oswaldo canonici, quod terras quae suae deberent famulari ecclesiae Thomas archiepiscopus monachis dederit. In eadem enim urbe tempore [Col. 1595D] regis Elfredi filia ejus Elfleda cum conjuge suo Ethelredo monasterium aedificaverant, nulla parcimonia sumptuum, nulla inopia victualium, illucque ex Bardanio reliquias Oswaldi regis transtulerant, quod omnis Mercia pareret imperio. Floruit id coenobium ad tempus Danorum, fuitque affinitate arctissima nostro, id est Malmesberiensi conjunctum, sicut in archivis utriusque reperitur ecclesiae. Sed monachis vi hostilitatis dilapsis, dum archiepiscopus Eboracensis occasione Wigorniensis episcopatus monasterium illud habuisset, canonicos recepit, praecipuamque ibi Turstanus archiepiscopus exhibuit diligentiam, et in scrinio sancti renovando, et [Col. 1596C] in ecclesia dilatanda, ubi cum veteribus fundamentis deturbatis nova jacerentur, inventa sunt amborum conjugum in porticu australi sepulcra, et corpora antiquam reverentiam praetendentia. De beatissimo sane Oswaldo in libro Gestorum regalium plura dixi; dubium mihi esse pronuntians, utrum brachia apud Bebenburch servarentur, sicut Bedam dixisse memineram. Verumtamen, quid de his postea cognitioni meae accesserit, cum ad locum venero, non tacebo. In eodem pago est Wincelcumbense monasterium, quod Kenulfus rex Merciorum construxit, ingenti, et temporibus nostris incredibili munificentia, fecitque dedicari ecclesiam a XIII episcopis, quorum princeps Wilfridus Cantuariae archiepiscopus. Ibi in illa dedicationis pompa in [Col. 1596D] decem ducum conventu manumisit ad altare regem Cantuaritarum, quem nuper belli jure ceperat captivum. Ibi praeter illa xenia, quae magnates susceperant, inaestimabilis scilicet numeri et pretii, erogavit omnibus, qui agros non habebant, libram argenti, presbyteris marcam auri, monachis solidum unum, praeterea toti populo plura. Hoc monasterium, ut semper mortalia labuntur in decursum, cum tempore regis Edgari solo fere nomine staret, per beatum Oswaldum archiepiscopum nonnihil resuscitatum est. Factus ibi Germanus abbas, quem de Floriaco secum adduxerat, magno adjumento fuit et religioni et restaurationi Ecclesiae. Ibi requiescit [Col. 1597A] pater Kenulfus cum filio Kenelmo, quem genitor septennem Quendridae sorori reliquerat alendum. Sed illa falso cupiditati suae regnum pollicita, fraterculum tollendum e medio satelliti, qui alumnus erat, commendavit. Is insontem quasi venatum ducens, inter fruticeta obtruncatum occuluit. «Et mirum dictu, quod fraus tam celate in Anglia commissa Romae divinitus innotuit: siquidem membrana super altare Sancti Petri columba superne ferente delapsa, necis et sepulturae loci per ordinem index fuit. Quae quod elementis Anglicis erat conscripta, a Romanis et aliarum gentium hominibus, qui aderant, frustra legi tentata. Sed salubriter et in tempore astitit Anglus, et latialiter linguae involucrum evolvens, effecit ut apostolici epistola regibus Anglis [Col. 1597B] compatriotam martyrem indicaret. Quocirca frequenti coetu pueruli corpus lavatum, vehebatur Wincelcumbam. Ita clericorum vocali cantu, et laicorum alacri plausu parricida femina commota, e fenestra coenaculi, in quo stabat, caput extulit, et forte psalmum cantabat: Deus laudem meam (Psal. CVIII) . Quem a fine nescio quo praestigio retrogradum ducens, nitebatur laetitiam cantantium infirmare. Tum vero vi divina lumina veneficae cavis orbibus evulsa cruore versum polluerunt: Hoc opus eorum, qui detrahunt mihi apud Dominum, et qui loquuntur mala adversus animam meam (ibid.) . Cruoris signa exstant hodie immanitatem mulierculae, et Dei ultionem spirantia.»

[Col. 1597C] Est et monasterium Theokesberiae, quod noviter Robertus filius Hamonis favore suo provexit, nec facile memoratu, quantum exaltavit, ubi et aedificiorum decor, et monachorum charitas adventantium rapit oculos et allicit animos. Fuerat illud primitus apud Craneburnam; sed abbatis Giraldi provisione, provicini fluminis opportunitate, et Dominicarum terrarum contiguo, Theokesberiam aptius locari visum. Simul et videbatur voluntati religiosae nomen applaudere, quod Theokesberia dicatur quasi Theotocosbiria, id est Dei genitricis curia, vocabulo ex Graeco et Anglico composito. Increvit etiam nostris temporibus in eadem provincia Malvernense monasterium, quod mihi per antiphrasin videtur sortitum esse vocabulum. Non enim ibi male, sed bene et pulcherrime [Col. 1597D] religio vernat, ubi ad immortalem spem commemoro, dum mortalium rerum penuria monachos trahit et animat. Habet etiam Wigorniensis provincia abbatiam Eveshamensem, Perscorensem. Eveshamum fundavit beatus Egwinus episcopus, de quo quid miraculi sit, quod Beda tacuerit, nondum per me potui advertere vel per alios addiscere, praesertim quod cum Kenredo rege Merciorum et Offa rege Orientalium Anglorum Romam iverit, quorum profectionem historicus non siluit. Verumtamen quaecunque res hanc taciturnitatem imperaverit, constat [Col. 1598A] eum tertium Wigorniensium praesulem fuisse, locum illum, quo nunc coenobium visitur, peculiariter amasse, incultum antea et spinetis horridum, sed ecclesiolam ab antiquo habentem, ex opere forsitan Britannorum. Eo loci vir sanctissimus, dum solitudine invitante frequentaret excubias, Dei genitricis visione et allocutione mulceri meruit, plane et absque scrupulo praecipientis, ut ibidem sibi fundaret coenobium futurum sibi gratiosum, illi negotiosum. Institit ille jussis, et complens opus, apostolicis et regiis privilegiis corroboravit. «Quid illud? credendumne putatur, quod tradit antiquitas? peccatorum juvenilium quondam conscium, pedes compedibus irretiisse, clavibus compedum in amnem jactatis palam dixisse, tunc se demum de peccatis [Col. 1598B] securum futurum, cum compedes vel divinitus, vel ipsis reserarentur clavibus, ita Romam profectum prospereque reversum. Jam vero in illo mari, quo a Gallico continenti Angliam navigio transmittitur, cum navigaret, immanem piscem saltu puppim, qua pontifex vehebatur, ingressum certatimque adnitentibus nautis retentum. In ejus exenterati jecore clavem repertam, seraeque compedum appositam, sancto soluto securitatis plurimum donasse.» Nominatissimus profecto Pater est, et petentibus exorabilis, si credulitas rogantium non titubaverit. «Implebis et tu laude tua hujus paginulae partem, qui coenobium idem illustras, Felix puer Wolstane filii Wimundi, filii Wictlafii, regis Merciorum, et Ethelfledae [Col. 1598C] filiae Celwlfi, qui fuit patruus Kenelmi. Te, inquam, non tacebo, quem Berferthus cognatus nefarie interemit. Norintque posteri, si qui has cognitione dignas litteras putaverint, nihil in saeculo indole tua gloriosius, qua irritatus lanio te morti dederit, nihil in Deo puritate tua innocentius, qua invitatus internus arbiter te glorificaverit. Nam coelo dimissa columna lucifera, densaeque noctis dirumpens pallia, profundae caveae scelus detexit, carnificis nequitiam arguit.» Quapropter venerandae reliquiae levatae parentum obsequio, Rapendune locatae sunt, tunc temporis famoso monasterio: nunc est villa comitis Cestrensis, cujus gloria pro situ vetustatis exoleta. Nunc Evestamum, ut dixi, inhabitas, dignus qui faventum votis serenus [Col. 1598D] indulgeas. Perscore fundavit et perfecit coenobium tempore regis Edgari Egelwardus dux Dorsatensis minime parcus animo, sed effuso in largitatem studio. Verum et illud, ut caetera, quanto succubuerit detrimento miserabile, plus sui medietate diminutum. Partem divitum occupavit ambitio, partem sepelivit oblivio, majusculam proportionem reges Edwardus et Willielmus contulere Westmonasterio. Habentur hic aliquanta felicis Edburgae ossa, celebranturque instanti reverentia, quod ibi frequentiori quam alias miraculorum meruit gloria.

DE EPISCOPIS HEREFORDENSIBUS.

[Col. 1599]

[Col. 1599A] Trans Sabrinam pene collimitatur Wallensibus civitas Dereford, non grandis, quae tamen fossatorum praeruptorum ruinis ostendat se aliquid magnum fuisse. Hujus a principio hi fuerunt episcopi: Putta, Tirtel, Tortere, Walstoch, Cuthbert, postea Cantuariensis archiepiscopus. Cujus eximiam in rebus ecclesiasticis diligentiam, cum in archiepiscoporum rebus sermo versaretur, edisseruit; sed et versus isti nuper mihi visi antiquitatem viri quantumcunque antecessores suos honorificaverit insinuabunt, et si quid ab eis ad ornatum domus Dei coeptum, ipse suo studio perfecerit.

Haec veneranda crucis Christi veneranda sacratae
Coeperat antistes venerandus nomine Walstod
Argenti atque auri fabricare monilibus amplis.
[Col. 1599B] Sed quia cuncta cadunt mortalia tempore certo,
Ipse opere in medio moriens, e carne recessit.
Ast ego successor praefati praesulis, ipse
Pontificis tribuente Deo qui munere fungor,
Quique gero certum Cuthbert de luce vocamen,
Omissum implevi, quod coeperat ordine pulchro.

Item super sepulcrum antecessorum.

Qui quondam exstiterant famosi, altique per orbem,
Corpora sena tenet hominum, hic marmor obumbrans.
Tumbaque mirifico praesens fabricata decore
Desuper ex alto cohibet cum culmine tecta
Hos ego Cuthbertus sacri successor honoris
Inclusi titulis, exornavique sepulcris:
Pontifices ex his ternos sancta infula cinxit,
Nomina sunt quorum Walstodus, Torhere, Tirhtil.
Regulus est quartus Milfrith cum conjuge pulchra
Quenburga, exstitit e senis haec ordine quinta.
Sextus praeterea est Oselini filius Offrith.

Post Cuthbertum, Podda, Ecca, Cedda, Altbertus, [Col. 1599C] Esne [ al. Elne], Celmundus, Utel, Wlfeard, Benna, Edulf, Cutulf, Mucel [ al. Mutel], Deorlaf, Cuemund, Edgar, Tidhelm, Wlfelm, Alfricus, Athulfus, Ethelstan, Leovegar. Hunc tempore regis Edwardi Grifin rex Walensium urbe cremata expulit sede et vita.

Walterus successit, qui a Nicolao papa Romae sacratus, pertendit ad quintum annum Willielmi regis, et cum indecoro exitu, nisi fama mentitur, decessit. Erat in villa muliercula, quam nescio quo infortunio ex occursu visam, multo arsit tempore. Ignorabat illa flammas pontificis; et si sciret, contemneret: «Intera saepe cogitans pontifex quod nihil est miserius quam senex amans,» luctabatur pro aetatis et gradus reverentia morbum depellere. [Col. 1599D] Probeque jam convaluerat, et victus furor terga dederat, cum ex occasione quam diaboli fraus administravit, intra cubiculum illam accersiit. Subjecerat causam [ al. suberat causa], ut cubiculariis vestes incideret, dicebatur enim officii perita. Illa ingressa, et operi propter quod venerat intenta, clientes secretorum conscii agmine facto discedunt. Tum ne multis morer, episcopo post obscaena dicta vim inferre paranti femina forcipibus, quas tenebat, inguina suffodit. Rumor criminis et ultionis totam pervagatus Angliam, regis quoque aures attigit. Ille dignitate regia credulitatem dissimulans, ne vel caeteri disseminarent, gravissimo coercuit edicto.

[Col. 1600A] Non multo post accepit sedem illam Robertus Lotharingus, qui ibi ecclesiam tereti aedificavit schemate, Aquensem basilicam pro modio imitatus suo: omnium liberalium artium peritissimus, abacum praecipue, et lunarem compotum et coelestium astrorum cursum rimatus. Erat tunc temporis monachus Marianus [ al. Marinianus] apud Magontiam inclusus, qui longo solitudinis otio chronographos scrutatus dissonantiam cyclorum Dionysii contra evangelicam veritatem, vel primus vel solus animadvertit. Itaque ab initio saeculi annos singulos recensens, XXII qui circulo deerant, superaddidit, magnam et diffusissimam chronicam facere adorsus. Eum librum Robertus miratus unice, aemulatus mirifice Angliae invehendum curavit. Denique captus [Col. 1600B] Mariani ingenio quidquid ille largius dixerat, in arctum contrahens defloravit. Adeo splendide, ut magis valere videatur defloratio, quam ingentis illius voluminis diffusio. Prae caeteris contemporaneis episcopis sanctissimi Wlstani familiaritati deditus erat, quem et vicinitate praesulatus attingebat. Remotis ergo saepissime forensibus negotiis domesticum illi contubernium praestabat, delectatus vitae illius puritate, et innocentia, quem quamvis ante se extulerit, non tamen socialis amoris vinculum mors illius prolongata corrupit. Decumbebat Wlstanus Wigorniae, beato jam proximus fini: Robertus in curia invitus duntaxat regalia placita transigens, astitit ipsi in visu dicens omnino intelligibiliter: «Si me vis videre vivum, festina venire [Col. 1600C] Wigorniam, antequam obeam.» Quo viso petita, a rege licentia, venire festinabat concitus, nulli quieti sive die vel nocte indulgens. Metus enim pius praesagium, quod res firmavit, infuderat, ne non superstitem inveniret. Longiuscule enim fuerat curia. Et jam in mansione proxima Wirgoniae somno deditus, iterato videt Wulstanum dicentem: Nihil minus quam pius amor poscit, fecisti; sed frustratus es desiderio tuo. Jam enim migravi, tu modo, amice sodalis, vitae tuae consule, provide saluti, quia non longas moras post me facies in hac luce, et ne phantastica visione te credas illudi, signum accipe: Postquam cras corpus, quod jam triduo tuum sustinet adventum, terrae mandaveris, [Col. 1600D] dabitur tibi xenium ex parte mea, quod meum esse cognosces. Ita pontifex expergefactus viam peregit, Wigorniam venit, officium sepulturae implevit, re omnibus relata. Jamque valedicto monachis meditabatur discedere, calciatumque calcaribus equus operiebatur, cum prior loci genibus ejus reverenter affusus praetendit xenium dicens: «Accipite [ al. accipe] domine, si vobis placet, amatoris vestri cappam agninis pellibus infultam, qua indutus aequitare solebat; quae et longum vestrum testetur amorem et sanctitatis Domini nostri mereantur protectionem.» Hoc ille audito et munere recognito impalluit, gelidusque cucurrit per ossa tremor; statimque [Col. 1601A] dilata profectione, concionem monachorum accivit in capitulum, lacrymis et suspiriis quantum res exigebat, referens quanta veritate somnium et factum quadrassent. Itaque omnibus sua morte commendata discessit de admonitione quidem laetus, sed semper sancto timore sollicitus. Januario mediante Wlstanus transiit, nec Robertus Junium transcendit.

Girardo successori ejus in Eboracum translato.

Substitui jussus est a rege quidam Rogerius Lardarius. Sed is nullo pontificali munere suscepto infra octo dies electionis apud Londoniam, ubi tunc erat curia, defunctus est: Mandato ante archiepiscopo Anselmo (Deus bone quam mira ineptia!) ut [Col. 1601B] se in episcopum consecraret antequam moreretur, eoque anxie et instantissime postulato, quam hominis fatuitatem nullo relato responso sanctus antistes solius modestia risus infirmavit.

Tunc statim electus est Rainaldus reginae cancellarius, ut mortui locum teneret. Qui secundum morem, quem rex legitimum tunc arbitraretur, per principem annulo et baculo investitus, ubi benedicere illum et caeteros sic investitos, archiepiscopo recusante, perperam se fecisse intellexisset, ultro nec rogatus, nec jussus retulit annulum et baculum regi. Quo circa amicitiae regalis extorris curia quoque arceri jussus est. Tacite id ille et patienter tulit, donec dulciori aura cor regium serenante, legitime [Col. 1601C] introductus et honorifice consecratus est. Mansit in episcopatu magna modestia, tum virtutibus caeteris, tum compunctione timoris Dei ubique et maxime inter missarum agenda lacrymis irriguus, nullius mali opinione infamis, nisi quod minus quam decebat, et citra facultatem suam esse dapsilis dicebatur.

Decessit post paucos annos vitio podagrae, accepitque successorem Gaufredum cognomento de Diva non plus quinque annis, vulgatissimo jam per ora hominum infortunio, ut non diu quisquam episcopus apud Pereford supersit. Bonus quidem et ille continentissimusque indifferenter cibis et vestibus, quae minori pretio taxarentur, utens, agriculturae [Col. 1602A] studens, terras episcopatus, quae ante exactionibus vectigalium multum laesae fuerant, reparavit et provexit. Quare et farre et caeteris, quae victum ministrant, sufficiens paulo tenacioris animi ad pauperes fuit, lacerandam ergo famam suam merito praebuit, quod nulla misericordia erga egentes motus magnam copiam victualium nulli haeredi reliquit.

Datus ergo est epicopatus a rege Henrico Richardo clerico de sigillo, qui non multis annis superfuit.

Tum demum bono (si Deo placet) omine electus est factusque praesul Robertus prior canonicorum de Lantoni, qui hodieque superest, cujus facta posteri judicabunt. Nunc plane illi benignum fama [Col. 1602B] stravit iter, ipsum esse religiosissimum, in victu et vestitu abstemium. Apostolicae certe curiae ita notus, ut ei post legatum et archiepiscopum omnes dispositiones suas in Anglia injungat. Ornat episcopalem sedem reliquiis suis rex et martyr Egelbrithus apud Orientales Anglos natus et principatus: hunc rex Merciorum Offa pro confirmatione (ut putabat) et provectu regni nullis exstantibus causis peremit, nefariam rem in procum filiae machinatus. Invasitque continuo eo mortuo regnum Orientale, invasionis haereditatem transmittens in successores. Verum mors Egelbrithi innocua morte Offae non multo post subsecuta, et ejusdem filii brevi regno creditur vindicata. Quin et Deus adeo evidentibus signis sanctitatem [Col. 1602C] ejus notitiae civium tradidit, ut tantae dignitatis episcopatus sub ejus consecretur nomine. Est ergo martyr, et creditur non rationibus humanis, sed virtutibus divinis. Nec ineptum videri debet aut incongruum quod antecessores nostri probi praesertim et religiosi viri vel taciturnitate toleraverunt, vel auctoritate roboraverunt. Nunquid enim beatus Dunstanus, ut caeteros omittam, in quem se scientia litterarum et Dei gratia pleno sinu infuderat, pateretur vel Kenelmum vel Egelbrithum vel Wlstanum coli ut martyres, nisi ei gratum esse constaret apud cives coelestes? Succumbat ergo mortalis sententia ubi Dei favor ostenditur per miracula.

DE MONASTERIIS.

[Col. 1601]

[Col. 1601D] In dioecesi praesulatus sunt duo coenobia: apud Scrobesberiam, et Wenloch. Scrobesberiensium recens est a Rogero comite de monte Gomerico constitutum. Ibi monachos locavit ex Sagio, angusto victu et amictu; sed qui has aerumnas spe futurae mercedis laetis animis parvipendant. Apud Wenloch fuit antiquissima sanctimonialium habitatio. Ibique beatissima Milburga soror sanctae Mildredae [ al. Mildrithae] neptis Pendae regis Merciorum ex filio transegit vitam, et sita est. Sed locum omnino desertum praedictus comes monachis Cluniacensibus implevit, ubi modo speciosa germina virtutum conantur in [Col. 1602D] coelum. Enimvero sepulcrum virginis clam erat novis advenis, omnibus videlicet vetustatis monumentis violentia hostium et temporum deletis: «Noviter vero dum inchoata novi templi fabrica, quidam puer per pavimentum concitatius cursitaret, effracta mausolei fovea propalam corpus virginis fecit. Tunc balsamici odoris aura per ecclesiam spirante altius elatum tot miracula praebuit, ut catervatim eo populorum undae confluerent, vix patuli campi capiebant populorum agmina, dum aequis umbonibus dives et mendicus se agerent, cunctos in commune praecipitante fide. Nec cassum eventum res habuit, [Col. 1603A] ut nullus exinde nisi exstincta vel mitigata valetudine discederet, nonnullos etiam regius morbus medicis [Col. 1604A] sane incurabilis per merita virginis relinqueret.»

DE EPISCOPIS LICEFELDENSIBUS ET CESTRENSIBUS.

[Col. 1603]

[Col. 1603A] Licetfeld est villa exigua in pago Standfordensi longe a frequentia urbium. Nemorosa circa regio: rivulus aquae propter fluit, ecclesia angusto situ erat, antiquorum virorum mediocritatem et abstinentiam praeferens. Locus pudendus nostri aevi episcopis, in quo episcopalis dignitas diversari deberet. Ibi, ut praedictum est, sanctissimus Cedda et sedit et obiit. Nam praeter duos episcopatus Merciorum, quos supra recensui, tota reliqua provincia Merciorum, et Lindisfarorum primis annis Christianitatis unum habuit episcopum, singulos singulis succedentes, quorum haec sunt nomina: Diuma, Cellah, ambo de Scotia. Post hos Dumhere natione Anglus, Iaruman; Cedda, cujus fuit sedes, ut dictum est saepe, apud Licetfeld. [Col. 1603B] Ceddae substituit Theodorus archiepiscopus Wilfridum, qui diaconus antecessoris sui fuerat; et huic Sexwlfum. Sexwlfo duo successerunt, Hedda apud Licetfeld; Wilfridus apud Legecestram. Wilfrido vi hostilitatis dejecto ambas tenuit parochias Hedda; et post eum Aldwinus. Quo defuncto tres facti sunt [Col. 1604A] episcopi in illa dioecesi: Wita Licetfeld; Totta Legecestrae; Ethead Dorcestrae. Licetfeldenses hi fuerunt episcopi. Post Witam Hemel, Guthfrid, Berthum, Aldulf, qui tempore Offae regis accepit pallium; Herewin, Herkenwald, Humbert, Cinebert, Tumfrith, Elle, tempore regis Elstani; Elgar, Kinsi, Winsi, Elfeth, Godwine, Lefgar, Brithmar, Wlsi, Leowine. Petrus, hic tempore regis Willielmi senioris derelicta Licetfeld migravit in Cestram, quae abest ab eo loco millibus quinque et viginti. Cestra legionum civitas dicitur, quod ibi emeriti legionum militarium resedere: collimitatur Aquilonaribus Britannis. Regio farris et maxime tritici, ut pleraque Aquilonalium, jejuna et inops, pecorum et piscium ferax. [Col. 1604B] Incolae lac et butyrum delicias habent; qui ditiores sunt carnibus vivunt, panem hordeaceum et siliginem pro magno amplectuntur, transmittitur a Cestra Hyberniam, revehunturque civitati necessaria ut, quod minus natura soli habet, labor negotiantium apportet.

DE MONASTERIIS.

[Col. 1603]

[Col. 1603B] In urbe fuit ex antiquo, sanctimonialium monasterium, nunc per Hugonem Cestrensem comitem monachis repletum. Praedicatur ibi Wireburga virgo filia Wlferii regis Merciorum, et Ermenilde filiae Sexburgae, quae fuit filia Annae regis Orientalium [Col. 1603C] Anglorum, et uxor Erkomberti regis Cantuariorum. «Wereburga caelibatum professa in illa civitate plurimo temporum curriculo bonis emicuit virtutibus, cujus unum narro miraculum, quod ab incolis celebritate sui famam et memoriam meruit. Rus extra muros habebat, cujus segetes depascebantur aucae sylvestres. Villicus cujus officii intererat omni cura abigere, sed parum promovere. Quare dum herili assisteret obsequio, hujusce rei inter caeteras diei fabulas subintulit querimoniam. Vade, inquit illa, et include omnes in domo. Stupefactus agrestis novitate praecepti ludere putabat dominam; sed illa constanter et serio praecipiente, ad segetem reversus ubi praedictas improbas primum conspicatus est, ut [Col. 1603D] se ex praecepto herae sequerentur, clara edixit voce. Tum omnes grege facto collis demissis hostem secutae tecto inclusae sunt, quarum unam praesumpsit rusticus ad coenam, nullum accusatorem scilicet veritus. Diluculo venit virgo, et de rapina rerum alienarum volucres increpitans, fugam capescere imperavit. Nec defuit alitibus sensus, quae se integras non esse scirent, quin circa dominae pedes circumeuntes, nec usquam prodeuntes, querela, qua poterant, pietatem virginis excitarent. Illa, Deo sibi revelante, intelligens non ex nihilo esse tantam querimoniam avium, villicum sedulo percunctata furtum [Col. 1604B] cognovit. Jubet ossa recolligi; nec mora, signo virgineae manus medicante, cutis et caro ossibus superducta, cutis coepit plumescere, donec ales animata, saltu primo alacri, mox volatu se libravit in aethera. Secutae sine cunctatione caeterae constante [Col. 1604C] jam numero, exhibito prius liberatrici venerationis officio.» Hujus virginis apud Cestram praedicantur merita, extolluntur miracula. Cumque omnium petitioni sit incunctanter favorabilis, tum maxime orationes feminarum et puerorum vicino et contiguo auxilii pede attingit.

In eadem civitate, ut dixi, fecit Petrus episcopus sedem in ecclesia Sancti Petri, positis pauculis canonicis.

At vero successor ejus Robertus iterum sedem in Coventreiam migravit. Erat in dioecesi Cestrensi Coventreiae coenobium a magnificentissimo comite Leofrico et uxore Godiva constructum, tanto auri et argenti spectaculo ut angusti viderentur ipsi [Col. 1604D] parietes ecclesiarum thesaurorum receptaculis, miraculo porro visentium oculis: hoc Robertus inhians ex ipsis ecclesiae gazas sic cepit, unde regis occupationes falleret, unde Romanorum aviditati irreperet. Ex una enim trabe quingentas marcas argenti corrasit, quae scrinia sustentabat. Plures ibi moratus annos, nihil probitatis exhibuit loco: adeo tecta ruinam minantia nunquam exemit periculo, adeo sacras opes dilapidans peculatus crimen incurrit repetendarum [ al. repetundarum] reus futurus episcopus, si esset accusator paratus. Monachos miserabili stipe cibans nec regularis ordinis amorem curavit [Col. 1605A] accendere, nec nisi ad popularem litteraturam passus est aspirare, ne vel ciborum affluentia delicatos, vel regulae rigor et scientiae vigor redderet elatos contra se. Agresti igitur victu et triviali litteratura contenti satis habebant si vel quiete vivere possent. Quin etiam moriens non apud Cestram sed apud Coventreiam se tumulatum iri praecepit, sua opinione relinquens successoribus non indebitum jus calumniandi sed quasi legitimum vindicandi.

Ei successit alter Robertus cognomento Peccam ex capella Henrici ad episcopatum datus, vixit paucis annis et ibidem sepultus est, praedecessoris sui quoad vixit sedulo aemulatus vestigia.

Nunc est ibi Rogerus episcopus ex dono ejusdem regis nepos cujusdam Galfridi de Clintone, magni [Col. 1605B] quondam in Anglia nominis. Coventreiae habetur brachium magni Augustini theca inclusum argentea. [Col. 1606A] Cernunturque in celatura hujusmodi litterae: hoc brachium S. Augustini, Egelnodus archiepiscopus rediens a Roma ad Papiam emit centum talentis argenti et talento auri. Ibi ergo jacet episcopus Robertus non ita infamis in omnibus, nam et jucundus dicitur et dapsilis, et magnarum apud Licefeld aedificationum inchoator exstitit. In ambabus porticibus Conventreiae jacent aedificatores loci praecellentissimi conjuges, quorum maxime praedicatur femina, quae cum thesauros vivens ibi totos congessisset, jamjamque moritura circulum gemmarum, quem filo insuerat, ut singularum contactu singulas orationes incipiens numerum non praetermitteret; hunc ergo gemmarum circulum collo imaginis sanctae Mariae appendi jussit. Sed quam pretiosarum putas gemmarum? [Col. 1606B] profecto a gnaris centum marcis argenti aestimantur.

DE EPISCOPIS LEGECESTRENSIBUS.

[Col. 1605]

[Col. 1605B] Legecestra est civitas antiqua in mediterraneis Angliae, a Legra fluvio praeterfluente sic vocata; cujus episcoporum nomina solum ponam, quod de ipsis nihil aliud ad nos manavit

[Col. 1606B] Totta, Edbertus, Unwina, Werenberth, Bethum, Aldred, Celred, Leovinus hic tempore regis Edgari conjunxit episcopatus Lindisfarorum qui nunc dicitur Lincolniensis et Legecestrensium.

DE EPISCOPIS DORCECESTRENSIBUS SIVE LINCOLNIENSIBUS.

[Col. 1605]

[Col. 1605B] Dorcecestria est villa in pago Oxenfordensi, exilis et infrequens: majestas tamen ecclesiarum magna, seu veteri opera, seu sedulitate nova.

[Col. 1605C] Ibi post Hedhedum hi fuerunt episcopi: Epelpine [ al. Edelwine], Edgar, Kinebert, Alpith [ al. Alwith], Aldulf, Celnulf, Edulf, Bricthred, Leovine. Hic est ille, qui ambos conjunxit episcopatus. Elfnod, Esopi [ al. Escwi], Elfelm, Ednod, Etheweric, Ednod, Wluin, Remigius ex monacho Fiscannensi, qui Wilielmo comiti Normannorum in Angliam venienti auxilium in multis praebuit, episcopatum si vinceret pactus. Nec fuit Willielmus segnior in dando quam Remigius in accipiendo. Cum cum unde Alex. papa, ut jam dixi, convicisset et adjudicasset, rogatu tamen archiepiscopi Lanfranci honori restituit. Ille primis annis egregia apud Dorkecestram meditatus, et aliqua facere ingressus, novissime curam omnem et sedem transtulit ad Lindocolniam civitatem unam [Col. 1605D] ex populosioribus Angliae, emporium hominum terra marique venientium. Ibi Remigius in honorem dominae matris fundatam ecclesiam canonicis multis implevit, et ipsis litterarum scientia et divitiarum affluentia, quas ex suo coemerat, eminentibus, coenobium monachorum apud sanctam Mariam de Stou ex novo fecit: alterum apud Bardenei ex veteri favore suo innovavit. Quod eo jucundius erat, quia ipse pro exiguitate corporis pene portentum hominis videbatur, luctabatur excellere et foris eminere animus, eratque.

Gratior exiguo veniens e corpore virtus

Quem ideo natura compegisse videtur, ut sciretur beatissimum ingenium in miserrimo corpore habitare [Col. 1606B] posse. Feliciter ergo acta vita in ipso apparatu consecrationis suae Lindocolniam pridie futurae dedicationis aemula illum mors tantis gaudiis subtraxit. [Col. 1606C] Nam et magnanimi viri hortatu omnes undique pontifices regium edictum acciverat. Solus Robertus Herefordensis venire abnuerat, et certa inspectione siderum dedicationem tempore Remigii non processuram viderat, nec tacuerat.

Tunc ergo rem dilatam successor ejus non graviter explevit, utpote qui in labores alterius delicatus intrasset, Robertus Bloet homini nomen, vixit in episcopatu annis paulo minus XXX discessit procul sede apud Doodffocke, ubi, cum regio lateri cum alio quodam episcopo adequitaret, subito fato interceptus est. Caetera satis suis hilaris, et parum gravis: negotiorum scientia saecularium nulli secundus, ecclesiasticorum non ita, ecclesiam cui sedit ornamentis pretiosissimis decoravit. Defuncti corpus [Col. 1606D] exenteratum, ne tetris nidoribus vitiaret aerem, viscera Egnesham, reliqua Lindocolniae sepulta sunt. Monachos enim qui apud Stou fuerunt, vivens Egnesham migraverat. Notum est autem monachos Egneshamenses Dominae nostrae devotos, et ab ea dilectos. Denique, cum praeterito anno quidam eorum adolescens decumberet, conspicatus est eam sibi auxilio adventantem turbas daemonum qui convenerant, effugare. Quos ille digito praesentibus ostendens, benedictae aquae aspergine rogabat abigi. Illi ex una parte propulsati, statim alibi aderant. Verumtamen, potenti imperatrice adveniente, omnes evanuere. Tum aegrotus prorsus quasi incolumis canora voce responsorium incoepit: Gaude, Maria Virgo Cumque [Col. 1607A] medium fecisset, vi morbi vel potius oblivionis vitio haesit; sed ab astante monacho admonitus memoriam recollegit, itaque cum extremo verbo ultimum exhalavit spiritum. Hac igitur occasione de hac coenobio praelibata, caetera in Lincolniensi dioecesi sita stylo pervagabimur.

Fuit antiquitus in Oxenfordensi civitate monasterium sanctimonialium, in quo requiescit Frideswida [ al. Fritheswida] virgo sacratissima, regis filia, regis toros despexit, integritatem suam Domino Christo professa. Sed ille cum ad virginis nuptias appulisset animum, precibus et blanditiis inaniter consumptis, vi agere intendit. Quo Frideswida cognito, fugae in silvam consuluit. Nec latibulum latere potuit amantem, nec cordis desidia obfuit, [Col. 1607B] quin persequeretur fugitantem. Iterato ergo virgo juvenis furore comperto, per occultos tramites Deo comitante Oxenfordiam ingressa est nocte intempesta. Illuc cum mane curiosus amator devolasset [ al. advolasset], puella jam de fuga desperans, simulque pro lassitudine nusquam progredi potens, Dei tutelam sibi, prosecutori poenam imprecata est. Jamque ille cum comitibus portas subibat urbis, cum coelesti plaga irruente caecitatem incurrit. Intellectoque pertinaciae suae delicto, et Frideswida per nuntios exorata, eadem celeritate, qua perdiderat, lumen accepit [ al. recepit]. Hinc timor regibus inolevit Angliae, illius urbis ingressum et hospitium cavere: quod feratur pestifer esse, singulis refugientibus sui damno periculi veritatem rei [Col. 1607C] experiri. Ibi ergo femina virginei triumphi compos, statuit monasterium et diebus suis sponso vocante subivit fatum. Tempore vero Egelredi, cum Dani neci adjudicati in monasterium illud confugissent, pariter cum domibus insatiabili ira Anglorum flammis absumpti sunt. Sed mox regis poenitentia purgatum sacrarium, restitutum monasterium, veteres terrae redditae, recentes possessiones additae. Nostro tempore, paucissimis ibi clericis, qui pro libito viverent residuis datus ille locus a Rogero Salesberiensi episcopo Guimundo excellentis litteraturae et non aspernandae religionis canonico: Qui non inoperose commisso insudans muneri multos ibi canonicos regulariter victuros Deo exhibuit.

[Col. 1607D] Pagus Bedefordensis continet abbatiam Sancti Albani. Is non mercenarius nec futilis martyr habet laudatores et testes martyrii praecipuos, Bedam et Fortunatum, quorum copiae si vellem aliquid adjicere, tale esset ac si cuperem mari aquas infundere. Corpus sanctissimum, quod diu in terrae pulvere jacuerat, rex Offa in scrinio collocatum erexit in lumen, basilica pulcherrimi operis, et monachorum numerositate honoravit. Nec res est in ambiguo cum Bathoniae consistentem admonitum somnio, cumque illuc iter ageret, essetque vir in proximo lucis in modum ingentis faculae supra locum sepulcri, et noctu et interdiu descendentis animatum indicio. Id coenobium nunquam omnino ruinae patuit, sed nostra aetate per Paulum abbatem [Col. 1608A] agente Lanfranco archiepiscopo in summum auspicium religionis evasit. In Huntendiniensi pago sunt Burch et Rameseia et Croland. Burch olim Medehamstede dicebatur; sed postquam Kenulfus abbas locum muro erexit, a similitudine urbis Burch vocatus est. Hic beatissimus Aethelwoldus monasterium construxit, adeo elaboratis sumptibus et ampliatis possessionibus, ut pene tota circa regio illi subjaceat. Colunt et fovent in eo reliquias corporum suorum virgines eximiae, Kinedreda et Kineswida Pendae regis filiae. Ambae ab infantia Deo dicatae nobile propositum tenuerunt ad senium. Sed junior non solius sui contenta salute etiam Offam sponsum caelibatui consecravit, is fuit rex orientalium Anglorum paucis annis, ephoebus jucundi vultus et [Col. 1608B] animi, aetatis floridae, maximi apud cives amoris, Kineswide, cujus nuptias speraverat, monitu edoctus amores mutare in melius. Romam cum Kenredo rege Merciorum et Egwino Wicciorum antistite ivit, ubi attonsus in monachum, terrenis suo tempore valefecit. Ornat sodalitatem virginum (ut praedicant) rex sanctus Oswaldus, cujus ibi brachium haberi dicunt, nervis, cute, carne, integrum ab antiqua requietionis sede furtim ablatum: daturque ostensui scrinium magnum illius thesauri receptaculum; sed fides dictorum vacillat, ubi nihil auditor visu explorat. Hoc vero non dixerim, quod de integritate sancti sim dubius, sed utrum eo loci contineatur, nolo esse affirmator praeproperus.

Ramesiensis abbatiae fuit aedificator sanctus [Col. 1608C] Oswaldus Eboracensis episcopus [ al. archiepiscopus], cooperante Egelwino quodam orientalium Anglorum comite; laudabili liberalitate utrique praedicabiles, sed maxime laicus, qui hoc loco, quod vidisset antistitem cujusdam principis inferias agentem dulciter defixo in solum lumine ingenue illacrymasse, adeo religione ipsius captus est, ut ei omnia sua prona faceret. Sancto ergo favore propensus coenobium illud opulentissime construxit in palustri quadam uligine situm. Felix ibi orientalium Anglorum episcopus primus de Seham jussu comitis Egelwini asportatus jacet; sed et duo germani Egelredus et Egelbrithus, quos filios patrui sui Egbertus rex Cantuariorum in spem regni adolescere metuens, [Col. 1608D] aliquandiu circa se habitos tandem ab aulae frequentia removit, contuitum suum eis invidens. Accessit regiae malignitati minister funestus nomine Thunre, quod tonitruum sonat, qui eos quotidianis deceptos basiis inter amplexus ipsos pugione confodit: interemptos scrobi profundae, et, ut fertur, sub ipso sedili regis immersit, ne quisquam ibi pueros quaerendos putaret; quis enim eos ibi quaereret? sed divinus ille oculus, quem arcana cordium non fallunt, tulit insontes in lucem, multas ibi largitus sanitatum copias, praeterea terribili miraculo regem afficiens, ut eum supra sedentem afflaret incendium. Vicini ergo commoti, rudera illa tumultuario cespite corporibus injecta effodientes, basilicam eorum martyrio posuere. Ipse rex poenitens [Col. 1609A] caedis sorori puerorum partem praegrandem insulae Tanati ad monasterium delegavit aedificandum pro piaculo interfectoris et interfectorum. Quod cum consueta impudentia Thunre in pravum torqueret subito telluris hiatu absorptus, videns et vivens intravit infernum. Locus erat sepulcri sanctorum in orientali Anglia, cujus nomen Eastreia. Quapropter comes provinciae Egelwinus de obscura levatos ecclesia celebri pompa Rameseiam perduxit. Jam vero illum et istos praecedit miraculis, transcendit signis, qui jacet ibidem Ivo Persa episcopus. Is quondam pertaesus deliciarum, quas ibi [ al. illi] amplissimus episcopatus administrabat, reliquit clam suis omnia, peregrinationem longissimam tribus tantum sociis aggressus. Multorum [Col. 1609B] ergo annorum inter permensus, et rusticum se habitu pannoso videntibus ementitus Angliam tandem adnavigavit, delectatusque admodum ignotae linguae Barbarie, quod quasi fatuus ab omnibus rideretur, in lutosa provincia substitit, ibique vitam suam, quanta fuit, exegit. Secuti ordine, quo Deus praeviderat, comites provinciales nec locum sepulcri, nec nomen sancti norant. Lapsa sunt multorum momenta temporum, jacebatque sub oblivionis obscuro coeleste margaritum. Jam beatus Oswaldus reliquerat terras, jam Egelwinus finem vitae fecerat; cum autem complacuit ei, qui tempora disponens in mensura et numero et pondere cuncta ordinat, apparuit in visu sanctus Ivo simplicitatis innocentis viro, eique nomen et gradum et sepulcri locum perordinem [Col. 1609C] exposuit. Iret ergo, et abbati Ramesiensi seriem visionis explanans, adjiceret, ut se Rameseiam exportato socios ibi relinqueret, non corpus suum locandum in scrinio, sed in loco altari contiguo adeuntibus opportuno, hactenus haec visio valuit, ut abbatis Ramesiensis credulitatem eliceret. Qui sicut ad credendum tardus, ita semel fide concepta, ad facienda quae visa fuerant, celer et maturus, perrectum est igitur, et sepulcrum quaesitum, inventum apertum, continuoque sancto corpore in linteo exposito, ex ipsis mausolei sinuosis anfractibus erupit unda bullis uberrima fugacibus. Manat ad hunc diem fons dulcis potui, accommodus omnium valetudini, nec potest numero aestimari, nedum comprehendi scripto multitudo per [Col. 1609D] beatum illum sanatorum; adeo ut nullus sit in Anglia sanctus Ivone vel exoratu vel facilior effectu efficacior. Vidi ego quod dicam, monachus quidam morbo intercutis aquae languebat. Jam turgida pellis in altum creverat, jam gravis halitus astantes submovebat, ipse sibi epotaturus totos amnes, exsiccaturus plena dolia videbatur. Admonitus in somnis ad sanctum Ivonem perrexit, ibique tertio potata aqua undam superflui humoris ore rejecit. Detumuit venter, remarcuerunt crura, et ne plura, totus homo in sanitatem reviruit, tandemque gloriatus est pro tam salubri vomitu se aliquando satiari posse de potu.

Croland est una insularum jacentium in illo tractu [Col. 1610A] orientalium stagnorum, quae a meditullio terrae orientia, et per centum et eo amplius millia fluentia in mare, cum multis et magnis fluminibus impetu suo praecipitantur. Hic Guthlacus non dejecta stirpe oriundus ephoebus, spreto usu armorum quo pollebat, cum esset viginti quinque annorum solitariam vitam ingressus quindecim annis deguit. Quibus assistente Dei gratia et sacerdotii gradu et signorum honore et vaticiniorum veritate approbatus est. Sed magis virtutum ejus gratia post obitum splenduit tam sacratissimi corporis post annum incorruptela, quam multorum miraculorum ostensione praecipua; meritis quoque ejus datur, quod ad corpus ejus aedificato monasterio inter tot bellorum turbines, inter tot temporum volubilitates [Col. 1610B] nullam aerumnam vel detrimentum sui locus ille persenserit. Accessit et novus hospes, sed vetus apud Dominum patronus sanctus Neotus, qui quondam beatissimi Erkenwaldi discipulus apud Cinultelberi maxima semper veneratione habitus est. Sed illinc pro Danorum incursu sublatus, et Croland delatus, modo juncto cum Guthlaco umbone indigenas protegit, advenarum etiam vocibus exorabilis. Quamvis enim locus nisi per aquam, nusquam adiri possit, tamen ante portam monasterii publicus, ut ita dicam, praeternavigantium trames habetur. Quo fit, ut pene nunquam ibi desint hospites ultra citraque commeantes. Invenerunt quoque nostra tempora, quem consecrarent martyrem, quod innocenter caesum fama pronuntiet, quod utinam [Col. 1610C] a veritate non dissideat. Waldefus is est amplae prosapiae comes, filius Siwardi magnificentissimi Northumbranorum comitis. Hic a Willielmo rege seniore pro cujusdam conjurationis in se factae suspicione comprehensus diu in vinculis tentus, ultimo capite spoliatus est, et apud Croland sepultus. Opiniones Normannorum in malum in gestis regum posui; hic Angli quid de diverso asserant, non tacebo. Angli plurimum veritate praestantes: necessitate comitem in convivio interceptum ad conjurationem solum motu labiorum non voluntate addictum [ al. adductum] infidelitatis sacramentum agitasse, eo id fuisse palam, quod et Lanfranco archiepiscopo et ipsi regi ultro confessus poenitentiam de simulato ad horam consensu fecerit. Anglorum [Col. 1610D] astipulationi divinitas assentiri videtur, miracula multa et ea permaxima ad tumbam illius ostendens. Aiunt enim in catenas connexum quotidianis singultibus perperam commissa diluisse. Mihi prior loci narravit, se miraculis commotum, corpus nobile ab omni labe immune contrectasse, caput reliquo corpori compaginatum rubra tantum quasi linea signum caedis ostentante vidisse. Quapropter non se dubitare illum in omni sermone sanctum appellare, in illius nomine orationes et beneficia loci petentibus dare dicebat.

DE EPISCOPIS ELIENSIBUS.

[Col. 1611]

[Col. 1611A] Restat Heliensis episcopatus a nobis percensendus, qui cum fuerit explicitus ferias tantarum circuitionum hic labor noster accipiet. Deu stagnantium insularum maxima ab anguillarum copia ita dicta, sicut Beda communi notitiae consentiens auctor est. Denique illorum et omnis pene amnicorum piscium generis tanta est copia, ut sit advenis miraculo, indigenis pro illorum admiratione ludibrio. Nec minor aquaticarum volucrum vilitas, ut pro uno asse de utroque cibo quinque homines et eo amplius non solum famem pellant, sed et satietatem expleant. Ibi felicissima domina Edeldrida [ al. Etheldritha] prima monasterium statuit ancillarum Dei: post eam Sexburga soror ejus uxor Erkomberti regis Cantuariorum et mater sanctissimae virginis [Col. 1611B] Ercongettae: in eodem loco sub religione et nomine abbatissae consenuit. Ibi successit in regimine altera ejus filia Ermenilda, quae fuerat uxor Wlferii regis Merciorum, et mater Wereburgae virginis, de qua superior sermo veritatem perstrinxit. Hae tres continuatis successionibus abbatissae fuerunt: habueruntque successivis temporibus multas, et regiminis et religionis imitatrices usque ad tempora Danorum, qui etiam in ipsas paludes irruentes, habitatricibus effugatis habitacula subruunt. «Quorum unus, cui cordis immanitas rabiem aspirabat» pretiosum pallium, quo tumba virginis Etheldridae operiebatur, subripuit, et marmor mausolei bipenni percussit: quo ictu cum crusta dissiluisset marmoris, fragmentum illud repercusso a terra impetu in [Col. 1611C] oculum percussoris volavit, sed et ipse in terram sine mente ruit. Caeteri certatim illo ejecto [ al. erecto] aliarum sanctarum sepulcra, quae temerare meditabantur, inviolata relinquentes in fugam proruunt.» Sed non diu solitudo sacratissimi loci duravit, adnitentibus et rege Angliae et provincialibus. «Positi ergo ad tempus clerici, qui sacra divina frequentarent. Eorum aliquis procacior caeteris aut puto sincera mente ad virginis incorruptionem certius explorandam socios exacuere tentavit. Illis periculum rei prae se ferentibus ipse accessit, primoque per foramen, quod Dani effecerant, appositam virgae candelam immittens, curiositate oculorum quantum poterat secutus, omnia rimari: mox [Col. 1611D] summitate virgae fissa pannos, quibus sacrum corpus involvebatur, ad se trahere conari. Jamque partem attraxerat, cum virgo indignata nudum corpus a nebulone videri, pannum introrsum violenter retraxit, adeo ut illum contranitentem terra supinum elideret: quo casu perpetuo debilis, et posterius amentia non caruit.» Id foramen postea Ethelwoldus episcopus sanctus caemento et lapide damnavit, extrusisque clericis monachos induxit, contulitque ibi magna et quanta quis miretur praedia, omnia ex suo mercatus. Quantitatem possessionum antiquarum ex hoc conjice: quod licet plura dempta, plura usurpata, is qui modo rem regit, mille et quadragintas libras marsupio suo quotannis annumerat: [Col. 1612A] monachis vix trecentas contulerit, praeterea, quae in suos et servientium et hospitum usus absumit. Brithnodus ibi ab Ethelwoldo abbas constitutus transtulit ad coenobium corpus Withburgae sororis sanctae Etheldredae. «Jacebat ad hoc tempus illa in rure ignobili in quo ipsa pluribus annis caelebs et ciborum continens transegerat: ministrabat ei quotidianum ex uberibus potum cerva domestica et manui assueta, quam cum quidam seu telo seu jaculo appetisset et exanimasset, regio non multo post morbo captus extabuit. Hujus ergo illibatum corpus impositum navi Brithnodus transferebat, civibusque ad arma re cognita prosilientibus, nisi puppim in fluctus praecipitare properasset, profecto poenas luisset. Non enim insula tunc nisi navigio [Col. 1612B] adiri poterat; sed nostra aetas solertior vicit naturam, aggeribusque in paludem jactis tramitem terrestrem praebuit, et insulam pedibus accessibilem fecit. Nautis ergo inter undarum volumina periclitantibus, quia illi timore periculi se inexplorato stagno commiserant, columna ignea e coelo ad navem pertendens, navem cito cursu ad littus perduxit.» At vero de Withburgae incorruptione cum quibusdam venisset in dubium, tempore Richardi abbatis cum transferrentur corpora sanctarum, dubietas eventilata est: et beatam quidem Etheldritham nemo penitus pro veteri fide praesumpsit attingere, ipsam vero ultra mammas detexere, visaque est toto corpore integra, dormienti similior quam mortuae, pulvillo serico ad caput apposito, [Col. 1612C] velo et totis vestibus integra novitate repitentibus, serena facie, roseo rubore suavis, dentibus candidis, labiis paululum reductis, papillis admodum parvulis. Habuit ergo hoc coenobium abbates usque ad nonum annum Henrici regis. Tunc enim, quia Lincolniensis episcopatus dioecesis nimium protendebatur, consilium habitum est, ut apud Dely constitueretur episcopus, haberetque pagum Grantebrigensem, et ne Lincolniensis sumptus suos imminutos quereretur, dedit regia liberalitas ex alieno villam Heliensem Spallinges vocatam, quae episcopi damnum sarciret, querelam compesceret.

Intronizatus est ergo ibi Herveus quidam, qui fuerat Bancorensis episcopus, dimiseratque spe [Col. 1612D] majorum divitiarum sedem, causatus quod sibi et Wallensibus non conveniret. Est enim Bancor, in ipsis Wallis, monasterium quondam nobile et tot habitatoribus plenum, ut (sicut Beda refert) si in septem partes divideretur, non minus quaeque portio quam trecentos homines haberet; sunt certe adhuc ibi tot semiruti parietes ecclesiarum, tantae turbae ruinarum quantae vix alibi. In ejus (Heliensis dico) episcopi parochia est Thorneiae coenobium. Thorneia ulterior scripto et contractior spatio, sed prior laudum titulo, paradisi simulacrum, quod amoenitate jam coelos ipsos imaginetur, in ipsis paludibus arborum ferax, quae enodi proceritate luctantur ad sidera, aequorea planities herbarum viridantibus [Col. 1613A] comis oculos advocat, currentibus per campum nullus offensioni datur locus. Nulla ibi vel exigua terrae portio vacat, hic in pomiferas arbores terra se subigit; hic praetexitur ager vineis, quae vel per terram repunt, vel per bajulos palos in celsum surgunt. Mutuum certamen naturae et cultus, ut quod obliviscitur illa, producat iste. Quid dicetur de aedificiorum decore, quae solum mirabile quantum inter illas paludes solidum inconcussis fundamentis sustinet? Solitudo ingens ad quietem data monachis, ut eo tenacius haereant superis, quo castigatius mortales conspicantur. Femina ibi si visitur monstro habetur, maribus advenientibus quasi angelis plauditur. Caeterum ibi nullus nisi momentanee conversatur, famuli monachorum et [Col. 1613B] ipsi feriatis diebus absunt. Vere dixerim insulam illam esse castitatis diversorium, honestatis contubernium, divinorum philosophorum gymnasium. Thorneia propter condensitatem dumorum vocata.

At vero Ethelwoldus vepres exstirpari, spinas sarciri [ al. sarriri] jussit, jam a principio episcopatus meditatus omnibus mundi omissis eremiticam exercere ibi vitam. Libabatque ut poterat, futurae quietis primitias diebus quadraginta in remotissima, quam ipse construxerat, ecclesia, solus Deo vacans, idcircoque non tantum terrarum illuc, quantum alibi, congessit; sed quantum sibi et XII monachis satis esset; omne vero, quidquid loco contulit, ab omnibus in perpetuum publicis functionibus [Col. 1613C] liberum fecit regis edicto cunctorum episcoporum et optimatum assensu firmato. Corpora sanctorum, qui olim in illa eremo diversati fuissent, necnon et aliorum per Angliam tot advexit, ut omnes pene anguli ecclesiae pleni sunt, quorum nomina scribere ultro refugio, quia barbarum quiddam stridunt. non quod eos sanctos vel discredam, vel diffitear, cujus enim auctoritatis ego sum, qui in disceptationem vocem, quae facta consecravit antiquitas? sed quia, ut dixi, vocabula eorum inconditum sonant, horridum olent, fatuis duntaxat hominibus quales multos nostra parit aetas, nolo sanctos exponere ludibrio: praesertim cum eorum vitas nec habitatores legant, frivolumque videatur, [Col. 1614A] si eorum praedices merita, quorum nulla invenias miracula, igitur omni reverentia custodita pace solum Benedictum ausim propalare, qui Bedae nutritius et abba fuit. Hic Wirae amnis utrasque ripas (qui apud Northumbros non incelebris famae habetur) monasteriis praetexuit sub apostolorum Petri et Pauli nomine, charitatis et regulae unione non discrepantibus, hujus industriam mirabitur, qui leget librum, quem idem Beda composuit de vita ejus et caeterorum abbatum suorum: industriam, quod copiam librorum advexerit, quod artifices aedium lapidearum et vitrearum fenestrarum primus omnium Angliam asciverit: totum aevum pene, transigendo talia, peregrinatus. Quippe studio advehendi cognatis aliquid insolitum amor patriae et voluptas [Col. 1614B] elegantiae asperos fallebant labores, nec enim lapidei tabulatus in Anglia ante Benedictum nisi perraro videbantur, nec perspicuitate vitri penetrata lucem solaris jaciebat radius: patientiam, quod in possessione coenobii Sancti Augustini apud Cantuariam libenter venienti Adriano cesserit, non reveritus Theodori archiepiscopi supercilium, sed veneratus magisterium; fuerat enim illius coenobii abbas ab Egberto rege constitutus, sed ut dixi, reverentiae Theodori cessit, cui praeceperat Vitalianus papa, ut Adrianum juxta se locaret speculaturum ne quid in ecclesia more Graecorum novaret: quod dum per alienas terras cursitat, diu absens subintroductum a monachis suis Wirensibus se inconsulto abbatem [Col. 1614C] aequanimiter imo magnanimiter tulerit, domumque reversus parilem illi honorem in consessu, in omni porro potestate communicaverit; quin et ictus paralysi tam valide, ut nihil artuum ei esset flexibile, tertium constituerit, quod alter, de quo diximus, eadem decoqueretur valetudine non mitius quam ipse. Cumque morbus jam crescens quateret vitalia, socio ad se accito solo nutu valedixit; sed nec ille praestantius valuit redhibere officium, utpote qui propinquiorem tendebat ad exitum. Nam ante Benedictum defunctus est. Hujus ergo corpus magno coemptum pretio Adelwoldus Thorneiam advexit, et obscurioribus sanctis lucifluum jubar invexit.

LIBER QUINTUS. SEU VITA ALDHELMI SCIREBURNENSIS EPISCOPI (Henr. WHARTON, Anglia sacra, II, p. 1.)

[Col. 1613]

MONITUM.

[Col. 1613]

Inter alia historiam De pontificibus Anglorum a prima fidei susceptione ad annum circiter 1125 contexuit Willelmus Malmesburiensis, et in quinque libros opus distribuit. Ex his quatuor priores in multis apud nos codicibus mss. reperiuntur, quinti autem rarissima sunt exemplaria. Hodie enim vix aliud [Col. 1615] praeter id quo usi sumus invenitur; et Joannes Jocelinus post enumerata plura priorum quatuor librorum apographa a se visa, se quinti unicum penes Joannem Foxum vidisse testatur (Tract. de hist. Angl., c. 16) . Scriptus itaque a Willelmo videtur diu post evulgatos libros priores; atque hinc factum est ut a caeteris dissociatus fuerit. Ejus spem fecerat Willelmus in libro II. De pontif. Angl., cap. De episcopis Scireburn. Primus, inquit, ibi sedit Pater Aldhelmus; quem hic tantum loco ordinis nomino. Namque quod ejus Vitam nunquam plene digestam reperi, spectantque ad eam quamplurima, quae si posteros celavero, delinquo; cogitavi annuente Deo, in extremo hujus opusculi libro cum ejusdem modi materia liberiori congredi otio. Quintus igitur liber, ut Jocelini verbis utar, agit tantum de Vita et miraculis S. Aldhelmi, et de statu Malmesburiensis coenobii. Ad hunc scribendum Willelmus lege gratitudinis se obstrictum dicit. Coenobium enim Malmesburiense Aldhelmus fundavit. Quatuor priores libri a viro doctissimo Henrico Savilio Londini 1596 editi sunt; quintus jam primum prodit. Hunc quidem V. cl. Joannes Mabillonius in Actis Benedictinorum, Saec. IV, par. I, p. 726, se dedisse arbitratus est, ex codice Cottoniano descriptum; vere autem leve ejusdem compendium duntaxat edidit. Compendium sane antiquitatem non contemnendam habet, (codex enim ille Cottonianus ( Claud. A. 51) ante quingentos fere annos exaratus esse videtur) genuinae autem Willelmi Historiae vix octavam partem exhausit. In praefatione sua Mabillonius Egwinum Wigorniensem, Osmundum Sarisburiensem, et Eadmerum, commentarios de Vita Aldhelmi ante Willelmum contexuisse scribit. Ejusmodi quidem opus Egwino Baleus et Pitsius inscribunt, vereor ne incerta admodum fide; neque de aliis res constat. Faricium abbatem Abendoniensem nonnulla de Aldhelmi Vita ante se collegisse Willelmus in prologo suo agnoscit. Genuinum Willelmi de Aldhelmi Vita librum Baleus nunquam viderat. Initium enim istud dedit (cent. II, c. 73) : Beatus Aldhelmus Saxonica, quibus verbis epitome a Mabillonio edita inchoatur. Alium de eodem libro errorem Baleus iniit, librum Willelmi De Antiquitatibus Malmesburiae a libro ejusdem De S. Aldhelmi Vita diversum statuens (cap. 201) . Pitsius utrumque Balei errorem in farraginem suam pro more descripsit. Genuinum Willelmi librum ex codice ms. Collegii S. Trinitatis Cantabrig. descripsi. Codex charactere pessimo ante ducentos circiter annos scriptus est, et praeter frequentia librarii sphalmata graviorem accepit injuriam a bibliopega, qui in foliorum summitatibus integras saepe lineas abscidit.

Huic libro Willelmus intexuit plures antiquas monasterii Malmesburiensis chartas de quibus nonnulla observare non inutile erit, praesertim cum chartarum fidem in parte prima, saepe rejecerim in parte etiam tertia id saepius factuam. Jamdiu est quod chartarum monasticarum fraudes a viris eruditis detectae fuerint. Mitto quae Lannoius et ex exteris alii de hac materia commentati sunt; si quis de nostrae gentis chartis certiora velit ediscere, consulat D. Joannis Marshami Praefationem ad Monasticon Anglicanum et et eruditissimi praesulis Edwardi episcopi Wigorniensis Opus vernaculum De Originibus Ecclesiae Britannicae (pag. 14, etc) . Ante utrumque D. Henricus Spelmannus in notis ad concilia Anglica observaverat (p. 125) suspectam esse plerumque chartarum fidem; et prolato ex archivis Ecclesiae Cant. vetusto fragmento docuerat chartas in Anglia sub exitum saeculi septimi primo scribi coepisse, primamque omnium fuisse quam Withredus rex Ecclesiae Cant. anno 694 dedit. Quaecunque igitur aetatem superiorem prae se ferunt, certissime sunt commentitiae. Porro ex iis quae sequuntur usque ad Edgari regis tempora, Latine conscriptae, pars maxima esse spuria merito censeri potest quod mihi ex frequenti temporum appositorum et episcoporum subscribentium cellatione innotuit. Post Edgari tempora haud ita multa falsa esse potui deprehendere. In paucissimis autem seu ante seu post Edgari tempora chartis Saxonice conscriptis fraus intercedit. Fere omnes enim chartae commentitiae post Normannorum adventum confictae videntur, quando Normanni victores fundos et possessiones ab Anglis abstrahere per fas et nefas moliti, ab his rationem reddi exegerunt, quo jure quove titulo terras suas et privilegia possederunt. Tunc monachis chartae seu ex archivis depromendae seu confingendae erant, ni coenobiis suis deturbari et ad inopiam redigi mallent. Chartas autem Saxonicis litteris conscriptas supposuisse parum profuisset. Has enim Normanni parvipendissent, et ne levi quidem intuitu dignati essent. Sic enim Normannorum fastum primis Willelmi regis temporibus Ingulphus descripsit (f. 512): Ipsum etiam idioma Anglorum tantum abhorrebant; quod leges terrae statutaque Anglicorum regum lingua Gallica tractarentur; modus etiam scribendi Anglicus omitteretur, et modus Gallicus in chartis et in libris omnibus admitteretur. Normannis igitur qui Anglorum linguam et nescierunt et oderunt, chartas Saxonicas protulisse inane fuisset; atque ideo Latine comminiscensae erant. Porro aliam adhuc causam chartas confingendi Willelmus Normannus monachis dedit. Ipse enim, qui res ecclesiasticas pro lubitu disposuit, neque magis antiquam Ecclesiae disciplinam quam justitiae leges excoluit, monasterium S. Martini de Bello a se fundatum a jurisdictione episcopali penitus exemit. Ab hoc tempore insana monachos insigniorum coenobiorum ambitio incessit similem exemptionem impetrandi (EADMER. Hist. Nov. p. 62) . Ejusmodi exemptionem ab Alexandro papa ante annum 1073 obtinuit Baldwinus S. Edmundi abbas; quamvis in hac papa, utpote rem hactenus inauditam atque intentatam ausus, ea usus sit moderatione ut id salva primatis obedientia fieri decreverit. Lanfrancus tamen archiepiscopus abbati in Angliam reverso privilegium abstulit. Postea archiepiscopis mollioris animi Ecclesiae Anglicanae praesidentibus, Radulfo, Willelmo et Theobaldo, fractaque a pontificibus Romanis ejusdem libertate, monachi nil non sibi licere rati, a jurisdictione tam archiepiscopaliquam episcopali eximi quaesiverunt; confictisque primum pontificum et regum antiquorum chartis obedientiam episcopis suis denegarunt, dein in curia Romana litigantes, chartas suas confirmari vi pecuniae obtinuerunt. Quaecunque igitur exemptionem a jure ordinario episcopali praetendunt monachorum chartae ante Normannorum tempora, falsae merito sunt habendae. Quod si enim pontificibus Romanis antea familiare fuisset amplissimas ejusmodi exemptionis chartas, quales postea prolatae sunt, monachis conferre, certe Alexander papa Baldwino abbati, viro potentissimo et grandi pecunia munito, exemptionem perfectam non invidisset. Certe quod chartas exemptionis Malmesburiensi coenobio datas (quae in hoc Willelmi libro reperiuntur) attinet, eas fraudis arguit epistola Ricardi archiepiscopi Cant. ad Alexandrum papam manu Petri Blesensis (epist. 68) anno 1180 scripta. Monasterii Malmesburiensis monachi nuper sibi abbatem elegerant: cumque Sarisburiensis episcopus electo inhibuisset, appellatione etiam interposita, ne ab alio quam a se benedictionem acciperet, electus in Walliam clam profectus, ab episcopo Landavensi benedici obtinuit. Archiepiscopus itaque abbatem suspendit, donec ad inobedientiae suae excusationem libertatis seu exemptionis privilegium produceret. Abbas coram archiepiscopo quasdam exemptionis suae litteras praetendebat, quae in filo et bulla videbantur vitiosae, stylumque Romanae curiae minime redolebant. Eas falsitatis episcopus accusavit; et multas abbatum Malmesburiensium professiones sibi et praedecessoribus suis factas exhibuit. Abbas recessit contumaciter, dicens se nulli episcopo vel archiepiscopo nisi soli summo pontifici respondere teneri. Viles, inquit, sunt abbates et miseri, qui potestatem [Col. 1617] episcoporum prorsus non exterminant, cum pro annua auri uncia plenam a sede Romana possint assequi libertatem. Huic itaque ne papa faveat, archiepiscopus rogat, et simul acriter deflet injuriam episcopis totique Ecclesiae factam per exemptiones abbatibus a sede Romana donatas. Monasteria enim, quae hoc beneficium damnatissimae libertatis sive apostolica auctoritate, sive, quod frequentius est, bullis adulterinis adepta sunt, plus inquietudinis, plus inopiae incurrerunt. Falsariorum enim praestigiosa malitia ita in episcoporum contumeliam se armavit, ut falsitas in omnium fere monasteriorum exemptione praevaleat. Praeclarum hujus rei testimonium exstat in archivis Ecclesiae Christi Cant. de bullis supposititiis monachorum S. Augustini Cant. qui multam archiepiscopis Cant. molestiam integro fere saeculo duodecimo facesserunt, ut auctoritatem archiepiscopalem excuterent; quod et denuo effecerunt, prolatis in hanc rem S. Augustini archiepiscopi et Ethelberti regis aliisque vetustis privilegiis. De his et ejusmodi aliis privilegiis Aegidius Ebroicensis episcopus ad Alexandrum papam litteras dedit quae in archivo dictae ecclesiae reperiuntur, munitae ipsius sigillo, cujus circumferentiae inscribitur Aegidii Dei gratia Ebroicensis episcopi. In dorso autem scriptum est. Contra falsa privilegia S. Augustini; qualiter per unum monachum falsarium S. Medardi adulterinis privilegiis se munierunt. Has litteras vide inter variorum epistolas ad Alexandrum III, in Patrologiae tomis mox edendis, ad annum 1181.

PROLOGUS LIBRI QUINTI

[Col. 1617]

[Col. 1617A] Totius Angliae, quaquaversum porrigitur, episcopatibus circuitis; sicut post longam peregrinationem domum revertor; ut de beatissimo Patre Aldhelmo pollicitum exsequar meum : ad quod pro viribus implendum non me sollicitat dicendi materia uberior, sed affectus in sanctum quem ipse meruit propensior. Num enim par esset ut ei negarem vocis meae praeconium, qui mihi contulit post Deum quantulum habeo ingenii? Illi non impenderem linguam; cui, si necesse esset, impenderem vitam? Atqui nimium avarus est qui verborum suorum tenax est. Quia igitur immaniter deviaretur a justitia, si in hoc sanctorum brevi commentario solus dominus et patronus noster obumbraretur silentio; suscepi vel pauca de ipsius vita dicere, quamvis [Col. 1617B] pro inscitia rerum nequaquam valeo voluntati satisfacere: adeo praeter illud quod de illo Beda in Gestis Anglorum tangit, semper infra meritum jacuit, semper desidia civium agente inhonorus latuit. Magnus ille quidem scientiae gloria, miraculorum eminentia, sed nulla quae supersit illustratus Scriptura. Gaudeat aliquis se de Aldhelmi miraculis plura sic legisse quae vivens duntaxat fecerit. Ad me profecto nihil manavit, nihil quanquam curiosissimo accessit studio, nisi quod artifex manus argenteo et perantiquo impressit scrinio. Compegit haec in libellum abbas Abendoniensis Faricius auctoritate sua nitens, nec quidquam praeterea quod dicta sua firmarent [ l. firmaret] testimoniorum extrinsecus adducens. Mihi placuit diversum dicendi genus, [Col. 1617C] ut per illa gesta quae a scriptis Faricii vacabant, introrsus pergerem et quaeque dicta idoneis testibus velut quibusdam postibus ambirem. Quis enim aliter crederet gestis tam longe a nostra memoria remotis, ut quod sic dictum sit, propter styli penuriam [Col. 1618A] sepultis? Supersunt praeterea plura meum monachi scilicet Malmesburiensis exspectantia officium, quae vir ille aut nescivit, aut dicere supersedit. Fuit enim sicut non usquequaque despicabilis eloquentiae, ita in his duntaxat propter ignorantiam linguae incuriosae scientiae, utpote sub lusco natus aere. Aequi igitur et boni consule, lector meus, ne personae meae obscuritas prae abbatis dignitate praejudicium patiatur. Quamvis si honores attenderis, et nos aliquod nomenque decusque gessimus. Quadripartito ordine itaque haec procede narratio.

Primo ut sanctissimi viri ostendam genus et scientiam.

Secundo quae coenobia fecerit, quibus privilegiis [Col. 1618B] et patrimoniis hoc nostrum insignierit, subjiciam: ubi auditoris patientiam jam hinc ex prooemio convenio, ne alienis scriptis gravatus effugiat. Hic enim libellus non ostentationem eloquentiae, sed congeriem scientiae pollicetur; ut non tam vita dicatur sancti, quam vitae ipsius testimonium, cognitionis instrumentum.

Tertio paucissima miracula quae juvenis fecit; non quod plura non fecerit, sed quod ista tantum dubietatis scrupulum effugere potuerunt, non omittam.

Quarto seriem temporum post beati viri obitum quanta potuero veritate deducam, quanta libertatis naufragia Ecclesia nostra pertulerit, quam semper prospere cum videretur oppressa maxime, per patrocinium [Col. 1618C] sancti, caput contra fortunam extulerit. Ac me quidem his enarrandis imparem non nescio; sed Spiritus sancti ductu, qui jam carbasa non segniter implesse videtur, ultro hujus immensitatem pelagi securus velivolabo.

LIBER QUINTUS. PARS PRIMA.

[Col. 1619]

[Col. 1619A] Igitur Aldelmus Saxonum oriundus prosapta, familia haud dubie nobilissima, morum generositate vicit ingenuitatem lineae. Faritius allusit ad nomen ut diceretur Aldelmus quasi senex almus; sed ego, si ludis insertis occupationes legentis furari liceret, dicerem longe aliter interpretatione detorta, quod Aldhelmus interpretetur galea vetus. Sic enim debere scribi nomen suum H littera interposita ipse sanctus in prologo Aenigmatum suorum perspicue innuit. Convenit interpretationi vita viri; quod galea salutis caput protectus emeritamque et cedere hosti nesciam Christi militiam edoctus, opimam de diabolo lauream in coelum evexit. Ferunt quidam, incertum unde id assumpserint, fuisse nepotem Inae regis West-Saxonum ex fratre Kentero. Nobis pro [Col. 1619B] vero arrogare non libuit, quod videtur magis opinioni quadrare volaticae, quam veritati historicae. Siquidem ex chronicis constat quod Ina nullum fratrem praeter Inigildum habuerit, qui paucis ante ipsum annis decessit. Possem et illud objicere quod Aldhelmus non minor septuagenario decedens, Inam plus XVIII annis superstitem reliquerit, idemque rex post tot annos viridi adhuc aevo Romam iverit. Convenitne ut patruus juvenis nepotem septuagenarium haberet, qui de fratre minoris aetatis natus fuisset? Verumtamen quod discrepat, ponatur in medio; et dicatur quod caret ambiguo. Qui enim legit Manualem librum regis Elfredi, reperiet Kenterum beati Aldhelmi patrem non fuisse regis Inae [Col. 1619C] germanum, sed arctissima necessitudine consanguineum. Quod autem Saxonici generis fuerit ipse, in epistola quam Cellano cuidam misit, his edocet verbis: «Miror quod me tantillum homunculum de famoso et florigero Francorum rure vestrae franite [ forsan Francicae legendum ] fraternitatis industria interpellat Saxonicae prolis prosapia genitum et sub arctoo axe teneris infantiae cunabulis.»

Parens ergo qui pro conscientia nobilitatis nihil abjectum saperet, non degeneris magistri scholae tradidit filium primis imbuendum elementis, sed Adriano abbati Sancti Augustini, quem in arcem [ l. arce] scientiae stetisse qui Anglorum Gesta perlegit intelligit: cumque jam majusculus a Cantia in West-Saxones remeasset; religionis habitum in [Col. 1619D] Meldunensi accepit coenobio; id quidam qui alio nomine vocatur Meildulf, natione Scotus, eruditione philosophus, professione monachus, fecerat. Ibi pusio Graecis et Latinis eruditus litteris brevi mirandus ipsis enituit magistris. Qui cum natali solo voluntaris carens, illuc devenisset; nemoris amoenitate, [Col. 1620A] quod tunc temporis in immensum eo loci succreverat, captus, eremiticam exercuit. Deficientibusque necessariis, scholares in discipulatum accepit; ut eorum liberalitate tenuitatem victus corrigeret. Illi procedenti tempore magistri sequaces ex scholaribus monachi effecti, in conventum non exiguum coaluere. Horum exemplo et consortio Aldhelmus informatus ad studium, liberales artes plenitudini scientiae adjecit, quas ut medullitus combiberet, iterum Cantiae studuit ad pedes Adriani, qui esset fons litterarum, rivus artium; donec valetudine cogente repedaret domum.

Dictorum tenorem consequantur testimonia; ne fides auditorum sit tenera. Quod infantem Adrianus erudierit, ipse in epistola ad eumdem sic dicit: «Reverendissimo [Col. 1620B] Patri meaeque rudis infantiae venerando praeceptori Adriano Aldhelmus vernaculus familiae Christi et vestrae pietatis supplex alumnus, salutem, etc.» Quod a puero in Meldunensi coenobio fuerit et altus et doctus, Lutherius episcopus insinuat in privilegio quod eidem Aldhelmo abbatiam dedit. «Ego Lutherius gratia Dei episcopus, rogatus sum ab abbatibus, ut terram illam cui indictum est vocabulum Maldulfesberg, Aldhelmo presbytero ad degendam regulariter vitam conferre largirique dignarer. In quo videlicet loco a primaevo infantiae flore atque ab ipso tirocinio rudimentorum liberalibus litterarum studiis eruditus, et in gremio sanctae Matris Ecclesiae nutritus, vitam duxit.» Quod Meldum coenobium illud construxit; Sergius papa in [Col. 1620C] privilegio quod eidem Aldhelmo dedit [testatur]. «Poscente a nobis religione tua, ut ductoris nostri apostolorum Principis vice monasterium Beatorum apostolorum Petri et Pauli quod Meldum religiosae memoriae condidit, quod et nunc Meldumesberge vocatur, situm in provincia Septonia, quod tuam religionem provide dispensare cognovimus, apostolicis privilegiis roboremus; piae petitioni favorem tribuimus.» Quod iterum Cantiae studuerit, sed pro valetudine discesserit, idem in epistola ad eumdem Adrianum: «Fateor, mi charissime, quem gratia purae dilectionis amplector, postquam a sociali contubernio vestro ante triennium circiter discedens a Cantia sequestrabar, quod nostra parvitas hactenus [Col. 1620D] ad consortium vestrum ardenti desiderio flagrabat; quod et jamdudum cogitarem, quemadmodum in votis est, adimplens perficere, si rerum ratio ac temporum vicissitudo pateretur, et nisi me diversa impedimentorum obstacula retardarent, praesertimque corporeae fragilitatis valetudine medullitus [Col. 1621A] tabentia membra coquente non sinerer; qua quondam, dum post prima elementa iterum apud vos essem, domum redire coactus sum.»

Planum, ut arbitror, factum est his testimoniis; quod liberalium artium tempos [ l. compos] fuerit, qui tanti contubernalis consortio fruitus sit. Nec ipse sane suffragio laudum suarum defuit, ubi dixit, se primum omnium suae gentis hominum fuisse qui ad scientiam metrorum praesumpsit ingenium, impulit animum. Ista enim sunt ejus verba in calce libri, quem fecit de schematibus: «Haec, inquit, de metrorum generibus et schematibus pro utilitate ingenii mei habes, multum faboriose, nescio si fructuose, collecta, quamvis mihi conscius sum illud me Virgilianum posse jactare,

[Col. 1621B] Primus ego in patriam mecum, modo vita supersit,
Aonio rediens deducam vertice Musas. »

Litteris itaque ad plenum instructus, nativae quoque linguae non negligebat carmina; adeo ut, teste libro Elfredi, de quo superius dixi, nulla unquam aetate par ci fuerit quisquam, poesim anglicam posse facere, tantum componere, eadem apposite vel canere vel dicere. Denique commemorat Elfredus carmen triviale, quod adhuc vulgo cantitatur, Aldhelmum fecisse; adjiciens causam qua probet rationabiliter tantum virum his quae videntur frivola institisse: populum eo tempore semi barbarum, parum divinis sermonibus intentum, statim cantatis missis domos cursitare solitum; ideoque sanctum [Col. 1621C] virum super pontem qui rura et urbem continuat, abeuntibus se opposuisse obicem, quasi artem cantandi professum. Eo plus quam semel facto, plebis favorem et concursum emeritum. Hoc commento sensim inter ludicra verbis Scripturarum insertis, cives ad sanitatem reduxisse; qui si severe et cum excommunicatione agendum putasset, profecto profecisset nihil.

Praeconio itaque nobilis doctrinae favorabilis quantum haberetur; indicio sunt epistolae amicorum ad eum missae. Taceo de compatriotis, qui certatim ad eum scripta sua emittebant, ejus judicii censuram subitura. Praetereo Scotos tunc maxime doctos, qui idem fecisse noscuntur; quorum aliquos non obscurae litteraturae nominare possem, maxime Arcivilum [Col. 1621D] regis Scotiae filium. Hic quidquid litterariae artis claborabat, quod non adeo exile erat, Aldhelmi committebat arbitrio; ut praefecti [ l. perfecti] ingenii lima eraderetur scabredo Scotica. Ex ipso Francorum sinu ad eum causa doctrinae veniebatur; ut haec Epistola palam faciet; «Domino lectricibus ditato studiis, mellifluisque ornato lucubratiunculis, Aldhelmo Archimandritae Saxonum, mirifice reperienti in oris, quod nonnulli cum laboribus et sudoribus in alieno acre vix lucrantur; Cellanus, in Hybernensi insula natus, in extremo Francorum limitis latens angulo exsul, famosae coloniae Christi extremum et vile mancipium, in tota et tuta Trinitate [Col. 1622A] salutem.» Et post pauca: «Quasi pennigero volatu ad nostrae paupertatis accessit aures vestrae Latinitatis panegyricus rumor, quem agilium lectorum non horrescunt auditus sine sanna aut amurcali impostura, notus propter Alburnum dictricis [ legendum puto almum ductricis] Romanae decorem. Etsi te praesentem non meruimus audire; tuos tamen bona lance constructos legimus fastos diversorum deliciis florum depictos. Sed si peregrini triste reficis corculum, paucos transmitte sermunculos illius pulcherrimae labiae tuae, de cujus fonte purissimo dulces multorum possit reficere mentes, ad locum ubi Dominus Furseus in sancto et integro pausat corpore.» Huic epistolae quam liberaliter responderit, attestatur illa cujus particula hic nuper [Col. 1622B] apposita: dedit documentum Aldhelmum ex saxonico genere ortum.

Caeterum non est narratu facile, quam efficax fuerit in exhortando amicos et discipulos: illos ut illaesam fidem amicis exhiberent; istos ut teneros annos ad unguem divinae praeceptionis ducerent: singularum tamen monitionum hic ponentur indicula. Cum Wilfridus episcopus, de quo non pauca in tertio libro dixi, exsul ageretur; multi suorum abbatis fortunae sequentes rotam, ad inimicorum favorem devolvi meditabantur, quorum justitiae Aldhelmus diffidens, et amico venerabili metuens, his verbis labantes nitebatur erigere. Post praefationem enim congruam: «Nuper, inquit, furibunda tempestatis [Col. 1622C] perturbatio, sicut experimento didicistis, fundamenta Ecclesiae, sicut quodam immenso terrae motu, concussit; cujus strepitus per diversa terrarum spatia, velut tonitruali fragore, longe lateque percrepuit. Et idcirco vos viscerales contribulos, flexis genuum poplitibus, subnixa exposco prece, nequaquam hujus perturbationis stropha scandalizari; ne quisquam vestrum mentis segnitie fide torpescat, etiamsi rerum necessitas exigat cum praesule proprio pontificatus apice privato tellure paterna propelli, et quilibet oporteat latorum regnorum transmarina aggredi rura. Quis enim, quaeso, tam durus atroxve labor existens, ab illo vos antistite separans arceat; qui vos ab ipso tirocinio rudimentorum et a primaeva tenerae aetatis infantia usque adultae pubertatis florem [Col. 1622D] nutriendo, docendo, castigando, provexit pietate; et quasi nutrix gerula dilectos extensis ulnarum finibus refocillans, sic charitatis gremio fotos clementer amplexus est. Perpendite, quaeso, creaturarum ordinem, eisque divinitus insitam naturam; quatenus ex minimarum rerum collatione in flexibilem conversationis formam, Christo juvante, capiatis; quomodo examina apum calescente coelitus caumate, ex alveariis nectare flagrantibus certatim emergant, et earum auctore linquente, brumalia mansionum receptacula, densarum cavernarum cohortes, rapido volatu ad aethera glomerante, exceptis duntaxat antiquarum sedium servatricibus ad [Col. 1623A] propagationem sobolis futurae: relictus, inquam, mirabilius dictu, rex earum, spissis sodalium agminibus vallatus, cum hiberna castra gregatim egreditur et cava stipitum robora rimatur, si pulverulenta sablonis aspergine praepeditus, seu repentinis imbribus cataracta Olympi guttatim rorantibus retardatus fuerit, et ad gratam cratem sedemque pristinam revertatur; omnis protinus exercitus consueta vestibula perrumpens, prisca cellarum claustra gratulabundus ingreditur.» Et post alia: «Si ergo taliter creatura [ratione] carens, quam vita [et] natura indita absque legibus scriptis gubernant, reciprocis temporum successionibus ductoris praecepto paret; respondete, rogo, utrum [non] horrendae abominationis infamia sint exprobrandi, [Col. 1623B] qui concessa septiformis Spiritus gratia praediti, devotae subjectionis frena ritu phrenetico frangunt. Cur autem diversarum rerum ratiocinationes conglobans, ad instiganda vestri pectoris praecordia stridente calamo percurram, audite. Ecce saeculares divinae scientiae extorres, si devotum dominum quem in prosperitate dilexerunt, cessante felicitatis opulentia, et ingruente calamitatis adversitate, deseruerint, [et] secura dulcis patriae otia exsulantis domini pressurae praetulerint: Nonne exsecrabilis cachinni ridiculo et gannaturae strepitu ab omnibus ducuntur? Quid ergo de vobis dicetur; si pontificem qui vos nutrivit et extulit, in exsilio solum dimiseritis? etc.» Exemplo firmissimae in amicum integritatis posito, sequetur praeclara discipuli admonitio:

[Col. 1623C] «Dilectissimo mihi filio et simul discipulo ADILWALDO, ALDHELMUS extremus servorum Dei, salutem.

«Quemadmodum te viva voce aliquoties de aliquibus admonere curavi; ita ut [ l. et] nunc absentem paterna secundum Deum auctoritate fretus, litteris exhortari non piget. Hoc enim ideo agimus; quod charitas Christi, sicut ait Apostolus, urget nos (II Cor. V, 14) . Itaque, fili mi charissime, licet adolescens aetate existis, vanissimis tamen oblectamentis hujus mundi nequaquam te nimium subjicias, sive in quotidianis potationibus et conviviis usu frequentiore ac prolixiore inhoneste superfluis, sive in equitandi vagatione culpabili, seu in quibuslibet [Col. 1623D] corporeae delectationis voluptatibus exercendis. Memento semper quid scriptum est: Adolescentia et voluptas vana sunt (Eccle. XI, 10) . Amori quoque vehementiori pecuniae et omni secularis gloriae Deo semper odibili jactantiae nequaquam ultra modum inservias, illius sententiae reminiscens: Quid prodest homini, si totum mundum lucretur, animae vero suae detrimentum patiatur? (Marc. VIII, 36)Filius enim hominis venturus est in gloria sua et sanctorum angelorum; et retribuet unicuique secundum opera sua (Matth. XVI, 27) . Sed multo magis, mi amantissime, vel lectionibus divinis, vel orationibus sacris semper invigila. Si quid vero praeterea saecularium [Col. 1624A] litterarum nosse laboras; ea tantummodo causa id facias, ut quoniam in lege divina vel omnis vel pene omnis verborum textus artis omnino ratione grammaticae consistit; tanto ejusdem eloquii divini profundissimos atque sacratissimos sensus facilius legendo intelligas, quanto illius rationis qua contexitur diversissimas regulas plenius didiceris. Ante hanc autem [ l. ante te autem hanc] epistolam jugiter inter caeteros quos legis libros habere non omittas; ut videlicet ejus lectione creberrima de his quae in ea scripta sunt, implendis mea vice possis admoneri. Vale.»

Ac utinam haec lectio monachorum, qui se Aldhelmi discipulos profitentur, conferat compendio, proficiat commodo; ut tandem despectis illecebris, [Col. 1624B] sanctitatis et doctrinae ejus innitantur vestigiis. Nam procul dubio nunquam ejus evellerentur instituta: nisi transgrederemur ejus mandata. Sed quia in eum deliquimus, merito plectimur. Ipse interea quasi nesciat tacet, dissimulat quasi non videat; dum nos volutamur in periculis: dum privilegia sua deridentur a seditiosis, dum calcantur a tyrannis. Sed revertamur vel sero ad cor; ut famulos suos multis jam periculis jactatos, oculo pietatis respiciat, sinu clementiae recolligat.

Verumtamen ut narrationem repetam; summum culmen laudibus ejus litteraturae imposuit Beda, qui et pro vicinia temporis rem ut erat nosset, et pro veritatis studio mentiri nollet. Qui post enumerationem aliquorum librorum ejus subintulit: «Scripsit, [Col. 1624C] inquit, et alia nonnulla, utpote vir undecunque doctissimus. Nam et sermone nitidus, et scripturarum tam ecclesiasticarum quam saecularium erat eruditione mirandus .» Potestne quidquam hac laude sublimius dici? Postremo ipsum eumdem testem citabo; quod licet omnibus artibus studium nunquam abnuerit, quibus tamen potissimum apud Cantiam iterata mansione studens animum impenderit. Sic enim in epistola ad Heddam antecessorem suum, laborem exsequitur, proprium commendat exercitium: «Fateor, beatissime praesul, me dudum decrevisse, si temporum volitans vicissitudo pateretur, vicinam optati Natalis Domini solemnitatem ibidem in consortio fratrum tripudians celebrare, [Col. 1624D] et postmodum vita comite vestrae charitatis praesentia frui. Sed quia diversis impedimentorum obstaculis tardati, quemadmodum lator praesentium viva voce promulgabit, illud praeficere [l. perficere] nequivimus; idcirco difficultati veniam precor impendite. Neque enim parva temporum intervalla in hoc lectionis studio protelanda sunt ei duntaxat; qui sagacitate legendi succensus, legum Romanarum jura medullitus rimabitur, et cuncta jurisconsultorum secreta imis praecordiis scrutabitur: et quod his multo perplexius est, centena scilicet metrorum genera pedestri regula discernere, et musicae cantilenae modulamina recto syllabarum tramite lustrare. [Col. 1625A] Cujus rei studiosis lectoribus tanto inextricabilior obscuritas praetenditur, quanto rarior doctorum numerositas reperitur. Sed de his prolixo ambitu verborum disputare epistolaris angustia minime sinit; quomodo videlicet ipsius metricae artis clandestina instrumenta litteris, syllabis, pedibus, poeticis figuris, versibus, tonis, temporibus conglomerantur. Poetica quoque septenae divisionis disciplina, hoc est acephalos, procilos cum caeteris, qualiter varietur, qui versus monostemi, qui pentastemi, qui decastemi certa pedum mensura terminentur, et qua ratione catalectici vel brachiacatalectici seu ipercatalectici versus sagaci argumentatione colligantur. Haec, ut reor, et his similia brevi temporis intercapedine apprehendi nequaquam possunt.

[Col. 1625B] De ratione vero calculationis quid commemorandum; cum tantae supputationis imminens desperatio colla mentis oppresserit, ut omnem praeteritum lectionis laborem parvipenderem, cujus me pridem secreta cubicula nosse credideram; et ut sententia beati Hieronymi, dum se occasio obtulit, utar: Qui mihi prius videbar sciolus, rursus coepi esse discipulus: sic quod tandem superna gratia fretus, difficillima rerum argumenta et calculi supputationes, quas partes numeri appellant, lectionis instantia reperi. Porro de zodiaco et XII signorum quae vertigine coeli volvuntur, ratione ideo tacendum arbitror; ne ars opaca et profunda, quae longa explanandarum rerum ratione indiget, si vili interpretationis serie propalata fuerit, infametur et [Col. 1625C] vilescat: praesertim cum astrologiae artis peritia et perplexa horoscopi computatio elucubrata doctoris indagatione egeat.» Talium artium voluptate repletus, ipse quoque ex sacratissimo pectoris penu bonae frugis libellos edidit; ne nunquam thesauros tam diu congregatos recluderet, ne nihil unquam ex auditis reponeret. Et primum quidem ingenii periculum dedit in libro quem ad Britones, ut ad verum Pascha reverterentur, fecit; cujus doctrinam nescio quod infortunium usibus nostris invidit, gaudio subtraxit. Est et liber ejus De virginum laude rhetorico compactus lepore; in quo virginitatis gloriam prius praedicat, et postea non difficilem esse per sanctorum coelibatum exemplificat. Ejusdem [Col. 1625D] materiae versibus heroicis fecit alterum cui adjunxit tertium: aeque versificum De pugna VIII [Col. 1626A] principalium virtutum. Exstat et codex ejus non ignobilis De aenigmatibus, poetae Symphorii aemulus, centum titulis et versibus mille distinctus. Utriusque operis praefationem versibus recurrentibus ingeniose intexuit; ut in illo De virginum laude istius versus litterae:

Metrica tirones nunc promant carmina castos,
singulos versus praefationis a capite ad finem inchoarent, eaedemque per numerum versuum retroactae eumdem versum effingerent. Porro in illo De aenigmatibus aliter conjunctus est, ut hic versus:
Aldhelmus cecinit millenis versibus odas,
primas et ultimas singulorum in prooemio versuum litteras et inchoaret et terminaret, ambasque extremitates [Col. 1626B] easdem faceret: ascenditque [ l. ostenditque] in his vir veteris litteraturae ludum simul et artificium dum res incuriosas comitaretur facundum et vigens eloquium. Praeterea ad quemdam Aldfridum regem Northumbrorum probe, ut Beda narrat, litteris doctum, edidit librum haec continentem capitula: De septenarii numeri dignitate collecta ex Veteris et Novi Testamenti floribus et disciplinis philosophorum.—De admonitione fraternae charitatis.—De insensibilium rerum natura, quae secundum metaphoram sermocinari figurantur.—De pedum regulis.—De metaplasmo.—De Synalaepha.—De scansione et eclipsi versuum.—De metro alterna interrogatio et responsio. Composuit et Epistolas multas, quarum plures non [Col. 1626C] exstant, partem quarumdam quas habemus antecessorum nostrorum detruncavit incuria. Sermones ejus minus infundunt hilaritatis quam vellent hi qui rerum incuriosi verba trutinant; judices importuni, qui nesciant quod secundum mores gentium varientur modi dictaminum. Denique Graeci involute, Romani splendide, Angli pompatice dictare solent. Id in omnibus antiquis chartis est animadvertere, quantum quibusdam verbis abstrusis ex Graeco petitis delectentur. Moderatius tamen se agit Aldhelmus, nec nisi perraro et necessario verba ponit exotica. Allegat catholicos sensus sermo facundus, et violentissimas assertiones exornat color rhetoricus. Quem si perfecte legeris, [Col. 1626D] et ex acumine Graecum putabis, et ex nitore Romanum jurabis, et ex pompa Anglum intelliges.

PARS II.

[Col. 1625]

[Col. 1625D] Prima propositi portione utcunque sarcita, secundam aggredior, quae pollicetur ostendere, quae monasteria sanctus Aldelmus fecerit, quibusque privilegiis insignierit, et praediis ditaverit, cujus erit facilis absolutio, quia labore alieno summa negotii conficietur. Libet igitur nostris verbis praelibare [Col. 1626D] libare necessaria, capere occasionem operis accelerandi, et sic solutiore cura in aliorum scriptis spatiari. Ex superius igitur dictis potest intelligi quod Meildulf monasterium Meldunense, quod nunc corruptior aetas Malmesberiam nuncupat, aedificaverit vel potius inchoaverit. Tanta enim ibi necessariorum [Col. 1627A] penuria erat, ut inhabitantes aegre quotidianum victum expedirent; sed correxit nobilitas Aldhelmi victualium inopiam, ut sermo progrediens edocebit. Parva ibi admodum basilica paucis ante hoc tempus annis videbatur, quam Meldulfum aedificasse antiquitas (incertum si fabulatur) fertur [ l. fert] fecisse, et augustiorem ecclesiam in honorem Domini Salvatoris et primorum apostolorum Petri et Pauli. Quod autem in hac ecclesia caput loci et monachorum congregatio fuerit ex antiquo; chartarum quas subjiciam auctoritas [ l. auctoritates], commendant fidem, arguunt incredulitatem. Et quia tunc moris erat, ut in novarum ecclesiarum dedicatione, ad honorem Sponsi coelestis et Ecclesiae Matris aliquod honorificum [Col. 1627B] epigramma poneretur: vir sanctus in honorem apostolorum hoc cecinit epithalamium:

« Hic celebranda rudis florescit gloria templi:
Limpida quae sacri signat vexilla triumphi,
Hic Petrus et Paulus tenebrosi lumina mundi.
Praecipui patres populi qui frena gubernant,
Carminibus crebris alma celebrantur in aula.
Claviger o, coeli portam qui pandis in aeth'ra.
Candida qui meritis recludis [addendum forsan, limina coeli ].
Exaudi clemens populorum vota precatum [l. praecantum ]
Marcida qui riguis humectant imbribus ora.
Suscipe singultus commissa piac'la gementum
Qui prece flagranti torrent peccamina morum,
Quondam Saule ferox, nunc deposita feritate,
Agne Dei mitis, mutato nomine, Paule,
Vocibus orantum nunc aures pande benignas;
[Col. 1627C] Et tutor tremulis cum Petro porrige dextram.
Sacra frequentantes […] lumina [forsan sanctorum limina legendum] lustrant!
Quatenus scelerum [his inserendum videtur] celer indulgentia detur,
Larga de pietate fluens et fonte superno,
Dignis qui nunquam populis torrescit [i. e. exarescit] in aevum.

Fecit et aliud coenobium juxta fluvium, qui vocatur From; sicut in privilegio quod Sergius papa utrisque monasteriis concessit, legitur. Stat ibi adhuc et vicit diuturnitate sua tot saecula Ecclesia ab eo in honorem sancti Joannis Baptistae constructa. Necnon et apud Bradeford tertium ab eo monasterium instructum crebra serit opinio; quam confirmare videtur nomen Villae in serie privilegii, quod [Col. 1627D] jam episcopus monasteriis suis dedit, appositum et antiquis Scripturae lineamentis effigiatum. Et est ad hunc diem eo loci ecclesiola; quam ad nomen beatissimi Laurentii fecisse praedicatur. Sed enim utraque monasteria From et Bradeforde morem mortalium aemulantia, in nihilum defecere; restat tantum nomen inane. Verumtamen utrum tantarum aedium destructio imputanda sit Danorum insanis praeliis, an Anglorum rapacibus cuneis, non facile discreverim. Solum Meldunense, idemque Malmesburiense viget adhuc habitatorum frequentia, habitaculorum decore. Quod pietate sancti dispensari, qui se corpusque suum ibidem devovit, arbitror ut tot evaderet aerumnas, tot calamitates duret, umbramque tenuem jampridem amissae libertatis [Col. 1628A] suspiret. Quapropter quae caeteris destructis praedia illic ab eo collata latam reparare ruinam, nostram etiam penitus effugere notitiam. Huic vero quantum terrarum adjecerit dicturis illud privilegium, occurrit primo apponendum; quod eidem Aldhelmo Westsaxonum antistes Leutherius concessit, quem promoventibus virtutum successibus in altum nitentem conspicatus ibidem, eum in presbyterum, postea in abbatem erexit; locique illius possessionem, qui sui juris esset, in abbatis ditionem hoc scripto transduxit.

«Solet plerumque contingere, ut autumnali torrido facessant caumate brumalia saevientium ventotorum flabri [ l. flabra, etc.] reciprocis alternatim cursibus succedant; quibus procellosa pelagi cerula [Col. 1628B] enormesque oceani gurgites hinc atque illinc quatiuntur, quatenus navigio errante nullus absque discriminibus navigans furibundo flamine carbasa rumpente transfretet. Ita nimirum prostrata mundi pompulenta gloria, jamque appropinquante ejusdem termino, fluctuantes saeculi turbius [ l. turbines] incumbere experimento evidenti videntur, ut revera et absque ullo ancipiti scrupulo illa Domini praesagimina nostris tandem temporibus comprobentur impleri; quibus ita coelesti oraculo effatus est: Videte ficulneam et omnes arbores, etc. (Luc. XXI, 29) . Porro inter has turbulentas saeculi tempesta es Scripturarum flectenda sunt gubernacula; totiusque navigii armatura atque instrumenta parando [ l. paranda]; quatenus garrulo Sirenarum carmine spreteratis [Col. 1628C] recto cursu ad portum patriae prospere perducatur. Quapropter ego Lutherius gratia Dei episcopus, pontificatus Saxonici gubernacula regens, rogatus sum ab abbatibus, qui sub jure parochiae nostrae coenobiali monachorum agmini praeesse noscuntur pastorali sollicitudine; ut terram illam, cui vocabulum est inditum Maldumesburge, Aldhelmo presbytero ad degendam regulariter vitam conferre largirique dignarer. In quo videlicet loco a primo aevo infantiae atque ab ipso tirocinio rudimentorum, liberalibus litterarum studiis eruditus, et in gremio Sanctae matris Ecclesiae nutritus vitam duxit. Et ob hoc potissimum hanc petitionem fraterna charitas suggerere videtur. Quapropter praeditorum abbatum [Col. 1628D] precibus annuens, ipsum locum, de quo supra mentionem fecimus, tam sibi quam suis successoribus normam sanctae Regulae solerti devotione sequentibus, fraterna petitione coactus ultroneus impendo, quatenus in futuram posteritatem, remoto omnium disceptationum ingruentium conflictu, quiete continua et pace perpetua Domino famulari sine impedimento valeant. Sed ne forte contentionis occasio deinceps contingat, hac rationis conditione interposita confirmo; ut nullus succedentium demum episcoporum seu regum hanc nostrae donationis chartulam tyrannica fretus potestate violenter invadat. Asserens pertinaciter, quod de jure potestatis episcopatus ablatum sequestratumque fuisse videtur. Et adeo sciendum est, et contra aemulos promulgandum, [Col. 1629A] multo magis me commodum augmentumque pontificali Ecclesiae addidisse, quam per vim abstraxisse. Postremo ut firmior praedictae largitionis donatio jugiter mansura sit; praedictos abbates propriis manibus subscribere jussimus. Quod si quis haec scripta et definita et decreta nostra irrita facere nitetur; sciat se ante tribunal Christi rationem redditurum. Actum publice juxta flumen Gladon VII Kal. Sept. anno Incarn. Christi 675.»

Abbas ergo constitutus monachos ad votum inducere, famam in bonum urgere, Dei prae omnibus gloriam velle. Cumque industriae abbatis favor concurreret pontificis; tunc res monasterii in immensum augeri. Currebatur ad Aldhelmum totis semitis; his vitae sanctimoniam, illis litterarum [Col. 1629B] scientiam desiderantibus. Erat enim, quamvis, ut diximus, eruditione multiplex, tamen religione affabilis et simplex; qui adversantes obruerit dicendi flumine, discentes mulceret nectareo . . . . docendi flumine ad utrosque ex ejus ore flueret salsi leporis oratio; ut esset in singulis mirabilis, et in omnibus singularis. Eo factum est, ut reges et comites Merciorum et West-Saxonum religione viri, quam nobilitas commendabat, illecti, plura loco conferrent. Quorum primus, ut accepimus, Kenfrithus comes Merciorum, regii affinis sanguinis, vir corpore, saeculo, mente militans Deo: X cassatos in Wodecim Aldhelmo abbati dedit his verbis:

«Fortuna fallentis saeculi procax non, lacteo immarcescibilium liliorum candore amabilis, sed fellita [Col. 1629C] evitandae corruptionis amaritudine odibilis, filios in valle lacrymarum foetentis carnis rictibus venenosis mordaciter dilacerat; quae quamvis arridendo sit infelicibus attrectabilis, Acherontici tamen ad ima Cociti, in silus alti subveniat boantis [ Legendum forsitan, ne situs alti subveniat boantibus], impudenter est declivis. Et ideo quia ipsa ruinosa carnaliter dilabitur; summopere festinandum est ad amoena indicibilis laetitiae arva. Ibi angelica hymnidicae jubilationis organa mellifluaque rosarum odoramina a bonis beatisque naribus inaestimabiliter dulcia capiuntur, sineque calce [ videlicet fine] auribus felicium hauriuntur. Cujus amore felicitatis illectus, ego Kenfrithus comes Merciorum quamdam telluris particulam [Col. 1629D] venerabili abbati Aldhelmo sub aestimatione X cassatorum in loco, qui dicitur Wodecim, ad serviendum Deo et Sancto Petro in perpetuum, jus largitus sum, cum consensu domini mei Ethelredi regis, anno ab Incarnatione Domini 680 indictione VIII.»

Datum praecellentissimi comitis stimulavit et provexit munificentiam regis; ut ipse sequenti anno conferret praedia duo, confirmaretque scripto uno, quod est hujusmodi:

«In nomine Domini Dei nostri Jesu Christi Salvatoris. Nihil intulimus, ut apostolicum confirmat oraculum, in hunc mundum; nec auferre quid possumus (I Tim. VI, 7) . Idcirco terrenis ac caducis aeterna ac mansura mercanda sunt. Quapropter ego Etheldredus rex Merciorum rogatus a patricio meo [Col. 1630A] ac propinquo Kenfritno, pro remedio animae meae ac pro oratione fratrum in Meldulfesburge Deo servientium, XXX cassatos ab occidentali parte stratae publicae, et non longe in alio loco XV prope Tettan monasterium, Aldhelmo abbati et successoribus ejus in libertatem terrenarum servitutum perpetualiter libenter largitus sum. Et hanc donationem meam sacrae crucis signaculo propria manu confirmavi; et favorabilium virorum claro consensu corroboravi, ut nulla post obitum vestrum regalis audacia nec saecularis dignitas decretum nostrum confringere acceptet [ l. attentet]. Si quis vero hanc donationem augere et amplificare voluerit; augeat Dominus partem ejus in libro vitae. Quod si quis tyrannica potestate fretus demere sategerit; sciat [Col. 1630B] coram Christo novemque angelorum ordinibus rationem redditurum. Scripta est autem haec chirographi chartula anno ab Incarnatione Domini 681 indictione IX.»

Ejusdem regis fuit nepos ex fratre Wlferio Brithwaldus nomine, de quo in gestis Wilfredi antistitis supradixi; non quidem rex potestate sed subregulus in quadam regni parte. Hic amore Dei ductus, beato Adhelmo dedit hoc nobile munus. «Ea quae secundum timorem et amorem Domini religiosa largitionis devotione diffiniuntur, quamvis solus sermo sufficeret promulgare; tamen pro incerta futurorum temporum conditione, scriptis publicis et documentorum gestis sunt confirmanda. Quapropter ego Berthwalde regnante Domino rex, pro remedio animae [Col. 1630C] meae [et] indulgentia commissorum criminum, aliquam terram conferre largirique Aldhelmo abbati decrevi, id est illam de orientali parte fluminis, quod appellatur Temys, juxta vadum cujus vocabulum est Summerford, XL cassatos, ea scilicet diffinitione, ut omni servitute saecularium potestatum portio terrae illius perpetualiter sit libera ad serviendum necessitatibus monachorum Deo servientium in monasterio quod nominatur Maldumesburge. Et ut firmius ac tenacius haec donatio irroboretur; etiam praecellentissimum monarcham Ethelredum ad testimonium ascivimus regem, cujus consensu et confirmatione haec munificentia acta est. Si quis contra hanc donationem venire tentaverit, aut tyrannica [Col. 1630D] fretus potestate invaserit, sciat se in tremendo cunctorum examine coram Christo rationem redditurum. Actum publice in synodo juxta vadum Bregford, mense Julio, tricesima die mensis ejusdem, indictione XIII anno ab Incarnatione Domini 685.» Subscripserunt his tribus Theodorus archiepiscopus, Etheldredus rex Merciorum, Berthwaldus subregulus, Kenfrithus patritius, Sexuulfus Lichfeldiae et Bosel Wigorniae episcopi.

Eodem tempore Kentuvinus rex Westsaxonum, morbo et senio gravis, Ceduallam regii generis juvenem successorem decreverat. Is ergo quamvis nec adhuc rex nec Christianus, spe tamen regnum anticipabat, [et] baptismum credulitate ambiebat. Quapropter et regem se dici gaudebat; et multa [Col. 1631A] monasteriis circumquaque largiens, liberaliter huic providit coenobio, sicut hoc enitescit scripto. . . .

«In nomine Domini nostri Jesu Christi, omnia quae videntur, temporalia sunt; et quae non videntur, aeterna sunt. (II Cor. IV, 18) . Et iterum lubrica saeculi fragilitas ostenditur. Scilicet per eumdem Apostolum dicitur: Nihil intulimus in hunc mundum; nec auferre quid possimus (I Tim. VI, 7) . Idcirco caducis et terrenis aeterna coelestis infulae corona comparanda est. Quamobrem ego Cedualla regnante Domino rex, aliquam terram pro animae meae remedio et indulgentia piaculorum meorum conferre ac donare abbati Aldhelmo decreveram; id est ex utraque parte silvae, cujus vocabulum est Cemele: de orientali parte termini stratarum usque famosum [Col. 1631B] amnem, qui dicitur Temys CXL manentes, et in alio loco, ubi conjunguntur duo flumina Aven et Wileo, et hoc maxime ad piscationem frui. Ita ergo firmiter et immobiliter haec largitio in futuram progeniem permaneat; ut nullus frangere hujus donationis privilegium praesumat. Si quis vero contra hanc munificentiam tyrannica potestate inflatus, venire tentaverit; sciat se obstaculum irae Dei incurrere, et in ultimo examine coram Christo et angelis ejus rationem reddere. Scripta autem est haec munificentia indictione anno ab Incarnatione Domini 688, mense Augusto, XIV Kalendarum Septembrium die feliciter.»

Partem harum terrarum eodem anno commutavit a quodam Baldredo pro aliis, quae videbantur et [Col. 1631C] uberiores reditu, [et] viciniores aditu. Enimvero nescio quo eventu Ceduallae munere rato viventis, commutatio post aliquot annos irrita fuit. Est ergo haec commutationis chartula.

«In nomine Domini nostri et Salvatoris Jesu Christi, ego Baidred aliquam terram Aldelmo abbati impendere decrevi; id est juxta flumen Avene, et circa silvam quae vocatur Stercanlei, et Cnebbanburge centum manentes; et ab eo centum cassatos pro vice suscepi; id est ex plaga orientalis [ l. orientali] silvae cujus vocabulum est Bradon; et hoc cum concilio et confirmatione Kentwini regis et omnium principum ac senatorum ejus roboratum est. Si quis contra haec venire tentaverit, sciat se ante tribunal Christi judicis et coram sanctis angelis [Col. 1631D] rationem redditurum. Scripta est autem haec dominatio, imo vicaria commutatio, mense Augusto, indictione I, anno ab Incarnatione Christi 1188.» Subscripserunt his duabus chartis Hedda episcopus Wintoniensis Kentuwinus rex, Cessa, Cenred pater Inae, postea regis.

Ceduallae regis post Kentwinum industriam in saeculo, pietatem in Deo video. Quomodo post triumphatos hostes regno possesso Romam iverit, ibique baptizatus, supremum arbitrium feliciter incurrerit, Beda commemoravit latius; nos in Regum historia perstrinximus. Eo igitur Romam eunte, regnum per Inam novatum. Ina fuit fortitudinis unicum specimen, prudentiae simulacrum, religione [Col. 1632A] parem nescias. Indicio sunt bella, quae profligavit; testimonio, monasteria quae construxit. Has animi regalis dotes animabat stimulis monitionem [ l. monitionum] Pater Adhelmus; cujus ille praecepta audiebat humiliter, suspiciebat granditer, adimplebat efficaciter. Ejus monitu Glastoniense monasterium, ut dixi in Gestis regum, Christo fecit; nec parvi pretii rura Melduno intulit; liberalibus scriptis donativis prosequentibus, quorum istud unum est.

«In nomine Domini Jesu Christi Salvatoris nostri, ego Ina Domino regnante rex Saxonum, cogitans vitae aeternae praemium, verens poenas inferni perpetuas, pro remedio animae meae et relaxatione criminum meorum, aliquam terrae particulam donare [Col. 1632B] decrevi venerabili Adhelmo abbati ad augmentum monasterii sui, quod vocatur Meldumesburge; id est XLV cassatos in locis ab accolis infra nominatis; id est quinque manentes in loco, qui dicitur Iserdum; et ibi [ l. ubi] rivulus, qui vocatur Consuburtia, oritur, XX et in alio loco juxta eumdem rivulum X et juxta laticem, qui vocatur Redburna, X. Et hoc actum est anno ab Incarnatione Christi 701, indictione XIV.» Subscripsit Hedda episcopus, et Winberthus clericus regis, qui et hanc, et caeteras Ceduallae donationes dictaverat; quem etiam, ut sibi apud Ceduallam patronum ascisceret, hac olim epistola invitaverat. «Domino in dominorum Domino dilectissimo, Winbertho Adhelmus servus servorum Dei in angulari [Col. 1632C] duorum Testamentorum lapide de summis monitum verticibus abscisso (Dan. II) ; qui statuam quaterno metallorum genere fabrefactam, quaterna populorum regna signantem crura tenus, aurato capite, oppressit, salutem. Gerulum litterarum ad vestrae pietatis praesentiam destinavimus; qui vobis viva voce de causa nostrae necessitatis imminenti plenius promulgabit; id est de terra, quam nobis venerandus Patritius Baldredus possidendam accepto pretio obtulit; praecipue pro captura piscium apto et competenti loco. Et idcirco dum in nostri regis potestate data et collata esse videtur; obnixe precamur, ut eamdem agri partem per tuae charitatis patrocinium obtinere et habere firmiter valeamus, ne eadem possessione per violentiam privati, quia [Col. 1632D] plerumque justitiae jura vacillant, fraudemur, etc.» Hic [ l. haec] sunt praedia quae beatus abbas instantia sua coenobio indidit, situ amoena, amplitudine jucunda, vicinitate opportuna: adeo ut quislibet diluculo de monasterio exiens, omnibus facile ipso die circuitis, adhuc luce profunda domum redeat. Et quidem post obitum ejus dederunt aliqui aliqua; sed praedones abstulerunt omnia praeter ista; licet et de his partem vellicaverint. Ita per Aldhelmum ad quadringentos et eo amplius cassatos excrevit locus; qui vix ante LX habebat. Tot enim cassatis annumeratur quae villa [ l. villa quae] nunc Brocheneberge, appendens loco qui coenobium continet, ruricolarum consueto nomine appellatur.

PARS III.

[Col. 1633]

[Col. 1633A] Nunc quia, secunda expleta pollicitatione, non parum promovimus, et quasi jam medium aequor tenemus, majoribus opus est viribus, ut non ingenii sed Spiritus sancti adjuti flatibus, navem ad silentii littus impellamus. Hic sane lectoris exspectationi deero; si quis putat me illa quae inseram miracula scriptis ex antiquo testimoniis probaturum. Sed, quamvis illa parte destituar, fidem tamen veri secura promissione astringo. Erunt enim ista, quae illaturus sum, sola quae vavor [ l. favor] universitatis exsequitur, jam inde ab antiquis ductus temporibus. Erunt quae communis provincialium assensus defendit, per continuas successiones ad posteros transmissus. Inseruit ea Divinitas mentibus homine vice litterarum, ne deperirent inutiliter [Col. 1633B] per sanctum facta mirabiliter. Non ergo videri debent de nihilo; quae per succiduas generationes ab omni praedicantur populo. Si quis vero mihi succensendum opinetur; quod non visa sed audita scribo, praeclaros Patres, illustres heroes, qui fecerunt idem, Lucam in Evangelio, Gregorium in Dialogo, in jus trahat, in eamdem accusationem vocet. Quod si protervum judicatur, cur mihi, quaeso, non liceat in exiguo, quod illis in summo? Nec vero haec nostra ita fide oculata carent, cum ea scrinii antiqui argento vidimus impressa eo genere artificii, quod anaglifum vocant. Hac igitur fretus venia, agresti licet sermone, coeptum expediam. Attenuabit impudentiae culpam amor sancti; [Col. 1633C] ut cui displicet eloquentia, placeat materia.

Postquam ergo factus est monachus, sic eum vitam duxisse comperimus. Lectionibus frequenter, orationibus instanter incumbebat, ut sicut ipse in quadam epistola dixit, legens Deum loquentem audiret, orans Deum alloqueretur. Tenuitate ultronea victualium pascens animum, nusquam a monasterio nisi necessario progrediens, pecuniarum minime avidus, si quid dabatur in usus congruos, continuo annumerans. Jam vero ut vim rebelli corpori confringeret, fonti, qui proximus monasterio, se humerotenus immergebat. Ibi nec glacialem in hieme rigorem, nec aestate nebulas ex locis palustribus halantes, curans, noctes durabat inoffensus. Finis duntaxat percantati Psalterii terminum [Col. 1633D] imponebat labori. Fons ille, de nomine sancti dictus, in valle coenobii lenibus scatebris fluens, et visu est delectabilis et potu suavis. In alia parte urbis fons Danielis dicitur, quia in eo Daniel coelestes noctibus ducebat excubias; qui cum Aldelmo pontificales accepit infulas. Inter haec praeclaram hominis conscientiam describere pene verecundaretur oratio, nisi esset in facto gloriosae victoriae occasio. Si quando enim stimulo corporis ammoveretur, non solum illecebrae denegabat effectum, sed alias [Col. 1634A] insolitum reportabat triumphum. Neque tunc [ l. tamen] consortium feminarum repudiabat; ut caeteri, qui ex opportunitate timent prolabi. Imo vero vel assidens vel cubitans aliquam detinebat, quoad carnis tepescente lubrico quieto et immoto discederet animo. Derideri se videtur diabolus, cernens adhaerentem feminam virumque alias avocato animo insistentem cantando Psalterio. Valefaciebat ille mulieri salvo pudore, illaesa castitate. Residebat carnis incommodum: dolebat nequam spiritus de se agitati ludibrium. Assistunt veritati dictorum meorum, quantum coelibatus amorem foverit; Libri De virginitate praeclari, quibus illius honorem definit, pulchritudinem ornat, perseverantiam coronat. Neque enim fas est credi sanctum virum aliter [Col. 1634B] fecisse quam docuit, aliter vixisse quam dixit. Et, ut assertio ista omnem dubietatis deprocetur offensam, audi quomodo discipulum monuerit, ne lasciva poetarum carmina legat, ne meretricularum consortio inhaereat, ne delicatarum lenocinio vestium vigorem mentis effeminet.

«Domino venerabiliter diligendo et delectabiliter venerando Wilefrido Aldelmus vernaculus supplex in Christo perennem salutem. Perlatum est mihi, rintugerulis [ l. rumigerulis] referentibus de vestrae charitatis industria, quod transmarinum iter, gubernante Domino, capere, sagacitate legendi succensa, decreverit. Etidcirco vita comite optatum Hiberniae portum tenens, sacrosancta potissi num praesagmina, [Col. 1634C] refutatis philosophorum commentitiis, legito. Absurdum enim arbitror, spreta rudis [ i. e. Novi] ac Veteris Instrumenti inextricabili norma, per lubrica dumosi ruris diverticula, imo per dyscolos philosophorum anfractus, iter carpere. Seu certe opertis vitreorum fontium limpidis laticibus, palustres pontias lutulentasque lymphas siticulose potare, in queis atra bufonum turma catervatim scatet, atque garrulitas ranarum crepitans coaxat. Quidnam, rogitans, quaeso, orthodoxae fidei sacramento commodi affert circa temeratum spurcae Proserpinae incestum, quod abhorret fari, enucleate legendo scrutandoque sudescere; aut Hermionem petulantem Menelai et Helenae sobolem, quae ut prisca produnt opuscula, despondebatur pridem jure dotis Oresti, demumque, [Col. 1634D] sententia mutata, Neoptolemo nupsit; lectionis praeconio venerari, aut Lupercorum bacchantium antistites ritu litantium Priapo parasitorum, heroico stylo historiae carraxare; quae altato quondam sceptri in vertice chelidro Hebraeae conscionis obtutibus praesentato, hoc est, alma mortis morte stipite patibuli affixa, solotenus diruta evanuere? Porro tuum discipulatum ceu cernuus arcuatis poplitibus flexisque suffraginibus, faculenta fama compulsus, posco, ut nequaquam prostibula lupanarium, [Col. 1635A] nugas in queis pompulentae prostitutae delitescunt, lenocinante luxu adeas, quae obrizo rutilante periscelidis armillaque lacertorum tereti utpote faleris falerati [ l. faleratae] curules comuntur; sed magis edito aulae fastigio spreto, quo patricii ac praetores potiuntur gurgitii [ i. e. gurgustii] humili receptaculo contenta tua fraternitas feliciter fruatur; nec non contra gelida brumarum flabra e climate olim septentrionali emergentia neglecto, ut docet Christi disciplina, fucato ostro, potius lacernae gracilis amictu ac mastrucae tegmine incompto utatur.»

Sanctitas ergo morum processit in miraculorum fructum. Et ut ad eorum tentamenta veniretur, primum ad pietatem et emendationem Britonum [Col. 1635B] prodiit. Nam Britones, qui olim totam terram, quam nunc Angliam vocant, possedissent, tunc Anglis famulabantur. Hoc illi sui invitatoribus officii impenderant, ut occasionibus aucupatis, quos tutari venerant, sedibus antiquis detrusos in confragosa et saltuosa loca immitteret, ubi ignobiles et semiferinum exigerent. Quorum illi, qui Northwallos [ l. Northwalli], id est aquilonales Britones, dicebantur; parti West Saxonum regum obvenerant. Illi quondam consuetis servitiis seduli, diu nihil asperum retulere. Sed tunc rebellionem meditantes Kentuvinus rex tam anxia caede perdomnit, ut nihil ulterius sperarent. Quare et ultima malorum accessit captivis tributaria functio, ut qui [Col. 1635C] antea vel solam umbram palpabant libertatis, nunc jugum subjectionis palam ingemiscerent. Accedebat miseris error sacratae credulitatis; qui quasi extra orbem positissuis potius quam Romanis obsecundarent traditionibus. Et plura quidem alia catholica, sed illud potissimum abnuebant; ne Paschale sacrum legitimo die celebrarent. Illud nec universalis Ecclesiae concordi more adducti, nec beatissimi Augustini Cantuariensis archiepiscopi admonitionibus emendandum rati, pertinacem controversiam fovebant. Hic [ l. hinc] frequentes West-Saxonum conventus, crebri coetus coacti, quid esset opus facto, ut Britones, jam denuo conversi, rectum callem ecclesiasticarum observationum ingrederentur. Sententia per plures dies multo verborum [Col. 1635D] agmine volutata, hunc finem habuit, non vi cogendos schismaticos, sed rationibus ducendos. Quocirca quidquid eorum errores dejicere, quidquid pertinaciae obviare posset, mitteretur in litteras; quarum illi rationibus creduli animum corrigerent. Ibi quo minus fieret, nihil obstare; si Aldelmus abbas sua erroneos admonitione dignaretur. Ejus convenire vitae, ut velit; doctrinae, ut possit, quem libet veterem incredulitatis morbum avertere. Ambitur ergo precibus universorum vir beatissimus; ut hunc laborem impendat schismaticorum conversioni, patriae laudi, in [ l. et] cunctorum in commune saluti. Suscepit ille munus, quod ex fraternis cordibus suggerebat charitas, nec minor fuit perficiendi [Col. 1636A] efficacia quam suscipiendi obedientia. Sic falsum Pascha confutavit; sic verum edocuit. Condiebatur sermo propriis evangelicis testimoniis, et rationis invictae fulmen imber assertionum paternarum sequebatur. Opus ergo summa laude perfectum Britonibus direxit; orationes ad Deum adjiciens, ut quibus verba impenderet, pro eis vota cumularet. Haec est enim gemina ecclesiastici dispensatoris industria, ut ad corrigendos devios nec ducit [ l. desit] in ore correptio, nec dormitet in corde oratio. Nec potuit privari effectu sanctissimi vir labor; quin potius laudabilem accipiens finem, ad veram errantes convertit religionem. Debent usque hodie Britones correctionem suam Aldelmo; quamvis pro insita nequitia et virum non agnoscant et volumen [Col. 1636B] pessumdederint.

Caput monasterii, ut dixi, in Sancti Petri ecclesia erat; verumtamen, ut est animus nobilis industriae operandi ferias ponere nescius, alteram in ambitu ejusdem coenobii ecclesiam in honorem genitricis Dei Mariae facere intendit. Fecit ergo ecclesiam eidemque alteram contiguam in honorem Sancti Michaelis, cujus nos vestigia vidimus. Nam tota majoris ecclesiae fabrica celebris et illibata nostro quoque perstitit aevo, vincens decore et magnitudine quidquid usquam ecclesiarum antiquitas factum videbatur [ l. videbat] in Anglia. Ad hoc ergo templum exquisitius aedificandum post lapideum tabulatum sine ulla parcimonia sumptuum aggerebatur [Col. 1636C] copia lignorum, impensius sancto instante; quo prono famulatu placeret Domino. Jamque ad contignationem trabium ventum erat; quae magno coemptae pro longitudine itineris, evectionis difficultate pretium auxerant. Omnes ad unum modum succisae fuerant, praeter unam quae, brevitate sui, artificum peritiam luserat, seu illorum curia [ l. incuria], seu, quod libentius crediderim, voluntate divina; ut sanctitas illustris enitesceret viri. Sero ergo damnum succisae arboris operarii animadvertis [ l. animadvertentes] primo inter se mussitare, post Aldelmo in notitiam detulere. Modeste ipse illorum culpam ferens, nonnihil tamen pro difficultate reparandae materiae movebatur. Nihil enim remedii ex superfluo providerat; iterumque ligna devehere [Col. 1636D] labor immensus videbatur. Quare humano desperato auxilio, spem Deo contulit, rem ex compendio corrigere meditatus. Animabatur ergo miraculum exhibere; utpote quia multa jam virtutum experimenta coeperat occulte sane, ne favoris aura sanctissimos conscientiae flores decuteret. Itaque solum motu labiorum orans, et brachiorum levi conamine nitens, decurtatam trabem aliarum longitudini parem fecit, continuoque, ut miraculum dissimularet, modestia convitiorum artifices invasit; quod eum de trabis damno lusissent, quae nihil minus longitudine aliarum haberet. Illi, perpendiculo apposito signum et emendationem experti, laetum crubuere, asperitatemque sermonum non aspernanter [Col. 1637A] ferentes, victos se virtute sancti dissimulantes, gavisi sunt. Funali ergo machina cum caeteris in tectum levata, contignationem explevit. De hac trabe majorum nostrorum fuit verax relatio; quod nec in duobus incendiis, quae totum coenobium temporibus Elfredi et Edvardi regum consumpserant, ullam labem tulerit; donec annis et carie victa defecit.

Jam ergo monasterium surrexerat; jam adjuncta Beatae Mariae basilica clarius enitebat; poteratque videri et dici Aldelmus felix tot monachorum patronus, tot possessionum dominus. Sed ille longe porrecto prudentiae intuitu olim offuturis occurrendum arbitratus. Romam ire animo destinabat. Causa eundi fuit ut monasteriis suis apostolica privilegia [Col. 1637B] acquireret, Meldunensi maxime, quod ab antistiis Leutherii liberalitate profectum in successorum calumnias recidere poterat. Quas ille, ut dixi, prophetico praesagiens oculo, qualiter vel depelleret vel labefactaret cogitabat. Communicato propterea cum rege West-Saxonum Ina et Etheldredo Merciorum concilio, quorum et gaudebat amicitia et eminebat munificentia; illisque a sententia non discedentibus, Romanum callem ingressus est. Verumtamen [ut] licentius necessaria componeret; in praedia sui juris apud Dorsatensem pagum abiit. Ibi, dum felicem auram operitur, ecclesiam fecit in qua sociis ad necessaria occupatis, ipse itum et reditum suum Deo commendaret. Ejus domus materiae adhuc [Col. 1637C] superstites coelo patulae tecto vacant; nisi quod quiddam super altare proeminet, quod a foeditate volucrum sacratum lapidem tueatur. Caeterum nunquam tanta vis imbrium foris in circuitu insaniat; quod infra ecclesiae ambitum vel gutta decidat. Hoc enim [non] pro miraculo jam, sed pro consuetudine habent pastores; qui in campestribus vicinis animalium custodiae curam gerunt. Quandocunque enim densato nubium vellere nimbus ruinam minatur; omnis eo agrestium turba cursu fugam glomerat; infraque maceriam ecclesiae patenti aere consistens, nihil pluviae persentiscit. Quo adducti miraculo proceres provinciae non semel tentarunt; ut domui tectum inducerent; sancto volentes officii sui exhibere clientelam. Sed frustra fieri experti, desiere; [Col. 1637D] intelligentes sancto placere proludium [ l. proluvium], quo frequens exhiberet miraculum. Copia signorum eo quotannis ad festum ejus invitat populum; frequentaturque ibi et munerum oblatio et sanitatum exhibitio, quanta nec in loco ubi sacratissima ejus adorantur ossa: Deo credo per haec innuente satis superque sufficere debere Meldunensibus corporis ejus gloriam; modo caeteris non invideant virtutum ejus praesentiam.

At vero ut dicere coeperam, superatis marinis discriminibus devictisque longae viae difficultatibus, venit Romam. Erat tunc temporis Sergius summae sedis episcopus; qui viri illustris adventum ea qua decuit humanitate suscepit, peregrinationem fovit episcopaliter. Excitabat venerantiam pontificis in [Col. 1638A] abbatem, quod videretur a vitae ejus religione non discrepare scientiam, moribus non dissidere doctrinam. Aluit bonae famae odorem propitia divinitas, in tanta urbe virtutum laude clientem sublimans. Est Romae consistorium, quod Lateranense vocant, ubi Constantinus imperator ex palatio suo fecit apostolicis pontificibus patriarchium. Ibi Aldelmus cum papa manens, benignum frequentabat contubernium; nullumque diem excipiebat, quo missam non cantaret, cujus solemniis taedium peregrinationis falleret, Deo se suosque commendaret. Id cum quadam die pro consuetudine fecisset; jam, missa dicta, vestem, quam casulam nominant, post terga rejecit; opinatus falso aliquem, qui exciperet, astare, alias scilicet cogitatione projecta, et exstasis divinae adhuc [Col. 1638B] plenus. Minister parum providus ad aliam altaris partem nescio quid scrutabatur. Sed enim: Non dormitat, neque dormit qui custodit Israel (Psal. CXX, 4) ; qui cessante hominis industria sua prompsit magnalia. Confestim enim radius solis per perspicuitatem vitreae fenestrae clarus emicuit; et casulae se subjiciens longiuscule a terra suspensam per inane portavit. Quantus tunc ibi popularis clamor fuerit, quis referat; quia viderent famulo Christi famulari naturam contra naturam? Merito, ut qui semper mentem librabat in aethera, vestem suspenderet in aera; et illius obsequio solidaretur inane, qui omnia terrestria despuens ut fluxa et caduca, sola inhiaret coelestia. Haec autem vestis, incertum an ab Anglia secum delata, an ibi ad tempus commodata, hactenus [Col. 1638C] apud nos habetur. Servatur studiosissime tantae virtutis conscium indumentum, nihil diligentiae praetermittentibus Aedituis; ut sine labe pascat oculos succiduarum generationum. Est autem fili delicatissimi, quod conchiliorum fucis ebrium rapuerit colorem coccineum; habentque nigrae rotulae intra se effigiatas species pavonum. Longitudinis spatiosae quia [ l. qua] docemur procerae staturae sanctum fuisse. Idemque ossa brachiorum, et caetera, quae videre meruimus, protestantur, Aldelmum quondam ea excrevisse habitudine, quam non molem sed dignam proceritatem corporis possumus diffinire.

Morabatur ille Romae; continuabatque Dominus in famulo virtutum gratiam, subinde causas exculpens, [Col. 1638D] quibus dilectum sibi efferret. Et in tempore res accidit, quae secundae virtutis occasionem dedit. In unius apostolici cubicularii domo puer natus recens erat; exieratque et perstrepebat fama in vulgus mulierculam, quae religionem professa vestem mutaverat, caput velaverat, peperisse, nec patrem exstare. Nec jam dubia suspicione sed publico clamore pontifex sceleris arguebatur; quod ad illum femina ventitare et secretius colloqui solita diceretur. Familiari mortalium miseria, ut omnium statim imperatur odio, qui quolibet sauciatur infortunio. Tunc ille omnium criminum reus dicetur et qualibet cruce dignus. Sic popularis insania laudabilem pontificem suspicionibus urgebat, infamabat clamoribus virum: quo nemo unquam vel litteris acutior [Col. 1639A] et promptior, vel fide rectior et probabilior, vel vita sanctior et perfectior fuit: [qui] faceret omnia quae sancta diceret, quae catholica; nec ullius terrenae potestatis metu premeretur. Denique imperatorem Constantinopolitanum contra fidem Catholicam garrientem palam sententia lata condemnavit; eodemque discrimine proceres consentaneos, si non resipiscerent, involvit. Quantas ille propter hoc epistolas scripserit, quantos labores pertulerit, aliae volentem scire litterae [docebunt]. Ego ad Aldelmum recurro; qui pontificis injuriae compassus ad animam, causam fluctuantem quantis potuit facundiae viribus apud populum egit. Turpe esse et miserabile, ut ipsi pontificem suum suspicione criminum incessant. Quid momenti apud Britannos vel aliam gentem, si qua [Col. 1639B] ultra Oceanum jacet, habiturus sit pontifex Romanus; qui a suis impetatur civibus? Postremo verum non videri; ut talis peccati se impediret volutabro, qui toti se meminisset praelatum mundo. Haec cum in auras effunderet; nec enim popularis tumultus semel excitatus leviter leniri posset, ille pro sanctitatis conscientia paulo commotior: «Afferte, inquit, infantem; ut ore suo pontificalem depellat injuriam. Proinde a fatuis suspicionibus discedant, in gratiam antistitis redeant; se, quantum sua interesset, paci non defuturum.» Dictum excepere nonnulli cachinnis; quod insolita promittere, indebita praesumere advena videretur. Verumtamen infantem allatum, vix dum novem a matre dierum, baptismi lavacro [Col. 1639C] prius innovavit. Sciscitatus est deinde publice utrum vulgi opinio conveniret veritati de patre? Tum ut videres Dei gratiam praesentem; pusiolus in vocem absolutissimam conatus, nodum dubietatis abrupit; sanctum et immaculatum Sergium esse, nunquam illum mulieri communicasse. Plaudit plebs miraculo. Innocens antistes ovat triumpho. Aldelmi meritum extollit Roma: repercussusque et ingeminatus laetantium clamor ipsa quatit sidera. Qui tamen rogatus, ut quia falsum patrem infamia exuerat, verum cognitioni populi addiceret; facere refugit: praefatus suum esse, ut insontes si posset damno eximeret, non ut sontes morte opprimeret.

Talibus virtutum indiciis eximie delectatus pontifex, non difficilem se impetratu exhibuit; ut monasteriis, [pro] quibus rogabatur, elaboratae, auctoritatis [Col. 1639D] privilegium indulgeret: quod hic ex integro apponam, ut omnem ambiguitatis evadet scrupulum, quantis sint maledictionibus obnoxii, quantarum poenarum sint futuri servi, qui nunc id impune se opinantur temerare et transgredi.

«Sergius, servus servorum Dei Aldhelmo abbati ejusque successoribus, et per vos venerabili vestro monasterio. Ea quae religiosae conversationis intuitu monachis servis Dei pro libera vivendi facultate conferuntur, non pro illecebrarum licentia, sed pro sedulitate bene conversandi, et divinis servitiis se ipsos procul dubio mancipandi, a praesulibus atque cultoribus Deo decretae Christianae religionis indulgentur; ut nexu humanae conditionis exuti, dum ab [Col. 1640A] omni munere saecularium functionum efficiuntur immunes; sicut professionis eorum regula protestatur, Deo penitus vacent; et ejus solius sint intenti servitio, pro cujus majestatis reverentia non solum ab oneribus temporalium ditionum sunt liberi; sed etiam amore religionis maximo honore sunt digni. Unde poscente a nobis religione vestra, ut auctoris nostri beati Petri apostolorum principis vice, cui Creator et Redemptor noster Dominus Jesus Christus claves ligandi atque solvendi in coelo atque in terra dignatus est impertire; cujus et nos licet impares ministerio fungimur, et Ecclesiam ejus Dei dignatione disponimus: monasterium beatorum apostolorum Petri et Pauli, quod Meldum religiosae memoriae condidit, quod etiam nunc Meldumesburge [Col. 1640B] vocatur, situm in provincia Saxonia, atque aliud monasterium, quod in honore sancti Joannis Baptistae est in eadem provincia positum juxta flumen, qui vocatur From; quae tuam religionem Deo cooperante provide dispensare multorum veridica relatione cognovimus apostolicis privilegiis roboremus, piae devotionis facientes assensum. Hortamur vos in Dei laudibus et orationibus studiosos atque pervigiles, abstinentiae, castimoniae, purificationi tenaciter inhaerentes, hospitalitatis atque humanitatis officiis deditos, ac devotos obedientiae et humilitatis Christi existere vos amatores, circa invicem pia charitate concordes, mandatis spiritualibus et sanctorum Patrum regulis serviendo, apostolicae fidei rectitudinem illibate servare, bonis studiis oporam dare, [Col. 1640C] humanitatem peregrinis et egentibus impendere, ecclesiarum Dei praesulibus et sacerdotibus venerationem debitam exhibere; Deo vacare, saeculares curas et quaestus effugere, temperantiam et paupertatem diligere, psalmis et hymnis spiritualibus atque orationibus assiduis cum Deo colloquium inserere; abstinentiam tanquam purificationem corporis in cunctis vitae studiis adhibere, in omnibus Dei mandatis alterutros excitare, sollicitos circa sui salutem esse, et proficientes in melius aemulari, et in Dei praesidio confidere, immaculatos vos non solum a contagione carnali, sed etiam a sermonibus noxiis et cogitationibus custodire, ut castitas atque sobrietas corporis simul et spiritus vestri ante Dei oculos luceat; quatenus et interior homo gratia virtutis [Col. 1640D] illustretur, et exterior bonae conversationis laudem atque opinionis obtineat. Quia igitur talibus debetur pontificalis indulgentiae beneficium; praesentibus apostolicis privilegiis praedicta venerabilia monasteria decernimus munienda: quatenus sub jurisdictione atque tuitione ejusdem, cui et nos deservimus, auctoris nostri beati Petri apostoli, e ejus, quam dispensamus, Ecclesiae et nunc sint et in perpetuum permaneant, sicut tua religio petiit, nulliusque alterius jurisdictioni sint subjecta: nec quisquam episcoporum aut sacerdotum, aut cujuslibet ecclesiastici ordinis clericus quoque tempore sibi in ea qualemcunque jurisdictionem defendere, aut susceptionem vel quaelibet munuscula a religiosa congregatione [Col. 1641A] extorquere vel exposcere praesumat, neque in eorum oratorio episcopalem cathedram constituere aut missarum solemnia ibidem gerere, praeter si a religioso abbate et congregatione ascitus advenerit. Presbyterum vero si necesse habuerint pro missarum solemniis sibi ordinari aut diaconum; a reverentissimo episcopo, qui e vicino est consecrandum exspostulent; illo duntaxat quae ad sacram regulam pertinent sub divino judicio perquirente, et absque muneris datione ordinante. Si autem et religiosum abbatem obire contigerit, et ad electionem alterius fuerit ventum; illum, quem religiosa congregatio servorum Dei communi consilio delegerit, promovendum e vestigio; ut non detrimentum monachicae conversationis disciplina incurrat, vel res monasterii abbatis privatione depereant. Praesul quoque, qui [Col. 1641B] similiter in vicino fuerit, ex apostolici pontifici auctoritate orationem ei abbatatus attribuat. Dum haec ita sint, si quisquam episcoporum, presbyterorum vel cujuslibet ecclesiastici ordinis clericus, sive etiam laicus, cujusque dignitatis fuerit, haec a nobis sub divino judicio statuta transgredi vel temerare tentaverit: reum se noverit ante conspectum Dei, et a participatione corporis salutiferi et sanguinis Domini alienum. Condemnationem, quam Judas Iscariotha assecutus est, assequatur; et ab apostolorum principe, ut Ananias et Saphira, percellatur, nisi de incoepto temerariae praesumptionis poeniteat. Vita vero, salus et beatitudo perpetua his, qui haec conservaverint, et conservari mandaverint. Bene [Col. 1641C] valete, dilectissimi fratres.»

Paginae hujusce praerogativa Aldelmus triumphans, simulque benedictione antistitis et sacrarum reliquiarum pignoribus fretus, redeundi domum iter impiger adoritur. Devehens secum multimoda peregrinarum mercium pretia; quae patriae nova et mirabili inferret copia. Inter quae fuit altare ex splendenti marmore, candido colore, sesquipedali crassitudine, quaprupedali longitudine, latitudine trium palmarum, labio ex eodem lapide prominenti in circuitu pulchre densatum. Camelus, ut dicitur, (Quod enim nostrae regionis animal tantam sustineret molem?), ejus usque ad Alpes bajulus fuit, et inoffenso tulit. Ibi camelus seu quodlibet quadrupes, nec enim referet quae bestia tulerit, vel injusti fascis [Col. 1641D] injuria vel propter praerupta viae declivia concidit. Ruina jumentum contrivit; et marmor in duas partes effregit. Utriusque rei damnum sociis ingemiscentibus, sanctus arcano cordis murmure et protensa benedictione dextrae sarcivit. Animali salutis vigor refusus; quod alacri statim se motu excutiens, in pedes constitit. Fractura lapidis, quae non recta linea, sed quodam anfractu desiliens crepuerat, statim se in solidum compegit. Sed ut mirabilis signi memoria non obsolesceret, adhuc cicatrix scissurae patet sanata quidem miraculo, sed curioso tamen perspicuo oculo. Recidit moestitia, reiteratur semita. Ita omni comitatu incolumi ad mare, quod Galliam Angliamque disterminat, venit. Ibi placido [Col. 1642A] carinae sinu exceptum post feliciter enavigatum pelagus secunda compatriotarum desideriis fortuna restituit. Venienti occursum est ubique magna pompa longo apparatu salutantium. Religiosorum alii suavi cantu mulcent aere, alii lignum divinum praeferunt, alii odoris thymiamatibus vias afficiunt. Laicorum pars pedibus plandunt choreas; pars diversis corporum gestibus internas pandunt laetitias. Omnes in commune Deum laudant; qui lumen Britanniae reduxit, quod jamdudum peregrinantes radios per alias terras porrexerat. Nec fastus regius Inam et Ethelredum, illum West-Saxonum, hunc Merciorum principem, ab hac excepit laetitia. Quippe ubi antiquo viri amori recens accreverat apostolicarum salutationum reverentia. Magno igitur gaudio et pronae venerationis ostentatione susceptus, privilegia [Col. 1642B] monasteriorum suorum ambobus ostendit regibus. Ita efflagitabat ratio, ut quae utrorumque subsistebant muneribus, utrorumque firmarentur assensibus. Accurrit continuo regia religio dictis pontificis; nihilque minus fuit, quin vicino obedientiae pede jussa persequeretur.

Id quamvis memorandi principes pro insita benevolentiae gratia non difficulter fecissent; ex abundanti tamen Aldelmus magnorum xeniorum oblationibus consensum voluntarium elicuit. Et alteri quidem alia, sed Inae altare dedit. Is illud in vico quodam tunc regio Briwecane vocabulo sanctissimae Genitricis Dei locavit obsequio; ubi ad hunc diem situm, vivum, ut ita dicam, sanctitatis Aldelmi [Col. 1642C] praebet indicium. Est ibidem et alia major ecclesia in Sancti Petri nomine; quam a beato viro factam et consecratam non negligenter asseverat opinio Hujus orientalem frontem nuper in majus porrexit recentis aedificationis ambitio. Eo, ut dixi, modo processit labor laudabilis pro sanctae Ecclesiae honore susceptus. Jamque ille in dies senectuti affinis processerat.

Ac vero aliquo annorum intercurrente spatio, Hedda totius West-Saxoniae pontifex, apud Wintoniam sedem habens, excessit mundo. Gratissimus fuit hic obitus coelestibus quod pro sanctitate praeteritae vitae numerum eorum ampliaret: luctuosus mortalibus; quod vix parem possent invenire, qui tantae dioeceseos circuitum vellet regere. Quidquid [Col. 1642D] enim nunc IV episcopi gubernant, unus tunc ille frenabat; rebelles auctoritate premens, supplices simplicitate demulcens. Synodali ergo consilio dioecesis ultra modum protensa in duas sedes divisa; quarum altera Scireburniae, altera esset Wintoniae. Iniqua et impar fuit ea divisio; ut unus duos tantum pagos, alter totum regeret quidquid West-Saxonici tractus immensitas continet. Singulis sedibus suffecti pontifices pro scientiae merito et natali solis confinio. Wintoniae praelatus Daniel, qui esset ejusdem regionis oriundus, litterarum non egenus. Scireburnam sortitur Aldelmus; cui sapientiae praerogativa, et aevi maturitas ad majus culmen aspiraret; cum et genitalis [Col. 1643A] terrae charitas suffragaretur, quod ejus provinciae indigena esset. Procedit ergo, ut creditur, agente Deo universalis electio; ambiturque a beatissimo sene, ut episcopatum dignetur [suscipere]. Omnis aetatis et ordinis conflatur sententia dignum videri praesulatu, excocta jam aetate serium, litteris uberem, religione nulli disparem. Sin vero natalium dignitatem considerandam putes, quam beatus Apostolus in talibus non permiscet; quis eo nobilior, qui regalem prosapiam proxima contingit linea? Ejus famae, ejus vitae semper illum fuisse, de qua nunquam vel parum sinistra jactata sit opinio. Rostitit ille quantum potuit; quae repulsam suam adjuvare, quae unanimitatem illorum infirmare possent, non segniter objectans. Sed enim in nihilum [Col. 1643B] fatigabatur: cum eo ipso quod pro se paraverat, convinceretur. Id erat annorum gravitas, quibus e proxima meta respicientibus senium admoneretur leni quiescere otio, non periculoso indulgere negotio. Quod statim ab audientibus retorquebatur in aliud; quod quanto annis maturior, tanto esset vitiis defaecatior, consiliis promptior. Habuit ergo modum; restititque quoad concinnum rationi visum est. Sed ubi unanimem et diuturnum assensum accendit, fraternae obedientiae habenas vitae suae laxavit, veritus divino resultare oraculo, quod corda omnium conflaverat, ora oppleverat. Suscipiunt igitur collegam episcopi, patrem clerici, patronum laici.

[Col. 1643C] Inde acclamantibus cunctis, reclamantibus nullis, B […] rthwaldo primae sedis archiepiscopo pro more consecrandus deducitur. Is in veteris contubernii sodalem; nam et pariter litteris studuerant, pariterque viam religionis triverant: electionem factam gratiose complexus, favorem auxit. Itaque non solum consecrationem indulsit; sed etiam multos dies secum retinuit, ejus consilio archiepiscopatus sui pondus allevians, causarum rationem examinans. Unde factum est, ut his diebus Doroberniam [hodie Devoram appellamus] pergeret; quod est littus Cantuariae ad XII millia proximum, audiens illic naves appulisse. Portus ibi, ut plerique maritimorum locorum, inquietus quia angustus. Citissimus eo a marinis transitus paucorum admodum millium trajectu. [Col. 1643D] Quo fit ut in illius spatii angustia inter se currentes et illidentes fluctus minima occasione pelagus exasperent; ibique maxime incurratur periculum, ubi sperabatur periculorum effugium. Jam vero in statione navibus receptis tutissima quavis tempestate quies. Hoc ideo praetuli; quia ad rem quam inferam attinet. Spatiabatur sanctus juxta mare; intentusque oculos mercimoniis infigebat, si quid forte commodum ecclesiastico usui attulissent nautae, qui e Gallico sinu in Angliam provecti librorum copiam apportassent. Conspicatusque librum totius Testamenti Veteris et Novi seriem continentem; ad emendum intentus, animum a caeteris remisit. Cumque gnarus folia volveret, pretium effringeret, barbari eum nautica lascivia conviciis aggrediuntur. [Col. 1644A] Quid ita merces alienas depretiaret, et attenuaret rerum non suarum valentiam? Sua si vellet eventilaret; extranea suo pretio relinqueret. Horum ille contra verborum contumaciam nihil retulit nisi risum. Postremo adhuc pretium libri percunctantem loco cum ignominia deturbant; tensisque rudentibus longius a littore se removent. Sed non longe morata divina ultio injuriam sancti acrius vindicat. Procella surgit, turbo saevit, densatur nubes, subducitur dies, pelagi caligo aerisque horror noctem inducit; congeminant terrorem ventorum furor, rudentium stridor. Antenna saevitiam tempestatis non patitur; latus navis hinc in tundentibus fluctibus quassatur. Defecit ars remigum; decidit peritia nautarum. Et jam pessimum [ l. pessum] [Col. 1644B] ibant; videbanturque in miserorum mortem omnia conspirasse elementa: cum licet brutos animos intelligentia subiit, propter injuriam sancti cui conviciati fuerant, se luere poenas. Exclamant ergo in planctum; et supplices tendunt ad littora palmas. Orant opem; pollicentur emendationem. Facile fuit beato pontifici, ut remitteret culpam; qui non doluerat contumeliam. Et primo quidem porrecto contra saevientia flabra crucis signo, nonnihil tempestatis diminuit et mansuefecit. Mox cum ipse scapha ascensa virtute remigum periclitantes adisset; mutata in bonum omnia, tempestas tota quiescit; turbo conquiniscit: ventorum usus conversus navem impellit ad littus: undae, quae ante minabantur exitium, nunc sensim allabentes pollicentur [Col. 1644C] obsequium. Potiti ergo nautae optata stationis arena, librum sponte offerunt; accipiat gratis, dignetur munus famulorum, quos ab ipsis mortis faucibus in siccum evexit. Appendit ille mercedem aequa lance in medium conferens; ne aut pauperes magno damno emungeret, aut supplicum preces repudiaret. Id volumen adhuc Melduni visitur, antiquitatis venerandum praeferens specimen.

Novi ergo compos honoris, provinciam regressus, cum in omnibus nomen aequaret officio, tum vel maxime libertati monasteriorum studere, habuitque sedem Scireburum, ubi et ecclesiam, quam ego quoque vidi, mirifice construxit. Ac primum quidem humanae vitae incertum metuens, cum monasteriis [Col. 1644D] suis abbates praeponere vellet, huic voluntati monachi consueti Patris dulcedine opposuerunt obicem. Cujus rei tenorem contulit in scriptum; ne laberetur, neve successores necessitatem perverterent in tyrannidem; non parituris sub obligatione divina interminatus perniciem. Illius scripti textus hic est:

«Nihil in hoc saeculo prolixa felicitate perfruitur, nihil diuturna dominatione potitur, nihil quod non ad fatalem vitae terminum loci cursu protendatur. Et ideo nobis sic mundanarum rerum patrimonia sunt perfruenda, ut tamen aeternae patriae emolumentis nunquam fraudemur. Hinc est, quod ego Aldelmus, postquam me immeritum nullisque pene dignis moribus comprobatum, in pontificatus officii sedem divina gratia subthronizasset, proposui arcano [Col. 1645A] mentis meae affectu, ut monasteriis meis quibus jamdudum in abbatatus gradu constitutus, suffragante Domino regulariter praefui, religiosum abbatem, quem sibi spontanea familiarum mearum optio consona voce elegissent, canonica ratione atque regulari sanctione constituerem. His voluntariis propositionibus meis pia monachorum meorum resistit pervicacitas. Et cum hoc sedulo saepiusque in conventu fratrum meorum fiducianter narrassem, nullus his votis meis placidissimum praebet assensum: dicentes quod quandiu vitali vegetaris spiritu, nobiscunque praesentis vitae deputaris stadio, tuae semper dominationis jugo humillima colla subdere non dedignamur. Sed hoc supplici prece communique rogatu deprecamur, quod sub sacra Scripturarum [Col. 1645B] testificatione et favorabilium virorum claro consensu corrobores, ut nullus post obitum tuum nec regalis audacitas nec pontificalis auctoritas, vel aliquis ecclesiasticae seu saecularis dignitatis vir sine nostro voluntatis arbitrio in nobis sibi vindicet principatum. Huic debitae monachorum meorum maximeque famulorum Dei petitioni libentissime consensi; et in monasterio quod juxta fluvium, qui dicitur Winburna, situm est, cui venerandi regis nostri germana Cuthberge praesidet, cum optabili famosissimi regis Inae consensu et reverentissimi fratris et coepiscopi mei Danielis nutu praesentatae professionis devotionem decentissimam et vernarum Domini postulationem sacrae crucis signaculo confirmavi: identidemque venerandus rex et [Col. 1645C] praenominatus pontifex pari devotionis manu subscripserunt. Nec multo post in sacrosancto concilio, quod juxta fluvium, qui dicitur Noodr, congregatum est [ l. esse] dignoscitur, in idem omnium Saxonicae gentis archimandritarum cum regalis potentatus assensu et pontificalis prioratus nutu consensit auctoritas. Si quis contra haec tam illustrium personarum decreta moliri machinetur, et sacra praesentis schedulae scita praevaricari praesumpserit, sciat se ante terribilem divinae majestatis thronum cum praevaricatoribus praeceptorum Domini lugubri damnationis judicio percellendum; sunt autem haec nomina monasteriorum Maldubesberge, Froom, Bradonford. Scripta est hujus confirmationis [Col. 1645D] chartula anno ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi 705 indictione III.» Subscripserunt Ina rex, Daniel episcopus, Ethelfrithe patricius.

Quamvis igitur hac charta suis monasteriis consuluisse et tyrannidem successorum propulsasse videretur, non tamen illustri animo suffecit, nisi et omnibus ecclesiis quae in West-Saxonia erant consultum faceret. Dulcibus igitur monitis credulum sibi animum regis urgens, hujusmodi edictum obtinuit. «In nomine Domini Dei nostri Salvatoris. Ego Ina regnante Domino rex, cum consilio et decreto praesulis nostri Aldhelmi, simulque cunctorum Dei sacerdotum suggestione et monachorum petitione qui in parochia Saxonum conversantur, hanc ubertatem ecclesiis impendo, et hanc privilegii dignitatem [Col. 1646A] monasteriis confero, ut sine impedimento saecularium rerum et absque tributo fiscalium negotiorum liberis mentibus Deo soli serviant, et monasticam coenobii disciplinam, Christo suffragium largiente, regulariter exerceant, ac pro statu et prosperitate regni nostri et indulgentia commissorum criminum ante conspectum divinae Majestatis preces fundere dignentur, et orationum officia frequentantes in ecclesiis pro nostra fragilitate interpellare nitantur. Si quis vero, contra hujus decreti syngrapham venire tentaverit, sciat se coram Christo novemque angelorum ordinibus in tremendo examine rationem redditurum. Hoc vero decretum a nobis libenter concessum taliter servari et confirmari decernimus; ut tam nobis vita comite [Col. 1646B] propitia Divinitate regni gubernacula regentibus, quam futuris successoribus haereditatis jure regnandi monarchiam tenentibus, inextricabili lege firmiter roboretur. Nam pro amplioris firmitatis testamento principes et senatores, judices et patricios subscribere fecimus. Actum publice et confirmatum in loco qui appellatur Eburleagere, VIII Kalendarum Juniarum die, indictione II, anno ab Incarnatione Christi 704 feliciter. Subscripsit Ina rex. Ego Aldelmus, servus servorum Dei, hoc decretum manu propria roboravi.» Subscripserunt et abbates, proceres IX.

Ista divinus pontifex indefessus agebat, vicini finis non nescius. Sordebant enim jam terrena viro; inhiabatque coelestibus. Quapropter optimum factu [Col. 1646C] ducebat, si metam vitae talibus percurreret, quae essent suae laudi memoriae, subjectis emolumento et gratiae. Et licet nimis effeta caro labores perferre negaret, tamen solida mens jamque foras eminens et ipsis coeli januis imminens vincebat temporum situm. Fragilem igitur corporis usum, non longe post desertorem animi, spiritualibus exercitiis subjiciebat. In praedicationibus noctes perinde ut dies continuans, dioeceses non segniter circuiens, ipse integre et non minus quam in viridi aetate jejunia caeteraque id genus bona frequentans. Ducta itaque vita hominibus placida, Deo placita, post episcopatus annos quatuor

Ad superos superum cultor sociusque recessit;
Alterat astra solo, mutat et arva polo.
[Col. 1646D] Halitus alta subit, fovet artus hospita tellus,
Depositumque suum poscit uterque locus,
Impulerat Phoebus bis quina luce Latonam:
Involucris mundi cum resolutus abit.

Est in pago Sumersetensi [villa] Dultinge vocabulo, in qua hominem exuit, quam pridem monachis dederat, Glastoniensibus usumfructuarium pactus. Domus obitus ejus conscia lignea erat ecclesia, in quam se ultimum spirans inferre jussit, ut ibi potissimum efflaret, sicut incolae hodie per succiduas generationes asseverant. Hanc dum quidam Glastoniensis monachus ex lapide refectam in die [ f. Dei] faceret consecrari nomine, immiscuit se confertae multitudini muliercula utroque lumino jamdudum capta. Haec in signo fidei densitatem [Col. 1647A] vulgi perrupit, clamitans ut ad altare duceretur incunctanter; se credere quod sanctus, cujus basilica consecraretur, viduae caecitatem depelleret, qui tota vita solemnes eleemosynas viduis conferre solitus esset. Audacia credulitatis de coelo traxit auxilium: implevit viduos orbes lux serena. Nec latere potuit miraculum coram populo celebratum, praesertim cum et persona et personae calamitas provinciae vulgatissima esset. Constat in eadem ecclesia lapidem esse, cui sanctus moriens insederat; cujus ablutione plures aegroti sanitatem iniisse noscuntur.

Tunc beato Egvino Wigorniensi episcopo visio coelestis affulgens obitum sodalis innotuit; et ut ad locum pergeret, praecepit. Ille dolens et amoris stimulis tunc maturans celeriter Dulting pervenit. Depositaque [Col. 1647B] pro animae requie oratione, ut pro desiderio et praecepto sancti Meldunum corpus promoveatur, jubet. Compescit ejulantium lacrymas fidei praesumptione; opus accelerat ipse operis maturator assistens. Efferuntur ergo felices exuviae magno praeeuntium et subsequentium agmine; dum quisque beatiorem se putaret qui propior esset, eratque ingens comitantium solamen saltem feretrum videri, si non posset tangi. Ipsa enim species et forma exanimis corporis multum decoquebat doloris; demulcebatque oculos manens gratia et permanens figura. Celebris illa pompa funeris fuit; dum pro miraculorum frequentia figerentur semper lapideae cruces ad septem milliaria. Ad quas plures inveteratis [Col. 1647C] morbis debiles cum fide accedentes, violentia precum celerem rapuere salutem: virtutum signis manentibus usque hodiernum diem. Nec fidem auditorum excedere debet, quod pene tot sunt miraculorum testes, quot provinciales; quorum certissimum beatum Egvinum in testem cito, qui in quodam scripto post quaedam alia sic ait: «Post duos annos Aldelmus religiosus episcopus migravit ad Christum. Quod ego per revelationem agnoscens, convocatis fratribus et obsecundantibus meis excessum venerandi Patris eis aperui; concito gradu ad locum ubi sacrum corpus ejus jacebat L ferme millibus ultra Meldunense monasterium situm deveni, et ad sepulturam adduxi et honorifice sepelivi; et mandavi, ut in quocunque loco sacrum corpus [Col. 1647D] in asportatione pausaverat, sacra Deo erigerentur signacula.» Manent omnes cruces, nec ulla earum vetustatis sensit injuriam: vocanturque Biscepstune, id est lapides episcopi; quorum unum in claustro monachorum in promptu est videre. Quae res admonuit, ut quod fama de Biscepstune jactitat, non tacerem. Villa est in valle, ad quam praedicationis sollicitudinem expleturus venisse dicitur. Dum sermonem sereret in plebem, forte baculum fraxineum, quo nitebatur, terrae fixisse. Illum interim per Dei virtutem miram in magnitudinem excrevisse, succo animatum, cortice indutum [Col. 1648A] foliorum pubem et frondium decorem emisisse. Pontificem, qui verbo intenderet, clamore populi admonitum respexisse; adoratoque miraculo Dei, munus ibidem reliquisse. Ex primae arboris pulla multas pullulasse fraxinos; adeo ut, sicut dixi, villa illa vulgo ad episcopi arbores nuncupetur. Haec sane non pro solido asserui; sed ne quid praeteriisse arguerer, non omisi. Caetera scriptis vel caelaturis ex antiquo factis approbo; nec quidquam Deo teste adjeci de meo, nisi si aliquod verbum causa politius ornandi lectionis avolavit. Non enim eget Aldelmus, ut mendaciis asseratur: tanta sunt de illo, quae in dubiam depromant fidem: tot sunt quae non veniant in litem. Innumera signa, quae modo apud ejus fiunt memoriam, ostendunt praesentibus [Col. 1648B] praeteritae vitae sanctimoniam.

Excipiunt interea patronum Meldunenses ingenti ploratu, reverenti affectu. Jungebatur amori veneratio, pugnabatque fides cum obsequio. Nescires quid eligeres, aut in parentem affectum, aut in advocatum gaudium. Si laetarentur pro praemisso ad Deum patrono; sed dolere cogebantur pro amisso vitae solatio. Inter hos fluctus aliquot extractis diebus, tandem sepeliri permiserunt in Sancti Michaelis ecclesia; ubi sibi vir sanctissimus olim sepulturam providerat. Excessit anno ab Incarnatione Domini 709, ante Inam annis XVIII, ante Bedam XXV, postquam abbas a Leutherio factus est XXXIV, postquam episcopus a Berthwaldo anno v. [Col. 1648C] Nam annos aetatis ejus nulla scriptura misit in calculum; sed est conjectura non fallax grandaevum fuisse factum, qui paulo minus XXXIV annis in ecclesiastico manens praesidatu, non nisi legitima aetate illo praesertim tempore sumpsisset honorem. Gravis ille annus Britanniae fuit, ut qui multa lumina vel exstinxit vel abduxit. Eodem enim anno Wilfridus episcopus decessit, de quo superior sermo palam fecit, quod nemo in Anglia eo promptior et justi tenacior fuit. Quin et Kenredus rex Merciorum Ethelredi successor cum Offa Orientalium Anglorum rege Romam profectus stadium vitae decurrit, quorum societatem adornavit, ut supra dixi, Egwinus felix episcopus; qui postquam beato Aldelmo justa persolvit, iter illud arduum ultroneis compedibus [Col. 1648D] illaqueatus et adorsus et permensus est. Sed haec plenius scire volentem alias et nostra et aliorum lectio informabit. Jacuit corpus beati viri in ecclesia supradicta 246 annis; quo toto tempore quae miracula exhibuerit, quae nec parva nec pauca fuisse crediderim; omnia sepelivit, omnia suppressit aemula oblivio. Enimvero monachi se in Sanctae Mariae transtulerunt ecclesiam, ut vicinius et opportunius necessitates suas sancti ministrarent mausoleo; quamvis, ut per chartas probavimus, omnibus usque ad Edgarum regem annis Sancto Petro daretur primatus.

PARS IV.

[Col. 1649]

[Col. 1649A] Jam enim quartam pollicitationem meam Domino juvante complere ingrediar, ut ostendam quanta volubilitate fortunae coenobium Meldunense excreverit; plerumque etiam, nisi sanctus auxilium porrexisset, pessum iverit. Per successionem ergo regum et chartarum appositionem agam propositum. Inae successit Ethelardus XIV annis; ei Cuthredus pari spatio. Hujus donum ita scriptum habemus: «Ego Cuthredus, rex Geuvisorum, cogente catena charitatis Christi et indivisibilis affectu dilectionis, Aldelmo abbati familiaeque sub illius regiminis amore degenti, cum consensu atque scientia eximii praesulis Danielis optimatumque meorum et dignitatum ob recordationem scilicet orationum suarum et redemptionem animae meae, ut in plenitudine [Col. 1649B] electorum Domini collocatus sim; terrae partem inextricabilem [ l. inextricabili] possessione in loco, qui dicitur Wdecim, sub X mansionum aestimatione taxatam sub contestatione sanctae Trinitatis dapsili quidem liberalitate et hilariter ad Meldunense monasterium largitus sum.» Et post aliqua: «Exemplar hujus largitionis promulgatum est anno ab Incarnatione Christi 745 in praedicto coenobio sub praesentia Cuthredi regis.» Liquet igitur anno ultimo vitae regis Cuthredi hoc factum esse, superstite adhuc Daniele episcopo; qui cum beato Aldelmo episcopus factus fuerat; post excessum ejusdem Patris anno XXXVI. Unde constat hunc Aldelmum abbatem, cui Cuthredus rex Wdecim dederat, [Col. 1649C] aliud fuisse quam Magnum Aldelmum. Fertur sane quod secundus Aldelmus prioris nepos fuerit. Cuthredo regi successit Sigebricht anno primo [ l. uno]. Sigebrichi successor fuit XXXI annis Kinewlfus. Hic anno tertio regni sui coenobium insigni munere auxit.

«In Christi nomine. Ego Kineuulf rex, cum consensu principum aliquam terrae portionem quasi XXX manentium familiae Christi in Maldubiensi monasterio constitutae pro remedio animae meae perpetualiter possidendam donavi: hoc est, ubi se duo latices Meardenae et Rochburnae jungunt et in circuitu eorum, quemadmodum ipsi incolae bene nosse dignoscuntur terminos ac limites locorum illorum; necnon et villam, cui subjacent pascua, [Col. 1649D] prata arida et irrigua, simul et silvestria loca. Et haec acta sunt ab Incarnatione Christi 758 indictione XI a transitu domini Aldelmi episcopi nono et quadragesimo.» Subscripsit Kineardus electus in episcopatum Wintoniae, et Haerewaldus episcopus Scireburniae. Contra eumdem Kinewlsum regem annum jam vicesimum et quartum in regno habentem. Offa rex Merciorum propter villam Benesingtunae congressus, et ipsam et plurimam partem regionum [Col. 1650A] West-Saxonicarum victoria functus usurpavit. Denique villas coenobii et Ettamunster. quam rex Merciorum Etheldretus; et Piritunae, quam rex West-Saxonum Cedualla dederat, infestus praedo abstulit. Et primam quidem Wigorniensi episcopo dedit; secundam filius ejus Egferthus reddidit hoc scripto:

In nomine Domini. Ego Egferthe, rex Merciorum, anno primo regni nobis a Deo concessi, rogatus a Brithrico rege occidentalium Saxonum et Ethelardo archiepiscopo, terram XXXVI manentium in loco, qui vocatur Ecpirigeam, ab orientali parte silvae quae vocatur Braden, reddidi abbati Cuthberto et fratribus monasterii Maldubiensis pro indulgentia piaculorum meorum et pro requie animae patris mei Offan, quam ille veneno abstulit eis. Et [ l. ea] [Col. 1650B] scilicet ratione concedo terram supradictam, ut saecularibus regum servitiis libera sit ad serviendum necessitatibus fratrum Deo servientium in praedicto monasterio; ut memoria nostra in illo sancto loco in sanctis orationibus apud eos maneat in perpetuum. Sed et abbas et fratres ejusdem monasterii in comparatione terrae illius dederunt mihi duo millia solidorum argenti puri. Et hoc feci cum consilio episcoporum ac principum meorum, quorum nomina subter ascripta sunt. Et hoc actum est anno ab Incarnatione Christi 796 indictione IV. A transitu Patris Aldelmi anno octogesimo septimo. Augentem hanc meam eleemosynam Dominus conservet et benedicat. Minuentis [Col. 1650C] vero ac frangentis nomen, quod non optamus, eradicabitur de terra viventium, et a societate sanctorum privabitur, nisi digne emendaverit.» Subscripsit Ethelardus archiepiscopus, qui ex abbate prius Meldunensi et episcopo postea Wintoniensi supremum honorem nactus, Cutbertum hunc constituit Melduni abbatem. . . . . . . . . . Subscripsit Beorthricus rex West-Saxonum XVI annis post Kinewlfum. Subscripserunt Cineberth Winton, Benefrithe Sciroburn., Hedered Wigorniensis, Edulfe electus ad Hereford.

Successit Brithrico Egbirthus annis XXXVII qui omnia regna Anglorum West-Saxonico usque hodie curvavit imperio. Huic Ethelulfus filius annis XVIII quem quidem Athulfum vocant. Vir qui libertate [Col. 1650D] collata ecclesiis omnes antecessores, quique postremo seipsum nova liberalitate vicerit. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . fecit et scrinium quo sancti confessoris ossa locaret, in anteriori parte ex solido argento jactis imaginibus. In posteriori vero levato metallo miracula figuravit, quae jam sermo deprompsit: unde putatum est hunc fuisse librum vitae in quo ista legerit; sed postea tempore Danorum amissum. Fastigium [Col. 1651A] crystallinum rex Ethelulfus apposuit scrinio; in quo nomen ejus litteris aureis est legere. Sunt qui dicant venerandas reliquias per eum levatas; sed, nos cum ad locum venerimus, magis tritam opinionem persequemur. Nunc ponamus regis dona, quae monasterio contulit.

«Regnante in perpetuum Domino nostro Jesu Christo, summo et ineffabili rerum omnium Creatore; ego Edeluulfus gratia Dei Occidentalium Saxonum rex, in sancta ac celeberrima Paschali solemnitate pro remedio animae meae et regni et populi prosperitate mihi a Deo commissi consilium salubre cum episcopis et comitibus cunctisque optimatibus meis praefeci [ l. perfeci]; ut decimam partem terrarum per regnum meum non solum [Col. 1651B] sanctis ecclesiis darem, verum etiam et ministris meis in perpetuam libertatem habere concederem: ita ut talis donatio fixa incommutabilisque permaneat ab omni regali servitio et omnium saecularium absoluta servitute. Placuit autem Alhstano Scireburnensis Ecclesiae episcopo et Suintino Wintanstrensis Ecclesiae episcopo, ut omni Sabbato tota congregatio quinquaginta psalmos, et unusquisque presbyter duas missas omni hebdomada cantet pro rege Edeluulfo et ducibus in hoc consentientibus, etc. Scripta est autem haec chartula anno Dominicae Incarnationis 854, indictione II die Paschae, in palatio nostro quod dicitur Wiltun. Terra autem ista, quam in libertate ponimus, ad ecclesiam pertinens [Col. 1651C] Meldubesburge, haec est: Piretune XXXV, Lacot XV, Suttune V, Corsaburn V, Cridanville X, Cemele X, Dantesie XI.» Fecerat autem solis ecclesiis chartam libertatis, quam hic praetermisi, quia in Gestis regum posui.

Anno primo regni sui, Incarnationis 844, a transitu beati Aldelmi 135, ubi has terras ad Maldumesburge pertinentes nominaverat, Ellendune XXX hidas, Elmhamstede XV, Undecune X, Cerlatune XX, Toccanham V, Minti V, Reodbirnam X. «Regnante in perpetuum Domino nostro Jesu Christo, ego Ethelulf rex partem terrae Gewisorum, hoc est V mansiones, donavi Deo et Sancto Petro et familiae Maldubiensi in loco qui dicitur Toccanham, eatenus ut ipsi jugiter orent pro nobis Deum omnipotentem; [Col. 1651D] quatenus prospera nobis tempora largiatur ad conservandam fidem nostram, et regni nostri gubernacula per omnia tempora gentis Anglorum. Et nemo audeat hoc donum mutare ab ipso monasterio sine ira et vindicta omnipotentis Dei. Et hoc donum actum est anno ab Incarnatione Dominica 854; quod et servetur in pace. Subscripserunt Swithinus episcopus et Alhstanus. Regnante et gubernante nos in perpetuum Domino Deo Salvatore nostro Jesu Christo, qui cuncta saecula salvavit, et humanum genus suo sanguine redemit, atque ab aeterno interitu diabolicae damnationis per fidem rectam et baptismatis sacramentum liberavit; ego Etheluulf rex meis non meritis, sed Dei gratia largiente, [Col. 1652A] Occidentalium Saxonum; nec non eodem Deo donante Cantuariorum populo et omni Australi Anglorum genti Dei accidente gratia regimine praelatus, aliquantulam terram, id est V mansiunculas in loco, qui dicitur Minti, Deo omnipotenti ad monasterium Maldubiense in perpetuam possessionem largitus sum; hoc tenore, ut in perpetuum damnetur, qui hanc terram ab ipsa ecclesia auferre conabitur. Et hoc actum est anno Incarnationis Domini 855.» Subscripserunt Celnodus archiepiscopus Cantuariensis, Alhstanus episcopus Scireburnensis, Ethelstane filius ejusdem regis rex Cantuariorum.

Huic tres filii continua succedentes serie regnaverunt annis XV. Quartus quoque Elfredus nomine annis triginta, sex minus mensibus. Hujus tempore [Col. 1652B] venit Angliam Joannes Scotus, vir perspicacis ingenii et multae facundiae, qui dudum velut a patria Franciam ad Carolum Calvum transierat. A quo magna dignatione susceptus, familiarum partium habebatur, transigebatque cum eo tam seria quam joca; individuusque comes et mensae et cubiculi erat: multae facetiae ingenuique leporis; quorum exempla hodieque constant, ut sunt ista: Assederat ad mensam contra regem ad aliam tabulae partem. Procedentibus poculis consumptisque ferculis, Carolus fronte hilariore post quaedam alia cum vidisset Joannem quiddam fecisse quod Gallicanam comitatem offenderet, urbane increpuit et dixit: «Quid distat inter Sottum et Scottum?» Retulit ille solemne convicium in auctorem, et respondit: «Tabula [Col. 1652C] tantum.» Interrogaverat rex de morum differenti studio: responderat Joannes de loci distante spatio. Nec vero rex commotus est; quod miraculo scientiae ipsius captus adversus magistrum nec dicto insurgere vellet; sic enim eum usitate vocabat. Item, cum regi convivanti minister patinam obtulisset, quae duos pisces praegrandes adjecto uno minusculo contineret; dedit ille magistro, ut accumbentibus duobus juxta se clericis departiretur. Erant illi giganteae molis, ipse perexilis corporis. Tum qui semper aliquid honesti inveniebat ut laetitiam convivantium excitaret, retentis sibi duobus majoribus, unum minorem duobus distribuit. Arguenti iniquitatem partitionis regi: «Imo, inquit, bene feci et aeque.» Nam hic est unus parvus, de se dicens. Et duos [Col. 1652D] grandes pisces tangens, itemque ad eos conversus: Hic sunt duo magni, clericos innuens; et unus exiguus; piscem nihilominus tangens. Caroli ergo rogatu hierarchiam Dionysii Areopagitae in Latinum de Graeco verbum e verbo transtulit. Quo fit, ut vix intelligatur Latina littera; quae volubilitate magis Graeca quam positione construitur nostra. Composuit etiam librum, quem periphisimerimus περὶ φύσεως μερισμου id est De naturae divisione titulavit; propter perplexitatem quarumdam quaestionum solvendorum bene utilem, si tamen ignoscatur ei in quibusdam quibus a Latinorum tramite deviavit, dum in Graecos acriter oculos intendit. Quare et hacreticus putatus est, scripsitque contra eum quidam [Col. 1653A] Florus; sunt enim revera in libro Periphysion perplurima; quae nisi diligenter discutiantur, a fide Catholicorum abhorrentia videantur. Hujus opinionis particeps fuisse cognoscitur Nicolaus papa, qui ait in epistola ad Carolum: «Relatum est apostolatui nostro quod opus beati Dionysii Areopagitae, quod de divinis nominibus vel coelestibus ordinibus Graeco descripsit eloquio, quidam vir Joannes genere Scotus nuper in Latinum transtulerit: quod juxta morem nobis mitti et nostro judicio debuit approbari; praesertim cum idem Joannes licet multae scientiae esse praedicetur, olim non sane sapere in quibusdam frequenti rumore dicatur.» Propter hanc ergo infamiam credo taeduit eum Franciae, venitque ad regem Elfredum; cujus munificentia illectus, et magisterio [Col. 1653B] ejus, ut ex scriptis regis intellexi, sublimis, Melduni, resedit; ubi post aliquot annos a pueris quos docebat, graphiis per Joannes Parisiensis in historia sua anno 877. «Joannes Scotus inter caetera fecit librum de Eucharistia, qui postea lectus est et condemnatus in synodo Vercellensi a papa Leone celebrata, eodem anno quo Lanfrancus ab errore Berengarii se purgabat; unde, sicut dixit Lanfrancus, ipse in fide desipuit: tandem ibat in Angliam ad regem Elfred et apud monasterium Malmesberiense a pueris graphiis perforatur.» Foratus animam exuit tormento gravi et acerbo; ut dum iniquitas valida et manus infirma saepe frustraretur et saepe impeteret, amaram mortem obiret. Jacuit aliquandiu inhonora sepultura in Beati Laurentii ecclesia, quae [Col. 1653C] fuerat infandae caedis conscia. Sed, ubi divinus favor multis noctibus super eum lucem indulsit igneam, admoniti monachi eum in majorem transtulerunt ecclesiam, et ad sinistram altaris ponentes, his martyrium ejus versibus praedicaverunt:

Conditur hoc tumulo sanctus Sophista Joannes,
Qui ditatus erat jam vivens dogmate miro.
Martyrio tandem Christi conscendere regnum
Quo meruit, cuncti regnant per saecula sancti.

Elfredus rex et filius ejus Edwardus nihil huic contulerunt monasterio, nisi quod commutatio videatur majus quam donum. Scripta tamen hic apponam, quae sint indicio hanc ecclesiam prius in nomine Sancti Salvatoris et Beati Petri consecratam, [Col. 1653D] sicque operae pretium audire scripta et percensere veterum. «In nomine Domini, ego Elfredus gratia Dei Anglo-Saxonum rex una cum consensu venerabilis familiae Maldubiensis ecclesiae, concedo meo fideli nomine Dudi aliquantulum terrae, id est quatuor cassatorum ad eamdem ecclesiam pertinentium in loco qui dicitur Callanthurd. Post trium autem dies haeredum praedicta terra ad ecclesiam Sancti Salvatoris et Sancti Petri in Maildubery absque omni contradictione redeat. Acta autem est haec conscriptio in loco eodem, qui veteri vocabulo dicitur Maildubery, nostro autem Maldumesburg.» Processu vero temporis sub Edwardo filio Elfredi Ordlafus dux praepotens emptam a Dudi terram coenobio pro commutatione alterius terrae reddidit, [Col. 1654A] idemque qui esset quieti animi et boni, cum mortis viam iniret, jussit utrasque sine refragatione restitui. Quocirca in eodem loco sepultura nobili et memoria perenni muneratus est. Sunt ergo haec scripta: «Edwardo Anglo-Saxonum gloriosissimo rege consentiente, nec non et ejus optimatibus qui ei in praesentia tunc aderant, familia Deo servientium in loco antiquo nuncupato vocabulo Maildubery in ecclesia Sancti Salvatoris, quae ibidem opere caementario pulcherrime composita cernitur, venerabili comiti Ordlafo aliquantulum terrae, id est quinque manentium suae propriae possessionis in loco, qui dicitur Mehandim, largiens concedit pro commutatione alterius terrae, id est IV manentium in loco, quem ruricolae Cellewarde appellant. Finitis [Col. 1654B] autem diebus quatuor haeredum praefata terra fratribus Ecclesiae sine omni contradictione reddatur. Ego Ordlaf aliquantulum terrae mei proprii juris quam a Dudi viro venerabili cum licentia Domini mei gloriosissimi regis Edwardi cum pecunia comparavi, familiae Sancti Salvatoris in Maildubery, ubi ruricolae Cellanwirdan appellant, pro commutatione alterius terrae, quae Mebandim appellatur, largiens concedo, etc. Acta est haec conscriptio anno Incarnationis Domini 901, ab excessu sanctissimi concessoris centesimo nonagesimo secundo.

«In nomine Domini. Ego Edwardus, gratia Dei Anglo-Saxonum rex, dedi venerabili familiae Maildubiensis Ecclesiae aliquantulum terrae in loco, qui dicitur [Col. 1654C] Hanecintun, pro commutatione alterius terrae quantitatis ejusdem, id est X cassatorum in loco, ubi ruricolae Frenberg appellant. Sunt autem praedictae terrae ab omnibus saecularibus negotiis liberae. Hanc autem commutationem deprecantibus fratribus pro eorum commoditate feci; quia terra quam praedictis fratribus dedi, duobus distat tantum milliariis ab eorum monasterio; illa autem, quam accepi, distat a praedicto monasterio ferme XX milliariis. Scripta vero est haec chartula anno ab Incarnatione Domini 901 anno mei regni primo.» Subscripserunt Eealhswid mater et Elfled conjux regis.

Edwardo, qui IV et XX annos regnavit, successit filius Ethelstanus annis XVI qui beatissimo Aldelmo cognato suo, ut dicebat, et ut res erat, ita famulabatur, [Col. 1654D] ut ei animam corpusque devoveret. Sed et ipse sanctus sensim extunc in clariorem et crebriorem miraculorum processit indolem; quasi admoneret, quod degenerem in terra sepulturam dedignaretur. Nec destitit, antequam post paucos annos efferetur et locaretur in scrinio. Interea Ethelstanus Elwinum et Ethelwinum filios patrui sui Ethelwardi, quos praecipuo amore coluerat, in bello contra Analavum amissos, Meldunum deferri et dextra laevaque altaris in ecclesia Matris Dei sepelire curavit. Causa saepe dicta fuit, quod invocatione nominis Aldelmi coelesti ense donatus et ab hostibus ereptus sit. Ex quo die monasterio praedia plura, pallia multa, crucem auream, phylacteria aeque aurea, cum portione ligni Domini, quod ei Hugo rex Francorum miserat, [Col. 1655A] contulit. Longum est narrare, quantae devotionis in monasteriis aedificandis et reficiendis sunt [ al. fuerit]; quantam barbariem paucissimo exercitu profligaverit; quod terminum imperio in Scotia statuerit. Viderer enim indulgenti materiae incumbere, et alias dicta pro eloquii pompa repetere, simulque videretur Ecclesiae nostrae laudis ostentatio, toties illum laudare qui multis in vita beneficiis, postremo in morte venerandi corporis reliquiis eam honoraverit. Verumtamen hoc ausim dicere, quod licet omnes ante se vel solus superaverit, vel ut minus dicam aequaverit; nihil ad comparationem faciendorum fuit quod fecit; quia ingentes actus festinata dies satis abrupit. Immatura ergo morte et quae animositatem illam si Dominus voluisset, non deceret, [Col. 1655B] mundo in Glocestre [ablatus] . . . . . . Meldunum devectus est, ibique sub altare Sanctae Mariae in turri sepultus est. Unde falluntur, qui dicunt quod Elfricus abbas turrim illam fecit; quem post Ethelstani mortem plus annis XXX constat abbatem factum fuisse.

Hic jacet orbis honor, patriae dolor, orbita recti,
Justitiae fulmen, munditiae specular.
Aethera flatus adit carnis compage soluta;
Urna triumphales excipit exuvias.
Sol illustravit bisseno scorpion ortu;
Cum regem cauda pertulit [l. perculit] ille sua.

Accumulant merita ejus in coenobium multorum sanctorum reliquiae, quas invexit; in quibus emendis thesauros patris sui speciose prodigus distraxit, coelesti [Col. 1655C] somno admonitus. Itaque ex transmarina Britannia et Normannia, quippe cum Rollone comite amico obligatus foedere, multas sanctorum in quibus et sancti Paterni Abrincatensis episcopi, reliquias mercatus est. Is Aquitanus genus [ l. genere], a juvene monachus, processu aetatis eremita fuerat. Cumque secretioris philosophiae studiis virtutum non exiguum quaestum conflasset, processit in publicum dignus qui animarum rector esset, qui se ipsum regere nosset. Itaque prius in Constantiensi pago abbas, deinde apud Abrincas episcopus, miraculorum non expers fuit. Sitiens levi allisione baculi ad silicem elicuit laticem. Stupendum omnino, ut negante natura sanctitas viri marmoreas venas in [Col. 1655D] aquatiles procuderet bullas. Puellae ori, linguae officio destitutae oleum infudit, et organum restauravit. Contractio muliebrium digitorum olim volae inflixa contactu sancti devoluta est. Puerum in mortem intumescentem, cui virosos molares anguis infixerat, erexit incolumem; cutis lascivia sedata et ad proprium modum edomita. Spiritus nequam praesentientes sancti adventum, familiares clientes reliquerunt, excusata fugae timiditate, quod pro paterni violentia nequirent subsistere. Aviculae pastae frumento, quod benedictione condierat, digredientem per multa milliaria remigio alarum secutae nunquam ab ejus divelli charitate potuerunt, quoad vixerunt. Praeterea sunt alia, quae Fortunatus lepido illo eloquii sale nostrae ingessit notitiae. Hunc rex Athelstanus [Col. 1656A] adjunxit sancto Aldelmo socium; nec unquam se ille dissimulavit esse sanctum frequentia miraculorum. Hoc quod dicam majores nostri egregie meminerant, et praecipue ferebant. Fur bracteam auri ex scrinio tulerat, egressusque ecclesiam, in quos libuerat usus consumpserat. Non hoc sanctus, quamvis alias patiens, tulit tacitum. Nam, cum reatus conscius impune se putaret reintraturum ecclesiam, haesit ad ostium invisibilibus loris irretitus. Si conaretur ultra; tum vero ingens vis invisae flammae miserum adurens miserabilem ejulatum excutiebat. Si retro tentaret, retrahebatur obtortis faucibus laqueo. Nihil horum astantes videbant, clamorem et nisum latrunculi stupentes. Sed edocti eo confitente et culpam et poenam, intercessiones ad sanctum [Col. 1656B] adhibuerunt. Soluto itaque damno, solutus est ille supplicio. In hoc scrinio haec scriptura legitur: «Hoc opus rex Ethelstanus totius Britanniae multarumque gentium in circuitu positarum imperator in honorem sancti Paterni fieri jussit: quod has reliquias ex transmarinis partibus meruerit.» Epistolam subjiciam:

«Summae et individuae Trinitatis honore omniumque sanctorum praecellentissima intercessione glorioso et munifico regi Adelstano Samsonis summi pontificis ego Radhodus praepositus istius saeculi gloriam et aeterni beatitudinem. Benignitatis ac sublimitatis vestrae piissimae et in omnibus hujus temporis regibus terrenis famosa laude percellentissimae, rex [Col. 1656C] Adelstane optime, noverit pietas manente adhuc stabilitate nostrae regionis, quod pater vester Edgvardus per litteras se commendavit consortio fraternitatis sancti Samsonis summi confessoris ac Joveniani archiepiscopi senioris ac consobrini mei ac clericorum ejus, unde usque hodie indefessas regi Christo pro ejus anima et pro salute vestra fundimus preces, et die noctuque videntes super nos magnam misericordiam apparere vestram, in Psalmis et missis orationibusque nostris, quasi provolutus ego et XII canonici mei genibus vestris fuissemus, promittimus Deum clementem orare pro vobis. Et modo reliquias, quas omni terrena substantia vobis scimus esse chariores, transmitto vobis, id est ossa sancti Senatoris, et sancti Paterni, [Col. 1656D] atque sancti Soubilionis ejusdem sancti Paterni magistri, qui similiter uno die eademque hora cum supradicto Paterno migravit ad Christum. Isti certissime duo sancti cum sancto Paterno dextra laevaque jacuerunt in sepulcro; atque illorum solemnitates sicut et Paterni IX Kalend. Octobris celebrantur. Igitur, rex gloriose, sanctae exaltator Ecclesiae, gentilitatis humiliator pravae, regni tui speculum, totius bonitatis exemplum, dissipator hostium, pater clericorum, adjutor egentium, amator omnium sanctorum, invocator angelorum: Deprecamur atque humiliter imploramus qui in exsulatu atque captivitate nostris meritis atque peccatis in Francia commoramur; ut non nostri obliviscatur vestrae felicissimae largitatis magna misericordia et nunc a modo [Col. 1657A] quae mihi dignemini commendari sine ulla mora potestis impetrare.» Haec epistola inventa est in scrinio apud Nedeltunense coenobium; quod idem rex a fundamento fecit, ut ibi reliquias sancti Samsonis posuit.

Sed jam indicia praediorum, quae rex coenobio contulit, subjicienda video, quae multis quidem chartis sed unam scripturam praeferentibus intexuit hoc modo: «Fortuna fallentis saeculi procax non lacteo liliorum candore amabilis sed fellita evitandae corruptionis amaritudine odibilis, fetentis filios in valle lacrymarum carnis rictibus debacchando venenosis dilacerat, quae quamvis arridendo sit infelicibus attrectabilis, Acherontici tamen ad ima Cocyti, ni salus alti subveniat boantis [ f. boantibus], [Col. 1657B] impudenter est declivis. Et ideo quia ipsa ruinosa deficiendo carnaliter dilabitur; summopere festinandum est ad amoena indicibilis laetitiae arva; ubi hymnidica angelicae jubilationis organa, mellifluaque vernantium rosarum odoramina a bonis beatisque naribus inaestimabiliter dulcia capiuntur, sineque calce auribus felicium suavia audiuntur. Cujus amore felicitatis illectus, ego Ethelstanus rex Anglorum per Omnipotentis dexteram totius Britanniae regno sublimatus, aliquas terrae particillas venerabili familiae Maldubiensi pro animabus patruelium meorum filiorum Ethelredi, Clitonis videlicet, Elswini, et Ethelwini Deo et sancto Petro in perpetuum jus largitus sum sub aestimatione LX cassatorum in loco qui dicitur Wdetun, sub aestimatione LX cassatorum in [Col. 1657C] loco qui dicitur Breomet, sub aestimatione V cassatorum in loco qui dicitur Sumerford; item V in loco qui dicitur Nortun; item V in loco qui dicitur Ewulm hoc praecipiens, ut nemo nostrorum successorum hoc nostrum donum, quandiu Christianitas vigeat, vel ex minimo interrumpere tentet. Quod si quis tentaverit, a Deo se damnandum sciat. Sciant autem sapientes nostrae regionis, nos has praefatas terras non injuste rapuisse, rapinamque Deo dedisse; sed sic eas accepi, quemadmodum indicaverunt omnes optimates regni Anglorum, insuper et apostolicus papa Romanae Ecclesiae Joannes; Elfredo defuncto, qui nostrae felicitati et vitae aemulus exstitit, nequitiae inimicorum meorum [Col. 1657D] consentiens, quando me voluerunt patre meo defuncto caecare in Wintonia civitate; si non me Dominus sua pietate eripuisset. Sed denudatis eorum machinamentis, remissus est ad Romanam Ecclesiam, ut ibi se coram Joanne apostolico jurejurando defenderet, et hoc fecit coram sancti Petri altari, sed facto juramento cecidit coram altari, et manibus famulorum suorum portatus est ad scholam Anglorum, et in tertia nocte finivit vitam. Et nunc apostolicus ad nos remisit, et quid de eo ageretur consuluit. Nos autem optimatum nostrorum rogatu concessimus ut poneretur ad caeteros christianos, quamvis indignus. Et sic indicta est mihi possessio illius omnis in magnis et modicis, etc. Hujus autem a Deo Dominoque Jesu [Col. 1658A] Christo inventae atque inspiratae voluntatis schedula anno Dominicae Incarnationis 938, regni vero mihi gratis commissi XI, indictione octava, epacta XIV concurr. Tertio Kalend. Januarii, luna vertentis mensis decima, in civitate celeberrima, quae Dornacester appellatur, conscripta est, tota optimatum generalitate sub alis regiae dapsilitatis ovanti.» Subscripsere subreguli Eugenius, Howell, Morcant, Indual; archiepiscopi Willfelmus Doroberniae, Wulstanus Eboraci; episcopi Burgrice Roffensis, Tedred, Londoniensis, Ethelgar Orientalium Anglorum, Alfriche Wintoniensis, Elfredus Scireburnensis, Wulfermus Wellensis, Ethelgar Cridiensis, Oda Wiltensis [ l. Wiltunensis], Eadhelm Selesiensi, Sephelm Sancti Cuthberti, Tidelm Herefordensis, [Col. 1658B] Elwine Wigorniensis, Kinsi Licitfeldensis, Winsi Legecestrensis.

Ethelstano successerunt fratres Edmundus VI, Eldredus VI, Edredus IX annis. Edredo Edwinus IV annis, filius Edmundi, qui sicut alias latius diximus, meretriculae unius seductus illecebris, Dunstanum stultitiae suae saevissimum correptorem patria expulit. Inde semel malo imbutus, omnes ad dolorem Dunstani in tota Anglia monastici ordinis homines prius nudatos facultatum auxilio, post et deportatos exsilio calamitatibus indignis affecit. Nam et Meldunense coenobium clericorum fecit anno 246 post transitum Patris Aldelmi; postquam a Leutherio ibi praepositus est monachis anno 276. Sed tu, Domine Jesu creator et recreator noster, bone artifex, multumque potens formare [Col. 1658C] nostra deformia, per illos homines irregulares et vagos thesaurum tuum tot saeculis abditum in lucem propalasti; sanctissimi Aldhelmi corpus dico, quod illi de terra elevatum in scrinio, quod supradixi, locarunt. Accessit clericorum gloriae regalis liberalitas; ut daret sancto praedium vicinitate et amplitudine peropportunum; quod nominarem, nisi quia notum est, et reges anteriores multas ejus portiones dederint; ne hic solus communem gloriam vel totam vindicet vel partem vellicet. Sed omnis temporum iniquitas mature decidit, succedente Edgaro fratre omnium antecessorum, nisi Ethelstanus palmam praeoccupasset facile. Primo denique nescias quem praeferas; nisi quod iste tenuerit, ille [Col. 1658D] inceperit; ille fortior, iste fortunatior; ille Dei, et suo auxilio nisus; iste prudentium virorum consilio credulus. Edgarus igitur abolitis edictis germani, quae luxus regius et juvenilis impetus [procuderant] quid ecclesiae nostrae dederit, quid abstulerit, suo melius sermone reserabit.

«Cum universitatem generalis massae meta maneat certa: Visibilisque, ut ait Apostolus, sint temporalia, invisibilia vero sint perpetua (II Cor. IV) ; restat unumquemque hic peracta illic recipere merita. Unde ego Edgarus totius Albionis basileus necne [ l. nec non] maritimorum seu insulanorum regum circumhabitantium, adeo ut nullus progenitorum meorum, subjectione largiflua Dei gratia suppetente sublimatus, quid imperii mei [Col. 1659A] potissimum Regi regum Domino darem, tanti memor honoris, solertius saepe tractavi. Piae igitur fautrix devotionis pervigili meae studiositati subito superna insinuavit pietas quaeque in regno meo sancta instaurare monasteria; quae velut muscinis scindulis cariosisque tabulisque tigno tenus visibiliter diruta, sic quod majus est, intus a servitio Dei ferme vacua fuerant neglecta. Idiotis nempe clericis ejectis nullius regularis disciplinae subjectis, plurimis in locis sanctioris seriei scilicet monachici habitus praefeci pastores; ad ruinosa quaeque templorum redintegranda opulentos fiscalium munerum eis exhibens sumptus: quorum unum nomine Elfricum virum moribus ecclesiasticis expertissimum officiis, famosissimi constitui custodem coenobii, [Col. 1659B] quod Angli bifario vocitant onomate Maldelmesburg. Cui pro commoditate animulae meae, ob Salvatoris nostri ejusque Theodocos Θεοτόκου semper virginis Mariae nec non apostolorum Petri et Pauli Aldhelmique almi praesulis honorem, particulam terrae X videlicet manentium vocabulo Estotim cum pratis et silvis munifica liberalitate restitui. Haec terra a praedictis semel accommodata clericis, diu a plerisque postremo a contentiolo injuste possessa est Athelindo. Sed superstitiosa subtilique ejus invectione a sapientibus meis audita, ac disceptatione illius mendosa ab eisdem me praesente convicta, monasterioli a me reddita est usui, anno Dominicae Incarnationis 974, regni vero mei XIV, [Col. 1659C] regiae consecrationis primo, post transitum pretiosi confessoris Aldelmi. Hanc vero restitutionis schedulam praedicti abbatis rogatu ob futurae posteritatis memoriam tenacem caraxare praecepi; ne quandiu Christiana fides viget in nostratibus, ab aliquo tyrannici potentatus praefatum rus ab illo sancto loco violenter, quod absit! alienetur.» Et subscriptio archiepiscoporum Dunstani Cantuariensis et Oswaldi Eboracensis, et episcoporum Athelwaldi Wintoniensis, trium Elfstanorum Londoniensis, Roffensis, Wiltunensis, etc.

Hic est Elfricus, qui omnem curam ad beatam transferens Mariam, possessionem et nomen monasterii ejus delegavit ditioni; ut tacito interim beatissimi Petri nomine, ipsa sola loco videatur imperare. [Col. 1659D] Nec fastidivit gloriosa domina illustris et praedicandi viri munus; quinimo usque hodie praesidet ecclesiae, sanctissimi Aldelmi communionem in potestate amplectens. Eum peritum litterarum praesertimque elegantissimum interpretem, nisi fallax tradit vetustas aedificandi gnarum; qui omnes monachorum officinas eo tempore praestantissimas, nec adhuc adeo despicabiles, fundavit et consummavit. Hujus intermisso nomine facit mentionem Abbo Floriacensis in praefatione passionis sancti Edmundi ad Dunstanum beatum archiepiscopum his verbis: «Passionem sancti Edmundi a nemine scriptam pluribus ignotam tua sanctitas ex antiquitatis memoria collectam historialiter me praesente retulit domino episcopo Refensis Ecclesiae et abbate monasterii [Col. 1660A] quod dicitur Malmesbery, ac aliis circumassistentibus, sicut tuus est mos, fratribus.»

Elfricus sane cum jam grandaevus esset, in episcopum Cridiensem altatus, vix IV annis superfuit. Reliquit aliquantos codices, non exigua ingenii monumenta; Vitam sancti Adelwoldi, antequam eam Wolstanus operosius concinnaret; abbreviationem passionis sancti Edmundi; libros multos ex Latino in patrium sermonem versos.

Tempore ergo Edgari regis Dunstanus sanctissimus archiepiscopus nostri coenobii restaurationi et decori egregiam curam admovit, invitatus in amorem sancti Aldelmi et generis West-Saxonum affinitate: nam de hac provincia oriundus fuerat, et miraculis subinde crebrescentibus [ut] qui gauderet [Col. 1660B] sanctum suae regionis suis potissimum temporibus in speculam elatum. Ideo in multis loco munificus, quae tunc in Anglia magni miraculi essent, decusque et ingenium conferentis ostenderent offerre crebro. Inter quae signa sono et mole praestantia; et organa, ubi per aereas fistulas musicis mensuris elaboratas dudum conceptas follis vomit anxius auras. Ibi hoc distichon laminis aereis impressit:

Organa de sancto praesul Dunstanus Adelmo
Perdat hic aeternum qui vult hinc tollere regnum.

Poterunt et hi versus sermonis veritati suffragari, quos conspicati sumus impressos vasculo, quod ministris altaris famulabatur aquae obsequio.

Idriolam hanc fundi Dunstan mandaverat archi-
Praesul, ut in templo sancto serviret Adelmo.

[Col. 1660C] In quibus licentia poetica subtracta e nomine sancti priori L littera, ut versus staret, ingemaverat. In neutro enim insculptum erat Aldhelmo, sed Adelmo. Interea post obitum suum futurae suae in Anglia calamitatis et Danicae depopulationis spiritu prophetico praesagus, utpote qui eas non aenigmatico fumo, sed aperto eloquio ipsi etiam regi praenuntiavit; sanctissimi confessoris ossibus metuebat. Jamque animo volutans Danorum avaram saevitiam et saevam avaritiam, mente imaginabatur monasterium cupiditate pecuniarum praedatum iri. Tum ne aliquis splendore metalli raptatus scrinium abriperet, avideque pretiosas crustas sinibus ingerens, lignum nudatum cum ossibus aliquorsum projiceret; id vero [Col. 1660D] maximo horrori et timori erat. Quocirca diu multumque perpenso consilio, reverentissimas reliquias ereptas scrinio lapideo composuit tumulo excitato in editum ad dexteram altaris, loco cunctis in ecclesia intuentibus conspicuo. Apposuit juxta ossa primum nitenti et delicata sindone, deinde pretiosissimo cocco circumtecta phialam purissimo vitream balsamo plenam: congrua profecto pontifici aromata, qui semper in coelum thurificasset virtutum et orationum holocausta: simulque partem asserum ex antiquissimo sarcophago, quo tota in mortalem conditionem defluxerat caro. Nec abstinuit versibus, quibus forensem sepulcri ambitum decoravit: quorum haec erat summa. Ut amatorem suum delictorum dignaretur venia, nec accerseret in culpam, [Col. 1661A] quod eum editiori loco deposuisset: scire sanctum id se fecisse pro cautela, non pro contumelia. Nec eventus rerum fefellit prophetam; nec cecidit de verbis ejus quidquam in terram: quod breviter intimabo, si successionem regum, quam intermiseram, continuavero.

Edgaro post XVI annos regni successit Edwardus filius tribus annis et dimidio. Illi Egelredus frater substitutus XXXVII annis miserabile regnum obsedit, subruit, pessumdedit. Cujus gesta his inserere ex abundanti opinor; praesertim cum alias miseriarum ejus labyrinthos evolverim. Illud non tacebo, quod Edgaro mortuo, qui se pluribus quam ullum primogenitorum suorum dominari jactaverat, non quod latius, sed quod securius imperitaret; res in [Col. 1661B] contrarium cessit; suprema felicitas regni in praecipiti stetit. Summis enim, ut quidam ait, rebus diu stare negatum. Danorum ergo gens assueta vivere rapto, totis littoribus in Anglia efferbuit. Jamque, ut compendio dicam, omni ora maritima depopulata, medulla Mediterranei soli depascebatur; eo in indigenas insolentior, quo a scientia viri [ l. vivi, vel veri] Dei remotior. Pars cum duce praelato Meldunum venerat. Ibi eo se terrore, quo consueverat, acturam existimans, ecclesiam furibunda irrupit. Circumductis utrinque oculis, nihil quod avidae rapacitati satisfaceret, praeter scrinium sancti conspicantur. Caetera meticulosa monachorum provisio curioso furori submoverat. Illud solum fortunae vel, ut verius dicam, tutelae sancti exposuerant; tutaretur, [Col. 1661C] si vellet; sin minus, ludibrio se haberi permitteret. Id illi vasto ore inhiantes limphatis gressibus involant; quorum unus, quem improba fames argenti audaciorem fecisset, arrepto cultello pretiosos lapides cassibus expedire nitebatur. Jamque manum admoverat, cum grassantem luem avaritiae sancti virtus festinata compescuit. Luit ergo ausum temerarium mente amissa, retro in pavimentum illisus; tanquam si penetrabile telum cordi suspiraret adactum. Poena unius reduxit ad sanitatem caeteros; ne furerent, ne streperent; ut loca sancta intaminata relinquerent, ut fugerent. Accelerant igitur fugam per plana, per invia; gaudentes vel sola corpora eripuisse discrimini. Multorum enim milliarium [Col. 1661D] cursu non intermisso, aliquid humano timore majus se pertulisse prodiderunt; dum nullus a tergo urgeret, nullus a fronte obsisteret. Hujusmodi fama multitudinem hostium pervagata, segniorem ad praedam, et timidiorem ad reverentiam sanctorum effecit; unde contigit, ut omnibus in circuitu monasteriis depopulatis vel expilatis, istud solum nunquam adeo gravem deploraret aerumnam.

Iste rex villam X manentium coenobio Sancti Aldelmi [Col. 1662A] contulit sub abbate Athelwaldo, qui Elfrico successerat. Stimulabant eum adhuc in regno tenellum heroes illustrissimi, qui erant superstites; post quorum decessum et in vitae luxum et in regni detrimentum totus emarcuit. Copia enim rerum, quas reliquit pater, incitavit in lasciviam; offensa Dei meruit iracundiam; Dei iracundia gentem adduxit in exterminium. Est autem scriptura hujusmodi: «Universis crebro studium sophiae intente rimantibus liquido patescit quod praesentis vitae terminus variante diversae calamitatis aerumna instare jamque ingruere nimio terrore dignoscitur. Ego igitur Edelred Christi gratia opitulante totius Albionis basileus, optimatum meorum monitu instructus, aeterna caducis mercari cupiens, quamdam [Col. 1662B] ruris partem, X videlicet manentium, loco celebri qui ab hujus patriae peritis noto Redburne nuncupatur onomate, Domino nostro Jesu Christo ejusque genitrici semper virgini Mariae in veneratione beati praesulis Aldelmi, qui locum ipsum usitato vocabulo nominatum Maldesmeburg fecit, ad usus monachorum sub Ethelwerdi abbatis regimine inibi degentium aeterna largitus sum haereditate, etc. Anno Dominicae Incarnationis 962 scripta est haec charta post transitum ejusdem Patris CCLXIII.» Subscripserunt illi qui in superiori charta, et cum iis Elfricus jam episcopus, sed et Escuinus Dorcestrensis episcopus.

Egelredo post XXXVII annos regni defuncto successit Cnuto annis XX; Cnutoni Haroldus filius annis [Col. 1662C] IV. Ei Ardecnut anno uno. Illi Edvardus XXIV annis. In his octoginta sex annis fuerunt post Ethelwerdum, Kineward, Brichtwoldus, Edericus, Wulsinus. Brichetwoldus, ut ex scriptis Anglicis animadvertimus, multa incommoda coenobio intulit, terras vel omnino distrahendo, vel parvo pretio invadendo. Sed enim excusatur, quod magno illo geldo, qui tunc Danis dabatur, oppressus, unicum inveniebat malorum remedium; quod futurorum incautus non videbat obesse posse inposterum. Wulsinus religionem monachorum propter adventum Danorum multum debilitatam erexit in vigorem priscum. Non defuerunt nostro tempore monachi, qui eum in carne conspicati memoriam viri [Col. 1662D] ruminare et aliis proferre dulce habebant; ex quorum narratione pendulus multa ejus insignia animo indidi; sed dicere refugio, quia minus suscepto concurrent operi. Ei Egelwardus X annis successit; mox Elwinus anno et semis. Brichtwoldus huic annis VII. Eum inertem ad bonum, alacrem ad malum, miserabilem mortem obiisse tradit vetustas in villa inter medios potationum apparatus exstinctum, in ecclesia Beati Andreae, quae magnae adhaerebat [Col. 1663A] ecclesiae, inter praedecessores sepultum. Satisque constat custodes loci umbris phantasticis inquietatos; donec cadaver suffossum longe a monasterio paludi profunde immerserint: unde aliquoties teter odor emergens saevam vicinis exhalat mephitim. Sed haec quae injucunda sunt, relinquentes, ad miracula, quae hoc temporum discursu apud beati confessoris tumulum Divinitas ostendit, accingamur.

Dani cum in Angliam venire obfirmassent propositum, ad societatem victoriae Norreganos ascivere. Utrorumque immanis barbaries, sed Norreganorum cupiditas rapacior, libido infestior. Horum comiti, dum depopulatur omnia, puella quaedam, Elfildis nomine, cessit in partem praedae, honesto apud Anglos loco nata, ingenui corporis et vultus. Haec [Col. 1663B] illecebrarum fomenta barbaro fuere, ut legitimo connuhio repudium daret, in captivae suae nuptias intendens nervos, cujus integritatem tutari et captivitatis miserere deberet, nisi barbarus esset. Quare primo consumptis blanditiis, renitentis et multum deprecantis pudorem praedo nocturnus invasit et rapuit. Verumtamen non diu superfuit, nec spe conceptae plebis nec longa vita post injuriam feminae factam laetatus. Eo ergo defuncto, rumor speciosae Elfildis aures regis terrae impulit. Ille mox pro more gentis in feminae cupiditatem potiendae adhinnivit. Fit ergo ex rege amator, ex potente cliens. Adorat per internuntios majestatem captivae, ut se amicum dignetur: pollicetur montes auri, amorem perpetuum; postremo quaecunque possint [Col. 1663C] vel mulierem decipere, vel captivam illicere Omnia olam uxore; quam, ne intenderet, verebatur quam maxime. Respondit Elfildis contraria, se aliis amoribus intentam Deo deservire proposuisse; tulisse illum suos secum amores, qui et uniens primitias libasset et moriens consepelisset. Hoc audito, rex dolens se mulierculae fuisse despectui, vi negantem aggreditur, et quadam nocte in nihil tale metuentis amplexus subit violentus. Ex una conjunctione concipitur fetus, et editur masculus contra utrorumque votum. Nam et rex, periclitari famam suam metuens, vellet quidem exercere placitum, sed nollet habere fructum. Et Elfildis Deum primo pro incesto viri conjugatu metuens, zelotypiam reginae secundo cavebat. Verumtamen proles, ut dixi, edita, utrorumque [Col. 1663D] blandiebatur oculis, ut eos sibi conciliaret; virum, ne mulierem ex se matrem abjiceret, praesertim corpore pulchram, genere ingenuam, conditione captivam, se solo cum quo rem haberet continenter sobriam; mulierem, ut et facti consuetudine et filii dulcedine virum in amore reciperet. Peccatum ergo, quod aspernanter inierat libenter fovebat, voluptate adducta. Et ut regni [ f. reginae] notitiam falleret, apud quemdam episcopum terrae latibulum habebat, indeque cum libebat in usus noctis abducebatur. Sed haec illecebrarum gaudia proximus regis obitus abrupit, remansitque illa in medio cum pupillo filio. Quapropter non nesciens quantum mulierum ira in pellices audeat, in longissimas Norwegiae provincias [Col. 1664A] fugae indulsit, agente fideliter et necessaria ministrante pontifice, cui soli tutelam orphani supremis verbis rex obiens commiserat. Unde factum est, ut cum muliebrem fastum imperitantis optimates detractarent, ille rem omnem, ut erat, non taceret. Ita decreto communi parvulus ad umbram in fastigio regni locatus, tutoribus omnia negotia pro arbitrio disponentibus. Exacto autem non plus anno et dimidio puerulus ille vocabulo Magnus acerba morte vitae subtractus colus Parcarum evolvit. Dicitur quod insidiis procerum, sed ego inassentior, ut ulli innocenti vim mortis consciscerent, quem regem creaverant. Tunc ergo, ne longam texam fabulam, Elfildis omni viduata consilio in patriam receptui cecinit. Et, ut tam periculosum navigium Deus secundaret, vovit, si Angliam incolumis adnavigaret, [Col. 1664B] nunquam se terrestris animalis carnes comessuram, nunquam nisi diebus festis unctiores escas sumpturam. Pro Dei nutu felicem sortita eventum, industrie continebat votum: ex pecunia, quam mariti et filii liberalitate meruerat, tres villas mercata; quarum redditu suam suorumque vitam toleraret. Post aliquot annos lautiore convivio in hilaritatem profusa, convivas ad laetitiam hortabatur. Illique vicissim, ut quantulumcunque carnium sumeret, rogantes, diu cassos expendere sermones. Verumtamen presbyterorum, qui adessent, rogatu pressa, promittentium orationes et missas, dicentiumque magnarum etiam deliciarum culpam missarum celebratione posse deleri; summis illa digitis [Col. 1664C] nescio quid carnium attingens ori suo sensu recusante apposuit, statimque divinae severitatis clemens animadversio secuta, illam valetudine quam Graece paralysin, id est resolutionem membrorum dicunt, masticantem perculit tam valide, ut nullum membrum officium suum facere posset. Sola lingua inter fauces palpitabat; quae delictum diceret, veniam oraret. Praeclare innocens prolapsio temporali castigata est verbere. Caeterum, si poenalem commisisset culpam, non habuisset venialem vindictam. Triennio integro tali decocta incommodo in lectica sanctorum circuibat loca, pulsabat suffragia quos celebriores miraculorum fecerat fama. Cessit omnis superior charitas deditque locum beatissimi Aldelmi gloriae, ut tam illustri persona curata excellentius volitaret [Col. 1664D] per horum ora. Venit ergo post triennium ad Natale sancti, quod octavo Kalendas Junias magna provincialium frequentia colitur. Nec morata virtus herilis in ipsa solemnitatis vigilia orantem ad sepulcrum attigit. Reviruit sanitas, artuum laxa compago induruit; incolumis paralytica surrexit: stupentibus et laudantibus notis, strepentibus et rem percunctantibus monachis, laetantibus cunctis. Elfildis curatori suo non ingrata, animam suam loco contulit, sanctimonialem professa. Vivens propter Ecclesiam mansitavit, defuncta famosam sepulturam in claustro accepit. Hoc miraculum pro claritate, ut dixi, personae et temporum vicinitate ad nos per successiones transmissum, fidem facit multa fuisse, quae obscuravit [Col. 1665A] annorum incuria [ f. injuria], quae occuluerit scriptorum incuria.

Eodem tempore venit ad locum quidam monachus Graecus nomine Constantinus, caeterum unde oriundus incertum, necessitas an voluntas domo patriaque eliminaverit. Hic primus auctor vineae fuit; quae in colle monasterio ad aquilonem vicino sita plures duravit annos. Staturae fuit habilis, moribus dulcis, colloquio affabilis, cibi sobrius, potus parci et pene nullius; festorum dierum in orationibus consumebat ferias, caeterorum in vineae opere totas consummabat horas. Jam vero moriens voce praeclusa cum paucissimis animae reliquiis efflaturus aestimaretur, resumpsit, et lento conamine surrexit, tentataque pera, quae semper adhaerebat lateri, [Col. 1665B] protulit ex ea pallium, quod est insigne archiepiscoporum; quod sibi, quantum jacens poterat, more quo sciebat coaptavit, continuoque violentia mortis recidens supremum efflavit et defecit. Quo animadversum est archiepiscopum fuisse; sed adhuc cognitio vacillat qua causa patriae olim valefecerit. Nobis ambigua in bonum torquere licet; quod amor religionis pontificem peregrinari compulerit. Tunc igitur inter sepulcra abbatum in ecclesia Sancti Andreae, quae tunc erat, reverenter humatus est. Successu vero annorum cum necessitas novorum aedificiorum ipsum et caeteros antiquis deturbasset sedibus, ossa reperta candoris insoliti et odoris gratissimi dederunt indicium plebeiae sanctitatis non fuisse Constantinum.

[Col. 1665C] Ruricola quidam in vicinia Melduni, notus monachis et urbi, pessimo afflatus daemone torquebatur. In cominus astantes, quos contingere nequiret, dentibus frendere; propiores calce seu pugno impellere. In eminus positos spumas jacere; quidquid ad manum venisset, vice tormenti rotare. Furor arma suggerebat; ut nemo impune accederet, qui non laesus abiret. Insana praeterea loquens, in ipsa sidera jaculabatur convitia. Ex uno ore diversae et confusae voces audiebantur; ut modo ex latratu canem, ex mugitu bovem, nunc ex stridore bubonem opinareris. Cibos nec humanos nec coctione conditos voragini ventris immergens. Sic dementia molares exacuerat, ut quodlibet osseum, ligneum, ferreum facili, ut putabatur, negotio demoleret. Tum [Col. 1665D] illam edacitatem et crudam indigeriem uno dissolvens rictu, quidquid consumpserat, levi fumo ejiciebat. Hujuscemodi hominis calamitate vicini commoti, consilium coeperunt ducendi eum per loca sanctorum. Id quo minus fieret, obsistebat insania; opusque erat ut vinciretur. Res ergo erat in ancipiti; quia nec prae ferocia vinciri poterat, nullusque licet experti roboris vincula innectere tentaret, quin solo ejus nisu excerebraretur. Quocirca necessitas invenit remedium; ut porrectis funibus, quo eum eundi tulisset impetus, pedes impedirent: qua irretitus astutia succubuit ingenio, qui praestaret robore. Ne sic tamen quamvis illaqueatus corpore coerceri neque in mente spiritus potuit; quoad illi [Col. 1666A] necessariis paratis ad sanctos patientem promovere coeperunt. Obtulit se Meldunum euntibus in ipsa sacrosancta Ascensionis Domini et Salvatoris nostri vigilia. Ibi audito et credito, quod sanctus Aldelmus olim in talibus morbis curandis promptus esset, substitere. Aditis monachis viam et viae causam exposuere; pollicentur illi sancti suffragium, largiuntur consilium; diem imminere, qua Dominica caro triumphali gaudio invecta sit coelo; datam spem membris omnibus, ut sequantur caput, quorum scilicet opera a fide non degeneraverint: Aldelmum praecipuum Dei membrum capitis sui praesentiam operum merito profecto assecutum. Quocirca illi nihil impetratu difficile; probatum id experimentis pluribus; effundant ergo supplices ad misericordem [Col. 1666B] sanctum preces; quia procul dubio praesto sit ille omnibus integra fide deprecantibus. Hoc animati oraculo advenae, quantum valebant homines id generis et scientiae, hortatibus non defuere. Nec fuisse agrestium infructuosas preces sanitas aegroti evestigio consecuta ostendit. Namque ante altare depositus, mox inconditam vultus et oculorum ferociam amisit: turbulenta illa colla in levem soporem deposuit. Sic a servitute diaboli emancipatus, et animi libertati redditus, cum ex lenitate verborum sanum sapere comprobaretur, assistentium corda in Dei et sancti laudem extulit, ora resolvit.

Ejusdem conditionis hominem nervi poplitum contracti in hanc miseriam redegerant, ut omnis [Col. 1666C] ambulationis usus solis niteretur genibus. His squalentes pulvere semitas verrebat, si quando usquam commeabat: his lutosum solum evadebat. Et quia crura natibus adhaerebant; exhibebat potius quadrupedem quam hominem: videbaturque informe prodigium, et ut ita dicam, carnis offa, quam immaturo fetu projecisset natura. Vix unquam se subrigeret coelo; ita semper inferiora despiciens damnatus erat solo. Luctabatur ergo cum omnia [ f. anima]; nec aliud ei erat vicere quam diuturnitas miseriae. Volvebat tamen sedulo; a quo sanctorum opem imploraret; alias illum, alias istum potentem, quosdam in effugandis daemonibus valere, quosdam in moribus [ f. morbis] curandis accurrere: [Col. 1666D] Christum auctorem omnium in omnibus praecellere. Id enim tum praecipue rumor ferebat, et res erat; apud quemdam locum, qui solitario vocabulo Christistecerce, id est Christi Ecclesia vocatur, magnas virtutes fieri. Nil adeo molestum hominibus, quod non ibi depelleret Christus. Illuc igitur contractus conducto vehiculo [iter] tunc meditabatur. Itineranti pervium Meldunum exhibuit hospitium. Et forte tum accidit, ut quartus in festo dies esset, cum recens adhuc de virtutibus sancti fama ferveret. Nam illa festivitate solito plures eo coacervarat miseros necessitas, et sanatos emiserat beatissimi Patris pietas. His debilis acceptis in Ecclesiam interim secessit; mane futuro, si votum non successisset, [Col. 1667A] viam repetiturus. Erat tunc Sabbatum et diluculum exspectabatur Dominicum. Miraque omnino sancti virtus: mox ut ecclesiae tectum subivit, debilitate membrorum aliquatenus discussa sensit nescio quid medelae per omnes artus concurrisse. Hoc ille confidentior et ad reliquum alacrior, nocturna ibidem protelavit insomnia. Jamque dies aderat, misero plus quam sperare posset allatura subsidium. Monachis pro more per claustrum procedentibus, ille vacuum chorum eminus intuitus, suffragio scabellorum suffragines movens eo irrepsit. Ita coram altari tota corporis strage volutus, quasi exstasim passus, oculis dormitantibus conquievit. Sed tumultu et cantu redeuntium monachorum somno excussus, in alacrem saltum convaluit; intuebaturque [Col. 1667B] se intuentes, mirabaturque et ipse de tam inopinata salute. Narrabat ingenua fronte, quare venit; sed ignorabat quomodo tam celeriter erectus fuerit. Credita res est, Deoque laudes retributae; hospite praesertim exaggerante miraculum, qui eum pridie suscepisset contractum, et nunc videret erectum.

Illud fuit tempus, quo beatissimi Audoeni Rothomagensis archiepiscopi reliquiae in coenobium nostrum evectae sunt. Causa evectionis haec fuit: Emma regina defuncto Egelredo rege Normanniam ad fratrem transierat; nihil sibi apud Danos, qui Angliam occupaverunt, tutum opinata. Diutine ergo in Rothomago mansitans, cum alios monachos Sancti Audoeni tum secretarium loci muneribus illexerat in [Col. 1667C] amicitiam; ad hoc intendens praecipue, ut beati praesulis sibi venditaret corpus. Sic enim Christianitas viluit, sic cupiditas increvit; ut sanctorum corpora mercem faciamus, felices exuvias venum proponentes. Exhorruit primo monachus immane facinus; postmodum vero adductus necessitate nepotis sui, qui in Francia captus redemptionem desiderabat, mercimonium quod petebatur exposuit. Opima praeda potita mulier, cum sereniore tempore accidente rediisset Angliam, corpus reliquum Cantuariae contulit, caput in secreto suo habuit. Ac vero post multos annos cum filius ejus Edwardus regnum suscepisset, memoria praeteritarum rerum cor regium in matrem excitavit. Nam quia parum in prolem liberalis fuerat, cum ipse juvenes actitaret [Col. 1667D] annos, jussit omnem maternam supellectilem ad minimum expilari. Factumque est; et quidam aurifaber, qui ei a secretis fuisset, scrinium sancti cum capite subripuit; caeteris interim ad thesauros inhiantibus. Is [cum] fratre monacho, quem apud Meldunum habebat, deposuit; nulli aptius quam monacho sacra deleganda ratus. Nec multo post fato satisfaciens, perennem sui memoriam loco reliquit; quem tantis gazis insignivit. Haec non ambiguis auctoribus sparsa acceperim: sed eis, qui viderint, aetate, fide, scientia plurimum praestantibus. Jam vero quod de miraculis Audoeni scribere nostri non intersit officii; judicabit qui grandes libros de gestis ejus majorum cura editos meritoque suo notissimos [Col. 1668A] legerit. Rependit sanatus sanatori gratiam, tota in posterum vita in ejus juratus militiam.

Interea Brithwoldo abbate, ut praediximus, defuncto, Hermannus episcopus vacantem abbatam sede sua implere cogitavit; sed praevenerunt conatum ejus monachi fautoribus Godwino et Haroldo comitibus. Quorum qui princeps Brithricus ex praeposito factus abbas septem annis gloriosissime caenobio praefuit. Sed ex comite Normanniae Willelmus factus rex Angliae Turoldum quemdam Fiscamnensem monachum, qui eum magnis demeruerat obsequiis, viventi Brithtrico intrusit. Verumtamen postmodum rem perperam factam intelligens; dolensque se ambitione festinantis circumventum, dono abbatiae de Burhtuna exsulantis damnum consolatus est. [Col. 1668B] Idem Turoldus dum tyrannidem in subjectos ageret; ad Burh a rege translatus est abbatiam opulentam, sed quae tunc a latrunculis duce quodam Haerewaldo infestaretur, quia inter paludes sita erat. «Per splendorem, inquit, Dei, quia magis se agit militem quam abbatem, inveniam ei comparem, qui assultus ejus accipiat. Ibi virtutem suam et militiam experiatur; ibi praelia proludat.»

Huic substitutus est Warinus de Lyra monachus, vir efficax, in hoc maxime quod monachus regulae insueverit: caeterum alias Ecclesiae non multum utilis; qui majoris spe honoris praeceps raptaretur. Quapropter idoneus monachorum marsupia evacuare, undecunque nummos rapere; sed non ita cupide parta abscondere, quinimo et citra et ultra [Col. 1668C] mare res Ecclesiae dilapidare; ut majorem locaret apud potentes gratiam, et apud eos qui eum olim pauperem vidissent, compararet jactantiam. Is cum primum ad abbatiam venit, antecessorum facta parvipendens, typho quodam et nausea sanctorum corporum ferebatur. Ossa denique sanctae memoriae Meildulfi et caeterorum, qui olim abbates ibi, posteaque in pluribus locis antistites, ob reverentiam patroni sui Aldelmi se in loco tumulatum iri jussissent, quos antiquitas veneranda in duobus lapideis crateris ex utraque parte altaris dispositis inter cujusque ossa ligneis intervallis reverenter statuerat: haec, inquam, omnia pariter conglobata vel ut acervum ruderum, vel ut reliquias vilium mancipiorum, ecclesiae foribus alienavit. Et ne quid impudentiae [Col. 1668D] deesset, etiam sanctum Joannem Scotum, quem pene pari quo sanctum Aldelmum veneratione monachi colebant, extulit. Hos igitur omnes in extremo angulo basilicae Sancti Michaelis, quam ipse dilatari et exaltari jusserat, inconsiderate occuli lapidibusque praecludi praecepit. Contumeliam facti gravavit jocularis dictum convitii. «Qui modo, inquit, melius potest, auxilietur aliis.» O tempora, o mores! Quis digno improperio tantam prosequatur audaciam! quanta hominis impudentia! Quod beatissimus Dunstanus et caeteri sapientissimi et religiosissimi viri vel fecerunt ipsi vel permisere fieri, nos nugaces et ad ludibria nati destruemus? Sed coercebo stylum, frenabo spiritum; quia ipse magno in sanctum [Col. 1669A] Aldelmum obsequio offensam caeterorum vel lenivit vel delevit. Cujus tamen sanctitatis ambiguus et incertus primo fuit; quia non ejus votis ad miraculorum exhibitionem famularetur. Verumtamen occurrit labanti pietas sancti et [ l. ut] dubietatis nubilum deponeret, certitudinis lucem infunderet hoc facto.

Quidam Wechtae insulae indigena arte piscandi victum transigebat, apud suos qui ejusdem artis erat non ignobilis, honestam supellectilem domi conflaverat. Hic igitur dum una dierum jam sueto insudaret muneri, flatu ex adverso spirante, densissima orta nebula os oculosque remigantis opplevit. Ita prospectu adempto, primo quidem risit, subitam diei caliginem cito recessuram opinatus; sed magis [Col. 1669B] magisque crassescentibus tenebris veram caecitatem intelligens, miseriam suam sociis per oram littoris idem negotium agitantibus clamore pronuntiavit. Illius ergo calamitas caeteris indixit piscandi ferias: dimissaque praeda quam coeperant, omnes uno nisu ad eum littori restituendum laborant. Expositus ripae ad manus tractus domui sistitur. Res acta materiam sermoni dedit agrestium. Conferunt inter se, et ventilant quis fuerit ille flatus fortuitus vel diabolicus, qui insonti piscatori diem irripuerit, noctem adduxerit. Ille lumine obducto ad singula illacrymans, fortunarum suarum medelam indefessus sciscitabatur. Responsum est, humanum desperari auxilium; ad Dei et sanctorum patrocinium confugiendum. Id adeo peropportune in ecclesia Christi, [Col. 1669C] de qua supra dixi, posse fieri; quae ab ea insula in continentem minimo trajectu abest. Probato consilio caecus cum sociis conscendit lembum; quem pari moderamine nisus remorum et prosperitas ventorum continuo alteri ripae intulit. Ibi ergo perpetuo triennio caecus sanitatem desiderans trivit operam. Differebat Dominus Jesus salutem, ut irritaret ardorem, essetque remedium jam tandem acceptum eo gratius quo fuisset dilatum diutius et desideratum molestius. Consumpto triennio procul ambagibus monuit eum per somnium coelestis visio; ut si cordi esset sanitatem recipere, Meldunam non pigritaretur pergere. Ille letae spei plenus prorumpente in lucem die fortunatis successibus institit; comiteque praevio, qui titubantes gressus regeret, [Col. 1669D] ad locum venit. Ibi per VII moratus dies, divinum operiebatur promissum: interimque precario victu monachalis eleemosynae sustentabat inopiam. Advenerat dies Dominicus idemque octavus; cum ille in ecclesia crucifixo prostratus, non se vana somniasse persensit: sereno luminum recepto, erumpenteque et distillante ex oculis sanguine, sicut mulgentibus mulierculis solet ex uberibus pecudum copiosi lactis linea profluere. Laxat homo clamorem in gaudium; postulatoque vase, ne sacrum pavimentum cruoris sentiret injuriam, quod defluebat excepit. Factum illud coram simili populo palam monachis omnibus, magno apud Normannos ad honorificentiam fuit incremento. Insulanus contempto, quo [Col. 1670A] periculum oppositum tentabat, baculo, viam expeditus regrediens, consuetos lares repetiit.

Hoc viso cum nihil abbati excusabilis cunctationis esset reliquum; ad colendam pretiosissimi confessoris honorificentiam suae mentis excitavit industriam. Quia enim temporum turbine sedato nihil hostile metuebatur, visum est rationi convenire ut sanctus claustrum egrederetur lapideum, in quo inclusus fuerat pro timore Danorum. Indignumque erat, ut ossa lapis in solum premeret, quae miraculorum gloria [in] coelum efferret. Intendebat igitur ut mausoleo eruta locarentur in scrinio. Et ut res religiosa ordinatius procederet, triduanum provincialibus indictum jejunium. Tum ipsa die Pentecostes adjuncto sibi Serlone abbate Glocestrense, [Col. 1670B] accedens ad tumulum, impedimenta sustulit, lapidem submovit, conspectoque interius quod et ossium constaret integritas et res vera narrationi monachorum faveret, iterum usque in octavum reclusit diem, quo ejus exspectabatur natale. Paschalis enim lunae varietas festum circumagens modo ante Pentecosten, modo post celebrari compellit. Aderat spectaculo adjutor operis et collevator oneris monachus Hubertus nomine, antiquo intraneorum laborans incommodo. Tunc quoque solito gravius inhorruerat, cum curiosius inspectantem reliquiarum fragrantia in ora reverberans retro compulit. Ex odore salus per ossa cucurrit, et penetratas medullas infecit. Nihil ulterius monachus usque ad diem sensit obitus, quod quateret vitalia, [Col. 1670C] quod turbaret viscera. Quod cum illius crebra relatione crebuerit, tum praecipue caeterorum qui eum saepe antea gravedine morbi pene anima periclitatum vidissent. Sequenti ergo Dominica, ascito viro venerabili Osmundo Seresberiensi episcopo, coeptae rei manus suprema imposita, ossa in scrinio decenter immissa, laetitia plebi effusa. Ex quo die tot ibi facta miracula, quot scribendis nulla facultas eloquii suppeteret; quae vel sub oculis sunt fusa, vel privatis necessitatibus sensa; quorum hic sub ope Christi aliqua ponemus, quantum operi suscepto congruere videbimus. Facta est autem haec secunda translatio, postquam a beato Dunstano reconditus fuerat, anno nonagesimo secundo; post transitum ejus trecentesimo sexagesimo nono, ab Incarnatione [Col. 1670D] Domini 1078, post adventum Normannorum decimo tertio.

Colonia est civitas maxima, totius metropolis Germaniae, conferta mercimoniis, referta sanctorum patrociniis. Hujus urbis civis infortunio magis quam industria fatricidii reus, multis annis occuluit factum, quod esset clam hominibus. Sed enim, ut Augustinus ait, mens mali conscia ipsa sibi tormentum est; anticipatque vivens mortuorum supplicia. Depascebatur ergo miserum animum labes reatus, et praesentes imaginabatur inferos. Quaproptertandem aliquando exulceratae conscientiae vulnera detexit medico Annoni ejusdem urbis archiepiscopo, viro in primis severo: qui cum in reum, quantum [Col. 1671A] atrocitas facti exigebat, invectus esset, lenes immonitiones adjecit. Praeclare et evangelico exemplo, ut primum vinum vulnerato infunderet, quo purulentos recessus ablueret; deinde oleum adjiceret, ut spe remissionis peccatorem leniret. Septennem ergo poenitentiam indixit; ut sanctorum ecclesias circuiret, ferro brachia vestiret, quae parricidiali ausu cognatum hauserat sanguinem; ut quae fuerat auctori ad culpam, esset punitrix ad poenam: inediae et taciturnitati assuesceret, spe boni graves labores falleret. Duraret ergo; futurum olim ad gloriam, quod interim praesumebat ad veniam. Facit imperata poenitens; cruces praeterea nonnullas adjiciens, quadamque hostilitate vini corpori suo ipse consciscens. Romam adiit, Hierosolymam penetravit: [Col. 1671B] magnum et insigne tunc temporis facinus aggressus, quia nondum semitas illas Christianorum nostrorum virtus pervias fecerat. Ibi dum vix admissus ante sepulcrum oraret, lorica in fragmenta Dei virtute dissiluit. Regrediens totam circuivit Europam, multis periculis terra marique jactatus. Laborum meta fuit coenobium nostrum expetitum. Eo loci dum pronus ante beati confessoris mausoleum jaceret, veniam emeruit. Pulsabat violentia orationis coelum, intravit sidera, traxit a superis auxilium; vincula brachiorum evoluta sunt, ferrum altius excussum et longius XV pedibus projectum, poenitens anima languente aestuavit. Sed ubi latice aspersus frigido resumpsit, Deo laudes, Deo grates omnibus qui aderant concinentibus persolvit. Nec [Col. 1671C] vero de miraculo dubitare poterant, cum eum antea multis diebus stipe monachorum pastum et dirissime vinculatum nossent.

Interea patientia lectorum turbari non debebit; si uniforme miraculum in diversa persona exhibitum diversi styli tenore apponam. Recenter factam sanitatem in claudo, qui esset aetatis provectae, descripsi; nunc idem subjiciam de puero. Folkwinus pusioni nomen, quem imperfectum alvus materna effuderat. A superiori parte ad cingulum homo, caetera vel quadrupes, vel nescio quid enuntiem, erat. Surae crurum flexibilitatem naturalem negantes, ita pertinaciter adhaerebant natibus, ut divelli nequirent. Denique quidam, quos aut livor aut incredulitas agitabat, manus mittebant, ut dividua facerent, [Col. 1671D] quo miserum puerulum ingenti afficiebant incommodo; qui horrendos stridores ejiciens saeva pulsatoribus imprecabatur. Videbant eum innocentem curis vacuum, cachinnis et ludorum frequentiae inhiare; haerebantque incerti an pedagogi documento contractionem fingere nosset, ut eo commento majusculam stipem miserantibus detraheret. Verumtamen cum, ut dixi, fuisset irrita tentatio; credulitati et miserationi aliorum accesserunt. Addiderat ille ad duo lustra vel tres vel quatuor annos; quanto aetate provectior, tanto obstinatius rigescentibus nervis ambulandi impotentior; maximeque urbicis, nam apud Meldunum pascebatur a monachis, miserationem movebat. Quod si quolibet [Col. 1672A] reptare intenderet, luto viarum crura impeditus loco haereret; palpitabatque in coeno, et replebat auras quaestibus, quoad aliquis miseratione infractus miserum ulnis efferret. Hanc invisi rigoris compagem Aldelmus post duos annos revelationis secundae dissolvit. Jacebat in natali ejus, quod die primo Pentecostes fuerat; sed procrastinatum servitium die secundo fiebat. Jacebat, inquam puer retro chorum, levemque carpebat per membra soporem. Monachi nocturnis expeditis, laudes matutinas ingressi fuerant. Cantabatur versus ad sacrum ejus tumulum frequenter: In l. m. s. q. m. f. g. restituuntur. Videt interim ille personam sibi clementer assidentem, quae nec staturam justam excederet, et minimos superexcelleret: mento et crine [Col. 1672B] cano, vultu qui nihil minaretur asperum, sed polliceretur commodum, vestitu et baculo qui pontificem simularet. Haec [ l. Hic] igitur, ut dixi, assidens cruscula videbatur leniter palpatu sensim in directum ducere, et naturae restituere; et pulchrum in modum cernebatur ab astantibus dormitans crura extendere: audiebantur nervi crepitare, sicut tumultuantur digitorum juncturae, quando aliquis manus suas violentius conatur protendere. Miraculo ergo vocibus monachorum consono somno excitatus, in pedes Folkwinus consistit, facile conatu, mirabili nisu; continuoque laetitia puerili, constantia virili, cursu incoepto ante altare procumbit. Tum populus miraculo plaudens certatim accurrere, oblationes sanato conferre, sancto accumulare. Hoc [Col. 1672C] signum tantum habuit miraculi; ut abbati qui absens in curia regis esset, litteris citatis illud ingererent monachi. Quas cum ille Lanfranco archiepiscopo monstrandas putasset; vir illustris scientiae merita confessionis ex prodigio metiens, legem in totam promulgavit Angliam: qua eum incunctanter haberi et coli pro sancto praeciperet. Statimque annuales ad festum ejus institutae sunt nundinae, ut quos non invitabat confessoris sanctitas, vel mercium advocaret aviditas.

Illud fuit tempus, quo vir reverentissimae vitae Osmundus ejusdem dioecesis episcopus reliquias sancti flagitabat: decere putans et praedicans, ut probatissimi antecessoris communicaret exuviis; fructuosum id sibi, gratum sancto, qui parvo integritatis [Col. 1672D] suae dispendio novos honores, magnos favores mercaretur. Sed nec abbas Warinus difficilis fuit impetratu, qui se ad consentiendum ratione duci viderat. Datum itaque praesuli os brachii sinistri; quod ille maximo semper habuit et amori et honori. Denique opera sumptuosa et arte studiosa thecam paravit argenteam, qua illud induceret. Aderat dies Omnium Sanctorum operi destinatus, cum inter agendam memoriam praesulis subivit archidiaconi sui Everardi valetudo, qua ille medullitus decoctus decumbebat. Mandatum igitur viro ut se quolibet ingenio ad Ecclesiam promoveri faceret. Paret aeger, locumque adit; famulis in Dominum ut in corpus exanime succollantibus. Neque enim ipse per se vel [Col. 1673A] pedem vel quodlibet membrum praeter linguam naturaliter posset movere obsequio. Pallorem vultus et debilitatem corporis totius perspiciens episcopus, nonnihil a spe sanitatis ejus defecit. Sed mox ad cor regressus, praeteritarum virtutum fomute fidei rapuit flammam. Quin et in pectus aegroti adhortationibus suis credulitatis scintillas excussit, ne dubitaret se sancti virtute posse sanari. Effectus ergo rei addidit robur fidei; et utrique studiis suis convenientem exitum sortiti sunt: alter sacrati ossis intinctu conditum porrigendo laticem, alter cum potu pariter glutiendo salutem. Quae ut ambiguitate carens testatior esset; ad eamdem missam super Alleluia cantitantes vocale organum, qua excellebat arte, insonuit, non impar socrui Petri, quae Domino [Col. 1673B] sanatori exhibuit sedulitatem obsequii; nisi quod illa precibus aliorum sanitatem meruit, iste fide sua exigebat.

Ejusdem antistitis alter erat archidiaconus Hubaldus, vir qui liberalium artium non exiguum experimentum coepisset, sed pro titubantia oris parum eas audientibus expediret. Hic familiarem clientelam sancto devoverat; quod quondam Melduni in festivitate positus, ejus opera de gravi morbo sanatus fuerat. Namque cum infesto colli et scapularum dolore premeretur, qui somnium negaret, cibum subtraheret, solo tactu feretri, quod cernuus subierat, sanitatem, ut sic loquar, furatus est. Hunc enim morem frequentant aeditui, ut post processionem ita ex transverso valvarum coaptent [Col. 1673C] scrinium, ut nisi humiliato corpore nullus patentem invadat ingressum. Ibi quisquis fide plenus accesserit, quodcunque optat, rapit; nec fere unquam aliquis exsors voti recedit. Certat audax fides offerentium, ut pro uno nummo vel obolo feneretur apud sanctum multorum summa votorum. Idem ergo archidiaconus Hubaldus Salesberiae manens, eadem qua superius aegritudinis molestia ingemiscebat; excesseratque antiquas metas dolor, ut non solum collum et scapulas, sed et brachium usque ad extremitatem unguium tam pertinaciter urgeret; ut nec manum ad os ducere, nec cuilibet usui aptare praevaleret. Erat tunc dies Ascensionis quo per totam Christianitatem paratur processio accurate [Col. 1673D] solemnis. Proferuntur reliquiae ex conditoriis; statuitur brachium beatissimi Aldhelmi ferendum cum caeteris. Visio brachii oscitantem diaconi roboravit fidem, dormitantem revocavit memoriam; ut ejusdem, cujus quondam merito se liberandum ab eodem confideret incommodo. Episcopum ergo supplicibus ambivit precibus, ut esset per processionem lator brachii, quamvis id parum sui interesset officii. Credere se, quod piae sarcinae vectatio ad promovendam salutem magno accederet emolumento. Ille tantae fidei gratulans, simulque magnopere sanitatem desiderans, qui et ejus necessarius et non perfunctorie, ut dixi, esset litteratus; sua manu de altari sublatum illi commisit bajulandum. Incredibile fortassis videatur quod dicturus sum; [Col. 1674A] nisi nobis in talibus Aldhelmi operibus assuetis. Statim quippe ut archidiaconus infirmae manus digitos ad contingendas reliquias aptasset, dolor brachii diffugit, gravedo scapularum evanuit, malesana superbia colli resedit. Jamque dicturientem, jamque in vocem gestientem praevenit interrogatio episcopi: quid ita vultu renideret? respondit Hubaldus favorabilia, quantum illa permittebat laetitia. Diu in laudes effusus, diu in praeconium sancti moratus.

Haec sunt Aldelmi opera quotidiana, haec sunt virtutum ejus proludia. Quae si parva quis dixerit, sic quoque laudabilis Patris nostri pietas apparebit; quem videmus non fastidientem in minimis, cum sciamus, eum potentem in maximis. Quanquam [Col. 1674B] haud scio an inferioris virtutis sit quotidie exhibere facilia, quam semel ostentare pergrandia.

Defuncto abbati Guarino successit statim ad XV dies Godefridus; qui fuerat Gemmeticensis monachus. Ejus tempore et industria multum adolevit honos Ecclesiae, aucta religio, ornamenta facta perplurima, quatenus tantulae facultatis homo, tam occupato tempore poterat. Libri conscripti nonnulli, vel potius bibliothecae primitiae libatae. Quod studium si praedico, videor id quodam meo proprio jure facere; qui nullis majoribus in hoc praesertim loco cesserim, imo nisi quod dico jactantia sit, cunctos facile supergressus sim. Sit qui modo parta conservet; ego ad legendum multa congessi, probitatem praedicandi viri in hoc duntaxat aemulatus. [Col. 1674C] Ipsius ergo laudabili coepto pro virili portione non defui: utinam sit qui labores nostros foveat! Monachi qui vulgares tantum litteras balbutiebant, perfecte informati. Servitium Dei institutum liberaliter, actitatum instanter; adeo ut monasteriorum nullum per Angliam Malmesburiensi excelleret, multaque cederent. Aderat ipse in primis, discedebat cum ultimis; civilitate demulcens bonos, austeritate territans reos; ad iram pronus, sed quam dulci responsione compescere vel frangere statim posset ipse, qui excitasset. Frugalitate sobrius, et ut dicebatur, nimius: ut qui saepe quantum ad se uno contentus ferculo, non temere nisi semel inter prandium et coenam biberet. Lauticiarum appetentissimus, [Col. 1674D] ut qui nihil nisi exquisitissime accuratum mensae suae inferri pateretur. Integerrimi post abbatiam coelibatus, antea nonnulla infamia respersus, uno et ipso immani commisso infamis. Nam cum Willelmus rex junior importabile tributum indixisset Angliae, quo Normanniam a fratre Roberto intendebat emere, Godefridus ut suam partem ex facili componeret, thesauros Ecclesiae, quos antiquorum cura coacervarat, foede distraxit, pessimorum usus consilio; quos nominare possem, si peccantium societas crimen alleviare posset magistri. Enimvero facinus, quos inquinat, aequat. Denique die uno XII textus Evangeliorum, VIII cruces, VIII scrinia argento et auro nudata et excrustata sunt. Sed pulchre contigit, quod penuria cupiditate frustrata non [Col. 1675A] sufficit voluntati. Quippe non plus quam LXXII marcae repertae. At vero nocte sequente visus est videre hominem terrifico vultu et gestu in se impetum facere, et aquam praefervidam cum urceo in faciem jacere. Quo terrore somno excussus, brevi consecuta poena veritatem somnii persensit. Siquidem primo faciem, mox totum corpus morbo nefando, morbo regio correptus, extabuit; non illo qui mitior, sed illo qui caeteris deformior pustulis per totum corpus protuberantibus ex humorum pessima melancholia procedit, familiari et omnibus consueto, sed consuetudine ut diu quidem injurias portet, sed cum semel decreverit non portare injuriatorem suum, toti mundo spectaculum exponat. Id in multis factum risimus, in multis faciendum anhelante [Col. 1675B] spe praesumimus. In defuncti corpore inventus est circulus aereus, qui totum ventrem ambierat, jamque cute superducta, vitalia ipsa penetraverat; qui cum pro miraculo efferretur, populo processit monachus, qui fuerat a secretis, dicens ferreum circulum eodem modo impactum non multo ante virtute divina effractum; quapropter aereum appositum ut si venter protenderet ultra modum solitum, non esset voluptas sed supplicium, se sacramento astrictum, ne proderet quandiu ille vitalibus auris frueretur. Sed quia nihil tam bene fit, quod verbis depravari non possit, quidam illud malignis versibus carpsit ita:

Mortificare decet vitiis carnalia membra.
Non decet, ut ferro mortificentur ea.
[Col. 1675C] Hunc naturali decuisset morte resolvi.
Quam quia praevenit, est homicida sui.
Cui totidem versibus responderi potest.
Imo decet quocunque modo cohibere cadaver.
Hoc exempla docent, hoc tenet alma fides.
Nec voluit ferro propriam consciscere mortem
Ferreo sed vitiis ponere frena suis

Hujus abbatis diebus non ita cavit [ f. cessavit] a miraculis confessor pretiosus; imo eo magis ut videbatur, coruscabat, quo illis favorabili arridebat gaudio vir industrius. Quorum duo, quae ponam, meam anticipaverunt memoriam; caetera et vidi et vidisse juvat. In vicino mulier commanebat, quam non ita natales sordidaverant ut penitus plebeia esset, nec ita extulerant ut altum saperet; sed mediocris sanguinis fortuna mediocrem quoque supellectilem [Col. 1675D] ministrabat. Ea post emensos pubertatis annos parilem sortita jugalem, sedula viri conciliabat amorem morum aequalitate, facie non aspernabili, fecunditate alvi. Delectabat eos mediocritas sua; nec quisquam [ l. quidquam] erat quod plus cuperent; quibus adesset et concordia mentium et sanitas corporum, tum porro affluentia victualium. Sed ut fere semper fit in rebus mortalium, interpolavit illa gaudia aegritudo feminae; quae contractis in toto corpore nervis primo per domum testudineo gradu repens, mox lecto prona decubuit. Hoc morbo decocta quinquennio, quidquid necessariorum domum corrasisse videbatur, vel in stipem vel in medicos consumpsit. Cumque frequentem exhaustionem nulla [Col. 1676A] suppleret adjectio; ad inopiam etiam diurni panis domus quondam accurata defecit. Quocirca fames advena veteribus deturbatis colonis novos induxit. Dedit ergo repudium feminae maritus infidus et transfuga conjugalis affectus; qui vilem haberet fidem, parvipenderet amorum consuetudinem. Ita illo migrante et foedo mercimonio domos suas causa cibi oppignerante, aliena sustentabatur misericordia mulier aegra. At vero Dominus clementi eam tandem respectans oculo, tali per visum confortavit oraculo: «Si vis sanitatem recipere, vade ad Meldunense monasterium; ibi per sancti Aldelmi merita quod petieris impetrabis.» Illa vocem auditam, cujus auctorem non vidisset, ad omen bonum interpretata, excussit soporem, agilique motu membrorum multum [Col. 1676B] priori gravedini decessisse gavisa est. Tentatoque per ambitum domus gressu, sed parum promovente, carpento imponitur ad abbatiam trahenda. Illuc ergo paucis diebus ante festum venit in spem bonam erecto animo; moxque quamlibet confertam perrumpens multitudinem, et ante altare cubitans, perfectam sanitatem a sancto reposcebat; cujus et sponsionem ex somnio, et arrhas ex membrorum motu acceperat. Nec illi precum violentia et inconditus clamor fuit fraudi, sed apud homines laudi, apud Deum et sanctum celeri et integrae saluti. Qua potita tot habuit non simulati miraculi testes, quot fuerunt vel e vicino cives vel e longinquo agrestes. Ea postmodum feliciter et diu vivens legalis judicio placiti desertorem connubii in amplexus [Col. 1676C] suos transduxit. Libens quoque ille legem accepit; quod uxor nulla unquam penuria, nulla cujuslibet petulantis instantia pudicitiam prodidisse audiebatur.

Ejusdem imo gravioris contractionis miseriam patiebatur citra nubiles annos puella Pukelicorce, quae dicitur, villae indigena. Siquidem spina curvata dorsi, genas pene in genibus habebat. Tum praeterea genua flexa quasi in conum, nec scabellis, ut plures id genus debiles, repere, nec quoque nisi alterius manibus subvectaretur, progredi poterat. Sextus erat aegritudinis, duodecimus aetatis annus. Accreverat cum aetate debilitas; dimidia verantque dies puellae salus et incommoditas. Tum frater qui ei esset uterinus, germanae infelicitatis miseratus, cui cumulus inopiae necessariorum addebat pondus, vehiculo [Col. 1676D] impositam ad Meldunum adduxit. Id semel, id secundo, sicut se annuus orbis torquebat ad festum. Frustra fecit; nam illa et primo et secundo expers sanitatis, exsors petiti muneris remeavit: non quod pietas sancti segnis fuerit, quae omnibus se cum fide appellantibus prompta facilitate accurrit; sed credo, seu quod deferentium credulitas titubaverit, fides friguerit: illa enim aetas quid credere, quid discredere nosset? Seu ut miraculum de pusiola testatius vulgo esset, quam toties advectam, toties reversam urbs ignorare nequiret. Tertio igitur anno attracta, tertiam quoque precum instantiam inaniter expendit. Quapropter cum taedium et infidelitas fratrem effugasset, remansit illa ad Dominicam Ascensionem, [Col. 1677A] quae tertio die festum nostrum exceptura erat Advenerat ergo dies Domini Jesu triumpho solemnis, in qua vel saepe, vel semper aliquid egregii operari non renuit patronus insignis. Nam tunc scrinium effertur in populum; et occluduntur fores, ut dixi, ne quis ingrediatur ecclesiam, nisi sub eo humiliaverit dorsi spinam. Ita pro more bajulantium obsequio exierat ecclesiam corpus; sed remansit cum infirma mirificus et sanitatis largitor Spiritus. Jacebat illa ante crucifixum solo aequata; hauriebat auribus laetos euntium strepitus, eo [ l. id.] quod magis pectus succutiebat fletibus. Alienum gaudium geminabat illi dolorem suum. Confestim ergo divino medicamine tacta surrexit, et devoluto genuum rigore, erecto tergi sinuamine, obviam gratias actura sancto [Col. 1677B] redeunti prosiluit. Quis referat quot fuerint plausus laetantium, quot voces attestantium? Ego vidi, cognovi; ista est illa contracta; modo sanatur.

Sed minus est audita depromere, nisi studeat et stylus ea apponere, quae nobis donavit Deus videre. Quod cum fecero, nihil minus, lector, si aequus arbiter est, nec studiis partium agitur, credere debebit, quam sibi credi velit, si aliquid insigne diebus suis factum vel scripto vel verbo narraverit. Nec vero, ut puto, quisquam dicet me vel oculis meis non debuisse credere, vel visa pro Dei laude non debuisse scribere. Illud enim fatui et increduli, istud superbi et ingrati esset. Videor sane compatriotis sanctis non modicam praestitisse gratiam, sed et dominum et patronum meum non inhonorum reliquisse, qui me hactenus [Col. 1677C] et vita ut possem, et scientia ut nossem eum laudare, dignatus est. Vir plane multarum virtutum laudandus insignibus, quem antiqua philosophia votis suis aequare non potuit. Denique minus fuit quod illa faciendum docuit, quam quod iste gessit; malorque ambitioso eloquentiae mendacio simplex veritatis fides. Cujus viventis quae fuerit in Deum devotio testantur post obitum facta miracula; quorum ut crederem veritati, exegerunt ipsa quae vidi. Merentur enim de praesentibus fidem facta praeterita, et confirmant antiquorum relationem signa recentia.

Producatur in medium Ernulfus de Hesdinge, vir inter optimates Angliae opinatissimus, mirus agriculturae [Col. 1677D] solertia, ad munifice sublevandam pauperum inopiam, decimarum ita curiosus, ut si horreum non decimatum jam intaxatum esset, omnia ejici et incunctanter decimari juberet; expertus non semel eo sibi per divinam gratiam rusticos proventus augeri, quo studuisset nullam fraudem decimationis fieri. Hujus manus pessimo gravabantur morbo, adeo ut praeter ulcera nigra sanie stillantia tremulo sinuamine jocarentur nervi. Nec ergo eas poterat ad aliquod officium ducere; nec quod dictu quoque pudendum sit, earum usu ciborum reliquias abstergere. Sua ergo penuria cibabatur, sua verecundia diluebatur manu aliena. Insumpsit quocirca consilium ut Meldunum pergeret, experturus ibi tunc cujusdam Gregorii probatissimi medici operam; qui cum omnes artis [Col. 1678A] machinas pro praecepto abbatis Godefredi simul et favore hominis mercando incassum adhibuisset; tandem fatis relinquendum dixit morbum incurabilem: boni viri functus officio, ne infirmum inhiantem saluti frustra donis emungeret, pecuniis exinaniret. At vero abbas aliquid de miraculis sancti tentandum ratus, balsamum, quod in sepulcro inventum fuerat, afferri et ei manus inungi imperat. Quam speciosa res! Statim ut pretiosi liquoris gutta manum attigit, nervorum tremor riguit, fluida tabes exaruit, et, ne longum faciam, paucissimis post diebus totus convaluit. Satisque constat illustri viro per hoc miraculum devotionem accrevisse, adeo ut despecto affectu necessitudinum, desputo cumulo divitiarum, Hierosolymam desperato [Col. 1678B] reditu profectus sit.

Inter religiosorum multitudinem ad festum viventium [ l. venientium], nebulonum quoque se immergit copia; qui facili compendio victum mercantur, dum excogitatis salibus audientium cachinnos eliciunt; quorum unus me puero illuc venerat, praeter caeteros ludo mordente facetus, obscenos quoque gestus imitari peritus, si quando verbis minus [ f. mimos] agentibus destitueretur. Hic beati scrinio foras portato impudens, quod importunum etiam relatu est, contra stetit; primoque nudato inguine incestavit aera, tum deinde crepitu ventris emisso turbavit auras. Id quanquam fatuis risum imperasset, monachis tamen in immanem dolorem venit; qui dolerent impune nebulonem garrire. [Col. 1678C] Enimvero illis vindictam imprecantibus vicina non defuit auris confessoris. Vix enim vestes demiserat; et ecce coram populo violento compressus daemone, poenas impudentiae pendebat. Ita rotabatur in gyrum, ita spumabat in modum suis, quem latratus canum circumagit; ita crepitantibus frendebat molaribus, ut palam fieret, quod in illius ditionem transisset cujus instinctu tantum scelus incoeptasset. Quare a sociis pie violentis correptus ad manus vellet nollet domum tractus est. Ibi ad postem ligatus, dum aliquid quietus meditari putaretur, ex improviso erupit super convivas prandentes; mensam depulit, aliquos pugnis contudit, aliquos telis excerebravit, omnes effugavit; vasis, quae apposita erant, pro armis usus. At vero socii, qui miserum [Col. 1678D] non relinquendum putarent, in cuneum constrictum ad sepulcrum pertrahunt. Ibi tribus vigilatis noctibus totidemque jejunatis diebus, monachis supplicantibus et gemitibus suis alienam salutem mercantibus, sanatus est non solum daemone, sed quod praestantius dicas, loquacitate perpetuo post haec modestus et lenis: verumtamen oculis fellitis et minacibus, quorumque sanguinea intorsione nos pueros semper territaret, recordantes quod ante sanitatem sedens ad sepulcrum vultu intento in nos faciebat impetum, si aliud nequiret, immundum ejactans sputum.

Mulier apud Kiligeham nata nebat die Sabbati vespere jam in occiduum declivi. Admonita a considentibus, [Col. 1679A] ut reverentiam Dominicae diei habens ferias faceret; non solum non paruit, sed etiam illas arrogantiae notavit, quod se necessariis inservientem arguerent, et stultae segnitiei, quod non idem facerent. Dictum secuta est poena; continuoque in solum prostrata altera corporis parte permortua, minimum defuit quin exanimaretur. Sed ubi frequenti aquae jactu spiritum resumpsit, agnovit culpam, deflevit aerumnam, oravit veniam. Verumtamen non sic facile indulgentiam rapimus, ut reatum committimus; quia voluptas quidem avolat et transit, sed peccatum pertinacem radicem infigit. Quocirca femina baculis utroque latere sustentans gressus in vivo cadavere jam pene sepultos, multorum sanctorum patrocinia annis perpluribus circuivit. [Col. 1679B] Sed cum, ut sibi videbatur, ubique laborem inanem trivisset; tandem auditis miraculis beati Aldelmi, Meldunum contendit. Praevenit adventus ejus dies Quadragesimae, quibus totis in ecclesia commanens, nec usquam nisi semel in die progrediens, molem peccatorum attenuabat inedia. Jam Paschalis laetitiae favor mentes mortalium hilaraverat; jamque secundo die peregrinos agebamus. Cantabatur ille versus quo Fulbertus Carnotensis episcopus pulcherrima disjuncta [ videl. dilemmate] Judaeos convenerat, ut aut sepultum reddant Christum, aut resurgentem adorent. Cum illa ante crucifixum baculis innixa stans, gravi praeter solitum ad terram ruina pavimentum allisit. Accurrere plerique, volentes prostratam erigere; quod vererentur, [Col. 1679C] ne casus importunus paralyticae membra effregisset. Caeteri quibus sanius consilium erat, prohibuere, dicentes exitum rei Deo qui probe dispensandum nosset, commendandum. Sursum ergo cordibus erectis intenti ora tenebant omnes; cum illa scintillantibus oculis, micantibus digitis, omni corpore surrexit incolumis. Quae miraculi certitudo civium, qui eam pro diuturnitate convictus integre nossent, in laudem Dei et confessoris ora laxavit.

Calna est vicus Melduno ad X milliaria proximus, territoriis abbatiae et vici collimitantibus. Hujus indigena vir, vocalis officii expers, eodem anno, si bene teneo, ad festum venit, regioni ob insigne calamitatis notissimus, multisque probatus experimentis, [Col. 1679D] quod esset vere mutus. Siquidem praeses provinciae hominem tormentis plus quam semel adegerat, ut vi extorta confessio quod simulatum esset in veritatem efferret. Saeve quidem ille, sed severitatem exigebat quorumdam miserorum simulatio, qui ad Dei et hominum ludibrium quemlibet effingunt morbum, ut hoc figmento emendicatis nummulis lacunam impleant ventris. Edebat ergo ille inter supplicia rugitus miserabiles; et spiritu contribulato, qualem Dominus diligit, finem aerumnarum optabat. Quamvis igitur lingua inefficax, intellectu tamen perspicax, frequentiae populari ad [Col. 1680A] festum festinanti se immiscuit. Et primo quidem ante majus altare soli videre datum pontificem juxta basim altaris spatiantem, conniventis vultus laetitia monachos cantantes perstringere. Quod ille cernens, caeteris, quorum visus perspicuitatem moles peccatorum obruerat, digitorum nutu et immani oris rictu ostendere nitebatur. Sed cum verborum effectus loqui volentem fraudaret, nec illi divini essent ut intelligerent, sicut indignabundus in criptam, quae tunc erat novi operis, se proripuit. Ibi cum idem videret, magnoque conatu in sermonem gestiret, monachus, qui aderat, aliquid divinum praesagiens, digitos brachii beati Aldelmi ori clamantis immersit. Tum vero ille pro sanctorum digitorum reverentia longe reductis dentibus, productis [Col. 1680B] ab imo suspiriis, ingenti nisu frustulentam offam carnis cum sanguine pariter ejecit et voce: Domine sancte Aldelme, adjuva me. Illa vox expedi o extunc et deinceps sermoni felix dedit auspicium; aliquantosque postea duravit annos inoffense locutus, nisi quod per angustum meatum faucium rauciori sono modulabatur organum.

Ejusdem vici non indigena sed incola femina, lucis inops, postero anno in solemnitate Patris Aldelmi lumen per duosdeviginti annos amissum recepit. Causam caecitatis, quam nescio, nolo contexere, cavens loquacitate me legentium fidem fallere. Hoc constat, quia cum ante crucifixum staret, flavo crine in terga soluto spectabilis, sed tenebris oculorum deformis, crebris punctionibus orbes luce [Col. 1680C] vidui coepere moveri. Quibus mulier irritata, primo levi fricatione cruorem emisit, sed cum majori pruritui atrociore unguium injuria satisfaceret, copiosiori profluente; unde postulata cruorem excepit concha. Ita expeditis obstaculis, concavitatem fenestrarum serenum illustravit luminis. Tunc affines veracissimi, qui adessent, homines et plausere miraculo, et usque nunc eam stipendiario sustentant commodo. Illa sanctioris habitus professa velamen, nullo fraudatur visus dispendio, nisi quantum provectio aetas accedit senio. Vivit ad hunc, quo ista scriptitamus, annum, qui est ab Incarnatione Domini 1125, a transitu sanctissimi confessoris quadringentesimus decimus sextus, in regno Henrici [Col. 1680D] regis XXV, falsariorum qui monetam corruperant per totam Angliam detruncatione notabilis, propter eamdem perinde falsitatem, annonae charitate et edaci fame, tum praeterea indiscreta vulgi clade infamis; eminentissimorum virorum mortibus funestus, praesertim Calixti papae, et quinti Henrici imperatoris Alemanniae; quibus nulli unquam praestantiores fuerant in officiis utrisque; tonitribus et fulminibus per omnes menses infestus, imbrium continuatione nullo pene intermisso die, aestivis etiam mensibus pluvius et luteus.

De antiquitate ecclesiae Glastoniensis

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 1681]

WILLELMI MALMESBURIENSIS LIBER DE ANTIQUITATE GLASTONIENSIS ECCLESIAE. (Ex codice ms. collegii Trinitatis Cantabrig. edidit GALE, Historiae Britannicae, Saxonicae Anglo-Danicae Scriptores XV. Oxoniae 1691, fol.)

WILLELMI PROLOGUS

[Col. 1681A] Domino in Christi visceribus multum amplectendo et honorando HENRICO Lincolniensi episcopo, WILLELMUS vestrae dignitatis filius, quidquid optari potest beatius.

Si quidquam est quod in hac vita hominem teneat, et inter adversa et turbines mundi aequo animo manere persuadeat; id esse in primis reor meditationem sanctarum Scripturarum. Et quidem scripta gentilium hactenus utilitatem sui praetendunt, ut verborum splendore legentis et palpent ingenium, et timent eloquium. At vero librorum coelitus inspiratorum longe fructus praeponderat; quia et hic jucundae dulcedinis pastum animo infundant, et alias aeternae beatitudinis emolumentum acquirunt. Multa porro, et ut mea fert opinio, innumera [Col. 1681B] sunt in Scripturis sanctis, quibus divina dignatio mentes mortalium ad bonae vitae cultum informat, tum praecepta tum exempla. Illis qualiter vivendum sit, instruimur, istis innuitur quam sint, Deo juvante, factu facilia quae jubentur. Natura sane hunc quibusdam ingeneravit animam, ut quamvis utraque sciant necessaria, magis tamen exemplorum quam adhortationum eos prolectet auditus. Et alienigenarum quidem gestis prae sanctitatis assurgunt reverentia, sed alacriori capiuntur dulcedine, si alicujus sancti, qui compatriota fuerit, vita perducatur in medium, in qua sicut e speculo conspicuum, ut ita dicam, sit vivum religionis simulacrum. Accedit enim jucundae relationi propinquitas, ne aliquis desperet a se per Dei [Col. 1681C] gratiam fieri posse, quod audit ab alio de proximo factum fuisse. Unde sicut aestimo non contemnendae stylum dedi operae, qui beati Dunstani, prius Glastoniensis abbatis, demum archiepiscopi Cantuariensis, vitam labore meo aeternae mandavi memoriae, duosque libros de hoc, volentibus Glastoniae fratribus filiis vestris, dominis et sociis meis, dudum integra rerum veritate absolvi. Verumtamen ne quid sedulitatis meae desit officio, ejusdem ecclesiae vestrae rudimentum et processum in hujus [Col. 1682A] libri auspicio repetens ab origine pandam. Nec hic multum a proposito alienum putari debet, cum honor Ecclesiae in Dunstanum, et laus Dunstani ad Ecclesiam redundet. Nam et illa Dunstanum materno gremio in virum confovit, et ipse matri plumarimum splendoris adjecit. Quapropter in spem nonnihil animus meus accrescit hoc scriptum fortasse sanctum procurasse, ut alumni occasione digeratur dignitas nutriculae. Illos ego libellos, sed et Vitam beati Patricii, miracula venerabilis Benigni, passionem martyris Indracti, qui simili cura procuderam, jam pridem in eorum permisi versari manibus, ut si quid citra rationem dictum esset, corrigeretur pro tempore. Illi vero propensiori consilio diu scripta trutinantes, omni me liberaverunt [Col. 1682B] culparum naevo, nihil contuitu religionis aut dantes offensae, aut deferentes gratiae. Hoc igitur qualecunque opusculum vestrae devoveo examinandum prudentiae, domine venerabilis; et merito amabilis Pater. Facti mei ratio in promptu, ut noscat excellentia vestra, qui et quanti viri fundaverunt et provexerunt ecclesiam, quae vestrae potissimum sub Deo et sanctis ejus modo tutelae innititur. Sciatis etiam vos priscorum heroum imitatum, et, pene dico, supergressum facta, priusquam audissetis vocabula. Nam ut cum obtrectare, si quis forte fuerit, audacius conferam pedem, in quo prisci possessores vobis possunt praeferri? In ampliandis patrimoniis? At vos et dudum eliminata reducitis, et habita industria solerti cumulatis. In exstruendis [Col. 1682C] aedificiis? Atqui quantum in ea re omnibus praedecessoribus emineatis, melius monstrabit mirantis digitus, quam laudantis titulus. In pace incolarum tuenda? Sed vos, nominis vestri umbone, omnes praedones dejicitis; vultus splendore nebulas moestitiae propulsatis, sermonis prudentia calumnias litigatorum enodatis. In religione monachorum? Quae cum semper ita Deo propitio vestris temporibus floret, ut infelix livor aliquid sinistrum de ipsa erubescat confingere. Accedit publicus amor ipsorum [Col. 1683A] pectori vestro, qui nullo eos exterretis roncho, sed venientes jucunde admittitis, affabiliter tractatis, abeuntibus paterne valefacitis. Nec enim profecto de nobis dicitur, quod de quibusdam potentibus a poeta usurpatum non immerito cantatur.

. . . Late sibi submovet omne
Vulgus et in vacuis regnat basiliscus arenis.
(LUCAN. Pharsal. IX, 725.)
[Col. 1684A] Est igitur infra meritum vestrum omnis eloquentia. Laudes vestrae ita excellunt, ut nihil supra. Quae cum ita sint, accipite, quaeso, devotionis meae munus, sedulitatis pignus, et agite ne fructu laboris excidam. Adestote igitur, si omnino placet, et attendite dum per successionum seriem antiquitatem Ecclesiae tentabo suspicionibus eruere, quantum ex strue monimentorum vestrorum potui corradere.

DE ANTIQUITATE GLASTONIENSIS ECCLESIAE.

[Col. 1683]

Incipit quomodo duodecim discipuli sanctorum Philippi et Jacobi apostolorum primo ecclesiam Glastoniensem fundaverunt.

[Col. 1683B]

Post Dominicae resurrectionis gloriam, ascensionisque triumphum, ac Spiritus Paracleti de supernis missionem, qui discipulorum corda temporalis poenae adhuc formidine trepidantia replevit, scientiam omnium linguarum tribuendo: Erant omnes credentes simul cum mulieribus et Maria mater Jesu, ut Lucas narrat evangelista, et verbum Dei disseminabatur, crescebatque numerus credentium quotidie, eratque omnibus cor unum et anima una.

Invidiae ergo fascibus accensi sacerdotes Judaeorum cum Pharisaeis et Scribis concitaverunt persecutionem in Ecclesia, interficiendo protomartyrem Stephanum, [Col. 1683C] et fere a finibus suis omnes procul pellentes. Hac igitur persecutionis procella saeviente, dispersi credentes petierunt diversa regna terrarum a Domino sibi delegata verbum salutis gentibus propinando. Sanctus autem Philippus, ut testatur Freculfus, libro II, capitulo 4; regionem Francorum adiens gratia praedicandi, plures ad fidem convertit ac baptizavit: volens igitur verbum Christi dilatari, duodecim ex suis discipulis elegit, ad praedicandum incarnationem Jesu Christi, et super singulos manum dextram devotissime extendit, et ad evangelizandum verbum vitae misit in Britanniam: quibus ut ferunt, charissimum amicum suum Joseph ab Arimathia, qui et Dominum sepelivit, praefecit. [Col. 1683D] Venientes igitur in Britanniam anno ab Incarnatione Domini LXIII, ab assumptione beatae Mariae XV, fidem Christi fiducialiter praedicabant. Rex autem barbarus cum sua gente tam nova audiens et inconsueta, omnino praedicationi eorum consentire renuebat, nec paternas traditiones commutare volebat: quia tamen de longe venerant, vitaeque eorum exigebat modestia, quamdam insulam ad petitionem eorum, silvis, rubis atque paludibus circumdatam, ab incolis Yniswitris nuncupatam in lateribus suae regionis, ad habitandum concessit; postea et alii duo reges, licet pagani successive, comperta eorum vitae sanctimonia, unicuique eorum unam portionem terrae concesserunt ac ad petitionem ipsorum secundum morem confirmaverunt. Unde et XII hidae per [Col. 1684B] eos adhuc, ut creditur, nomen sortiuntur. Praedicti itaque sancti in eodem deserto conversantes, post pusillum temporis visione archangeli Gabrielis admoniti sunt ecclesiam in honorem sanctae Dei genitricis et Virginis Mariae in loco coelitus eis demonstrato construere. Qui divinis praeceptis non segniter obedientes, secundum quod eis fuerat ostensum, quamdam capellam, inferius per circuitum virgis torquatis muros perficientes, consummaverunt, anno post passionem Domini XXXI, post assumptionem gloriosae Virginis XV, ex deformi quidem schemate, sed Dei multipliciter adornatam virtute. Et cum haec in hac regione prima fuerit, ampliori eam dignitate Dei Filius insignivit, ipsam videlicet in honorem suae matris dedicando. Duodecim igitur sancti [Col. 1684C] saepius memorati, in eodem loco Deo et beatae Virgini devota exhibentes obsequia, vigiliis, jejuniis et orationibus vacantes, ejusdem Virginis auxilio ac visione, ut credi pium est, in omnibus necessitatibus refocillabantur. Hoc autem ita se habere tum ex charta Beati Patricii, tum ex scriptis seniorum cognoscimus. Quorum unus Britonum historiographus, prout apud Sanctum Edmundum, itemque apud Sanctum Augustinum Anglorum apostolum vidimus, ita exorsus est: «In confinio occidentalis Britanniae quaedam regalis insula antiquo vocabulo Glastonia nuncupata, latis locorum dimensa finibus, piscosis aquis stagneisque circumdata fluminibus, et plurimis humanae indigentiae aptam usibus, atque sacris, quod [Col. 1684D] maximum est, dedicatam muneribus. In ea siquidem Anglorum primi catholicae legis neophitae antiquam Deo dictante, repererunt ecclesiam, nulla hominum manu certe, ut ferunt, constructam, imo humanae saluti a Deo paratam, quam postmodum ipse coelorum fabricator multis miraculorum gestis multisque virtutum mysteriis sibi sanctaeque Dei genitrici Mariae se consecrasse demonstravit.» Sed de his postea, nunc ad inceptum redeamus. Sancti igitur memorati in eodem eremo sic degentes, effluentibus multis annorum curriculis, carnis ergastulo sunt educti. Idemque locus coepit esse ferarum latibulum, qui prius fuerat habitatio sanctorum, donec placuit, beatae Virgini suum oratorium redire ad memoriam fidelium, quod quomodo evenerit jam prosequamur.

Quomodo sancti Phaganus, et Deruvianus Britannos ad fidem converterunt et in insulam Avalloniae venerunt.

[Col. 1685A]

Tradunt bonae credulitatis annales, quod socius rex Britannorum ad Eleutherium XIII loco post beatum Petrum papam miserit, orans ut Britanniae tenebras luce Christianae praedicationis illustraret; mactus animi rex, magnae prorsus laudis factum adorsus, ut fidem, quam tunc temporis pene omnes reges et populi persequerentur exhibitam, ipse ultro appeteret vix auditam. De qua re ut aliquid exstrinsecus dicam, in ejusdem meriti laudem concurret Ethelbertus, multis annis post socium rex Cantiae, qui praedicatores ad se de Roma missos non turbido abegit responso, sed benigno excepit hospitio. [Col. 1685B] Accessit benignitati solers verborum festivitas, quia etsi nollet verbis eorum proprium assensum apponere, tamen quia de longe venerant, ut quae optima credebant ei communicarent, absurdum videri possit, si eis quidquam inferret molestiae. Sunt ergo hi viri amplissima recordatione digni, quorum alter Christianitatem prudenter invitavit, alter libenter excepit. Venerunt ergo Eleutherio mittente praedidicatores Britanniam duo viri sanctissimi, Phaganus videlicet atque Deruvianus, prout charta Sancti Patricii gestaque Britannorum testantur. Hic igitur verbum vitae evangelizantes, regem cum suo populo sacro fonte abluerunt anno Domini 166. Hinc praedicando et baptizando Britanniae partes peragrantes [Col. 1685C] in insulam Avalloniae, more Moysi legislatoris interiora deserti penetrantes, sunt ingressi, ubi antiquam, Deo dictante, repererunt ecclesiam, manibus discipulorum Christi, ut ferunt, constructam, et humanae saluti a Deo paratam; quam postmodum ipse coelorum fabricator multis miraculorum gestis, multisque virtutum mysteriis sibi sanctaeque Dei genitrici Mariae se consecrasse demonstrabit; fluxerunt autem ab adventu discipulorum sancti Philippi in Britanniam usque ad adventum sanctorum memoratorum CIII anni. Igitur praedicti sancti Phaganus et Deruvianus, oratorio illo sic reperto ineffabili sunt refecti gaudio. Ibidem in Dei laudibus moram protrahentes diuturnam, per novem videlicet annos, locum etiam diligenter perscrutantes, [Col. 1685D] figuram nostrae redemptionis aliaque signa manifesta repererunt quibus bene cognoverunt quod Christiani prius locum inhabitaverant, postea coelesti perpendentes oraculo, quod Dominus ipsum locum prae caeteris Britanniae specialiter elegerit, ad nomen gloriosae Genitricis suae ibidem invocandum. Omnem etiam narrationem in antiquis scriptis invenerunt, qualiter sanctis apostolis per universum orbem dispersis, sanctus Philippus apostolus cum multitudine discipulorum in Franciam veniens, duodecim ex ipsis Britanniam misit ad praedicandum. Qui praedictam capellam angelica docti revelatione construxerunt, quam postmodum Filius Altissimi in honorem suae matris dedicavit; ipsisque XII tres reges, licet pagani, XII portiones terrae dederunt ad [Col. 1686A] eorum sustentationem, insuper gesta eorum scripta invenerunt; ideoque locum ipsum prae caeteris dilexerunt, qui etiam in memoriam primorum XII, ex suis XII elegerunt, et in praefata insula, rege Lucio consentiente, habitare fecerunt.

Qui postea in diversis locis, sicut anachoretae manserunt ibidem, in eisdem videlicet locis, in quibus primi XII primitus habitaverunt. In vetustam tamen ecclesiam, ad divina obsequia devotius complenda, crebro convenerunt quotidie, et sicut tres reges pagani dictam insulam cum adjacentiis suis, XII primis Christi discipulis dudum concesserant, ita praedicti Phaganus et Deruvianus istis XII sociis et aliis in posterum saecularis, ab eodem rege Lucio liberam eamdem confirmari impetrabant, sic autem [Col. 1686B] multi aliis succedentes, semper tamen in numero duodenario, per multa annorum curricula, usque ad adventum sancti Patricii Hiberniensium apostoli, in memorata insula permanserunt. Huic etiam ecclesiae sic repertae aliud addiderunt sancti neophitae opere lapideo oratorium, quod Christo sanctisque apostolis Petro et Paulo dedicaverunt. Horum ergo restaurata fuit opera vetusta Sanctae Mariae in Glastonia ecclesiae, sicut fidelis per succidua saecula non tacuit antiquitas. Sunt et illae non exiguae fidei litterae apud Sanctum Edmundum repertae, quod hanc sanctissimam ecclesiam Glastoniae non fecerunt aliorum hominum manus, sed ipsi discipuli Christi eam aedificaverunt, mittente scilicet sancto Philippo apostolo, ut praemissum est; nec abhorret [Col. 1686C] a vero, ut praemissum est, quia si Philippus apostolus Gallis praedicavit, sicut Freculfus libro II, cap. 4, dicit, potest credi quod etiam trans oceanum sermonis semina jecit.

Quomodo monachus quidam de Sancto Dionysio de Glastonia referebat.

Ad comprobandam antiquitatem ecclesiae, de qua praefati sumus, paululum digrediamur. Monachus quidam Glastoniae, Godefridus nomine, de cujus epistola et hoc et quod subjungemus capitulum assumpsimus, tempore hoc Blesensis abbatis Glastoniae, cum in pago Parisiacensi apud Sanctum Dionysium moraretur, senior quidam ex monachis interrogavit eum: «Quo genus unde domo?» Respondit, [Col. 1686D] Normannus, Britanniae monasterii, quod Glastingeta dicitur, monachus: «Papae, inquit, an adhuc stat illa perpetuae Virginis et misericordiae matris vetusta ecclesia?—Stat,» inquit. Tum ille lepido attactu caput Godefridi Glastoniensis demulcens, diu silentio suspensum tenuit, ac sic demum ora resolvit: «Haec glorississimi sui martyris ecclesiae, et illa de qua te asseris, eamdem privilegii dignitatem habent, ista in Gallia, illa in Britannia, uno eodem tempore exortae, a summo et magno pontifice consecratae; uno tamen gradu illa supereminet, Roma etenim secunda vocatur.» Cumque ab ore viri penderet, ille cui provincia suscipiendorum fratrum erat commissa, invitos ab invicem non revisuros separavit, sed hic hactenus.

Quomodo multitudo popularis primitus Glastoniam inhabitaverit.

[Col. 1687A]

Descriptis fundatione, dedicatione, ac postea inventione hujus oratorii, restat apponere qualiter haec insula a multitudine fuit inhabitata. Legitur in antiquis Britonum gestis, quod a boreali Britanniae parte venerunt in Occidentem duodecim fratres, et tenuerunt plurimas regiones, Venedociam, Demetiam, Buthir, Kedweli, quas proavus eorum Cuneda tenuerat: nomina eorum fratrum inferius adnotantur, Ludnerth, Morgen, Catgur, Cathmor, Merguid, Morvined, Morehel, Morcant, Boten, Morgen, Mortineil, Glasteing. Hic est ille Glasteing, qui per mediterraneos Anglos, secus villam quae dicitur Escebtiorne, scrofam suam usque ad Wellis, et a [Col. 1687B] Wellis per inviam et aquosam viam, quae Sugewege, id est scrofae via, dicitur, sequens porcellos suos, juxta ecclesiam de qua nobis sermo est, lactentem sub malo invenit, unde usque ad nos emanavit, quod mala mali illius Ealdcyrcenes epple, id est veteris ecclesiae poma vocantur: sus quoque ealdcyre suge idcirco nominabatur; quae cum caeterae sues quatuor pedes habeant, mirum dictu, ista habuit octo. Hic igitur Glasteing, postquam insulam illam ingressus, eam multimodis bonis vidit affluentem, cum omni familia sua in ea venit habitare, cursumque vitae suae ibidem peregit. Ex ejus progenie et familia ei succedente locus ille primus dicitur populatus, haec de antiquis Britonum libris sunt.

De diversis nominibus ejusdem insulae.

[Col. 1687C]

Haec itaque insula primo Yniswgtrin a Britonibus dicta, demum ab Anglis terram sibi subjugantibus, interpretato priore vocabulo, dicta est sua lingua Glastynburg, vel de Glasteing, de quo praemisimus; etiam insula Avallonia celebriter nominatur, cujus vocabuli haec fuit origo. Supra dictum est quod Glasteing scrofam suam sub arbore pomifera juxta vetustam ecclesiam invenit, ubi quia primum adveniens poma in partibus illis rarissima reperit, insulam Avalloniae sua lingua, id est insulam pomorum nominavit; avalla enim Britonice poma intorpretatur Latine, vel cognominatur de quodam Avalloc, qui ibidem cum suis filiabus, propter loci [Col. 1687D] secretum, fertur inhabitasse.

Quanta devotione diversi sancti illuc advenerint.

Ecclesia de qua sane loquimur, quae pro antiquitate sui celebriter ab Anglis vetusta dicitur, primo vergea, nescio quid divinae sanctitatis jam inde a principio redoluit spiravitque in omnem patriam, quamvis ex deformi grandis reverentia cultu, hinc confluentium illuc populorum totis callibus unda, hinc opulentorum deposita pompa conventus, hinc religiosorum et litteratorum frequens perendinatio.

De sancto Gilda.

Nam, sicut a majoribus accepimus, Gildas neque insulsus neque infacetus historicus, cui Britanni debent, si quid notitiae inter caeteras gentes habent, multum annorum ibi exegit loci sanctitudine [Col. 1688A] captus. Ibique anno Domini 512 de medio factus, in vetusta ecclesia ante altare est sepultus.

De sancto Patricio.

Quo fere tempore, antea tamen, Anglis Britannorum infestantibus pacem, et Pelagianis eorum expugnantibus fidem, sanctus Germanus Antisiodorensis, ut alibi legitur, contra utrosque suppetias tulit. Illos vero alleluiatico cantu fudit, et istos evangelicis et apostolicis tonitribus fulminavit. Inde in patriam meditatus reditum Patricium ad familiare contubernium ascivit, eumdemque post aliquot annos Hyberniensibus jubente Coelestino papa praedicatorem misit. Ille munus injunctum gnaviter exsecutus extremis diebus Britanniam remeans, priorem celsitudinem salutationesque foro respuens, [Col. 1688B] super altare suum Cornubiam appulit, quod usque hodie apud incolas magnae venerationi, tum propter sanctitudinem et utilitatem, tum propter infirmorum salutem. Inde Glastoniam veniens XII fratres anachoretice viventes ibidem reperiens congregavit, abbatisque suscipiens officium, eosdem agere docuit vitam coenobialem, sicut sequens scriptum, quod idem tempore suo conscripsit, manifestius declarat.

Charta sancti Patricii episcopi.

«In nomine Domini nostri Jesu Christi, ego Patricius humilis servunculus Dei, anno Incarnationis ejusdem 430, in Hiberniam a sanctissimo papa Coelestino legatus, Dei gratia Hibernicos ad [Col. 1688C] viam veritatis converti, et cum eos in fide catholica solidassem, tandem in Britanniam sum reversus, ac ut credo, duce Deo, qui vita et via, incidi in insulam Yniswgtrin, in qua inveni locum sanctum ac vetustum, a Deo electum et sanctificatum in honore intemeratae virginis Dei genitricis Mariae. Ibique quosdam fratres rudimentis catholicae fidei imbutos, et piae conversationis, qui successerunt discipulis sanctorum Phagani et Deruviani, quorum nomina pro vitae meritis, veraciter credo scripta in coelis, et quia in memoria aeterna erunt justi, cum eosdem fratres tenere dilexissem, eorum nomina scripto meo redigere volui. Quae sunt Brumbam, Hyregaam, Brenwal, Wencreth, Bantcommeweng, Adelward, Loyor, Wellias, Breden, [Col. 1688D] Swelwes, Hinloernius, et alius Hin. Hi cum essent nobilibus orti natalibus nobilitatem suam fidei operibus ornare cupientes, eremiticam vitam ducere elegerunt, et quoniam inveni eos humiles et quietos, elegi potius cum illis abjectus esse, magis quam in regalibus curiis habitare. Sed quia omnium nostrum erat cor unum et anima una, elegimus simul habitare, comedere et bibere, pariter, et in eadem domo dormire; sicque me licet invitum sibi praetulerunt, non enim dignus eram solvere corrigias calceamentorum eorum. Et cum vitam monasticam ita duceremus, juxta normam probabilium Patrum, ostenderunt mihi praefati fratres scripta sanctorum Phagani et Deruviani, in quibus continebatur quod XII discipuli sanctorum Philippi et Jacobi ipsam vetustam [Col. 1689A] ecclesiam construxerunt in honore praelibatae advocatricis nostrae, per doctrinamentum beati archangeli Gabrielis insuper et quod Dominus eamdem ecclesiam coelitus in honore suae matris dedicaverat, et quod tres reges pagani ipsis XII, ad eorum sustenementum, XII portiones terrae dederint, nec non et in scriptis recentioribus inveni, quod sancti Phaganus et Deruvianus perquisiti erant ab Eleutherio papa qui eos miserat decem annos indulgentiae. Et ego frater Patricius a piae memoriae Coelestino papa duodecim annos tempore meo acquisivi. Post multum vero temporis, assumpto mecum Wellia confratre meo, per condensitatem silvae cum magna difficultate conscendimus acumen montis, qui eminet in eadem insula. Quo cum pervenissemus, [Col. 1689B] operuit oratorium unum vetustum et fere dirutum, habile tamen devotioni Christianae, et, prout mihi videbatur, a Deo electum. Quod cum ingressi essemus, tanta odoris suavitate repelbamur, uti in paradisi amoenitate positos nos crederemus. Egredientes igitur et reingredientes, locumque diligentius perscrutantes, invenimus volumen unum, in quo scripti Actus erant apostolorum, pariter cum actis et gestis sanctorum Phagani et Deruviani, ex magna parte consumptum, in cujus tamen fine voluminis invenimus scripturam, qua dicebat quod praedicti sancti Phaganus et Deruvianus, per revelationem Domini nostri Jesu Christi, idem oratorium aedificarunt in honore sancti Michaelis archangeli, quatenus ibi ab hominibus haberet honorem, qui homines in [Col. 1689C] perpetuos honores, jubente Deo, est in troducturus. At cum delectaret nos illa scriptura, nitebamur eam ad finem legere. Dicebat enim eadem scriptura, quod venerandi Phaganus et Deruvianus moram ibi fecerunt per novem annos, et quod ipsi etiam perquisierant triginta annorum indulgentiam omnibus Christicolis locum ipsum ob honorem beati Michaelis pia voluntate visitantibus. Invento ergo tanto divinae bonitatis thesauro, ego et frater Wellias tribus mensibus jejunavimus, orationibus vacantes et vigiliis, daemonibusque et belluis multiformiter apparentibus imperantes. Quadam autem nocte cum me sapori dedissem, apparuit mihi Dominus Jesus in visu, dicens: «Patrici serve meus, [Col. 1689D] scias me elegisse locum istum ad honorem nominis mei, et ut hic honoranter invocent adjutorium archangeli mei Michaelis; et hoc tibi signum et fratribus tuis, quatenus ut ipsi credant, brachium tuum sinistrum arescet, donec quae vidisti annuntiaveris fratribus tuis, qui in cella sunt inferiori, et denuo huc redieris.» Et factum est ita. Ab illo die statuimus duos fratres in perpetuum ibi, nisi pastores futuri ob justam causam aliter decreverint. Arnulfo autem et Ogmar Hibernicis fratribus, qui mecum venerant de Hibernia, pro eo quod ad exhortationem meam apud dictum humiliter oratorium manere coeperunt, praesentem paginam commisi, aliam similem in arca sanctae Mariae retinens in monumentum posteris. Et ego Patricius, per consilium [Col. 1690A] fratrum meorum, omnibus qui silvam ex omni parte praefati montis in securi et ascia pia intentione dejecerint, ut facilior paretur aditus Christianis, ecclesiam beatae perpetuaeque Virginis piae visitaturis, et oratorium praedictum, centum dies veniae concedo.»

Hac autem ita veraciter se habere, testimonio scripturae vetustissimae similis, cum relationibus seniorum comprobavimus. Hic itaque sanctus supra memoratus, qui et Hiberniensium apostolus, et in insula Avalloniae abbas primus, postquam praedictos fratres regularibus disciplinis convenienter informaverat, et eumdem locum terris, possessionibus, de dono regum ac aliorum principum competenter ditaverat, post aliquos annos decursos naturae cessit, [Col. 1690B] et sepulturam angelo demonstrante, flammaque ingenti de eodem loco, cunctis videntibus qui aderant, erumpente, in vetusta ecclesia a dextra altaris promeruit.

De excessu sancti Patricii.

Excessit ergo Patricius anno aetatis suae CXI, Incarnationis vero Domini 472, qui fuit annus ex quo in Hiberniam missus est XLVII. Siquidem anno Domini 361 in lucem venit, et anno Domini 425 a Coelestino papa in Hiberniam missus fuit, hic fuit annus aetatis suae 64, et anno Domini 433, Hibernicos ad fidem Christi convertit. Demum Britanniam reversus, in optima conversatione XXXIX annos in insula Avalloniae permansit; requievit autem in vetusta ecclesia, a dextro latere altaris, per multorum annorum [Col. 1690C] curricula, videlicet 700 et decem annos, usque ad combustionem ejusdem ecclesiae. Corpus vero suum in pyramide saxea fuit collocatum juxta altare, versus austrum, quam pro veneratione ejusdem sancti, auro et argento postea nobiliter vestivit domesticorum diligentia.

Visio de sancto Patricio.

Cum autem longe post obitum beati Patricii frequens quaestio esset, utrum ibi monachus et abbas fuerit, omnem scrupulum absolvit visio cujusdam fratris, qui post obitum beati viri, nutante memoria utrum ibi monachus et abbas fuerit, cum de hoc frequens verteretur quaestio, tali confirmatus est oraculo. Resolutus vero in soporem, visus est audire quemdam legentem post multa ejus miracula haec [Col. 1690D] verba: «Hic igitur metropolitani pall i decoratus est sanctitate. Postmodum vero hic monachus et abbas factus est.» Adjecit etiam, ut non in egre credenti, litteris aureis quod dixerat scriptum ostenderet.

De sancto Indracto et de sancta Brigida.

Hinc Hiberniensibus mos inolitus, ad exosculandas patroni reliquias locum frequentare. Unde et sanctum Indractum et beatam Brigidam, illius terrae non obscuros incolas, illuc olim commeasse celeberrimus sermo est. Brigidam quidem, quae anno Domini 488 illuc venerat, post aliquantulam moram, quam in insula quae dicitur Beokery fecerat, demum reversum, relictis ibidem quibusdam [Col. 1691A] insigniis, suis videlicet pera, monili, nola, et textilibus armis, quae ibidem ad ejus memoriam reservantur; Indractum vero cum sociis ibidem martyrizatum, et sepultum, sicut alias stylus noster non tacuit. Postea per Ynam regem de loco martyrii in Glastoniensem translatum ecclesiam.

De sancto Benigno.

Anno Domini 460, sanctus Benignus venit Glastoniam. Hic discipulus sancti Patricii, et successor in episcopatu ejus tertius in Hibernia fuit, quemadmodum eorum gesta testantur. Hic igitur, angelo monente, patriam pontificiique dignitatem ex voto deserens, voluntaria peregrinatione suscepta, Glastoniam Deo duce pervenit, ubi et sanctum Patricium invenit. Quantae autem apud Deum gratiae [Col. 1691B] fuere, multis patet virtutum indiciis. Hoc etiam testantur ejus insignia apud Fernigemere, data ejus precibus aqua largissima, et ex ejus baculo arido ingens arbor wreus et frondifera. Hic itaque post immensos yones in dicta insula beato fine quievit, ac post multorum curricula annorum, id est anno Domini nongentesimo primo, Glastoniam honorifice translatus est.

De sancto Columkilla.

Anno Domini 504 sanctus Columkilla venit Glastoniam. Quidam affirmant hunc sanctum vitae suae cursum ibidem consummasse, sed utrum sic, aut inde repatriaverit, non diffinio.

De sancto David archiepiscopo.

Jam vero quanti eum locum panderit magnus [Col. 1691C] ille David Menevensium archiepiscopus, celebrius est quam ut nostro indigeat illustrari relatu. Is antiquitatem et sanctitudinem ecclesiae divino comprobavit oraculo. Dedicationi enim ejus intendens cum episcopis septem, quorum primus erat, ad locum venit; paratis autem omnibus quae officii usus exposceret, nocte praecessura, ut putabat, festivitatem somno indulsit: omnes ergo sensus in quietem solutus vidit Dominum Jesum assistere, causam adventus blande sciscitantem. Quam cum ille incunctatus aperuisset, revocavit eum a sententia Dominus hoc dicto: Dedicatam a se dudum Ecclesiam in honore suae matris, iteratione humana sacramentum temerari non oportere, simulque [Col. 1691D] cum dicto volam digito terebrare visus haec subjicit: hoc haberet signum, repeti non debere quod ipse anticipasset facere. Sed quia intentionis illius non tam fuerit audacia quam devotio, poenam non prolongandam. Denique mane futuro, cum in missa per ipsum et cum ipso et in ipso dicturus esset, plenum ei salutis vigorem refundendum. His terroribus antistes somno excussus, sicut tunc sanie ulcerosa impalluit; sic postea philosophiae veritati applausit, sed ne nihil videretur egisse, aliam ecclesiam citato fecit et dedicavit opere.

De reliquiis sancti David.

Excessit autem hic sanctus Deo dignus anno Domini 546. Quidam sane affirmant, reliquias de hoc sancto et incomparabili viro cum beato Patricio, [Col. 1692A] in vetusta ecclesia fuisse collocatas, et Walenses orationum frequentatione, et multiplici sermone, id procul dubio astruunt et corroborant, illud in medium proferentes, Bernardum episcopum Rosinae vallis, ibidem semel et secundo reliquias Pergei sancti quaesisse, et multis reclamantibus non invenisse. Sed qualiter de Rosina valle usque ad Glastoniam dictae reliquiae translatae fuerunt subjungemus. Quaedam matrona nomine Alswitha, tempore Edgari regis, praedictas reliquias acquisivit per quemdam cognatum suum, qui tunc temporis fuit episcopus apud Rosinam vallem, quando tota terra homo illa ita vastata erat, ut vix aliquis homo illic inveniretur, nisi paucae feminae, et etiam in raris locis, et eas Glastoniae contulit.

De reliquiis a Guallia Glastoniam translatis.

[Col. 1692B]

Testes sunt Walenses religiosi terrae illius, qui ea tempestate plurima corpora sanctorum, et reliquias, Romam ituri secum Glastoniam detulerunt, et itinerando proficiscentes dimiserunt ibidem. Facta est haec translatio anno post mortem ejusdem 420, Incarnationis Dominicae 966.

De sanctitate et dignitate Glastoniensis Ecclesiae.

Est ergo Glastoniensis ecclesia omnium, quas quidem noverim, antiquissima in Anglia. Inde quia cognomen sortita, in ea, praeter beatum Patricium, et alios, de quibus superius dixi, multorum sanctorum corporales servantur exuviae, nec a beatorum cineribus vacat ullus fani ambitus, adeo pavimentum [Col. 1692C] lapide constratum, adeo altaris latera, ipsumque altare supra et infra, reliquiis confertissimis aggeruntur. Merito ergo dicitur coeleste in terris sanctuarium, tot sanctorum reconditorium. Quam felices, Deus bone, habitatores, quos ipsa loci reverentia ad morum compositionem invitat, nullum de his crediderim deperire coelo, quos corporibus egressos tantorum patronorum excipit laus vel excusatio. Ubi autem notare licet in pavimento, vel per triangulum, vel per quadratum, lapides altrinsecus ex industria positos, ex plumbo sigillatos, sub quibus quidam arcani sacri contineri, si credo, injuriam religioni non facio. Antiquitas et sanctorum congeries excivit reverentiam loco, ut [Col. 1692D] vix ibi quis noctu praesumat excubias agere, vix interdiu excrescens flegma projicere, illusoriae foeditatis conscius, toto cohorreat corpore, nullus inter contiguum coemeterium, vel avem venatoriam advexit, vel quadrupedes induxit, qui sui vel rei possessae indemnis abierit; ferro vel aqua examinandi, si orationem ibi deposuerint, omnes, quos praesens memoria complectitur, quo excepto, de salute suo tripudiarunt. Si quis e vicino aliquid aedificium locandum putasset, quod obumbratione sua lucem invideret ecclesiae, patuit ruinae, satisque constat hominem illius provinciae nullum sanctius vel crebrius juramentum habere, quam per veterem ecclesiam, nihil magis vitantes metu celebris vindictae quam perjurare. Labantem veritatem [Col. 1693A] dictorum, quae proposuimus, plurimorum veracissimorum hominum pro successu annorum fulciunt testimonia.

De sancto Paulino episcopo.

Sed ut ad propositum redeam, sancti Patricii nativitas, quae anno Dominicae Incarnationis 361 fuit, adventum beati Augustini in Britanniam ducentis triginta sex annis praecessit. Cujus praedicationis commilitonem Paulinum, ex archiepiscopo Eboracensi Rofensem episcopum, asserit patrum traditio, ecclesiae contextum dudum, ut diximus, virgeo, ligneo tabulatu induisse, et plumbo a summo usque deorsum cooperuisse. Egit nimirum praedicabilis viri solertia, ut nihil decederet sanctitati, et plurimum accederet ornatui. Et certe solet ecclesiarum [Col. 1693B] cultus augustior quaslibet brutas mentes ad orandum illicere, quamlibet cervicositatem ad supplicandum inflectere.

De translatione Indracti ac sociorum ejus.

Aliquantis autem annis elapsis, per Ynam regem Westsaxorum divinae visionis compotem, martyris Indracti et sociorum ejus corpora de loco martyrii translata, et in eadem ecclesia tumulata sunt. Ipsius quidem in lapidea pyramide ad sinistrum altaris, caeterorum in pavimento, prout vel casus tulit, vel industria locavit.

De reliquiis a terra Northanimbrorum usque Glastoniam translatis.

Item multo post tempore, infestantibus Danis Northanimbriam, Tica earum partium abbas, sub [Col. 1693C] obtentu pacis a borea in occidentem commigrans, Glastoniam concessit, eamdemque ecclesiam abbatis jure anno Dominicae Incarnationis 754 rexit. Multis vero annis aquilonaris regio piratarum patuit praedae, cum interim aliae partes Angliae nihil suspicarent hostile. Attulit sane secum locupletes incolatus sui obsides, reliquias scilicet Aidani Lindisfarnensis episcopi, corpora sanctorum Ceolfridi, Benedicti, Estrepini, Hetberti, Selgfridi Wiorensium abbatum, Bedae presbyteri, Hebbae, Begae, Borsili; item corpus Hildae, abbatissae monasterii quod quondam Streneshealh, nunc Witeby nuncupatur. Haec igitur supra altare locatae reliquiae non parum reverentiae loco adjecere. Idem porro Tica, [Col. 1693D] cum valefecisset vitae, in dextero angulo majoris ecclesiae, juxta introitum vetustae, notabilem accepit sepulturam. Ea est et mole structurae et arte caelaturae non ignobilis.

De diversis reliquiis Glastoniae repositis.

Et quoniam Glastonia insula multorum insignitur sanctorum cineribus, praeter supra enumeratos, libet paucorum ex multis adnotare nomina, quorum corporales exuvias pro majori parte ibidem requiescere non dubitamus. Nam particulares reliquias sanctorum illuc a regibus et magnatibus collatas enumerare, in immensum esset volumen extendere, et in textis Evangeliorum adnotantur. Praetermissis igitur supramemoratis, videlicet XII discipulis sancti Philippi, Phagano et Deruviano, [Col. 1694A] et eorum multis discipulis Patricio, Indracto, Benigno, cum suis sociis, Gilda sapiente, sancto David Menevense, et aliis, quos venerabilis Tica refertur illuc portasse, sciendum quod illic veraciter dicuntur requiescere sanctus Paulinus Northanimbrorum archiepiscopus, duo innocentes a pio rege Edgaro de Bethleem illuc translati, sanctus Dunstanus Pater magnificus, cujus translationem a Cantuaria ad Glastoniam subjungemus. Item sanctus Idanus episcopus, et sanctus Ultanus episcopus, frater beati Fursei, cujus gesta miranda leguntur. Illic et sanctus Iltuit inter Walenses famosissimus, et sanctus Besilius in aetate tenera martyrizatus; item reliquiae sancti Urbani papae et martyris, ossa sancti Anastasii martyris, ossa [Col. 1694B] sancti Caesarii martyris, ossa sancti Benigni martyris, ossa sancti Melani episcopi et martyris. Ibi etiam requiescit sancta Ealfleda regina, et sancta Celrgitha virgo, tota integra in carne et osse, sicut testantur qui eam viderunt, cum cilicio et sacro velamine, non putrefactis. Illic etiam sunt ossa sanctae Batildis reginae, et ossa sanctae Mamillae virginis; insuper corpora sanctarum Ursulae, Dariae, Crisante, Udiliae, Mariae, Marthae, Luciae, Lucei, Waleburbae, Geretrudae, et Ceciliae, et praeter sanctos enumeratos ibidem sunt sanctorum reliquiae innumerabiles, de dono regum, principum, pontificum, et aliorum nobilium, quorum quaedam nomina in antiquis ecclesiae libris adnotantur: multae etiam reliquiae de terra Northanimbrorum, [Col. 1694C] tempore guerrae eis a Danis illatae. De Guallia insuper tempore suae persecutionis ad Glastoniam, quasi ad sanctorum reconditorium, sunt delatae. Et quamvis apud nos non sit eorum plena cognitio, cognitione tamen divina et contemplatione plenius perfruuntur.

De translatione sancti Dunstani a Cantuaria ad Glastoniam.

Jam quia de aliis sanctis mentionem fecimus, modum translationis sancti Dunstani subjungemus. Anno ab Incarnatione Domini 1012, regnante illustri rege Eadmundo, patriae lingua Yreneside nuncupato, advenientes Dani in orientales Angliae plagas, totius Cantiae fines in suam redigebant potestatem, a quibus [Col. 1694D] multi propria dignitate privati, multi a patria eliminati, multi crudelissima sunt morte trucidati; sicque usque ad civitatem Londoniensem, nec gradui, nec aetati, vel sexui parcentes, homicidiis, rapinis, incendiis divina atque humana exterminabant. Hinc, ut de aliis taceam, venerandus archiepiscopus Elfegus propriae dignitatis est sede propulsus, praedia devastantur, possessiones diripiuntur, caetera sine fletu quis referat? Proh dolor! ingressi sunt sceleratissimi metropolitanam Anglorum ecclesiam, in religiosos famulos Christi irruentes, et, quod dictu horrendum est! a domo Dei singulos eliminantes, omniaque incendio consumente. Contigit iisdem temporibus praefatum regem Edmundum Glastoniam adventare, commoratusque illic aliquandiu, [Col. 1695A] Brichredo abbati, et fratribus ejusdem loci, tantae captivitatis ex ordine retulit historiam, memorans eisdem Canturiensem ecclesiam incensam, et habitatoribus ac religione penitus viduatam. Quibus auditis, abbas totaque congregatio ita sunt contristati, ac si singulorum animas gladius pertransiret. Inter caetera etiam eximii Patris sui Dunstani virtutes praecelsas recitabant, qui, dum viveret, amplis possessionibus, donis, libertatibusque magnificis, et, quod pluris est, regularibus institutis Glastoniam mirifice insignivit. De his silere praeter religionem existimantes, precibus uberrimis opem consiliumque regis similiter implorant, quatenus reliquias gloriosi viri ad loca transferrent religiosa, ubi quondam religionis lacte nutritus ad [Col. 1695B] tantas virtutes excreverat, ut non solum gregem Glastoniae, sed et totius Angliae provincias sua posset illustrare doctrina. Quibus auditis, rex eorum desideriis pio occurrens affectu, quod petierant celeri decrevit effectui mancipari. Nec mora, memoratus abbas voti jam compos, quatuor ex suis commilitonibus hujus legationis injungit officium hoc modo, ut videlicet adjunctis sibi sociorum auxiliis, Cantuariam properantes, ad Glastoniam ossa sanctissimi transferrent Dunstani. Jussionem patris suscipiunt filii devotissime, paratisque tanto itineri necessariis, ac benedictione suscepta, injuncta sibi voluntate prosequuntur alacri, de misericordia Dei, simulque ope dicti sancti plurimum confisi. Iidem autem monachi beato Dunstano in carne [Col. 1695C] degenti dudum adhaeserant, capellae suae complentes officium, qui etiam corpus ejus, anima in quietas sedes translata, sepulturae tradiderunt; postea etiam cum successore suo sancto, videlicet Alfego archiepiscopo, usque ad ejusdem commanentes martyrium. Complacuit namque praefatis pontificibus, de coetu monachili Glastoniensi collaterales individuos habere, tum propter praerogativam charitatis, qua nutriculam amplectebantur, praecipue tum ut eorum familiari contubernio exemplariter inflammati, a priori vita, quam cum eis agere solebant coenobio, nec deviarent. Fratrum autem ipsorum nomina haec fuerunt, Sebirchtus, Ethelbuthtus, Bursius, Adelwardus cognomento Quadrans. Igitur memorati fratres Cantuariam venientes, locum, sicut a rege [Col. 1695D] audierant, omni habitatore nudatum inveniunt. Et continuo sepulcrum sanctissimi viri adeunt a se optime recognitum, utpote qui eumdem in mausoleo locaverant. Quo aperto, ossa sancti Dunstani super aurum et topazium pretiosa reperiunt, carne tam diurni temporis spatio resoluta, repertaque, reverentia qua decebat, nec sine lacrymis, recolligunt. Annulum etiam digito sancti, cum sepulturae traderetur, impositum, quem et ipse aetate teneriori fecisse dicitur, recognoscunt. Patratis ergo omnibus pro quibus venerant, prosperatori itineris sui gratias rependentes immensas, Glastoniam revertuntur, cum gaudio pretiosissimas reliquias secum deportantes, quibus reversis, cum quanta omnium laetitia, [Col. 1696A] praecipue monachorum, fuerint recepti, aptius perpendit legentis charitas, quam scribentis evolvat facultas. Facta est autem haec translatio anno Domini 1012. Secundo videlicet anno post interfectionem sancti Elfegi archiepiscopi, XXIV anno post dormitionem sancti Dunstani.

Qualiter reliquiae sancti Dunstani sub terra recondebantur.

His ita patratis, immensis Dei beneficiis fratres refocillati, crebris insistebant collocutionibus, tractantes qualiter memoratum thesaurum tutiori custodiae mandarent; non immerito formidantes, ne hostili rabie sedata, Cantuariensique Ecclesia in pristinum statum reformata, archiepiscopi auctoritate potentiaque praeminens, easdem sibi ablatas [Col. 1696B] revocaret reliquias. Et sic quanto beatiores fuerant ipsarum acquisitione, tanto miseriores fierent posteriori privatione. Communicato demum consilio decreverunt, ut duo ex fratribus senioribus in commissis sibi arcanis fideliores, loco secretiori ossa sanctissima absconderent, nullique, quoad viverent, tanti secreti cognitionem participarent, sed tamen in extremis laborantes, locum alicui fratrum maturiori et sapientiori designarent, qui similiter in mortis articulo alicui, sicut et sibi fiebat, rem patefaceret: ita ut currente tempore, propter varios eventus, locus idem permaneret omnibus incognitus, uno duntaxat conscio veritatis, quousque placeret Altissimo ut lux non lateret sub modio, sed super candelabrum posita luceret omnibus in [Col. 1696C] domo Dei existentibus. Consilium igitur sic initum duo fratres ad hoc electi ducunt ad effectum. Locellum namque ligneum ad hoc satis decenter compositum interius depingunt, ac in dextro latere locelli sed cum titulo, in sinistro vero et cum titulo inscribunt, quibus litteris nomen sancti Dunstani innuere volebant. Inferentes igitur praefatas reliquias in locellum, sub lapide ad hoc exciso recondunt in majori et vetusta ecclesia, secus aquam benedictam, in dextra parte introitus, monachorum omnibus aliis locum penitus ignorantibus. Ibidem igitur centum et septuaginta duobus annis latebat absconditus, unius tantum cognitioni successim modo praescripto commissus.

Qualiter eaedem reliquiae iterum inveniebantur.

[Col. 1696D]

Procedente vero tempore, cum adhuc idem sanctus in loco lateret subterraneo, erat ibidem monachus quidam Joannes Canan nomine, aevo maturus, animo sagacissimus, antiqua monasterii notissima habens statuta, cujus etiam notitiae non falsa fratrum opinio hujus arcani scientiam testabatur successiva relatione fuisse commissam, hujus custodiae deputatus erat frater quidam Joannes de Watelege, dictus tam aetate quam conversione tener, quem ob bonae indolis florem senior nimio mentis amplectebatur affectu. Is a sociis suis incitatus magistrum suum, licet diutius renitentem, precibus uberrimis, blanditiis quoque intersertis, [Col. 1697A] sollicitabat ut locum tanti thesauri conscium sibi demonstraret. Demum crebris precum blandimentis emollitus, quadam die puero more solito sciscitante, senior in haec verba linguam resolvit: «Fili mi dilectissime, non ingredieris ecclesiam aqua benedicta te aspersurus, quin lapidem vestibus tuis contingas, sub quo reconduntur quae requiris; sed de his amplius nihil me pulses, sed audita mente tacita sagacique pertracta.» Puero igitur haec dicta oblivionis velo nequaquam obducente, senior post dies suos expletos in fata concessit. Post cujus obitum, quae dicebantur ab eo in tenebris praedicabantur supra tecta, et in communem devenerunt cognitionem; omnibus tamen de sermonis ambiguitate titubantibus, torporeque [Col. 1697B] nimio frigescentibus, nullus experientiae manum apposuit, qua tantae dubietatis nodum absolveret. Post modici temporis curriculum Glastoniae coenobium invasit incendium, quod non solum ecclesiam caeteraque aedificia, sed ejusdem ornamenta, thesauros, et quod pluris est, reliquias, pro magna parte consumpsit.

Caeterum dolores incendio tali causatos non est nostrum hic describere, quia nec circa hoc nostra versatur intentio. Monachi tamen suo moerori solatium quaerentes, pauca quae flamma reliquit, maxime de reliquiis recolligebant. Tandem de sancto Dunstano solliciti, ea quae de eo Joannes Canan et postea Joannes de Watelege, ut praenotavimus, [Col. 1697C] protulerant, ad memoriam reducta proferunt in commune. Paucis itaque diebus emensis, duo fratres in hoc caeteris animosiores, Ricardus videlicet de Canton, et Radulphus Foc ad locum per Joannem dudum praesignatum pari gradiuntur affectu: quem diligentius indagantes, lapidem, prout dudum audierant, reperiunt. Quem revolventes, locellum ligneum, ferrea compagine undique consolidatum, subtus aspiciunt. Convocatis igitur priore totalique conventu, thecam aperientes, sacratissima beati Dunstani ossa reperiunt, simulque annulum suum, super quoddam os digiti sui, et ad omnem ambiguitatis nodum absolvendum, picturam vident intrinsecus; et S. cum titulo in dextra parte locelli; D. cum titulo in sinistra, nomen sancti Dunstani ibidem [Col. 1697D] locati exprimentia. Veritate igitur relationis Joannis Canan manifeste comprobata, monachi de inventione reliquiarum desideratissimarum, post priorem refocillati miseriam, easdem laeti suscipiunt, ac in scrinio auro et argento decenter vestito reponunt, ea reverentia et devotione, quibus decebat, associantes eisdem humerum cum brachio sancti Oswaldi regis et martyris. Gaudeat ergo Glastoniae ecclesia tanti munita patroni praesentia, per cujus intercessiones et merita, Deus ibidem sua non cessat operari magnalia, mortuis vitam, infirmis omnimodis sanitatem, creberrime restituendo, frequenter etiam brutis, in plurimis periculis subveniendo.

De venerabili cruce quae quondam locuta est.

[Col. 1698A]

In ecclesia Glastoniae est quaedam crux, merito venerabilis, auro et argento cooperta, quae quondam locuta est. Imo verius Spiritus sanctus in ea cum quodam monacho illius loci, Aylsi nomine, hoc modo: cum idem monachus, per eamdem crucem sicut et per altaria transiens, nequaquam debita reverentia se inclinaret, secundum regularem disciplinam, se tandem quadam vice per eam transitum faciens inclinavit. Crux igitur, in vocem quasi debitis organis formatam erumpens, sic ait: Nuto late, Aylsi; nuto late, Aylsi, qui divina voce percussus statim exspiravit.

De alia cruce de qua cecidit diadema.

Est etiam ibidem alia crux antiquissima, quae [Col. 1698B] olim in refectorio stare consuevit; de hac ferunt, quod cum die quadam Edgarus rex et Dunstanus archiepiscopus ad mensam sederent, in refectorio cogitationibus divinae voluntati contrariis in cor regis ascendentibus, mirum dictu! imago Dominica ligno crucis affixa, toto se corpore excussit, ita ut motus impetu diadema ejus inter regem et archiepiscopum caderet. Quid hoc portenderet confessio regis manifestavit. Inquisitus enim rex a sancto Dunstano, quid tunc cogitaret, aut quid se acturum fore disponeret, fatebatur quae eadem hora cogitavit, ut monachis ad alium locum translatis, illic moniales aggregaret. Increpatus igitur reverenter ab archiepiscopo, dicente hoc divinae voluntati contrarium, [Col. 1698C] rex tale propositum revocavit in irritum.

De cruce vulnerata.

Est ibidem tertia crux caeteris minor, populo tamen celebrior, ab antiquo auro argentoque vestita, de qua olim ex percussione sagittae sanguis plurimus virtute divina profluxit, quod taliter evenerit, alias scriptum non tacebit.

De quadam imagine beatae Mariae.

Est etiam ibi imago beatae Mariae; cum ignis ingens olim circumdans pallas, et omnia altaris ornamenta consumeret, ipsam non tetigit, nec etiam peplum capiti ejus appensum. In facie tamen ipsius, pro vapore ignis, vesicae quasi in homine vivente surgentes, divinam testabantur virtutem, et per multum temporis intuentibus apparebant.

De altari sancti David, quod dicitur vulgo Sapphirus.

[Col. 1698D]

Legitur in Vita sancti David Menevensis archiepiscopi, quod cum idem sanctus in Bosina Valle, monasterio quod ipse construxerat, multis fratribus in abbatis officio ministraret, nocte quadam angelus ei adfuit, dicens: «Crastina die praecingens et calceans te, Jerusalem usque proficiscere; sed et duos tibi familiares, et probitate notos, videlicet Eliud et Paternum, itineris hujus comites habebis, qui ad condictum, quod tibi modo ostendo, crastino convenient.» Sanctus autem nihil moratus, dispositis cellulae utilitatibus, accepta fratrum benedictione, primo mane iter aggrediens pervenit ad condictum, [Col. 1699A] promissos fratres reperit. Igitur pariter intrarunt viam non fastu circumdati satellitum, sed unitate locupletes animorum, qualis eorum dominus, qualis et minister. Venientibus autem eisdem in externas provincias, sanctus David ita linguarum gratia ditatus est, ne inter barbaros interprete egerent. Appropinquantibus demum ad locum optatum, nocte praecedenti eorum adventum, patriarchae Jerosolymitano angelus apparuit, dicens: «Tres ab occidentis finibus viri catholici adveniunt; quos cum gaudio et hospitalitatis gratia suscipiens, mihi in episcopos congregabis.» Patriarchae vero divinae visionis compos, advenientibus sanctis imperata laetus exsequebatur. Quibus consecratis, ait patriarcha: «Judaeorum potestas invalescit in Christianos, [Col. 1699B] nosque commoventes fidem repellunt; petite itaque, et ad praedicationem singulis diebus procedite, ut eorum violentia confutata quiescat, noscens fidem Christianam occidentis finibus divulgatam, ac ultimis terrae extremitatibus decantatam.» Obediunt imperio, praedicationi insistentes, acceptaque sua praedicatione infideles convertunt: infirmos roborant, perfectisque omnibus repatriare disponunt. Tunc patriarcha venerabilem Patrem Dewy quatuor muneribus ditavit: altari scilicet consecrato, in quo Dominicum corpus sacrabat, quod et innumeris pollet virtutibus; insigni etiam nola, baculo et tunica ex auro texta, quae omnia gloriosis praedicatur corusca miraculis. «Sed quia, inquit patriarcha, haec itinerantibus vobis essent [Col. 1699C] onerosa, cum ad vestra veneritis, ea vobis transmittam.» Valedicto igitur patriarcha, ad sua demum perveniunt, sancti viri promissum exspectantes. Accipiunt tandem munera per angelos sibi destinata. Dewy in monasterio, quod dicitur Langemelech, Paternus et Eliud in suis monasteriis. Inde ea vulgus vocat E coelo venientia. Sanctus autem David, cum tam pretiosi thesauri post se custodire gestiret, habere dignissimum eumdem lapidem ecclesiae Glastoniae adhuc vivens delegavit, quia ob loci venerandam antiquitatem et sancti Patricii praecipue, aliorumque sanctorum reliquias ibidem reconditas, miro amplectebatur affectu, ut gesta sua legentibus multis claret argumentis: ostenditur [Col. 1699D] autem adhuc memoratum altare in Glastoniensi ecclesia, in memoriam dicti sancti, non humana reservatum industria, sed divina providentia, quae inter innumeros rerum turbines, inter regum regnorumque mutationes, inter gravissimas guerrarum procellas, omnibus aliis pene sublatis, ejusdem subreptione avidas hostium manus jugiter contraxit; cassula autem in qua eumdem lapidem suscepit beatus David, adhuc in episcopali sede ejusdem condigno reservatur honore. Cum vero saepe dictus lapis olim metu guerrae multo tempore latuisset absconditus, omnibus loci nesciis, piae recordationis Henricus Wintoniensis episcopus, et abbas Glastoniae, eumdem in quodam ostio Ecclesiae Beatae Mariae reperit, ac auro et argento, et [Col. 1700A] lapidibus pretiosis, sicut adhuc apparet, magnifice decoravit.

De nobilibus Glastoniae sepultis.

Quantum autem Glastoniae ecclesia fuerit etiam primatibus patriae venerabilis, et ad sepulturam desiderabilis, ut ibi potissimum, sub protectione Dei Genitricis, operirentur diem Resurrectionis, multa sunt indicio quibus pro cautela fastidii abstineo. Praetermitto de Arturo inclyto rege Britonum, in coemeterio monachorum inter duas pyramides cum sua conjuge tumulato; de multis etiam Britonum principibus. Praetermitto etiam de Kenwino in una pyramide locato. Insuper tumulos regum Edmundi Senioris in turri ad dexteram, Edmundi Minoris ante magnum altare, Edgari prius in capitulo ante [Col. 1700B] introitum ecclesiae, modo in scrinio, quod etiam de martyre superbit Vincentio, de quibus si se locus dederit, non me ista frustra suscepisse causabitur posteritas. Taceo et episcoporum sepulcra Brithuvii, et Brithuvioldi, quae porticum aquilonarem ad sanctum Joannem Baptistam uberem insigniunt, Sivingi etiam et Seifridi episcoporum, Alfari, Adthelstani, Athelwini, Delnoti ducum; quorum videlicet ducum, quilibet centum libratas terrae cum multis aliis bonis contulit Glastoniae.

De duabus pyramidibus

Illud quod clam pene omnibus est libenter praedicarem, si veritatem exsculpere possem, quid illae pyramides sibi velint, quae aliquantis pedibus ab [Col. 1700C] ecclesia vetusta positae, coemeterium monachorum praetexunt; procerior sane et propinquior ecclesiae habet quinque tabulatus, et altitudinem XXVI pedum; haec prae nimia vetustate, etsi ruinam minetur, habet tamen antiquitatis nonnulla spectacula [ fort. specimina], quae plane possunt legi, licet non plene possint intelligi. In superiori vero tabulatu est imago pontificalis chemate facta. In secundo imago regiam paetendens pompam et litterae: Her, sexi, et Blisger. In tertio nihilominus nomina: Wemereste, Bantomp. Pinepegn. In quarto: Hats, Pulfred, et Eanfled. In quinto qui et inferior est, imago, et haec scriptura, Sogpor, Peslicas, et Bregden, Spelpes, Hgin, Gendes, Bern. Altera vero pyramis habet XVIII pedes, et [Col. 1700D] quatuor tabulatus, in quibus haec leguntur: Hedde episcopus, et Bregored, et Bearward. Quid haec significent non temere diffinio, sed ex suspicione colligo, eorum interius in cavatis lapidibus contineri ossa, quorum exterius leguntur nomina. Certe Sogpor is pro certo asseritur esse, de cujus nomine Sogperesbeorh dicebatur, qui nunc Mons acutus dicitur. Bregden a quo Brentacnolle, qui nunc Brentamerse dicitur. Beorwald nihilominus abbas post Hemgiselum, de quibus et de caeteris, qui occurrere poterunt, ex hinc liberiori campo exsultabit oratio. Jam vero abbatum seriem, et quid cuique est, a quo rege ad usus monasterii delegatum sit, sermo explicare contendet.

De regibus, abbatibus, et aliis fundatoribus Glastoniensis ecclesiae seriatim expressis.

[Col. 1701A]

In primis memorandum quod duodecim discipulis sanctorum Philippi et Jacobi, anno Dominicae Incarnationis 63 in Britanniam venientibus, tres reges, licet pagani, XII portiones terrae contulerint, unde adhuc nomen XII hidarum perseverat. Deinde sancti Phaganus et Deruvianus in Britanniam venientes, et eam fidei gratia illustrantes, a rege Lucio per eosdem in Christo renato, insulam Avalloniae cum suis adjacentiis confirmari obtinuerunt, XII fratribus ibidem institutis, ac aliis post eos instituendis. Successit post multum tempus beatus Patricius, qui adhuc fratres XII quasi eremiticam vitam agentes reperiens, eosdem vitae coenobiali [Col. 1701B] informavit, et multis possessionibus, licet nobis incognitis, ut credi fas est, ditavit. Successit sanctus Benignus; quis autem hic fuerit, et quomodo patria lingua dictus, non infacete exprimunt versus, qui in epitaphio sepulcri ejus apud Ferremere scripti sunt:

Hoc patris in lapide Beonnae sunt ossa locata.
Qui pater exstiterat monachorum hic tempore prisco,
Hunc fore Patricii dudum fortasse ministrum,
Fantur Hybernigenae, et Beonnam de nomine dicunt.

Successerunt ibidem plures de natione Britonum abbates, quorum tam nomina, quam gesta et memoriam, oblivionis nubilo obducens, delevit antiquitas, ipsam tamen ecclesiam apud magnates Britonum in maxima fuisse veneratione, ostendunt [Col. 1701C] eorum exuviae ibidem requiescentes. Trium tantum horum abbatum nomina rerum praeteritarum recordatrix manifestat pictura, quae sunt Worgret, Lademund, Bregored; sed de his postea.

De illustri Arturo.

Legitur in gestis illustrissimi regis Arturi, quod cum in quadam festivitate Natalis Domini apud Karlium, strenuissimum adolescentem, filium scilicet regis Nuth, dictum Ider, insigniis militaribus decorasset, et eumdem experiendi causa in montem Ranarum, nunc dictum Brentenol, ubi tres gigantes malefactis famosissimos esse didicerat, contra eosdem dimicaturum duxisset; idem tiro Arturum et suos comites ignorantes praecedens, dictos gigantes [Col. 1701D] fortiter aggressus, mira caede trucidavit. Quibus peremptis Arturus adveniens, dictum Ider nimio labore deficientem, et sui omnino impotem, in exstasi collapsum inveniens, eumdem quasi defunctum cum suis lamentabatur. Rediens ergo ad sua cum ineffabili tristitia, corpus quod exanime existimabat, ibidem reliquit, donec vehiculum ad illud reportandum illuc destinasset. Sese etiam necis ejus causam reputans, quia tardius ad auxilium ejus venerat, cum demum Glastoniam adveniret, ibidem quatuor viginti monachos pro anima ejusdem instituit, possessiones et territoria ad eorum sustentationem, aurum et argentum, calices et alia ornamenta ecclesiastica largiens abundanter.

De terra Yneswitrin data Glastoniae, tempore Anglorum ad fidem conversorum.

[Col. 1702A]

Anno Dominicae Incarnationis sexcentesimo primo, rex Domnoniae terram, quae appellatur Yneswitrin, ad ecclesiam vetustam concessit, quae ibi sita est, ob petitionem Worgret abbatis, in Quinque cassatis. «Ego Mawron episcopus hanc chartam scripsi; ego Worgret ejusdem loci abbas subscripsi.» Quis iste rex fuerit schedulae vetustas negat scire. Verumtamen quod Britannus fuerit hinc presumi potest, quia Glastonia lingua sua Yneswitrin appellavit, sic enim eam Britannice vocari apud eos constat. Worgret autem abbati, cujus nomen Britannicam barbariem redolet, successit Lademund, et ei Bregoretd. Praelationis eorum tempora sunt in [Col. 1702B] obscuro, sed nomina illorum et dignitates in majori ecclesia, prodente secus altare pictura, sunt in propatulo. Bregoredo successit Berthwald.

De Kenwalchio rege et Berthwaldo abbate.

Anno Dominicae Incarnationis 670 Kenwald qui et Kenwalchius, qui a Cerdicio septimus apud Westsaxones, et per beatum Birinum in Christum credidit, anno regni sui XXIX, Berchwaldo abbati, interveniente Theodoreto archiepiscopo, dedit Ferramere II hidas. «Ego Theodoretus subscripsi.» Dedit et idem rex Beokerie, Godenie, Martynesie, et Andregesie. Iste Beorwald, transactis decem annis in regimine Glastoniae, Cantuariensis archiepiscopus fuit. Quare autem Glastoniae regimini, renitente rege et illius dioecesis episcopo, renuntiaverit, [Col. 1702C] in sequentibus palam erit.

De Kenwino rege, qui Glastoniam libertate donavit.

Berthwaldo successit Hemgesel, qui XXV annis Glastoniae praefuit, huic, anno ab Incarnatione Domini 678, Kenwinus rex Glastingoi liberam ab omni servitio concessit VI hidas, quem pro sua fideli conversatione, et episcopi Hedde, et monachorum petitione, abbatem ibi constituit; ad tamen conditione, quatenus fratres ejusdem loci habeant jus eligendi et constituendi rectorem, juxta Regulam sancti Benedicti MUNECATONE; «et juxta silvam, inquit, quae vocatur Contuedun, XXIII hidas, in Caric XX hidas, et in Crucan III hidas, ad supplementum vitae regularis in monasterio Glastingabiri, sub divini timoris [Col. 1702D] instinctu, humiliter largitus sum,» et caetera. Hujus regis exuviae in coemeterio monachorum, in pyramide quondam nobiliter exsculpta requiescunt.

De Baldredo rege qui dedit Pennard et Muntagu.

Anno Dominicae Incarnationis 681, Baldred rex I, Penward, Penger VI hidas, Logporez Beorh XVI hidas, et capturam piscium in Pedride Hemgillo abbati, ad supplementum honorabilis ecclesiae Beatae Mariae, et beati Patricii, quae sita est in Glastingabari, cum consensu et licentia pontificis nostri Hedde, Kenwino etiam consentiente, dedit. Et post aliquanta: «Ego Hedde episcopus hanc chartulam conscripsi. Ego Aldelinus abbas consensi, et subscripsi eodem anno; Hedde episcopus.»

De Leghe.

[Col. 1703A]

Lanctocacy VI hidas, Kenwino etiam et Baldredo consentientibus, dedit Glastoniam; quam donationem Cedvalla confirmavit, et propria manu, licet paganus, signum crucis expressit.

De glorioso rege Ina, qui Glastoniam tam in donis quam privilegiis multipliciter honoravit.

Nunc quia serie annorum ducente ad Inam regem Westsaxorum venimus, libet terras particulatim exprimere; quas idem eximius vir vetustae ecclesiae in Glastoniam pia contulit liberalitate.

De Brente data per Inam.

Anno ab Incarnatione Domini 620, Ina dedit Hemgislo abbati Brente X hidas; quam terram Berthwald abbas sponte propria deseruit, et sine nostra [Col. 1703B] violentia, et sine expulsione, locum proprii coenobii dimisit, et contra interdictum et voluntatem pontificis nostri decessit. Idem rex eidem abbati in haec verba privilegium concessit.

Parvum privilegium regis Inae.

«In nomine Domini nostri Jesu Christi, ego Ina rex decreto et consilio praesulis nostri Aldelmi, simulque cunctorum Dei sacerdotum suggestione, et monachorum petitione, qui in parochia West Saxonum conversantur, hanc liberalitatem monachis, qui in ecclesia beatae Dei Genitricis Mariae, et beati Patricii, omnipotenti Deo sub abba Hemgislo famulantur, in pristina urbe quae dicitur Glastingai, impendo, et hanc privilegii dignitatem super altare [Col. 1703C] pono, ut sine impedimento rerum saecularium, et absque tributo fiscalium negotiorum, liberis mentibus soli Deo serviant, et monasticam disciplinam, Christo suffragium largiente, regulariter exerceant, et pro statu et prosperitate regni nostri, et indulgentia commissorum criminum ante conspectum divinae majestatis preces fundere dignentur.» Et infra: «Pro ampliori firmitatis testamento, principes et senatores, judices et patricios subscribere fecimus. Actum publice hoc confirmatum in lignea basilica, anno ab Incarnatione Domini 704. Ego Aldelmus subscripsi,» etc.

Hic Hemgislus sc. Cinis fato perfunctus, in vetusta ecclesia pausam corporis suscepit.

Bouelt.

[Col. 1703D] Successit Bervaldus anno ab Incarnatione Domini 705. Ina Bervaldo abbati dedit XX hidas juxta Tamer, et XX hidas in loco qui dicitur Bouelt.

Sowy.

Soeg XII hidas. Corregs VI hidas

Exford.

Exford dimidium hidae cum captura piscium.

Dulting.

Dulting XX hidas. Ego Aldelmus hanc schedulam scripsi

Pilton

Dedit et Ina rex Pilton XX hidas eidem abbati.

Cliwere.

Dedit Wilfridus episcopus insulam de Wethmor [Col. 1704A] LXX hidas, a rege Kenwino sibi datas, et villam de Cliwere I hidam.

Bledehit.

Illi successit Albert, anno Incarnationis Domini 712, cui Forthere episcopus, successor sancti Aldelmi, dedit Bledahit I hidam.

Successit Echfridus, cui, anno Incarnationis Domini 719, dedit Ina unam hidam cum captura piscium axe. Eidem Bugu abba dedit Ora, tres hidas. Fundavit insuper Ina majorem ecclesiam de apostolis Petro et Paulo; et quia plures ibidem basilicae fuerunt, libet de situ diversarum ecclesiarum Glastoniae, et fundatoribus earum veritatem interserere.

Primam igitur et vetustissimam fecerunt XII discipuli apostolorum Philippi et Jacobi, ut praescriptum [Col. 1704B] est; haec sita fuit in occidentali parte aliarum. Secundam fecit sanctus David Menevensis episcopus, in orientali parte antiquioris ecclesiae, in honorem beatae Mariae, quando vetustam ecclesiam dedicare disposuit, ac a Domino prohibitus est, eo quod ipse eamdem dedicaverat. Tertiam fecerunt XII viri, a boreali parte Britanniae venientes, scilicet Morgen, Catgur, Badimor et caeteri superius memorati; et haec similiter erat sita in orientali parte vetustae ecclesiae. Quartam et majorem construxit Ina rex, in honore Domini Salvatoris, et apostolorum Petri et Pauli, in orientali parte aliarum, pro anima fratris sui Mules, quem Cantuariae infra Cantuariam incenderant; in cujus supremo ordine hos versus [Col. 1704C] fecit describi:

Siderei montes, speciosa cacumina Sion
A Libano geminae flore comante cedri,
Coelorum portae, lati duo lumina mundi,
Ore tonat Paulus, fulgurat arce Petrus.
Inter apostolicas radianti luce coronas,
Celsior ille gradu, doctior hic monitis
Per corda hunc hominum reserantur, et astra per illum.
Quos docet iste stylo, suscipit ille polo.
Pandit iter coeli hic dogmate, clavibus alter.
Est via cui Paulus, janua fida Petrus.
Hic petra firma manens, ille architectus habetur,
Surgit in his templum, quo placet ara Deo.
Anglia, plaude libens, mittit tibi Roma salutem:
Fulgor apostolicus Glastoniam irradiat,
A facie hostili duo propugnacula surgunt,
Quos fidei turres urbs caput orbis habet.
Haec pius egregius rex Ina refertus amore,
[Col. 1704D] Bona suo populo non moritura dedit.
Totus in affectu divae pietatis inhaerens,
Ecclesiae juges amplificavit opes.
Melchisedech noster merito rex atque sacerdos,
Complevit verae relligionis opus.
Publica jura regens, et celsa palatia servans
Unica pontificum gloria, norma fuit.
Hinc abiens illic meritorum vivit honore,
Hic quoque gestorum laude perennis erit.

De capella argentea quam ibidem fecit rex Ina cum suis vasis.

Fecit etiam idem rex construere quamdam capellam ex auro et argento, cum ornamentis et vasis similiter aureis et argenteis, ac infra majorem collocavit. Ad capellam itaque construendam duo millia et sexcenta et quadraginta libras argenti donavit, [Col. 1705A] et altare ex ducentis et sexaginta quatuor libris auri erat; calix cum patena de X libris auri; incensarium de VIII libris et XX mancis auri; candelabra ex XII libris, et dimidio argenti; coopertoria librorum Evangelii de XX libris, et LX mancis auri, vasa aquaria et alia vasa altaris ex XVII libris auri; pelves de VIII libris auri; vas ad aquam benedictam ex XX libris argenti; imago Domini et beatae Mariae et duodecim apostolorum ex centum et LXXV libris argenti, et XXXVIII libris auri; palla altaris, et ornamenta sacerdotalia undique auro et lapidibus pretiosis subtiliter contexta. Hunc ergo thesaurum ob amorem sanctae Dei Genitricis et Virginis Mariae monasterio Glastoniae dictus rex contulit devotissime; insuper scripto regio terras, possessiones et libertates [Col. 1705B] ejusdem ecclesiae confirmavit in haec verba:

Magnum privilegium regis Inae.

«Adjuva nos, Deus salutaris noster. Quaecunque secundum decreta canonum, atque ecclesiastica instituta, salubri consilio diffiniuntur, quanquam sermo tantum absque textu sufficeret, tamen quam plerumque nostris temporibus tempestates et turbines saecularium rerum etiam portas Ecclesiae pulsant; idcirco operae pretium censuimus ob cautelam futurorum, ea quae diffinita sunt paginis Scripturarum adnectere, ne in posterum oblivioni tradita ignorentur. Quapropter ego Ina, regali fretus dignitate a Domino, cum consilio Sexburgae reginae, et licentia Beorchwaldi Dorobernensis ecclesiae pontificis, et [Col. 1705C] omnium suffraganeorum suorum, nec non etiam hortatu Baltdredi et Athelardi subregulorum ecclesiae vetustae, quae est in loco qui dicitur Glastein, quam magnus sacerdos et pontifex summus angelorum obsequio sibi, ac perpetuae Virgini Mariae, beato David, multis et inauditis miraculis olim se sanctificare innotuit, ex his quae paterna haereditate possideo, et in dominium peculiare teneo, locis continuis et congruentibus concedo, ad supplementum vitae regularis, et ad usum monachorum, Brente decem hidas, Sowi duodecim hidas, Pilton viginti hidas, Dulting decem hidas, Bledein unam hidam, cum his omnibus quae antecessores mei eidem Ecclesiae contulerunt. Benewalchius, qui sancto Theodoro archiepiscopo interveniente, Ferlinguere, Beokerie, [Col. 1705D] Godenie, Martinesie.

«Kenwinus rex qui Glastingeiae matrem sanctorum vocare solitus fuerat, et eam ab omni saeculari et ecclesiastico obsequio immunem statuit, et hanc privilegii dignitatem concessit, ut habeant fratres ejusdem loci potestatem eligendi et constituendi sibi rectorem juxta Regulam sancti Benedicti.

«Hedde episcopus, qui, Cedwalla annuente, et propria manu licet paganus confirmante, Lantokay, Baltdrec, qui Pennard, VI hidas. Adthelard qui Preld, LX hidas, Ina annuente et confirmante, dederant. Quorum ego devotioni et benignae petitioni assentio, et contra malignantium hominum, et oblatrantium canum insidias, regalium munimine litterarum invigilo, quatenus ecclesia Domini nostri [Col. 1706A] Jesu Christi, et perpetuae Virginis Mariae; sicut in regno Britanniae est prima, et fons et origo totius religionis, ita et in ipsa supereminentem privilegii obtineat dignitatem, nec ulli omnino hominum ancillare obsequium faciat in terris, quae super choros angelorum dominatur in coelis. Igitur, summo pontifice Gregorio annuente, et ut matrem Domini sui in sinum et protectionem sanctae Romanae Ecclesiae me licet indignum cum ipsa suscipiente; consentientibus etiam omnibus Britanniae regibus, archiepiscopis, episcopis, ducibus, atque abbatibus, statuo ego atque confirmo quatenus omnes terrae et loca et possessiones Beatae Mariae Glasteiae sint quieta, et ab omnibus regiis exactionibus et operibus, quae indici solent, videlicet expeditione et pontis arcisve [Col. 1706B] constructione, et ab omnium archiepiscoporum et episcoporum promulgationibus et perturbationibus, sicut in antiquis ejusdem ecclesiae chartis ratum esse invenitur, et a praedecessoribus meis Kenewalchio, Kenwino, Cedwalla, Baldredo confirmatum esse dignoscitur, inconcussa et illibata permaneant. Et quaecunque emerserint causae in homicidiis, sacrilegiis, veneficiis, furtis, rapinis, in dispositione ecclesiarum et descriptione, in ordinatione clericorum, in conventiculis synodalibus, et in omnibus judiciariis, examinationibus, absque ullius hominis praejudicio, abbatis et conventus dispositione diffiniantur. Sed et omnibus regni mei regibus, archiepiscopis, episcopis, ducibus, et principibus, super [Col. 1706C] honorem suum et amorem meum praecipio; et omnibus tam meis quam eorum ministris super salutem corporis sui praecipio, ne ullus eorum in insulam Domini nostri Jesu Christi, et perpetuae virginis Mariae Glasteiae, nec ejusdem ecclesiae possessiones causa placitandi, persecutandi, rapiendi, praecipiendi, interdicendi, vel aliquid faciendi, quod ibidem Deo famulantibus possit esse in scandalum, audeat intrare: illud autem omnipotentis Dei et perpetuae virginis Mariae, et beatorum apostolorum Petri et Pauli, et omnium intercessione sanctorum, interdictione interdico, ne in ipsam Glastoniae ecclesiam, nec in ecclesiis sibi subditis, videlicet Sowy, Brente, Merlinge, Sapewic, Stret, Sbudecaleth, Pilton, nec in earum capellis, sed nec in insulis, aliqua interveniente [Col. 1706D] occasione, episcopus cathedram sibi episcopalem statuere, nec missas solemnes celebrare, nec altaria consecrare, nec ecclesias dedicare, nec ordines facere, nec aliquid omnino disponere praesumat, nisi ab abbate vel a fratribus invitatus fuerit. Quod si ad haec invitatus fuerit, nihil de rebus ecclesiae, sed nec de ipsis oblationibus, ipse sibi aliquid usurpet. Duobus in locis, ex ipsius ecclesiae possessionibus, duas ei delegamus mansiones, unam in Poert, alteram in villa quae Piltona dicitur, ut habeat ubi adveniens hospitetur, vel inde veniens sese recipiat, neque vero eum ibi nisi importunitate temporis, aut molestia corporis detentus fuerit, aut ab abbate vel a fratribus rogatus fuerit, nec amplius quam cum tribus aut quatuor clericis pernoctare licet. Hoc [Col. 1707A] etiam provideat idem episcopus, ut singulis annis cum clericis suis, qui Fontanetum sunt, ipsam matrem suam, Glastoniensem videlicet ecclesiam, feria secunda post Ascensionem Domini cum litania recognoscat. Quod si superbia inflatus eam distulerit, et quae superius dicta et confirmata sunt praevaricaverit, mansiones sibi superius delegatas amittat: abbas vel monachi a quocunque voluerint, qui pascha canonicum celebret ecclesiastica in Glastoniensi ecclesia, aut in ecclesiis sibi subjectis, aut in earum capellis praecipiat. Quisquis autem hujus meae munificentiae et liberalitatis testamentum, quovis deinceps tempore, aliqua occasione cujuslibet dignitatis, vel professionis, vel gradus pervertere, vel in irritum deducere tentaverit, sciat se [Col. 1707B] cum Juda proditore aeterna confusione, edacibus ineffabilium tormentorum periturum flammis. Scripta est autem hujus donationis et privilegii pagina, anno Dominicae Incarnationis 725, indictione IV, sub praesentia Inae regis, et Beortwald Dorobernensis pontificis, venerandorumque antistitum Danielis atque Fordredis, et aliorum quorum nomina inferius adnotantur.

  • «Ego Ina rex propriae manus subscriptione hanc donationem et libertatem sub sigillo sanctae crucis ratum fieri decerno.
  • Ego Aedelburga regina consensi.
  • Ego Baldredus rex confirmavi.
  • Ego Adelard frater reginae consensi.
  • Ego Borthwaldus Dorobernensis ecclesiae archiepiscopus, [Col. 1707C] Inae regis donationem et libertatem sub sigillo sanctae crucis corroboravi, et magnates quamplures alii.»

De fine regis Inae.

Dehinc praedictus rex Ina litteras regali signaculo signatas summo pontifici direxit, in quibus omnia praedicta continebantur, simul cum quodam scypho aureo, ac aliis donis regalibus, supplicans ut Glastoniensem ecclesiam cum pertinentiis et libertatibus suis in protectionem sanctae Romanae Ecclesiae susciperet, et ipsam auctoritate apostolica in perpetuum confirmaret. Eodem autem anno quo idem rex Romam personaliter adiit, privilegium apostolico signaculo corroboratum in redeundo Glastoniam asportavit. Et postea iterum cum Aethelburga [Col. 1707D] regina uxore sua, instinctu videlicet ejusdem, Romam abiit. Ibi ne conversionis suae pompam faceret, ut solius Dei placeret oculis, amictu plebeio tectus clam consenuit; demum viam universae carnis ingressus, non sine magnis, ut accepimus, miraculis.

De Cengille abbate.

Aethfrido abbati successit Cengille, anno Dominicae Incarnationis 729. Edelard successor Inae concessit familiae, quae in monasterio Glastingebiensi omnipotenti Deo, sub religioso abbate Cengillo famulantur, in stabilem possessionem LX hidas in Polonholt, et in Torric X. Ejusque uxor Fredogipa, Brunantun V hidas.

Privilegium Cuthredi regis.

Anno Dominicae Incarnationis 744, Cuthred rex [Col. 1708A] Westsaxonum dedit hujuscemodi privilegium Glastoniae:

«In nomine Domini nostri Jesu Christi, ego Cuthredus rex Saxonum universa regum priorum suppetitia Kentwines, Baldrades, Cedwallani, Ines, Ethelardes, Athelbaldes regis Merciorum, in villis et in vicis, et in agris, ac in praediis, mansisque majoribus, ut est pristina urbs Glastoniae corroborata, sicque propriae manus subscriptione crucisque signo confirmatum hoc donativum stabile jure gratum et ratum regum praedictorum decerno durare, quandiu vertigo poli terras atque aequora circa aethera siderum jusso moderamine volvet. Si quis autem hujus meae donationis testamentum visus fuerit confringere, vel gressum pedis nobis Hengissingum [Col. 1708B] traditum uberemque glebam extra terminos praefixos, vel definitos limites, seu constituos fines adimere; ipse acrius multatus, sit infernalis ergastuli in pena demersus, violentiaque suae presumptionem luat in aevum. Amen.

  • «Ego Cuthredus rex Westsaxonum propriae manus subscriptione sanctae Crucis designans effigium ut nemo qui se regeneratum in Christo noverit, praesumat mutare hanc donationem.
  • Ego Kerewaldus episcopus subscripsi et confirmavi.
  • Signum manus Cumbran praefati regis et aliorum multorum nobilium.
  • Exemplar hujus largitionis et privilegii promulgatum est anno Incarnationis Domini 744, in [Col. 1708C] praedicto coenobio, sub praesentia regis Cuthredi, quod propriae manus munificentia, votiva vero devotione, altario sacro commendavit, in lignea basilica et honorabili, qua fratres beatae memoriae Hemgilli sarcophagum sortiuntur.
  • Ego Daniel subscripsi.»

De Ure et Baltenesbeorge.

Anno sequente, id est Incarnationis Dominicae 745, idem Cuthred dedit Cumberto abbati Ure III hidas; Lulli, Baltenesbeorghe, Scrobbamuth X hidas. Sequente vero, id est Incarnationis Domini 746 anno, ego Aethelbald, pro redemptione animae meae, Tumberto IX annos praesidenti, et familiae quae in [Col. 1708D] monasterio Glastingabiry fideli Deo famulantur obsequio, largitus sum pretio CCCC solidorum IV hidas, duobus in locis Jetelig et Bradanlegh.

De Ticam abbate.

Anno 754 Sigebertus pretio I solidorum auri concessit Ticam abbati, et monachis in urbe Glostingensium degentibus, XXII hidas in Polilt. Idem etiam Ticam VI hidas, quae in occidentali parte illius remanserant, pretio regio, scilicet L solidos auri, ab eodem rege comparavit, ut aeterna esset haereditas monasterii Glastoniae. De hoc qui et VI annis Glastoniae praefuit superius praeoccupavi dicere, quas scilicet reliquias ecclesiae attulerit; ubi sepulturam cum sociis acceperit, testatur hoc epitaphium quod legere non neglexi:

[Col. 1709A] Tumba haec mirifico fulget fabricata decore,
Desuper exsculptum condit sub culmine Ticam.

De quo sepulcro per succidua saecula istud narratur miraculum, quod cum illud quidam aggressus esset diruere, statim caecitate multatus; cognovit culpam, nescio si promeruit veniam.

De Guban abbate sub Cinewlfo rege.

Anno 760 Cinewlfus rex dedit Guban abbati, qui et Glastoniae II annis praefuit, Sudeton V hidas. Huneresburg in orientali ripa Petride, Ethelard minister ejus III hidas in Cedern. Sulca Christi aneilla dedit Culum XI hidas, Cumbae III hidas.

Anno 712 Cinewlt dedit Walduno abbati Cunctum V hidas; hic praefuit Glastoniae XXXII annis.

[Col. 1709B] Anno 724 Offa rex Merciorum dedit Beadewlfo abbati ad supplementum venerabilis ecclesiae in Espirht X hidas; hic praefuit VI annis, Ethelmund assensu regis Offae dedit Huneswelle I hidam.

De libertate data Kinelmo in ecclesia Glastoniae.

Anno 726, Leo tertius ejus nominis papa factus est. Quo tempore Carolus Magnus regnabat in Francia, Brihtricus erat Westsaxonum, Kenwalfus post Egfridum, qui patri Offae vix quatuor mensibus successerat, rex Merciorum in Anglia. Sed de papa isto et regibus, si quis dignabitur legere, in Gestis regum Anglorum, libro primo poterit invenire, nunc eorum nomina tetigisse sufficiat, quoniam ad rem, quam explicare conamur, multum attinet. Leo vero papa confirmavit Kinelmo libertatem donationis monasterii [Col. 1709C] Glastoniensis, in octingentis hidis, ipsi et successoribus ejus in sua religione et stabilitate in perpetuum. Ita tamen ut monasterium in sua religione et stabilitate in omnia saecula perseveraret. Data est autem libertas Kinelmo, annitente et confirmante Kenwlfo rege Merciorum, et fortasse, sicut ex consequentibus conjici potest, mutato, ut fit, regnorum statu, quamvis Glastonia sit in Westsaxonia, Merciorum reges vel eam pro amore defensitabant, vel ei pro jure imperitabant. Privilegia sane papae et regis, quia nusquam nisi Anglice scripta reperi, in eo labore transfundam in Latinum, quantum intelligo ex sensu sensum.

Privilegium Leonis papae.

[Col. 1709D] «LEO apostolicae sedis papa, servus servorum Dei, KINELMO regi, et ejus ministris, et cognatis et successoribus ejus, optat et mittit pacem et salutem perpetuam.

Bonae voluntatis et laudabilis optationis cogitatio, tum apostolicis scriptis est confirmanda et corroborenda, ut quod bene fuerit factum, et per rationabilia exempla confirmatum, nulla deinceps possit corruptione vel turbari vel frangi, imo potius inviolabili rectitudine, et divina auctor itate, debeat inconcussum permanere. Et ideo egregie apostolica sententia praecipitur, ut incunctanter confirmari debeat, quod recte inchoatum fuisse constat. Quapropter quia notum est quod tua illustris fides petiit a nobis, ut tibi scripto confirmaremus monasterium Domini nostri Jesu Christi, in Glastonia Westsaxonum regni, in quo monasterio servorum [Col. 1710A] Dei congregatio est, cujus terrae ad octingentas hidas numerantur in multis provinciis et locis positae, sicut Egfridus rex omnem illam terram descripsit, cum judicio et licentia Brihtrici regis, et cum licentia et testimonio Merciorum episcoporum, et principum, et sicut postea Kenwlfo regi Merciorum omnes illae terrae scripto confirmatae sunt. Ideo concessionem illam regum et episcoporum, et principum, cum corroboratione regis Merciorum Kenwlfi, cum apostolico robore et auctoritate confirmamus tibi, Kenelme, et successoribus tuis; monasterium scilicet libere in perpetuum habendi, cum omnibus villis et agris in multis regionibus divisis, cum omnibus rebus ad hoc pertinentibus, silvis et pratis, et pascuis, et piscium capturis, hac conditione, ut [Col. 1710B] frequentarent ibi luminaria coram Deo, et spirituales cantus, et psalmi, et missae cantentur, et concordia sine simulatione: hinc enim scriptum est in Evangelio: Domus mea domus orationis vocabitur (Matth. XXI) . Quocirca servi Dei qui in hac vita laborant, debent diutim cum timore divino totum spirituale officium implere, ut possint Domino nostro Jesu Christo placere. Praeterea constituimus cum apostolico praecepto, et sub timore divini judicii, et sub excommunicationis interminatione, ne ullus rex, aut archiepiscopus, aut episcopus, aut princeps, aut alicujus potestatis homo exaltatus, sive in majori ordine, sive in minori, ista nostra apostolica decreta violenter infringat, aut minuat; sed magis decernimus, ut praefatum monasterium [Col. 1710C] firmum et stabile in omnia tempora perseveret. Quare si quislibet, quod non optamus, ista praecepta nostra debilitaverit, sciat seipsum per auctoritatem Domini Petri apostolorum principis excommunicationis vinculo irretitum, et a regno Dei extorrem: quicunque vero tenuerit, et servarit ista nostra apostolica decreta, sciat se promeruisse benedictionem apostolicam, et aeternam vitam, a misericorde Creatore nostro. Data per manus Eustachii primicerii notariorum, mense Martio, indictione III, octava die Martii, confirmata per manus Paschalis senioris, et consiliarii apostolicae sedis, regnante Domino nostro Jesu Christo, cum Deo Patre per infinita saecula, tertio anno per misericordiam Dei [Col. 1710D] papatus domini nostri Leonis, in sancta et apostolica sede sancti Petri, et etiam per licentiam domini Caroli Francorum regis et Longobardorum, et patricii Romanorum, anno regni ejus XXV.»

Privilegium Cenwlfi regis.

«Regnante in perpetuum Domino nostro Jesu Christo omnium regnorum Domino, ego Cenwlf rex Merciorum, postquam electus sum in regem per Deum omnipotentem, qui est omnium bonorum largitor et retributor, hanc subscriptam libertatem a domino Leone apostolico papa acquisivi, Kinelmo et successoribus suis; et sicut eamdem libertatem Egfridus rex antecessor meus ei firmiter condonavit, ita quoque ego ei scripto confirmo, cum consilio et licentia terrenorum principum, quorum inferius nomina scripta sunt, et ei sine ullo mendacio aut [Col. 1711A] dolo largior firmiter habendam. Haec confirmatio Cenwlfi, et episcoporum ejus, et principum, fuit constituta et scripta in venerabili loco, qui dicitur Glastingebiry, anno 712 Incarnationis Domini, secundo anno regni mei, quod mihi Deus concessit.

Subscriptiones. —«Ego Kenedrip abbatissa, cum charissimis cognatis meis Ethelbard et Celfled, hanc libertatem hic ascriptam Kinelmo concedendo subscribo, hac ratione, ut si etiam post tempus contigerit, quod venerabilis loci Glastoniensis possessionem et potestatem alterius progeniei homo suscipiat, tamen, Kinelmus et ejus successores stabiliter sine ulla perturbatione et fiducialiter permaneant in sua libertate et perpetua pace.

«Ad confirmandam vero hanc libertatis potestatem, [Col. 1711B] ego Cenwlf rex signum sanctae Crucis impressi.

«Subscripserunt Ethelardus Cantuariae et Higbertus Eboraci archiepiscopi, et IX episcopi, et XIII abbates, inter quos Beadulf abbas ejusdem loci, et sex principes.» Quis Kinelmus iste fuerit, cui rex Cenwlf tantam libertatem indulsit, ambigo; nam, quamvis filius ejus Kenelmus dictus sit, qui vix septennis post patris obitum interemptus est dolo rororis, non putandus est esse iste, praesertim cum secundo anno regni Cenwlfi haec libertas data fuerit, et ipse XXIV annis regnaverit, sed nos his dimissis coepta prosequamur.

De Cuman abbate et Egberto rege.

[Col. 1711C] Anno 800 successit Cuman abbas, qui et Glastoniae praefuit II annis.

Anno Incarnationis 802, Egbertus rex Westsaxonum, ad ecclesiam Glastoniae, et ad usum monachorum, dedit V manentium possessionem, secus flumen quod dicitur Toric, ob petitionem Mucan abbatis. Edgisilius dedit Budecleg XX hidas, assensu regis Egbirti.

Anno Incarnationis 824 Guthlac abbas dedit Canulfo unius cassati portionem in Brumham, pretio quingentorum solidorum, ducentorum abbati, trecentorum monachis.

De Elmund abbate et Aethelwlfo rege, qui decimam partem terrarum suarum dedit ecclesiae.

Anno 851, Elmund abbas, Aethelwlfo rege annuente, [Col. 1711D] Dulting in jus monasteriale transtulit, cui etiam rex praefatus Alhstano episcopo consentiente, XX hidas addidit, ad supplementum vitae regularis Idem rex decimam terrarum suarum ecclesiis sui regni legitur pie contulisse. Quo tempore monasterio Glastoniae dedit Offaculum XXIV hidas, Bocland V hidas, Pennard IX hidas, Occenefeld, Scearamton VI hidas, Powg decem hidas, Pyrinton, Logderesbeorgum, Occemund et Bedul, Branuc, Duneald. Aethelstanus comes dedit Clutton X hidas, assensu ejusdem Aethelwlfi regis. Chartulam hanc praefatae haereditatis suae, praefatus comes cum corpore suo commendavit ad monasterium Glastoniae, obsecrans in nomine Jesu Christi, ut fratres illius monasterii nunquam ipsam linquant. Aenulfus comes dedit Dichespite, et Lotteshan XXX hidas, assensu regis [Col. 1712A] Aethelwlfi, et Honblaperton, et Beangean Hangran. Ethelredus rex filius Aethelwlfi dedit Winter-burn XXV hidas Wlferae comiti, quas ipse postea Glastoniae contulit.

Anno 867 Athelbald filius Aethelwlfi regis dedit Herefertho abbati, XIV annis praesidenti, Branucmunster X hidas, ad capturam Isiciorum, ad ecclesigam vetustam beatae Dei Genitricis Mariae, et ad usum monachorum in Glastingensi monasterio; quo tempore rex Alfredus frater Athelbaldi filius Aethelwlfi dedit Glastoniae lignum Domini, quod ei papa Martinus dedit.

De Ethelstano rege.

Anno 916 Ethelstan rex dedit Mertefburg Althelmo duci X hidas, quas ipse postea contulit Glastoniae.

[Col. 1712B] Wlhelm archiepiscopus dedit Devereb XX hidas, assensu ejusdem regis. Offricus dedit Werdeverel hoc est Munecaton X hidas.

De Winterburn, Wrington.

Aelfleda regina Edvardi regis dedit Wintburnae X hidas.

Ethelstanus dux dedit Wrington XX hidas, a rege Ethelstano sibi collatas. Quam possessionem idem dux, conversus et factus monachus, ad monasterium Glastoniae secum obtulit. Idem insuper dedit Weston, quae nunc Foxcote dicitur, V scilicet hidas. Dedit etiam Lim VI hidas. Uffa vidua dedit Stoka V hidas. Praefuit autem Glastoniae tunc temporis Elfricus abbas XIV annis. Praedicta igitur omnia per ministros regis Ethelstani Glastoniae collata, ejusdem [Col. 1712C] regis ascribuntur munificentiae, et pium ejus in Glastoniam affectum famulorum loquitur liberalitas, quorum devotio frequenter inclinatur, quo dominorum animum viderint inardescere. Quae idem rex vetustae ecclesiae in Glastonia devote confirmans scilicet LXXXVI hidas, multasque adjiciens praecellentes innumerasque reliquias, prout in textu sancti Dunstani annotatum est, Glastoniae conferebat.

De Styward.

Anno 991 successit Stiward. Hujus mores a nomine non discedisse picturae testantur, semper cum in omni imagine sua cum flagello vel scopa repraesentantes.

Anno Dominicae Incarnationis 922, Edvardus reddivit Aldhuno abbati Cumton.

De sancto Dunstano abbate.

[Col. 1712D]

Puto palam esse, quantum a veritate ille longe fuit, qui beatum Dunstanum primum abbatem Glastoniae fuisse deliravit; sed quia ex antiquitatis gurgite rerum notitiam eliquavimus, et quasi ex ignorantiae tenebris in lucidiora tempora evasimus, nunc liberiore otio in his spatiabimur, quae tempore beati viri, qui Glastoniam XXII annis regebat, monasterio collata noscuntur. Primam itaque, diebus ejus, liberalitatis palmam praeripuit Edmundus frater Ethelstani, qui etiam, ut ante dictum est, divinae mentis consilio eum ibidem abbatem constituerat. Is, anno Dominicae Incarnationis 940, dedit Dunstano Cristemulefard XX hidas, Hingestan VIII hidas Wudetun V hidas, Watelca IV hidas, reddidit Wrigton XX hidas, dedit etiam Pakelescirkean XXX hidas, Escford cum [Col. 1713A] captura piscium et dimidium hidae. Ejus uxor Epelfled ejus jussu Domham cum Mertone et Pendrigton C hidas dedit, Stane XIII hidas. «Haec, inquit, pro abstersione piaculorum meorum, et Alfredi avi mei, et Edwardi patris mei, confero ad ecclesiam vetustam Beatae Dei Genitricis in monte Glestingensi.»

De Acford, Bocland, Plis et Hamedone.

Alfleda vidua Edvardi regina dedit Acford, Bocland, et Plis XXVII hidas, Hamedeine XV hidas, assensu regis Edmundi. Wilfridus minister dicti regis, assensu ejusdem, dedit Hington XXX hidas, et Girlingeton X hidas, et ad Furnanwrthe V hidas. Idem Wilfridus dedit post obitum conjugis suae Gretelington XXX hidas, et Netelington XX hidas. Quod tamen [Col. 1713B] successor ejus Aelwinus, datis chartulis, assumpto habitu regulari complevit. Item praefatus rex Edmundus dederat eidem Wilfrico Tintanhulle V hidas, quas idem Wilfricus postea cum corpore suo Glastoniae commendavit. Sigewlfus dedit Abbedesburgh V hidas, assensu regis Edmundi: Welfeh dedit Langeford II hidas. Hae omnes terrae, videlicet CCCLVIII et dimidium hidae, ab Edmundo rege et suis ministris collatae, ejusdem regis et suorum in Glastoniae monasterium, et protectorem ejus Dunstanum gloriosissimum, miram testantur devotionem. Idem etiam rex, quo dictum locum donis insigniret majoribus, multas reliquias, quae per terram Northanimbrorum, aut etiam in partibus transmarinis, perquisierat, Glastoniae pia contulit liberalitate, [Col. 1713C] quas in veteribus libris adnotatas reperies; cui etiam corpus proprium post decessum suum, loci allectus sanctitudine, devovit: ubi et requiescit usque in hodiernum diem; dedit et hujus privilegium:

Privilegium Edmundi regis.

«In nomine Domini nostri Jesu Christi, ego Edmundus rex Anglorum, caeterarumque in circuitu gentium persistentium gubernator et rector, cum consilio et consensu optimatum meorum, pro aeterna retributionis spe, et relaxatione peccaminum meorum, concedo ecclesiae Sanctae Dei Genitricis Mariae Glastoniae, et venerabili viro Dunstano, quem ibidem abbatem constitui, libertatem et potestatem, [Col. 1713D] jura et consuetudines, et omnes forisfacturas omnium terrarum suarum, Burgebrice Humdred, Socna, Athas, Ordelas, Infangenetheosas, Hamsocre, Trithbrice, Foresteall, et Toll et Feam, in omni regno meo. Et sint terrae suae liberae, et solutae ab omni calumnia, sicut meae mihi habentur. Sed praecipue ipsa villa Glastoniae, in qua celeberrima vetusta ecclesia sita est, prae caeteris sit liberior cum terminis suis. Abbati ejusdem loci tantummodo potestas sit tam in notis causis quam in ignotis, in modicis et in magnis, et in his etiam quaeque super et subtus terram, in aridis et in rivis, in silvis et planis, et eamdem auctoritatem puniendi aut dimittendi delinquentium in ea commissa habeat quam mea curia, quemadmodum mei antecessores concesserunt, et statuendo firmaverunt. Videlicet [Col. 1714A] Edwardus pater meus, et Elfredus pater ejus, et Centuwines, Ines, Cuthredus, et alii quam plures, qui locum illum honorantes gloriosum habuerunt, et apostolica auctoritate roboraverunt, quibuscum omni alacritate consentio. Et ne quisquam mortalium, seu episcopus, aut dux, vel quislibet minister eorum, audeat eam temere intrare, causa placitandi, vel rapiendi, vel quidpiam faciendi, quod contrarium possit esse inibi Deo servientibus, Dei interdictione prohibeo. Quisquis igitur benevola mente meam donationem ampliare, et privilegii dignitatem servare satagerit, in hoc praesenti saeculo vita illius prospera sit, et longiturnae vitae gaudia teneat. Si quis autem propria temeritate violenter invadere tentaverit, sciat se procul dubio ante tribunal [Col. 1714B] districti Judicis titubantem tremebundumque rationem redditurum, nisi prius digna satisfactione emendare maluerit. Acta est autem hujus privilegii pagina, anno Dominicae Incarnationis 944, indictione II.»

Scriptaque est litteris aureis in libro Evangelii, quam eidem ecclesiae obtulit, opere satis eleganti composito. Hactenus de Edmundo, qui, sicut plusquam semel in hoc opusculo dixi, jacet Glastoniae, ad sinistram, in turri majoris ecclesiae.

De Edredo rege Anglorum.

Anno 954 dedit Edredus rex frater Edmundi pretio quinquaginta solidorum auri Baddebari XXVI hidas, et juxta oppidum Twinam, id est Cristescirce, I hidam [Col. 1714C] et capturam piscium: dedit etiam Ternuc et Stapelwilt, et partem Dennuni, et Elenberwe. Reddidit insuper Pukelescirke, et Dulting pridem alienatas, aut aliqua tyrannide, seu incuria praelatorum. Idem etiam dedit Wilfrico ministro suo hortorum X hidas, quas ipse, consensu domini sui, post obitum suum Glastoniae delegavit. Sed Elwinus successor in haereditate, ibidem regulari suscepto habitu, alterius votum duxit ad effectum. Alfred dedit Camelarton V hidas, assensu regis Edredi.

De Edwio rege.

Anno 956 Edwi filius Edmundi, acto in exsilium patre Dunstano, pseudo abbati Elsio, quem Glastoniae intruserat, dedit Pagenebeorth I hidam, ab omni servitio liberam. Idem dedit Blakeford III [Col. 1714D] hidas Elsegus minister ejusdem assensu suo dedit Cranmere XII hidas. Ezericus, assensu ejusdem regis, dedit Widecumbe VI hidas. Aelwinus miles dedit unam partem de Sturton. Brihtricus Giffelton V hidas, assensu ejusdem regis. Chartulam hanc praefatae haereditatis Buhtricus cum corpore suo ad monasterium Glastoniae commendavit, obsecrans in nomine Domini nostri Jesu Christi, ut fratres illius monasterii nunquam illam linquant, Buthcere dedit Widangere, assensu Edwi regis Domini sui.

De Edgaro rege.

Post enumerationem anteriorum abbatum, et largitiones regum, tandem ad felicissima Edgari tempora venimus. Quae ideo felicissima dixerim, quia et angelorum nuntiante tripudio, et beati Patris Dunstani in archiepiscoporum sublimatione, [Col. 1715A] proindeque omnis boni copia floruere. Quae paulo latius prosequamur. De ipso beatus Dunstanus, in ecclesia Beatae Mariae Glastoniae coelestibus studiis invigilans, in hora nativitatis ejusdem, vocem coelitus intonantem audivit: «Pax Anglorum ecclesiae.» Exorti nunc pueri et Dunstani nostri tempore, cujus oraculi veritatem, ut alibi digestum est, rerum exitus comprobavit. Idem, regni suscepto regimine, Dunstanum per Edvium exsilio damnatum cum gloria revocavit, et magna optimatum ambitione primo in episcopum Wigorniae, secundo in episcopum Sandoniae, tertio in primatem Cantuariae promovit; regni quidem curas rex optime administrans, Ecclesiae pacem non negligebat. Nullus vero unquam regum Anglorum poterit certare laudibus [Col. 1715B] Edgari, quorum ipse omnium, et pace quietior, et divitiis exuberantior, et pietate in Deum pronior fuit. Non autem quiete temporum abutebatur, ut quidam, qui pacis indultae rapientes in suos usus occasione, vel supinantur illecebris, vel montes auri congerentes, incumbunt divitiis. Quin potius frequentibus doctoris sui et patroni stimulatus monitis, quasi aemulo devotionis officio, Dei respondebat gratiae, tum per se, tum per suos, monasteriorum utilitatibus prospiciens, quorum Glastoniense maximo prae caeteris dignatus amore, optimatum patriae consilio tali honoravit privilegio, ut nunquam ibi abbas nisi ejusdem loci monachus esset, si ullo modo aptus vel etiam congregationis infimus [Col. 1715C] inveniri posset. Sin vero extrema indigenarum penuria alterius monachum loci postularet, is promoveretur, in quo Glastoniensis congregationis unanimitas conveniret. Porro abbas et ipse a quolibet episcopo benedictionem susciperet, et monachos clericosve suos benedici juberet; et suorum servientium commissa sine praejudicio episcopi, vel ministrorum regis, incunctanter coerceret: nec ullus omnino insulam nativitatis suae consciam, sive episcopus, sive dux, aut princeps, aut cujuscunque ordinis alius intraret, causa placitandi, vel quidpiam faciendi [et infra] sicut et praedecessores sui sanxerunt, scilicet Kenwines, Ines, Achelardus, Cuthredus, Alfredus, Edwardus, Ethelstanus, et Edmundus. Hoc donum, ne instabile vel inglorium [Col. 1715D] esset, lituo eburneo, quem linibus auri praetexebat, super altare confirmavit. Lituum sane, se praesente, per medium sectum fida custodia asservari jussit, ut et testimonio in posterum proficeret, et cupiditatem raptorum incisionis damno frenaret. Dedit etiam aliud privilegium in haec verba:

Privilegium Edgari regis.

«In nomine Domini nostri Jesu Christi. Quamvis decreta pontificum et verba sacerdotum, velut fundamenta montium, inconvulsis ligaminibus fixa sint, tamen plerumque tempestatibus et turbinibus saecularium rerum, religio sanctae Ecclesiae maculis reproborum dissipatur ac rumpitur. Idcirco profuturum succedentibus posteris esse decrevimus, ut ea, quae salubri consilio et communi assensu diffiniuntur, nostris litteris roborata firmentur. [Col. 1716A] Quapropter dignum videtur ut ecclesia Beatissimae Dei Genitricis semperque virginis Mariae Glastoniae, sicut ex antiquo principalem in regno meo obtinet dignitatem, ita speciali quadam et singulari privilegii libertate per nos honoretur. Hoc itaque, Dunstano Dorobernensi, atque Oswaldo, Eboracensi archiepiscopus adhortantibus, consentiente etiam et annuente Brithalm Fontanensi episcopo, caeterisque episcopis et abbatibus et primatibus, ego Edgar divina dispositione rex Anglorum, caeterorumque gentium in circuitu persistentium gubernator et rector, in nomine almae Trinitatis, pro anima patris mei, qui ibi requiescit, et antecessorum meorum, praesenti privilegio decerno, statuo, et confirmo, ut praedictum monasterium, omnisque [Col. 1716B] possessio ejus, ab omni tributo fiscalium negotiorum, nunc et in perpetuum, libera et quieta permaneant, et habeant Socam et Sacam on Stronde, et on Streame, et on Unde, et on Felde, on Grithbrice, on Burgbrice, Hundred, Setena, Adas, et Ordelas, Calle, Hardas, Bufam, Corderam, et Beneorderam, Infangenepeof, Outfangenetheof, Flemene, Ferdere, Hamsocne, Friderbrice, Forteal, Toll, et Team, ita libere et quiete, sicut ego habeo in toto regno meo, eamdem quoque libertatem et potestatem quam ego in curia mea habeo, tam in dimittendo quam in puniendo, et in quibuslibet omnino negotiis, abbas et monachi praefati monasterii in sua curia habeant. Si autem abbas vel quilibet monachus [Col. 1716C] loci illius latronem, qui ad suspendium vel ad quodlibet mortis periculum ducitur, in itinere obvium habuerit, potestatem habeant eripiendi eum ab imminenti periculo in toto regno meo. Confirmo etiam et corroboro, ut quod hactenus ab omnibus nostris antecessoribus diligenter observatum est, Fontanensis episcopus, vel ejus ministri, super hoc monasterium, vel super parochiales ejusdem ecclesias, videlicet Stret, Miricling, Budeclega, Sapenix, Sowy, aut super earum capellas, nec etiam super eas quae in insulis continentur, scilicet Bekeria, quae parva Hibernia dicitur, Gadeneia, Martenseia, Ferramere, Papeneberga, et Adredesera, nullam potestatem omnino habeant tantam, cum ab abbate, causa dedicandi vel ordinandi, advocati fuerint, [Col. 1716D] nec eorum presbyteros ad synodum suam, vel capitulum, vel ad quodlibet placitum convocent, nec ab officio divino suspendeant, et omnino nullum jus in eos exercere praesumant. Monachos suos et praedictarum ecclesiarum clericos secundum antiquam Ecclesiae Glastoniensis consuetudinem, et apostolicam auctoritatem, archipraesulis Dunstani et omnium episcoporum regni mei assensu, abbas a quoque conprovinciali episcopo voluerit ordinari faciat, dedicationes vero ecclesiarum, si ab abbate rogatus fuerit, Fontanensi episcopo permittimus. In Pascha quoque chrisma sanctificationis et oleum a Fontanensi episcopo ex more accipiat, et per praefatas ecclesias suas distribuat. Hoc super omnia Dei interdictione et nostra auctoritate, salva tamen sanctae Romanae Ecclesiae et Dorobernensis dignitate, [Col. 1717A] prohibeo, ne persona cujuscunque potestatis, sive rex, sive episcopus, sive dux, aut princeps, vel quilibet ministrorum eorum Glastoniae terminos vel supradictarum parochiarum, perscrutandi, rapiendi, placitandi gratia vel quidquam aliud faciendi, quod contrarium possit esse ibidem Deo servientibus, intrare praesumant: abbate tantummodo et conventui potestas sit, tam in notis causis quam in ignotis, in modicis et in magnis, et in omnibus omnino negotiis, sicut supra memoravimus. Quisquis autem hujus privilegii mei dignitatem qualicunque occasione, cujuscunque dignitatis, cujuscunque ordinis, cujuscunque professionis pervertere, vel in irritum deducere, sacrilega praesumptione a modo tentaverit, sciat se procul dubio ante districtum judicem [Col. 1717B] titubantem tremebundumque rationem redditurum, nisi prius digna satisfactione emendare studuerit. Acta est haec privilegii pagina et confirmata apud Londonium, communi consilio omnium primatum meorum, anno ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi 971, indiction, XIV.»

Hujus doni constipulatores fuerunt, quorum nomina inferius caraxari videntur.

  • «Ego Edgar rex totius Britanniae praefatam libertatem cum sigillo sanctae Crucis confirmavi.
  • Ego Ailfgive ejusdem regis mater cum gaudio consensi.
  • Ego Edward Clito patris mei donum cum triumpho sanctae crucis impressi.
  • Ego Kinadius rex Albaniae acquievi.
  • [Col. 1717C] Ego Maccusius archipirita confortavi.
  • Item ego Dunstanus Dorobernensis archiepiscopus, Oswal Eboracensis primas, Athelwol Winthoniae episcopus, Burithtelin Fontanensis episcopus, hujus et multi alii, quorum nomina alibi adnotantur, consentientes, et confirmantes signum crucis impresserunt.»

Ad supplementum vero securitatis, ne tanta liberalitas nutaret, Joanne tunc temporis octavo ejus nominis papa persuaso, donum suum apostolico suffulsit edicto, cujus haec est series.

Privilegium Joannis papae.

«Noverit cunctorum notitia fidelium, quod ego Joannes, pii Conditoris clementia Sanctae Romanae [Col. 1717D] sedis existens indignus papa, gloriosi Anglorum regis Edgari, nec non et sanctae Dorobernensis Ecclesiae archipraesulis Dunstani, submisso rogatus sum pulsatu, pro monasterio Sanctae Mariae Glastingembiry, quod ipsi acti amore supremi regis in melius restaurarunt, et monachorum ibi majorem numerum aggregantes, normamque arctiorem instituentes, praecepto regali firmaverunt, ut et ipse idem facere non differam. Quorum assentiens benignae petitioni, in sinum Romanae Ecclesiae et Beatorum Apostolorum protectionem eumdem locum suscipio, et privilegiis astruo et corroboro, quo fine tenus in eo, quo nunc pollet permaneat monachili ordine, ipsique monachi de suis sibi adhibeant pastorem, et se suosque, quos idoneos judicaverint, quocunque in Dorobernensi dioecesi placuerit, ad [Col. 1718A] ordinandum dirigant. Decernimus etiam ut nulli omnino hominum eamdem insulam, placitandi causa, vel aliquid aliud ibi perscrutandi, aut corrigendi, intrare licant: si quis autem huic rei molitus fuerit contraire, aut possessiones ejusdem ecclesiae auferre, retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, ex auctoritate Patris et Filii et Spiritus sancti, sanctaeque Dei Genitricis Mariae, sanctique Petri apostoli, omniumque sanctorum, perpetuae sit addictus maledictioni, nisi resipuerit, omnibus autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi; nostra autem astipulatio inconvulsa permaneat. Actum tempore Egelwardi, ejusdem monasterii abbatis, hoc apostolicum decretum, anno Incarnationis Domini 965.»

[Col. 1718B] Idem papa in generali concilio Romae promulgans ratum fuit, regique sua ibidem auctoritate communicandum direxit. Applausit pontificali facto regalis assensus, et frequenti in Londonia curia anno regni sui XII, omnium optimatum consensui, rem aeternae stabilitati magna devotatione transgressorum mancipavit. Ipse quoad vixit voti seipsum compotem fecit, et vestigia paterna avitaque insecutus, decori eorum et gloriae suae non defuit, et alios ad idem animavit, sicut progrediens sermo propalabit.

De rebus collatis Glastoniae per Edgarum, Dundene, Hamme et Wethul.

Anno Incarnationis Domini 963. Ego Edgarus, sola misericordi clementia Dei roboratus rex, ob remunerationem majoris praemii, ad Ecclesiam [Col. 1718C] Beatae et intemeratae Virginis Mariae, in loco celebri nuncupato Glastingabiry, ad usum monachorum regulariter Deo servientium sub abbate Egelwardo, dedi Sture XXX hidas, Merkesbiry reddidi X hidas, Midelton dedi II hidas, Blakeford VI hidas.

Anno 965, ego Edgardus Sigegaro abbati, jure perpetuo, ad ecclesiam vetustam honorabilem, pro remedio animae meae, et pro anima patris mei, confero Hamme XVII hidas, Dundenae X hidas, Petehulle III hidas.

De Westburi et Othelee.

Ejus etiam tempore dedit Alfara dux Westhuri XL hidas, et Othelee V hidas. Chartulam hanc praefatae haereditatis ego Alfara dux, pro remedio animae [Col. 1718D] meae, et Edgari regis, commendavi ad monasterium Glastoniae, obsecrans in nomine Jesu Christi, ut fratres illius monasterii nunquam illam linquant. Alwine dedit Gritelington XXV hidas. Netelcumbe XX hidas, et sic complevit votum Wilfrici primi donatoris. Aelfare Ealderman Batamcumbe, dedit XX hidas, Ealdred dedit Clifan XI hidas: hanc ruralem possessionem, et praedictam Clifan, Ealdred commendavit ad ecclesiam Beatae Dei genitricis Mariae, et sancto Patricio, sub testimonio regis Edgari, optimatumque suorum. Aelthelm dedit Dureberge II hidas, Alfeah Cranemerae X hidas, Aedelfleda Hanandon XV hidas. Alswit regina Winescumbe XV hidas, Feimeston X, Strettun VI, Tintanhusse V, Aeweredesie dimidium hidae, et ornamenta, Stolam cum manipulo, casulam incomparabilem. Hedred [Col. 1719A] dedit Mildenhele XV hidas. Essebur XL hidas, Brinsige dedit; Healtone V hidas. Omnes has terras Edgarus venerabili ecclesiae in Glastingeburg regia confirmavit auctoritate, scilicet CCXV hidas.

Fecit praeterea crucem supra majus altare, contextum undique auro et argento, et majora signa, vestem etiam regalem, in qua fuerat coronatus, pretiosissimam contulit, ut altaris cederet ornamento. Scrinium magnum argento et auro coopertum, cum imaginibus ex ebore decenter intersertis, continens reliquias sancti Vincentii, et caput sancti Apollinaris dedit, in quo et ipse nunc requiescit: multas insuper reliquias, quas per universas terras a se peragratas acquisivit, cum reliquiis duorum innocentium de Bethleem translatis Glastoniensi monasterio, [Col. 1719B] cum quali decebat reverentia commendavit.

Hactenus de temporibus Edgari, cujus merita nulla unquam tacebunt tempora, quippe qui virtutibus famam vicerit, et vix XXXII annis, quibus vixit, facta saeculorum incluserit. Sepultus est, ut praediximus, in capitulo ad ostium ecclesiae, sed qualiter inde translatus sit, in consequentibus liquebit.

De Egelredo rege.

Ejus filius Egelredus dedit Figegaro abbati, qui annis XXVIII praefuit, Austanctif VI hidas, Siteberge I. Pukelescirce reddidit XXX. In Piltone unam mansam emptam XL mansis auri, anno 884. Idem dedit Hanandune. Anno 1000 Incarnationis, dedit Egelred rex Berredo abbati, qui et XVI annis praefuit, [Col. 1719C] Fiscwere, Alwine, Estun XX hidas.

De Brithwio abbate.

Anno 1017, Brithwius abbas constitutus fecit tabulam ante altare, auro et argento et ebore polimitam, et crucem; hic, post decem annos suscepti regiminis, in episcopum Wellensem est electus.

De Cnutone.

Eodem fere tempore Cnuto rex Danorum Angliam hostiliter pervagabatur, quem licet Edmundus filius Egelredi aliquantis bellis contudisset, postremo tamen icto foedere, fraterna inter eos pax convenit; videlicet ut Cnutoni Mercia, Edmundo Westsaxonia remaneret. At vero non multo post Edmundus, lethali tactus incommodo, ad extrema devenit, et Glastoniensi monasterio Newton Kastel XVII hidas [Col. 1719D] cum corpore suo in extremis delegans, ibidem ante majus altare sepulturam accepit. Quo cum Cnuto, viae occasione, in festo Sancti Andreae venisset, pia querela fraternos manes honorans, super sepulcrum ejus pallium misit, versicoloribus pennis pavonum, ut videtur, intextum, contulit et privilegium in haec verba:

Privilegium Cnutonis.

«Regnante in perpetuum Domino, qui sua ineffabili potentia omnia disponit atque gubernat, vicesque temporum hominumque mirabiliter discernens, terminumque incertum, prout vult, aequanimiter imponens, etiam de secretis naturae mysteriis misericorditer docet, ut de fugitivis et sine dubio transitoriis mansura regna Dei suffragio adipiscenda sunt. Quapropter ego Cnut rex Anglorum, caeterarumque [Col. 1720A] gentium in circuitu persistentium gubernator et rector, cum consilio et decreto Aethelvoti, simulque cunctorum Dei sacerdotum, et consensu optimatum meorum, ob amorem coelestis regni, et peccaminum meorum remissione, et anima fratris mei regis Edmundi, concedo ecclesiae Sanctae Dei genitricis semperque Virginis Mariae Glastoniae, jura et consuetudines in omni regno meo, et omnes foris factiuns omnium terrarum suarum, et sint terrae ejus sibi liberae et solutae ab omni calumnia et inquietatione, sicuti meae mihi habentur. Verum illud praecipue, ex omnipotentis Patris et Filii et Spiritus sancti auctoritate, et perpetuae virginis interdictione prohibeo, et universis regni mei praepositis et primatibus supra suam salutem [Col. 1720B] praecipio, ut nullus omnino illam insulam intrare audeat, cujuscunque ordinis sit, aut dignitatis. Sed omnia, tam in ecclesiasticis, quam in saecularibus causis, tantummodo abbatis judicium et conventus exspectent, sicuti praedecessores mei sanxerunt. et privilegiis confirmaverunt, Kenuines, Ines, Cuthredus, Elfredus, Edvardus, Edmundus, et incomparabilis Edgarus. Si quis autem, quovis deinceps tempore, sub aliqua occasione interrumpere, aut irritum facere hujus privilegii testimonium nisus fuerit, sit a consortio piorum ultimi examinis ventilabro dispertitus. Si quis vero benevola intentione haec facere, probare, et defensare studuerit, Beatissimae Dei Genitricis Mariae, et omnium sanctorum [Col. 1720C] intercessione, amplificet Deus portionem ejus in terra viventium. Scripta est hujus privilegii donatio, et promulgata in lignea basilica, sub praesentia regis Cnutonis, anno ab Incarnatione Domini 1032.»

De Egelwardo abbate.

Anno 1027 Egelward successit, XXVI annis Glastoniam occupans; cui Hardecnut dedit scrinium, in quo nunc beati Benigni corpus requiescit.

De Egelnoto abbate, et de Translatione Edgari regis.

Anno 1053 Egelnoth, amborum regimen fuit perniciosum Ecclesiae, dum alter exterius terras proscripsit, alter interius ornamenta distraxit. Ex illo res Glastoniae retro relabi, et in pejus fluere. [Col. 1720D] Denique creditum est nonnullam loco imminuisse vindictam, propter Egelwardi audaciam in regem Edgarum commissam. Nam cum bono fortasse mentis proposito, post XL annos obitus sui, effodisset tumulum, invenit corpus nullius labis conscium, sed solida integritate compactum; quod cum eum ad reverentiam debuisset inflectere, ad audaciam levavit. Nam quia locellus, quem paraverat, difficilem pro magnitudine corporis minabatur ingressum, regales exuvias ferro temeravit, ausus facinus auditu, nedum actu, grave. Unde continuo sanguis undatim emicans, astantium corda pavore concussit, vultus pallore infecit. Ita regis ossa in scrinio super altare locata sunt, cum capite sancti Apollinaris, et reliquiis beati Vincentii martyris, quae ille magno empta decori domus Dei adjecerat. [Col. 1721A] Temeratorem porro sacri corporis animus reliquit, nec multo post ecclesiam egressum fracta cervice mors invenit. In sepulcro autem regis positus est Egelwardus, qui beato Dunstano in regimine Glastoniae primus successit. Nec in his haesit regiae sanctitatis ostensio, sed in altiora processit; sanatis ibi furioso et caeco: furiosus Teutonicus genus multis indiciis datis quod mente non constaret, civium in se armaverat manus, ut eam vincire ferro non dubitarent, circumferebat miserandus sua ipse supplicia, poenarum propriarum idem judex et auctor. Nescias miserior an miserabilior, vel quod animo captivus, vel quod corpore gravatus erat. Ita multas pluribus annis provincias emersus, frustra consumpsit tempora, nisi quod [Col. 1721B] continuatio itineris erat accessus laboris. Tandem vero divinae miserationis intuitu visitatus, oraculum per noctem accepit, ut Glastoniam pergeret, futurum ut meritis regis Edgari utroque levaretur incommodo. Venit ergo, et convenientem responso effectum sortitus est, nam dum oraret in eadem quidem domo, sed longiuscule a sepulcro, omnis ferri nexus dissiluit, et quasi quodam turbine actus supra mausoleum cecidit; caecus praeterea provinciae notissimus, dum importunus pro salute ad tumbam excubias praetendit lucem reperit.

De archiepiscopis, et episcopis, de conventu Glastoniae electis.

Et quia jam ad tempora Normannorum venimus, et abbatum post illud tempus nota sunt et facta et [Col. 1721C] nomina, his paulisper omissis ponam illorum vocabula, qui episcopi et archiepiscopi fuerant alias electi de illa ecclesia. Splendidum nimirum exemplum Glastoniae et auctoritatis et gratiae quae non solum sibi, sed etiam aliis ecclesiis suffecerint tot illustres personae. Nec vero polliceor, quod de omnibus possim episcopatuum loca expedire, nisi quantum in chronicis inveni, quod ille vel ille episcopus obierit monachus hujus loci. Adeo longiorum temporum fluxere curricula, quam ut illa ullius hominis possit investigare memoria.

Nunc de archiepiscopis Berthwaldus, ex abbate quondam Glastoniae archiepiscopus Cantuariae. Adthelmus prius Wellensis episcopus, deinde archiepiscopus [Col. 1721D] Cantuariae fuit.

Dunstanus, cujus industria refloruit ecclesia, hic fecit organa et signa duo praecipua, pallium unum, campanam in refectorio, ubi sunt hi versus:

Hanc sibi campanam Dunstan perfundere jussit, etc.
In urceolo altaris:
Hydriolam hanc fundi Dunstan mandaverat archi-
Praesul, Cunctipotens quem solvet in aevum.

Hic ex monacho et abbate Glastoniae factus est episcopus Wigornensis, postea Londoniensis, postremo archiepiscopus Cantuariensis.

Egelgarus de monacho Glastoniae factus est primus abbas novi monasterii, Wintoniae scilicet de Hida. Deinde episcopus Cicestriae, postremum archiepiscopus Cantuariae.

[Col. 1722A] Sigericus ex monacho Glastoniae fuit episcopus Wellensis, postea archiepiscopus Cantuariae, tertio loco post Dunstanum. Hic dedit VII pallia Glastoniae cum albis leonibus, de quibus vetus Ecclesia in anniversario ejus tota ornatur.

Alphegus ex monacho et priore Glastoniae, Bathoniae abbas, postea episcopus Wintoniensis, postea archiepiscopus Cantuariensis.

Elnotus ex monacho Glastoniae factus est archiepiscopus Cantuariae, de quo sermo praecessit. Qui cum a Dunstano baptizaretur, erectam manum tenuerit more episcopi benedicentis populum, unde Dunstanus eum, sicut ipsius divinitatis conscius, archiepiscopum fore praedixit. Fuit autem tempore Cnutonis archiepiscopus, cujus etiam solatio [Col. 1722B] et jussu transtulit martyrem Elphegum Cantiam, de loco quietis apud Londoniam. Hic dedit Rabanum De laude crucis, et librum orationum auro pictum.

De episcopis.

Anno Incarnationis Domini 782 obiit Canfridus episcopus, monachus Glastoniae.

Anno 782 obiit Ethelwmus episcopus, monachus Glastoniae.

Anno 800 obiit Wibertus episcopus, monachus Glastoniae.

Anno 836 obiit Wigthegn episcopus, monachus Glastoniae.

Anno 842 obiit Alhstan episcopus, monachus [Col. 1722C] Glastoniae.

Anno 876 obiit Tumbert episc. mon. Glaston.

Anno 956 obiit Daniel episc. mon. Glast.

Anno 988 obiit Elfricus episcop. abbas Glaston.

Qui sequuntur fuerunt episcopi tempore Edgari regis in diversis locis. Quarto papae Julii [anno] obiit Sigegarus Wellensis episcopus abbas Glastoniae.

Hic jacere fertur sub sancto Benigno. Idus Maii obiit Britelmus episcopus Willensis, monachus Glastoniae. Idus Februarii obiit Alfuoldus Cridiensis episcopus, monachus Glastoniae. Nonas Aprilis obiit Sigefridus Norwegensis episcopus, monachus Glastoniae. Hic misit quatuor cappas, II cum leonibus, et II croceas. Kalend. Augusti obiit Athelwoldus episcopus Winton, monachus et prior Glastoniae et abbas Abbendon. [Col. 1722D] Idus Januarii obiit Wilmus episcopus, monachus Glastoniae. Idus Februarii obiit Aelfstanus episc., monach. Glast. VIII Idus Maii obiit Aegelricus episcopus, monachus Glast. IV Kalend. Julii obiit Kenewaldus episcopus, monachus Glast. III Nonas Aprilis obiit Almer episcopus, monachus Glastoniae. XIV Kal. Aprilis obiit Livingus episcopus, monachus Glastoniae.

Anno Incarnationis 1034 obiit Brihwius episcopus Wellensis abbas Glastoniae. De hoc superius aliqua libavimus. Hic jacet in aquilonari porticu ad Sanctum Joannem Baptistam.

De Brithwoldo episcopo.

Anno 1045 obiit Brithwoldus episcopus Salesbirriensis, monachus Glast. Hic misit albam de serico [Col. 1723A] pretiossimam, cappas etiam de palliis decem auro et gemmis decenter ornatas, misit etiam superhumerale, stolam, manipulum, casulam, calices duos, unum de XX marcis argenti et IV auri, alium minori pondere, sed pretio majori, textus Evangeliorum duos. Thuribulum mirae magnitudinis de auro et argento, altare pretii XX marcarum, crucem ad processionem, et alias XXV, quas cum Aegelnotus abbas cum aliis ornamentis auro et argento nudasset, in duabus XXII marcas auri accepit. Potest ergo conjici quanta vis pecuniae fuerit in omnibus: dedit etiam collectaneum auro illuminatum, pallium auro textum, et alia IX; duo candelabra. Totam terram de Wiltesire redemit scrinia tria Sanctorum Guthlaci, Georgii, et Oswaldi in quo sunt hi versus:

[Col. 1723B] Exiguus praesul Brithwoldus onomate dictus,
Archonti domino, nec non matrique Mariae,
Confert exiguum devote pectore munus,
Ecclesiae veteri transmittens Glastonicum,
Dulcia perpetuae capiat quo gaudia vitae.

Cappam cum albis avibus. Situs est cum Brihtwio in parte aquilonari, vir omni vita praedicandus, qui tanta contulit Ecclesiae quanta nec adhuc praedones potuerunt vellicare, quamvis sint aliqui qui crimen inferre moliantur ejus gloriae, dicentes quod res episcopatus dederit Glastoniae, sed frustra in eum molares infigunt, qui nec curat laudes nec timet vituperationes, praesertim cum facta sanctorum [Col. 1723C] ambigua in meliorem partem converti conveniat. Profecto vero si delinquere se nosset, nunquam illa sanctus vir fecisset. Denique fama est non obscura omnes illas terras ab antiquo fuisse Glastoniae. Sed tempore Danorum, cum importabiles pensiones regnum gravarent, fisco regio vel alias pignori addictas sed ab episcopo redemptas et redditas. Et sicut dicunt, cum de redemptione obolus deesset, vir magnificus annulum suum creditoribus projiciens, devotionem quam in Glastoniam habebat, operis testabatur exhibitione.

De possessionibus Glastoniae datis ab Anglis ad fidem conversis.

Jam quia possessionum largitores manus contraxerunt, libet summatim inserere quid, a quo Glastoniae [Col. 1723D] sit collatum, aut regia confirmatum auctoritate.

In primis rex Arturus tempore Britonum dedit Brentemaris, Poweldon, cum multis aliis terris in confinio sitis pro anima Ider, ut supra tactum est, quas terras per Anglos tunc paganos supervenientes ablatas iterum post eorum conversionem ad fidem restituerunt cum pluribus aliis, unde rex Domnoniae dedit terram appellatam Yneswitherin V hidas.

Kenewalchius, seu Cedwald dedit Ferremerae II hidas, Beokeri, Godeniae, Martenesiae, Andrewesye.

Kenwinus rex dedit Munekaton XXIII hidas, et in Caru XX hidas, et in Crucam III hidas.

Baldredus rex dedit Pennard VI hidas, Loggaresbeorg XVI hidas et Westwere cum captura piscium in Peret.

[Col. 1724A] Hedda episcopus dedit Lantokai (I Lege) VI hidas, Cedwalla confirmante, licet rege pagano.

Ina rex dedit Brentemareis XX hidas, Sowi XII hidas, Piltonae XX hidas Dulting XX hidas, et juxta Famer, scilicet Linig, XX hidas, et Roualt XX hidas, et alibi cum piscaria unam hidam.

Wilfridus episcopus Wethrnon LXX hidas, Eliwawerre I hidam, Forthere episcopus Bledanhid I hidam. Buggu abbatissa Ora III hidas, rege Ina consentiente et confirmante.

Athelardus rex dedit Poholt LX hidas, et in Torric X hidas, Kedeswita ejusdem regina Brumanton V hidas.

Cuthredus rex dedit Ure III hidas, domina Lulla Baltenesbeorge et Scrobammurth vel Sabewrtha X [Col. 1724B] hidas.

Athelbaldus rex dedit V Jeksig (gassie) et Bradelegh IV hidas.

Sigebertus rex dedit in Polhoc XXI hidas.

Binewlfus rex dedit et confirmavit Wodeton, V hidas, Cumpton V hidas Huneresburg.

Adthelard ejus minister III hidas in Ceddren (Eleanbearo) et Cumbe III hidas.

Sulca Christi ancilla dedit Culum XI hidas.

Offa rex dedit Ineswurth X hidas, Ethelmund dedit, Offa confirmante, Hinespulle juxta V hidas.

Egbirtus rex dedit V hidas juxta flumen Torric, Edgisilus, eo confirmante, Budeclege XX hidas.

Adthelwlfus rex XXV hidas dedit, et reddidit Dulting. [Col. 1724C] Dedit etiam Offaculum XXIV hidas. Bocland V hidas. Pennard IX hidas, Occenefeld, Suaromton, VI hidas, Sowy X hidas. Periston, Legderesbeorgune, Ocemund, et Bedul, Branuc Duneafd. Confirmavit etiam de dono Ethelstani Clutton X hidas; de dono Aenulfi Dicheswitae, et Lottesham XXX hidas. Hornblawerton, et Beanganhangran.

Edthelbald rex dedit Bramnucmiister X hidas. Alfredus frater ejus crucem de ligno Domini.

Athelstanus rex concessit et confirmavit de dono Athelmi ducis Merkesburi X hidas, de dono Wulfelm Deverel XX hidas, de dono officii Werdeverel [I Mimecaton] X hidas. De dono Alfledae reginae Edwardi Winterbarne X hidas. De dono Aethelstani ducis Wrington XX hidas, Weston sive Foxate X hidas, [Col. 1724D] et Lim VI. De dono Uffae viduae Stoka V hidas.

Edmundus rex dedit Cristemaleford XX hidas. Kingeston VIII hidas, Wodeton V hidas. Wathelego X hidas. Pukeleschurice XXX hidas. Escford dimidium hidae cum captura piscium. Domerhom, Mertun, et Pendrith C hidas, Stane VIII hidas. Confirmavit, etiam de dono Aelfledae reginae Edwardi, Acford, Bocland, et Plis XXVII hidas, Hommedone XV hidas; de dono Wilfridi Kington XIX hidas, Girdlingeton X hidas, et ad Turnanwrthe V hidas, et Tintamhulle V hidas, de dono Alsy Batecumbe XX hidas, de dono Ethelstani comitis Melnes XX hidas, de dono Sigewlfi Abbedesbari V hidas, de dono Wlfec Langefore II hidas, reddidit etiam Wrington XX hidas. Eddredus rex dedit Baddeburi XXX hidas et in Cristeschurche II hidas, et Ternuc et Stapelwilt, [Col. 1725A] partem etiam de Nuni S. II hidas, et de Elenberwe I hidam, et reddidit Bulting. Aelfred dedit Camelarton V hidas, Eddredo confirmante, et Aelfgita sanctimonialis Pengeardmunster X hidas.

Edwius rex dedit Padenebeorge II hidas, Blakeford VI hidas, confirmavit de dono Alphegi Cranemere XII hidas, de dono Eserici Widecumbe VI hidas, de dono Alvini unam partem de Sturton S. VIII hidas, de dono Brithrici Giffelton V hidas, de dono Brithere Widingate.

Edgarus rex dedit Sture XXX hidas, Midelton II hidas, Lucum II hidas, Blakeford V hidas, Hamme XII hidas, Dandene V hidas, Wetehulle III hidas, et reddidit Merkesbury. Confirmavit de dono Aelfere ducis Wstburi XL hidas, et Otherlee V hidas. De [Col. 1725B] dono Alwine Gritilingtone XXV hidas, Netelton XX hidas, Horton X hidas; de dono Aelfere Alderman Badecumbe XX hidas, de dono Caldred Clifan XI hidas, de dono Aelfhelm Dirambeorg II hidas, de dono Aelfeah Cranemere X hidas, de dono Adelfled Hanandon XV hidas, de dono Aelswith reginae Winescumbe XV hidas, Idemeston X, Stretton VI Adredesie dimidium hidae, de dono Edred Middelhale XV. Essebury XL hidas, de dono Brinsige Healton V hidas.

Egelredus rex dedit Austanclif VI hidas, Streberge I hidam, et Fiscwere, et unam mansam in Wilton, et Hanandon, reddidit Pukeleschun. Confirmavit de dono Wlfwini Esctun XX hidas. Edmundus Irenside dedit Ninneton. Kastel XVIII hidas.

Item de aliis datis Glastoniae.

[Col. 1725C]

Memorandum de Aldamton et aliis. Cinemereffordi, Lemucerine, Pillesdune, Portbrig, Litlanton, Eatumberg, Siwiamhame, Brentefordlande, Pendesclive, Halbanleghe. Item de Elonsanige, Ocemund, Ceolumwrthe, Korstone, Camel, Ruthanbeorg, Peasacmere. Item de Lidenige, Lamageate, Hengestesteshriege Dilwisce, Orcirleage, Pidelan, Birtwlfintone, Betocer, Huppavene, Easaetenatone. Haec maneria a diversis regibus collata suis familiaribus, Glastoniae ecclesiam devenerunt, sicut per chartulas veteres apparet, et licet incredibilem numerum ac quantitatem terrarum uni loco spectantium hic posuerimus, omnes tamen has et multo plures, [Col. 1725D] quas pro ambiguitate numerare nolumus, Glastoniae monasterio datas fuisse non dubitamus. Nec est admirandum, si quaedam maneria aut realiter aut nomine tenus a diversis legantur collata, tum quia nomina aequivoca sunt, tum quia multa a prioribus data demum ablata restituebantur, tum quia quidam partem manerii, alter partem ejusdem contulit et totum utrique fortassis scribebatur.

NOMINA ABBATUM GLASTONIAE ECCLESIAE.
An. ordin.Abb.An. regim.
Hi de Britannia.
460S. Patricius
S. Benignus
Worgret
Lademund
Bregored
Hi de Anglia
670BeorthualdusX
680HemgiselXXV
705BeorualdusVII
712AlbeorthVII
709AtfrithX
709KemgiselXV
743GubanII
744TiccamXI
746CumanII
754WalthunXXXII
762TumbertheIX
765BeaduflVI
802MucaXXII
824GutlacXXVII
840CalmundXVI
849HereferthXIV
870StiwerdXI
905EaldhunXXXIV
927AelfricXIV
940DunstanXXII
962AlwardusX
972SicgarusXXVIII
1016BeorhtredXVI
1034BrichtwiX
1053AdelwardXXVI
1084AegelnothXXIX
Hi de Normannia
1106TurstinusXIX
1116TherlwinusXIX
1125SifridusVI
1171HenricusII
1180Robertus
1190Henricus
1219WillelmusIV
Bobertus
1234Michael.

Bundae duodecim hidarun.

Et quoniam XII hidae Glastoniae majori libertate prae caeteris terris suis sunt privilegiatae, expedit earum metas non ignorare. Sciendum igitur, quod in primis incipit Brutascha apud Stretebrugge, in capite australi ejusdem pontis, et tendit versus orientem, in australi parte marisci, usque ad caput [Col. 1726D] australe pontis de Baltenesberge; in parte boreali, a domo Wlgari cum Barba, qui fuit operator ejusdem pontis, tempore sancti Dunstani abbatis. Et sic supra Caucetum ultra Pinueslake per medium marisci, usque ad domum Normanni, apud molendinum de Baltenesberg; et sic inde sursum in via usque in semitam, quae venit de illa ecclesia, et postea sursum in Jeholt, usque Lupwite in orientali parte domus Hosgari ac Attaholt. Et inde in semitam, quae ducit per mediam extremitatem illius Holte recta, usque pontem de Kineward, in fossatum sancti Dunstani abbatis. Et sic in rivulum, qui venit de Colebari, et ita ascendendo contra cursum aquae, usque ad domum Oswardi de la Barne. Et inde sursum contra la Burne, usque ad curiam Ailmeri senescalci Ala Brodelee. Et sic sursum de illa burna in viam [Col. 1727A] illam, quae jacet ante curiam suam, et ita in australi parte illius ecclesiae versus orientalem, usque Stoke in latam viam; et sic de via eadem contra montem de Withelee, in illam semitam quae jacet in australi parte Chulebury. Demum in quamdam semitam, usque ad la Windeiete. Et sic in divisas de Bikenhan et Ferlege; et sic descendendo per medium parcum de Pilton, ultra viam quae extend tur supra pontem de petra, in semitam illam quae ducit ad Woltun, et sic in quadam semita usque ad Falebroc, et inde in Australi parte illius ecclesiae ultra rivulum usque Loffellegethe, et sic descendendo in moram usque ad Hochge, et inde per mediam moram ultra la Sowere, usque in divisas fossati in parte boreali de Bachinwere, et sic inde in ripam, [Col. 1727B] et ita in longum antiqui casus aquae usque ad pontem de Bledesne, et sic descendendo per medium illius pontis usque ad Lithlenie, quae est divisa de Martenesie; et sic circa eamdem insulam nsque ad fossatum quod est inter moram de Stoke et Withtrichelham; et sic in la Wynerdlake; et sic per divisas insulae de Andredesie; et de Draicote, ascendendo contra montem usque ad la Horestone. Demum in Wiarepath; et sic descendendo usque ad superiorem Badecumbe, et sic per divisas de Ceddre usque ad la Grene Balle, et ita ad Littelakewepe. Inde ad la Ymerwivel, inde directe per medium Alneti usque ad la Hore Wgthege, et ita usque ad Mune Keneleghe. Itaque totum coopertum pertinet ad Ceddre, [Col. 1727C] totum extra coopertum pertinet ad Glastoniam. Inde usque ad quamdam tranchiam, quae vocatur Bitwynenorde; et sic ad la Scearpeorde: itaque totum coopertum ibidem versus orientem pertinet ad Glastoniam, et extra coopertum versus occidentem pertinet ad Ceddre. Inde ad Nottepulle. Itaque totum coopertum remanet Glastoniae, totum planum extra coopertum remanet Ceddre. Inde usque in Glake, et ita in longum de Glake descendendo usque ad Ywere, et Gwere in longum de Abbedesdith ascendendo usque ad Sangeby. Inde et cursum magnae aquae, et ita in longum ipsius aquae ascendendo contra orientem in divisas de Wethmore et de Northilade, usque ad Tunsingwere. Inde usque Kimpingmere. Inde usque ad Middelmede. Inde ultra [Col. 1727D] montem usque ad Cumessam. Inde usque in la Likhlake. Deinde per mediam moram usque ad divisas de Mere et de Poldane. Et sic per illas divisas versus orientem, in australi parte illius morae, usque subtus Scerpham, et sic inde subtus Hundewode, inde versus orientem usque la Brittafebe, quam posuimus primam bundam XII hidarum.

Loca principalia infra XII hidarum.

Loca quae infra hos limites habentur, et eodem gaudent privilegio, subjungemus. In primis ipsa insula Glastoniae cum campis, silvis, pratis, ac monte ad eam spectantibus. Deinde insula de Hurty cum specioso simul et spatioso aulneto, cum pratis et pascuis uberrimis; post hoc magna pars de pascu de Pilton. Deinde Bikenham cum Stikaling: post haec Witebgh et Colebari cum toto Westpennard, [Col. 1728A] campis, pratis et pascuis ad illa spectantibus. Demum la Burne et Kineard cum campis suis et pratis; postea quaedam pars de Baltenesberghe, cum campis, pratis, pascuis largis, et cum omni anneto et universis moris versus occidentem, in parte boreali, de Bodeclee, usque ad la Britasca, quae est in capite australis pontis de Strete. Demum Edgarlegsi cum campis et pratis ad se spectantibus postea insula de Beokeri cum suis pertinentiis. De praenominata autem Brutaschda totus mariscus versus occidentem, quae est in parte boreali de Hundeswode, et de Scerpham, usque ad divisas de Poldon et Demere usque in la Liklake. Demum insula de Mere et de Westie cum campis, pratis, boscis et moris. Denique insula de Godenie cum suis terris et [Col. 1728B] moris largissimis; postea insula de Martinesie cum adjacentiis. Demum insula de Badenebeorge et Northilade cum terris, pratis, pascuis et moris, et boscis amplis ad eas spectantibus: post haec insula de Andrewesie, caeteras situ et loci amoenitate antecellens, cum terris, boscis, pratis et moris largissimis. Haec sic cognominatur a Sancto Andrea, cujus ibidem habetur capella, sicut et Godeniae propter capellam Sanctae Trinitatis, et Martenesie a Sancto Martino, cujus ibidem est capella. Post supradicta est Badecumbe, juxta montem Munidop, cum omnibus terris et pascuis super eumdem montem ad se pertinentibus. Haec omnia loca infra Bundas duodecim hidarum contenta et ad Glastoniam pertinentia, [Col. 1728C] omni immunitate gaudent regiae dignitatis a temporibus antiquis; confirmatumque est ecclesiae Glastoniae tam a regibus Britonum quam Anglorum et Normannorum.

De Turstino primo abbate de Normannis.

Expeditis quibusdam, gratia quorum paululum digressum est, ad ordinem historiae redeundum. Primus igitur abbas de Normannis fuit Turstinus, anno Incarnationis Dominicae 1082, quam Willelmus ex duce Normanniae factus rex Angliae, ibidem ex monacho Chadoniensi abbatem constituit. Idem Willelmus regno suae subjugato ditioni, quamplures ex suis commilitonibus ex Glastoniae feudavit possessionibus. Potest igitur conjici ex his et praecedentibus, qualiter et per quos Glostoniense monasterium, [Col. 1728D] quondam opulentissimum, suis sit terris pene nudatum, videlicet per Aegelwardi et Agelnoti dilapidationem, per Danorum simul et Normannorum hostilem incursionem, seu violentam oppressionem. Idem tamen Willelmus rex, ut injuriam Glastoniae prius illatam redimeret, quasdam terras quas ablatas conquerebantur, eisdem auctoritate regia confirmavit in haec verba:

Charta regis Willelmi primi.

«Notum sit tam praesentibus quam futuris, quod ego Willelmus Dei gratia rex Angliae, visis et cognitis chartis ecclesiae Glastoniae, concedo eidem ecclesiae in perpetuum, ad victum monachorum inibi Deo servientium, pro salute animae meae, quasdam terras, quas calumniabantur pertinere ad praefatam ecclesiam jure haereditario, confirmo.» [Col. 1729A] Subnotantur autem terrarum nomina, videlicet, Midelton, Fulebroc, Berges, Burmington, Lim, Blakeford, Witon, teste episcopo W. Dunelmensi, et archipraesule Lanfranco, et Thoma archiepiscopo, et Wakelino, et Rob. comite de Mauric, et multis aliis.

De abbatibus Muchelniae et Athelingiae.

His igitur ad instantiam abbatis Turstini sic patratis, etiam illud prosequamur, qua efficacia vicinos abbates Muchaniensem et Ethelingensem sui juris asseruit. Nam cum eos, falsa delatione Gisonis Wellensis episcopi, Lanfrancus archiepiscopus in generali concilio Angliae mordaciter impeteret, Muchaniensis, qui exercitatior esset in saeculi rebus, respondit se in capitulo Glastoniae, jussu ejusdem loci abbatis et sui responsurum: caeterum extraordinarias [Col. 1729B] accusationes non timere. Ethelingensis autem joculariter eludens quaestionem, minanti archiepiscopo baculum ei auferendum: Non curo quia meliorem habeo, nec tamen istum tibi trado. Tunc jussus abbas Turstinus, ut si sibi competere sciret, causam ageret, surrexit loco sententiae dicendae, egitque multa et constanti facundia, memoriter retexens privilegia regum a Kentuino et Ina regibus usque ad Edvardum, quibus allegavit in eos abbates nullam jurisdictionem aliquam nisi Glastoniensem abbatem habere, adeo ut in praedictas ecclesias nullus debeat abbas intrare, nisi fuerit electus a conventu Glastoniae. Tum cum archiepiscopus in regem conversus dixisset, «se beati Dunstani [Col. 1729C] nutriculam nolle minuere» illeque retulisset, «nec se velle matrem Domini contristare, sed pro cautione futurorum episcopum Wellensem debere in Glastoniae capitulo rem diffinire,» resumpsit abbatis sermonem, privilegia ecclesiae suae authentica esse, nullam cujuslibet dignitatis personam causa judicii Glastoniam debere venire, sua ibi esse omnia, et in ecclesiasticis et in saecularibus rebus judicia, facile fore ut invictus princeps et sanctus archiepiscopus in re nova constituenda perpetua pulsarentur invidia. Caeterum quod antecessores sui habuissent integrum se, qui in defensanda dignitate Ecclesiae eodem vigilaret spiritu, nequaquam omissurum. Quocirca episcopus Wellensis, si quid allegandum putaret, suo non regis vel archiepiscopi [Col. 1729D] jussu, Glastoniam veniret. Quid plura, obtinuit causam abbas. Et quidam episcopus in capitulum venit, sed purgantibus se abbatibus victoria excidit, et inglorius discessit.

De translatione sancti Benigni.

Ad gloriam sane temporum Turstini pertinet beatissimi Benigni translatio, quam virtutibus non incelebrem alias stylus noster expedivit, duo pallia, duo thuribula, duo candelabra fecit.

De discordiis inter Turstinum et suum conventum: et de cruce vulnerata.

Ipsius autem tempore infortunium quoddam accidit, quod omnino silentio praeterire ratio dissuadet, non ut acerbae rei commemoratio videatur exprobratio, sed ut miraculum inde secutum deducatur [Col. 1730A] in medium ad aedificationem audientium. Discordiae enim zizania inter eumdem abbatem suumque conventum dispersa fuisse refertur, abbatisque negligentiae imo imprudentiae, impingitur causa dissidii, qui dum conventui multa de antiquis et approbatis consuetudinibus subtraheret, quaedam etiam pro more suae patriae transmutaret, licet super his privatim frequenter requisitus publiceque fuisset redargutus; errata tamen corrigere dissimulabat, praesumptamque nullatenus exuit pertinaciam. Inter caetera etiam Gregorianum cantum aspernatus monachos compellere coepit, ut illo relicto cujusdam Willielmi Fiscanensis cantum discerent et cantarent. Hoc aegre accipientes, quippe qui jam tam in hoc quam in alio ecclesiastico officio secundo Romanae [Col. 1730B] morem Ecclesiae insenuerant, insuper mores ejusdem tanquam alienigenae, nec de gremio ecclesiae canonice instituti, molestius forsitan tolerabant. Cum igitur die quadam mente turbida capitulum egrederetur, ac monachos super his et aliis negotiis turbulentius alloqueretur, nec eos suae voluntati posset inclinare, confestim ira caecatus, milites ac satellites suos phaleratos fecit accersiri. Quo viso, monachi pavore vehementissimo correpti, in fugam, prout melius poterant versi sunt, ecclesiamque pro asylo subierunt, ejusdem ostia seris obstruentes; sed ministri Belial irrumpentes templum, absurdum perficiunt sceleris exemplum, monachos etiam usque ad altare fugientes, auxiliumque divinum lacrymis [Col. 1730C] profusis postulantes, persecuti sunt; in eosdem arcu et sagittis jaculantes. Quidam etiam solaria inter columnas erecta scandebant, quo liberius innocentium sanguine animum satiarent malevolum; nec loci vel sanctorum potuit obsistere reverentia, donec unum ex monachis sacrum amplexantem altare lancea transfixum, alium ad altaris crepidinem sagittis confossum necassent, ac XIV de aliis graviter vulnerassent. Quapropter monachi tantae necessitatis importunitate compulsi, demum sese, prout poterant, defensitabant, adversarios a choro propellentes: unus autem ex abbatis familia in scelere caeteris pertinacior, cernens quemdam monachum crucem argento coopertam manibus tenere, ut ei defensionis clypeum praestaret, animo dedignanti [Col. 1730D] in eumdem sagittam direxit, sed, providente Deo, sagitta imaginem Dominicam in cruce defixam subtus genua vulnerans, sanguinis rivulum ex eadem produxit, qui de altari usque ad gradus de gradibus usque ad terram descendens, ultionis divinae terrorem infaustis viris incutiebat. Hoc viso, sceleris hujus perpetrator sui confusionem non sufferens, continuo amens est effectus, et ecclesiae limina egressus corruit et fracta cervice animam efflavit. Caeteri autem hoc intuentes, ne similia subirent supplicia, egredi monasterium festinabant, sed aequitatis divinae virga eos poenae non sinebat esse expertes, quos in malignitatis perpetratione noverat exstitisse consortes. Quidam vero intra, quidam extra mentis corporisque impotes effecti, poenas [Col. 1731A] non immeritas exsolvebant. Regi demum Willelmo primo querela super hoc delata, dum maxima fuisse patuit abbatis culpa, ab eodem rege in Normanniam ad monasterium unde venerat, redire compulsus est inglorius; de monachis vero quamplures per episcopatus et abbatias jussu regis custodiendi disperguntur. Rege tamen mortuo, idem Turstinus auxilio parentum suorum abbatiam Glastoniae a filio suo Willielmo dicto Rufo quingentis libris argenti dicitur redemisse, et monasterium aliquot annis occupans, et per ejusdem possessiones pervagatus, longe ab ipso, ut dignus erat, misere vitam finivit. Caetera autem Turstini facta potius miremur, non istud carpamus, in quo magis casu impegit, quam industria peccavit, aemulemur in eo fervorem religionis, [Col. 1731B] nonnullam pietatem in Deo, multam providentiam in saeculo. Crux autem superius memorata, ab antiquis temporibus argento vestita, pro tanto miraculo conventui venerabilis, populoque celebris habetur, vulnerisque vestigia intuentibus adhuc ostendit manifesta. Acta sunt haec anno Domini 1081; hujus etiam rei testis est Orosius Anglorum historiographus.

De Herlwino abbate.

Successit Herlwinus anno Incarnationis 1101 aeque ut Turstinus Cadomensis monachus, clementia et liberalitate justa insignis, quem Henricus primus, consentiente conventu, ibidem abbatem constituit, ubi et XIX annis praefuit. Is in novitate adventus pro [Col. 1731C] parcitate victus ignominiae in regno Angliae est notatus. Et revera strictius se agebat, quam amplitudinis fortunae suae intererat, non animi angustia, sed pro gentili more patriae de qua venerat. Verumtamen, ut dixi, pudore infamiae respersus valvas curiae, quibus advenientium arcebatur aditus, a fundo eruit, ut patente noctibus perinde ut diebus accessu, nullus difficultatem causaretur ingressus. Et ut ostenderet quantum infamiam parcimoniae oderat, cunctos officiales convocans, hanc ab omnibus gratiam precario munere depoposcit, ut se in resumenda dapsilitatis fama juvarent. Janitori, si quemquam excluderet, cum fortunarum dispendio praecisionem etiam auris comminatus. Eo factum est ut pro dapsilitate diceretur profanus, qui ante [Col. 1731D] clamabatur astrictus; fit enim fere in rebus mortalium, ut avarus nominetur, qui est providus, et qui est munificus, nuncupetur prodigus. Ecclesiam a praedecessore inchoatam, quia magnitudini possessionum suarum non respondebat, solo tenus eruit, et novam inchoavit, in qua CCCCLXXX libras dispendit. Imaginem et crucem LXX marcis comparavit pro terris a tempore Normannorum ereptis; cum mille marcas obtulisset regi, repulsam passas, ad Terentianum dictum verso animo, faciamus, inquit, quod possumus, si non possumus quod volumus. Itaque datis centum marcis argenti et duabus auri, maneriorum suorum mutilationem resarcivit. Sex enim hidas in Pukelecire retrahens ad XL extendit libras, quod vix XVI ante valuerat; sexaginta marcis redemit [Col. 1732A] terram, quam Gaufridus de magna villa tenebat in Viltone; terram de Cranemere recuperavit, annuente rege Henrico, ut eam pro tribus hidis defensitaret. Milne et Sim de manibus Hardingi Eadnothi filii, potentis tunc admodum et causidici extorsit. Ab Ulrico fratre Dunelmensis episcopi, quia parum succedebat sapientia saecularis, ecclesiastica communione privato, Blakeford recepit. In Cumpton hidam, in Soei aliam ad Ecclesiam quasi postliminio redire fecit. Apud Wallas terram decem librarum acquisivit. Crucem opere mirabili et incomparabili fecit, pallia IX, cappas IX, tapetum I, dorsalia V, albas III, altare, quod, cum Joanni Cremensi ostensum, primo enormitate pretii ejus hebetasset animum, mox si Romae haberetur centum marcis auri aestimatum [Col. 1732B] esset. Monachorum officinas ampliavit, clericos religionis votum parturientes gratis recepit, nullo scilicet pretio conversionem eorum, ut quidam faciunt, nundinatus. Pridie quam excederet, missam cantans, cordis contritione et lacrymarum fluvio se ipsum Deo victimam fecit, mox in capitulo cunctorum excessum in monachos indulgentiam petiit, et impetravit: accessisse se ad metam vitae, illis mirantibus, vaticinatus, sub ipso crepusculo de consilio medicorum pilulas sumpsit. Sed eis ante mediam noctem in tormentum transeuntibus, a monachis accurrentibus sacro unguine delibutus, in meta noctis diem clausit, sepultus est juxta Turstinum ad Sanctum Andream.

Consuetudines.

[Col. 1732C]

Consuetudines observatae temporibus Turstini et Herlwini abbatum in privatis diebus, videlicet Dominica, die Martis, die Jovis, ac Sabbato, tria generalia ad refectionem habuerunt fratres, et duas pitantias; caeteris vero tribus diebus, scilicet feria II, feria, III et VI, duo generalia et tres pitantias. In diebus autem solemnibus, quando fratres fuerunt in cappis, medonem habuerunt in justis, et similas super mensam, et vinum ad charitatem, et tria generalia, et quatuor vel quinque pitantias. In diebus vero, in quibus in albis fuerunt, medonem similiter in justis, et similas super mensas, et III generalia, et tres vel quatuor pitantias. In praecipuis autem festivitatibus, id est Natali Domini, Pascha, Pentecoste, [Col. 1732D] Assumptione et Nativitate sanctae Mariae, et Dedicatione Ecclesiae, major fuit quantitas in omnibus secundum dignitatem festivitatum. In anniversariis vero regum, episcoporum, abbatum et ducum, qui Glastoniae ecclesiam construxerunt, debent fratres per singula altaria pro eorum animabus missas celebrare, et maxime in communi conventu honorifice coram positis ornamentis, quae huic ecclesiae dederunt.—Interim pauperes XIII pro eis reficiantur, et postea in refectorio debent serviri, sicut in festivitatibus. De vestitu corum ista est consuetudo, unusquisque fratrum duas cucullas, et duos frocos, et duo stamina, et dua femoralia habere debet et quatuor caligas, et pelliciam novam per singulos annos. Et in coena Domini unusquisque [Col. 1733A] diurnales sotulares, et in hieme nocturnales, et duo coopertoria ad lectum, pedules vero decem, scilicet ad festivitatem Beati Sancti Martini 11, caeteras duas, quando eis expedierit, habeant. Et haec est assisa quando pro cervisia vinum debent habere, unusquisque scilicet habere debet duas charitates in die, de minutis quaere in texto.

De Sigfrido abbate.

Successit Sigfridus monachus Sagiensis frater Radulfi archiepiscopi Cantuariae, anno Incarnationis Domini 1120. Similiter ab Henrico primo constitutus, qui et Glastoniam annis VI regebat. Is dedit pallium 1, casulam albam, et privilegium in haec verba.

Privilegium Calixti papae.

«CALIXTUS episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo [Col. 1733B] filio SIGFRIDO Pelochino, salutem et apostolicam benedictionem.

«Religiosis desideriis dignum est facilem praebere consensum, ut fidelis devotio celerem sortiatur effectum. Quamobrem nos, fili in Christo charissime, postulationis tuae desideriis benignius annuentes, beatae Dei genitricis et gloriosae semper virginis Mariae monasterium, cui, annuente Deo, praesides, in Ecclesiae Romanae tutelam, protectionemque suscipimus; et contra hominum perversorum molestias ejus privilegio confovemus. Per praesentis enim decreti paginam auctoritatemque statuimus, ut quaecunque ab apostolicis, archiepiscopis, regibus et principibus, aliisque fidelibus, nostro monasterio [Col. 1733C] largitione legitima collata sunt, quieta ei et integra conserventur. Quaecunque praeterea futuris temporibus juste canonice que acquirere, Domino largiente, poteritis, firma tibi successoribusque tuis et illibata permaneant.

«Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat [Col. 1734A] idem monasterium penitus perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, vel minuere, vel temerariis vexationibus fatigare. Sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et conservatione collata sunt, modis omnibus, usibus profutura: Si qua autem ecclesiastica saecularisve persona, in futurum hanc nostrae constitutionis paginam sciens contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore Dei et Domini nostri Jesu Christi. Quatenus et hi fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicium praemia aeternae [Col. 1734B] retributionis inveniant.

«Data Lateranis per manum Annerici Sanctae Romanae Ecclesiae cardinalis et cancellarii, Idibus Maii, indictione I, Incarnationis Domini 1123, pontificatus domini Calixti secundi papae V.»

De Henrico Blesensi abbate Glastoniae.

Sigfridus Cicestrensis episcopus factus, habuit in Glastonia successorem anno 1126 Henricum fratrem Theobaldi, Blesensis comitis nepotem, Henrici regis ex sorore Adela, qui etiam episcopus Wintoniensis non multo post factus est, vir praeter natalium splendorem peritia litterarum insignis, affabilitate verborum comis, animi benignitate liberalis, cujus principia et processus, quanto vobis emolumento [Col. 1734C] fuerint, et per hoc quanto favore in os hominum venerit, nostis, de quo plura nec me dicere, nec vos taederet. audire, nisi concilium esset pascere admirabili ejus verecundiae, habet enim hoc proprium, ut quanquam laudanda faciat, laudari tamen erubescat.

De Vita S. Wulstani

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 1733]

WILLELMI MALMESBURIENSIS LIBRI TRES DE VITA S. WULSTANI EPISCOPI WIGORNIENSIS. (H. WHARTON, Anglia sacra, Londini 1691, fol., tom. II, col. 241.)

MONITUM.

Vitam Wolstani episcopi Wigorniensis ex codice Cottoniano antiquo Claudius A. 5 descripsi. Praetulit iste manu nupera ascriptum Senati Bravonii nomen. Senatus prioratum Wigorniensem ab anno 1189, ad 1196 administravit. Hunc Wolstani Vitam litteris consignasse refert Baleus, qui ab antiquo urbis Wigorniae nomine Bravonii cognomen eidem dedit. Illam autem, quam evulgamus, Wulstani Vitam non Senatus, sed Willelmus quidam scripsit, a monachis Wigorniensibus rogatus, ipse tamen alieni coenobii monachus, quod ex epistola nuncupatoria et prologo clarissime constat. Hunc non alium ab eximio hujus saeculi historico Willelmo Malmesburiensi fuisse patet ex libro I, cap. 12; clarius autem ex libro III, [Col. 1735] cap. 16, in quibus auctor ad libros De gestis pontificum et De gestis regum Anglorum a se olim scriptos lectorem remittit. Fuse antea Willelmus Wulstani res gestas tradiderat libro IV De gestis pontif., ubi nonnulla reperiuntur quae in hoc uberiore commentario frustra quaeruntur. In hoc Willelmi opere describendo plures otiosas sententias passim rejeci; atque integra plerumque capitula praetermisi, indicatis tamen ut plurimum, de quibus singula agunt, argumentis. Illa enim exhibuisse multum taedii lectoribus et molis inanis praesenti volumini, nil autem emolumenti historiae ecclesiasticae seu rei litterariae contulisset. Praeter hanc Wulstani, et praecedentem Aldelmi Vitam, scripsit Willelmus Vitam S. Dunstani libris duobus, et SS. Patricii, Benigni atque Indracti, prout ipse in prologo ad Antiquitates suas Glastonienses prodit.

EPISTOLA WILLELMI Ad fratres Wigornienses in Vitam venerabilis Wulstani, Wigorniensis episcopi.

[Col. 1735]

[Col. 1735A] Domino venerabili GUARINO priori et omni reverendissimo Wigorniensi conventui, WILLELMUS, amorem filii, clientelam famuli.

Dudum a vobis jussus in sancti Patris nostri Wlstani vita manum ponere, aliquandiu subterfugii officium. Subterfugii causae plurimae; sed ea vel prima vel maxima, quod cum sim imparis meriti conscius, ulteriora viribus arrogo, si sanctum laudo. Non est enim speciosa laus in ore peccatoris (Eccli. XV) . Huc accessit, et praeceptum vestrum non mediocriter labefactavit metus, ne obedientiam meam quorumdam pulsaret livor; si opus invaderem, ut hactenus intentatum, ita meliori relinquendum. His causis exterritus, linguam obstinato frenassem silentio; [Col. 1735B] nisi spes de pietate beati antistitis concepta mederetur formidini, accurreret solatio. Consuevit enim B. Wlstanus nudis etiam se verbis amantes tum offensarum remissa donare, tum protectionis suae umbone defendere. Multo magis igitur perpetuam de se meditanti Scripturam et venia favebit, et emolumento sermonis non deerit. Dignabitur etiam Dominus Christus de hoc opere amoliri omnem invidiam; quod susceptum est non scientiae supercilio, sed sincerae devotionis obsequio. Quapropter ejus ope fretus faciam quod imperastis. Non ulterius munus meum obnubet periculosa cunctatio; sed moram praeteriti temporis exsecutionis celeritate compensabo. Et vos quidem, dum vitalis adhuc aurae compotes, probe cognoscetis me nihil dicere, quod non sit solida veritate subnixum, quod non sit probabilium [Col. 1736A] virorum testimonio compertum. Adeo antiquorum mentibus insederunt visa; adeo juniores amplectuntur audita. Posteris vero quando gestorum memoria frigebit, poterit subesse dubitatio, nisi testem idoneum produxero. Quocirca quia non nisi exacta fide deberent recitari gesta sanctorum; dabo vadem non improbabilem dictorum meorum. Is erit Colemannus monachus vester; vir nec scientia imperitus, nec sermone patrio infacetus. Scripsit enim Anglice, ne gestorum avolaret memoria, Vitam ejusdem Patris; si attendas ad sensum, lepore gravi; si ad litteram, simplicitate rudi. Dignus, cui fides non derogetur in aliquo; quippe qui noverit intime mores magistri ut discipulus, et religionem ut quindecim annis [Col. 1736B] capellanus. Hujus ego, ut voluistis, insistens scriptis, nihil turbavi de rerum ordine, nihil corrupi de gestorum veritate. Sane verbis, quae vel dicta sunt vel in tempore dici potuerunt, enarrandis supersedi, consulens in omnibus veritati, ne videretur periclitari. Otiosi enim est hominis et suae indulgentis facundiae, cum gesta sufficiant, verba nundinari; nisi forte sint aliqua, quae propter eximium sui splendorem brevem exigant mentionem. Quae cum ita sint, hanc, quaeso, mihi redhibete gratiam; ut ab hoc opusculo et aemulos dignemini submovere, et obsequium meum piissimi Wlstani sensibus, quo praesentiores estis, insinuare, domini venerabiles et merito amabiles Patres.

PROLOGUS.

[Col. 1735]

[Col. 1735B] Multa, et ut nostra fert opinio, innumera sunt in Scripturis sanctis, quibus divina dignatio mentes mortalium ad bonae vitae cultum informat, tum praecepta tum exempla. Illis qualiter vivendum sit [Col. 1736B] instruimur; istis innuitur quam sint, Deo juvante, factu facilia quae jubentur. Natura porro hunc quibusdam ingeneravit animum; ut, quamvis utraque sciant necessaria, magis tamen exemplorum quam [Col. 1737A] exhortationum cos prolectet auditus. Et veterum quidem gestis pro antiquitatis assurgunt reverentia; sed alacriori capiuntur dulcedine, si alicujus sancti, qui nuperrime fuit, vita producatur in medium; in qua sicut e speculo conspicentur, ut ita dictum sit, vivum religionis simulacrum. Accedit enim jucundae relationi novitas; ne aliquis desperet a se per Dei gratiam fieri posse, quod audit ab alio de proximo factum fuisse. Unde non contemnenda, sicut opinor, cura successit animo B. Wlstani episcopi Wigornensis vitam nequaquam posteris invidere, sed eam stylo qualicunque aeternae mandare memoriae. Fuit enim vir ut nostris temporibus affinis, ita priorum Patrum virtuti non absimilis. Quapropter benigno Lectori grande paciscor commodum, [Col. 1737B] ut, quanquam eum non minus quam priscos pro miraculorum gloria suscipiat familiariter, tamen pro recenti aetate mores ejus aemulo exercitii pede sequi contendat. Nec vero haec dico, quod multis hanc beatitudinem arrogem; ut sicut ipse fuit imitator Christi, sic possint eum imitari. Pauci quin potius, pauci quos aequus amabit Jesus, poterunt quasi longo ad eum respicientes intervallo virtutum ipsius vestigiis insistere, potius quam ipsas sibi perfectio insculpere. Adeo quod salva majorum reverentia dixerim, nullo incontinentia vitiorum inferior fuit: adeo virtutum studium coeptum [Col. 1738A] a tenero felici ad senectam continuavit proposito. Quocirca par fuerat, ut scriptor gestorum ejus esset limatus lingua et probatus scientia, quatenus sublimia facta non humili proferrentur cloquio, et laudata laudator sequeretur exemplo. Mihi vero nec oratoria facultas suppetit; nec de integritate vitae animus applaudit. Sola me palpat et urget obedientia; ne munus, quod fraterna necessitudo imponit, sponsum praesertim et animae fructuosum, obstinate recusem. Adsit mihi Spiritus sancti clementia; ut eodem inspirante noster dirigatur stylus, quo auctore bene operatus est Wlstanus. Et quidem qui rhetoricis nituntur institutis, ita sermonem suum instituunt, ut [ l. primo] post auditorem suum benevolum, mox attentum, postremo docilem [Col. 1738B] reddant. Ego quoque, cum res expostulat, non omitto. Hic porro eo modo rhetoricari extra propositum est. Est enim ex abundanti argumenta quaerere, ubi et ad credendum fides excitat, et ad legendum materia invitat. Qua de causa pio Patri lectores non defuturos arbitror, dum polus rotabit sidera, dum ulla in mundo erit littera. Hanc ipso sibi apud homines per Dei misericordiam vivens locavit et post fata tenet gratiam. Sed hactenus prooemium traxisse suffecerit. Nunc coelesti freti auxilio, opus destinatum tali ordiemur initio.

LIBER PRIMUS.

[Col. 1737]

CAPUT PRIMUM.

[Col. 1737C]

Pagus est in regione Merciorum non incelebris Warwicensis dictus. Is habet villam Icentunae vocatam; cujus jam inde a proavis incolae parentes venerabilis Wlstani fuere. Pater Aethelstanus, mater Wlfgeva nominati; nec tenues censu nec natalibus abjecti. Conjugali affectu magis quam pruritu conjuncti, meruere filium, in praeclarum Angliae decus evasurum. Puero Wlstanus vocabulum datum, ex anteriore materni et posteriore paterni nominis parte compositum. Primis elementis litterarum apud Evesham initiatus, perfectiori mox apud Burch scientia teneras informavit medullas. Gratum dictu, quantum jam tunc futurarum virtutum indolem crebris parturiebat indiciis, vix dum primum [Col. 1737D] pueritiae limen egressus; ita quod maturum, quod sanctum, praedicabilis pueri spirabat et loquebatur modestia. Jejuniis quantum id aetatis homo pateretur, operam non negare; humiles in excelsum orationes porrigere. Pueriles garritus, illecebrarum fontem, primum in se tum in aliis aspernari. Maturae vitae vestigiis instare; adeo ut coaevos et [Col. 1738C] etiam majores natu supplicibus conveniret precibus; quatenus sibi bene vivendi simulacrum ipsi bene vivendo effigiarent; si quid perperam faceret, arguerent; ipse libens correctioni manus daret. Devotio provexit usum: ut nihil videret imitandum, quod non formaret in exemplum. Monstrabat nimirum his factis se sapientem et esse et fore; juxta quod divina sapientia Solomonis innexuit litteris: Corripe, inquit, sapientem, et amabit te (Prov. XIX) . Nec minus illud in se naturaliter rapiebat, quod olim-philosophia ex aditis effudit suis. Semper aliquem bonum virum ante oculos mentis proponendum, cujus respectu mores componantur. Non enim a justitia facile deviat, qui semper vel Deum vel [Col. 1738D] hominem cogitat, cujus timore peccata compescat.

Habebat tunc magistrum Ervenium nomine, in scribendo et quidlibet coloribus effingendo peritum. Is libros scriptos, Sacramentarium et Psalterium, quorum principales litteras auro effigiaverit, puero Wlstano delegandos curavit. Ille pretiosorum apicum captus miraculo, dum pulchritudinem intentis [Col. 1739A] oculis rimatur, et scientiam litterarum internis haurit medullis. Verum doctor ad saeculi spectans commodum, spe majoris praemii Sacramentarium regi tunc temporis Cnutoni, Psalterium Emmae reginae contribuit. Perculit puerilem animum facti dispendium; et ex imo pectore alta traxit suspiria. Moeror invitavit somnum: et ecce consopito assistens vir vultus angelici tristitiam propulsat, librorum reformationem promittit. Nec minus pollicito sed multo post evenit; sicut progrediens sermo dicere perget.

Itaque vernans aetas, pueritia exclusa, adolescentiam induxerat, et erat Wlstanus quantum aetate auctior, tanto scientia provectior. Denique nunquam, ut ea fert aetas, aliqua labe castimoniam perdidit, [Col. 1739B] sed integri pudoris palmam in coelum tulit. Aderat ei in cunctis divinae gratiae liberalitas, ne vacillaret arbitrii libertas. Senserat ipse olim infusum sibi coelitus castitatis munus; nec quin diceret ingrato silentio indulsit. Sed coeleste nectar quod hauserat, sine livore aliis propinavit. Quod quatenus actum sit, dicam; ut posteris liqueat, quanta Dei gratia juvenem et praevenerit et subsecuta sit. Reverso Delvith ad parentes puella e vicino nata ad naufragium pudoris et illecebram voluptatis erat molesta. Denique manum prensitare, oculo annuere, et caetera quae sunt moriturae virginitatis indicia lascivis etiam gestibus impudicitiae facere solebat. Sed cum is castitatis instinctu impudicae [Col. 1739C] desideria frustraretur; hoc modo pene illum venata est. Convenerat in campum frequens coetus adolescentum, cuinam laetius ludo vacans non definio. Cursitabatur, ut fieri solet in talibus, virentis graminis aequore; plausui et favori adhortantium respondebat stridulus aer. Emicat inter alios Wlstanus; communique cunctorum judicio illius ludi triumphum reportat. Agrestium multitudo in laudes acclamat; easdemque, ut ejus famularetur auribus, repetit et geminat. Delectaretur alius his naeniis; et flatu adulantium concitatus, bullatas in corde formaret ampullas. At ille nec corporis nutu nec animi motu laudantibus acquievit. Quocirca ut de hoc diabolus victus alio modo triumpharet; puellae praedictae, quae prope astaret, infudit animo ut accurreret. [Col. 1739D] Illa non segnis gestibus impudicis, motibus inverecundis plausibilem psaltriam agit; ut amasii sui serviret oculis. Nec minus ille, qui verbis et tactui non cesserat, infractiori gestu totus resolutus in amorem anhelabat. Verumtamen reducto continuo ad bonum animo, et lacrymas fudit, et fugam in dumosa et vepribus hirsuta loca intendit. Jacebat ergo longiuscule, aliis nihilominus jocum continuantibus. Ibi multa volventi et plurimis se ipsum accusanti sopor irrepsit; fuitque tunc prodigium conspicari. Nubes enim serena et blando fulgore oculis intuentium alludens superne descendit; et aliquandiu jacentem obnubens, stupori spectantibus fuit. Discussit protinus splendor nubis nebulam vanitatis, et ludibundos animos adolescentium gravitatis [Col. 1740A] afflavit aura. Praecipitatis ergo cursibus illuc contendunt; sollicitisque sermonibus Wlstanum adorsi, quid illud signi fuerit requirunt. Nihil ille negandum ratus est; ut flamma coelestis amoris, quae illum reluxerat, scintillaret in socios, rem omnem ordine aperit. Nuper se stimulis carnis aculeatum immensum excanduisse; nunc superno rore irrigatum et ventre et totis vitalibus algere: sperare se ulterius incentivo carnis cariturum, et juvante Dei clementia, nulla inquietandum molestia. Dictum propheticum comitata est veritas rerum. Nunquam enim deinceps animum vel oculum ejus sollicitavit ullius formae miraculum; nunquam turbulenta eluvies dormientis interpellavit quietem. Hoc se Colemannus ab Hammingo subpriore didicisse [Col. 1740B] asseverat; qui ab ipso sancto postmodum episcopo ea se audisse memoraret. Solebat enim reverendissimus Pater pro aetate et capacitate audientium moderari sermonem, et nonnunquam sua inferre facta; ut non diffiderent se illa posse facere, quae illum audissent per Dei gratiam implere valuisse.

CAPUT II.

Interea uterque adolescentis parens saecularis vitae pertaesus, alios pannos, alios mores, et devoto ardebat animo et frequenti volvebat susurro. Quippe jam eis aetas progressior et fortuna despectior imminebat. Nec multa morari, quin desiderio facerent satis. Pater apud Wigorniam monachi habitum, mater in eadem urbe sanctimonialis suscepit velum. [Col. 1740C] Ita devotione simplici et studio efficaci propositum exsecuti, diebus suis expletis, naturae cessere. Remansit interim Wlstanus in saeculo, specie non mente, non animo sed corpore. Verumtamen ut altioris gradus exemplo in se virtutum speciem delinearet, paulatimque mundana dedisceret, Brihtegi Wigorniensis episcopi se curae dedit. Suscepit eum libens antistes; et affinium suffragio et sua benignitate in juvene Dei gratiam favorabiliter exosculatus. Nec ille favori suo deerat; sed eum probitate morum etiam ab improbissimi et asperi propositi hominibus extorquebat; quippe a quo mens insolentior, vox praeruptior, incessus fractior exsulabat: fugitans proterviae, immunis petulantiae; quodque ille [Col. 1740D] aetati maximo est ornamento, servantissimus custos verecundiae. Cumulabat pectoris gratiam speciositas corporis; quam licet inter virtutes non numerem, non tamen omnino excludo, quia sicut ars opificis in commodiore materia elucet; ita virtus in pulchritudine formae splendidius eminet.

His artibus ita sibi amorem pontificis conciliaverat, ut ultro eum ad presbyteratum promoveret, quamvis ille vix aegreque ad consensum adduci potuerit. Memorabile in juvene, quod eo gradu se indignum putavit; nec minus quod acceptum dignis moribus illustravit. Nec ergo accipiendum aspiravit per arrogantiam; nec semel susceptum decoloravit per inertiam. Adeo inedia et omni parcimonia corpus attenuare, et animi vires dilatare curabat: [Col. 1741A] adeo mente sobrius, sermone serius, reverendus aspectu, jucundus affectu, laicum vestibus, monachum moribus agebat. Si vero in quopiam vidisset reatum, ita sermonem temperabat ut rigor acerbae correptionis transiret in materiam laudis. Non enim asperum videri poterat, quod licet durius sonaret, intus charitatem redoleret.

CAPUT III.

Obtulit ei plus quam semel antistes ecclesiam suburbanam, cujus opulenti reditus ad quotidianam stipem satis superque sufficerent. Ille offerentem suspenso in posterum consilio saepe frustratus, tandem vehementius instanti quid animi gestaret aperuit. Fluctuantem saeculi statum menti suae vilescere, monachum se fieri velle, totam vitam suam non per [Col. 1741B] partes Deo libare cupere. Hoc accepto responso, venerabilis episcopus magno exsiluit gaudio; juvenilemque calorem monitionum suarum in majus animavit classico. Ita votis amborum concordibus, dum quod unus cuperet alter urgeret; Wlstanus apud Wigorniam induit monachum, Brithego indulgente, favorem et habitum.

Hic si quispiam rhetorum more spatiari cupiens auditoribus proponat, quanta bona faustus dies ille Wigorniae attulerit, qui primo Wlstanum monachum vidit, profecto voto excidet, propositum implere non valens. Quocirca quod lingua nequit exprimere, conetur vel animus ruminare. Illud non tacendum: quod nunquam nostro aevo fuit monachus aut a vitiis [Col. 1741C] remotior aut virtutibus perfectior. Quocirca sinceritate vitae ipsius explorata fratres illius ecclesiae non multo post puerorum faciunt custodem, mox cantorem, postremo secretarium: quatenus haberet liberiorem copiam orandi, et uberiorem de virtute in virtutem crescendi materiam. Quam ille occasionem dignanter amplexus, dies jejuniis et vigiliis totas continuabat noctes. Numerabat in deliciis, quod nos inertes homines magno ducimus supplicio. Diebus omnibus ad unumquemque versum VII Psalmorum genua flectere: idem nocte in psalmo CXVIII facere. In occidentali porticu ecclesiae, ubi erat altare Omnium Sanctorum cum tropaeo vexilli Dominici, obserato aditu Christum vocare, et lacrymis pulsare coelum, aethera onerare planctibus. [Col. 1741D] Plumam et ullum omnino lectum non habere: sopori non indulgere, sed subripere. Super gradus ante altare capite posito se humo exponere: vel etiam codice aliquo vertici submisso, super lignum tenuem invitare soporem. Ante unumquodque XVIII altarium, quae in veteri ecclesia erant, septies in die prosterni: haec dura non putare, sed quod alii putarent imitari. Cumque prae omnibus esset in virtutibus [Col. 1742A] sublimis: erat tamen singulis humilitate acclivis: ut aliqua vilia, quae alius facere fastidivit, illa incunctanter expleret.

CAPUT IV.

Mos beato viro increverat noctibus ecclesias in vicino positas Psalmorum excubiis frequentare, et in singulis orationum vota apud Deum deponere. Ibat ergo per medium coemeterium nec titubandi gressu, nec ulla mentem hebetatus formidine. Hoc effectum, ut ad ecclesiam apostolorum Principis quadam nocte veniret. Haec quondam sedes episcopalis fuerat, sed eam S. Oswaldus clericis irreligiosis vacuaverat, certo et rationabili commercio potestatem Apostoli ad Matrem Domini mutuatus. [Col. 1742B] Stabat ergo ante altare jam in preces effusus, jam totus in Deum gestiens. Sequitur narratio luctae cum diabolo, qui assumpta rustici specie impetum in Wlstanum orantem fecit. Vide Willelmi librum IV De gestis pontif. Angl. f. 159, et Capgravium in Legenda nova f. 332.

CAPUT V.

Adolescebat temporis processu in Wlstano germen omne virtutum, praecipueque obedientia et ad praelatos subjectio. Quamlibet enim durum, quamlibet videretur asperum; statim producebat velle, quamvis non suppeteret posse. Deinde et ex divinae gratiae fonte scaturivit in eum amor hominum, ut omni deliniendum putarent obsequio, quem acceptum habebat coelestis dignatio. Antistes maxime, qui sic [Col. 1742C] in Wlstanum afficiebatur animo, ut quovis honore dignum putaret. Nam et strenue peracti officii industria spem altioris dignitatis salubriter exsequendi, si conferretur, infuderat. Hac occasione praepositus , ut tunc, prior, ut nunc dicitur, monachorum constitutus, statim materiam qua virtus emineret arripuit, multis incommodis intus forisque propulsatis. Nam res exteriores antecessorum incuria pessundatas ingenii vivacitate in solidum restituit, et interiores freno regulari coercuit. Quod ut efficacius faceret, vitae suae subjectis religiosa porrigebat exempla; erubescens scilicet praedicare quod fastidiret facere. Ipsam porro doctrinam non suo confingebat ingenio, nec cothurnato et [Col. 1742D] plausibili praeferebat eloquio. Quin potius majorum nostrorum scriptis invigilans, hauriebat sitibundo pectore fluenta doctrinae, quae postea mellito eructaret gurgite. Licet enim mihi de B. Gregorii Vita dictum mutuari, quod a Colemanno in patriam linguam ut pleraque alia versum ego transfudi denuo in Latinum. Itaque, cum in omnibus divinae Scripturae libris, tum in his diligentes praetendebat excubias, [Col. 1743A] qui sibi castimoniam commendarent; ejus integritatem in se alacriter exsequi, corruptionem in aliis acriter insequi, ut uno liquebit exemplo.

CAPUT VI.

Erat in eadem urbe matrona, et domesticis opibus locuples plusquam sufficeret victui, et quae formae lineamentis curioso intuentium lenocinaretur aspectui. Dein narratur quomodo Wlstanus mulierem se ad stuprum invitantem rejecerit. Vide Capgravium, f. 332.

CAPUT VII.

Nec solum in monachos sed etiam in vulgus misericordiae suae respergebat semina. Grebro enim summo mane diurnis expeditus officiis, conspicuum se praebebat ante fores Ecclesiae, ut facilior esset [Col. 1743B] aditus volentibus se convenire. Ibi igitur sedulus et pius explorator, diem plerumque ad sextam, plerumque ducebat ad vesperam; dummodo vel vim passis quanta posset ope succurreret, vel pauperiorum filios baptizaret. Jam enim venalitas ex infernalibus umbris emerserat, ut nec illud gratis presbyteri praeberent infantibus sacramentum, si non infarcirent parentes marsupium. Horum igitur Wlstanus miseratus inopiam, illorum animo miseratus, et facto pertundens avaritiam, in baptizandis pauperibus ultroneae dignationis impendebat officium. Currebatur ad eum ex urbibus et agris, ab illis praecipue quorum non intererat dare nummum, ut soboli suae mercarentur lavacrum. Transfusa est a [Col. 1743C] tenuiori fortuna in divites consuetudo, ut nemo fere illius regionis jure baptizatum aliquem ex suis putaret, quem Wlstanus non baptizasset. Conciliabat hanc suspicionem non falsa de viri sanctitate opinio et de religione non temeraria praesumptio. Ferebatur ergo per Angliam ipsius famae praeconium; adeo ut potentissimi tunc optimates Anglorum ejus amicitiam et avidissime optarent et constantissime tenerent. Hanc sibi securitatem in secundis, evasionem in sinistris, tutelam in cunctis pollicebantur. Quorum Haroldus et majorem potentiam conscientia opum spirans, et jam tunc regnum magnanimitate morum affectans, unice diligebat virum. Ita ut in itinere positus XXX milliaria de recto calle non dubitaret divertere, ut ejus colloquio curarum suarum [Col. 1743D] moles posset avocare. Ita voluntati ejus et clientelae deditus, ut Wlstanus tantum puderet jubere, quantum Haroldum non pigeret facere. Nec minorem comiti sanctus refundebat gratiam; ejus confessiones benigne accipiens, et orationum apud Deum fidus interpres. Ejusdem dilectionis terebat orbitam Aldredus post Brihtegum Wigornensis episcopus, vir multum in saecularibus astutus, nec parum religiosus. Is Domino priori pro reverentia sanctitatis granditer obsequi, humiliter parere, prorsus in omnibus ut parenti gratissimo deferre.

CAPUT VIII.

Nec illud subtraho lecturis, quod non minori quam caetera quae dicta sunt dignum est illustri titulo. Animadvertens enim penuria praedicationis [Col. 1744A] populum a bonis moribus diffluere, omni Dominica et majoribus solemnitatibus in ecclesia infundebat ei monita salutis. Putares ex evangelicis et propheticis aditis verba intonare, quae ille ex alto stationis plebi pronuntiabat; adeo ut tonitrua fulminabant in improbos, adeo ut imbres irrigabant electos. Faciebat hoc summa modestia, et quantum ad se sub humilitatis latebra. Verumtamen ita latere volentem invenit et carpsit invidia, quamvis carpentem coelestis vindicta non praeterierit; sicut ex consequenti clarebit. Erat in eadem ecclesia transmarinae nationis monachus Winrichus nomine, si ad litteram jam spectes, eruditissimus; si ad copiam facundiae, dicendi validus; si ad calliditatem saeculi, prudentissimus; si ad morum elegantiam, pulchre [Col. 1744B] compositus, proindeque hominibus acceptus et charus. Idem alias et ira perfervidus, et ad succensendum quod displiceret torquente littore accommodus. Hic de praedicatione sancti multa cavillari solitus, quaedam ad hanc sententiam exsequebatur. Contra regulas esse, quod officium antistitis praeriperet. Solius pontificis esse populo praedicare, qui solus tradita sibi et indulta potestate peccata posset absolvere. Monacho silentium et claustrum competere, non pompatico gestu et sermone populi insultare.

Videri ergo magis alicujus ambitum dignitatis quam exsecutionem pietatis. Haec ille non jam tantum a tergo, sed etiam quadam die amariore bile succensus, in os objectavit Wlstano. Contra ille [Col. 1744C] scuto patientiae armatus, paucis occurrit. Nihil esse magis Deo gratum quam populum pessum euntem in viam veritatis revocare: ideoque non se omissurum. Sin aliud quod gratius esset Christo addiscere posset, incunctanter facturum. Ita tunc discessum, et dormitum. At vero ut Deus ostenderet quantum beati viri factum penderet, horrifica calumniatorem visione concussit. Cum enim ad quietem composuisset membra in lecto, ad tribunal judicis ignoti raptus est animo. Ab eo itaque gravi severitate increpatus, cur servum suum pridie de bono praedicationis objurgasset, dum se parum expurgat, jussit in pavimentum sterni et caedi. Ita succedentibus sibi lictoribus acriter fustigatus, nihil aliud inter [Col. 1744D] tormenta nisi Miserere, Domine; Domine, miserere; clamitabat. Tandem laxatus interrogatur, num praeconem suum ulterius prohiberet, quo minus homines ad curiam suam evocaret. Ille, cui nihil illius temporis necessitas non extorqueret, per quidquid sanctum est dejeravit se non modo ultra non prohibiturum, sed etiam ultro ad praedicationem et eum et alios impulsurum. Tantum sibi miseratio judicis vitam prorogaret in posterum, ut illius evaderet angoris articulum. Ita fide data ne temeraret promissa, dimissus est. Mox ergo ut potuit, potuit autem statim ut illuxit, prioris pedibus advolvitur, genua exosculatur, commissum fatetur, offensam deprecatur. Interrogatus repentinae mutationis causam, ordinem visionis juratus exposuit. Vadabantur veritatem [Col. 1745A] narrationis lacrymae, sinceris precibus expromptae. Livores in scapulis protuberantes testabantur nihil eum vanum vidisse, nihil molle sensisse. Nec difficulter veniam a sancto impetravit; ad cujus benedictionem sanitas rediit, dolor omnis evanuit. Fidem ergo de praesentibus exemplis mereatur, et omni ambiguo liberetur antiquitas; quae nobis simile factum in B. Hieronymo repraesentat. Parum enim discrepat illum fuisse caesum propter libros gentilium, et istum propter prohibitae praedicationis officium. Idem est pene propter gentilium nugas divinam Scripturam negligere, et eamdem praedicari nolle.

Illud fuit tempus, quo super Ecclesiae tectum machinabatur fabricam, in qua dependerent campanae. Eam vero fabricam quo proprio nomine quam proxime [Col. 1745B] appellem, in promptu non habeo. Ad illam ergo erigendam moliebatur gradus scalarum, quibus operantes insisterent. Ex his quidam praeceps ruit praesente Wlstano, qui facto crucis signo hominem periculo exemit. Rem paucis narrat Capgravius in Legenda nova, f. 332.

CAPUT IX.

Interea rex Edwardus Aldredum episcopum Coloniam ad seniorem imperatorem Henricum direxit quaedam negotia, quorum cognitionem causa non flagitat, compositurum. Qui cum in imperatoriae augustae dignationis oculis invenisset gratiam, aliquot ibi dierum continuatione laborum suorum accepit pausam. Ei seu pro sui reverentia, seu quia tanti regis legatus esset, multi multa, quidam Sacramentarium [Col. 1745C] et Psalterium, de quibus supra dixi, dedit in exenium. Ambos enim codices, ut suae memoriae apud illas gentes locaret gratiam, Cnuto quondam miserat Coloniam. Aldredus ergo prophetiae quondam Wistano dictae ignarus, patriam cum renavigasset, libros pro merito vitae illi soli arbitratus competere restituit. Suscepit ille coeleste depositum, magnifice gratulatus, et gratias agens Deo, quod religioso non fraudaretur desiderio.

CAPUT X.

Eadem tempestate cum Kynegisus Eboracensis archiepiscopus diem clausisset, Aldredus Wigornensis episcopus successioni acclamatur. Id Edwardo regi simplicis quippe animae bene visum. Ille Romam [Col. 1745D] pro more profectus, Nicolaum tunc temporis papam votis suis primo abhorrentem invenit. Nam nec ille Wigornensi praesulatui renuntiare, nec papa nisi cederet Eboracensi eum pallio insignire volebat. Adeo illum amor Wigorniae devinxerat, ut majoris honoris nomen ejus pretio supponeret. Diu igitur multumque conflictu habito, Aldredus reflexo pede Sutrium venit, Tostino comite qui cum eo venerat [Col. 1746A] magnas efflante minas; quod nummi, quos Anglia quotannis Romano papae pensitat, hac occasione ulterius non inferrentur. Verumtamen praedonibus irruentibus usque ad dolorem et miserationem videntium nudati, Romam redire contendunt. Quae res rigorem apostolicae sedis hactenus inflexit; ut Aldredus pallium Eboracense mereretur, Wigornensis Ecclesiae discessionem pactus; meliori duntaxat persona, quae in ejus dioecesi posset inveniri, ab eo in illam subroganda. Hujus igitur conditionis arbitros, et quaedam alia ecclesiastica negotia in Anglia expedituros, cardinales adductos archiepiscopus regi exhibuit. Excepit eos Deo devotissimus princeps more illo suo paucis imitabili, quo soleret in omnibus Ecclesiae Romanae convenire moribus. [Col. 1746B] Ita summa reverentia, honore summo apud se aliquandiu habitos iterum ductoris tutelae delegavit. Familiarius enim ei conviverent cujus mores longo comitatu addidicissent, et commercia linguae non ignorarent; denuo ad Pascha in curiam reducendi. Aldredus apostolici praecepti tenorem secutus, omnemque pene Angliam cum eis pervagatus, imminente Quadragesima in Wigorniam pedem reflexit. Inde in praedia sui juris profectus, stabilem eis mansionem apud Wlstanum priorem induxit. Illi consilium non aspernati, libenter in otium concesserunt, post viae labores pausae acquiescentes. Aderat eis humanitas hospitis nihil praetermittentis, quo minus Anglorum dapsilem liberalitatem et liberalem dapsilitatem experirentur. Ipse interea et solitae orationis [Col. 1746C] instantiam et ciborum inediam non oblitus, propositum pertinaciter urgebat. Totis noctibus psalmicinans, protelans excubias, genua crebro flectens, somno penitus illudens. Tribus in hebdomada diebus omnis cibi abstemius, noctem perinde ac lucem continuabat jejunio. Ipsis etiam diebus, ne ullo saltem laberetur verbo, perpetuo linguam cohibebat silentio. Tribus reliquis porros caulesve coctos vel elixos, panis cibaria adjiciens, victum transigebat. Dominicis porro, propter festi reverentiam, pisce vinoque frugalitatis parcimoniam solvebat; magis ut contineret naturam quam deliniret gulam. Singulis praeterea diebus tres pauperes affectuose colens; quibus Dominici sequax mandati et [Col. 1746D] victum quotidianum et pedum exhibebat lavacrum.

CAPUT XI.

Haec cardinalibus fuerunt incitamento, ut ejus mirarentur vitam, laudarent doctrinam; quam reverentiorem faciebat, dum anticiparet exemplo quod praedicaret verbo. Denique ad curiam reversi, dum Wigornensis episcopi ventilaretur electio, nomen ejus tulerunt in medium; eum antistitio dignum, [Col. 1747A] qui sacerdotio plus venerationis adjiceret quam ipse per illud dignitatis acciperet, cujus responderet natura industriae; in quo conquadraret vita sapientiae. His laudibus suscitaverunt majorem viri animum Edwardi regis, in cujus pectore nihil unquam nundinator ecclesiarum, nihil unquam deprehendit avarus, quod suis conduceret artibus. Astipulabantur votis cardinalium archiepiscopi Cantuariensis et Eboracensis; ille favore, iste testimonio, ambo judicio. Accedebant laudibus etiam comites Haraldus et Elgarus, par insigne fortitudinis, non ita religionis. Ingens momentum causae facti; adeo ut certatim concitatis equitibus pro Wlstano mitteretur. Nuntii brevi multa milliaria progressi, stimulis industriae celeritatem maturavere negotii. Sanctus [Col. 1747B] ergo ad curiam exhibitus jubetur suscipere donum episcopatus. Contra ille niti, et se honori tanto imparem cunctis reclamantibus clamitare. Frustra cardinales cum archiepiscopis trivissent operam, nisi refugienti praetendissent papae obedientiam. Qua ille objecta confusus cessit; et assensus est electioni, moerens, invitus, impulsus. Praeclare meritoque obstinatio unius viri cessit hic voluntati Dei et populi.

Illud sane non omiserim, fuisse tunc apud Evesham abbatem Ailwium nomine, et maximae quantum ad saeculum prudentiae, quantum ad religionem non minimae. Quocirca saepedictus Aldredus pro pacto, quod fecerat, apostolico, nonnullo tempore [Col. 1747C] fluctuaverat animo utrum ad episcopatum eligeret Ethelwii perspicacem industriam in saeculo, an Wlstani simplicem religionem in Deo. Erant enim illi viri Wigornensis dioecesis diverso respectu praestantissimi. Verumtamen multum hinc indeque libratis causis, quamvis Ethelwius sollicite adniteretur partibus, succubuerunt divinae providentiae humanarum praestigiarum cautelae.

CAPUT XII.

Rex ergo Edwardus Wlstanum Wigornensi episcopatu ex solido investivit; licet illum Aldredus potentia qua vigebat multis et pene omnibus, ut post clarebit, praediis vellicaverit. Id sanctus licet aegre, ut postea ostendit, ferret; tamen dolorem silentio suppressit, cedendum tempori arbitratus. [Col. 1747D] Non multo autem post consecratus est Eboraci ab eodem archiepiscopo, quod Cantuariensi Stigando Romanus papa interdixisset officio. Causam interdictionis non est hujus temporis allegare. Scire volentem alias nostrae docebunt litterae . Nec vero sine divino nutu credi fas est prognosticon hoc ei [Col. 1748A] fuisse: Ecce vere Israelita, in quo dolus non est (Joan. I, 47) . Nihil enim verius experietur, qui ejus conversationem viderit, audierit, legerit. Ipse porro impositionem episcopatus adeo ingrate tulit, ut diceret, sicut qui praesentes fuere testantur, maluisse se decapitari quam illud onus pati. Adeo ad quaeque devia terrarum profecto praeparasset fugam, nisi quidam amici suspectam adhibuissent diligentiam. Enimvero animabant dejectum moerore animum hi blanditiis, illi monitis. Blanditiis, genibus ejus et pedibus reverenter affusi, et nonnunquam etiam osculabundi. Monitis, ne coeleste munus gratuito infusum impatientia decoloraret, sed tolerantia insigniret. Obedientiam virtutum omnium esse signaculum; cui qui refragandum putaret, nec digne haberetur [Col. 1748B] claustralis monachus nec popularis episcopus. Quocirca non solum modeste ferret, verum et Deo gratias ageret, qui eum sublimasset in gradum, per quem inferioribus vellet esse consultum. Haec illi. Nec vero dubitandum est ingenti sanctum pectus sudasse conflictu, dum in eo aequas partes facerent, et huc illucque raptarent hinc amor, inde timor. Iste, ne sub insueto labaret onere; ille, ne tot probabilium virorum imperiosae auctoritati et populorum religiosae devotioni videretur resultare. Enimvero quanto sibi videbatur indignior, tanto erat acclamatio pertinacior; dum fidem provide administrandi muneris faceret idem, quod ad administrandum meticulosus accederet. Stulti est enim ad illud se inconsiderate ingerere, quod ignoret quanti [Col. 1748C] sit laboris expedire.

CAPUT XIII.

Ordinatus ergo, ut dicere coeperam, et sub praetextu honoris Eboraci ab Aldredo relictus, non pauco tempore Wigorniam absentia sua contristavit. Ejus interim Ecclesiae redditus usibus suis applicabat archiepiscopus. Postmodum reverso vix septem villas contulit; caeteras omnes pertinaciter usurpans. At Wlstanus, qui nihil apud eum viribus agendum nosset, ita paulatim precibus arrogantis animi cupiditatem contudit, ut cuncta praeter duodecim villas juri Ecclesiae reformaret. Eas quo tempore et quali labore Pater noster retraxerit, sequens stylus edocebit.

CAPUT XIV.

[Col. 1748D]

Sed, ut ad id quod exorsus fueram regrediar, Wlstanus in episcopum sublimatus statim ad officia pietatis animum intendit. Nec mora in medio. Altera enim ordinationis die beato Bedae dedicavit ecclesiam; pulchre illi primae dedicationis praebens principium, [Col. 1749A] qui fuisset litteraturae princeps de gente Anglorum. Eo enim die tam proflua praedicatione populum irroravit, ut non dubitaretur Wlstanum per Spiritum sanctum eadem niti facundia, quae quondam linguam movisset in Beda. Nec solum tunc, sed et omni vita ita fama praedicationis plebem mulcebat, ut catervatim eo videres agmina confluere, quo auditum esset eum ecclesiam dedicare. Ipse etiam ultro rapiebat materiam, et ut semper Christum sonaret, semper Christum auditoribus proponeret, postremo Christum etiam, ut ita dicam, repugnantem suae parti attraheret. Ita enim obstinate insistebat jejuniis et vigiliis, ita violentas orationes injiciebat coelo, ut non immerito de ipso ejusque sequacibus Dominus dixerit: Regnum coelorum [Col. 1749B] vim patitur; et violenti rapiunt illud (Matth. XI, 12) . Tanto aequilibrio vitam informans, ut utramque professionem teneret, et neutram amitteret. Sic episcopus, ut religione non abjuraret monachum; sic monachus, ut auctoritate repraesentaret episcopum. Remotissimus ab hominum moribus, quos nostra producunt saecula, si consuleretur, consiliosissimus; si rogaretur, facillimus. Cum aliquid esset impetrandum, absolute deliberans, celeriter pronuntians; cum judicandum, ad justitiam propensior. Nec divitem palpans pro pecunia; nec pauperem pulsans pro penuria. Nulli adulationi deditus, nec sibi adulantibus gratus. Timore principum nunquam a justitia decedens; nunquam amori eorum honore [Col. 1749C] aliquo, nisi debito, assurgens. Laudatus de bono indulgebat Dei gratiae non suae arrogantiae. Vituperatus ignoscebat vituperantium errori, conscientiae suae gratulatus. Quanquam id raro admodum fuerit, quia cum ipse omnem hominem amore charitatis foveret ut sobolem; vicissim omnes eum diligebant ut parentem. Cordis alacritate et hilaritate faciei superna praelibans gaudia, jam coelestis laetitiae fontem spe praesumebat; quem nunc re indeficienter haurit et potat. Qui, quamvis semper animo intimis haereret, non tamen eum segnem aut hebetem in extimis Domini experti sunt. Plures in omni dioecesi basilicae per eum inchoatae animose et egregie perfectae; praesertimque episcopalis sedis ecclesia, cui a fundamentis coeptae supremam imposuit manum; [Col. 1749D] ubi et numerus monachorum ampliatus, et ad normam institutionis regularis compositus. Sed haec et postmodum facta et quotidie oculis apposita compendiosam relationem desiderant. Quocirca ut in campo liberioris materiae nostra decurrat oratio; reliquarum rerum ordinem expedito prosequamur otio.

CAPUT XV.

Praeter alia, quibus praesulatum ornabat, etiam hoc habebat: dioecesin sedulo peragrare, infantibus quod reliquum esset sacramentorum supplere, fidem populorum in bonum acuere. Oratorium quodcunque [Col. 1750A] se vianti obtulisset, nulla vel praecipiti necessitate urgente praeteribat insalutatum; quinimo ingressus Deo et sancto, cujus esset templum, preces cum lacrymis semper, ut quidam ait, in statione paratis thurificabat. Hoc more quadam die dum ad comita tum evocatus per Evesham iter haberet, et soci obstreperent quominus ad ecclesiam diverteret, audire supersedit. Itaque, ingressus, ante S. Egwini se prostravit exuvias; plurimus ibi pro sua suorumque salute precator. Facta oratione, monachos omnes salutatione sua et osculo dignatur, salubri etiam praedicatione demulsit. Erat ex eodem conventu monachus, cui jamdudum diuturna febris internas passa medullas, mori [ f. morti], ut putabatur, affinem lecto apposuerat. Nomen ei Egelricus. Hic Wlstanum [Col. 1750B] evocans, orationum ipsius beneficio liberatus est morbo.

CAPUT XVI.

Quinto anno collati Wlstano episcopatus rex Edwardus fato functus ingens seminarium discordiae reliquit Angliae; hinc Haroldo, inde Willelmo comite Normanniae legitimo eam jure clamantibus. Et tunc quidem Haroldus vel favore impetrata vel vi extorta corona, regnum paulo minus totum obtinuit. Soli Northanhumbri magnum et gentile tumentes interim parere distulere; aquilonalem cervicositatem australi, ut dictitabant, mollitiei subjugare non dignati. Animabat eos ad tyrannidem, et insolentia sua ingentes eorum alebat spiritus Tostinus ejusdem [Col. 1750C] regis frater, nec fortitudine degener, si ardens ingenium tranquillis studiis applicare maluisset. Qui postmodum in eadem provincia cum Haroldo rego Noreganorum, quem in suffragium asciverat, caesus poenas inconsultae animositatis pependit. Sed haec posterius. Tunc vero Haroldus eo profecturus, ut contumaciam eorum lenioribus curaret remediis, quandoquidem ferro frangere consilium non erat, sanctum virum secum adduxit. Sic enim fama sanctitatis ejus etiam ad abditissimas penetraverat gentes, ut nullam non arrogantiam molliturus crederetur. Nec vero citra opinionem rei fuit eventus. Namque illi populi ferro indomabiles, semper quiddam magnum a proavis spirantes, pro reverentia in jura Haroldi facile concesserunt. Et profecto perseverassent, [Col. 1750D] nisi eos Tostinus, ut dixi, averteret. Sane licet esset pontifex bonus, mansuetus et lenis, non tamen ad improbos indulgebat blanditiis; sed vitia eorum arguens, minacibus infrendebat verbis. Sin id parum procederet, aperto eis praeconabatur vaticinio, quanto multandi essent supplicio. Nec facile unquam vel prudentem hominem conjectura, vel vatem prophetia fefellit. Multa et illo itinere et alias crebro praescita et praenuntiata sunt. Denique Haroldo palam testificatus est; quanto detrimento et sibi et Angliae foret, nisi nequitias morum correctum ire cogitaret. Vivebatur enim tunc pene ubique [Col. 1751A] in Anglia perditis moribus; et pro pacis affluentia deliciarum fervebat luxus. Ille vitiosos, et praesertim eos qui crinem pascerent, insectari, quorum si qui sibi verticem supponerent, ipse suis manibus comam lascivientem secaret. Habebat ad hoc parvum cultellum, quo vel excrementa unguium vel sordes librorum purgare consueverat. Hoc caesariei libabat primitias, injungens per obedientiam, ut capillorum caeterorum series ad eamdem complanaretur concordiam. Si qui repugnandum putarent; eis palam exprobrare mollitiem, palam mala minari. Futurum ut qui erubescerent esse quod nati fuerant, qui aemularentur capillorum fluxu feminas, non plus quam feminae valerent ad defensandam patriam contra gentes transmarinas. Quod in adventu Normannorum eodem anno claruisse quis eat inficias? Quorum [Col. 1752A] quoniam attigimus tempora, hic primo Libello statuatur meta. Ita enim concinnius fieri posse puto; si quid sanctissimus vir Anglorum tempore, quid Normannorum fecerit, enucleate digessero. Colemannus enim in episcopatus ejus electione decisionem primam fecit. Illud autem conscientiae vestrae, domini fratres, non celaverim, me nomina testium pene omnium suppressisse, ne vocabulorum barbaries delicati lectoris sauciaret aures. Nec minus alta verba, declamatiunculas quasdam, quas ille ab aliorum sanctorum gestis assumptas prona devotione inseruit. Sicut enim superius dixi; quisquis rem per se satis eminentem verbis exaltare molitur, ludit operam. Quinimo dum vult laudare, infamat potius et attenuat; quia videatur non posse niti argumento proprio, si fulciatur patrocinio alieno.

LIBER SECUNDUS.

[Col. 1751]

CAPUT PRIMUM.

[Col. 1751B]

Interea Willelmus, Normanniae comes, Angliam veniens, congressusque praelio cum Haroldo, caede ipsius et Anglorum strage regnum ditioni suae asseruit. Ubi, sicut praefatus sum, claruit prophetiae veritas: quod tanta fuit miserorum provincialium imbecillitas, ut post primam pugnam nunquam communi umbone ad libertatem tentarint assurgere; quasi cum Haroldo robur omne deciderit patriae. Rex porro Willelmus nullo unquam sanctum virum affecit incommodo. Quinimo multo cum honore veritus, Patrem et venerabatur amore et dignabatur nomine. Wlstanus ergo benignitatem temporum nactus, multas Wigornensis Ecclesiae possessiones, quas vel olim Danorum impudentia vel nuper Aldredi [Col. 1751C] archiepiscopi potentia eliminaverat, usibus debitis reformavit. Sic ei regis favebat dignatio; sic sanctitas rerum dominos ad se diligendum invitat. Sic religio aliis timendos ad sui reverentiam inclinat. Aldredo sane successit in Eboraco Thomas Bajocensis canonicus, litterarum scientia insignis, saeculari prudentia non ignobilis, morum compositione multis praeferendus, musica certe tunc temporis facile omnium primus. Contra hunc vir Domini Wlstanus quaestionem instituit de villis Ecclesiae suae; quas, ut praedictum est ab Aldredro pervasas [Col. 1752B] nec unquam redditas ille quasi legitimo sibi defensitabat jure. Thomas e diverso non solum praedia non reddenda putabat, verum etiam seu quod novus Anglus esset, seu aliquorum susurro persuasus, Wigornensem Ecclesiam sui juris esse clamabat: Dominatum illius legitima successione sibi competere, antecessorum suorum fuisse . Eam causam magno egit impetu primo Angliae, mox etiam Lanfranco Cantuariensi archiespiscopo praesente apud Alexandrum papam Romae. Non tulit id Lanfrancus, qui privilegium Ecclesiae suae periclitari sciret, si taceret; sed ea respondit, quae magis justitia quam dolor imperavit. Tum papa, qui Lanfrancum utpote magistrum suum quondam gravaretur offendere, sed nec Thomam vellet premere, [Col. 1752C] arbitrii a se removens invidiam, causae cognitionem in concilium Angliae trajecit. Magno ergo conflictu et procerum Angliae conventu res acta . Assistebat Thomae Odo, immane quantum opulentus, et qui divitiis certaret cum rege quem contingebat sanguine: frater enim ejus erat uterinus, comes Cantiae, Bajocarum episcopus. Hunc comitabatur universitas magnatum, pars pretio redempta, pars adulationibus depravata. Solus Lanfrancus partes tutabatur justitiae. Nam et rex in favorem fratris vergebat pronus; quanquam nonnihil in ejus [Col. 1753A] animo pondererat Lanfrancus. Quid plura? Consistunt partes, ventilatur causa. Egreditur Thomas cum suis; quid opponeret, quid oppositis responderet, compositurus. Wlstanus interim indulgebat sopori, dulci quiete membra confotus. Alter reversus multo sensuum acumine, multo verborum flumine dixit: «Ille a sociis expergefactus, psalmos ore, preces corde ingeminat.» Tandem jussus exire, ut strictiori consilio responsum poliret, cum paucis egressis Horam nonam incoepit et percantavit. Illis porro referentibus ut alia magis quam Psalmos curaret, et id propter quod venerat expediret, respondit: «Stulti, nescitis quod Dominus dixit: Dum steteritis ante reges et praesides, nolite cogitare quomodo aut quid loquamini. Dabitur enim vobis in illa hora quid [Col. 1753B] loquamini (Marc. XIII, 9) . Ipse idem creator Dominus Jesus Christus, qui hoc dixit, potest mihi hodie sermonem conferre, quo causae meae rectitudinem defendam, et illorum fortitudinem destruam.» Praeclarum plane dictum hominis . Habebat tunc in manibus Vitas beatorum pontificum Dunstani et Oswaldi, qui ambo quondam diversis temporibus Wigorniae praesederant; quorum ut imitabatur vitam, sic tuebatur sententiam. Et mira prorsus oculorum fidei perspicacia! illos se coram profitebatur cernere, quos causae non dubitabat assistere. Ita ingressus, causam non difficulter obtinuit. Siquidem interroganti regi quid in suo invenisset consilio, cum respondisset: «Consilium meum in vobis [Col. 1753C] est:» continuo ille (cor quippe regis in manu Dei) edictum adnitente Lanfranco proposuit, episcopum Wigorniensem Cantuariensi archiepisco subjectum esse debere, nihil in illum juris Eboracensi competere. Quinetiam duodecim villas, quas Aldredus usque ad diem mortis suis assignaverat commodis, indulsit Wigornensi Ecclesiae: regia sane liberalitate archiepiscopo data praediorum compensatione. Cumulavit miraculum; quod in eodem consilio, apud Pedridan habito, episcopatus ei Cestrensis a Lanfranco archiepiscopo visitatio commissa est. Ea enim provincia, quae tres habet pagos, Cestrensem, Crobernensem, Tefordensem, erat adhuc propter longinquitatem Normannis inaccessa, et propter barbariem impacata. Ea res diu fuit sermonis materia [Col. 1753D] hominibus, affluentiam in eo Dei gratiae mirantibus. Duos enim episcopatus decedens concilio reportabat, qui unum quasi amissurus venerat. Hujus narrationis Colemannus testem citat Walchelinum Wintoniensem episcopum, in virtutibus tunc temporis Lanfranco, sed longo intervallo, proximum. Eum siquidem plus quam semel narrantem audivi, quomodo vir sanctus pene solus tot optimatibus, et ipsis magno climatis acumine, obnitentibus victor abierit.

CAPUT II.

Sed haec hactenus. Nunc ad enarranda quaedam, [Col. 1754A] quae per Wlstanum Christus ostendit, miracula, velificante Spiritu sancto in altum laxemus carbasa. Propheticae sanctitatis ejus multa fuere indicia, quorum vel duo perstrinxisse suffecerit. Aldwynus quidam, habitu monachus, litterarum expers, cum congregationem religionis apud Malvernum adoriri conatus esset, post aliquot annos immensitate laboris deterritus, coepto desistere cogitabat. Sed, quia praeter conscientiam Patri dioecesi ejus discedere temerarium esset, eo adito difficultatem rei et tenuitatem pecuniae sanctitati ejus apploravit. Velle se Jerosolymam iter moliri; ut si alios nequieret, saltem se ipsum Dei servitio manciparet. Non, ait pontifex, crede mihi (hoc enim solemni juramento utebatur), quia si scires quantam [Col. 1754B] religionem Deus in illo loco futuram praevidit, multum gauderes. Perstitit ille, hoc nisus oraculo, et veritatem vaticinii, sicut hodieque videtur, exsecutus est sudore proprio

CAPUT III.

Non est dissimile quod sequitur. Occasionem, ut dixi, visitandi Cestrensem episcopatum nactus, crebroque per Scrobesberiam transiens, in oratorio S. Petri tunc illius urbis minimo frequentes orationum protelabat excubias. Mirantibus urbicis et causam sedulo percunctantibus, cur posthabita quam S. Mariam nominabant ecclesia, illud oratorium suis nobilitaret precibus; respondisse constat episcopum: «Crede mihi; hoc oratorium, quod modo vilipenditis; erit in posterum locus [Col. 1754C] gloriosissimus totius Scrobesbiriae, et gaudium omnis provinciae; eumque et diligetis vivi, et ibi jacebitis mortui.» Haec ille dixit tunc; sed rem non infra promissum impletam esse nunc est celebratius quam ut necesse sit ad hoc inculcandum nostrum spatiari stylum.

CAP. IV. Miraculum de muliere Eveshamensi, quam Wlstanus adementia liberavit.—Vide Capgravium, f. 332.

CAP. V. Miraculum de daemone ex rustico Glocestrensi ejecto.—Vide Capgravium ibidem.

CAP. VI. Miraculum de servo suo daemoniaco ad sanam mentem reducto.

CAP. VII. Miraculum de paupere Cantiano cui morbum regium Kemoseyae sanavit. Vide Capgravium ibidem.

CAP. VIII. Miraculum de discrimine incendii Wicumbae evaso.

[Col. 1754D] CAP. IX. Quomodo ecclesiam Wicumbae ab oppidano Spurt Lunser dicto aedificatam, concedente id Remigio Lincolniensi episcopo, dedicarit, et viri pedissequam ab iniquo morbo liberaverit

CAP. X. De caeco Wigorniensi luce donato.

CAP. XI. Quomodo Gunildi sanctimoniali Willoniensi, regis Haroldi filiae, oculos morbidos sanaverit. Capgravius rem narrat f. 332.

CAPUT XII.

Rex Widelmus consuetudinem induxerat, quam successores aliquandiu tritam postmodum consenescere permisere. Ea erat, ut ter in anno cuncti optimates ad curiam convenirent, de necessariis regni tractaturi, simulque visuri regis insigne [Col. 1755A] quomodo iret gemmato fastigiatus diademate. Loca et tempora curiae dicere non est praesentis materiae. Hujus igitur moris necessitate vir sanctus astrictus, Wintoniam ante Pascha ire maturabat. Jacebat in semita homo natalibus Francus, quem interna viscerum exagitabant tormenta, etc. Succedit narratio sanitatis a Wlstano datae.

CAP. XIII. Miraculum de Segilde matrona ab arthritide liberata per Wlstani litteras.

CAPUT XIV.

Semper tota vita curam corporis illi posthabuit rebus, quibus conciperet terrenorum fastidium, quibus hauriret appetitum coelestium. Quandocunque dioeceses circumiret, nunquam sine missa, sine sermone populum dimitteret; id crebro et [Col. 1755B] diligenter faceret. Nunquam victui die indulsit, quoadusque quanticunque numeri pueros undecunque advectos consignasset. Hoc a primo solis ortu ad lucem occiduam actitabat, non solum diebus hibernis sed et solibus aestivis. Saepe illum duo millia ut parum, saepe tria quod excurrit, uno die confirmasse non perfunctoriis testibus approbatur. Hoc non modo in juventute, cum et virilis aetas et ipsa benefaciendi voluptas ad laborem vocaret, verum etiam cum jam gemmea canities nive caput aspergeret, et ipse tenui valetudine vix corporis viribus animum sequeretur. Stupori erat omnibus; quod octo plerumque clericis qui chrismatorium ferrent invicem fatigationi succumbentibus, ipse indefessus persisteret. Fallebat nimirum [Col. 1755C] tantos labores amor Dei. Sequitur narratio de calumniatore Wlstani a daemone correpto, et Wlstani prece sanato.

CAP. XV. Quomodo Glocestriam accitus a Serlone abbate ad dedicandam ecclesiam, plures inimicitias dissolverit, edito in renuentes terribili divinae ultionis exemplo.—Rem narrat Willelmus libro IV De gestis pontif. Angl. f. 160.

CAP. XVI. Quomodo pacem praedicandi munus Wlstanus Colemanno delegarit, magni pendens in eo munditiam vitae, praestantiam personae, profusam facundiam, litterarum peritiam: et de contemptore sermonum Colemanni coelitus punito.

CAP. XVII. De arbore quae a Wlstano maledicta exaruit.—Vide Capg. f. 333.

CAP. XVIII. De contumelia Wlstano illata, et ultione divinitus secuta.

CAP. XIX. De ope nautis periclitantibus a Wlstano lata.—Vide Capg. f. 333.

CAPUT XX.

[Col. 1755D]

Vicus est maritimus Brichstou dictus, a quo recto [Col. 1756A] cursu in Hiberniam transmittitur, ideoque illius terrae barbariei accommodus. Hujus indigenae cum caeteris ex Anglia causa mercimonii saepe in Hiberniam adnavigant. Ab his Wlstanus morem vetustissimum sustulit, qui sic animis eorum occalluerat, ut nec Dei amor nec regis Willelmi hactenus eum abolore potuissent. Homines enim ex omni Anglia coemptos majoris spe quaestus in Hiberniam distrahebant; ancillasque prius ludibrio lecti habitas jamque praegnantes venum proponebant. Videres et gemeres concatenatos funibus miserorum ordines et utriusque sexus adolescentes, qui liberali forma, aetate integra barbaris miserationi essent, quotidie prostitui, quotidie venditari. Facinus exsecrandum, dedecus miserabile, nec belluini affectus memores [Col. 1756B] homines, necessitudines suas, ipsum postremo sanguinem suum servituti addicere. Hunc tam inveteratum morem et a proavis in nepotes transfusum Wlstanus, ut dixi, paulatim delevit. Sciens enim cervicositatem eorum non facile flecti, saepe circa eos duobus mensibus, saepe tribus mansitabat; omni Dominica eo veniens, et divinae praedicationis semina spargens. Quae adeo per intervalla temporum apud eos convaluere, ut non solum renuntiarent vitio, sed ad idem faciendum caeteris per Angliam essent exemplo. Denique unum ex suo numero, qui pertinacius obviaret praeceptis episcopi, vico ejectum, mox luminibus orbavere. In qua re devotionem laudo, sed factum improbo; quamvis [Col. 1756C] semel vitiatis agrestium animis nulla queat obsistere vis rationis.

CAPUT XXI.

Legatione Willelmi regis et Thomae archiepiscopi semel ad Eboracum ante Pascha proficiscens, ut ibi chrisma benediceret, Snotingaham venit. Ibi sanctitas ejus uxori vicecomitis dubitanti miraculo comprobata est.

CAPUT XXII.

Sewius quidam, non mediocrium divitiarum homo, in sua villa Readeclivae fecerat ecclesiam. Eam a sancto dedicari religiosis votis inaestuans, archiepiscopo, cujus erat dioecesis, petierat licentiam et impetraverat. Ibi Wlstanus pacem cum paupere [Col. 1756D] quodam ineundam opulento presbytero incassum suadens, interitum homini denuntiavit funestum, qui et brevi secutus est.

LIBER TERTIUS.

[Col. 1755]

CAPUT PRIMUM.

[Col. 1755D]

Hactenus et dixi et dixisse juvat miracula, pauca sane, sed quae sufficiant ad documentum sanctitatis Wlstani; nunc interiorem ejus vitam et mores dicere aggrediar. Primoque de corporis qualitate dicendum. Statura fuit temperata, maximis cedens, minimos supergrediens, omnium membrorum aequalitate [Col. 1756D] compositus. Congruebat habitudini corporis serenitas mentis, ut quemvis ad reverentiam sui alliceret. Valetudinis prosperrimae, quam et ipse modestia cibi et nulla indulgentia somni adjuvabat. Indumenta ejus lectisternia, calceamenta moderata, nec arrogantis pretii, nec abjectae vilitatis. Vitabatur in utroque factus, quia et in sortibus luctuosis potest [Col. 1757A] esse jactantia. Pronius tamen ad id quod esset humile vergebat: ut totum deesset pompae, et nihil desideraretur gratiae. Ita semper omnis ostentationis refugus, in cunctis divitiis agninis tantum amiciebatur pellibus. Unde quadam vice a Gaufrido Constantiensi episcopo benigne reprehensus, facetissimis hominem respersit salibus. Cum enim interrogasset, cur agninas pelles haberet, qui sabelinas, vel castorinas, vel vulpinas habere posset et deberet, eleganter respondit: «Eum et homines prudentiae saecularis gnaros vursutorum animalium pellibus uti debere; se nullius tergiversationis conscium pelliculis agninis contentum esse.» Cumque ille instaret, referretque ut vel saltem cattos indueret: «Crede mihi, respondit Wlstanus, saepius cantatur Agnus [Col. 1757B] Dei quam cattus Dei.» Haec verba Gaufridi risus excepit admodum delectati, quod ipse posset illudi, nec alter posset inflecti.

CAPUT II.

Excepto si quando cum monachis reficeretur, semper in regia, considentibus militibus, palam convivabatur. Indecens enim et illiberale testabatur esse; si clam obsonaretur, domesticis interim mussitantibus. Quanquam nunquam post religionis habitum, nec ante aliquot annos, unctioribus cibis corpus curaverit, sed semper sagimini, semper carnibus praeterquam piscium velefecerit. Quem morem qua sibi occasione indixerit, non abs re fuerit, si altius repetam. Brihtegus, ut praemissum est, episcopus, eum a primis ordinibus in presbyteratum [Col. 1757C] promoverat, promotoque ecclesiam villae, quae Havekesberia dicitur, delegaverat. Erat tum ille primae lanuginis ephebus; nec tamen ut investis aevi homo saeculi luxibus consumebat operam. Inter haec nondum ab esculentis dapibus abhorrens, jussit quadam die aucam coqui. Ales vero veru infixus torrebatur sedulo delicato pueri familiaris artificio. Distillabat ignea vi expressus arvinae liquor; fuerat enim de altilibus aucis lectissima. Pars ministrorum prunas suggerere, pars condimentum molere, omnes in nidorem prurire, voluptatemque verbis dissimulare non posse. His captus presbyter ipse quoque in delectationem animum resolverat, spe aucam praelibans. Jamque pene mensa posita, importuna [Col. 1757D] sed necessaria causa exstitit; quae ipsum et praepositum cibi extorres domo extrusit. Ita inanis discedens, momentaneae voluptatis culpam arguebat animo. Miseram carnem ad tanta instigari: delectationem effluere, peccatum manere. Carnem non . . . . . Deesse videtur in codice folium integrum. Rem narrat Willelmus libro IV, De gestis pontif. Angl., f. 159..

CAPUT III.

. . . . . ris vigilantiorem deprehendisset . Quorum unus Edricus nomine, quem et ego novi, quadam nocte cantanti consedit. Sed cum ille nihil solitipensi praetermittere vellet, pertaesus morarum monachus [Col. 1758A] manu etiam episcopo, ut desineret, significare praesumpsit. Quo somnolentiam ejus nutu arguente, resedit invitus, perstititoscitabundus. Mox cum se cubitum collocasset, magna vi per visum concussus, flagris quinetiam caesus, inconsultae temeritatis poenas dedit. Postremo data fide, quod nunquam ulterius bonum hominem a bono deterreret, vel impediret opere, tam horrificae visionis periculo solutus est.

CAPUT IV.

Matutinas semper in ecclesia cantitabat, quantocunque spatio dispararetur ab hospitio. Illuc ibatur, ningeret, plueret, quaecunque porro incommoditas aeris esset. Si luto via sorderet, nihil minus. Si crassitudo tenebrarum coelum subtexeret, nihilo segnius cunctabatur ille omnem difficultatem itineris; [Col. 1758B] dummodo veniret ad ecclesiam, ut non falso posset dicere Deo: Domine, dilexi decorem domus tuae (Psal. XXV, 8) . Hac consuetudine quam quadam vice ante Natale Domini curiam proficiscens, apud Merlave villam hospitium accepisset, dixit suis mane se ad ecclesiam iturum. Ea longe aberat; simul et lutosa via quemlibet etiam die ambulantem deterreret. Praeterea ninguidus imber vel nix pluvialis, utroque enim modo saeviebat aer, impedimento essent. Haec clericis obtendentibus, ille perstitit in sententia, nec dejici potuit: velle se ad ecclesiam ire, uno saltem vel etiam nullo comite; tantum monstraretur sibi via, ne incerto erraret tramite. Ita votis episcopi contra se fluentibus, cessit clericorum improbitas, iracundiamque silentio [Col. 1758C] frenavit. Quorum Frewinus mente praeruptior, manu domini apprehensa geminavit culpam, ducendo eum qua palus undosior, qua via praeruptier esset. Ille luto ad genua immersus, uno etiam calceo privatus, interim dissimulavit injuriam. Eo enim clericalis procedebat intentio, ut et tunc episcopum coepti pigeret, et postmodum consiliis suis accederet. Jam vero multo die, artubus gelante rigore praemortuis, ad diversorium regressus, tum vero et suum incommodum et clerici delictum aperuit. Praecepit etiam, ut quaereretur calceus, et nullo convitio in contumacem invectus, sed atrocitatem facti vultus hilaritate attenuans. Erat enim pontifex magnae tolerantiae; qua ita mentem armaverat, ut nulla eum [Col. 1758D] illusio turbaret, nullum incommodum in peccatum concuteret. Nam plerumque quidam eum vel aperte obuncabant verbis vel occulte vellicabant ludibriis. Sed ipse adversus haec et extrinsecus a saeculo venientia sic stabat intrepidus, ut sequeretur animo, non tamen caderet verbo. Nec tamen ei hanc laudem arrogare volo, quam affirmare non valeo, ut nec animo moveretur. Affectiones enim animi nulla unquam religio delere potuit vel poterit; quas, etsi valet ad horam compescere, non valet in aeternum auferre.

CAPUT V.

Missas quotidie ad minus duas audire, ad utramque [Col. 1759A] oblationem suam non negligere, ipse tertiam cantare. Si quo equitandum esset, ascenso animali continuo Psalterium incipere, nec pausam nisi ad finem facere. Adjungebantur Litaniae cum Collectis pluribus, et Vigiliae cum Vesperis pro animabus. Tum si via protelaretur, ad sufficientiam horarum repetebatur Psalterium. Adequitabant clerici et monachi vel seriem versuum excepturi, vel adminiculaturi memoriae, si quando videretur titubare. Hoc ideo ut dediscerent inanes fabulas, quae potissimum se viantibus ingerunt. Cubicularius praesto habebat marsupium, quod esset omnium egentium aerarium. Nemo enim unquam ingemuit repulsam, qui a Wlstano mendicavit eleemosynam. Jam vero via permensa, cum ventum esset ad hospitium, non [Col. 1759B] ante ut supra dixi, quietis intraret cameram, quam cum precibus salutasset ecclesiam. Ipsas porro domos totius diversorii jubebat lustrari a presbytero cum aqua benedicta et crucis vexillo. Sic fugarentur adversa; sic introducerentur secunda.

CAPUT VI.

Semper orabat aut praedicabat verbo, si vacaret. Sin minus, mente affixus coelo inhiabat Deo. Jaceret, staret, ambularet, sederet; semper in ore psalmus, semper in corde Christus. Quid quod etiam dormiens corpore, vigilabat oratione? Si quando nimio precum labore defatigatus quieti membra composuisset, cedebat quidem naturae ut dormiret; sed vel per se vel pulsante alio experrectus psalmum inchoabat: Conserva me, Domine (Psal. XV, 2) , [Col. 1759C] vel: Diligam te, Domine (Psal. XVII, 2) ; vel caetera hujusmodi quae orationem sonarent. Aestivis diebus post prandium plerumque indulgebat lecto; sed (quod mirum quis dixerit) non poterat in somnum resolvi, nisi aliquo coram legente inductus. Si lector munus exerceret suum, videbatur dormitare: altero cessante, confestim abrumpebat soporem. Legebantur enim ante ipsum Sanctorum Vitae et scripturae aedificatoriae. Vere pronunties vitam hominis fuisse quasi quoddam coeleste speculum; ex quo totius sanctimoniae resultaret simulacrum: fuisse quasi divinae voluptatis speculam, quod conduceret religioni, quod responderet saluti, quod postremo conquadraret decori.

CAPUT VII.

[Col. 1759D]

Homines ad confessionem peccatorum venientes jucunde suscipiebat, benigne refovebat; confitentes gratissima humanitate audiens, non arroganti gestu fastidiens. Lacrymabiliter condescendens illorum delictis, non resiliens sicut inauditis. Quae res effecerat ex tota venientes Anglia, ea quae nulli alii crederent, illi confiteri non erubescerent. Non pudebat ergo illi duntaxat dicere, quod pigebat fecisse. Ipse quoque parem in confitentes refundebat gratiam, sedulo ne desperarent admonendo, qualiter peccata caverent, qualiter commissa diluerent instruendo. Nec illud minori, nescio an majori, praedicatione dignius, quod eos semper familiariores in posterum haberet, quorum peccata et poenitentias nosset.

CAPUT VIII.

[Col. 1760A]

Egentium curam maxima componens diligentia, ante se illos sedilibus gregatim disponebat, affluenter quaeque necessaria impertiens. Filii divitum curiae suae mancipati officio, dapes epulanti pro more inferebant. Eis salutaria sedulo infundebat monita, arrogantiam non habere, humilitatem induere: in primis munditiam carnis non laedere, ne impulsu aetatis lubrico foedarent corpus in voluptatum volutabro. Eosdemque cogebat genibus flexis, pauperibus mensam et cibos apponere, et pro disciplina ministrantium aquam manibus infundere. Si quis eorum conscientiam alti sanguinis spirans vel vultu superbiam proderet, contumacem arguebat. Alia esse in quibus mallet offendi, quam pauperem vel [Col. 1760B] nutu contristari. Dominicum mandatum observandum, ut serviatur egenis, etc. His et talibus pius doctor quamlibet rudium animorum decoquebat insolentiam, ut maturescerent egenis exhibere reverentiam. Sane pueros elegantis formae dignanter sacrarum manuum tactu et osculis demulcens, amplectebatur in eis divinae compositionis gratiam; materiamque boni ex decore lineamentorum eliciebat, dictitans subinde. Quam pulcher est Creator qui tam pulchras creaturas facit?

CAPUT IX.

In singulis villis suis singulas habebat aediculas; in quibus se objectis repagulis a mane post missam includebat; ibique solitudinem nactus, liberos in [Col. 1760C] contemptum mundi et speculationem Dei librabat mentis obtutus. Nec erat qui meditantem interpellaret, nisi cum clericus pulsatione ostii tempus prandii vel horarum nuntiaret. Eratque hoc claustrum inter cameram et privatam domum, domesticis tantum consciis, ne videretur esse ostentator religionis. Hac se cohibebat inter homines sollicitudine semper quidem, sed maxime tempore Quadragesimae, ut hoc modo furaretur corpusculo, quod toto fugitabat animo. Erat enim, ut venerabilis prior Wigornensis Nicolaus mihi dixit, non solum orator multiplex, sed etiam diligens. Deniqui cum ad versum psalmi veniret, quo affectum in Deum suscitare posset, utpote: Inclina, Domine, [Col. 1760D] aurem tuam, et exaudi me; quoniam inops et pauper sum ego (Psal. LXXXV, 1) ; hunc, inquam, et alios ejusmodi bis terque repetens, erectis in coelum oculis ingeminabat. Diligentiam quinetiam orandi, sicut idem prior auctor est, non solum in se, sed et in suis diligenter observabat. Transgressiones autem suorum et tolerabat opportune, et arguebat pro tempore. Denique, si quem monachorum videret matutinae synaxi deesse, quamvis tunc dissimularet, caeteris post officium somno cedentibus, neglecto rem leniter suscitans debitum implere cogebat, ipse vice ministri cantanti respondens: Quid hoc mirabilius homine, etc. De Nicolao sane reverendissimo plura libet dicere, si prius quae de moribus Wlstani habeo in manibus, potuero explicare.

CAPUT X.

[Col. 1761A]

Dioecesin suam, ut supra tetigi, sollicite peragrabat; nihil quod sui intererat officii praetermittens. Id ut commodius fieret, semel in anno metam ponebat valetudini suae occurrentiumque fatigationi prospiciens. Per totum enim episcopatum, praecedente archidiaconorum admonitione, tantum vulgus ejus se infundebat occursui, ut nequiret numerari. Quorum dum infirmitatibus servire cogeretur, erat quidem res ponderis et gravedinis, sed emicabat animus sublevator oneris et victor laboris. Per totam parochiam in sui juris praediis ecclesias struebat; in alienis ut struerentur instabat. Apud Westbiri ex antiquo ecclesia fuerat; sed tunc semiruta et semitecta remedium desiderabat. [Col. 1761B] Eum ille reparavit in solidum, fastigiavit in summum, parietes caemento, tectum plumbo reficiens: delegatisque villarum et decimarum redditibus librisque officialibus, solemni dono Wigornensi Ecclesiae dedit, ibique monachis positis Colemannum toties dictum praefecit.

Verumtamen, cum esset in divinis domibus apparandis, ut ita dixi, solers et diligens, in saecularibus esse propemodum videbatur hebes et negligens. Nusquam enim in villis suis aulas, nusquam triclinia fecit. Nimirum qui non solum in istis forensibus, sed etiam in ecclesiis operosa gravaretur architectura. Magis enim deputabat talia humanae pompae et jactantiae, quam divinae voluntati et gratiae. Quod Nicolaus dicebat eo die potuisse videri, quo [Col. 1761C] vetustam ecclesiam Wigorniae fecit detegi. Stabat ipse in coemeterio tacitus, et subinde congemiscens. Scaturibat quippe in animo ejus cogitatio; quae ingentem imbrem lacrymarum ferens, tandem erupit: «Nos, inquit, miseri, sanctorum destruimus opera, pompatice putantes nos facere meliora. Quanto praestantior nobis S. Oswaldus, qui hanc fecit ecclesiam? Quot sancti viri religiosi in ea Deo servierunt?» Et licet astantes referrent non debere illum tristari, sed potius laetari, quem Deus ad hanc servasset gratiam ut sic videret magnificari ecclesiam: in lacrymarum proposito tenax fuit. Nec desunt qui dicant praedixisse illum ecclesiae novae incendium , quo subsequentibus conflagrata est annis. Sed non placuit pro vero praesumere, quod [Col. 1761D] discrepat. Tunc autem et novam ecclesiam perfecit; [Col. 1762A] nec facile invenias ornamentum, quod eam non decoraverit. Ita erat in singulis mirabilis, et in omnibus singularis. Quocirca ut magnificentiae nihil deesset, LXXII marcas argenti scrinio innexuit; in quo beatissimi Oswaldi praedecessoris sui exuvias simulque multorum sanctorum locavit. Ea res multorum populi et episcopi Roberti et abbatum frequentia VIII Idus Octobris facta; quo die translatio praedicti sancti, ejusdemque Octava reliquiarum omnium loci memoria fieri annuatim jussa . Hoc ideo excogitatum, quia depositio sancti quae in Quadragesima est, non ita commode fieri potest. Sciat porro lector id quondam scrinium a B. Oswaldo factum, sed a Wlstano ampliatum.

CAPUT XI.

[Col. 1762B] In animarum fidelium auxilium maxima tenebatur miseratione, ut etiam temeritatem per coemeteria equitantium perpetuo compesceret edicto. Multa ibi sanctorum jacere corpora; quorum animabus, quae apud Deum sunt, debeatur reverentia. Verumtamen parum hac profecit industria; quia nihilominus hodie sanctorum calcatur reverentia. Quandocunque et ubicunque, ut superius dixi, alicujus audiret obitum, statim Pater noster praesentibus indicto, ipse tres psalmos: Laudate Dominum omnes gentes (Psal. CXVI, 1) ; De profundis (Psal. CXXIX, 1) ; Laudate Dominum in sanctis (Psal. CL. 1) ; cum precibus dicebat. In oratione pro anima deposita, fiebat defuncto, si tempus sineret, sermo brevis et perfunctorius, vel longus [Col. 1762C] et necessarius. Missam pro mortuis nullo non die cantari faciebat, praeter Dominicas et majora solemnia. Remittebat enim festivitati, quod pietati debebat, ut tanto magis augeret veniam, quanto minus urgeret causam. Erat ergo dulcedinis, quod caeteris diebus orabat, amplissimae spei, quod in Dominicis cessabat. Neutro eum autem Dominus fraudaret, quoniam arridebat Domini clementia, ubi plaudebat servi confidentia.

CAPUT XII.

Labem impudicitiae oderat, integritati favebat in omnibus, et maxime sacrati ordinis hominibus, quorum si quempiam castitati comperiisset deditum, familiarum eum partium facere, et ut filium diligere. Uxoratos presbyteros omnes uno convenit [Col. 1762D] edicto, aut libidini aut ecclesiis renuntiandum [Col. 1763A] pronuntians. Si castimoniam amarent, manerent cum gratia, si voluptati servirent, exirent cum injuria. Fueruntque nonnulli, qui ecclesiis quam mulierculis carere mallent. Quorum aliquos vagabundos fames absumpsit, aliquos res familiaris aliunde quaesita, in extremum tutata, non destituit. Pauci, quos sanior regebat ratio, abdicatis illicitis praeclaro in ecclesiis suis consenuere otio. Quare antistes cavens in posterum, nullum ulterius promovit ad presbyterum, qui non de castitate servanda daret sacramentum.

CAPUT XIII.

Humilitatis ejus ubique maximae inter monachos multa fuere indicia. Quando erat Wigorniae, missam majorem quotidie fere dicebat, officio ultroneo [Col. 1763B] saepius quam ab illo cujus septimana esset rogatus. Fertur enim solitum dicere, quod tamen fide Nicolai dixerim: Monachum se loci esse, septimanam ut caeteros Ecclesiae debere, ideoque quod suo explere nequiret ordine, suppleret pro Adventus tempore. Collationi semper interesse, deinde in ecclesia confessione facta et benedictione data, redire ad sua. Summo diluculo caeteris quiescentibus in ecclesiam se matutinus agebat, ubi si aliquis fratrum, ut fit plerumque, missam dicere volens, non haberet adjutoris solatium, ipse incunctanter ministri subibat officium. Ipse in pueris et caeteris, quos perperam vestitos vidisset, dignanter acolinis pendulos componebat sinus, rugasque dissidentes redigebat in seriem.

CAPUT XIV.

[Col. 1763C]

Asserentibus quibusdam, quod tam dilecta [ f. dejecta] humilitas citra episcopalem dignitatem esset, respondebat: Qui major est vestrum, erit minister vester (Matth. XX, 26) . Ego sum episcopus vester et magister, ideoque debeo esse vestrum omnium minister secundum Domini praeceptum. Nec enim unquam ad voluntatis suae supinabatur arbitrium; in omnibus Dei praeceptis obsecundans. Moribus gratissimus, nulla acerbitate cohabitantes offendens, nulla ingratitudine obsequentes confundens. Saepe suis usibus aptata retrahens, dummodo suorum commoditatibus consuleret, faceret, diceret omnia, quae ad officium spectarent suum. Hoc non solum exhibebat Wigorniae, sed ubicunque in dioecesi [Col. 1763D] sua peteretur venire ad coenobia. Nec enim petentes dura fronte suspendere, vel morarum ambagibus adventum suum excusare solebat. Quandocunque ei confirmandi pueri nuntiarentur, ut ante dixi: statim petitionibus nuntiantium assurgebat. Si vigilaret, rejectis quae habebat in manibus, si dormiret, continuo somno excussus. Erant tunc temporis altaria lignea jam inde a priscis diebus in Anglia. Ea ille per dioecesim demolitus, ex lapidibus compaginavit alia. Unde fiebat ut nonnunquam uno die duo in aliqua villa, secundoque et tertio alias profectus totidem, dedicaret altaria. Ita impigre quocunque vocabatur aderat, ut non eum migrare sed volare crederes. Quo tempore miraculum, [Col. 1764A] quod ea fecit occasione, non patiar obduci silentio

CAP. XV. Miraculum de hydromeli Wlstani meritis multiplicato in convivio post dedicationem ecclesiae ab Egelrico archidiacono constructae.

CAPUT XVI.

Res admonere videtur, ut quia de potu sermo se intulit, dicam quid monstri cuidam accidit, qui contra vetitum ejus potavit. Habebat ipse in curia sua milites multos: non quo voluptati esset, aut ejus blandiretur animo frequens servientium multitudo. Nec enim in corde parturiebat jactantiam, si haberet multorum obsequelam; sed rex Willelmus ita fieri praeceperat, quod sereretur rumor in vulgus Danos adventare et jamjamque adfore. [Col. 1764B] Nec a vero deviabat opinio, venissentque procul dubio, nisi aliae res intercessissent. Causam minarum et obicem impedimentorum in Gestis regum Anglorum (lib. III) exposui; quae ibi, si quis volet, amicus lector inveniet. Quocirca, ut coeperam dicere, rex timore percitus, coacto concilio, quid opus esset facto, in medium consuluit. Omnium fuit sententia Lanfranco auctore, curias magnatum militibus muniendas, ut si forte res exigeret communi umbone rempublicam et privatas fortunas omnes contra barbaros tuerentur. Ideo episcopus plures retentans, affluentibus mulcebat stipendiis, et delicatis saturabat obsoniis. Sequitur narratio, quomodo Nicolaus posthabito Wlstani mandato potans, noctu a daemone sit lacessitus.

CAPUT XVII.

[Col. 1764C]

Sane ut occasione magistri etiam venerabilis discipuli memoria eat in paginas nostras, Nicolaus clarissimae progeniei quantum ad Anglos fuit. Parentes ejus sanctum virum magna coluerunt reverentia; multis commodis amicitiam ejus pignorati. Puerum, baptizavit ipse; litterisque nobiliter instructum, continuo ut aetas tulit, semper ad latus habuit. Mox ut plena informationis perfectio in eum conflueret, Cantiam misit, sub disciplina Lanfranci aliquandiu militaturum. Idemque postea tempore Tiulfi episcopi factus prior multa in brevi experimenta industriae dedit. Idque quod magis conducibile arbitror, hic litteras habitatoribus loci vel doctrina [Col. 1764D] infudit, vel exemplo inculcavit, ut summis ecclesiis Angliae, etsi cedant numero, non vincantur studio. Porro Nicolaus Wlstani dicta et facta referre voluptati habebat; in hoc fortasse culpandus, quod vitam ejus stylo non commisit. Nullus enim eam memoriae mandare posset veracius, quam nemo ipso nosset praesentius. Denique verba ejus, etiam quae fortuitu effunderet, nunquam fere pondere caruisse dicebat: ut istud. Demulcebat paterna benignitate caput ipsius, cui jam refugis a fronte capillis damnosa caesaries erat. Tunc ephebus alludens episcopo. «Pulchre, inquit, servas capillos meos, qui omnes effugiunt.—Non, respondit ille, crede mihi, quandiu vixero, calvus eris.» Nec minus dicto fuit. [Col. 1765A] Sed ipsa pene septimana qua spiritus Wlstani reliquit terras, quidquid reliquum erat capillorum in fronte Nicolai, effluxit in auras .

CAPUT XVIII.

Omni die in Quadragesima, ut ante dictum lector recolit, pauperibus post ablutionem pedum et manum stipem impendebat cibariam. Idque libentius noctibus quam diebus, vitans videlicet judicia hominum, quae in utramvis partem amore labuntur aut odio. Ubi si inter alios assedisset aliquis, quem morbus occupasset regius, illius vero pedes pressare tenacius, osculari dulcius, oculos porro in ipsis figere ulceribus. Jam vero in coena Domini totam diem perinde ac noctem succedentibus invicem sibi pietatem officiis exigebat. Et licet semper esset in Dei [Col. 1765B] cultum suspensus, illo tamen die maxime curabat ne quid saeculare suis irreperet actibus. Post matutinas cum monachis in majori cantatas ecclesia in cubiculum regressus, aquam calidam cum manutergiis inveniebat paratam ab officialibus, quorum id erat munus. Ibi multis pauperibus, ut dixi, dilutis omnium etiam vestimentorum indulgebat compendium; manu sua ipse charitatem ministrans. Tum ad momentaneam quietem membris compositis, ministri totam aulam implebant pauperibus, quantum densatis agminibus, quantum confertis ordinibus sedere poterat. His omnibus cum Pater calceos et victum manu praebuisset sua, si ei diceretur: «Domine, modo requiesce, bene fecisti,» respondebat: [Col. 1765C] «Parum feci; sed voluntatem habeo praeceptum Domini mei faciendi.» Inde secedebat in ecclesiam; totaque die usque ad nonam mundanorum refugus coelum anhelabat. Sequebatur poenitentium reconciliatio, missae celebritas, chrismatis benedictio. Quae omnia quamvis Colemannus magno verborum circuitu egerit, mihi praetermittere consilium fuit: propterea quod non episcopale officium designare, sed vitam ejus describere susceperim. Quid enim ad rem ea dicere, quae et alii faciunt, nec aliter quam in libris continetur facere possunt? Illud sane praetereundum non opinor, aspectum ejus ita fuisse poenitentibus gratiosum, ut cum eum conspicarentur oculo, Dei angelum imaginarentur animo. Eo die cum reconciliatis comedere, post coenam monachis [Col. 1765D] omnibus pedes abluere, pocula cum osculis ministrare, solitum accepimus; sic a media nocte usque ad profundum alterius noctis crepusculum mundo se subtrahere consuetum.

CAPUT XIX.

Anno ante obitum suum proximo tanta in Coena Domini officium istud curavit efficacia, ut superiorum annorum nihil fuisse putaretur diligentia. Praesagiebat profecto illud se facturum ultimo, cunctosque ministros sollicitudinis percellebat miraculo. Indixerat singulis praepositis ut ex singulis villis praeberent unius hominis vestimenta omnia, decem nominum calceos, centum hominum victum. Eadem [Col. 1766A] etiam cubiculariis nundinanda praeceperat, ut quod minus haberent praedia, suppleret curia. Ter ea die impleta est aula egenis sic constipatis, ut vix aegreque quisquam progredi posset, adeo cunctos aditus occluserant agmina longa serie, et confusa haerentia. Fremebat domus magno tumultu, abluebantque monachi et clerici pedes considentium. Ipse sedebat in medio, episcopali nixus subsellio. Labor immensus vires exhauserat, ut vel psaltes esset, qui ablutor esse non posset. Erat interea mens misericors, quae vellet satisfieri cunctis, ne ullus abiret inanis. Et quidem semel et secundo discesserunt omnes, vestibus ornati, nummis et calceis laeti, omnes ventribus suffarcinati. Jam vero cum tertio locaretur pauperum ordo, suggessit in aurem monachus [Col. 1766B] episcopo pecuniam et vestes defecisse, in angusto etiam victum esse, dapiferumque et cubicularios conventos expensas negare. Quid ergo lavari pedes attineret, quando quod lotis daretur non esset? «Imo, inquit, episcopus, fiat praeceptum Domini: non deerit largitas ejus, ut alicunde pascantur servi. Ministri mei pro me facere nolunt; volent cum me non habebunt.» Vix haec locutus fuerat, et ecce tres ingressi sunt nuntii: alter alterius calcem pene prae festinatione terentes. Primus pecuniam allatam, secundus equum adductum, tertius boves donatos episcopo nuntiavit. Ille levatis in coelum oculis et manibus, exsultavit miraculo, non tam sui causa quam pauperum emolumento. Monachi flere [Col. 1766C] prae gaudio, et tali aggratulari Domino. Ab omnibus benedici Deus, qui non fraudaret vota in se sperantium, nec pateretur vel ad horam contristari Wlstanum. Ita equus in pretium redactus, boves in nummos conflati, cum pecunia nuper allata, egenorum profecere compendiis.

CAPUT XX.

Praemonuerat ministros velle se ad illud Pascha convivari accuratis epulis cum bonis hominibus Id illi falso interpretati, opulentorum plerosque convocaverant. Jamque Paschae dies illuxerat; cum ille in aulam pauperibus, quantos capere posset, introductis, praecepit inter eos sedili locato epulas sibi apponi. Excepit illud dapifer ingenti indignatione animi. Multo enim infrendens murmure, lacerabat [Col. 1766D] lenitatem viri, dicens competentius esse ut episcopus convivatur cum paucis divitibus quam cum multis pauperibus. Ad hoc ille respondit: illos divites esse, qui nossent et possent voluntatem Dei facere. Illis debere serviri, qui non haberent unde redderent. Redditurum Deum compensationis gratia, quod non haberent egeni relatione vicaria. Laetius se videre istum consessum, quam si, ut saepe, consedisset regi Anglorum. Multo enim, ut dixi, eum suspiciebat rex honore, multo proceres; ut qui saepe ipsum ascirent convivio, et assurgerent ejus consilio. Ipsi crebro qui persequerentur justitiam, ingenita quibusdam na ara, ut id colant in aliis ad quod ipsi [Col. 1767A] aspirare non valeant. Quid dico de optimatibus Angliae? Reges Hiberniae magnis eum venerabantur favoribus. Rex Scotiae Malcomus cum venerabili conjuge Margarita ipsius se dedebat orationibus. Penetravit regionum intima, regnorum extrema, sanctitatis ejus fama. Papa Romanus, Barensis archiepiscopus, Jerosolymitanus patriarcha, epistolis quae adhuc supersunt, ejus ambierunt apud Deum suffragia. Nulla postremo pene fuit mundi gloria, quae nolentem renitentemque non sequeretur. Eratque certamen inter virum et gloriam; dum quo eam acrius fugeret ille, eo instantius eum illa urgeret. Sed de talibus hucusque circumvagari licuerit; dum transitum ejus lacrymabilem quidem terris sed exsultabilem coelis adoriri formidat oratio. Nunc enim [Col. 1767B] prae mediocritate scientiae dicturus, te rogo Domine Christe, etc.

CAPUT XXI.

Proxima post ista, quae nuperrime dixi, Pentecoste gravi per omnes artus tactus molestia lecto accubuit. Jussit continuo equis concitatis familiari sui Roberti episcopi Herefordensis adventum rogari. Robertus quod nuntiabatur audito confestim adfuit. Et Wlstanus humanorum excessuum confessione facta, etiam disciplinam accepit. Ita vocant monachi virgarum flagra, quae tergo nudato caedentis infligit acrimonia. Quantus hic vir, qui aevo invalidus, morbo infractus, conscientia etiam serenus, non abstinuerit flagellis corporis, ut discuteret si quid reliquum erat animae sordis? Ab eo tempore [Col. 1767C] usque in Circumcisionem Domini videbatur aliquando levius habere, aliquando recidebat in lectum. Ita pigra sed assidua febre agebatur in exitum. Labes corporis augebat vires animae; ut si quid in eo erat immaturum aeternae gloriae, fervor infirmitatis posset decoquere. Post Circumcisionem supradictus episcopus et venerabiles dioecesis suae abbates, Serlo Gloecestriae, Geraldus Theokesberiae, decumbentem visitarunt. Hos ipse, primum pro more suo se ipso accusato, jure absolvit suo; extremum eis valefaciens. Ebulliebat in dies vis valetudinis; maturabatque Christus transitum, qui vocabat ad coelum. Interea non feriabatur ille a Dei servitio; sed veterum non oblitus studiorum, orabat plerumque verbo, [Col. 1768A] semper animo. Magisque sedens quam jacens, aures psalmis, oculos altari applicabat; sedili sic composito, ut libere cerneret quidquid in capella fieret. Ante octo dies decessus sui a Thoma priore loci sacrae inunctionis suscepit officium; quotidiano posthaec Eucharistiae viatico tutatus exitum. Supremum efflavit XIV, Kal. Februarii, paulo post mediam noctem Sabbati. Annus erat Incarnationis Dominicae 1087, regni Willelmi junioris X, post annos suscepti episcopatus XXXIV, menses IV, dies 13, anno aetatis circiter LXXXVII . Hic porro mirari quis poterit, quod longaevitatis suae futurae non ignarus ipse vivens fuerit. Quod cum saepe alias, tum semel in capitulo dulcissime pronuntiavit. Circumsedentibus enim fratribus, et multa ut fit mutuo sermone serentibus, cum repente obstipo capite [Col. 1768B] sopori cessisset, singultantibus omnium lacrymis, quasi festino eos obitu destituturus conclamatus est. Nec multo post discusso somno cum causam ploratus addidicisset, respondit his fere verbis: «Crede mihi, quantum senile corpus durare poterit, non moriar; nec nisi longo senio dissolvetur haec compago. Postquam autem excessero, tunc vobis praesentior ero; nec aliquis ex eis, quos timetis, vobis poterit nocere, si Deo velitis fideliter servire.»

CAPUT XXII.

Laverunt ergo corpus: quod jam spe resurrectionis perpetuae praefulgidum, stupori et venerationi visentibus fuit. Ita perspicuo nitore gemmeum, ita miranda puritate lacteum erat. Denique nasus, [Col. 1768C] qui viventi citra modum protuberabat, ita pulchre defuncto subsedit et incanduit, ut mirum visentibus esset. Illud porro quod dicam, nonnullo praesentibus fuit miraculo. Annulus quem ad consecrationem pontificatus acceperat nonnunquam ante hanc horam sponte exciderat. Tunc vero ne extrahi quidem potuit; adeoque cum corpore sepultus est: quod ipse olim praedixerat. De isto miraculo vide Florentium ad annum 1094, et Capgravium f. 333.

CAPUT XXIII.

Offertur interea corpus; proceditur ad ecclesiam, quam ipse de vetusta fecerat novam. Locatur ante altare cum feretro, circumsedente clero. Ibi nocte illa cum sequenti die ac nocte, orationum inseriae, lacrymarum exsequiae Deo thurificantur. Erat tunc [Col. 1769A] Robertus antefactus Herefordensis episcopus in curia regis ; homo saeculi quidem fretus prudentia, sed nulla solutus illecebra. Huic eadem hora, qua sanctus rebus excessit, visus est astare multum mutatus ad illo Wlstano, quem proximis vidisset annis. Ita stellanti luce perspicuus, viridanti vultu roseus erat: episcopalibusque vestimentis amictus, et baculum tenens in manibus, his compellare videbatur jacentem: «Veni nunc, dilecte frater Roberte, Wigorniam; volo ut justa mihi persolvens, humo corpus, Deo animam commendes.» Talia contra Robertus putabatur referre: «Domine et dilecte amice, praecipis mihi ut te sepeliam; cum jam quinque annis non te viderim hujus vigoris.»—«Dimitte, aiebat Wlstanus, sic est voluntas Dei, quam oportet impleri. [Col. 1769B] Velociter nunc perge; nec verba mea negligenter accipe.» Tum episcopus tam manifestae visionis motus oraculo, statim solutus est somno; regis auribus visum intimavit. Cujus permissu accepto, concitato equitatu rapiebat arva morantia; Wigorniamque ire pergebat. Levabat immensum laborem vis sanctae amicitiae, qua jam inde ab episcopatus initio devinctus fuerat viro; favitque benignis votis divinitas, ut ante ad locum veniret quam tempus humandi esset. Hoc modo prima nocte spiritus Wlstani amicum pontificem sed longe positum in exsequiarum suscitavit officium. Sequenti vero nocte quasi de peregrinatione domum reversus, multa miranda exhibuit praesentibus. Quidam monachorum longi laboris pertaesi, quo quisque poterat in [Col. 1769C] angulos concesserant, ut liberiori otio sine arbitris soporem adorirentur. Eis omnibus continuo aderat, stertentes pulsans, semisopitos suscitans. Confestim surgerent, somnolentiae renuntiarent. Inciperent Psalterium a capite, finirentque cum commendatione animae. Fecerunt illi quod jusserat; nacti ex necessitate virtutem; ut, dum quod esset libitum facere nequirent, ei quod licitum esset quoquo modo acquiescerent. Eorum erat unus, qui facinus immane animo quidem volutarat, sed necdum in opus produxerat. Et Sanctus fremebundus apparuit, cogitationem sceleris improperans, immanitatem exaggerans, exsecutionem comminatus. Satis superque fuisse quod cogitasset; ideoque ab expletione temperaret. [Col. 1769D] Si sibi vellet esse consultum, cohiberet factum. Brevi enim poenas daturum, eodemque anno moriturum, si non absisteret illo peccato. Exterritus monachus minarum fulmine simul et tormento conscientiae, fidem dedit: eo abjurato de quo arguebatur, ulterius mancipatum iri regulae.

CAPUT XXIV.

Dies Dominica, quae fuit sepulturae, aderat; jamque praefatus episcopus advenerat, indicium visionis vera fide vix prae festinatione anhelans. Ipse missis ex more celebratis beatum funus sepultura [Col. 1770A] curavit. Tum vero quasi nihil ante fletum esset, itum est in planctum, porrectum in gemitum. Exclamabat turba in plangorem, quem repercussum testudinum convexa multiplicant. Nec erat simplex fletus aut simulatus; sed exprimebantur veris singultibus lacrymae, religionis ruinam, patriae miseriam in uno testantes homine. Difficulterque discerneres, qui justiores fletus sui causas allegarent, clerus an populus; dum hic pro tutela pastorem, ille pro disciplina doctorem clamaret. Senes an pueri; dum hi maturitatem, hi dulcedinem desiderarent. Divites an pauperes; dum isti opum abstinentiam, illi expensarum munificentiam praedicarent. Immiserunt tandem amantissimi Patris ossa sepulcro; sed memoria nunquam in eorum sepulta est animo. Non [Col. 1770B] enim conventum vel civitatem facile invenies, ubi defuncti episcopi reverentia, non dicam majori, sed nec pari colatur cura. Hoc omni hebdomada, si dies vacat; hoc cum se ad ejus obitum anni volubilitas versat. Monachi psalteria et missas, cives largissimis expensis eleemosynas frequentant. Ipse quoque ultroneus accurrit votis precantium; nec est ullus cum fide petens, qui non mereatur suffragium.

CAP. XXV. Miraculum de libro epistolari ecclesiae Wigorniensis; quem furto sublatum Wlstanus reddi fecit.

CAP. XXVI. Consimile miraculum.

CAP. XXVII. Miraculum de incluso quodam, qui indusium Wlstani indutus, a diaboli tentationibus liberatus est.

CAP. XXVIII. Qualiter Wlstanus post mortem eidem incluso apparuit, et beneficia contulit.

CAPUT XXIX.

[Col. 1770C]

Instabant fideliter monachi; missitabantur per Angliam epistolae doloris intepretes, amoris indices. Rogabatur ut, si Deus cuipiam aliquid de ipsius salute innotesceret, ipse bono nuntio anhelantium vota expleret. Fuit hoc tempore apud Brumetonam bonae vitae presbyter, Dunstanus nomine, cujus sanctitatis suavem fragrantiam jam inde a pueritia audisse me memini. Huic consimili virtutum studio advigilabat ejusdem villae reclusa, nulli virorum sanctitate inferior femina. Nescires quem praeferres; ita aemulis certabatur bonis; presbyter instruendi doctrina, mulier parendi disciplina. Insignis religionis homines, quos Deus theoricis speculationibus [Col. 1770D] dignaretur nondum hac vita carentes. Isti Wigornensibus mandaverunt nihil de salute Wlstani dubitari debere. Vidisse se illum inter sanctos choros, nihilominus quam caeteros habentem gloriae, et aliquanto plus quam aliquos inferioris gradus habentem gratiae. Quorum qui non credit dictis, in religionem committit; quam, ut dixi, tanta coluerunt instantia, ut nostro nil praesertim saeculo supra. Denique quidquid dicebant, ita excipiebatur; quasi ex coelestibus insonuisset templis, quasi ex divinis profunderetur adytis

EPILOGUS.

[Col. 1771]

[Col. 1771A] Explicuisse mihi videor jussa vestra, Patres et domini, ut Vitam sanctissimi viri qualicunque stylo exsculperem. Obedientiam ergo exhibui, etsi votum vestrum non explevi. Vestri erit judicii, an utrumque. Excusat voluntas impotentiam; quia, etsi nequivi quod debui, feci quod potui. Paciscar ergo, [Col. 1772A] quaeso, aeternam vobiscum de parvo labore gratiam; quia studio vestro et voluntati sex septimanis paulo minus lucubravi. Par ergo erit; ut post hujus animae corporisque discidium totidem diebus pro me Deo immoletis hostias, quot noctium ego Wlstano consecravi excubias. Valete.

[Col. 1771] Explicit Vita S. Wlstani episcopi et confessoris, cujus sancta depositio celebratur XIV Kal. Februarii.

Epistola

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 1771]

WILLELMI MALMESBURIENSIS EPISTOLA AD PETRUM MONACHUM DE VITA ET SCRIPTIS JOANNIS SCOTI (ERIGENAE).

[Col. 1771]

(Vide Patrologiae t. CXXII, col. 92, inter Prolegomena ad Opera Joannis Scoti.)

Excerpta

Willelmus Malmesburiensis

[Col. 1771]

EXCERPTA EX WILLELMI MALMESBURIENSIS ABBREVIATIONE AMALARII. (P. ALIXIUS, Praef. ad Joannis Parisiensis determinationem de modo existendi corpus Christi in Eucharistia; Loud. 1686, in-8 o , p. 82, ex cod. ms. biblioth. Lambeth. n. 39, in-4 o .)

[Col. 1771B] INCIPIT PRAEFATIO WILLELMI IN ABBREVIATIONE AMALARII.

In historicis nos narrationibus occupatos detorsit proposito tua, Roberte amice, voluntas. Nuper enim in bibliotheca nostra cum sederemus, et quisque pro suo studio libros evolveret, impegisti in Amalarium De ecclesiasticis officiis. Cujus cum materiam ex prima statim tituli fronte cognoscens, amplexus es occasionem qua rudimenta novae professionis animares. Sed quia confestim animi tui alacritatem turbavit testimoniorum perplexitas et sermonum asperitas, rogasti me ut eum abbreviarem. Ego autem qui semel proposuerim deferre tibi ut homini dilectissimo, munus injunctum non aspernanter accepi. In quo experiri licebit, quantum propter [Col. 1771C] faciliorem intellectum in dejiciendo sermone laboravi, qui cultius fortassis loqui potui. Est enim res de qua tractatur pernecessaria et cujus ignorantia [Col. 1772B] sit cunctis sacerdotibus pudenda. Interea te admonitum volo ut unum ex his qui de talibus disputaverunt, fugiendum scias, Rabanum nomine, qui in libris De officiis ecclesiasticis dicit, sacramenta altaris proficere ad saginam corporis, ac per hoc corruptioni, vel morbo, vel aetate, vel secessu, vel postremo morte obnoxia: quae de Domini corpore dicere credere, scribere quanti sit periculi, vides. Praeterea libri ejus per se parum conferunt scientiae, minimum accommodant doctrinae; de aliorum quippe laboribus, aut ad litteram, aut ad sententiam, omnino usurpati. Denique duo libri voluminis illius quod supradixi ex Isidoro, et tertius ex Augustino De doctrina Christiana et Pastorali Gregorii ad verbum sunt transcripti. In libro porro De natura [Col. 1772C] rerum quid dicit aliud quam Isidorus Etymologiarum, vel in illo De compoto? Quid nisi quod Beda De temporibus, praeter quaedam allegoriarum commenta? [Col. 1773A] Fuit enim vir ille huic vitio peculiariter assiduus, quasi prorsus desperaret lectores suos memoriam non habere qua possent ejus furta deprehendere. Enimvero sicut aliquanta verba dissimulata prudentia a majoribus mutuari datur gloriae, ita totas sententias aperta impudentia furari, deputatur audaciae. Illo ergo repulso, in Amalarium qui catholice de talibus scripsit, animum intende.

( Finito primo Abbreviationis libro, lectorem ita affatur. )

Hucusque quanta potui brevitate, quantumque potui intelligere, librum primum. Amalarii defloravi; conjungens libro primo quaedam capitula secundi et tertii, ut totus primus liber de varietatibus missae totius anni absolveretur. Quare conveniens [Col. 1773B] putavi ut tertium librum Amalarii hic secundum facerem, ut post varietatem officiorum totius anni, statim significationes sequerentur usus quotidiani. [Col. 1774A] Tertium enim librum posui quem ipse secundum; ut post explanationem ministeriorum, diceretur de gradibus et vestibus ministrorum.

( In fine operis amicum iterum alloquitur: )

Videor mihi, amice, satisfecisse jussioni tuae, ut Amalarium breviarem. Si excidi voto per imperitiam, dabis veniam. Si quid commode et apposite dixi referes gratiam Patri luminum, a quo est largitio omnium bonorum. Sane moneo si de compendio vis scire significationes missae, legas versus Hildeberti prius Cenomanensis episcopi, postea Turonensis archiepiscopi. Si significationes sacrarum vestium et caeterorum id genus, sermones Ivonis Carnotensis episcopi. Hi enim talia videntur intellexisse perspicacius, et texuisse pulchrius. Caeterum [Col. 1774B] de varietatibus officiorum, alium frustra desiderabis quam Amalarius; fuerit fortasse aliquis qui scripserit disertius, nemo certe peritius.

ANNO DOMINI MCXLIII. HUGO FARSITUS

Notitia

Auctor incertus

[Col. 1773]

NOTITIA ( Histoire littéraire de la France par des Religieux bénédictins, XII, 294)

Hugues Farsit était chanoine régulier de l'abbaye de Saint-Jean des Vignes, à Soissons, avant 1128 . Ce fut cette année que plusieurs malades attaqués du mal des Ardents, s'étant rendus en pèlerinage à l'église Notre-Dame de Soissons, y obtinrent leur guérison par l'intercession de l'auguste patronne de ce temple. Hugues, témoin de ces miracles, en composa la relation. Il ne la publia cependant que plusieurs années après, puisqu'il y fait mention de l'abbesse Mathilde l r e comme étant déjà morte; ce qui se rapporte au 13 Décembre 1143.

Nous avons peu de relations plus authentiques et plus dignes de foi que celle-ci, l'auteur n'y rapportant que des faits récents, publics, et qu'il atteste avoir vus lui-même ou tenir de témoins oculaires. Qu'opposera l'incrédulité, par exemple, au miracle de cette femme d'Oignoncourt, nommée Gundrade, à qui le charbon pestilentiel avait fait perdre le nez et les lèvres, et dont tout le visage se trouva parfaitement rétabli dans une nuit? Vidimus eam et nos, dit Hugues, et in restauratione beneficii in nullo prorsus detrimentum patiebatur; sed similis erat carni reliquae caro recens, nisi quia diligenter intuentibus lucidior videbatur.

D. Michel Germain non content de nous donner cet écrit en original parmi les preuves de son Histoire de Notre-Dame de Soissons, l'a presque entièrement traduit dans le corps de l'ouvrage. Avant lui, Vincent de Beauvais en avait inséré divers extraits dans son Miroir Historial (l. XXVIII, capp. 2-4) . Il s'en rencontre même des lambeaux dans quelques auteurs contemporains. Mais celui qui a fait le plus grand usage de cette relation est Gautier de Coinci, prieur de Vic-sur-Aisne dans le Soissonnais, écrivain de la fin du XII e siècle. Elle se trouve entièrement fondue dans ses trois livres en vers français Des miracles de la sainte Vierge, heureux s'il eût eu la discrétion de s'en tenir à ce texte, au-lieu d'y ajouter, comme il a fait, quantité de fables qui choquent le bon sens, blessent la pudeur, et déshonorent la religion . Un célèbre académicien qui a pris la peine de relever ces défauts, est tombé lui-même dans un autre, en rejetant les vices de la copie sur l'original, et en imputant à Hugues les extravagances de Gautier. Ce jugement est d'autant plus surprenant, que le critique avait l'une et l'autre pièce entre les mains, et qu'il se porte pour en avoir fait la comparaison. Sans prétendre manquer aux égards qui lui sont dus, on osera le défier de montrer dans la première les exemples scandaleux qu'il cite de la seconde. Ce défi sûrement ne sera pas rempli. Il est bien vrai toutefois que Gautier de Coinci n'a pas imaginé ces traits; mais c'est de Gautier de Compiègne, dont nous parlerons dans la suite, qu'il les a tirés, et non de Hugues de Soissons .

[Col. 1775] Si l'on en croit Ferreolus Locrius, il faut encore mettre sur le compte de notre auteur, qu'il fait mal à propos chanoine de Laon, une relation anonyme de miracles opérés dans l'église de Notre-Dame de Roquemadour en Querci, l'an 1140. Cet ouvrage se conserve manuscrit à la bibliothèque de Saint-Martin de Tournai. Il commence par ces mots: Scripturus miracula Dei Genitricis et perpetuae virginis Mariae Rupis-amatoris . Mais comme la conjecture de Locrius n'est appuyée d'aucune preuve, nous nous dispenserons de l'adopter.

Voici deux autres pièces manuscrites que-l'on peut avec plus de certitude attribuer à Hugues de Soissons. La première est une lettre qui a pour titre dans l'exemplaire de la bibliothèque du roi n. 2842: Fratris Hugonis Suessionensis epistola ad Patres Confluentiae congregatos. Cette assemblée des Pères de Coblentz est, comme on va le voir, un chapitre général de Prémontrés. La salutation porte: Venerandis Patribus et dominis apud Confluentiam congregatis frater Hugo Suessionensis vestrae sanctitatis servus. L auteur débute par des protestations d'attachement et de respect pour tous ceux qui composent l'orde de Prémontré. Quod vos, dit-il, perinde dilexerim, tam illos quos facie novi, quam eos quos fama tantum comperi, plurimi vestrum recolere possunt.

Il fait ensuite l'éloge de saint Norbert, qu'il a toujours regardé, dit-il, comme un ange que le Seigneur avait rempli de son esprit. Entre ses vertus il loue son amour ardent pour l'unité de l'Eglise, et à cette occasion il traite des différentes manières d'être dans la même communion. «La première, dit-il, consiste dans la créance des vérités du salut; la seconde dans la pratique des vertus sans lesquelles on n'obtient point le royaume des cieux; la troisième dans les observances établies par les hommes pour resserrer davantage les liens de l'unité. Ces observances, poursuit-il, ne seraient nullement nécessaires, si l'amour divin était également enraciné dans tous les coeurs. Car la loi, suivant l'Apôtre, n'est point faite pour le juste; mais les faibles en ont besoin. Pour concilier à ces observances le respect qu'elles méritent, on doit être attentif à les mettre à couvert de toute innovation. C'est ce que Moïse a lui-même ordonné lorsqu'il a dit: Ne passez point les limites que vos pères ont posées. » Tout ceci n'est qu'un préambule pour en venir aux nouveaux usages que les Prémontrés avoient introduits. «Ces principes établis, continue-t-il, je vous demande quel avantage vous avez trouvé à quitter les chapes noires dont tout l'ordre des chanoines réguliers s'est jusqu'à présent servi? Ignorez-vous la maxime de notre Père saint Augustin, qui dit qu'une coutume qui n'est point contraire à la loi, doit elle-même tenir lieu de loi? C'est donc en vous une affectation ridicule et déraisonnable d'avoir préféré les chapes blanches. Mais ne prévariquezvous pas même contre la loi divine en portant des tuniques de laine au lieu de celles de lin que Moïse avait recommandées aux prêtres; en les portant, dis-je, non-seulement au choeur, mais même à l'autel?» Hugues relève avec la même chaleur quelques autres pratiques nouvelles que les Prémontrés avaient subrogées aux anciens usages de l'ordre.

Le second ouvrage manuscrit de notre auteur, conservé dans la même bibliothèque sous c n o 2484, est une lettre à sa soeur Helvide. L'inscription est conçue en ces termes: Sorori reverendissimae Helvidi adnumerari videntibus dominum Hugo Suessionensis. L'auteur lui dit qu'il a dessein de lui dédier un ouvrage auquel il est résolu de consacrer tous ses moments de loisir dans tout le temps qui lui reste à vivre; qu'il intitulera cet ouvrage: Otium Hugonis ad Helvidem sororem; qu'il le distribuera par livres annuels, Opusculi summam per annuos libros distinguere volui; que s'il se passe quelque année sans qu'il puisse rien écrire, il aura soin d'en avertir dans le livre suivant: Quod si forsitan aliquis annus praeterierit in quo non liceat aut non possim aliquid scribere, et hoc in sequenti libello, si tamen aliquis subsecutus fuerit, vita comite annotabitur. Car, ajoute-t-il, nous n'avons pas encore épuisé toute la matière, et il nous reste encore bien des choses à écrire: Neque enim totum librum et totam scripturam edidimus, quoniam adhuc Dominus daturus est in futuro. Que s'il arrive, poursuit-il, que le Seigneur vous appelle à lui avant moi, je continuerai d'écrire en laissant le même titre à mon ouvrage: car votre souvenir, matrès-chère soeur, me sera toujours agréable: Quod si priorem te vocabit Dominus, scribam, et permanebit titulus superius affixus: OTIUM HUGONIS AD HELVIDEM SOROREM. Memoria enim tui grata est mihi, soror mea. Il lui parle ensuite de la mort et de l'incertitude de ce moment terrible, des misères de cette vie et de la béatitude éternelle. On ignore quel était l'objet de ce grand ouvrage que notre auteur préparait, et s'il le conduisit à sa fin. Ce qui est certain, c'est qu'il n'en reste aucun monument ni aucun souvenir dans l'Histoire.

Dormai lui donne encore un traité Sur les sacrements, ouvrage, dit-il, qui faisait partie des livres qu'Arculfe ou Ansculphe de Pierrefons, évêque de Soissons, légua l'an 1158 à son Eglise. Mais il parait n'être fondé que sur une équivoque de nom pour attribuer cette production au chanoine régulier de Saint-Jean des Vignes. Il est d'autant plus vraisemblable de la mettre sur le compte de Hugues de S. Victor, et de l'identitier avec son grand traité Des sacrements, qu'elle ne porte point le surnom de notre auteur.

L'année de sa mort est incertaine. Le jour en est marqué au 4 août dans les Nécrologes de Saint-Jean des Vignes et de la cathédrale de Soissons. On l'annonce dans le dernier en ces termes: Obiit Hugo Farsitus qui dedit nobis libros tam divinae paginae quam saecularis. Cette époque, tout imparfaite qu'elle est, suffirait, au défaut de tout autre, pour le distinguer de l'abbé Hugues qui gouverna Saint-Jean des Vignes depuis l'an 1177 jusqu'en 1186 . Car c'est au 28 octobre que la mort de ce dernier est rapportée dans l'obituaire de la maison.

De miraculis B. Mariae virginis

Hugo Farsitus

[Col. 1777]

HUGONIS FARSITI LIBELLUS DE MIRACULIS B. MARIAE VIRGINIS IN URBE SUESSIONENSI (D. Michel GERMAIN, Histoire de Notre-Dame de Soissons, p. 481, ex ms. Corb.)

INCIPIT PROLOGUS.

[Col. 1777]

[Col. 1777A] Ad laudem et honorem beatae et gloriosae semperque virginis Mariae, Genitricis Dei et Domini nostri Jesu Christi, temporibus nostris virtutem mirabilium suorum dignatus est ostendere Deus populo suo, ut credentibus det haereditatem gentium, et diligentibus se bona quae promisit Israeli. Qui ergo semel illuminati participes facti Spiritus sancti, gustabant jam virtutes saeculi venturi, gustantes nihilominus bonum Dei verbum, et ideo fastidiose et negligenter agentes haec praesentia, datum est eis ex munere consolationis, optata visione libare potentiam regni invisibilis, et haurire oculis timorem [Col. 1778A] et amorem severitatis et misericordiae divinae. Haec est enim fortitudo Dei magna per quam mala coerceat, et diligentibus se bona invisibilia et divitias gloriae suae largiatur: haec est, inquam, fortitudo Dei magna et potentia regni ejus maxima, virtus invisibilis, virtus arcana in refrenandis malis, quae velut morbus exuberarent in regno ejus, nisi repressa, et virtus gratiae et misericordiae e regione sua opera ineffabiliter exerens, per quam excluso timore congaudet electis superabundanti amore praebente fiduciam: sed haec alias.

INCIPIUNT MIRACULA S. MARIAE SUESSIONENSIS.

[Col. 1777]

I. De ordine initiali miraculorum.

[Col. 1777B]

Anno igitur ab Incarnatione Domini 1128, quo judicio Dei et quibus de causis intelligat qui valet, concessa est potestas adversae virtuti plaga invisibili percutere homines diversae aetatis et sexus in pago Suessionensi, ita ut semel succensa corpora eorum cum intolerabili cruciatu arderent usque ad exclusionem animae, nisi sola Dei medicina occurreret. Est autem morbus hic tobificus sub extenta liventi cute carnem ab ossibus separans et consumens, et mora temporis augmenta dolorum et ardoris capiens per singula momenta, cogit miseros mori, et tamen desiderantibus mortem tantum remedium denegatur: donec prioribus depastis artubus, celer ignis invadat membra vitalia et, quod [Col. 1777C] mirum est, ignis hic sine calore validus ad consumendum, tanto frigore velut glaciali perfundit miserabiles, ut nullis remediis possint calefieri. Item quod non minus est mirabile, ex quo divina gratia restinctus fuerit, fugato mortali frigore tantus calor in eisdem partibus aegros pervadit, ut morbus cancri eidem fervori persaepe se societ, nisi medicamentis occurratur. Horror est et infirmantes et recens sanatos intueri, et vestigia mortis evasae in corporibus eorum et faciebus exterminatis oculis [Col. 1778B] pererrare. Quanto autem major miseria, tanto gratiosior misericordia. Factum est ergo perurgente tanta necessitate, et plaga jam saeviente, et generali periculo imminente, ubi humanum auxilium, nec cogitari poterat, confugium fecerunt in quos ignis jam desaeviebat ad piam et propitiam Dei matrem semperque virginem Mariam, neque frustrati sunt tandem a spe sua. Erant autem sex diebus mense Septembrio in ecclesia Beatae Virginis quae sita est in urbe Suessonica, et non cessantibus doloribus numeroque languentium per singulos dies accrescente; qui esse quieti non poterant, jugibus et atrocibus vocibus et quales illa mors solita est formare, nullum qui audiret quiescere sinebant. Percussa est civitas recenti metu, et quamvis durissima [Col. 1778C] corda formidine periculi imminentis, et ignis tam vicinos invadentis, et plagae nec opinantes devastantis concussa sunt. Fit concursus in eamdem ecclesiam ab omni populo, procedunt tam de aliis, quam de majori ecclesia congregationes pede nudo, exemplo Ninivitarum armati humilitate, et adjunctis sibi poenitentiae copiis, ut congrederentur cum pio et misericorde Deo: congrederentur, inquam, et vincerent. Pius est enim, et non potest diutius sufferre impressiones praecordialis doloris et [Col. 1779A] immensae miseriae, sed statim cedit et vincitur, quia pius est. Haec sunt enim arma coelestia quae protegunt, haec arma coelestia quae docent fortiter stare, et fidenter congredi et cedere. Erecta est igitur area talis pugnae ecclesia beatae Virginis et matris Domini, ut et ipsam in auxilium sibi in tanta necessitate conducerent. Dato igitur signo a sacerdote ut precibus (jam hora est, inquit) gladio vastanti occurrerent et concurrerent: tunc vero dimittunt habenas lacrymis et clypeo protento fidei, forte ardore insistunt, et clamor eorum ascendit ad coelum, et ecce adest in auxilium imperiosa Regina et Domina angelorum, trahens secum fortia agmina coelestium spirituum, ad cujus praesentiam formidaret infernus et paverent portae mortis, et omnis [Col. 1779B] adversa valida vel quaelibet potestas plagam inferens subsistere non poterat. Quod ne cui mirum videatur, praecursor ejus adventus tam magnus tremor ecclesiam replevit, ut terrae motum esse factum, aut ecclesiam a fundamentis concussam arbitrantes, omnes fugerent et anticipasse ostia et exitus tardum singulis videretur. Reverentiam enim tantae potentiae elementa et mentes hominum sentire debebant, et a facie divinae virtutis mortalia corda percelli. Ubi vero nihil adesse periculi senserunt, reversi in se omnem ardorem languentium exstinctum, et omnem dolorem consopitum celerrima suavitate collata inveniunt. Quorum ergo gemitus dolentium intolerabiles modo erant, prae subita liberatione nunc emittunt infinitas voces laetitiae ad [Col. 1779C] coelum, et cunctis sibi exsultantibus populis laudes et lacrymae et gratiarum actiones per reliquum diei non videbantur posse finiri: dant signa et tympana vocem suam, concrepantia gloriam victoriae Dei et certatim concinentia, concipere novum spiritum, et fremere Christum in cordibus fidelium magis ac magis adhortantur. Quis tunc cessavit a laudibus Christi, et tuum nomen, gloriosa Virgo, quoties replicatum, quoties inclamatum est? Clemens Domina, dictum est millies, pia et propitia et beata Virgo, vociferatum est decies millies.

II. De visis pridie splendoribus.

Aiunt a quibusdam ex languentibus pridie hujus beneficii coelitus dari visas esse claritates copiosas, [Col. 1779D] coelitus per fenestras ecclesiae vitreas illapsas, quasi quaedam praeconia largitionis sequentis.

III. De puella sanata per soccum.

Ausum etiam usus generalis muneris postulandi paucos ante dies praebuerat ejusdem gloriosae virginis benignitas, puella quadam signata et sanata per soccum ejusdem matris Domini, qui in eadem servatur ecclesia: nam Mathildis abbatissa quae tunc ei loco praeerat, pertaesa importunitatem et stridorem assidui clamoris ejus, assumpto beatae Virginis socco, processit una cum suo comitatu, et mox ubi signata est praedicta puella absque mora fugato dolore, suavitate recepta convaluit, et hinc profusa benignitate beatissima Virgo mater pietatis quotquot veniebant per singulos dies restinguebat et [Col. 1780A] sanabat, et ad propria fugato dolore redibant. Neque jam erat difficultas in praestanda suavitate. Nocte et die iterum et iterum concrepant tympana et laudes Deo omnipotenti modulata suavitate a degentibus in ecclesia creberrime personabant; et qui ad domos suas coenamque jam concesserant nec lacrymas nec praeconia laudum continere poterant. Quid multa? Intra quindecim dies nominatim advocati sunt centum et tres ab hoc igne restincti, et tres puellae distortis membris quae advenerant ad sanitatis gratiam restitutae.

IV. De stellis fugantibus caliginem.

De tenebrosa caligine per noctem eodem tempore, et stellis mirae magnitudinis eamdem caliginem ultra ecclesiam persequentibus et fugantibus, [Col. 1780B] plurimi se vidisse asseverant.

V. De illa quae momordit soccum.

Moris erat ut aegroti, sanitate recepta, per novem dies ibidem manicarent, et in his diebus per singulos de socco circumlato benedicebantur et osculabantur illum. Cum una de his quae sanitatem acceperant, dum oscula figit, nimio ardore fidei succensa dentibus arripuit; qua indignatione permota gestatrix et custos ejusdem socci, stomachando coepit in illam tanti criminis ream invehi, et culpare acriter quod hoc ausa fuerit, nec ulterius pro hujusmodi excessu ad eas producturam. Illa vero charitatis conscia, sed criminatricem suam metuens, imo laudabilis tam furiosae dilectionis conticuit, et de materia exstinctorum omnino victos [Col. 1780C] nos esse fatemur, quia non credo ullum hominem posse referre nisi hoc tantum, quia fama tam copiosae gratiae excitabat omnes usque ad littora Oceani, et ripas Rheni, et quotquot veniebant sanabantur.

VI. Quanta devotio populi.

De populi vero devotione et de concursu et reverentia innumerabili virorum ac mulierum, divitum et pauperum, senum, juvenum, puerorum, quis auderet vel inchoare narrationem? Quis teneras et delicatas personas non solum virorum, sed etiam adolescentularum, duratis pedibus, in patientia frigoris et viarum, superato rigore hiemali et asperitate itineris posset referre, quae servatam mundo [Col. 1780D] teneram carnem secandam frigori et cruentandam idem sacrificium Deo devotum obtulerunt? Quid erat, Domine, in cordibus earum, quantus ardor, quanta charitas, quanta rabies dilectionis tuae? Quis lacrymas et preces et convulsos ab intimo praecordiorum gemitus, et poenitentiae rugitus novit, nisi tu solus, Domine, qui eos per Spiritum sanctum tuum novisti, et misericorditer suscepisti? Corporalia qui volunt admirentur, ut vere justum est, miracula; nos vero gratiam tuam magis admiramur, Domine, in peccatoribus tuo pavore conterritis, et ad devotam poenitentiam conversis, et de monumento quasi suscitatis, et ob memoriam gratiae non ingratis lacrymis et humilitate in tuo amore ferventibus. Haec sunt miracula nostra quae praecipue [Col. 1781A] cordi sunt nobis, pro his glorificamus te, Domine Jesu, laudamus et adoramus, quia iste totus fructus qui permanet in vitam aeternam, pietas et humilitas quae in te fervescunt.

VII. De femina quae nasum recuperavit.

Unum refero miraculum, cujus simile utrum legerim auditum aut visum in praeteritis saeculis, nescio. Mulier quaedam nomine Gundrada virum habens nomine Theodoricum, commanens in riparia ultra Axonam fluvium quae praeterlabitur urbem Suessonicam, de villa quae dicitur Audiguncurtis ( Oignoncourt ) inter caeteros quorum membra ignis ille judicialis depascebat, venerat ad ecclesiam Beatae et gloriosae semperque Virginis Mariae Genitricis Dei et Domini nostri Jesu Christi, opem flagitans [Col. 1781B] medicinalis gratiae per eamdem matrem misericordiae. Invaserat enim idem ignis faciem et ora praedictae mulieris, et jam cum horrore intuentium quidquid carnulentae cartilaginis in naso ejus prominebat, et labium superius quod naso subjacet usque ad maxillares et gengivas molares erat, ignis tabificus depopulans turpaverat. Quid plura? Misericordiam postulavit et obtinuit, et exstinctus est a facie ejus vastator ignis: sed quia generale erat et publicum quasi minus miraculum computatur, nam majora sequuntur et virtus inusitata in eadem persona celebrata. Interim licet beneficio gratiae caruerit tanto dolore, non tamen evasit visionis honorem, misericordiam et judicium tuum circumferens, Domine. [Col. 1781C] Omni ergo occursanti jam molesta et odiosa fiebat et coacta est redire ad suos, ut gratia consanguinitatis temperaret importabilem ejus conversationem, sed et hoc modo parum profecit, omnibus erat gravis ad videndum. Compulsa est ergo praeter oculos totam faciem madenti panniculo velare, nec tali adminiculo vix aliquid profecit, quo excusare odium et nauseam vel beneficio humanitatis et consanguinitatis valeret. Quid faceret, quo se conferret, a quorum conversatione non abjiceretur, quae suorum etiam domesticorum odio, maledictis jam respergebatur? Sic ergo omni necessitate circumclusa, omni humana ope desperata, utilius subit consilium et copiosius occurrit auxilium, et jam frigescentem fidem revocans, culpat se ipsam velut immemor [Col. 1781D] prioris beneficii copiosam in misericordia matrem misericordiae, id est Christi genitricem Mariam, per oblivionem velut posthabuerit. Rediviva igitur fide et spe velut armis accincta, in crastino iterum parat proficisci ad memoriam beatae et gloriosae Virginis quae est in urbe Suessonica. Confecta itaque pro sua paupertate candela quam offerret iterum est dormitum. Eadem nocte maturius evigilans, et sollicita quam citius elucesceret, memor sponsionis suae ac propositi, nimium prolixas noctes, utpote ante aequinoctium vernale queritur. Tunc sensit laxatum fluitare panniculum quem ori suo obdiderat, quem dum restringere sursumque reducere nititur et parum proficit: coacta est circumjacentium [Col. 1782A] implorare auxilium, dumque morantur somno vel frigore tardi, illa nihilominus quaerit lucernam accendi et auxilium sibi ferri. Cum interim sensit carnem sub digitis et panniculo pressam indolescere, et nesciebat quia caro est nasi et labii reformati; sed dum saepius reducit pannum, saepiusque per idem attrectat creaturam noviter plasmatam: Deus, inquit, et sancta Maria, adjuva, Deus, sancta Maria adjuva! Ad quam vocem turbati et excitati, maturius inferunt lumen; tunc vero novum plasma pignusque redivivae resurrectionis in naso et in labio ejus deformi stupent celebratum, et fit gaudium quasi reduce vita ex mortuis. In crastino candelam pro gratiarum actione oblatura, proficiscitur ad urbem quam in aliis votis [Col. 1782B] destinaverat. Quid mirum si tunc recens recognoscentibus se fecit miraculum, quae in tota vita sua circumferens tantam Dei misericordiam, testimonium divinae gratiae publice exhibuit? Vidimus eam et nos, et in restauratione beneficii in nullo prorsus detrimentum patiebatur, sed similis erat carni reliquae caro recens, nisi quia diligenter intuentibus lucidior videbatur. Ardor igitur fervensque fides populorum non erubescebat nasum et ora ejus osculari, quasi quod modo recenter manibus ipsius Dei esset factum.

VIII. De fabro perfido sed correpto.

Faber ferrarius de pago Laudunensi conventionem fuerat annuam ut ibidem Suessione remanens [Col. 1782C] utensilia materonum reficeret, et quod sui esset officii, et quod juberetur toto anno expleret; postea vero poenitentia ductus, circumventum in pretii pactione se aestimans, proposita occasione domus suae et familiae visendae et disponendae, non tamen tacita, quod eum angebat querela de pretio, domum regreditur, quasi statim reversurus, et leve aut grave quod pepigerat prosecuturus; et modo hoc licentiam obtinuisse dicitur, quia, cum non haberet vadem quem pro se daret, dedit dominam sanctam Mariam vadem suae regressionis citissimae et pactionis suae perficiendae: sic ergo vade adscreditato dimissus est. Tum vero qualem reliquerat pro se vadem parum memor, ultra exspectatum moratus cum ei placuit reversus est, utpote qui renuntiaturus [Col. 1782D] se nolle pro tali pretio, id est sexaginta solidorum toto anno servire. Tum vero is qui praeerat operi, cum quo et pactionem fecerat, arguens eum mendacii et admonens eum poenae quae posset eum juste consequi, quia non erat mentitus hominibus, sed Deo et sanctae Mariae: per quindecim dies se ibidem gratis operari promisit, quasi hac exhibitione servitii merito liber esse deberet ab annuali servitio quod prosequi nolebat. His ergo quindecim diebus expletis, recedebat reclamante operis praeposito, et succensente ei vota fidei et pactionis violatae, et vadis quam dederat admonente. Faber tamen non minus in proposito permanens recedebat. Cum ergo transisset villam quae dicitur [Col. 1783A] Crovicus ( Croug ), quae villa ultra Sanctum Medardum est, et jam montem ascendens dum altitudinem nititur ejus apprehendere; sic inutilis manibus et pedibus coepit fieri et membris contrahi, ut omni facultate itineris ad domum reducentis negata, compulsus sit cum lacrymis repetere urbem Suessonicam, et memoriam beatae Mariae Virginis quam ipse mendax in vadem reliquerat, et opem ejus flagitare. Nam pertinax et perfidus non semel tentaverat, quasi torporem casualem et accidentalem a se excutere, et quo amplius nititur, eo amplius impeditur, donec sola vexatio intellectum dedit auditum, quia regredi ad monasterium facilius poterat, ad suam vero domum progredi omnis facultas negabatur. Tandem vinculis perfidiae suae ligatus rediens, [Col. 1783B] vel potius a vindice suae perfidiae potestate reductus ad memoriam beatae Dei genitricis Mariae, dum ejus cum lacrymis altare amplectitur, recognitus ab operis praeposito: «Tunc es, inquit, faber noster desertus et mendax?»—«Ego ille sum, inquit, infelix et miser: et reus beatae Virginis, quae modo a me justas poenas exigit, quas merito ut inpraesentiarum cernitis sustineo. Sic enim et sic fecit mihi Deus: nunc vero promitto Deo et beatae Virgini, et paratus sum ei toto animo aut omni vita mea servire, tantum ut respicere me dignetur propitia et misericors Domina, et hujus tanti peccatoris misereatur.» Dum haec cum lacrymis et rugitu amplexus altare obsecrat, liberatus ab hac nervorum contractione, stabilitatem in servitio tenens, [Col. 1783C] secundo jam non est ausus mentiri.

IX. De puero in visione rapto.

Inter initia benedictionis hujus coelitus effusae, quidam puer undennis, pecorum custos, ardens pedibus a matre sua advectus est, paucos dies ibi fecit, et remedio doloris accepto, ad domum revectus est. Erat autem de Vallibus ( Vaux ), quae villa est ultra Axonam inferius juxta ripariam ejusdem fluvii; sed dum nutu divino puer idem non immemor tanti beneficii flagitaret desiderio visendae domus beatae Virginis, et super hoc quotidie molestus matrem perurgeret, ut Suessionem quasi pro gratiarum actione redire deberent; illa penitus non acquiescente, quia sano, inquit copia [Col. 1783D] non datur, saltem necessitas redivivae infirmitatis compellat quod satis desideranti negatur; audiat me qui intuetur corda et desideria peccatorum. Ad hanc vocem statim coepit prioribus tormentis vexari, igne tabifico jam depasente carnes ejus. Expavit mater et, posthabita omnium cura, ad urbem domumque beatae Virginis pariter regrediuntur. Ex pristina igitur passione et praesenti renovatione jam artus ejus inutiles efficiebantur, et tamen secundo accepit gratiam liberationis et suaves habuit somnos, et ad ingressum processionis matris ecclesiae, dum frequens turba comitatur, a quiete excussus ob gratiarum actionem rumpit clamoribus aethera, et in se celebrata denuo beneficia testatur, narrat, et omnibus se raptum fuisse ante [Col. 1784A] Deum, et Dominam nostram Dei Genitricem pro populo supplicantem vidisse, ut dignaretur Deus hunc morbum a populo evertere et hanc scintillam quae acciderat auferre, et ad hoc a filio suo responsum benigne accepisse: Mater, tu es maris stella, fiat omnis voluntas tua. Dum item queritur eadem virgo beata super domo sua quae vilis et abjecta prae caeteris erat; item a Filio suo audivit, quod de trans mare et de trans Rhenum pecuniam faceret afferri, de qua domus ejus aedificaretur, et in omnium oculis respicientium claritate magna et gloria illustraret eam; populo etiam Suessionensi mala evenire ex parte Dei praedixit, quia suae Genitricis ecclesiam non reficeret. Et quidem multos ex eadem urbe ignis invasit, quae et qualia restent [Col. 1784B] nescimus. Hujus autem visionis tam in claritate qua excolitur ab omni aetate et sexu et conditione, quam in copia munerum et oblationum, tot sunt testes, quot hodie superstites qui videre volunt. Nam puer se post paulo moriturum esse testatus est, et ita evenit, neque mensem supervixit, mirum autem valde et de hoc puero erat, quod ab initio mundi omnem historiam veterem retexens, totam narrationem suam cursim rhithmice digerebat. De nova etiam lege textum Evangelii et actus Domini sic ordine recensebat, tanquam omnia in libro legeret et dictata ab aliis pronuntiaret. Super sanctitate etiam et virginitate Joseph qui fuit custos et sponsus sacrae Virginis, inter caetera ait: Qui tenet sceptrum florentis virgae, custos erat gloriosae [Col. 1784C] puellae. Et mirum ubi legimus Joseph florem virginitatis tenuisse, per quam etiam beatae Mariae virginitas assertionem acciperet. Renovantur et hic dona antiqua sancti Spiritus, qui pastorem puerum implens citharistam facit et prophetam. Dum haec ergo tam copiose narraret, sicut fluvius torrens quem Spiritus Domini cogit, clausis oculis tanquam lucem transitoriam exosus; laicis et illitteratis vix dignabatur facere verbum, tanquam ignorantiam eorum pertaesus, qui magna et profunda intus audiebat et lumen non hujus saeculi intuebatur. Qui autem linguas infantium facit disertas, et infirma mundi eligit ut fortia quaeque confundat, etiam hunc testem suae glorificationis [Col. 1784D] facere dignatus est. Constituti igitur tempore testimonii expleto, ut diximus, post paulo decessit; cujus etiam faciem tanta gratia perfuderat ut candore et claritate vultus angelicum nescio quid et divinum assignaret.

X. De muto per visionem sanato.

Tres muti ad eamdem memoriam Beatae Mariae Virginis advenerant, qui dum nocte sopiti in ecclesia jacerent, unus eorum visione turbatus somno excutitur, et accurrens ad altare lingua insolita plenissime coepit fari et gratias agere beatae virgini, et ordinem suae liberationis suae edicere. Scilicet dum gravi somno premitur, duae columbae coeperunt, ut sibi videbatur, aures illius scalpendo subvellere, ad quem terroris impulsum [Col. 1785A] excitatus, dona quae dormiens et inscius gaudens acceperat et vigilans retestabatur. Hoc signo haeresis bruta retunditur, quae in parvula aetate nihil operari gratiam Spiritus sancti eo quod nec dum intelligant baptismum quod accipiunt, asserere nititur. Ecce in hoc dormiente et nesciente operata est; alii duo muti recesserunt non reserato linguae officio. Cur hoc acciderit melius novit ille qui solum Naaman Syrum dicit esse curatum, cum multi leprosi essent in Israel sub Eliseo propheta.

XI. Item de alio muto et surdo per visionem curato.

Vidimus et alium de pago Laudunensi desuper fluviolum Seram nomine qui surdus et mutus ab infantia exstitit; Christianus nomen erat huic, aetate fere annorum decem et octo. Hic et inter [Col. 1785B] caeteros venit ad suffragia beatae et gloriosae Dei genitricis Mariae, et observabat se in ecclesia admistus confertissimis populorum turbis sola mente et nutibus ad Deum clamans, nam lingua non poterat. Praesens ergo semper aderat praestolans tempus et horam quando respiceret eum gratia divina, et dum ab aedituis a sacrario qui tantam populi importunitatem ferre non poterant pelleretur, subsistens et exspectans invitus recedebat, cum ecce fidem ejus indeficientem quamvis aliquo probationis tempore protractam respexit Deus, et visae sunt ei duae personae coronatae ad modum sponsi et sponsae de supernis descendere, et lux fulgurea totam ecclesiam implevit. Erat autem species gloriosae Virginis tam in vestimentis quam in facie [Col. 1785C] candore admirabili, quales coelestes et lucis aeternae incolas dignum est apparere. Tunc vero dulci manu sua fauces aegroti pertractans et ora vinculum linguae et aurium resolvit, virtutem imperiosae dominae fluxu cruoris attestante qui per nares et aures et ora prosilivit. Tanto igitur beneficio accepto tacitus gaudens, silenter abcessit, et reversus ad suos se donum loquendi accepisse testatus est balbutiens, utpote qui fari modo addiscebat. Cito percrebuit apud suos coaevos et compatriotas Christiano Deum et sanctam Mariam fecisse misericordiam. Sacerdos ejusdem villae quae Mortaria dicitur, famae praecurrenti nullo modo credens, Christianum negabat posse loqui vel audire, donec ad suam praesentiam [Col. 1785D] deductus est. Post haec poenitentia ductus idem sacerdos, culpans infidelitatem suam, timore concussus adiit memoriam beatae Virginis, et prostratus ante altare et adhaerens pavimento, tantum doloris et lacrymarum effudit redintegrans gemitus, quod et hoc adjiciens suis peccatis ausus fuit de potentia Domini et matris ejus dubitare, ut intuentibus daretur suspicari ipsum eumdem vel igne torreri, vel quolibet passionis genere vexari; donec percunctantibus omnia per ordinem indicavit, et se die constituta eumdem Christianum adducturum spopondit, quod et factum est. Et ipso eodem Christiano pro se et de se loquente, omnia facta sunt testimonium perhibentibus vicinis qui aderant, quoniam surdus et mutus ab infantia exstitit, [Col. 1786A] testimonium perhibente gratiae Dei ipso effectu rei, quia plane audiebat et loquebatur. Tunc vero laudes canuntur Deo altissimo, tunc clangor tympanorum et aera tubarum stridores imitantia: tunc preces et lacrymae et gratiarum actio ab omni aetate et sexu et conditione et gloria Dei in commune praedicatur.

XII. De cujusdam rustici temeritate vindicata.

Servus cujusdam militis Suessionensis operi rusticano deputatus aliquoties vacuus festis diebus una cum suis sodalibus de villa ad memoriam beatae Dei Genitricis Mariae venire consueverat. Sed aliis pro suo posse oblationes facientibus, et soccum beatae Mariae Virginis honorantibus, ille nihil offerebat. Cum vice quadam illis regredientibus, et [Col. 1786B] inter alia Dei magnifica de socco praedicto sermonem habentibus, Boso (hoc enim nomine vocabatur servus ille), subjecit: «Vere vos stulti estis, si ipsum soccum sanctae Mariae putatis; jam certe diu est quod putruisse potuit.» Vix bene verba finierat, cum ecce os blasphemum distorquetur usque versus aurem cum tanta violentia et tormento, ut prae angustia oculi ejus pene elidi ex capite viderentur et angustiis perurgentibus tota facie inversa et in tumorem conversa, et ab humano usu exterminata, horrorem intuentibus excutiens fatigato anhelitu, utpote tortori suo traditus erat; vix in haec verba prorupit, ut ad ecclesiam Sanctae Dei Genitricis reduceretur. Et sic factum est. Et projectus ante altare spectaculum suae vesaniae et vindiciariae potestatis [Col. 1786C] cui traditus erat, aliquandiu exhibuit. Arctabatur autem corpore in tumorem verso: spiritus in visceribus ejus, fumifero anhelitu vicinas auras polluebat. Vox ejus ut rugitus, et lingua et ore negante officium. Tunc pietate permoti Mathildis abbatissa et caeteri qui aderant, applicuerunt eum ad altare. Quo amplexato signatur reliquiis et socco, et coepit meliorari et ab urgente tumore relaxari. Quid plura? Et facies et corpus ejus integerrimae restitutum est sanitati. Hujus ille Boso beneficii non immemor, utpote qui de mortis faucibus erat erutus, dominum proprium suum ut absolveret eum a suo famulatu rogavit et impetravit. Jam enim deinceps nolebat homini servire, sed ei se dedere per quam obtinuit sanitatem et ecclesiae servitio se [Col. 1786D] subjecit.

XIII. De muliere caeca illuminata.

Femina quaedam oculum dolebat et celidoniam seu quaslibet herbas adhibuit ne doloret, et non solum nil profecit, sed herbarum violentia oculum in tumorem versum de sede orbiculi et toto capite ejecit, folliculo membranae insutus tanquam vesicula quaedam dependebat ei in faciem et in ora, unde et omnem videndi spem amiserat. Ab humana igitur ope omnino destituta, collectis fidei et spei virtutibus ad divinum se contulit auxilium, et una cum suis necessariis ecclesiam praefatae Dei genitricis Mariae adiit, et cum caeteris opem ejus flagrantibus ibidem manicabat. Quadam igitur nocte [Col. 1787A] in qua et haec femina visum recepit, puer quidam septennis contractus pedibus ibidem a matre sua observabatur. Erat autem et frequens populus ibi vigilans, alii ob devotionem, alii cum suis aegrotantibus deservirent. Mater itaque praedicti pueri dum et vigiliis et moerore confecta obdormisset, subito puer assurgit rectus et sanus, et ad altare coepit procedere. Tum ergo vociferato populo circumstantis attollitur, tum nomen beatae Virginis millies replicatur, ita ut clamore hominum et clangore tympanorum fragiles adhuc parietes ecclesiae a fundamentis everti viderentur. Jesu bone, nunquid non praesenseras huic spectaculo, quale tu ipse plurimum diligis, cum ardens fides et furor diligentium te certatim rapiebant te, et sacrificium [Col. 1787B] contriti spiritus libamine dulcium lacrymarum condiebatur. His vocibus mater excussa a somno, exclusam se a filio et a comprimente se populo laetis et turbatis clamoribus congeminat. Has igitur voces laetitiae emitti ad coelum non laeta audiebat femina quae oculum amissum dolebat; unde et in haec verba prorupit: O gloriosa et pia Domina, nunc alii laetantur, et ecclesia tua laudibus plena resultat; mihi vero miserae negatum est participem tanti esse gaudii. Dum haec et alia quae dictabat ejus moestitia prosequitur subito pendentem in facie oculum totum se arbitrata perdidisse, conclamat ad circumstantes: Pro Deo, inquit, huc citius lumen convertite, quia modo hic in pulverem mihi [Col. 1787C] decurrit oculus. Visum enim sibi fuerat quemdam astitisse et digitum suum ingerendo folliculum qui erat in modum vesiculae crepuisse. Illato itaque lumine membranam diruptam invenerunt, et rivulum saniei et putredinis conceptae per ora et faciem usque in terram defluxisse, et lata aspergine pulverem maduisse; oculum vero ejus clarum et lucidum orbiculo suo integerrimae insedisse. Tum vero inclamant ei, et adhuc non credenti ingeminant, et ingerunt ei per Deum et beatam virginem sanitatem et oculum eam recepisse. Quo illa comperto et effectu comprobato, laetitia perfunditur, et iteratis laudibus, ecclesia impletur.

XIV. De surdo et muto sanato.

Quidam surdus et mutus de Atrebatensi pago, [Col. 1787D] intelligens quosdam ex illis regionibus orationis gratia Suessionem ad suffragia beatae et gloriosae Dei Genitricis Mariae venire, et ipse admistus eorum collegio ex quotidiano comitatu jam omnibus notus erat. Veniens ergo intravit cum ingredientibus in templum, et brevi demoratus ibidem, significavit quibusdam e sociis qui circum illum aderant se auditum recepisse, fandi facultate adhuc usque denegata. Congratulantibus sociis facta oblatione ex constituto regredi coeperunt, et ipse mutus cum eis. Intererant illi comitatui clerici Atrebatensis, qui et una venerant; sed dum Suessione essent, ad alia videnda et audienda intenti, de initiato per auditum in muto miraculo nec dum quidquam rescierant. Jam vero itinere positi, narrantibus [Col. 1788A] sociis et illo significante de auditu recepto, tunc admirantes et gaudentes culpant semetipsos, quod tacito hoc miraculo nullas gratiarum laudes Deo egissent. Concite igitur, quia equis insidebant, revertuntur, reducentes secum illum in quo auditus celebratum erat miraculum, et narrant quae facta fuerant, et exhibentes hominem acute audientem, sed nondum loquentem, et gratias agunt Deo et beatae Virgini, cujus meritis haec beneficia praestabantur. Tunc vero bonus Dominus et dulcis, et beata mater misericordiae non sustinuerunt ultra inanem et sterilem remanere fidem et devotionem eorum quos non piguit ab itinere coepto retardare, ut non ingrati officio pietatis deservirent. Dum ergo morantur et retardant, et dum mente ad Deum et [Col. 1788B] ad matrem pietatis respectant, homine stante in medio, subito solutum est vinculum linguae ejus et loquebatur recte. Hoc viso clerici illi et fidei suae fructu jam fruentes, convalescunt certatim laudes ad coelum tollere, et concrepantibus signis et choro ancillarum Dei Te Deum laudamus, in sublime tollentibus, clamor devotae multitudinis se miscuit et confusae voces, tamen Dei laudes in commune consonantes.

XV. De muto puero Coloniensi sanato.

Sed et quidam puer natione Coloniensis nutriebatur in pago Belvacensi apud castrum Clarummontem nomine. Mater enim sua paupercula adhuc infantem de partibus Rheni secum adduxerat, sed [Col. 1788C] munere loquendi a Deo non concesso, ab ineunte aetate jam duodenis mutus evaserat. Visum est patronis pueri (puero nomen Vasselinus erat), de quorum eleemosyna jam per quinque annos vel amplius alebatur, ut Suessionem ad memoriam sanctae Dei Genitricis Mariae secum deberent eum adducere; et ita factum est. Nocte igitur illa quae est Purificationis beatae Virginis, quamvis sopore gravi qualis est puerorum mergeretur, tamen secum interesse vigiliis compellunt, nam et tota vigilantibus plena erat ecclesia. Jam ergo decurso ex parte Matutinorum officio, dum illud responsorium inchoatur: Videte miraculum matris Domini, puer ille de subito somnii pavore turbatur: visum enim sibi fuerat columbam caput ejus circumvolitare, ac deinde [Col. 1788D] labia ejus et linguam quasi irascendo et comminando vellicare. Hac ergo visione a facie irae columbae permotus, subtilissima et acuta voce, quae magis videbatur Spiritus esse quam hominis, ita ut et puellares concentus et strepitum totius frequentiae evinceret, exclamat: Sancta Maria, Sancta Maria. Quis non expavit et admiratus est illam vocem angelicam recensque creatam, et inter omnes diversae aetatis, diversi sexus omnino se discriminantem, et acutos et super acutos virginum modos evincentem? Statim illi qui propinquius aderant, et causa Dei observabant eum patroni ejus, primi exclamabant, exclamat omnis populus, conclamat et languentium multitudo simile suffragium sibi deposcentium, fragor totius ecclesiae voxque tubarum [Col. 1789A] modo aera concrepantia, et ardor diligentium te Deus perrumpit ipsum coelum, ducitur ad altare cum gaudio exsultantis Ecclesiae. Domine Jesu, quis tunc a lacrymis temperavit? Quorum pectora vel saxea non scindebantur, cum videbant te iterum inter homines deambulantem? Haec sunt festa solemnia qualia mandasti populo tuo exhiberi tibi, hi dies celebres in quibus veri adoratores adorant Patrem in spiritu et veritate. Gaudet ergo omnis Ecclesia pariterque vota exhibet pro his quoque qui sanandi erant; triumphant patroni pueri, quorum fides et opera elucebant, et adducunt eum ad abbatissam, et alios quibus pridie notus erat.

XVI. De muliere a daemonio liberata.

Cum ecce necdum super hoc laudibus finitis [Col. 1789B] mulier quaedam pervasa a daemone dum vix a partu convaluerat, quae in eadem ecclesia Beatae Virginis immanissime furens jacuerat jam per aliquot dies; ita ut prae assidua vexatione et infinitis clamoribus jam ad omnium notitiam et importunitatem adduceretur. Tali ergo operante Dei gratia et cooperante beata matre misericordiae a daemonio liberatur procedit ad altare non egens opis alienae, culpans se et ream confitens quod per ignorantiam ore furioso contra Deum et matrem ejus gloriosam multa et dixerat et fecerat, congaudentibus amicis et pie collacrymantibus. Tunc ergo fidei viribus et charitatis necdum tepescentibus, iterata divinae gratiae benedictio effusa dat perseverantiam gaudiorum [Col. 1789C] et totius sacrae noctis excubiis fit quasi una respublica ex conventis angelis et hominibus.

XVII. De furioso divite Doacensi.

Praeterea ex castro quod dicitur Doacus (Douai) versus pagum Atrebatensem, quidam furiosus nomine Guarinus adductus est vinctis a tergo manibus, colla ferro et catena immani alligatus, quem vix quinque homines trahere poterant, quanquam et flagellis et verberibus eum compellerent; erat enim plenus viribus tam corporis quam robustae aetatis et dives homo, unde et hoc miraculum sui notitia celari non patitur. Quacunque vero occasione diabolus potestatem in eum accepisset, sive ex ira, sive ex dolore pecuniae sibi fraudatae, ut [Col. 1789D] quidam aiunt, non satis compertum habuimus; insania vero ejus, et quae postea per gratiam Dei consecuta est sanitas celeberrima est habita, sustinuit eum Deus furentem in ecclesia per aliquot dies ad omnium spectaculum jacere, sive ut post receptam sanitatem pudore confunderetur, sive ut traditus Satanae pro peccatis suis poenas daret, quatenus dum ad votum suum adversarius eum torqueret, habita satisfactione facilius eum auritteret, sive ut dum amaritudo inamabilis visionis in oculis omnium protenditur, dulcior esset et notior gratia liberationis prorogata; Deus celebrius glorificatur. Hic ergo catena majoribus ecclesiae scamnis affixus, et funibus, ut dictum est, alligatus; tamen et scamna persaepe trahebat et custodes [Col. 1790A] suos pene evincebat. Sed quid opus est insaniam verborum ejus et ferociam actuum persequi? Postquam satis visum est tibi, Domine Jesu, et tuae sanctae Matri, cohibita est ab eo adversaria potestas, et redditus ei sensus suus, et levavit oculos suos ad coelum et glorificavit viventem in saecula saeculorum, qui potens est superbos humiliare, et arrogantes a suo fastu deducere, et eosdem statuere contra faciem suam. Procedens ergo et hic ad altare, ut mos erat, quam devote et quam humiliter etiam imaginem suae liberationis quibus votis et supplicationibus potuit honorans, si gaudium fecerit amicis suis et his qui ibi aderant, et quos domi reliquerat non est opus dicere. Exinde ut homo compositae et sanae mentis se habens et prudenter se [Col. 1790B] gerens, ascenso equo, cum his qui eum reduxerant ad patriam regreditur, et compos animi factus semel et perfecte redditus est uxori, et familiae et amicis dolentibus et lugentibus illum: et non solum Suessione ubi primum lux orta est ei laetitiae, sed et in partibus illis redditae sunt Deo laudes et cum gaudio tanto celebrata est ejus sanitas, quasi reduce vita ex mortuis, ob amorem et gloriam Dei et reverentiam et honorem beatae et gloriosae Dei et Domini nostri Genitricis ac perpetuae virginis Mariae.

XVIII. De oberrantibus reductis ad viam per beatam Mariam.

Ob haec et alia celeberrima Dei Christi et Virginis matris vulgante fama, miracula concursus et occursus diversae aetatis utriusque sexus, diversae conditionis [Col. 1790C] longe lateque ad urbem Suessonicam ob amorem et pietatem Virginis sanctae fiebat. Tunc et exciti homines et feminae de montibus in Hainaco, usque ad viginti quinque numero, carpebant iter, quod ducit ad Sanctum Quintinum. Dumque propinqua accelerant jam nocte, viam timor latronum cogit eos festinare, quia regio illa raptoribus exposita est; devenerunt in quamdam silvam ubi jam ex praesentia densissimae noctis et ignorantia viarum iter rectum perdiderunt, et oberrantes non solum hospitium quod maturius apprehendere se sperabant, sed nec certitudinem cujuslibet aut status aut progressus tenuerunt. Erant ergo consternati omnes, nimirum quia ex longa diaeta usque [Col. 1790D] in noctem extensa fatigati, et plurimum feminae, et ex fatigatione et taedio conterebantur spiritus eorum in semetipsis. In aliquo igitur fruticeto lassi consederant, aliis omnia timentibus quae poterant accidere, et aliis fortioribus et vegetioribus huc illucque iter amissum perlustrantibus, cum ecce haud longe ab eo quo substiterant loco, vident candorem claritatis immensae, et ob noctis caliginem multo amplius notabilem, plurimum tamen blandimenti magis quam horroris pollicentem. Et in medio splendoris illius intuentur quasi imaginem femineam speciei Virgineae, cujus nivei candor indumenti, et fulgor divinae et coelestis faciei discriminatae et obumbratae suo intuitu claritatem, quae officioso obsequio ambiebat eam habere videbatur.

[Col. 1791A] Tam ergo certa et tam aperta haec visio erat, ut intuentes et haec efficacissima mente tenerent, et gestum, et habitum, et linteamina manicarum aura agente ventilari memoriter narrarent. Viderunt omnes et prae admiratione omnes exclamaverunt. Et omnium sententia una fuit illic pertendere ubi Deus vocabat eos. Consurgunt et bona spe meliores effecti, qui melius poterat sequentem non exspectabat. Qui amore maturius comprehendendae visionis per aspera et sentibus licet horrentia loca iter acceleraverunt, quasi eodem momento quo et certum locum ibidem positae claritatis tenuerant. Sed tamen callem publicum certissime apprehenderunt, et conglobati in unum viae quam amiserant se redditos gratulabantur. Hanc igitur ambulantes, et ad domum [Col. 1791B] eremitarum quae in vicino erat viae juncta supervenientes, responsum accipiunt hoc esse publicum iter et certissimum quod ducit ad Sanctum Quintinum. Hoc ergo miraculum testium tot numero astruitur, quot personae ibi aderant non minus a viginti quinque, ut diximus, qui omnes ad memoriam beatae Virginis et gloriosae cum laetitia venientes explicito quod voverant, cum gaudio redierunt ad propria. Non minus stupendum quod sequitur.

XIX. De femina quae peperit lapides.

Apud villam quae dicitur Kala ( Chelle ) in territorio Suessionensi, quae et ipsa possessio matris ecclesiae [Col. 1791C] Beatorum martyrum Gervasii et Protasii mulier quaedam parturiebat, et ob partus difficultatem coepit periclitari. Tribus igitur hebdomadibus continuis doloribus attenuata, morti valde proxima erat. Persuasa itaque a convicinis mulieribus se nudis pedibus adituram ecclesiam Beatae et gloriosae Dei Genitricis Mariae, si ab instanti mortis periculo liberaretur, vovit et liberata est, sed ordine stupendo.

Primum emisit ex utero suo tres lapides. Primus eorum magnitudine anserini ovi, secundus fere ovi gallinae, tertius non minor Gallica nuce erat. His ergo lapidibus effusis, statim sequitur eos partus infantis, qui et gratiam baptismatis accepit, et paucos dies supervixit. Quamprimum ergo potuit ex quo ab hac infirmitate convaluit, nudis pedibus [Col. 1791D] et in laneis, ut promiserat, discriminis sui testes et assertores divini operis lapides secum portans, convicinis comitantibus secum mulieribus quae universae rei gestae adfuerant, ecclesiam Dominae nostrae, imo totius generis humani, et Reginae angelorum domum expetiit, et candelam cujus licinum et lineamentum ad mensuram corporis sui, dum adhuc parturiendo periclitaretur, produxerat, et servatum etiam tunc habebat, ad altare obtulit, ipsa sui periculi et liberationis per beatam virginem datae verissima narratrix, ut hi, inquit, lapides (lapidesque protulit) me tacente testificantur. Data ergo Deo altissimo laude, ut moris erat, superevidentibus miraculis perforati sunt lapides illi et suspensi, et [Col. 1792A] per aliquod spatium temporis evidentem hujus facti memoriam obtulerunt.

XX. De paralytico sanato.

Quidam paralyticus in porticu ejusdem ecclesiae plurimo tempore jacuit, qui dissolutis viribus totius corporis etiam loquendi facultatem amiserat. Huic omnis hora mala erat, sed magis hiemis rigore duplicato frigore aegritudinis et temporis torquebatur, dum rigescentibus membris ob violentiam morbi punctiones velut lancearum ossa et medullas sibi perforare videbantur. Tunc vero miserabiles coepit jactare voces ad coelum, et horrificos rugitus, quia loqui non poterat, ingeminare. Ad hujus dolores plerique permoti pietate subsistebant, vota [Col. 1792B] et preces et compassionem tamen pro illo impendentes, ut Deus et beata Virgo subveniret ei. Quorum devotionem et miseri angustiam quando placitum fuit, ad ultimum respiciens gratia divina perfecte sanavit aegrotum, ut fugato omni dolore et vires corporis et plenam loquendi facultatem acciperet. Congratulabantur ergo sano qui condoluerunt infirmo, et quia tam evidens miraculum et in hoc celebratum est quod occultum fieri non potuit, et pro hoc etiam laudes et gratiarum actiones redditae sunt Deo et matri Domini.

XXI. De femina caeca et illuminata.

Quaedam mulier materfamilias de Blericurto ( Blérencourt ), quae villa est prope Cociacum ( Coucy ) [Col. 1792C] capta oculis caecitate percussa est. Et haec ad suffragia beatae Virginis adducta est, et per aliquot dies ibi sedit praestolans pariter et postulans opem divinam. Inutiliter quoque etiam modo ante praesentiam veritatis sedisset, quandiu celare veritatem voluisset. Factum est autem in una dierum et ecce sacerdos de Austrechia ( Autresche ) cum crucibus et frequentia parochianorum stipatus, cum laudibus ingrediebatur domum Virginis matris Domini, et expletis supplicationibus et votis, major hujus villae, id est Austrechiae, recognovit ibi cognatam suam praedictam mulierem amplexantem altare, et causam ejus praesentiae percunctatus, infortunium quod ei contigerat accepit, praesente itaque Mathilde abbatissa: «Merito, inquit, mea [Col. 1792D] cognata hujusmodi percussa es caecitate, quia, cum sis ancilla dominae nostrae sanctae Mariae, ejus dominium abrogasti, suamque te esse et de familia ejus abnegasti. Confitere ergo veritatem, si aliquam opem vis obtinere a matre veritatis.» At illa verbo diligentis se et flagro divinae percussionis admonita credidit consilio, et super dominio quod negabat, cognita et professa veritate, statim oculi ejus et facies perfusa est claritate. Facta igitur fidelitate, nullo egens duce, gaudens remeavit ad propria.

XXII. De muliere quae ingredi ecclesiam non poterat.

Anno igitur ab Incarnatione Domini 1131, die Lucae evangelistae, non dedignatus est Deus iterum [Col. 1793A] glorificare nomen suum etiam inusitato miraculo. Papa Innocentius ab aemulo suo Roma pulsus, ab ecclesiis Cisalpinis et regibus et principibus terrae honorifice susceptus, monasterium Sancti Medardi Suessionensis quod est trans fluvium situm, recens dedicaverat, ad quam solemnitatem tanti populi frequentia convenerat, quod facile edici non potest tam gratia Dedicationis, quam ut vota et preces beatae Virginis Dei genitricis Mariae in ecclesia ejus persolverent. Adfuit inter caeteros quaedam mulier de pago Laudunensi, id est de castro quod dicitur Ruminiacus ( Rumigny ), quae suorum non immemor peccatorum, cum aliis monasterium beatae virginis ingressa processit; cum ecce virtute invisibili ab ingressu arcetur, et bis terque conata fortius repellitur; [Col. 1793B] admista multitudini dum improbe se ingerit, tantumdem profecit. Tunc vero divino perurgente judicio, eo quod praesens vexatio intellectum dabat auditui, tandem sero accusante conscientia, reatus sui magnitudine commota toto corpore tremere et membris totis prae nimio pavore vexari coepit. Tum prostrata in faciem manum divini judicii super se sentiens, magnis clamoribus circumstantium opem et preces ad Deum pro se instanter obsecrabat. Adest sacerdos advocatus qui missae celebrandae jam paratus fuerat. Fretus igitur officio et veste sacerdotali qua indutus erat, mulierem miseram jacentem erigit, et data manu turbis impellentibus in ecclesiam inducere tentat. Sed ut [Col. 1793C] ipsa postea retulit, tanto pondere gravabantur pedes ejus, ut massas plumbeas sibi alligatas aestimaret. Nihil itaque profecit, aut proprio conamine aut sacerdotali juvamine, seu violento populari impulsu: ducebatur dextrorsum aut sinistrorsum, et liberum ut caeteri progressum habebat, ingredi vero ecclesiam paranti, violentius vis arcana obsistebat. Tunc vero clamor populi attollitur, et dolor et lacrymae multitudinis sua peccata suumque judicium in illa muliere congemiscentis. Quid ergo? Quid aliud restabat nisi divinam faciem per confessionem placare, et sic misericordiam ejus securius implorare? Voluit ergo confiteri eidem sacerdoti, et quo judicio sit actum incertum habemus, ut ipsa aiebat, nullo modo potuit. Dolore et timore perurgente, [Col. 1793D] voluit peccata sua proclamare in publicum, sed prohibita est. Advocato autem alio sacerdote, quam verius et sincerius potuit, nimirum ut opus erat ei quae per veritatem veritati reconciliabatur, cum gemitu et dolore confessa est. Rogabat sacerdotem ut publice ediceret, ut tanto parceret ei Deus, quanto confessione et ignominia pro timore ejus perfunderetur; sed ille moderatius intuens suppressit, et dixit quae ibi jussa sunt. Absolutione itaque percepta, renata et renovata, supplices manus perfusa lacrymis ad turbas circumstantes protendere coepit, ut quae suis diffidebat, eorum meritis juvaretur; obsecrat abbatissam loci adesse, quae et adfuit, et data manu ex quo coepit eam deducere, tunc vero clamor ingens, tunc vero lacrymae et gemitus [Col. 1794A] confertae multitudinis, tunc vero rabies ardentis charitatis et rabies insanientis pietatis prosequitur abeuntem, et rumpit aera et penetrat ipsum coelum et violentiam irrogat ipsi Deo, qualem perferre voluit, et extorquet ab eo misericordiam quam non invitus praestabat. Introducta igitur in ecclesiam, quantae laudes et gratiarum actiones redditae sint Deo et gloriosae Dei genitrici Mariae, utpote quod ineffabile est edici non potest.

XXIII. De inflato utero mulieris sanato festis Paschalibus.

Apud castrum quod Nigella ( Nesle ) dicitur in Viromandensi pago situm, mulier quaedam uteri et membrorum tensa nimia inflatione anxie laborabat. Huic dum vir ejus accelerat opem ferre per medicos, [Col. 1794B] hoc ut longum praestolari illa posse negavit, et urgente violentia morbi equum sibi quam festine praeparari deposcit, plena fide jam praesumens de salute Dei matris, si mereretur limina contingere. Profecta itaque est ad urbem Suessonicam una cum viro suo; deducta igitur usque ad altare Beatae Virginis manus graves prae timore superponens, annulum e digito quem nulla vis extorquere poterat elici fide fruens efflagitabat dicens: «Dulcis Domina, educite hunc annulum a digito meo et vester erit.»

Quod mox ita factum est. A quinta ergo feria quae est ante Pascha, sustinuit tumorem uteri, quo pene rumpebatur, usque dum transito ejusdem festi die et nocte subsecuta dormiens perfecte sanata est. Excussa ergo et nullam omnino gravedinem sentiens [Col. 1794C] prorumpit se festina ad altare. At vir ejus excitus a somno et turbatus: «Quo, inquit, misera proruis jam moritura?»—«Non, inquit illa, quia jam per gratiam Dei et pietatem beatae Virginis omnino liberata sum, et nihil doloris et praeteritae infirmitatis patior.» Cujus ergo prius aegritudo erat notissima, in brevi sanitas facta est celebris, et percrebuit apud omnes quid inpraesentiarum operatus est Dominus. Super hoc datae sunt laudes Deo et beatae Virgini Matri Christi ejus, et ampliata est laetitia festis paschalibus.

XXIV. De infirmo per panem sanato qui soccum tetigerat.

Dicite, inquit, justo quia bene, quia fructum adinventionum [Col. 1794D] suarum comedet. Justus autem ex fide est et justus ex fide vivit (Rom. I) ; et fructus fidei justitia est. Non est fructus justitiae nisi ex radice fidei, argumentosa fides est itaque ad inveniendum ut fructificare possit. Non ergo sufficiebat populis fidelibus ad remedia exposcenda adire locum beatae Virgini dicatum, in quo beneficia praestare solebat, sed et qui de remotis partibus se facilem recursum illuc habere desperabant, aliquid memoriale de eadem ecclesia ligni, vel terrae, vel panis qui soccum beatae Virginis contigerat, etiam post accepta remedia secum revehere consueverant: quo tutiores facti praesidio, adversam non timerent valetudinem. Est igitur locus castrum Batpalmas ( Bapeaumes ), locus autem ille Latgniacurtis ( Lagnicourt ) dicitur, [Col. 1795A] ubi quidam juvenis jam provectae aetatis caduco morbo usque adeo vexabatur, ut pene per singulos dies decem vicibus misera membra terrae collisa cum horrore spectantium afflictarentur. Quid ad haec infelix mater, quae domesticam mortem quotidie cogebatur intueri? Quid animi gestabat, quae filii ora spumantia, et artus lethali frigore rigidos in sinu refovere et velut genuino calore recreans denuo parturire compellebatur? Una ergo dierum subiit in mentem quemdam ex ejus vicinis suis paucos ante dies reversum ex memoria beatae Virginis genitricis Dei Mariae, et de pane qui soccum ejus tetigerat secum detulisse, quem et infirmis petentibus saepe erogabat et convalescebant. Accelerans igitur ad domum illius hominis ardens fide [Col. 1795B] qualem uterini dolores interanei exacuebant, materno affectu instabat petens ut aliquid de pane illo a Deo sanctificato mereretur accipere ad opus filii, ad remedium doloris sui, quae mater erat ad revocandam vitam morientis illius qui tam anxie laborabat. At ille dum importunitatem deprecantis nititur a se abjicere; opponens vix aliquid modicum sibi reservare, majorem vero portionem ejus salutiferi panis insimiliter aegrotantibus expendisse; tandem victus dolore et instantia insanientis, et de illo modico modicum quid accipiens largitus est miserae matri. Illa vero tanto munere beatam se aestimans, et vitam filii in exiguo fragmento accepisse se reputans, alacritate fidei et spei jam melior [Col. 1795C] facta pervolat ad filium portans secum pastum vitae et salutis: quod acceptum juvenis ille ex quo deglutivit subito, perfecte a tanta aegritudine convaluit, et sicut Dei est dare non ad mensuram, ut nec vestigium pristinae passionis aut aliquam notam deinceps sensisse visus sit. Hi sunt fructus fidei argumentosae. Qui enim excolit ficum suam, comedit fructum ejus. Et per hos transitorios fructus, invitamur ad illos qui ministrant vitam aeternam, si tamen secundum illos fidem habuerimus, unicuique enim datur secundum mensuram fidei. Unde et alia est fides quae meretur haec temporalia, et valde alia est quae meretur aeterna.

XXV. De duobus scutiferis de captione liberatis.

Duo pueri scutiferi de pago Laudunensi capti et [Col. 1795D] abducti ultra silvam quae Tereschia ( Thierarche ) dicitur, ad castrum quod Avesnia vocatur, et uterque in cippo conjecti fuerant. Dum itaque ibi asservantur, alter eorum, ille qui major natu fuerat, recordatus est quod ad constructionem ecclesiae Beatae Virginis Mariae Suessionensis, inter alia quibus opus erat, quidam clavos ferreos deferebant et offerebant. Vovit ergo centum clavos se illuc delaturum, si beata et gloriosa Dei Genitrix opem illi ferret, et de captione eum liberaret; statim igitur videntibus oculis ejus discludi mordacia ligna pedem suum liberum extraxit. Adhuc autem aliquid dici supererat, sedensque ibidem noctem quae aptior fugae erat, praestolari coepit. Tunc ait socio suo: «Ego quidem per gratiam Dei et opem [Col. 1796A] sanctae Dei Genitricis Mariae liber sum et possem abire, si non id quod superest diei praepediret. Vovi enim beatae Virgini centum clavos ferreos me delaturum ad ecclesiam suam aedificandam, et ecce me liberum vides, si tu idem faceres; ex quo fidem in ea haberes, ipsa te liberaret.»—«Certe, inquit ille minor natu, non solum centum sed et millenarium clavorum illud deferrem, si pietatem haberet de me ut liberarer.» Eadem nocte qui prior jam solutus erat, transivit claustras et custodias, et nullo obsistente ad salvationem suam evasit. Is ergo qui relictus fuerat, ubi experimento didicit quantum et quale esset bonum fidei, socio destitutus et evidenti beneficio ad meliora provocatus, tum vero ex corde anxio coepit appellare Dominam [Col. 1796B] nostram sanctam Mariam, ut etiam sibi peccatori ferret auxilium. Paulo post ille qui tenebat eum in captione pavore permotus, verens ne ibidem ei eriperetur, proposuit eum ad tutiorem custodiam transferre; quod dum facit, captivus ille per gratiam Dei sanus et incolumis evasit. Erat autem nepos Milonis de Asceaco. Ex quo igitur potuit nudis pedibus ad ecclesiam liberatricis suae evenit, non ingratus tanti beneficii, et omnia quo ordine gesta fuerant laetus et alacer edixit. Multa sunt quorum ordinem explicare non possumus, eo quod multa sint et vincant paupertatem ingenii nostri; et tamen ut saltem succincte dicamus, silentio quaedam volumus praeterire.

XXVI. De matre quae filium suum reduxit.

[Col. 1796C]

Apud Sanctum Richarium in Pontico ( Ponthieu ), qui vicus est in pago Ambianensi, cuidam foeneratori et nimis amaro exactori filium suum quaedam nobilis femina, sed tamen aeris egens tradiderat in vadem pro multis marcis argenti; et dum multiplicantur dies, summa usurae crescebat, unde accidit ut nisi terram venderent puer ille a parentibus redimi non posset. Tum mater cujus altior doloris praecordiis sensus inhaeserat, omni ope humana destituta et desperata, contulit se ad divinum auxilium et ad propitiam matrem misericordiae, quae spiritu contritos exaudire solita est. Una ergo dierum stimulante et nullo remittente materno dolore coacta est adire ubi filius ejus in custodia [Col. 1796D] et catenis tenebatur, ut saltem recrearet miseros oculos suos super visione filii sui, qui poenas luebat necessitatis paternae. Veniens igitur ad Sanctum Richarium, quod oppidum a frequentibus populis inhabitatur, repente invenit filium suum in media platea loris tantum ferreis ad modulum suum ob custodiam alligatum, quem in conspectu populi assumpsit, et tamen nullo prohibente, nullo obsistente levatum in equum suum revexit. Quantum gaudium, quantam laetitiam egerit, quales gratias retulerit benefactrici suae gloriosae Virgini veniens ad domum suam in anxietate spiritus et humiliato corpore, non est facile dictu.

XXVII. De femina caeca illuminata.

Quaedam caeca de Cenomanensi territorio audivit [Col. 1797A] famam virtutum quas faciebat Dominus Suessionae, ob gratiam beatae Virginis matris suae. Vovit ergo se nudis pedibus adituram ejus suffragia, vovit de corde contrito et fideli, et statim lumen recepit.

XXVIII. De Radulpho cantello.

Thomas autem dominus castri quod Cociacus vocatur in pago Laudunensi situm, iturus ad regem Anglorum, quemdam ex clientibus suis Radulphum agnomento cantellum eo quod fideliorem sibi illum arbitrabatur secum ducere volebat. Jussit ergo ut se pararet. Omnibus igitur ad hanc profectionem expeditis, subito adversa valetudine Radulphus ille pervasus omnibus nervis coepit contrahi et pene omnibus membris inutilis fieri, acutis doloribus et ossa et medullas ejus velut terebrantibus. Hujus ergo intuitu [Col. 1797B] vexationis vacationem accepit ab officio profectionis: erat enim morbus igneae pesti valde similis, qui pervagabatur membra ejus, sub extenta cute depascens et subvellens carnem ab ossibus, unde et dolores acerrimos ad praesens sustinuit, sed deformitatem exterius apparentem evasit ob remedium citae subventionis; quam citius namque potuit domum beatae Dei Genitricis Mariae expetiit opem flagitans sibi misero. Erat autem pridie vigiliarum Natalis Domini. Sedit ergo in faciem altaris cultu suo vestitus et calceatus, et subeuntibus acerrimis doloribus anxius, et toto corpore sudore distillans, jam ad sui cognitionem deductus, vice oblationis justitiam et sua peccata confiteri cogebatur, dicens: «Et merito haec pateris, miser homo, [Col. 1797C] et fructum impietatis tuae comedis; seminasti enim dolores, et metis eos, et ut dignum est, recipis. Quid namque sceleris unquam omisisti, aut quid mali non perpetrasti? Quibus adulteriis non es pollutus? Aut cui feminae unquam detulisti honorem? De quot homicidiis manus tuae sanguine plenae sunt, actione vel consilio? Quot incendia vel ecclesiarum violationes procurasti? Quot furta et latrocinia concitasti, quot bella et lites tuo consilio, tua lingua suscitasti? Quot gulositates, quot ebrietates ingurgitasti? Quas fraudes non exercuisti? Nunc igitur merito retorquentur in caput tuum, miser homo, nunc meritas luis poenas. Justus es, Domine, justumque judicium exeris in me; semper enim totius [Col. 1797D] mali signifer exstiti, et te relicto Creatore et Redemptore meo, inimici voluntatem semper exercui. Et tu, beata virgo pia domina mater Domini etiam mei, licet maximus peccator ego sum, nunc justas exigis poenas de corpore meo, corpore immundo, corpore fetenti, corpore digno sulphure et incendio infernali, nunc justas exigis poenas de anima dolosa, anima perfida, anima quae portavit imaginem diaboli effreni superbia, et equi et muli similitudinem coenosa et immunda luxuria. Eia, Domine, et eia domina, duplicate et triplicate supplicia et tormenta super me, quia nullius hominis corpus justius meruit poenas inferni jam sustinere. Neque enim terra sustinere aut portare tantum peccatorem debuerat, et merito jam diu est si talem peccatorem [Col. 1798A] absorbuisset. Miserae lacrymae quid cessastis? Quare funereum corpus jamjamque mortuum ad sepulturam non persequimini? Impendite obsequium funeris dum licet, quod scelerato et omnibus odioso merito nullus impendet. Eia infelix anima? Ecce, ubi tu conspicis tuum miserabile corpus in tam pavenda morte constitutum, corpus quod tuis cupiditatibus semper obedivit, tuis impietatibus semper obsecutum est. Et ipsum quidem afflatum calore infernali ad praesens uritur; tu vero post paululum horrenda incendia et flammiferos globos sustinebis. Heu me miserum! et duratura quae patior, et mors aeterna est quam exspecto! Vae, vae, vae, misero et peccatori justissime damnato!» Dum haec et similia coram omnibus [Col. 1798B] voce publica proferret totis membris sudore manans, intuentes et audientes eum ad dolorem et lacrymas compellebat, cum ecce de subito pia Domina et pius Dominus qui non vult mortem peccatoris, sed magis ut convertatur et vivat, cessantibus doloribus suavitatem induxit, et coepit meliorari et voces alias edere, voces gaudii et exsultationis; et gratiarum actio, et vox laudis ab ore ejus audiebatur. Erat autem vespertina diei hora, et exsiliens super pedes suos sanus et incolumis currens amplexatus est altare. Non immemor ergo tanti beneficii non multo post itinere parato Hierusalem profectus est.

XXIX. De duabus mulieribus ardentibus et restinctis.

Duae mulieres de monasterio Nider, quarum altera [Col. 1798C] maxillam igne peresam cum horrore spectaculum sui exhibebat; altera vero manum et brachium igne tabifico consumptum, putridas carnes et luridas et ad omnium nauseam ferentes prae se gestabat, venerunt Suessionem, et vota solventes domo beatae Virginis perfecte sanatae sunt. Tantum in cutis superficie roseo colore remanente, quasi tituli pristinae laudis in memoriam virtutum suarum. Quas nolebat aboleri, nec a memoria excidere virgo imperiosa, et omni laude dignissima velut stigmata vitae et mortis resederunt.

XXX. De igne novo.

Annus Domini qui ab Incarnationis coepit computari 1131 inchoabat, Ludovici anno vicesimo [Col. 1798D] tertio, et filii ejus Philippi secundo, die Sancti Vincentii martyris, dum missa celebraretur, sedente sacerdote post orationem introitus missae, unus ex duobus cereis qui ex more semper inerant altari omni die usque ad extremum, totus arserat, altero adhuc tenorem suum habente. At soror illa deserviens altario, timida et festinabunda vicarium cereum dum subrogare sedula satagit, rapto ut occurreret uno de latentibus in scrinio dum petito lumine lucenti cereo non lucem ingerit, incaute improba etiam lucentem super altare dejectum exstinxit. Tunc vero turbata et mortuam se reputans ex coquina ignem petere cogebatur. At vero diaconus in officio missae ignem defecisse expavescens, saltu rapit cereum qui jacebat cassus lumine. Quem cum [Col. 1799A] tradebat subdiacono ut cito peteret ignem, subito inter manum tradentis et parantis accipere, cereus igne novo inflammatur. Hoc viso diaconus in manibus suis miraculo, stupore perculsus propriis viribus destitutus, coactus est arcae inniti quae propinqua tunc aderat. Et hoc tam celebre et notum factum est utpote in loco qui nulla diei hora frequentiam hominum dehabebat. Dant ergo laudes Deo altissimo et resonantibus tympanis aere canoro longe lateque modulata suavitas ad aethera tendit, et tota civitas personat laudibus Christi. Hoc igitur igne novo etiam omnes ecclesiae lampades illustrantur, et multi fidelium in domos suas devehere festinabant.

XXXI. De quodam ab aegritudine pedis mirabiliter liberato.

[Col. 1799B]

Sed anno Dominicae Incarnationis 1102 dum inter caeteros in ecclesia Beatae Virginis excubaret quidam nomine Robertus de villa quae dicitur Johi ( Joüy ), quae villa est ejusdem ecclesiae, sanitatem pedis sui hoc ordine consecutus est. Erat autem morbus irremediabilis toto pede in tumorem verso, et pluribus pustulis sauciato, ita ut assidua sanie defluens tanto fetore vicinum aerem corrumperet, ut intolerabilis omnibus fieret. Unde custodes compulsi sunt ei denuntiare ut exiret, quia jam ulterius eum pati non poterant. Manserat enim ibi jam plurimo tempore, et omnino desperatus a medicis toto pede solvebatur in putredinem. Exivit ergo de ecclesia invitus ad suos reversurus, de quibus spem habebat [Col. 1799C] ob consanguinitatem debere sibi praestari obsequium et compassionem, discedens tamen beatam Mariam contestatus est hoc modo: «O gloriosa Domina, etsi per multos dierum in isto loco praestolatus sum opem tuam quam nondum accepi, tamen putrescentibus membris et fatiscentibus fides animae nec fatiscit, nec deficit; invitus ergo discedo, sed compellor exire. Tu vero pia et clemens et imperiosa Domina ubicunque sim a Filio tuo salutem mihi potes impetrare. Tuus enim tuus sum caesus capite a [ forte servus a] progenitoribus meis: unde non solum peto gratiam, sed etiam exigo debitum quod soles his impendere qui tui sunt. Ardens flamma mea; Domine Jesu, respice in servum matris [Col. 1799D] tuae, ecce recedo et morior, quoniam a te devellor, summe Deus, recordare servi tui et servi matris tuae. Iteratis doloribus affligitur cor meum quia a te recedo. Hujus intuitu laevigatus dolor mihi corporeus et in oblivionem transit pene. His dictis, abiit. Reversus igitur domum in primis sicut solitum est patienter a suis portatur, sed processu temporis jam in taedium et nauseam coepit verti. Nam tantus erat fetor, ut noctibus dum pedem suum ob calorem proferret ad aerem, nec conjux ejus nec pueri ferre poterant. Ipse tamen a precibus non cessabat, sed irrequietis vocibus opem beatae virginis inclamabat. Ubi ergo satis visum est, et delectata est pia Domina non dolore patientis, sed perseveranti fide [Col. 1800A] credentis et amantis, in una noctium dormienti apparuit cum tanto splendore, qualem mortales oculi ferre non poterant. Reverberabat igitur lux siderea aciem contra intuentis et claritatem ulterius ejus ferre non poterat. Dum igitur visum est ei quod una manu cervicem juvaret, statuens eum in lectulo sedere, et altera manu tenens pedem suum extenderet: experrectus homo novitate visionis, deinde tentata progressione perfecte sanatum se experimento didicit. Quantam igitur laetitiam habuerit, quantumve gaudium familiolae suae fecerit, quantasve gratias Deo et gloriosae Virgini egerit, non est facile dictu. Neque enim capiens apud se, parat regressionem ad ecclesiam Dominae suae et sanatricis suae, et prae nimia exsultatione, nihil satis festinatum [Col. 1800B] erat, omniaque mora sibi longa videtur. Ingressus igitur ecclesiam adiit altare, quod congressus vociferans, quantum lacrymarum cum gaudio et gratiarum actione ibi expenderit, quia perseverante et non lacessente fide cordis etiam corporis sanitatem consecutus sit, melius ipse novit Deus, qui verba devotionum format, et ea tenet apud se vivo intellectu. Avulsus igitur ab altari similis bacchanti coepit discurrere intra Sancta sanctorum et pede sano pulsans tellurem, percunctantibus causam tantae laetitiae, nihil aliud respondebat, dicens: «Hic est pes dominae meae Sanctae Mariae, hic est pes dominae meae Sanctae Mariae.» Et pede terram iterum et iterum pulsans, ordinem et causam tantae exsultationis [Col. 1800C] insistentibus exposuit: «Nonne, inquit, ego sum de Johi homo dominae meae Sanctae Mariae, quem vos ob intolerabilem pedis mei fetorem de ecclesia expulsistis? Nonne isto et isto ordine sanavit me pia virgo domina mea Mater Domini mei Jesu Christi?» Haec igitur prosecutus facile fecit fidem dictis, et nota persona, quia erat in cliente ecclesiae, et exhibitio operis, quia cujus pedem putridum fetensque cadaver aspexerant, nunc sanissimum et fortem ostendebant. Nota persona et evidens miraculum. Mox igitur tympana dant vocem suam, et laus Domini et gloriosae Virginis de virtute et misericordia in communi celebratur. Venient tempora afflictionis et miseriae in quibusdam, a piis mentibus reducentur ad memoriam dies isti, quos [Col. 1800D] agimus in pace, et plenitudine rerum temporalium, et quia ecclesia ab omnibus gentibus veneratur et colitur, et religio multiplicior est quam in praeteritis temporibus. Haec igitur fideles recolentes dum suas persecutiones his prosperis conferent, magis dolebunt. Unde praecipue diebus istis in ecclesiis Sanctae Dei Genitricis miracula tanta et tam multa celebrari credimus, contestante Deo signis et prodigiis et variis virtutibus incarnationem Filii sui ut, quia tempus infestum Antichristi imminere speramus, tanto constantius fideles pro hac veritate moriantur, quanto certiore omnium gentium testimonio et laude celebratur.

POST ANNUM MCXXXI. FROWINUS ABBAS COENOBII MONTIS ANGELORUM APUD HELVETIOS

Notitia

Mabillonius, Joannes

[Col. 1801]

NOTITIA (D. MABILLON., Annal. Bened., t. VI, Append., p. 657)

In percelebri monasterio Einsidlensi inter alia duos codices invenimus, opera continentes Frowini monachi primum Einsidlensis, dein abbatis in Monte Angelorum apud Helvetios Subsilvanos post sanctum Aldhelmum, qui primus loco praefuit a conditione coenobii per beatum Conradum facta sub annum MCXXV. Primus codex in-quarto, ut vocant, expositionem in Orationem Dominicam complectitur: secundus in-folio, libros septem De laude liberi arbitrii, uti opus suum inscribit auctor ipse, seu potius de praecipuis theologiae quaestionibus, quas Frowinus erudite, solide, et pro tempore eleganter pertractat Adversus quorumdam errores novitatum, fortasse adversus Petrum Abaelardum. Eodem quippe tempore Gerhohus, Reicherspergensis in Bajoaria praepositus, Opusculum contra discipulos Petri Abaiolardi scripsisse memoratur. Quo minus mirandum, si ad Helvetios hujus sectae fama penetraverit, et Frowinum ad scribendum impulerit. Optandum esset, ut nostri Einsidlenses, quorum maxime interest, et qui postremum hoc opus jam descriptum, ac prelo paratum habent, suis typis illud emitterent in lucem. Interim prologum Frowini in expositionem Orationis Dominicae, itemque praefationem in libros septem De libero arbitrio cum capitulationibus hic edimus in quamdam praegustationem futurae editionis. Initio sequentes versus praemittit auctor.

Vive precor Berhtolth, tibi sit Dominus rogo filholt .
A te quod liber sim, docet iste liber.
Hunc librum vovi, nunc promissum tibi solvi.
Jus est, si sapias, gratus ut accipias.

Explanatio Dominicae orationis

Frowinus Montis Angelorum

[Col. 1801]

INCIPIT PROLOGUS FROWINI ABBATIS IN MONTE-ANGELORUM IN EXPLANATIONEM DOMINICAE ORATIONIS.

[Col. 1801A] Quamvis sim labilis memoriae, tenaciter tamen memini tuam dulcissimam dilectionem, o venerabilis presbyter Berhtolde, a mea parvitate exegisse, quatenus ingenioli mei capacitatem in explanatione Dominicae Orationis ostenderem, qua de re diu et multum apud me haesitatum est. Deliberavi enim utrum satius esset charitati petentis obedire, et ob hoc morsibus invidorum patere; an quod jusserit charitas denegare, et ob hoc Deum charitatem forsitan offendere. Verum in ea constitit tandem animus meus sententia, qua tutius esse judicavi Deum placatum habere, quam obloquentium patere livori. Itaque hoc statui ilicet sciens, manus in [Col. 1802A] flammas mittere, id negotii quod mihi imponeres, aggrederer, non nova, sed quae a Patribus de Dominica Oratione, licet sparsim dicta sint, aliqua colligerem. Quapropter tua refert orare, quatenus propitia Divinitas adjuvet perficere, quod inspiravit velle. Igitur quam sufficiens, quam conveniens sit ea quae dicitur Dominica Oratio, licet tenuerit, tamen elucidare pro captu meo operam dabo.

Nemo nescit homo, Deum hominem cum libero arbitrio condidisse, etc.

(In fine, Explicit liber explanationis Frowini abbatis.

Hoc precor, hoc hortor, dic devota prece lector,
Felix Frowinus quod sit, agat Dominus.
Ut verum lumen coeleste daret sibi numen,
Hujus scripta libri nam studuit fieri.)

De libero arbitrio ad Adelbertum

Frowinus Montis Angelorum

[Col. 1801]

EJUSDEM FROWINI DE LIBERO ARBITRIO AD ADELBERTUM MONACHUM LIBRI VIII Has Frowin chartas electo dogmate fartas Fecit conscribi: fac bene, Christe, sibi.

INCIPIT PRAEFATIUNCULA SEQUENTIS OPERIS.

[Col. 1801B]

Desiderio tuo, frater Adelberte, morem gerere curavi, ob eam vel maxime causam quod te et [Col. 1802B] ingenii agilis acumine validum, et gratiae adjuvantis lumine fretum, indagandae veritatis studiis invigilare perpendi. Hoc itaque opusculum congessi, excerptum [Col. 1803A] de scriptis eorum, qui vel nostra, vel priori claruerunt aetate doctorum. In quo eas inserere sententias de libero arbitrio, atque de aliis quaestionibus sategi, quas tuo arbitrio acceptissimas, quasque adversus errores quorumdam de novitatum suarum adinventionibus gloriantium validissimas credidi. Codicis vero hujus titulum praenotare volui, De laude liberi arbitrii, propterea quoniam totus ad eum refertur finem, ut commendet quanta gloria prae caeteris viribus, quas ab artifice suo Deo rationalis natura sortita est, praeditum divinitus sit liberum arbitrium. Quae tamen communis intentio laudis, quia divisas materias habet, placuit per partes dividere ipsum libellum, tum ut legenti fastidium minueretur, tum ut facilior eluceret intellectus, cum [Col. 1803B] per singulas distinctiones et animus respiret, et respirando renovatus redintegretur ad ea quae restant. Prima ergo pars continet quid sit liberum arbritrium: et sicubi loquitur de corruptione ejus, non ideo obliviscitur sui propositi. Nam ubi vitium vituperatur, integritas atque virtus e contrario extollitur. Secunda demonstrat, quod libero arbitrio, et in praesenti, vel tenuiter perspiciatur Deus, et in futuro etiam non nisi libero arbitrio feliciter agnoscatur. Tertia in eo extollit liberum arbitrium, quod ostendit ipsum posse de omnibus aliis judicare, et a nullo judicari: et quod in ipso versetur omnium scientia disciplinarum. Quarta comparat duas vires liberi arbitrii duabus uxoribus Jacob, filiosque ejus virtutibus rationis et voluntatis, aliaque multa de [Col. 1803C] eadem re. Quinta attribuit ei imaginem Dei, et speculum per quod investigandus est Creator ejus. Sexta erudit ipsum ad speculandam substantiam Dei. Septima dirigit ipsum in viam fidei, qua redeat ad patriam speciei. Quoniam igitur codex iste demonstrat omnem tam scientiam quam sapientiam, justitiam et beatitudinem consistere, atque fundari in libero arbitrio; idcirco eum intitulavi De laude liberi arbitrii. Multa quippe unde laudabile apparet ei attribuit. Sed quia in minimis quoque rebus divinum invocandum est praesidium, quo praetermisso nullum rite fundatur exordium, ante omnia precor, quatenus adsit mihi scribenti ejus veritas, cujus ut scribere vellem fecit Dei charitas.

INDEX CAPITULORUM LIBRI I.

[Col. 1803D]

  • CAPITULUM I. Quid sit liberum arbitrium, et quod tribus modis accipiatur voluntas.
  • CAP. II. Quod voluntas instrumentum simplex, voluntas affectio duplex, voluntas usus sit multiplex.
  • CAP. III. Unde discerni queant tres illae voluntates.
  • CAP. IV. Quod quamvis dicatur facere voluntas instrumentum omnia opera hominis, Deus tamen verius dicatur, qui omnia operatur tribus modis.
  • CAP. V. Quomodo differant duae voluntates, quae sunt affectiones.
  • CAP. VI. Quod ex duabus voluntatibus, quae sunt affectiones, procedant omnia merita bona vel mala.
  • CAP. VII. Unde voluntas tam prona sit ad malum, [Col. 1804A] cum non fuerit sic creata, et quid in homine sit honor Dei.
  • CAP. VIII. Quod voluntas, deserta justitia, per se nequeat redire ad justitiam.
  • CAP. IX. Quae voluntas sit liberum arbitrium
  • CAP X. Definitiones liberi arbitrii diversae, et earum rationes subjunctae.
  • CAP. XI. Quod nulla substantia, vel actio, vel aliqua essentia sit justa nisi justitia, neque injusta, nisi injustitia; et quod nihil puniatur vel delectetur nisi voluntas.
  • CAP. XII. Quid Deus vel homo habeat in bonis vel malis operibus.
  • CAP. XIII. Quare laudetur rationalis natura de sua justitia.
  • CAP. XIV. Quod injustitia nihil sit, neque faciat aliquid, licet causa sit quod mala opera fiant.
  • CAP. XV. Quid sit malum, et quod sint duo mala.
  • CAP. XVI. Quod Deus non puniat hominem pro nihilo
  • [Col. 1804B] CAP. XVII. Quod non sint exorta nisi a bonis, nec esse possint nisi in bonis, mala.
  • CAP. XVIII. Definitiones affectionum et auctoritates de eadem re; ad probandum, quod voluntas per se non sit mala; et quod idem motus, non tamen cum eadem forma, sit virtus et vitium; et quaedam de causis et perturbationibus animi; et quid valeat confessio, et quod virtus non laedatur, nisi vitio suo contrario.
  • CAP. XIX. Quod misericordia vel ira Dei inclinetur voluntas hominis ad mala vel bona.
  • CAP. XX. Quod bonum sit, non sola bona esse, sed etiam mala, et quod non sit contrarium Dei voluntati, etiam quod sine voluntate Dei agitur
  • CAP. XXI. Dinumeratio bonorum, quae sunt a Deo.
  • CAP. XXII. Quomodo Deus per opera sua cognoscatur, et quam utilis sit haec cognitio.
  • CAP. XXIII. Quod originale peccatum sit absolute peccatum.
  • [Col. 1804C] CAP. XXIV. Qua ratione infantes subjaceant peccato et malo Adae, et qua justitia Christus inde excusetur.
  • CAP. XXV. Quare dicatur originale peccatum, et quid sit.
  • CAP. XXVI. Quomodo infantes concepti mox habere peccatum dicantur, cum tamen peccatum in nulla parte hominis sit, nisi in rationali voluntate, quam nondum habent.
  • CAP. XXVII. Quomodo intelligatur homo perdidisse liberum arbitrium, cum sit naturale homini.
  • CAP. XXVIII. Quomodo amiserit primus homo libertatem a peccato, et a miseria, cum nequeant amitti postquam habitae fuerint, et unde sit ille defectus, ut non faciamus, quae volumus. Et quod perfectio voluntatis sufficiat ad omne bonum.
  • CAP. XXIX. Quod in tribus libertatibus contineatur imago et similitudo Dei; et quod libertas arbitrii semper sit aequalis, caeterae duae alibi et alibi inaequaliter [Col. 1804D] habeantur.
  • CAP. XXX. Quod voluntas a nullo penitus cogatur, nisi forte a se ipsa, et ad quid dicatur liberum, id quod dicitur liberum arbitrium.
  • CAP XXXI. Quod gratia statuat, non evacuet liberum arbitrium, et quod Deus tripliciter operetur salutem humanam, et ubi sit meritum hominis.
  • CAP. XXXII. Quod nonnulli accipiant veram dilectionem Dei, sed non accipiant perseverantiam in ea.
  • CAP. XXXIII. Quaestio, si primus homo non habuerit perseverantiam, quomodo sine vitio fuerit.
  • CAP. XXXIV. Qualem gratiam primus homo acceperit: et, quia sunt diversa adjutoria, et diversae libertates voluntatis, et diversae potestates perseverantiae.
  • CAP. XXXV. Quare nonnulli, qui vere sunt justi, non accipiant donum perseverantiae.
  • CAP. XXXVI. Argumentum necessarium, quod bona [Col. 1805A] voluntas sit a gratia Dei; et quod sine bona voluntate nihil salubre a Deo accipimus, vel habemus; et qua ratione bona opera sint nostra merita, cum non sint nisi de munere Dei.
  • CAP. XXXVII. De concordia liberi arbitrii et praescientiae Dei.
  • CAP. XXXVIII. De concordia liberi arbitrii et praedestinationis Dei.
  • CAP. XXXIX. Quaestio, si fides sit in nostra potestate: quid sit in nostra potestate esse.
  • CAP. XL. Quaestio, an possit homo in hac vita sine peccato esse, licet nullum exstet ejus rei exemplum.

LIBRI II.

  • CAP. I. Quaeritur, quomodo noverimus justitiam et beatitudinem, cum nemo ex sola fide possit amare quod ignorat.
  • CAP. II. Multae auctoritates sanctorum Patrum, quod Deus etiam in hac vita videatur.
  • [Col. 1805B] CAP. III. Differentia inter credere et videre.
  • CAP. IV. Definitur quid sit scire; et diligens inquisitio, utrum Deus modo tantum credatur, an etiam sciatur.
  • CAP. V. Quid in sanctis, quos non videmus, diligamus.
  • CAP. VI. Quod qui diligit fratrem, necesse est diligat ipsam dilectionem, et ob hoc Deum, quia Deus est dilectio; et ideo novit et videt Deum, quoniam novit et videt dilectionem.
  • CAP. VII. Quod ex dilectione, quae Deus est, diligatur Deus et proximus, et quod fides non faciat diligere Deum, tanquam omnino non cognitum et non dilectum, sed quem cognovimus et dileximus, faciat amplius cognoscere et diligere.
  • CAP. VIII. Quod in eo bono quod Deus est, videamus nihil esse potuisse, nisi esse debuerit.
  • CAP. IX. Quod etiam impii videant aeternitatem; et regulis veritatis, quae Deus est, multa judicent recte.
  • [Col. 1805C] CAP. X. Quare non simus beati, cum videamus Deum, quod est beatitudo.
  • CAP. XI. Quod omnes sciant beatitudinem, sed ubi sit, non omnes sciant, et quis sit beatus.
  • CAP. XII. Quae sit imago Dei in homine, et quod perfectio ejus sit vita aeterna.
  • CAP XIII. Quid sit bonum hominis, et quod illud sit triplex, et quomodo perdatur verus hominis honor.
  • CAP. XIV. De ingenio hominis.
  • CAP. XV. Quod quidam stulte sibi pollicentur majorem beatitudinem, quam ipse Deus.
  • CAP. XVI. De verbis sancti Augustini, quibus nonnulli inconsiderate affirmant, justos in futuro Dei regno Deum visuros corporeis oculis.
  • CAP. XVII. Inducitur S. Augustinus ponens et exponens dicta S. Ambrosii de eadem quaestione.
  • CAP. XVIII. Argumenta S. Augustini contra illos qui putant Deum videndum corporeis oculis.
  • [Col. 1805D] CAP. XIX. Contra eos qui dicunt sententias sancti Hieronymi et S. Augustini, quae ponuntur de futura Dei visione probanda, accipiendas de praesentis vitae Dei visione.
  • CAP. XX. Sententiae Cassiodori et Hieronymi de visione Dei futura.
  • CAP. XXI. De quaestione, et quae per se praedicata conjunctim etiam ponuntur, et e converso.
  • CAP. XXII. Divisio interrogationis.
  • CAP. XXIII. Divisio responsionis.
  • CAP. XXIV. Quid sit determinatio, et ubi apponenda.
  • CAP. XXV. Quid sit confirmatio, et controversia, et quid proprie sit argumentum.
  • CAP. XXVI. Divisio argumenti, et quae oratio sit argumentatio.
  • CAP. XXVII. Divisio argumentationis.
  • CAP. XXVIII. Divisio quaedam logicae, et quae affirmatio et negatio proprie sint oppositae.
  • [Col. 1806A] CAP. XXIX. Divisio locorum, et eorum quaedam expositio.
  • CAP. XXX. Sententia eorum, qui dicunt, genera et species, esse non solas voces, sed etiam res.
  • CAP. XXXI. Oppositorum definitio, et quorumdam locorum explicatio.
  • CAP. XXXII. De sophismatibus
  • CAP. XXXIII. De propositione, et veritate, et falsitate.
  • CAP. XXXIV. Divisio propositionis, et expositio.
  • CAP. XXXV. De modalibus propositionibus. et etiam de aliis.
  • CAP. XXXVI. De regulis inferentiarum.
  • CAP. XXXVII. De syllogismorum dispositione et resolutione.
  • CAP. XXXVIII. De syllogismorum confirmatione, confutatione, et de multiplici veritate et justitia ac libertate arbitrii.
  • CAP. XXXIX. Quaedam descriptio rerum, cum quibusdam [Col. 1806B] naturis propositionum

LIBRI III.

  • CAP. I. Sententia doctissimi Boetii de quatuor viribus comprehendendi, quae sunt in homine.
  • CAP. II. Sententia S. Augustini de tribus generibus visionum, quae significantur tribus coelis.
  • CAP. III. Distinctio earumdem visionum per convenientia vocabula.
  • CAP. IV. Quod Deus moveat omnem creaturam occulta potentia.
  • CAP. V. De animali motu, atque naturali, ac sensu.
  • CAP. VI. Quod quinque sensus corporis secundum quatuor elementa distinguuntur.
  • CAP. VII. Quod corporalis visio referatur ad spiritualem, spiritualis ad intellectualem.
  • CAP. VIII. De discernenda corporali, et spirituali visione.
  • CAP. IX. Quod imagines corporum in spiritu aliquando [Col. 1806C] significent, aliquando non; et quod spiritus hominis ac daemonis quandoque ita misceantur, tanquam sint unus spiritus; et interdum difficile discernatur, utrum bonus an malus spiritus assumat spiritum hominis.
  • CAP. X. Quod corporali ac spirituali visione, non intellectuali fallant immundi spiritus.
  • CAP. XI. De consensione somniantium.
  • CAP. XII. Quod rerum, quae sentiuntur, mox mago fiat in spiritu, praestantior omni corpore, non corpore tamen, sed spiritu in se eas formante.
  • CAP. XIII. Quod memoria servet imagines corporum, generatim ac distincte, quolibet sensu ingestas.
  • CAP. XIV. Unde accidat animae causa videndi ea quae non ei per sensus ingeruntur ac nuntiantur.
  • CAP. XV. Quod visio corporalis non fiat sine spirituali, sed spiritualis sine corporali fieri possit; intellectualis vero utramque judicet.
  • CAP. XVI. Quod anima proprio vitio illudatur rerum [Col. 1806D] similitudine, et divini muneris esse, quando discernuntur ab ipsis corporibus.
  • CAP. XVII. Quod intellectuali visione cernatur perspicua veritas, et beata vita in fonte suo bibatur, et quod ibi ore ad os cum Deo loquamur; et quod Deus ipse sit lumen animae, et quod ibi sit paradisus paradisorum.
  • CAP. XVIII. Quod ista tria genera visorum maneant etiam in futuro saeculo; et quod beatae creaturae nonnisi intrinsecus adjuventur ut sint sapientes ac beatae.
  • CAP. XIX. De gloria liberi arbitrii, et sapientiae quaedam descriptiones.
  • CAP. XX. Alia definitio sapientiae.
  • CAP. XXI. Divisio philosophiae, et quaedam adnotationes partium ejus.
  • CAP. XXII. Ad quid sit necessaria logica, et quam subtiliter res perpendat, et quaedam de rhetorica.
  • [Col. 1807A] CAP. XXIII. Quod oculus liberi arbitrii illuminandus sit sapientiae disciplinis, et nonnulla etiam de computo ibi apponuntur.
  • CAP. XXIV. Assertio S. Augustini, quod disciplinae disputandi ac numerandi, atque eloquentiae valde sint necessariae; et quod non ab hominibus institutae, sed tantum animadversae sint atque notatae; et quod eas, non imagines earum, sed res ipsas gerat memoria, aliaque multa, atque ipsius incommutabilis veritatis notitiam.
  • CAP. XXV. De octo vitiis, et de scopo, ac telo, et de examine cogitationum.
  • CAP. XXVI. De bis septem partibus beatitudinis.
  • CAP. XXVII. De perturbationibus animi.

LIBRI IV.

  • CAP. I. De ratione et voluntate, ac de officiis earum.
  • CAP. II. Quid significent duae uxores, duaeque concubinae Jacob, et liberi earum.
  • [Col. 1807B] CAP. III. Quod Joseph significet cognitionem nostri, et Benjamin cognitionem Dei.
  • CAP. IV. Quod nemo, si neque aetas, neque possibilitas utendi libero arbitrio desit ei, salvari possit, et nullus praelatus esse debeat sine prudentia et benevolentia: quod sine his duabus virtutibus inefficax sit oratio.
  • CAP. V. De officio humilitatis, et fructu veritatis.
  • CAP. VI. De aedificatione Salomonis, et triplici materia modoque domus aedificandae.
  • CAP. VII. De tribus animae visionibus, et quatuor scientiis omnes scientias continentibus, et quod omnis humana philosophia longe dispar est sacrae Scripturae.
  • CAP. VIII. De convenientia Verbi Dei, et rationalis animae.
  • CAP. IX. De studiis amantium, quod ignorant, discere; quod non expeterent, si penitus ignorarent.
  • [Col. 1807C] CAP. X. Quare se mens non cognoscere dicatur, cum se nunquam nescierit.
  • CAP. XI. Quid sit, quod ei praecipitur, ut se cognoscat.
  • CAP. XII. De quibus certa sit mens, et quae vita ejus culpabilis.
  • CAP. XIII. Per quid recedat mens a Deo, et quae sit vis amoris.
  • CAP. XIV. Tria esse in anima, quae sunt unum, mentem, et notitiam, et amorem sui.
  • CAP. XV. Quod mens, et notitia, et amor et singula in se maneant, et omnia in omnibus.
  • CAP. XVI. De amante, et amato, et amore.
  • CAP. XVII. Quomodo nascatur verbum mentis.
  • CAP. XVIII. Differentia quaedam spiritualis et carnalis amoris.
  • CAP. XIX. Quid sit verbum mentis.
  • CAP. XX. Quae fuerit causa beatitudinis bonis angelis, et miseriae malis; et quomodo videantur privationes; et quod non sit efficiens causa malae [Col. 1807D] voluntatis; et quod ipsa sit initium omnis mali; et de casu diaboli: quod sit liberum arbitrium, et etiam gratia Dei.
  • CAP. XXI. Quod notitia secundum speciem sit similis rei et aequalis, cum res cognita neque superior, neque inferior sit cognoscente.
  • CAP. XXII. Cur amor mentis non sit proles ejus, sicut notitia sua.
  • CAP. XXIII. Quid ad se dicantur, et quid ad aliud referantur, memoria, intelligentia, voluntas; et quod aequalia sint tota singula totis, et tota singula simul omnibus totis.

LIBRI V.

  • CAP. I. De quaerenda imagine Trinitatis, etiam in his quae anima ex sensibus corporis cognoscit.
  • CAP. II. De visibili, et vidente, atque visione.
  • CAP. III. Quanta violentia ferat, et referat aciem [Col. 1808A] mentis formandam, conjungatque formatam voluntas, et similitudo exterioris interiorisque visionis.
  • CAP. IV. Quae sint innoxiae cogitationes, et quod trinitas exterioris hominis non sit imago Dei, licet aliquatenus similis ei sit, et quod voluntas nec parens, nec proles sit visionis.
  • CAP. V. De fine voluntatis.
  • CAP. VI. De trinitate, quae sit, cum ex memoria formatur acies animi.
  • CAP. VII. De multiplicatione trinitatis, quae ex recordatione gignitur.
  • CAP. VIII. Quod voluntas quasi parentem cum prole ter copulet, et quod sint duae visiones, et duae trinitates, a specie corporis usque ad cogitationem.
  • CAP. IX. Unde fiat quod falsa cogitemus, licet non cogitemus, nisi quod meminimus; neque meminerimus nisi quod sentimus, neque sentiamus [Col. 1808B] nisi vera, et quae sunt.
  • CAP. X. Quod ad memoriam mensura, ad visionem numerus, et ad voluntatem pondus pertinere videatur.
  • CAP. XI. Quid nobis sit et pecoribus, quid etiam proprium.
  • CAP. XII. Quod in eo solo, quod ad contemplationem pertinet, sit trinitas et imago Dei; in eo quod temporalia respicit, sola trinitas, et quod in corporalibus masculi et feminae figuretur communis naturae mentis distinctio.
  • CAP. XIII. Quod ab immoderato progressu in exteriora, mens prolabatur ab aeternorum contemplatione.
  • CAP. XIV. Quam perniciose relicto communi bono privata quaerantur.
  • CAP. XV. Quod animus se, ac corpus suum semper diligat, et quis ordo dilectionis, et quod boni sunt amandi, mali miserandi, et quomodo Deus [Col. 1808C] diligat nos.
  • CAP. XVI. Quam sit comparabilis primorum hominum praevaricationi mens, quae ad amorem temporalium sensu trahitur corporeo.
  • CAP. XVII. Quare noluerit S. Augustinus sequi sententiam eorum, qui mentem pro viro, sensum corporis pro femina acceperunt.
  • CAP. XVIII. Quod sapientia non sinat scientiam inflari, et quomodo peccet homo ante sapientiam, et quomodo post; et alia quaedam de sapientia.
  • CAP. XIX. Ostensio sapientiae et scientiae per Scripturae testimonium.
  • CAP. XX. Quis vivat secundum trinitatem interioris hominis.
  • CAP. XXI. Quod anima, etiam deformis et misera, Dei imaginem non amittit.
  • CAP. XXII. An etiam parvulorum mentes nosse se possint.
  • CAP. XXIII. Quod mens, nisi cogitando, nequeat se [Col. 1808D] conspicere.
  • CAP. XXIV. Quod aliud sit nosse, aliud cogitare.
  • CAP. XXV. De principali mentis, ubi intuenda est imago summae Trinitatis.
  • CAP. XXVI. Quod memoria temporalium prior sit visione eorum et utriusque conjunctio voluntate, quod non est in mente.
  • CAP. XXVII. Quare trinitas mentis sit imago Dei: et quod omnes homines Deum noscant naturaliter.
  • CAP. XXVIII. Quod mens, quae se odisse dicitur, semper sui meminit, semper se intelligit ac diligit
  • CAP. XXIX. Quod trinitas hominis, id est mens, et notitia, et dilectio sui, differant a Trinitate, quae est Deus.
  • CAP. XXX. Quod cogitatio sit locutio ac visio cordis; et quod hoc verbum nascatur ex illa scientia quam in memoria tenemus.
  • [Col. 1809A] CAP. XXXI. Comparatio nostri verbi, cum Verbo Dei.
  • CAP. XXXII. Quod nostrum verbum distet a perfecta similitudine Dei Verbi, licet tamen ei simile sit.
  • CAP. XXXIII. De aequalitate Patris et Filii.
  • CAP. XXXIV. Quaedam dissimilitudo inter nostrum verbum, et Dei.
  • CAP. XXXV. Quare non dicatur cogitatio Dei, licet dicatur Verbum Dei.
  • CAP. XXXVI. Quod Spiritus sanctus proprie dicatur charitas Dei, licet universaliter sit charitas Pater, et Filius, et Spiritus sanctus.
  • CAP. XXXVII. Quod tota Trinitas operetur etiam quod singulis personis attribuitur.
  • CAP. XXXVIII. Quod magnum sit illud, quo participari potest summa natura.
  • CAP. XXXIX. Quod sicut Verbum Dei comparatur verbo nostro; sic Spiritus sanctus voluntati nostrae.
  • [Col. 1809B] CAP. XL. Quod tria illa quae sunt imago Dei, id est memoria, intellectus, et amor, unius personae sint, nec ipsa sit illa tria: Pater autem et Filius et Spiritus sanctus, licet unus Deus, tres tamen personae sint.
  • CAP. XLI. Quod Trinitas Dei non sit in uno Deo, sed unus Deus: et quod non sicut unus homo habens illa tria est una persona, ita sit illa Trinitas, sed sint tres personae.
  • CAP. XLII. Quod qui vident mentem suam, nec eam vident esse imaginem Dei, videant quidem speculum, sed non per speculum videant Deum.
  • CAP. XLIII. Quare Spiritus sanctus non dicatur natus, sed procedens.
  • CAP. XLIV. Quod Spiritu sancto non sit unctus Christus, quando baptizatus est.
  • CAP. XLV. Comparatio nostri verbi et voluntatis ad Filium et Spiritum sanctum.
  • CAP. XLVI. De excellentia liberi arbitrii, et de [Col. 1809C] simplici bono.
  • CAP. XLVII. Notantur ii qui Deum quaerunt in exterioribus, cum sit ipse omnibus interior.

LIBRI VI.

  • CAP. I. Quod quaecunque praedicantur de Deo substantialiter, de singulis personis et de omnibus dicantur singulariter.
  • CAP. II. Quod Deus sit Trinitas, non triplex.
  • CAP. III. Quod omnes tres personae non sit aliquid majus, quam una sola.
  • CAP. IV. Quod Deus ideo sit unus, quia est indifferens, et quot modis idem dicatur, vel diversum.
  • CAP. V. Quod Deus nulli sit subjectum, quia est sine materia et forma; et quod nulla forma subjecta sit accidentibus, sed materia ejus.
  • CAP. VI. Quod decem praedicamenta non ita in Deo sicut in caeteris intelligenda sint; et quod substantia, et qualitas ac quantitas idem sint in Deo.
  • [Col. 1809D] CAP. VII. Quod praeter haec tria nullum praedicamentum dicatur de aliqua re secundum ipsam.
  • CAP. VIII. Quod praedicationes aliae significent rem ipsam, aliae circumstantias rei.
  • CAP. IX. Quod relativa prae omnibus non praedicentur substantialiter.
  • CAP. X. Collectio per quam soluta est quaestio; et unde sit unitas, et unde Trinitas, et quod relatio non semper fiat ad differens.
  • CAP. XI. Affirmatio unitatis et pluralitatis testimonio Scripturae.
  • CAP. XII. Quae nomina singulis personis sint propria.
  • CAP. XIII. Quod Spiritus sanctus semper fuerit, et sit Dei donum: sicut Dei Verbum semper fuit, et est Filius Dei.
  • CAP. XIV. Quod omnia quae sunt propria nomina relative, dicantur vel ad se invicem, vel ad creaturam.
  • [Col. 1810A] CAP. XV. Quod quamvis aliquid dicatur Deus ex tempore, et non secundum substantiam, nihil tamen dicatur secundum accidens.
  • CAP. XVI. Solutio objectionis Arianorum, et quod praepositiones non semper idem significent, cum praeponuntur; et quod omne quod participat nomine, debeat quoque re participare.
  • CAP. XVII. Quod omnis res relativa sit aliud aliquid, unde subsistit, excepta relatione.
  • CAP. XVIII. Quod sit Pater per se sapientia, sicut Filius, quamvis Christus sit sapientia Patris.
  • CAP. XIX. De simplicitate Dei, et multiplicitate creaturae, et de nomine Dei et laude ejus.
  • CAP. XX. Quare Christus dicatur sapientia Patris, et Spiritus sanctus charitas amborum.
  • CAP. XXI. Auctoritates Patrum, de unitate et diversitate personarum et inenarrabili generatione Verbi Dei.
  • CAP. XXII. De origine personae.
  • [Col. 1810B] CAP. XXIII. De diversitate essentiae, subsistentiae, substantiae, personae.
  • CAP. XXIV. Quid sit persona: et quod aliter in Deo, aliter in caeteris rebus accipiatur persona.
  • CAP XXV. Quod Deo idem sit esse, et personam esse; et quod non dicatur de eo relative; et quod ideo repertum sit hoc nomen, ut respondeatur, quando quaeritur, quid tres sint, cum Pater, et Filius, et Spiritus sanctus vere tres dicantur.
  • CAP. XXVI. Quod Deus non proprie dicatur substantia, et quod commodius dicitur tres personae, quam tres substantiae.
  • CAP. XXVII. Quod persona in Deo non significet genus, vel speciem, vel individuum.
  • CAP. XXVIII. Quod persona non proprie dicatur de Deo, sed per similitudinem, et quod nullum nomen proprie dicatur de Deo.
  • CAP. XXIX. Responsio ad oppositionem quorumdam et quid significet in Deo persona.
  • [Col. 1810C] CAP. XXX. Quomodo intelligat S. Augustinus verba S. Hilarii.
  • CAP. XXXI. Quod non debeat dici, Deus gignit se; et multa de unitate et trinitate Dei.
  • CAP. XXXII. Quod Deus ubique sit.
  • CAP. XXXIII. Quod Deus ubique sit totus.
  • CAP. XXXIV. Quod Deus ubique totus in se ipso sit.
  • CAP. XXXV. Quod Deum quidam cognoscant, et non habeant; quidam vero habeant, nec cognoscant.
  • CAP. XXXVI. Quare Deus dicatur incircumscriptus; et quod Deus ubique sit praesens duobus modis.
  • CAP. XXXVII. Quod Deus nec tempore, nec loco motus moveat spiritum per tempus, corpus vero per tempus et locum.
  • CAP. XXXVIII. Quod Deus in sanctis angelis, tanquam in sede sua praesidens inde se diffundat per cuncta ordinatissimo motu creaturae; et comparatio, [Col. 1810D] quomodo Dei voluntas sit prima causa omnium quae fiunt.
  • CAP. XXXIX. Quod voluntas Dei quinque modis accipiatur, et omnia posita sint in voluntate Dei.
  • CAP. XL. Quod Deus operatur naturalia et mirabilia.
  • CAP. XLI. Quomodo magi qui fecerunt ranas et serpentes, non fuerant tamen creatores eorum.
  • CAP. XLII. Unde possent tam celeriter facere ranas et serpentes, et de apparitione Dei per assumptam creaturam.
  • CAP. XLIII. Quod Deus omnia penetret, et operetur ubique, et praesens sit ubique, et nemo possit obesse, vel prodesse cuiquam, nisi ipso dante potestatem: et ideo non fugiendum sit a Deo, nisi ad Deum, nec timendus sit, nisi Deus.
  • CAP. XLIV. De patientia et spe in Deum, et de laude Dei

LIBRI VII.

[Col. 1811A]

  • CAP. I. Quod fide temporalium purgandi simus ad contemplationem aeternorum.
  • CAP. II. Quod Christus ex duabus et in duabus naturis exsistat, et quomodo beatissima Virgo Maria vere dicatur conjux Joseph, et ipse maritus ejus; et quid sit conjugium, et quare sit institutum.
  • CAP. III. Quod Filius Dei toti homini sit conjunctus per spiritum animam, et per animam corpus suscipiens, et contra multas haereses de Christo.
  • CAP. IV. Quod stulte quaerant nonnulli rationem, quomodo Deus commistus sit homini.
  • CAP. V. Quod Verbum Dei incarnatum non dereliquerit rerum gubernationem.
  • CAP. VI. Quare Christus unus idemque sit Deus et homo; et quare sit de Adam genere, et de femina et virgine natus.
  • CAP. VII. Quare potius Filius, quam Pater vel Spiritus [Col. 1811B] sanctus deberet homini personaliter uniri.
  • CAP. VIII. Quomodo Filius Virginis assumi potuit sine peccato de humani generis massa peccato fermentata.
  • CAP. IX. Quomodo astringantur infantes peccato Adae, cum unusquisque onus suum portet.
  • CAP. X. Quod nullius patris peccatum praeter Adam descendat ad infantes.
  • CAP. XI. In quo noceant peccata parentum animabus filiorum.
  • CAP. XII. Quod juste damnentur infantes pro originali peccato.
  • [Col. 1812A] CAP. XIII. Quomodo impotentia habendi justitiam excuset infantes post baptisma.
  • CAP. XIV. Quod Christus non intendebat fallere diabolum, sed hominem salvare eo ordine, quo salvari potuit ac debuit.
  • CAP. XV. Rationes, quare homo non potuit satisfacere pro peccato.
  • CAP. XVI. Quare non debeat Deus dimittere peccatum sine satisfactione.
  • CAP. XVII. Quod vita Christi superet omne quod non est Deus, et omne debitum.
  • CAP. XVIII. Qua ratione et illi salventur per Christum qui eum occiderunt.
  • CAP. XIX. Quod humana natura in Christo nil passa sit contra voluntatem; et quod nemo salvetur, nisi per fidem Christi.
  • CAP. XX. Quam necessaria sit scientia et humilitas.
  • CAP. XXI. De oratione.
  • CAP. XXII. Exhortatio ad orandum per exemplum et [Col. 1812B] institutionem Christi.
  • CAP. XXIII. A quanto malo liberati sumus per Christum, et quantum illi debeamus.
  • CAP. XXIV. Commendatio totius operis; et de ratione dandi et accipiendi.

Incipit opusculum Frowini abbatis in Monte-Angelorum, De laude liberi arbitrii. CAPITULUM I.

Liberum igitur arbitrium est rationalis voluntas etc.

ANNO DOMINI MCXLVII ARNULFUS

Notitia historica

Auctor incertus

[Col. 1811]

NOTITIA HISTORICA ( Hist. litt. de la France, XII, 292)

Arnoul fut un prédicateur flamand remarquable, dit la Chronique de Gembloux , par l'austérité de sa vie, par la singularité de son habillement, par son savoir, et plus encore par le succès de ses prédications. A la publication de la seconde croisade il se sentit inspiré pour aller sur les traces de saint Bernard exhorter les peuples de la France et de l'Allemagne à s'enrôler dans cette pieuse milice. Mais comme il ignorait également la langue romance et la tudesque, il prit avec lui Lambert. abbé de Gembloux, qui expliquait au peuple dans la langue du pays ce qu'il disait en latin ou en flamand. Les croisés s'étant partagés les uns pour aller en Palestine, les autres pour aller en Espagne combattre les Maures, Arnoul suivit les derniers, commandés par Arnoul, comte d'Archost. Le principal fruit de leur expédition fut la prise de Lisbonne, qu'ils emportèrent le 21 octobre de l'an 1147. Notre prédicateur envoya la relation de ce siége à Milon, évêque de Thérouanne, dans une lettre publiée par D. Martène au premier tome de sa grande Collection (p. 800-802), sur deux manuscrits, l'un d'Anchin, l'autre de Gembloux. On y voit que l'armée chrétienne, composée de Lorrains, de Flamands et d'Anglais, se rassembla dans l'Angleterre, d'où elle partit le vendredi des Rogations, c'est-à-dire, le 23 de mai sur une flotte de deux cents voiles, qui fut séparée par une violente tempête après quelques jours de navigation. Environ cinquante vaisseaux, sur l'un desquels était monté notre auteur, arrivèrent le 31 mai dans un port d'Espagne nommé Gozzem. Là s'étant reposés pendant trois jours, les croisés se rembarquèrent et abordèrent à un autre port nommé Viver. Ils remirent à la voile le vendredi avant la Pentecôte, et vinrent débarquer au port de Fambré, qui n'est qu'à huit milles de Saint-Jacques en Galice. De là ils se rendirent incontinent à ce lieu si célèbre pour y passer le temps de la solennité. Huit jours après étant remontés sur leurs vaisseaux, ils allèrent attendre le reste de la flotte à Portugal, ville située à l'embouchure du Douro. Pendant onze jours qu'ils y restèrent, l'évêque du lieu leur fit fournir abondamment les vivres et les autres choses dont il savaient besoin. [Col. 1813] Enfin toute la flotte s'étant réunie, on fit voile vers Lisbonne, devant laquelle on arriva le 28 juin, veille de Saint-Pierre et de Saint-Paul. Dans le même jour parut à la vue de la place Alphonse Henriques, roi d'Espagne, avec son armée de terre. On fit aussitôt la descente, et le premier juillet les faubourgs furent emportés. Ensuite pendant tout le cours du mois on livra divers assauts à la ville avec assez peu de succès. L'avantage de son assiette, la bonté de ses fortifications et le courage des assiégés menaçaient les croisés d'une longue résistance, et ne leur annonçaient pas même une victoire bien certaine. Ces pronostics, loin de les abattre, redoublèrent leurs efforts et leur industrie. On imagina de construire deux grandes tours de bois sur le bord du fleuve, l'une à l'orient de la ville, où les Flamands se logèrent, l'autre à l'occident, qui fut occupée par les Anglais. On fit ontre cela quatre ponts appuyés chacun sur six vaisseaux, d'où l'on pouvait passer sur les murs de la place. Les assiégés en différentes sorties ruinèrent une partie de ces ouvrages. Heureusement ils furent réparés avec promptitude. Enfin après quatre mois de siége une mine ayant fait sauter deux cents pieds de muraille, les croisés, encouragés par le roi d'Espagne, firent effort pour entrer par la brèche. Le combat fut encore opiniâtre; mais les assiégés épuisés de fatigues, et ne voyant plus de ressource, demandèrent à capituler le jour de Sainte-Ursule, 21 octobre. La proposition fut acceptée, et les conditions furent que la ville demeurerait au roi d'Espagne et le butin aux croisés. Tel est le précis de la relation d'Arnoul, différente de celle de Robert du Mont adoptée par M. Fleury , en ce que celle-ci fait attaquer la ville par les croisés de dessus leurs vaisseaux, tandis que le roi l'assiégeait par terre; au lieu que notre auteur, témoin oculaire, atteste que les premiers débarquèrent aussitôt après leur arrivée, placèrent leurs tentes dans la campagne, et firent sur terre avec les Espagnols presque toutes les opérations du siége.

Epistola ad Milonem

Arnulfus Flandriae

[Col. 1813]

EPISTOLA ARNULFI AD MILONEM EPISCOPUM MORINENSEM. Quomodo Ulixisbona capta est (MARTEN. Ampl. Collect., t. I, col. 800, ex ms. Aquicinctensi et Gemblacensi.)

[Col. 1813A] MILONI venerabili Tarvanensi episcopo, ARNULFUS Dei gratia id quod est, spiritum sapientiae subditis providere.

Scimus murum virtutum vestrarum turrim humilitatis adeo munisse, ut hostis ille antiquus longius arceatur, quod experimento didicimus, quando nobis sanctitas vestra condescendit, et navales motus sacratissima benedictione dexterae vestrae circumsepsit, ut nec procellarum motu turbaremur nec flaminum. Quapropter nos positi in valle lacrymarum in compendio vestrae paternitati transcribimus, quem Rex regum tirunculis suis fecerit statum. In Angliae portu qui Tredemunde [ al. Tredemude], dicitur, undique terrarum divino flamine compulsus convenit navalis exercitus. In VI feria [Col. 1813B] ante Rogationes navigavimus cum ducentis fere navibus, et continuos septem dies et noctes in alto mari laborantes, in vigilia Ascensionis et in ipsa die solemni saevissima tempestate quassati, octavo demum die in portum Hispaniae qui Gollim [ al. Gozzem] dicitur cum quinquaginta fere navibus, caeteris circumquaque dispersis, appulimus, ubi per triduum fessa corpora curantes, rursum in portum qui Viver dicitur venimus. Inde exeuntes VI feria ante Pentecosten, in portum Galliciae qui Fambre dicitur appulimus, qui portus a Sancto Jacobo octo [Col. 1814A] milliaribus distat. Ad cujus venerabile sepulcrum in vigilia Pentecostes venientes, sanctam solemnitatem cum magna hilaritate celebravimus. Unde ad portum revertentes in octavis Pentecostes navigavimus. Secunda feria ad Portugalim per alveum fluminis qui Dorius dicitur applicuimus, ubi episcopum civitatis ejusdem adventum nostrum cum magno gaudio juxta praeceptum regis praestolantem reperimus. Ubi per dies XI adventum comitis Arnoldi de Ardescot [ al. Arnulfi de Areschot], necnon Christiani constabularii, qui a nobis praedicta tempestate divisi erant exspectantes, aequam venditionem tam vini quam caeterarum deliciarum ex benevolentia regis habuimus. Exinde comite Arnaldo simulque constabulario receptis, navigantes, et [Col. 1814B] alveum fluminis qui Tangus dicitur intrantes, secunda die apud Ulixisbonam in vigilia apostolorum Petri et Pauli appulimus. Quae civitas, sicut tradunt historiae Saracenorum, ab Ulixe post excidium Trojae condita, mirabili structura tam murorum quam turrium super montem humanis viribus insuperabilis, fundata est: circa quam figentes tentoria Kalendis Julii, suburbana ejus, divina virtute adjuti, cepimus. Post haec assultus varios circa muros non sine magno nostrorum et illorum detrimento facientes, usque ad Kalendas Augusti in machinis [Col. 1815A] faciendis tempus protraximus. Siquidem duas turres juxta littus, unam in orientali parte, ubi Flandrigenae consederant, alteram in occidentali, ubi Angli castra locaverant, magno sumptu construximus. Pontes etiam quatuor in navibus, sex per quos nobis aditus super urbis muros paterent, construximus. Haec in Inventione beati Stephani protomartyris admoventes, vento contrario repulsi, necnon et magnellis [ al. maganellis] quodammodo laesi, naves retraximus. Deinde nobis ex nostra parte pugnantibus cum Saracenis, Anglici minus caute suam turrim custodientes, hanc ex improviso igne succensam exstinguere non potuerunt. Interim nos quadam machina murum effodere coepimus. Quod videntes Saraceni, igne oleo admisto, eamdem machinam [Col. 1815B] in favillam redegerunt, magistrum etiam machinae in fractura muri lapidaverunt. Praeterea mortes innumeras tam magnellis quam sagittis nostris inferentes, ipsi quoque a nostris puniti sunt. Nostri de fractura machinarum et suorum contritione, aliquantisper fracti, in misericordia Dei sperantes, ingenia et machinas reparare coeperunt.

Interea Saraceni civitatis, qui alimentis abundabant, suis concivibus egentibus alimenta adeo subtrahebant, ut quamplurimi eorum fame morerentur, quidam autem eorum canes et cattos non abhorrebant devorare. Horum pars plurima Christianis se obtulit, et baptismi sacramenta suscepit. Quidam autem illorum, truncatis manibus ad murum remissi, [Col. 1815C] a suis concivibus lapidati sunt. Multa nobis adversa seu prospera secundum quod varius eventus est belli, acciderunt, quae propter prolixitatem vitandam silentio transivimus. Et si qui forte sunt, qui ea latius explicent, reservamus. Tandem quidam Pisanus natione, vir magnae industriae, circa nativitatem sanctae Mariae turrem ligneam mirae altitudinis in ea parte qua prius Anglorum turris destructa fuerat coaptavit, et opus laudabile tam ex regio sumptu quam ex totius exercitus labore circa medium Octobris consummavit. Similiter quidam sub muro civitatis ingentes cavationes suo ingenio et multorum auxilio fecit; quod Saraceni moleste ferentes, in festo Sancti Michaelis circa horam tertiam latenter exeuntes, nobiscum usque ad vesperam [Col. 1815D] super foveam pugnam continuabant. Nos autem, sagittariis eis oppositis, vias per quas redire sperabant, adeo vallavimus, ut vel nullus, vel vix aliquis eorum sine plaga evaderet. Hinc nostri die noctuque laborantes, opus subterraneum lignis levigatis impletum eadem die consummaverunt, qua rex cum Anglicis muris turrem suam applicabat. [Col. 1816A] Siquidem in ipsa nocte Sancti Galli abbatis, igne fossae imposito, lignisque ardentibus, corruit murus spatio ducentorum pedum. Nostri de tanta ruina somno expergefacti, sumptis armis, cum magno clamore assiliebant, sperantes vigiles custodes murorum fugisse. Ad ruinam autem cum venissent, mons aditu difficilis supereminebat, et turba Saracenorum parata stabat in defensione. Nihilominus autem nostri assiliebant, nec a pugna media nocte inchoata usque ad diei horam nonam cessabant. Tandem variis percussionibus attriti, pugnae se subtrahebant, quousque communicatio turris admoveretur [ al. amoveretur], et sic Saracenorum populus hinc inde vexaretur. Et ecce turris viris bellicosis impleta muro supereminebat. Eadem hora exercitus nostrae [Col. 1816B] partis, Lotharingis ad fracturam murorum indicio pugnantibus, Saracenos mirabili assultu impetebant. Interim milites regis, qui in arce turris pugnabant, magnellis Saracenorum territi, minus viriliter pugnabant, usque adeo quod Saraceni exeuntes turrim concremassent, siquidem de nostris, qui casu ad eos venerant, non obstitissent. Haec [ al. hujus] periculi fama cum ad nostras venisset aures, meliores exercitus nostrae partis ad defendendam turrim, ne nostra spes in ea annullaretur, transmisimus. Videntes autem Saraceni Lotharingos et Flamingos tanto fervore in arcem turris ascendentes, tanta formidine territi sunt, ut arma submitterent, et dextras sibi in signum pacis dari peterent. Unde [Col. 1816C] factum est ut Alchaida princeps eorum, hoc pacto nobiscum conveniret, ut noster exercitus omnem suppellectilem eorum cum auro et argento acciperet, rex autem civitatem cum nudis Saracenis et tota terra obtineret. Consummata est autem haec divina non humana victoria in ducentis millibus et quingentis viris Saracenorum in festo undecim millium Virginum. Unde nomen ejus glorificamus, in quo et per quem omnia, qui est benedictus in saecula. Sciatis itaque quorumdam fratrum nostrorum corpora variis occisionibus exstincta apud Ulixisbonam sepulta esse. Hujus pacis testes sunt quidam quos divina clementia mutos a nativitate loqui fecit, unum in festo Sancti Gerenos sociorumque ejus atque secundum a somno excitavit, et ad [Col. 1816D] sepulcrum martyrum, sicut ei visum est, manu splendidissimi viri perduxit, ibique in exstasi prostravit et vinculum linguae solvit. Similiter et alium quemdam ejusdem clementiae gratia ibidem festo Omnium Sanctorum loquentem audivimus et laudantem eum qui est mirabilis in sanctis suis. Valete.

Index analyticus

Auctor incertus

[Col. 1817]

INDEX ANALYTICUS IN WILLELMI MALMESBURIENSIS GESTA REGUM ANGLORUM ET HISTORIAM NOVELLAM. ( Revocatur lector ad numerales notas crassiori charactere in textu expressas. )

[Col. 1817] A

  • Acca, Allae Northanimbriensis filia, et Aethelfrithi Northanimbriensis uxor, 67.
  • Adela, tertia Willelmi Conquestoris filia, Stephano, Blesensi comiti nupta, 456 sacrum velum nuperrime induerat, 456.
  • Adela, Lovaniensis ducis filia, secunda Henrici I uxor, 651, 654. Salopiensem comitatum a conjuge recipit, 690. Ejus curae Malda imperatrix a Glocestriensi comite traditur, 725. Ipsa promissis non stat, imperatricemque post fratrem suum emittendam sinit, 725.
  • Adolescentes ex Anglia Romae venales, 63.
  • Adrianus, abbas; ejus in Angliam adventus, 21, 82. Litterarum studio promovendo incumbit, 21.
  • Adulphus, Baldwini II, Flandriae comitis, ex Aelfthrytha, Aelfredi magni filia, natus, 193, 216.
  • Adulterium in Mercia vulgare, 113. Quibus poenis in veteri Saxonia plectebatur, 113.
  • Aegelberhtus. Vide Elberhtus.
  • Aegelnothus (cognomento Bonus), archiepiscopus Cantuariensis, 308. Qua auctoritate apud Cnutonem pollebat, 313. Septimus Malmesbiriensis monachus qui ad hanc sedem promotus fuerat, 314.
  • Aegilberhtus, West-Sexae episcopus, 42, 76.
  • Aelfgarus, visu orbatus, 264, not.
  • Aelfgarus, Leofrici, Herefordiensis comitis, filius, 339.
  • Aelfheah, archiepiscopus Cantuariensis, a Danis captus, 265. Clientes suos a solvendo redemptionis pretio, ne ad inopiam redigerentur, eximit, 265. Ejus martyrium, 265. Ejus reliquia Londino ad Cantuariam translatae, 265, 306.
  • Aelfheardus, Elmhamensis episcopus, 119.
  • Aelfletha, Ethelwini comitis filia, Eadweardi Primogeniti uxor, 197.
  • Aelfredus (cognomento Magnus), Ecgbehrti nepos, 133. Prophetice a Leone IV consecratus, 152, 178. In praelio apud Astonem praeest, 176. Athelneiam, laborioso cum Danis certamine luctatus recedit, 179. Ejus ibi visio, 180. Hostilia castra aliena specie indutus ingreditur, 181. In Danos subito proruit, magnamque victoriam consequitur, 181. Qui supersunt ad religionem Christianam amplectendam, vel a regno secedendum compellit, 181. Guthormi sponsorem, ceu patrinum, agit, 181. Filiam Aethelflaedam Merciorum comiti matrimonio conjungit, 184. Ejus iterum cum Danis conflictationes, 185. Ejus familia, 185. Fructuosa ejus decimarum centesimarumque institutio, 186. Romam et in Indiam legationes mittit, 187. Religiosae ejus fundationes, 187. Boetii librum «De consolatione» in vulgarem sermonem vertit, Gregoriique papae Dialogorum versionem fieri jubet, 189. Quo ardore litterarum studium fovet, 191. Quo modo ad parcendum tempori utitur, 192. Reddituum ejus accommodatio, 192. Rigida ejus justitia, 193. Filiam Ethelswitham Flandriae comiti connubio jungit, 193. Ejus obitus, 193. Tunc primum in Wigorniensi ecclesia cathedrali sepultus, sed postea ad vicinale novum monasterium remotus, 194. De ejus apparitione post obitum, 194.
  • Aelfredus, vide Elfredus.
  • Aelfridus, Aethelredi filius, in Normanniam exsul abit, 304. Defuncto Haroldo I, in Angliam reversus, 321. Captus, [Col. 1818] oculisque orbatus, 321. In Eliense tandem monasterium amandatus, ibi vita functus est, 321.
  • Aelfricus, archiepiscopus Eboracensis, 308, 320.
  • Aelfricus, Occidentalium Saxonum classis imperio praepositus, 264. Ad Danos transfugit, 264. Cujus proditionis poenas luit effossis filii ejus oculis, 264
  • Aelfthrytha, ceu Elstruda, Aelfredi magni filia, 186, 193, not. Et Baldwini, Flandriae comitis, uxor, 216.
  • Aelfwaldus, Northanimbriensis, a suis interfectus, 104.
  • Aelfwini, Ecgfrithi Northanimbriensis germanus, occisus, 110. Vide etiam, 78, not.
  • Aelli, Sutsexae regnum instituit, 140, not.
  • Aelwi, 112.
  • Aelwinus, Aethelweardi filius, cui Aelfredus Magnus pater erat, 218.
  • Aescus, Hengesti, Cantuaritarum regis, filius, 16.
  • Aescwini, Westsexensis, 45.
  • Aethelardus, Cantuariensis archiepiscopus, jurisdictionem suam recuperat, 124, 125.
  • Aethelbaldus, Westsexensis, ejus incestus, 174. Schireburni conditus, 174.
  • Aethelberhtus, Cantuaritarum rex, Christianismum amplectitur, 17. Memorabile ejus ad S. Augustinum monachum responsum, 19. Legum ejus natura, 17. Ejus obitus, 18.
  • Aethelberhtus, Wihtracdi filius; ejus regnum in Cantia, 24.
  • Aethelberhtus, Northanimbriensis, expulsus, 104. In pristinam dignitatem restitutus, 105. Occisus, 105. Caroli Magni in occisores ejus indignatio, 106.
  • Aethelberhtus, Orientalis Angliae, ab Offa caesus, 118, 136, 362.
  • Aethelberhtus, Westsexensis, primus in Cantia regnat, 174. Westsexam, defuncto fratre, obtinet, 174. Danicos piratas repellit, 175. Schireburni tumulo conditur, 175.
  • Aethelflaeda, Ceoluulfi, Merciorum regis, filia, 364.
  • Aethelflaeda, regis Aelfredi filia, Aetheredo nupta, 184, 210 Una cum conjuge S. Petri Glocestriae ecclesiam aedificat, 196. Heroicus ejus animus, 196. Regium suum germanum in regni regimine adjuvat, 196.
  • Aethelflaeda, Eadweardi Primogeniti filia, 197.
  • Aethelfrithus, Northanimbriensis, 64. Ejus victoriae, 65. Eadwini expellit, 66. A Reodwaldo illum repetit, 67. A quo subito impetitus caesusque, 67. Ejus liberorum in Scotiam effugium, 67.
  • Aethelgarus, Cantuariensis archiepiscopus, 314.
  • Aethelgeofu, ceu Elgiva, Aelfredi Magni filia, 186, 189.
  • Aethelheardus, archiepiscopus Cantuariensis; ad antiecclesiastica ejus vestimenta allusio, 115, 116. Alcuini ad illum epistola, 120. Malmesbiriae abbas fuisse dicitur, 130.
  • Aethelheardus Westsexensis; in eum rebellio, 55. Quietum deinceps ejus regnum, 55.
  • Aethelhilda, Eadweardi Primogeniti filia, 197.
  • Aetheling, hujus vocabuli interpretatio, 97.
  • Aethelredus, Orientalis Angliae, S. Aethelberhti pater, 136.
  • Aethelredus, rex, novem eodem anno praelia cum Danis committit, 176. Ejus pietas et bellica virtus in pugna apud Astonem, 176. Merciae et Northanimbriae conatus ad jugum ejus excutiendum, 177. Ejus obitus, 178.
  • [Col. 1819] Aethelredus II, 261. A Dunstano coronatus, 262. Roffensem episcopum obsidet, nec ab obsidione nisi accepto pretio discedit, 262. Ejus in uxorem saevitiae, et cum socero lites, 268. Ejus regnum a Danis devastatum, 263. Hostilitatum intermissionem pretio emit, 268. Denuo tributum solvere compellitur, 264. Ejus indolentia et haesitatio, 266. Tertium Danis tributum praestat, 267. Generalis ejus injustitia, 268. Londinum a Sweyni potestate confugit, 290. Inde ad Whitam insulam fuga transit, 291. Ejus ad antistitum conventum oratio, 291. Familiam suam in Normanniam mittit, eamque paulo post ipse sequitur, 292. Defuncto Sweyno, in Angliam reversus, inde Cnutonem propellit, 296. Sigeferthum et Morcardum morte mulctandos jubet, 297. Reverso Cnutoni Londinum aufugit, 299. Ibi defunctus in ecclesia Sancti Pauli terrae mandatur, 300.
  • Aethelricus, Northanimbriensis; prava ejus regni conditio, 64.
  • Aethelstanus, 204. Electus coronatusque rex, 205. Poetica ejus consecrationis narratio, 210. A teneris annis ad armorum usum institutus, 210. Ab amita sua Aethelflaeda, ejusque conjuge educatus, 210. Ejus ad regnum successioni propter illegitimum ortum opponitur, 205. Popularis ejus ortus narratio, 222. Nova monasteria erigit, veteraque donis cumulat, 206. Sororem suam Sihtrico Northanimbriensi conjugio tradit, 206. Hoc regnum proprio adnectit, 206. Ejus in Wallia et Scotia victoriae, devictorumque regum in amissum solium restitutio, 206. In praelio apud Brunamburgum victor, 208. Danicam Eboraci arcem subvertit, 213. Ejus persona et mores, 213. Annuale a Walensibus tributum, 214. Cornubienses ab Excestria expellit, urbemque manibus firmat, 214. Ejus cum exteris regibus foedera, 215. Poeticae pugnae cum Anlato descriptio, 218. Ejus ad Malmesbiriense monasterium Charta, 220. Obitus tandem ejus et exsequiarum agmen, 225.
  • Aethelswitha, Aethelredi comitis filia et Aelfredi Magni uxor, 185.
  • Aethelswitha, Aelfredi Magni filia, 185, 193, et not.
  • Aetheluulfus, ceu Athulfus, rex, ejus indoles, 149. Westsexa servata, reliquum sui regni filio Aethelstano tradit, 150. Copiis Burgridum adjuvat, eique filiam connubio nectit, 150. Ejus cum Danis certamina, 150. Ejus ministri, 151. Ejus in clerum liberalitas, 151, 170. Ejus ad Romam peregrinatio, 152. Anglicam scholam ibi rursum aedificat quae incendio consumpta ruerat, 152. Juditham, Caroli Calvi filiam, sibi matrimonio jungit, 153. Quod aegre sui ferentes ei in patria reduci adversantur, 168. Ejus testamentum, 170. Charta, 170.
  • Aethelweardus, Aelfredi Magni filius, 185, 204.
  • Aethelweardus, Eadweardi Primogeniti filius, 197, 205.
  • Aethelwoldus, Aethelberhti Primogeniti filius, qui Aelfredi germanus erat, 195.
  • Aethelwoldus, regis Eadgari consiliis intimus, 252. Ob suam duplicitatem occisus, 253.
  • Aethelwoldus, episcopus Wintoniensis; ejus in condendis monasteriis munificentia, 258.
  • Aetheredus, Merciorum comes, Aelfredi regis filiam uxorem ducit, Londinique gubernator instituitur, 184. Una cum conjuge Sancti Petri Glocestriae ecclesiae fundator, 196. Ejus obitus, 197.
  • Aethilbaldus, Merciorum rex; diuturnum ejus pacificumque regnum, 112. Ab archiepiscopo Bonifacio propter pravum suum exemplum reprobatus, 112. Generalis ejus charta ad monasteria, 116. A Beornraedo caesus est, 112.
  • Aethilredus, Merciorum rex, 73. Ejus in Cantiam bellica expeditio, 110. Eigfrithum Northanimbriensem repellit, ejusque fratrem occidit, 110, 78. Posterioris Weregild solvit, 110; abdicatoque regno monasticam vitam amplectitur, 74, 111.
  • Aethilredus, Pendae, Merciorum regis, filius, 108.
  • Aethilwealh, Sutsexae rex, a Coedwalla, Westsexae rege devictus, 46.
  • Agatha, matrimonio juncta Eadwardo, Eadmundi Ironside filio, 303.
  • Aidanus, episcopus Lindisfarnensis, 71, 77.
  • Ailwardus, Glastoniae abbas, regis Eadgari cadaver, ubi inventum est, profanat, sibique paulo post cervicem frangit, 236.
  • Aimarus, episcopus Aniciensis, crucem in infideles in concilio Claromontano accipit, 532. Una cum Raimondo comite per Dalmatiam progreditur, 534. Eorum ad Constantinopolim adventus, 535. Graeco imperatori clientelam profitetur, 536. Tertiam equitum turmam in eruptione ex Antiochia a Christianis facta ducit, 558. Turcarum fuga ubi militare ejus signum conspiciunt, 559.
  • Alanus, Francicae Britanniae comes, 404.
  • Alcuinus, Eboraci educatus, 93. Ad Francorum regis aulam transit, 94. Ingens ejus eruditio, 94. Excerpta ex ejus epistolis, 93, 102, 105, 106, 127, 130.
  • [Col. 1820] Alderia (Willelmus ab), Willelmi Rufi patrinus, proditionis crimine accusatur, 501. Episcopo Salisberiensi confessus per cunctas civitatis ecclesias flagellis caeditur, 501. Omnes suas vestes pauperibus condonat, et nudus ad carcerem abit, 501. Moriens se innocentem profitetur, 501.
  • Aldgitha, ceu Elfgiva, vel Adela, Eadweardi Primogeniti filia, Eblique conjux, qui Rainulphi, Pictaviensis comitis, filius erat, 168, 197, 198.
  • Aldhelmum sanctum (notitia in), 43. Ejus opera, 44, 49. var. lect. Episcopus creatus, 49. var. lect Ejus corpus in Malmesbiriensi abbatia inventum, ibique in theca depositum, 234. Vide Virginitas.
  • Aldredus, archiepiscopus Eboracensis, Willelmum Conquestorem coronat, 421.
  • Alduulfus, episcopus Lichfeldiensis, 119.
  • Alduulfus ceu Ealdulfus, Northanimbriensis, 206.
  • Alexander, Scotorum rex, 382. Spuriam Henrici Anglorum regis filiam in conjugem ducit, 627. Patrisque reliquias Tinemuda Danfermlinam transfert, 424.
  • Alexius I, Constantinopolitanus imperator; ejus patriam invadit Robertus Guiscardus, 440. Alexius vero in Bohemundum, absente ejus patre, proruit, sed in fugam vertitur, 440. Robertum, uxoris ope, veneno enecat, 441. Hugonem Magnum parva militum manu stipatum in ejus adventu apprehendit, 535. E custodia vero emittit advenientibus caeteris cruce signatis, 535. Ejus pravae fidei specimina, 555. Christianis ducibus blanditur, eosque ad id adducit ut sibi clientelam profiteantur, 536. Nicaeae a Christianis obsessae redditionem clam accipit, eosque proficisci jubet, 531. Willelmum Pictaviensem et ejus exercitum in manus Solymani incidere sinit, 592. Ejus dominia iterum a Bohemundo occupata, ob pravam in peregrinos agendi rationem, 601. Scopum vero expeditionis deturbat deceptis seu veneno necatis ejus ducibus, 601.
  • Alfleta, vide Aethelflaeda.
  • Alfredus, vide Aelfredus, Alhfrithus.
  • Alhfrithus, Northanimbriae rex, ab Hibernia revocatus, et in solium regium evectus, 79. Invasiones Pictorum in ejus regnum, 79.
  • Alhhredus Northanimbriensis e regno expulsus, 104.
  • Alla Northanimbriensis; Anglorum conversio eo regnante, 63.
  • Almodis, Tolosana comitissa; ejus natura et mores, 602.
  • Alphegus, vide Aelfheah.
  • Alphonsus, Gallaeciae rex, 456, 461.
  • Alricus, Cantiae rex, a Merciis devictus, 24.
  • Alricus, episcopus Cicestriensis, 473.
  • Alstanus, vide Ealhstanus.
  • Ambrisil (Robertus ab), vide Arbricellensis.
  • Ambrosius, solus Romanorum superstes, adversus Saxonas luctatur, 14.
  • Anacletus; ejus electio in summum pontificem ab Innocentii II partibus impetita, 695. Epistola Petri, Portus-Romani episcopus, qui partibus ejus favebat, 695. Ejus competitor a Franciae Angliaeque regibus, nec non ab imperatore Germaniae agnitus, 697. Papalem sedem usque ad mortem occupat, 698.
  • Angli et Saxones e Germania invocati, 9. Illorum adventus in Angliam, 10, 11.
  • Anglorum historia, Beda auctore, 77, 80.
  • Anglesey, Anglorum insula, 69.
  • Engolismae (Girardus episcopus) concilii Lateranensis secundi decretum legit quo imperatori Henrico V a Paschali facta concessio abrogatur, 662. Willelmumque Pictaviensem ob scandalosum ejus agendi morem excommunicat, 671.
  • Andegavensis comes Falco unam e filiis suis Willelmo, Anglico principi, matrimonio jungit, 634. Cenomaniamque in dotem concedit, 652. Principem urget ut Ludovico VI pro Normannia clientelam profiteatur, 652. In Terram Sanctam proficiscitur, 652. Indeque redux Willelmi, Normanniae ducis, adversus patruum ejus Henricum regem, partes amplectitur, eique Cenomaniam, alteramque filiam in conjugem tradit, 654. Hierosolymitanus tandem fit rex, 690.
  • Andegavensium comitum genealogia, 400.
  • Anlafus, Sihtrici filius, adversus Aethelstanum rebellat, 206. Regis castra aliena specie indutus ingreditur, 207. Regem subito invadit, sed devictus et in fugam versus est, 208, 212. Poeticae pugnae ejus cum Aethelstano narratio, 218. Ab Hibernia revocatus et in regem a Northanimbris electus, 225. Regi Eadmundo sese subjicit, baptismumque accipit, 226. Rebellat et in exsilium amandatur, 226.
  • Anlafus, Norwegiae rex, baptizatur, et ab infestanda Anglia se destiturum pollicetur, 264.
  • Anna, Orientalium Anglorum rex, a Penda caesus, 107, 135.
  • Anschetilus, Normannus quidam vir nobilis; de illo notitia, 230.
  • Anselmus, archiepiscopus, 2. Ejus inefficaces conatus [Col. 1821] ad restringendam licentiam quae, regnante Rufo, vigebat, 499. Hac de causa ab Anglia discedit, 499. Ejus sarcina contumeliose aperta et expilata antequam discederet, 499. Ab Henrico I revocatur, 619. Paschalis Epistolae ad illum de investituris; e secundo exsilio revocatur sedata hac questione, 654. Quinque episcopos uno eodemque die consecrat, 649.
  • Anselmus, episcopus Luccensis, postea Alexander Papa II, 410
  • Antiochia, cur hoc nomine designata, 553. Ejus potentia et celebritas, 554. A Francis obsidione cincta, 554. Captaque, 556. Antiochena pugna, 559.
  • Aoxianus, Antiochiae praefectus opem a Sultano implorat, 554. A rustico Syro caeditur in oppugnatione civitatis, 557. Caput ejus Francorum irrisioni expositum, 557.
  • Arbricellensis (Robertus); ingens ejus eloquentia, 673. Monialium coenobium Fonte-Ebraldi instituit, 673.
  • Arcensis (Willelmus comes) adversus filium fratris sui Willelmum, Normanniae ducem, rebellat, 397. At in Arcis inclusus, fame se subdere cogitur, 397.
  • Architecturae novus stylus Westmonasterii, 385. Variis in locis, 420. Salisberiae Malmesbiriaeque, 687.
  • Armillae, aureae, in viis publicis ab Aelfredo expositae, 187.
  • Arnulphus, Baldwini II, Flandriae comitis, natus, ex Aelfthrytha, Aelfridi Magni filia, 193.
  • Arnulphus, Flandriae comes, caesus cum custode suo in insidiis a Roberto Frisone paratis, 432.
  • Arthur, rex: ejus praeclara facinora, 14. Vulgo traditum erat, Conquestoris aevo, ex eo quod tumulus ejus adhuc latebat, eum denuo esse appariturum, 466.
  • Ascalon; praelium apud hoc oppidum, 570
  • Ashdown (praelium apud), 301. Ejus ecclesia a Cnutone aedificata, qui ejus consecrationi adfuit, 306.
  • Asia Antiqua ejus fertilitas, 552. Ejus sub Turcarum regimine sterilis status, 552.
  • Assandun, vide Ashdown.
  • Asserus, Moneriensis, a rege Aelfredo Schireburni episcopus creatus, 189. Latinam Boetii sermonem simpliciorem reddit, priusquam ejus opus in Saxonicum idioma a rege verteretur, 189.
  • Aston (praelium apud), 176.
  • Athelmus, archiepiscopus Cantuariensis, 314.
  • Athelstanus, vide Aethelstanus.
  • Augustinus (S.), ejus adventus in Britanniam, 17. Vide Goscelinus.
  • Aulae Willelmi Rufi licentia, 498, 500-1.
  • Aylnothus, vide Aegelnothus.
  • Azoti obsidio, 588.
  • B

  • Babylon in Aegypto, a Cambyse aedificata in loco ubi pridem Taphnis steterat, 569.
  • Badon, vide Bannesdon.
  • Bajocarum civitas igne combusta, 625.
  • Baldredus, Cantuaritarum rex, e suo regno ab Ecgberhto pulsus, 25, 147.
  • Balwinus I (Hierosolymorum rex) Godefridi a Bullione germanus, crucem accipit, 576. Praecipuo relicto exercitu, Tarsi deditionem suscipit, 576. In Armenia et Mesopotamia auspicato recipitur, 577. Edessae duci opem ea conditione fert ut ejus haeres instituatur, 577. Interfecti ducis potestati succedit, 578. Festum Natalis Domini Hierosolymae celebrat, 579. Edessae redux, Bohemundi captivitatem audit, 580. Ad illum liberandum progreditur, sed Turcarum recessu fallitur, 581. Germani mortis, suique in regem electionis nuntios accipit, 581. Propinquo suo Baldwino Edessam committit, Tancredumque in locum Bohemundi eligendum commendat, 581. Tripoli comparata annona, a Turcico praefecto adversus insidias monitus est, 581. Ubi vero ad locum pervenit, ficta fuga hostem devincit, 582. Toto itinere cibaria et omnia necessaria contributionis modo recipit, 584. Joppe rex conclamatus, hujus oppidi civibus Hierosolymam usque deducitur, 584. Contra Ascalonem progreditur, incolasque in montes insectatur, 584. Turcas morti tradit, sed Syris parcit, 585. In Arabiam gressus dirigit, sed ubi prope desertum attigit, iter religit, 585. Bethleem die Natalis Domini coronatur, 586. Quosdam Pisanos et Genuenses, qui nuperrime appulerant, in milites conductos adversus Azotum adhibet, 588. Caesaream oppugnatione capit, 589. Exercitum Babylone venientem profligat, ducemque interficit, 590. Quingentos praedabundos Arabes destruit, qui errore decepti ad ipsum venerant, 590. Joppen advenit ubi falsum de sua morte rumorem dissipat, 591. Ejus secus maris littus victoriae, 591. Ejus Ramulae (vel Ramae) clades, 425. Citataque fuga in Azotum, 594. Inde Joppen navigio petit, nuntiumque Jerosolymam mittit, 594. Parva militum manu ex hac civitate auctus Turcas e Joppae vicinio propellit, [Col. 1822] 595. De altera occasione in qua sibi fuga consulere co actus est, 595. Siciliae comitissam in conjugem ducit, quam postea negligit, 596. Ejus obitus, et publicae exsequiae, 597 Ejus animi corporisque dotes, 597.
  • Baldwinus II Edessae praefecturam a propinquo suo Baldwino I accipit, 581. Sui ab ipso successor instituitur 597. Antiochiam regno suo addit, 597. Avaritiae insimulatur, 597. A Turcis est ablatus, et toto fere anno nulla de illo habita notitia, 597. A quibusdam suorum equitum mercatorum specie indutorum liberatur, 598. Antiochiam suamque filiam Bohemundo, Bohemundi filio, tradit, 602
  • Baldwinus II, Flandriae comes, regis Aelfredi filiam sibi connubio jungit, 193.
  • Baldwinus V, Flandriae comes, 319, 400.
  • Baldwinus (Roberti Frisonis nepos), Willelmo Mortanensi adversus consanguineum suum regem Henricum I, opem affert, 630. Gravi ictus vulnere in capite est, 433, 631. Acceleratae ejus mortis causa, 631.
  • Ballade, vetus historiae genus, de quo 222, 236, 466.
  • Balso, cognomento Brevis, ejus historia, 230.
  • Banchornae ingentes ruinae, 66. Britannicorum monachorum ibi strages, 66.
  • Bannesdon, ejus oppidi obsidio.
  • Bardulfus, Hugo, 398.
  • Baltlensis abbatia, a Willelmo I fundata, 447.
  • Bellomonte (Rogerus a), monasterii fundator in loco Préaux dicto, 635. Conquestoris invitationem in Angliam transeundi abnuit, paterna haereditate contentus, 635.
  • Beda, 2, 80. Ejus educatio, 83. Romam invitatus, 86. Ejus eruditio et vita sancta, 88. Ultimus morbus, 89. Wearmudae sepultus, 91. Ejus corpus Dunelmiae translatum, 91. Inferius merito ejus epitaphium, 92. Ejus ab Alcuino elogium, 102.
  • Belesma (Robertus a) primogenitus Rogeri a Montegomerio filius, Bridgenorth et Aruntinam adversus regem Henricum I munitionibus firmat, 621. Audita Bridgenorth reductione, Aruntinam tradit, exsilioque in Normanniam transire permittitur, 622. Socios habet fratres suos Arnulphum et Rogerum, cognomento Pictaviensem, 622. Willelmo, Mortani comiti, jungitur, iterumque in regem bellum movet, 623. In praelio apud Tinchebracum fugam capit, 626. Deinde a rege captus in carcerem usque ad mortem detruditur, 626. Rudis et fallax ejus indoles, inque suum spiritualem filium immanitas, 626.
  • Benedictus Biscop duo Wearmudae monasteria aedificat, 81. Libros, artifices, rerumque pretiosissima importat, 84. Ingens ejus patientia, 81.
  • Benedictus X, 341.
  • Benignus, abbas, ejus epitaphium, 38
  • Bensington (praelium apud), 57.
  • Beorhtricus, West-Sexae rex, politica ejus administratio, 59. Offae natam in conjugem accipit, 59, 127, 169. Ecgberlitum expellit, 59, 145. Danicorum piratarum in ejus regnum descensus, 145. Ab uxore veneno necatur, 169.
  • Beorn, comes, Godwini comitis fratris filius, 342.
  • Beorna, orientalis Angliae rex, 136.
  • Beornraedus, Merciorum rex, praedecessorem suum Aethilbaldum occidit, 112. Ipse quoque ab Offa caeditur, 112.
  • Beornulfus, Merciorum rex, ab Ecgberhto expulsus, et orientalibus Anglis interemptus, 132, 148.
  • Beorthuulfus, Merciorum rex, e regno expulsus a Danis, 133.
  • Beregoredus, abbas Glastoniensis, 40.
  • Beringarius, haeresiarcha Turonensis; ejus opiniones in conciliis condemnatae, scriptisque a Lanfranco et aliis confutatae, 462. Recantare compellitur, 462. Ejus in posterum sanctitas, 462. Edita in laudem ejus carmina, 463. Ejus obitus, 465.
  • Berfreid (Gallice Beffroi ), lignea mobilis turris, qua utitur ad erigendos oppugnatores ad libellam oppugnatorum in eorum moenibus, 567. Ea feliciter usum est in Jerosolymam a cruce signatis, 567.
  • Berhtwaldus, abbas, in archiepiscopum Cantuariensem electus, 41, 314.
  • Bernardus, episcopus, 39.
  • Bernardus, monasterii Tironensis fundator et abbas, 673.
  • Bernardus, monachus qui Terram Sanctam anno 870 invisit, 562.
  • Berniciae regnum, 70, 75.
  • Bernulfus, vide Beornuulphus.
  • Bertha, Francorum regis filia, Aethelberhtique Cantuaritarum regis conjux, 17.
  • Bertrada, Falconis IV, Andegavensis, uxor, conjugi a rege Philippo seductione erepta, 403. Raptori connubio jungitur a Rothomagensi archiepiscopo, 631. Sacrum velum [Col. 1823] Fonte Evraldi induit, et paulo post moritur, 631.
  • Bertramus, spurius Raimundi, cognomento le Croisé, filius, cui pater suus Mathildae «marcisae» fratris filiam in conjugem consociavit, 603. Defuncto patre, ingenti copiarum agmine stipatus ad occupandas quas in Syria subegerat regiones progreditur, 606. Obsidet capitque Tripolim, 606.
  • Bezants, sic dictum pecuniae genus, 546.
  • Bibere ope fibulae, quid est, 237.
  • Bigot, Rogerus, unus e rebellantibus in Willelmum Rufum, Nordovici vicinia depopulatur, 488. Henrico I fidelis remanet, aliis viris nobilibus ab illo discedentibus, 620.
  • Blegent, Griffini Walensium regis frater, 385.
  • Blesensis, Theobaldus comes, denuntiante Ludovico VI, a summo pontifice tanquam in Deum rebellis declaratur, 633. Willelmum Anglicum principem, urget ut Francorum regi clientelam pro Normanma profiteatur, 652. Ejus soror cum principe in mari demersa, 654.
  • Blesensis, vide Henricus Stephanus.
  • Bohemundus I, Roberti Guiscardi filius, ejus adhuc pueruli generositas, 598. Patrem in expeditione adversus Alexium comitatur, 598. A patre dux exercitus linquitur, 440. Ab imperatore insectatus, illum in fugam vertit, 440. Defuncto patre, Apuliam repetit, Urbanum papam tuetur, eumque ad congregandum concilium Claromontanum urget, 599. Sic agendi secreta a quibusdam assignata ratio, 523. Ad Terram Sanctam Italorum dux procedit, 535. Constantinopolim ante caeteros cruce signatos attingit, 535. Turcicum quemdam praefectum allicit ut Antiocham in potestatem suam venire sinat, 556. Magnam turrim scalis invadit, civitatemque oppugnat, 557. Subsidiariam aciem in celeberrima a Christianis ex oppido facta eruptione deducit, 559. Retro linquitur tanquam Antiochiae princeps, 560. Baldwino, Edessae duci, proponit ut Jerosolymis Nativitatem Domini celebrent, 578. Illum in itinere praecedit, ejusque adventum exspectat, 578. Eorum agminibus additur militum turba cui archiepiscopus Daimbertus dux erat, 578. Quanta in itinere passi sunt; magna cum laetitia a rege Godefrido suscipiuntur, 579. Bohemundus repetit Antiochiam, 580. A Danismano captus est, 580. Ea conditione libertati redditur ut perpetuam cum Turcis pacem servet, 600. In Franciam proficiscitur, argenteosque compedes suos sancto Leonardo offert, 600. Franciae regis filia sibi matrimonio conjuncta, in Apuliam regreditur, 600. Exercitum in Alexium conducit, ob pravam ejus in peregrinos agendi rationem, 601. Ejus duces a Graeco imperatore aut corruptela seducti aut veneno necati, 601. In Apulia moritur, 601. Ejus corporis animique dotes, 601.
  • Bohemundus II, praecedentis filius, Antiochiam a Baldwino II recipit, cujus filiam in uxorem ducit, 602.
  • Bohun (Humphrey a), unus ex iis qui imperatrici Maldae adhaeserant, Stephanum regem a Trowbridge repellit, 726. Willelmi Yprensis captivus fit, 760.
  • Bonifacius, archiepiscopus Moguntinus; ejus admonitoria ad Aethibaldum epistola, 11. Ejus ad archiepiscopum Cuthbertum epistola, 115.
  • Bononia et Bullio, vide Baldwinus, Godefridus et Eustachius.
  • Bordinus, Mauritius, episcopus Bracoarensis, in concilio Beneventino a Paschali papa excommunicatur, 665. A Henrico V, imperatore, in papali cathedra collocatur, 660. Roma fugit, accedente Calixto papa II, Sutriique captus detentusque est, 660. In poenale monasterium, Speluncam dictum, relegatur, 667.
  • Britones, ingens eorum inopia; libenter tanquam mercenarii conduci sinunt, 629. Sic illis aliquando usus est Henricus I, Angliae rex.
  • Brianus, Roberti, Glocestriae comitis, filius, advenienti patri jungitur ad asserenda imperatricis jura, 725. Unus fuit ex ejus praedibus ubi a Legato agnita est, 744.
  • Brigitta sancta, Glastoniam invisisse traditur, 37.
  • Brihtwoldus, episcopus Wiltoniae; ejus de Eadwardo confessore somnium, 374.
  • Britannia sub Romanorum regimine, 5. Ab illis derelicta, 7. A Scotis et Pictis occupata, 7. Romani auxilium ferunt, 8.
  • Brithricus, vide Beorhtricus.
  • Britonum avaritia et rapacitas, 103.
  • Britones, occidentales, seu Cornwales, 214.
  • Britannia Rolloni a Carolo cum filia sua Gisla traditur, 404.
  • Britanniae, Alanus comes; rixa suos inter et episcoporum Salisberiae et Lindecolniae famulos oborta, in qua ejus fratris filius fere est occisus, 717. Vide etiam Alanus.
  • Brunenburgi pugna, 207. Metrica ejus descriptio, 218.
  • [Col. 1824] Bruno, postea Leo papa IX, 329.
  • Burgredus, Merciorum rex, Ethelswitham Westsexensem in uxorem ducit, 133, 150. A Danis expellitur, 150. Romam aufugit, 150.
  • C

  • Caedwalla, West-Sexae rex; ejus vis, 46. Aethilwealh Sutsexae regem debellat, 46. Whetam insulam devastat, 46. Multas, in Cantia victorias refert, germanique sui Mulli necem vindicat, 22, 46. Abdicat, Romamque abit, 17. Ejus baptisma et mors, 17.
  • Caer Badon, vide Bannesdon.
  • Caesar, Julius, Britanniam subdit, 5.
  • Caesareae obsidio, 588.
  • Calceamenta cum curvatis acuminibus, 498.
  • Calixtus II. Quo tempore archiepiscopus erat Viennensis; unus fuit ex iis quorum cura Paschalis ad imperatorem Henricum V concessio abrogata est, 661. In summum pontificem electus ab ecclesia Cisalpina, 665. Concilium Remis convocat, eosque omnes deponit qui a saeculari manu investituras acceperant, 665. In Henrici I congressum colloquiumque venit, inductusque est ad sententiam mutandam quoad regis agendi modum erga fratrem suum Robertum, 634. Antipapa Burdini fuga eo Romam accedente, 666 Papae ad Francorum gentem epistola, in qua exponit quomodo Burdinus captus fuerat, 666. Ejus Romae reformationes, et in Anglicos peregrinos indulgentia, 667. Ejus ad imperatorem epistola de sedata investiturarum quaestione, 668.
  • Calnae, aedificii casus in concilium quod ibi consedebat, 258.
  • Canonici, saeculares, Wintonia expulsi, 239, 240. Eorum conatus ad recuperanda sua monasteria, 257.
  • Cantuariae Ralphus archiepiscopus; ipse dum Sagiensis abbas erat, Bridgenorthi claves ad Henricum regem pertulit, 622. Sancti Guthberti corpus secunda vice e terra refossum, populo exhibet, 680.
  • Cantuariae archiepiscopus Theobaldus adest in concilio Wintoniae habito, de modo quo in episcopos a Stephano rege agebatur, 719. Regis clementiam in ecclesiam flagitat, 724. Clientelam imperatrici, captivo rege profiteri religioni habet, 744. A rege temporis necessitatibus obedire permittitur, 744.
  • Cantuariae Willelmus archiepiscopus, primus jurejurando se obstringit ad admittendam imperatricis Maldae successionem, 692. Legatus in Angliam instituitur, 699. Stephani regis coronationi adest, ejusque jusjurandum de restituendis conservandisque ecclesiae libertatibus suscipit, 704.
  • Cantuariae sedes; conatus ad illam Lichfeldiam removendam, 119. Controversia cum sede Eboracensi, 471.
  • Cantuariae monasterium fundatum, 19.
  • Cantuaria civitas, igne consumpta, 24, 265. Gravissima in eam injuria, 337, et not.
  • Canutus. Vide Cnuto.
  • Capetus (Hugo) quomodo Franciae rex effectus est, 201.
  • Capillos promissos ferendi apud Anglos, regnante Henrico I, mos erat, 693.
  • Caput magicum a Gerberto confectum, 283.
  • Ceadwalla, Britonum rex, Eanfrithum Berniciae, et Osricum Deirae regem interficit, 70. Ei Penda, Merciorum rex, adjungitur, 108. A sancto Oswaldo occiditur, 70.
  • Ceawlinus, West-Sexae rex, Aethelberhtum Britonesque debellat, 27. Domesticae ejus afflictiones, 27. E regno expellitur, 28.
  • Cecilia, natu minor Conquestoris filia, Cadomi abbatissa dum liber cui titulus Gesta conscribebatur, 455.
  • Cedwallus, vide Caedwalla.
  • Celwulphus, vide Ceoluulphus.
  • Cenelmus, Merciorum rex, a sorore sua occisus, 132, 363.
  • Centwini, West-Sexae rex; ejus de Britonibus victoriae, 45.
  • Ceolus, West-Sexae rex, 28.
  • Ceolfrithus, abbas, 77, 83. Sergii papae ad illum epistola, 86. In suo ad Romam itinere moritur, 83.
  • Ceolraedus, Merciorum rex; ejus bellica virtus et praematura mors, 111.
  • Ceols, vasa sic dicta, describuntur, 10, 26.
  • Ceoluulphus, Merciorum rex, a Beornuulfo expulsus, 132.
  • Ceoluulphus, Burgredi minister, Merciorum rex a Danis sub conditione creatus, 137.
  • Ceoluulfus Northanimbriensis; ejus eruditio, 80. Bedae historiam revisit, 80. Abdicat, monasticamque vitam amplectitur, 92.
  • Ceoluulfus Westsexensis, 28.
  • [Col. 1825] Cerdicus; ejus in Britanniam cum filio suo Cynrico adventus, 26. Incolas subdit, et West-Sexae regnum instituit, 26. Whetamque insulam fratris sui filio Witthgaro tradit, 26.
  • Carolus Magnus; felices bellorum ejus exitus, 127. Ejus epistola ad Offam, 126. Ejus lancea, 217.
  • Carolus Calvus, Franciae rex, 158.
  • Carolus Crassus; stupenda ejus visio, 160.
  • Carolus Simplex, Franciae rex, cui uxor erat Eadgyfu, Eadweardi Primogeniti filia, 166.
  • Carolus, Cnutonis IV filius, Flandriae regnans comes quo tempore Malmesbiriensis sua Gesta scribebat, 432.
  • Chartae: Aethibaldi, 116. Aetheluulfi, 170. Aethelstani, 220. Eadmundi, 227. Eadgari, 240, 247. Cnutonis, 315. Stephani, 707.
  • Carnoti ecclesia, 316.
  • Cheolfridus, vide Ceolfrithus.
  • Cestriae vetus nomen, 65, 236. Ab Eadweardo subacta, 210.
  • Cestriae sedes episcopalis Coventriam translata, 517.
  • Cestriensis (Ranulphus comes), Roberti, Glocestriae comitis, gener, medium se gerit in contentione Stephanum regem inter et imperatricem exorta, 740. Ejus Lindelcolniae castellum a rege obsessum, 739. Inde aufugit relictis retro conjuge et fratre, 740. A socero opem flagitat, 740. Qui obsidentes profligat regemque comprehendit, 742. Imperatricem non sine dilatione, in ejus cum legato congressu, comitatur, 751.
  • Cestriensis (Richardus comes), Henrici I custos; Normanniae ejus possessiones a Mortanico comite devastatae, 623. Una cum conjuge fratreque suo, simul cum principe Willelmo, in mari submergitur, dum e Normannia reverteretur, 654.
  • Chirch-Seet, quid, 312.
  • Christiana, Eadwardi Confessoris filia, Romseiae monasticam vitam agit, 382.
  • Christianismus in Cantiam introducitur, 17. In Merciam, 108-9.
  • Cirencestriense praelium, 29.
  • Cissi, Sutsexae rex, 140, not.
  • Cisterciensis ordinis origo et observantiae, vide Harding.
  • Clerus, clericorum indumentorum vanitas damnata, 115, 415.
  • Claromonti concilium habitum, Urbano II praesente, ad corrigendos abusus inter Christianos existentes, 523. Praesentium episcoporum abbatumque numerus, 523. Eorum decretorum capita enumerata, 524. Sancta in Turcas expeditio a summo pontifice commendata, 526. Ejus oratio maxima cum admiratione audita, 532. Concilium dissolvitur, 532.
  • Cloveshoviensis synodus, 116.
  • Cnuto a Danis in regem electus, 296. Refugium in navibus suis quaerere coactus, 296. Ejus immanitas in obsides suos antequam in Daniam proficisceretur, 296. In Angliam reversus, Cantiam Westsexamque depopulatur, 296. In Northanimbriam progreditur, Uthredumque occidit, 299. Londino repulsus, 301. Merciam vastat, 301. In praelio apud Ashdown victor, 301. Singulare cum Eadmundo certamen declinat, 302. Pacem componit dimidia sibi concessa regni parte, 302. Interfecti Eadmundi familiam in exsilium projicit, 303. Ejus interfectores punit, 304. Proditorem Eadricum morte plectendum jubet, 305. Aethelredi regis viduam matrimonium sibi jungit, 305. Ejus in Saxonas agendi ratio, 305. Ecclesias aedificat reficitque, 306. Ejus in Suecia et Norwegia victoriae, 307. Ejus iter in Romam, 308. Ejus inde ad suos populos epistola, 308. In Scotia civium motum cohibet, 308. Antiquas leges confirmat, 313. Ejus charta ad Glastoniensem abbatiam, 315. Munificentia erga alienas ecclesias, 316. Ejus obitus, 318. Magnifica Christi e cruce pendentis imago, Hidensi monasterio ab ipso condonata, incendio consumpta, 752.
  • Cnuto IV, a patre bis missus ut Angliam invaderet, 437. A venalibus suis ducibus impeditur, 437. Roberti Frisonis filiam in conjugem accipit, 432. Soceri ope tertiam praeparat invasionem, 437. Duos annos adversis ventis detinetur; et a proposito absistit, 438. Quem casum nobilium matronarum incantamentis ascribit, illarumque viros intolerabilibus afficit oneribus, 438. Ab istis in ecclesia interficitur, 438, 461. Ejus falso credita sanctitas, 438.
  • Coenredus, Merciae rex, abdicat, Romamque proficiscitur, 111, 139.
  • Coenredus, Northanimbrorum rex, 80.
  • Coenuulfus, Merciorum rex; ejus ad Leonem III epistola, 720. Papae responsum, 124. Cantuariae jurisdictionem restituit, 131. Cantiam invadit, et Eadbyrhtun Proen comprehendit, 131. Quo dimisso, Cuthredrum regem facit, 131. [Col. 1826] Ejus obitus, 132.
  • Cometae apparitio, 237, 380, 506.
  • Comteville (Herluinus a), Conquestoris matrem in conjugem sibi devincit, 456.
  • Conanus, in Robertum II, Normanniae ducem, proditor, 618. Ejus custodia a duce fratri suo Henrico tradita, 618. Deductus ab Henrico in verticem turris Rothomagi, ironice jubetur futuras suas circumspicere possessiones, 618. Cui jussioni cum paruisset, subito comprehensus ab illo ejusque sociis in Sequanam praeceps dejicitur, 618.
  • Conradus, imperatoris Henrici IV filius, Longobardiae rex a patre creatus, 655. Aretii in Tuscania moritur, 46, 655.
  • Constantia, secunda Conquestoris filia, Britanniaeque Francicae comitis uxor, a suis veneno ob suam severitatem necatur, 455.
  • Constantinus Magnus Britanniam exhaurit, 6. Visio ejus, 546. Eum in Britannia natum esse statuitur, 547 et not. Gladius ejus, 217.
  • Constantinus, Scotorum rex, victus, dein vero regno restitutus ab Aethelstano, 206. Anlafo in ejus rebellione adversus regem conjungitur, 207. Brunanburgi caeditur, 209.
  • Constantinus, Sancti Maximini abbas.
  • Constantinopolis (Byzantium), cur vetus ejus nomen mutatum, 546. Quanta cura Constantinus civitatem exornat, 547. Ejus situs, temperies, excessivus habitantium numerus, et ingens circuitus, 548. Imperatorum ejus catalogus, 549. Et sanctorum qui intra ejus moenia quiescunt.
  • Constantinus in imperatorem electus et occisus, 6.
  • Corbaguath, vide Kerboga.
  • Concilia; de iis notitia, Cloveshoviae, 116. Wintoniae, 257. Calnae, 257. Oxonii, 297. Glocestriae, 338. Londini, 338. Verceliae, 462. Claromonti, 524. Romae, 661. Oxonii, 716. Wintoniae, 719, 744, Westmonasterii, 755.
  • Crida fuisse dictus regni Merciorum fundator, 107, not.
  • Crispinus Willelmus, 399.
  • Cruce Christi pendentis imago locuta esse dicitur, 258. Celeberrima quaedam Lucae (in Italia), 492. Wintoniae, 752.
  • Croisades, seu sancti belli ad liberandam Terram Sanctam suscepti origo, 522. Universalis Christianarum regionum ardor ubi a summo pontifice promulgatur, 532. Inauditus antea cruce signatorum numerus, 534. Eorum in Terram Sanctam profectio, 534. Ad Constantinopolim adventus, 535. Nicaeam obsident, 536. Ipsis junguntur Robertus Normanniae dux et Stephanus Blesensis, 550. Oppidum Graeco imperatori se subdit, qui Christianum exercitum discedere jubet, 551. In duo agmina divisi, praedandi, necessariaeque vitae sibi providendi causa progrediuntur, 551. Agmen cui Robertus praeerat ab immenso exercitu, Solymano duce, impugnatum et in fuga versum, 551. Strages inhibita, Turcaeque debellati ab altero agmine, 551. Antiochiam pervenit exercitus, 553. Conspectis hujus oppidi viribus, Christiani duces jurejurando se obstringunt a conatibus non defecturos donec illud ceperint, 554. Praefectus urbis filium mittit opem a Sultano petiturum, 554. Praesidiarii milites, quod eruptiones a se factae male cesserint ulciscentes, Syrios Armeniosque cives capite truncatos in Christianorum castra immittunt, 555. Extremi obsidentium dolores fame pereuntium, 556. Civitas scalarum ope capta, perfidiose connivente Turcarum quodam praefecto, 556. Sultani copiarum adventus, qui nulla adhibita mora Christianos obsidet, 557. Incommoda quae Christiani ex arce et fame patiuntur, 557. Trium dierum jejunium observant, litanias canunt, Petrumque Eremitam mittunt ut de pacis compositione cum Kerboga ageret, 557. Petrus arroganter ab hoste recipitur et absque responso redit, 557. Conspicua obsessorum eruptio et totalis obsidentium profligatio, 557. Christiani visibiliter, ut ferunt, sancti Georgii et sancti Demetrii auxilio adjuti, 559. Exercitus in Jerosolymam progressus, 560. Qua, tempore messis, perveniunt, 565. Desperata Turcarum resistentia, 567. Moenia ope machinae cujusdam Berfreid dictae superata, 568. Terribilis obsessorum strages, 568. Caesorum corpora igne consumpta, 568. Victores gratias agunt, 568. A praedatione abstinent, 569. Godefridus rex institutus, 569. Accessio exercitus e Babylone ad obsidendam Jerosolymam sacrumque sepulcrum destruendum, 569. Christiani in occursum hostium progressi, ingentem pecudum multitudinem juxta Ascalonem comprehendunt, 570. Praedam suam in campis relinquere volunt, sed eos pecudes sequuntur, quidquid ad illas avertendas agant, 570. Hostium metus ubi tam immensam, ut apparebat, aciem conspiciunt, 570. In duo divisi agmina procedentes Francos circumvenire aggrediuntur, 571. Eorum centrum Robertus rumpit, alasque [Col. 1827] Lotharingi equites circumeunt, 571. Tremenda Turcarum strages, immensaque capta a Francis praeda, 571. Magna Christianorum militum multitudo patriam repetunt, 571. Godefridi Tancredique laudes, 571. Eximia totius Christianorum exercitus agendi ratio, 572. Godefridi gesta, 572. Ejus obitus, 575. Baldwini I gesta, 576. Adveniunt in Terram Sanctam Willelmus Pictaviensis, Stephanus Burgundiae, Hugo, Raymundi frater; et novus Hugonis Magni, Stephanique, Blesensis comitis, adventus, 591. Absoluta a Solymano Pictaviensis comitis clades, Hugonis Magni obitus, 592. Qui supersunt Antiochiam aufugiunt, 592. Sequentes eorum successus et ad Jerusalem adventus, 593. Pictaviensis comes in patriam regreditur, 593. Calamitosa Ramulae pugna, unde Baldwinus rex vix effugit, 503. Siciliae comitissae adventus, et cum rege connubium, 596. Ejus obitus, 597. Baldwini II ad regnum accessio, 597. A Turcis captus detentusque est, 597. Ejus liberatio, 598.
  • Cuichelmus, vide Cynegils.
  • Cumbria Malcomo, Scotorum regi, assignata, 226.
  • Cumbranus a Sigiberhto, West-Sexae rege, occisus, 57,
  • Cuthae mors, 27.
  • Cuthbertus, archiepiscopus Cantuariensis; Bonifacii ad illum epistola, 115.
  • Cuthberti sancti promotio ad episcopatum, 77-8. Aelfredo apparet, 180. Corporis ejus incorruptio, 359. Secunda ejus exhumatio tempore Henrici I regis, 680.
  • Cuthburga, Ini West-Sexae regis filia, quae connubio cum Alhfrido, Northanimbrorum rege, dissoluto, Winburni abbatissa fit, 49, var. lect.
  • Cuthgilsus, Cynegilsi frater, 45.
  • Cuthredus Cantiae, 25. Cantiae rex a Coenulfo, Merciae rege, creatus, 131.
  • Cuthredus, West-Sexae rex; ejus charta ad Glastoniam, 55. Ejus victoriae de Aethilbaldo et Britonibus, 56.
  • Cyneburga, Pendae filia, 108.
  • Cynegilsus et Cuichelmus simul in West-Sexa regnant, 28. Mutuus eorum affectus, 28. Eorum bella cum Britonibus et Penda, 28. Cuichelmi conatus ut occideretur Eadwinus, 29. Cynegilsi baptismus, 29. Cuichelmi quoque, 30. Eorum obitus, 30.
  • Cyneuulfus, West-Sexae rex, ab Offa debellatus, 57, 118. A conspiratoribus caesus, 58 Wintoniae sepultus, 59.
  • Cynewealh, West-Sexae rex, fidem suam negat, uxoremque repudiat, 30. E regali solio a Penda dejectus in orientalem Angliam fugit, 30. Recuperato regno Ecclesiae reconciliatur, 30. Ejus postea successus, 30. Ecclesiam Sancti Petri Wintoniae aedificat, 31. Ejus munificentia, 41. Ejus obitus, 45.
  • Cynricus, West-Sexae regnum dilatat, 27. Ejus obitus, 27.
  • Cynuisa, Pendae, Merciorum regis, conjux; liberi quos ex illo genuit, 108.
  • Cynuisa, Pendae filia, 108, 139.
  • D

  • Daegsastani praelium, 65.
  • Daimbertus, archiepiscopus Pisanus, Laodiciam advenit, Baldwinoque et Bohemundo jungitur, 578. Jerosolymitanus patriarcha institutus, 579. Baldwinum I coronat, 586. Sacrum ignum in festo Paschae ab ecclesia Sancti Sepulcri defert, 587.
  • Dani Angliam invadunt, 50, 148, 150, 263. Illorum depraedationes, 106, 174, 176. Debellantur, 181. Tributum exigunt, 288. Ingens illorum strages, 268, 289. Eorum Londini coemeterium, 320. Eorum natura et mores, 583.
  • David (Scotorum rex), natu minor Malcolmi regis filius, adhuc superstes quo tempore Malmesbiriensis sua Gesta scribebat, 382. Fratris sui Duncani caedem vindicat, 627. A rege Henrico sororis suae marito, comes factus, nobilem matronam ab eo in conjugem accipit, 627. Propria ejus urbanitas, et ingentes ad emendandos rudes suorum mores conatus, 627. Primus est laicus qui Maldae imperatrici, sororis suae filiae, sacramentum dicit. 692. Illam Londinum, 749. Et ad ejus cum legato Winteniae colloquium comitatur, 751.
  • David, archiepiscopus Meneviensis; ejus visio, 38.
  • David, episcopus Banchornensis; ejus de Henrico V imperatore relatio, 656.
  • Davidica turris, Jerosolymae, describitur, 566.
  • Decennariae institutae, 186.
  • Deira, Northanimbriae provincia, 63, 70. Deirae rex, 75.
  • Deneherhtus, episcopus Wigorniensis, 119.
  • Dania, genealogia regum Danorum, 435.
  • Dentatus Hamo, unus e rebellantibus in Willelmum Normanniae ducem, 393. In praelio interfectus post dejectum [Col. 1828] ex equo Francorum regem, 394. A rege honorifice ob bellicam suam virtutem sepelitur, 396.
  • Desiderius, Longobardorum rex, 99.
  • Domesday-book, id est Domesday liber; de illo mentio fit, 434.
  • Donaldus filium fratris sui occidit, Duncanum, Scotiae regem, 627. Occiditur ipse a filio fratris sui Davide, et Willelmi Rufi copiis, 627.
  • Donnonia, (Devonshire), 140. Devastatur, 264-5. Donnoniae rex, 40.
  • Duncanus, Malcolmi regis filius, equitis ordinem a Willelmo Rufo accipit, et ab eo in regio Scotiae socio statuitur, 627. A patruo suo Donaldo interficitur, 627.
  • Dunstanus (Sanctus) ab Eadmundo Glastoniae abbas institutus, 227, 314. Regem Eadwy a societate proscriptae uxoris suae amovet, 234. Ab isto rege in exsilium propulsus, 234. Cantuariensis archiepiscopus creatur, 237. Saecularis ejus praestantia et religiosa merita, 234. Ejus in divites firmitas et in pauperes benevolentia, 324. Modus quo ad restringendam ebrietatem utitur, 324. Nobilis discipulorum ejus indoles, 238. Salvus e coenaculi Calnae collapsu evadit, 256. Aethelredum coronat, ejusque regni calamitates praenuntiat, 260. Ejus obitus, 263.
  • Dunelmiae Ranulphus episcopus plura nova aedificat monasteria, 679. Sancti Cuthberti corpus transfert, 679.
  • E

  • Eadbaldus, Cantiae rex; ejus apostasia et incestus, 18. Contra illum rebellatio, 18. Ejus poenitentia, 18. Ejus ad Sancti Augustini ecclesiam, Cantuariae, donationes, 19. Ejus obitus, 20.
  • Eadberhtus, Cantiae, 23
  • Eadberhtus, Northanimbriae, 92, not. Ad restituendum Eboracensem archiepiscopatum opem suam affert, 93. Abdicat et monachus fit, 104.
  • Eadburha, Offae filia, Beorhtico West-Sexae regi nupta, 59, 127, 169. Maritum veneno enecat, et a regno expellitur, 169. Quod ei cum Carolo Magno contigit, 169. Ab eo in coenobio collocata, unde postea dejicitur, 170.
  • Eadburha (Sancta), Eadweardi Primogeniti filia, 198. De ea notitia, 370.
  • Eadbyrthus Praen, Cantiae, a Merciis raptus, 24. In libertatem mittitur, 24, 131.
  • Eadgarus, rex, sexdecim annos natus thronum conscendit, 235. Tributarios reges convocat, eorumque sacramentum accipit, 236. In fluvio Dee ab ipsis remigando vehitur, 236. Ingens exterorum in ejus aula potestas, indeque publicorum morum secuta corruptio, 236. Saecularem clerum Wintonia expellit, 240. Ejus ad Glastoniensem, 236. Deinde ad Malmesbiriensem abbatiam charta, 247. Ejus visio, 248. Ejus annuale a Walensibus luporum capitum tributum, 251. Parva ejus statura et ingens vis, 251. Scotorum regem provocat, 252. Junioris ejus aetatis vitia, 252. Ejus liberi, 255. Triginta annos natus coronatus est, 255. Ejus obitus, 255. Miracula ad ejus tumulum patrata, 255.
  • Eadgarus Aetheling; defuncto Confessore, populi motus ejus causa factus, 408, 421. In Scotiam aufugit, 422. Sed ibi manere graviter ferens Conquestori se subdit, 424. Honorifice susceptus, gradatim in contemptum labitur, 425. Magnae ejus simplicitatis specimen, 425. Jerosolymam cum Roberto, Godwini filio, procedit, 425. Rediens honorifice excipitur a Graeco nec non a Germano imperatore, 425. In Angliam reversus solitariam rure vitam agebat, quo tempore sua Gesta Malmesbiriensis scribebat, 425.
  • Eadgarus, Malcolmi regis filius, 382. E Scotia a patruo suo expulsus, 474. In regio solio a Willelmo Rufo statuitur, 494, 627.
  • Eadgaring; hujus vocabuli significatio, 97.
  • Eadgitha, Eadweardi Primogeniti filia, Othonis Magni imperatoris conjux, 168, 197, 198.
  • Eadgitha, Eadgari regis, e Walfritha, filia, 255
  • Eadgithe, Godwini filia, Eadweardo Confessori nupta, 333. Ingens ejus eruditio pulchritudoque, 334. Ubi rex cum ejus patre amicitias dissolvisset, ipsa suis bonis spoliata in carcerem relegatur, 339. Adulterii suspecta, 334. Jurejurando negat, 334. Walkerii martyrium praefatur, 452. Magnifice a Conquestore cum viro suo sepelitur, 454.
  • Eadgiva, ceu Eadgyfu, Eadweardi Primogeniti filia, et Caroli Simplicis, Francorum regis, conjux, 166, 197, 198.
  • Eadgiva, tertia Eadweardi Primogeniti conjux, 198.
  • Eadgiva, Eadweardi Primogeniti filia, et Ludovici Caeci uxor, 198, 216.
  • Eadhilda, Eadweardi Primogeniti filia, et Hugonis Magni, Parisiensis comitis, uxor, 197, 198, 216.
  • Eadmerus; ejus historia, 2
  • [Col. 1829] Eadmundus, orientalis Angliae rex, ab Hinguaro Dano occisus, 136, 177, 365.
  • Eadmundus Primogenitus rebellionem in Northanimbria compressit, 226. Cumbriam Scotorum regis administrationi committit, 226. Ejus Charta ad Glastoniensem abbatiam, 227. Inter epulas interficitur, 229.
  • Eadmundus, Eadgari regis filius, vivente adhuc patre moritur, 355.
  • Eadmundus Ironside Sigeferthi viduam matrimonio sibi conjungit, 298: Defuncti ejus mariti comitatum obtinet, 298. Ab Eadrico impeditur ne Cnutonis progressus inhibeat, 298. Modus quo utitur ad confirmandas titubantes civitates, 299. Londinum ad patrem suum fugit, 299. Quo defuncto, rex proclamatur, 300. Duas de Danis victorias refert, 300. Ejus agendi ratio in ambiguo apud Sceorstan praelio, 300. Reversus Danos a Londini vicinio depellit, 300. Cum Eadrico in gratiam redit, qui illum a persequendis Danis dissuadet, 301. Praelium apud Ashdown amittit, 301. Ad singulare certamen Cnutonem provocat, qui illud declinat, 302. Regnum cum ipso dividit, 302. Ejus obitus, 303.
  • Eadmundus, Eadmundi Ironside filius, 303, not.
  • Eadmunding, quis est hujus vocabuli sensus, 97.
  • Eadredus, rex, in Northanimbria insurrectionem coercet, 232. Archiepiscopum Wulstanum, eo quod in ea conniverat, in carcerem dejicit, 232. Religioni se devovit, 232. Ejus obitus, 233.
  • Eadricus Streona, Merciae rex; insidiosa ejus indoles, 267. Sigeferthi Morcardique occisio ei attribuitur, 297. Eadmundum Ironside ab insectando Cnutone dissuadit, 297. In hujus partes transit, 299. Saxonas in fugam vertit falso regis mortem proclamando, 300. Pacem cum eo init, et a persequendis Danis dissuadet, 301. Saxonum fugae in praelio apud Ashdown auctor est, 301. Regis interficiendi causa fuisse dicitur, 303. Cnutonem ad expellendum Eadwi instigat, 303. Morti tandem a Cnutone traditur, 305.
  • Eadsige, archiepiscopus Cantuariensis, Eadwardum Confessorem coronat, 333. Sedem suam morbi causa resignat, et ad illam Siwardum abbatem promovet, 333.
  • Eadweardus Primogenitus; non interruptae ejus victoriae, 195. Praesidia in tota regione constituit, militaremque ejus animum perficit, 193. Consanguineum suum Aethelwaldum debellatum occidit. 195. In administrando regno a sorore sua Aethelflaeda adjuvatur, 196. Tres ejus uxores et earum liberi, 197. A Formoso papa excommunicatur, 203, et not. Cum sancta sede in gratiam redit, 204. Ejus obitus, 204.
  • Eadwardus II (martyr) ad regium solium a Dunstano et aliis praesulibus erectus, 256. A noverca sua opponitur, 257. Ingens eo regnante fames, 257. Servato regis nomine, Elfridae regni regimen relinquit, 258. Ab Elfera, Elfridae famula, interficitur, 259. Ignobilis ejus Warehami sepultura, 259. Miracula ad ejus tumulum patrata, 259. Ejus corpus honorifice Sheftesbiriam translatum, 260.
  • Eadwardus III (Confessor); ejus in Normanniam exsilium, 304. A Godwino comite in thronum evectus, 332. Ab Eadsige coronatus, 333. Comitis filiam in uxorem ducit, 333. Ejus continentia, 334. Robertum Gemeticensem aliosque Normannos in Angliam invitat, 334. Cum comite rixatur, 336. Illum ejusque liberos e regno expellit, 339. Eorum maritimis latrocinationibus lacessitur, 339. Eorum classem insectari caligine prohibetur, 340. Iis in pristinum statum restitutis, eorum Normannos rivales expellit, 340. Ejus corporis animique dotes, 320, 373. Miracula, 375. Visiones, 377 et seqq. Coronam Willelmo Normanniae duci testamento legat, 382. Regia West-Sexae regum linea ejus morte clauditur, 385.
  • Eadwardus, Eadmundi Ironside filius, 303.
  • Eadwardus Exsul, Confessoris fratris filius, in Angliam venit moriturque, 382.
  • Eadwi (Eadmundus?), Eadmundi Ironside filius, 303.
  • Eadwi, Eadmundi Ironside frater, a Cnutone, instigante Eadrico, expulsus, 303.
  • Eadwinus, Eadweardi Primogeniti filius, 197. Apud fratrem suum Aethelstanum calumniis impetitus, 223. In mare in aperta nave vi demissus, 224. Desperans in fluctus se mergit, 224. Regis compunctio, et in falsum accusatorem vindicta, 224.
  • Eadwinus Morcarusque (fratres et Northanimbriae comites), e sua provincia Tosti repellant, 386. Praedam apud Standford Bridge captam Londinum deferunt, 427. Ambitiosa eorum proposita, defuncto Haroldo, male cedunt, ipsique domum repetunt, 421. Willelmo bellicis suis praedationibus nocent, 427. Frequenter capti et ad libertatem redditi, a suis sectatoribus interficiuntur, 421.
  • Eadwini Northanimbriae ab Aeihelfritho expulsus, 66. Apud Reodwaldum orientalis Angliae confugit, 67. Aethelburgem Cantiae connubio sibi conjungit. 68, Christianismum amplectitur, 69. Ejus in religione Christiana propaganda [Col. 1830] zelus, 69. Late patet ejus auctoritas, 69. In praelio confossus cadit, 69.
  • Eadulfus, Sinacestriae episcopus, 119.
  • Eadwulfus orientalis Angliae, 136.
  • Eadwy, rex; petulans ejus et dissoluta indoles, 233. Intra prohibitos gradus uxorem ducit, 233. Conjugem repudiare cogitur, 234. Monasteria diripit, monachosque expellit, 234. Dunstanum in Flandriam amovet, 234. Ejus obitus, 235.
  • Ealhstanus, episcopus Schireburnensis, in Cantiam ab Ecgberhto cum Aetheluulfo filio suo missus, 147. Aetheluulfo in Danos auxiliatur, 151. In illum conspirat, 168-9. Ejus in Malmesbiriense monasterium invasio, 168-9.
  • Eanbaldus archiepiscopus Eboracensis, 93.
  • Eanfrithus, Berniciae rex, a Christiana fide deficit, 70. A Ceadwalla interficitur, 70.
  • Eanuulfus, Sumerseti comes, in Aetheluulfum conspirat, 168-9.
  • Earconberthus, Cantiae; felix ejus regni status, 20. Paganorum templa destruit, Quadragesimamque observari jubet, 20.
  • Earduulfus in successorem Oswaldi Northanimbriensis electus, 106, not. Expulsus, 106, not. In solium restitutus, 106, not.
  • Eathelwinus, Aethelweardi filius, cui pater erat Aelfredus Magnus, 218.
  • Eboracensis sedes archiepiscopalis; controversia inter illam et Cantuariam, 471. Et Wigorniam, Dorcestriamque, 480.
  • Eboracum a Danis combustum, 178. Ejus civitatis castellum ab Aethelstano solo adaequatum, 213. Civitas ipsa destructa, 422.
  • Ebusa, vide Oth.
  • Ecgberhtus, Cantiae; eo regnante litterae coluntur, 21.
  • Ecgberhtus, West-Sexae rex, A Beorhtrico expulsus, 59, 145. In Offae aulam confugit, 145. Unde ejectus in Franciam transit, 146. Regiminis artem ibi ediscit, 146. Revocatus thronum conscendit, 146. Nota in tempus ejus ad thronum accessionis, 60, not. Victor in Cornubia et apud Walenses, 146. Regno suo Northanimbriam adjungit, 106. Universam Britanniam subdit, 147. A Danis devictus, 147. Ingentem Danorum exercitum debellat, 147. Ejus obitus, 147.
  • Ecgberhtus, archiepiscopus, Eboracensem archiepiscopatum restituit, conspicuamque ibi bibliothecam fundat, 93.
  • Ecgberthus, vide Eadberhtus.
  • Ecgfrithus, Merciae rex, vivente adhuc patre inunctus, 130. Ecclesiae praedia a patre subrepta restituit, 130. Praematurus ejus obitus, 130.
  • Ecgfrithus, Northanimbriae rex, uxorem suam sacrum velum sumere permittit, 78. Cuthbertum ad episcopatum promovet, 78. Wilfrithum expellit, 78. Hiberniam vastat, 78. Merciam amittit, 78. Fatalis ejus in Pictos expeditio, 79.
  • Ecguuini, Wigorniae episcopus, Romam procedit, 139.
  • Eclipses: una solis regnante Henrico I, 702. Altera regnante Stephano, 732.
  • Edanus, Scotorum rex, 65.
  • Edbaldus, vide Eadbaldus.
  • Edbertus, vide Eadberhtus, Eadbyrhtus.
  • Eddulphus (ceu Adolphus,) vide Eadwulfus.
  • Edelwalkus, vide Aethilwealh.
  • Edessa, in Mesopotamia, describitur, 577.
  • Edgarus, vide Eadgarus.
  • Editha, vide Eadgithe.
  • Edmundus, ea conditione ut dimidium regni recipiat, consentit ut frater suus Duncanus a Donaldo, patruo suo, interficiatur, 628. In carcerem usque ad finem vitae detrusus, 628. Scelerisque poenitens, in vinculis suis sepeliri sollicitat, 628.
  • Edmundus, vide Eadmundus.
  • Edredus, vide Eadredus.
  • Edricus, Cantiae rex, regnum vitamque amittit, 22.
  • Edwardus, Malcolmi Scotorum regis filius, 382, 424.
  • Edwardus, vide Eadweardus.
  • Edwinus, vide Eadwinus, Eadwini.
  • Edwy, vide Eadwy.
  • Egbertus, vide Eadberhtus, Ecgberhtus.
  • Egelfleda, cognomento Speciosa, Ordmeri ducis filia, et Eadgari regis uxor, 255.
  • Egfertus, vide Ecgfrithus
  • Egfridus, vide Ecgfridus.
  • Eglafus, Sueciae rex, 307.
  • Egricus, orientalis Angliae rex, a Penda occisus, 107 135.
  • Eguuina, Aethelstani regis mater, 197.
  • Egwinus, vide Ecguuini.
  • Eiscus, vide Aescus.
  • [Col. 1831] Elberhtus, ceu Aethelredus, et Aegelberhtus, occisus, 21, not. 22, not. 361-2.
  • Elewoldus, orientalis Angliae, 136.
  • Eleutherius, papa, Evangelii praedicatores in Britanniam mittit, 31.
  • Elfigus, vide Aelfheah
  • Elferus plurima monasteria in Mercia destruit, 257. Ejus poenitentia, 260. Eadwardi II corpori honorabilem dat sepulturam, 260. Sordida ejus mors, 260.
  • Elfere Eadwardum regem interficit, 266.
  • Elfgiva, Eadgari mater; ejus compassio et charitas, 251. Filii sui somnium interpretatur, 251
  • Elfledus, vide Aethelflaedus.
  • Elfredus; ejus in Aethelstanum inimicitia, 205, 220, 223. Romam criminis diluendi causa mittitur, 220. Pejerat, vitalem sensum deperdit, et paulo post moritur, 220.
  • Elfrida, ceu Elfthrida, Ordgari, Donnoniae ducis, filia, Aethelwoldi fit uxor quem ipsa prodit, 253. Postea vero Eadgaro nupta, 255. Quo defuncto, successioni Eadwardi II se opponit, 257. Ei percussorem subornat, 259. Fera in filium suum Aethelredum saevitia quod fratris necem defleret, 261. Ejus poenitentia et severa poena, 260.
  • Elgiva, Aelfredi regis filia, monasterii ab eo Shaftesbiriae fundati fit abbatissa, 186, 189.
  • Ellandunae pugna, 147.
  • Elmerus, Malmesbiriensis monachus, crura sibi frangit dum machinae cujusdam ope volare conatur, 380. Ratio ab ipso data sui casus, 380.
  • Elphege, vide Aelpheah.
  • Elwinus, vide Aelvinus.
  • Eliae episcopus, 718, 719, 728
  • Eliense monasterium in episcopatum ab Henrico I convertitur, 680.
  • Emma, Austrasiae regis filia, et Eadbaldi, Cantiae regis, conjux, 20.
  • Emma Aelfgiva, Aethelredi West Sexae regis uxor, a marito male habita, 268 Ad fratris sui aulam cum liberis missa, 292. Vidua fit, 300. Et Cnutoni nubit, 305. Quo defuncto, a Godwino aliquanto tempore protegitur, 319. Ab Haroldo I expulsa, 319. Bonis suis a filio suo Eadwardo spoliatur, 331.
  • England, id est Anglia; litterae in Anglia neglectae, 104. Geographica ejus et ecclesiastica divisio, 198-142. Oppressionis status cui subjacet post Normannorum invasionem, 381. Lamentabilis ejus, Stephani regis aetate, conditio, 730.
  • English, id est Anglorum loquendi modus, 44. Eorum superstitio, 194. Ab exteris vitiati, 236. Brevis variarum mutationum quae in eorum moribus acciderunt expositio, 417.
  • Eoricus, Danus, ab Anglis interfectus, 136.
  • Eormenburha, Eormenredi filia, Earconberhti, Cantiae regis, fratris, 110, 269.
  • Eormenricus, Cantuaritarum rex, 16.
  • Eorpwaldus, orientalis Angliae rex, a Richberhto interfectus, 134.
  • Episcopatus, exstincti seu consolidati, 119. Eorum translationes, 118, 119. Limites, 140, 141. Praestantia, 478, 479.
  • Ercombertus, vide Earconberhtus.
  • Ercongota, Earconberhti filia, sacrum velum in Francia sumit, 21, 368.
  • Erikus, Northanimbriae rex, 232, 304.
  • Ermenhilda sancta, Earconberhti Cantiae regis filia, et Wulfheri Merciensis conjux, 110, 368.
  • East-Sexae regni initium, 137. Lapsus, 139. Ejus limites et episcopatus, 141.
  • Estrida, vide Ostdritha.
  • Ethelbaldus, Winteburgensis abbas, 275.
  • Ethelbaldus, vide Aethilbaldus.
  • Ethelberhtus, vide Aethelberhtus.
  • Ethelburga, Ini, West-Sexae regis, uxor; qua arte utitur ut a mundo maritum suum amoveret, 49, var. lect.
  • Ethelburha sancta, Annae, orientalium Anglorum regis filia, 368.
  • Etheldritha sancta, Annae, orientalium Anglorum regis, filia. 368. Corpus ejus incorruptum in Eliensi monasterio invenitur, 680.
  • Ethelfleda, Oswin filia, Streaneshalchi abbatissa, 77.
  • Ethelfleda, vide Aethelflaeda.
  • Ethelfrida, vide Aethelfrithe.
  • Ethelherus, orientalium Anglorum rex, cum Penda ab Oswiu interficitur, 135.
  • Ethelredus, vide Aethelredus.
  • Ethelricus, vide Aethelricus.
  • Ethelsinus, Schireburnensis episcopus, 270.
  • Ethelstanus, vide Aethelstanus.
  • Ethelswitha, Aelfredi regis filia, Baldwino, Flandriae [Col. 1832] comiti, matrimonio jungitur, 193.
  • Ethelwaldus, orientalis Angliae rex, 135.
  • Ethelwaldus, ceu Elwardus, Saxonicum Chronicon in Latinum sermonem vertit, 1, 2.
  • Ethelwoldus, vide Aethelwoldus.
  • Ethelwulphus, vide Aethelvulfus,
  • Eugenius, Cumbriensium rex, 212.
  • Euripus, ceu maris aetus, plures vicos destruit, 297.
  • Eustachius Bononiensis, Godefridi a Bullione, et Baldwini I, Jerosolymae regum, pater, Eadwardum Confessorem invisit, 336. Rixa servos ejus inter et Dubrisenses, 337. Inde quoad Godwinum consecuta, 337.
  • Eustachius, Stephani regis filius; Mortanum et Bononiam quandiu pater ejus captivus manet ei denegat imperatrix, 750. Unus est ex obsidibus pro Glocestriae comitis liberatione, 754.
  • Excestria moenibus et vallis ab Aethelstano munita, 214. Ejus situs et opulentia, 214. Igne consumitur, 260. A Willelmo I subacta, 421.
  • F

  • Fames Angliam depopulatur, 267.
  • Fitz-Gilbertus, Joannes, Malburgensis castelli custos, Robertum Fitz-Hubertum, qui imperatrici adhaerere videbatur, a se comprehensum patibulo affigit quod dominae suae Dececiam tradere nollet, 734.
  • Fitz-Hamon, Robertus, Henrico I fidelis manet, ubi a caeteris viris nobilibus deseritur, 620. In fronte vulnere perculsus in Normannia, diu sensu alienus supervixit, 625. Splendidi Tewkesbiriense monasterium exornat, 625. Ejus filia Mabila Roberto, Glocestriae comiti, spurio suo filio, in connubium a rege datur, 625, not., et 692.
  • Fitz-Hubertus, Robertus, occupato quod nondum perfectum erat Malmesbiriensi castello, civitatem flammis consumit, 726. Inde a Stephano rege expulsus, 726. Dececiae arcem occupat, quam imperatrici tradere abnuit, 733. Captus vero et in carcere detentus patibulo tandem affigitur, 734. Ejus blasphemiae et crudelitas, 733.
  • Fitz-Osbernus, Willelmus, a Willelmo, Normanniae duce, missus ut Geoffredi Marteli motus inspiceret, 396. Willelmo suadet ut Angliam invadat, 431. Ab ipso de sua in milites prodigalitate reprehenditur, 431. Ejus in reos milites lenitas, 431. Cum Philippo rege Baldwini Flandriae comitis, liberorum custos instituitur, 431. Illuc ad cohibendam insurrectionem procedit, 432. A Roberto Frisone cum regio suo pupillo inopinanter oppressus interficitur, 432.
  • Flambardus, Ralphus, ab imo gradu in dignitatem a Rufo erectus, 497. Ejus rapacitas et concussiones, 497. Quantum ista agendi ratio in mores gentis influit, 497. In carcerem ab Henrico I detrusus, 619. In Normanniam effugit, Robertumque ducem ad invadendam Angliam incitat, 620.
  • Flandriae Baldwinus comes, (Conquestoris socer), 432. Willelmum in invadenda Anglia consilio et copiis adjuvat, 629. Annuam trecentarum marcarum pensionem pro mercede accepisse traditur, 629. Quae itidem filio suo Baldwino soluta, Roberto Frisoni sublata est, 630.
  • Flandriae, Robertus Friso comes, vide Friso.
  • Flandriae, Robertus comes, (Roberti Frisonis filius,) a Willelmo Rufo annuam trecentarum marcarum pensionem, quae patri suo a Willelmo Conquestore solvi desierat, obtinet, 630. E sacro bello reduci ab Henrico I negatur, 630.
  • Flandria, vide Baldwinus.
  • Formosus, papa, in Epistola quae ipsi attribuitur, Eadweardum Primogenitum excommunicat quod plurimas episcopales sedes vacuas manere sineret, 203.
  • Falco III (agri Andegavensis); ejus in Cenomanensem comitem proditio, 401. Refractarium suum filium ad probrosum obsequium compellit, 401. Peregrinationem in Jerosolymam suscipit, 402. Severitas a se ipsi impositae poenitentiae, 402.
  • Franciae regum successio usque ad Hugonem Capetum, 95, 101. A Ludovico I ad Henricum I, 153, 168.
  • Francorum origo, 95. Conspicuae eorum corporis et animi dotes, 146.
  • Frea, Wodeni conjux, 11.
  • Francorum historia, 95-101, 153-168, 201.
  • Frideswidae Sanctae ecclesia, Oxonii, igne cremata, 297.
  • Friso Robertus, Gertrudam, Florentii Frisiae ducis viduam, in conjugem ducit, 431, 573. Theodorici, generi sui, successionem tuetur, 573. A Godefrido Bocardo expellitur qui ducatum occupat, 573. Interfecto vero Bocardo generum suum in pristinam dignitatem restituit, 573. Flandros ab oppressione Arnulphi, cui avunculus erat, et ejus matris eximit, 432. Arnulphum ejusque [Col. 1833] custodem Willelmum Fitz-Osbernum improviso comprehensos occidit, 432. Flandriae fit comes, 432. Suis in Normannia depraedationibus Willelmum irritat, 432. Filiam suam Cnutoni IV, Danorum regi, nubit, et privignam Philippo I, Francorum regi, in matrimonium jungit, 432. Provecta aetate Jerosolymam adit, 433. Inde reversus e mundo recedit, 433. Filiorum ejus sors, 433.
  • Fulbertus, episcopus Carnotensis; ejus dotes et opera, 316, 465.
  • Fulcherus Carnotensis, Baldwini I, Jerosolymae regis, capellanus, 576.
  • Fuldense monasterium, 325-6. Teter et mirificus ibi casus, 326. Contagiosus ibi morbus, 471.
  • G

  • Galli, eorum loquendi modus, 44.
  • Gelasius II, papa; ejus ad Francorum gentem Epistola in qua de suis cum Henrico V imperatore contentionibus loquitur, 664. Roma expulsus ab illo Cluniaci moritur, 665.
  • Geoffredus, vide Martelus.
  • Geoffridus, episcopus Constantiensis, Odonis conspirationis in Willelmum Rufum fit particeps, 487. Cum filio fratris sui Roberto Mowbray, Bathonem, Berkelicam, Wiltsciraeque partem depraedatur, 488. In gratiam regis redit, 490.
  • Gerbertus (Sylvester papa II), vide Legendae.
  • Germanus sanctus, episcopus Antissiodorensis, 36. ejus miracula, 183.
  • Germania; cur hoc nomine dicta, 10. Variae ex hac regione emigrationes, 10.
  • Gildas plurimos annos Glastoniae degisse traditur, 33.
  • Giraldus Eboracensis archiepiscopus, a Paschali papa, ob adulterata sua verba in investiturarum quaestione, excommunicatus, 646. Henrico rege intercedente absolvitur, 648.
  • Girthus, seu Curthus, Goldwini filius, 342. Ejus prudentia, 417.
  • Gisla, seu Gisella, Caroli Francorum regis filia, Rolloni, Normannorum duci, in matrimonium tradita, 166, 405.
  • Gislebertus comes, Willelmi Normanniae ducis custos, 392. Quanta fidelitate onus sibi impositum exsequitur, 392. A consanguineo suo Ralpho interficitur, 392.
  • Gladius Constantini Magni, 217.
  • Glastoniae monasterii historia, 31, 54. Hujus monasterii historia a Malmesbiriensi inscripta, 50, var. lect., 77. Chartae ejusdem monasterii gratia datae, 227, 240, 315. Abbatem inter et ejus monachos dissensio, 450. Duo monachi occisi et plures vulnerati, 451. Abbas a Conquestore expulsus, 451. Sed Conquestore defuncto, in suam dignitatem, soluta pecuniae summa, restitutus, 451.
  • Glocestriae Robertus comes, spurius Henrici I filius, et antequam thronum pater conscenderet natus, 692. Ab eo Mabilae, Roberti Fitz-Hamonis filiae, matrimonio junctus, 625, not. Ex ejus gratia Glocestriae comitatum accipit, 692. Jurejurando pollicetur se consensurum ut soror sua imperatrix Malda patri succederet, 692. Morienti patri adest, 701. Ejus perplexitas cum regnum a Stephano occupatur, 705. In Angliam venit, et sub conditione illi clientelam profitetur, 707. Stephano vero in Normanniam profecto, eum illuc brevi post intervallo sequitur, 710. De insidiis sibi a rege paratis admonitus aulam adire detrectat, 710. Rex autem detectae rei pudibundus jurat, juxta modum a Roberto propositum, se nunquam rem istiusmodi prosecuturum, 710. Comes in Normannia remanet, publicorum eventuum cursum observaturus, 711. Plurimorum religiosorum virorum consilio, nec non et papae mandato, aperte sororis suae causam suscipit, nuntiosque ad Stephanum mittit qui praestitam a se clientelam revocent, 712. Omnes ejus in Anglia possessiones, excepto Bristolio, a rege fisco adjudicantur, 713. Aruntinam cum sorore et centum quadraginta sectatoribus advenit comes, 725. Qua ibi relicta, novercaeque suae Adelae curae mandata, ipse Bristolium cum duodecim equitibus progreditur, 727, 758. Medio in itinere filius obvenit Brianus, certiorque factus quod soror, commeatus ope a rege data, Aruntinam reliquisset, 725. Eam exspectat juxta fines in commeatu prescriptos, et ex episcopo Wintoniensi receptam, 725. Secumque Bristolium deductam, Milonis postea curae Glocestriae committit, 725. Ipse medios habere enititur quos in sororis causam inducere nequit, 731. Pluribus castellis regi ereptis, Reginaldum, fratrem suum, Cornubiae comitem instituit, 732. Procedit ad liberandam filiam suam in Lindecolnensi castello a rege obsessam, 741. Obsidentes debellat, regemque apprehendit, 741. Ejus in captivum regem benignitas, et in [Col. 1834] proditores cives severitas, 741. Imperatricis jusjurandum de servandis ecclesiae libertatibus suo confirmat, 743. Quae cum alieno animo a legato discessisset, eam ad colloquium cum hoc praesule Wigorniae habendum comitatur, 751. Ruptis per vias, a viris regi addictis, communicationibus, civiumque domibus igne consumptis, ab oppido recedere statuit, 758. Demissaque cum praecipuo copiarum agmine imperatrice, lento gradu ipse cum parva militum manu subsequitur ne illos hostis insequeretur, 758. Sed a viris regi addictis comprehensus, captivus constituitur, 758. Honorabilis ejus Roffae captivitatis ratio, 759. Illecebris simul minisque resistit quibus inducere eum nituntur ut pari jure cum rege commutari consentiret, amicorum tamen precibus denique cedit, 760. Cautiones ab eo adhibitae ne violetur fides, 761. In congressu colloquioque cum rege declarat se non aliam ob causam quam juramentum regi esse oppositum, 762. Proficiscendi data licentia, reginam e custodia Bristolii emittit, 754. Cadomum adit ab imperatricis marito auxilium sollicitaturus, qui distracti regionis suae status excusatione utitur, 765. Cum eo brevi tempore remanet, eumque in reducendis decem castellis adjuvat, 765. At ille excusatione iterum utitur, a quo tamen filium ejus Henricum recipit quem in Angliam deduceret, 765. Reditum festinat, audito quod Warehamus captus esset, et quod soror sua Oxonii in castello periclitaretur, 776. Warehamum appellit, 767. Castellum recuperat, 768. Portland insulam reducit, Lulleworth castellum occupat, 768. Sibi adhaerentes Cirencestriae congregat, et Oxonium procedit, 768. Audito quod sua soror Wallingfordum aufugisset, iter suum illuc dirigit, 769. Imperatricis consilio, dissolvitur exercitus, militesque domos suas repetunt, 769. Meritorum et praeclarum comitis dotum enumeratio, 682. Historia novella, eo requirente, a Malmesbiriensi conscripta, 687. Qui etiam Gesta regum Anglorum ipsi dedicavit. Vide dedicatio.
  • Glocestria (Rogerus a) in Falesiae obsidione balistae ictu occisus, 625.
  • Glocestriae Serlo abbas, sic domus suae regulam modificat, ut dum invalidus illi subscribere posset, robustus vir eam despicere nequisset, 674. Prioris Godefridi in ejus commendationem carmina, 674.
  • Goda, Aethelberhti regis filia, 336.
  • Godefredus Bocardus (Mathildae, ceu Marcisae, maritus), e Frisia Robertum Frisonem et Theodoricum expellit, ducatumque occupat, 573. A Flandris perfidiose interficitur, 573.
  • Godefredus a Bullione, Eustachii II Bononiensis filius, 572. A Carolo Magno per Idam matrem suam genus ducebat, 534, 572. A matre impulsus ut Lotharingiam acquirere conaretur, 573. Imperatori se in militia serviturum offert, illamque mercedem obtinet, 573. Illum in expeditione adversus Romam comitatur, 573. Aditum ejus sectatoribus per largam fenestram in civitatis moenibus aperit, 573. Quartana febre correptus quod nimio aestu fervens vinum biberet, 574. Voto promittit se ad Terram Sanctam iturum; et viribus receptis, 574, votum impleturus proficiscitur, secum in expeditione ducens Frisones, Lotharingos, Saxonas, vicinosque populos, 534, Constantinopolim pervenit, 535. Imperatori clientelam profiteri inducitur, 536. Nicaeae obsidioni adest, 536. Singularia duo certamina cum Turcis init in Antiochiae obsidione, suosque adversarios occidit, 574. Leonem quoque interficit qui unum e militibus suis insectabatur, 575. Secundam equitum turmam in eruptione e civitate ducit, 558. A Christianis in regem Jerosolymae electus est, 569. Ejus elogium, 571. Azoti repellitur, 588. Pristini ejus morbi reditus, 575. Obitus ejus et sub rupe Golgotha sepultura, 575. Pia ejus coronationis recusandae ratio, 576.
  • Godefridus, Prior, vide Wintonia.
  • Godiva, Leofrici, Herefordiensis comitis, uxor, 330.
  • Godwinus, comes; ejus in Succiensi expeditione agendi modus, 307. Defuncto Cnutone Emmam protegit, 319. Aelfredi excaecationis particeps fuisse accusatus, 321. Jurejurando id negare compulsus, 321. Splendida ejus oblatio ut in gratiam redeat, 321. Defuncto Hardacnutone, in thronum Eadwardum evehit, 332. Ejus filia regi nupta, 333. Ejus cum eo rixa, 336. Cum filiis expellitur, 339. Maritimas urbes depraedatur, 339. Caligine impeditur ne cum regia classe congrediatur, 340. In gratiam regis redit, 340. Rivalium sibi Normannorum expulsionem obtinet, 340. Uxores ejus et liberi, 342. Normannica ejus mortis relatio, 335.
  • Gornaeensis Hugo, 339.
  • Goscelinus, Sancti Bertini monachus, plurimas episcopales sedes et abbatias visitat eruditionisque suae monumenta linquit, 521. Ingens ejus fama ut musicus et Vitarum [Col. 1835] Sanctorum scriptor, 521. Vivida ejus sancti Augustini Translationis descriptio, 522.
  • Gothi, 10.
  • Graecorum imperatorum successio, 549.
  • Graecorum loquendi modus, 44.
  • Gregorius, sanctus, Angliae conversionem sibi in animo proponit, 63. Popularium suorum affectione impeditur ne in Angliam ipse procederet, 64.
  • Gregorius papa VI; quibus modis ad sicarios Romae cohibendos utitur, 344. A se data suae agendi rationis vindicta, 346. Mortis ejus miraculum, 351.
  • Gregorius VII (Hildebrandus); legendaria de illo narratio, 441. In papalem sedem evectus, 444. Antistites excommunicat qui e laica manu investituras recipiunt, 444. Ab Henrico IV imperatore depositus, 445. A Roberto Guiscardo restituitur, 440. Roma iterum expulsus, 440. Ejus obitus, et de successore suo monitum, 445. De illo et imperatore anecdota, 445.
  • Grentemesnil (Hugo a), unus e conspirantibus cum Odone in Willelmum Rufum, Leicestriae vicinia depraedadatur, 488.
  • Griffinus, Walensium rex, devictus et morti traditus, 230, 385.
  • Grimbaldus in Angliam ab Aelfrido invitatus, et novi sui monasterii Wintoniae abbas constitutus, 188, 192.
  • Guadero, ceu Wadero (Ralphus a) Norfolki Suffolkique a Conquestore comes creatus, 429. Willelmi Fitz-Osberni filiam in conjugem accipit, 429. In ipsa nuptiarum solemnitate plurimos inter nobiles ad conspirandum inducit adversus Willelmum, 430. E regione a regis praefectis expulsum, 430. Reddito suo conjux castello sequitur, 430.
  • Guimundus, Aversensis episcopus; ejus eloquentia, 462.
  • Guiscardus, Robertus, Normanniae (cognomento Durandus), 599. Ejus origo, 439. Cum quindecim sectatoribus in Apuliam profectus, 439. Regionem occupat, Apuliaeque et Calabriae dux efficitur, 439. Fratres suos Richardum Capuae principem, et Rogerum Siciliae comitem instituit, 439. Traditaque filio suo Rogero Apulia, cum altero filio Bohemundo Adriaticum mare transit, 439. Durachii redditionem obtinet, ingeniose in suo cognomento et civitatis nomine ludendo, 599. Et in Graecum imperatorem Alexium procedit, 440. Audita vero Gregorii VII depositione, Bohemundum exercitui proficit, et in Apuliam regreditur, 440. Copiisque collectis papam restituit, 440. Venetorum classe impetitus dum Graeciam repetit, 440. Partem navium demergit, reliquum vero in fugam convertit, 440. Alexio plures eripit civitates, 440. Veneno tandem, instigante Graeco, a propria conjuge necatur, 441. Ejus epitaphium, 441.
  • Gunhilda, Sweyni soror, cum conjuge et filio in magna Danorum strage interfecta, 289.
  • Gunhilda, Cnutonis filia, Henrico III imperatori nupta, 321. Splendida profectionis ejus ex Anglia magnificentia, 322. Adulterii accusata, 322. Ab imperatoris puero defenditur qui accusatorem interficit, 322. Detrectata cum conjuge reconciliatione, sacrum velum induit, 322.
  • Guthferthus, Sihtrici filius, ab Aethelstano rege in Scotiam effugit, 212. Inde cum Turfritho evadit, 213. Eboracum frustra obsedit, 213. In regis gratiam redit, 213. Piratam iterum agit, 213.
  • Guthermus, Danus, ab Aelfredo debellatus, 181. Baptizatus, orientalis Angliae necnon et Northanimbriae regimini praeponitur, 181, 136. Ejus tyrannia et mors, 182.
  • Guido, Renaldi I, Burgundiae, filius, a teneris annis cum Conquestore educatus, 193. Ab eo Brionae Vernonisque castella recipit, 193. Cum eo rixatur Normanniamque vastat, 193. A Francorum rege insectatus profligatur, 193. Brionam aufugit, 394. Inde a Willelmo propulsus in Burgundiam secedit, 394. A fratre suo duce, conspirationis in se causa, pellitur, 394.
  • Guido, Ponthivi comes, 384.
  • H

  • Hampstead-Finch; sanguinis ibi fons, 506.
  • Haraldus Harfagra, Norvegiae, juvenis Graecae militiae nomen dat, 436. Nobilem matronam cum violasset, leoni objicitur quem ingenti suo robore strangulat, 436. A Haroldo, Anglorum rege, in praelio apud Standfort-Bridge occiditur, 386, 436.
  • Hardacnuto unanimi omnium consensu in regem electus. 319. Benigne fratrem suum Eadwardum suscipit, 320. Onerosum regioni tributum imponit, 320. Wigorniam ob occisos ibi duos e suis collectoribus comburit et depraedatur, 320. Ejus indignatio in eos qui Aelfridum, conjugis suae fratrem, excaecaverant, 321. Sororem suam Gunhildam Henrico III imperatori connubio jungit, 321. Ejus obitus, 320. Ejus corpus indigne atrociterque habetur, 320.
  • [Col. 1836] Hardingus, Anglus (Stephanus etiam vocatus), 513. A pueritia tanquam monachus Schireburni educatus, 511. In Scotiam et Franciam peregrinatus, Romam abit, 512. In Burgundiam regressus Molismense monasterium ingreditur, 512. In quasdam additiones veteri monasticae Regulae factas invehitur, 512. Quae iis pluribus in comitiis discussa duorum eruditorum monachorum judicio investiganda defertur, 517. Plerisque vero monachis innovationes relinquere abnuentibus, ipse cum abbate et septemdecim aliis recedit, 517. Cistercium adveniunt, ubi celeberrimum hoc monasterium instituunt, 514. Eorum Regulae severitas, 514. Cum vero abbas abscessisset, Molismumque rediisset, Hardingus in priorem electus est, 515. Postea ad abbatis dignitatem evectus, 515. Ingens Ordinis augmentum, ejus industriae debitum, 515. Magna ejus charitas et personalis influxus, 515. Conspicui Cisterciensium mores, 517.
  • Haroldus, Norvegiae rex, ad Aethelstanum munera mittit, 215.
  • Haroldus I in regem a Danis et Londinensibus civibus electus, 315. Cui resistunt Angli, 315. Emmam reginam expellit, 319. Ejus obitus, 319.
  • Haroldus, Godwini filius, interfectis Rees et Griffino, regionem occupat, 330. Ab Eadwardo expulsus, 339. In gratiam redit, 339. In mare tempestate jactatus, et vinculis onustus, 383. A Willelmo duce libertati redditus, 384. Ipsi in Britannica expeditione jungitur, 384. Filiam ejus in conjugem accipit, jurejurandoque ipsi in conscendendo Angliae throno auxilio fore promittit, 384. Defuncto Confessore, regiam coronam sibi assumit, 385. Qua violati jurisjurandi excusatione utitur, 408. Ab hoste victoriam in praelio apud Standford-Bridge reportat, 386. Audito vero Willelmi in Angliam appulsu, in Normannorum castra exploratores mittit, 412. Fratris ejus Guerthi monitum, 413. Willelmi proposita rejicit, 413. Ejus in praelio apud Hastingas agendi ratio, 416. Ejus obitus, 416. Ejus corpus Walthami conditum, 420.
  • Haroldus, Haroldi II Angliae regis filius, Magnum, Norvegiae regem, in expeditione ad invadendam Angliam comitatur, 506.
  • Hastingus, Danorum quidam dux, ab Aelfredo devictus, Franciae littus depraedatur, 182.
  • Hastingas (praelium apud), 387, 414.
  • Helena, Constantini Magni mater, 6, 546.
  • Helgrimus Haroldi, Norvegiae regis, ad Aethelstanum legatus, 215.
  • Helias Flexiensis commotiones in Normannia excitat, 503. Quo modo a Rufo habetur, 503.
  • Hengertus, ejus origo, 11. In Britanniam advenit, 11. Cantiam obtinet, 12. Ejus et fratris filius Orkneyam adveniunt, 12. Et in Northanimbria sedes collocant, 13. Nobilium Britonum ab eo patrata strages, 15. Ejus obitus, 16.
  • Henricus I, in Anglia tertio post occupatam a Normannis Angliam anno natus, 615. Solus cum esset filius regie natus, majori quam caeteri cura instituitur, 615. Permanens et utilis dotum ei concessarum natura, 615. A patre Westmonasterii eques factus, 616. Cum eo in Normanniam procedit, et morienti adest, 616. Ejus benedictionem recipit, matris haereditatem et trium millium marcarum legatum, 616. Equiti cuidam satisfacit, qui locum in quo pater suus sepeliendus erat ut suum vindicat, 461. Calumniatorum industria, ejus studio in fratrem suum Robertum dure ab isto respondetur, 616. Ab ipso in Britanniam mittitur, et dum aberat, legato suo spoliatus, 617. Nullas redux querimonias profert, 617. Male ab ambobus suis fratribus habetur, 617. Abrincum pluraque castella occupat, Robertumque ad pactionem venire compellit, 617. Ei auxilium praestat adversus Rufum Normanniam invadenti, 617. Conani cujusdam custodiam obtinet, in Robertum proditoris, eumque a vertice turris Rothomagi in Sequanam demittit, 618. Ejus sic agendi ratio, 618. Ingratum denuo Roberti animum experitur a quo ex hac civitate expellitur, 618. Roberto Rufoque resistit Coenomaniam invadere conantibus, et in Sancti Michaelis monte ab ipsis obsidetur, 491. Ad Robertum mittit nuntium ut aquam obtinere sibi liceret, 493. Restituta pace, cum fratribus in Angliam progreditur; defunctoque Willelmo Rufo, in regem eligitur, 618. Introductos a Rufo et Ralpho Flambardo abusus coercet, 619. Flambardum in carcerem detrudit, archiepiscopum vero Anselmum revocat, 618. Quarto die post fratris obitum Londini coronatur, 618. Hujus celeritatis ratio, 618. Mathildam, orphanam Malcolmi regis filiam, in conjugem duxit, 618. Uxoris suae sororem Mariam Eustachio Bononiensi connubio jungit, 750. Reverso e sacro bello Roberto, a plerisque viris nobilibus deseritur, 620. Injuriosa epitheta ab ipsis in eum ejusque uxorem reginam prolata, 620. Numerosissimum exercitum ad repellendam [Col. 1837] Roberti invasionem colligit, 621. Fautores habet Anselmum, totumque clerum et suos Saxonas universos, 621. Agminis ordines ipsi percurrit, eosque docet qua via Normannis obsistendum, 621. Hostilitates a prudentioribus viris impeditae, et tribus millibus marcarum duci a rege promissis, 621. Annuam pensionem Roberto Flandriae comiti negat Henricus, quae ipsi a Willelmo Rufo concessa fuerat, 630. Roberti Belesmensis rebellionem comprimit, eumque in Normanniam exsulem transire permittit, 622. Cantiae comitatum Willelmo, Mortani comiti, consanguineo suo, denegat, et in illum ad recuperandas quasdam usurpationes litem ordinat, 623. Ab ipso et a Roberto Belesmensi in Normannia lacessitur, 623. In Angliam Robertum fratrem suum transire jubet, eumque increpat quod haec fieri sineret, 624. Conquerentibus Normannis, exhortante Paschali papa et instigante Ludovico VI, 632. In Normanniam enavigat pacem restiturus, 625. De Roberto duce, de Mortanensi comite, et de Roberto Belesmensi victoriam apud Tinchebracum refert, quadragesimo Angliae occupatae anniversario, 625. Mortanensem comitem perpetuum in carcerem projicit, 626. Fratrem vero suum honorabili custodiae committit, 611. Severae ejus leges, 625. Spuriam suam filiam Alexandro, Scotorum regi, connubio jungit, 617. Davidem (natu minorem Malcolmi regis filium, et Alexandri successorem), comitem efficit, nobilemque virginem ei in conjugem adunat, 617. Inter se et Walenses Flandrorum coloniam collocat, 493, 628. Sagittae ictu feritur dum in Walenses progreditur, 628. Eorum insurrectionem reprimit, obsidesque nobilium inter illos virorum liberos accipit, 629. Ejus mos Britones ut mercenarios pretio conducendi, 629. Cum Ludovico VI, in gratiam Theobaldi Blesensis rixatur, 633. Militum suorum ardorem cohibet, invadente Normanniam Ludovico, 633. In pugna eum debellat, et pacem componit, 634. Willelmum filium Andegavensis comitis filiae matrimonio jungit, eumque clientelam Ludovico pro Normannia profiteri permittit, 634. In congressu cum Calixto, summum pontificem ad mutandam sententiam inducit de modo quo erga fratrem suum Robertum se habebat, 634. Causa est cur juniores Roberti Mellentini filii cum cardinalibus contendunt, 635. Magna ejus in Rogerum, episcopum Salesberiensem, confidentia, quem publicarum rerum administratorem instituit, 637. Hiberniae regum in Henricum devotio, 638. Munera a Paulo, Orkneiensi comite recipit, 637. Ejus Woodstocki pecorosum palatium, 637. In ejus regnum exteri, tanquam in portum salutis, confugiunt, 639. Invisitur a Siwardo, Norvegiae rege, in Terram Sanctam iter faciente, 639. Ejus Cluniacensium monachorum Redingis abbatia, 643. Paschalis papae ad eum epistola de investituris, 644. E secundo exsilio Anselmum archiepiscopum revocat, jusque controversum concedere assentit, 648. Uxoris ejus Mathildae obitus, 651. Willelmum filium suum in naufragio emittit, 653. Adelam, Lovaniensis ducis filiam, ob defunctum suum haeredem, in conjugem sibi assumit, 651, 654. Filiae ejus Mathildae cum Henrico V imperatore connubium, 655. Eliense monasterium in episcopalem sedem convertit, episcopoque Lindecolnensi damnum illatum compensat, 680. Dum in Normannia versabatur, audita imperatoris morte, legationem ad reducendam suam filiam mittit, 689. Eam quibusdam Lotharingiae, Longobardiaeque principibus in matrimonium negat, 689. Cum ipsa in Angliam revertitur, 690. Magnum Londini conventum congregat, in quo Salopiensem comitatum reginae concedit, antistitesque et nobiles ad admittendam filiam suam in successionem regni compellit, 690. Imperatricem in Normanniam mittit, Geoffredo, Falconis Andegavensis filio, nupturam, et paulo post ipse sequitur, matrimonio adfuturus, 692. Innocentis papae causam contra Anacletum tuetur, 698. In Angliam redux, reduce etiam ejus filia, nobiles ad renovandum jusjurandum suum in magno conventu Northamptone habito cogit, 698. Magna pecudum strages trigesimo primo regno ejus anno, 699. Ultimum ejus iter in Normannia eclipsis et terrae motus sequuntur, 700. Ultimus ejus ibi morbus et mors, post transactos ibi tres annos, 701. Omnes suas possessiones filiae suae relinquit, 701. Hugonis archiepiscopi Rothomagensis epistola, religiosum ejus finem describens, 701. Ejus exsequiae, 702. Corpus ejus in Angliam translatum et in monasterio ejus Redingis sepultum, 705. Immensi ejus thesauri, 705. Historiae ejus recapitulatio, 640. Ejus vita una tantum vice petita per totum ejus regni cursum, 642. Ejus persona et mores, 642.
  • Henricus (postea Henricus II) Geoffredi Plantageneti et imperatricis Maldae filius, in Angliam a patre missus, sub patrui sui, Glocestriae comitis, custodia, 765.
  • Henricus I, Francorum rex, Willelmi, Normanniae ducis, custodis inquisitor institutus, 392. Juniori duci equitis gradum confert, 393. Defuncto Roberto duce, ordinem [Col. 1838] restituit in Normannia, 393. A Willelmo adversus Geoffredum Martelum adjutus, 394. Duci suadet ut propriae salutis minus sit incautus, 394. In Willelmum tepidior factus, ejus rebelli patruo auxiliatur, 397. Normanniam invadit, et in praelio apud Mortuum mare devictus, 398. Pacem componit, 399. Regionem iterum invadit, severaque clade afficitur, 400. Ejus obitus, 400.
  • Henricus I, imperator, 168, 215.
  • Henricus III, imperator, Cnutonis filiam in conjugem assumit, 321. Bellicosa ejus indoles, 322. Legendaria de eo anecdota, 323, et seqq. Ejus epitaphium, 328.
  • Henricus IV, imperator, a Gregorio VII, quod in concedendis investituris perseveraret, excommunicatus, 440. Papam deponit, et in ejus locum Guibertum substituit, 440. Accedente Roberto Guiscardo, cum antipapa fuga sibi consulit, 440. Gregorium iterum deponit, 440. Ab Urbano papa excommunicatus, 468. Imperium resignare a filio suo compellitur, 467. Favorabilia ejus indolis lineamenta, 468.
  • Henricus V, regnans Germaniae imperator quo tempore Malmesbiriensis sua Gesta scribebat, 101, 467. Patrem suum Henricum IV deponit, 467. Mathildam, Henrici I, Angliae regis, filiam connubio sibi jungit, 655. Cum Paschali papa de investituris contendit, 655. Ejus causa a citramontanis antistitibus suscepta, 655. Romam procedit summumque pontificem apprehendit, 656. Ab eo controversi privilegii deditionem extorquet, 656. Ejus jusjurandum papae, 657. Sacramentum ab eo in mutuae amicitiae confirmationem accipit, 658. Solemnis ejus coronationis descriptio, 658. Paschalis ad illum condonatio, 659. A Patriciis Romanam coronam suscipit, 661. Paschalis condonatio a secundo Lateranensi concilio abrogata, 662. Alium exercitum adversus Romam ducit, 663. Audita papae morte, iter suum accelerat ut Mauritium Burdinum in pontificali sede constituere queat, 664. Romanorum imperatori addictorum nomina, 665. Gelasio Roma expulso, Burdinum ibi papam relinquit, 666. In Epistola ad Calixtum II controversum jus cedit, 669. Tres ejus in Italiam expeditiones, 670. Ejus obitus, 689.
  • Herbertus, Cenomanensis comes, 401.
  • Herbertus, Losinga (Ramseiensis abbas) Thetfordi episcopatem sedem pretio acquirit, 517. Corrupti ejus mores, 517. In ejus Simoniam epigrammata, 517. Poenitens Romam petit, 518. Baculum annulumque resignat, sed eos resumere inducitur, 518. In Angliam reversus sedem suam Nordovicum removet, 518. Monasterium ibi propriis expensis dotat, 518. Cluniacensium monachorum coenobium Thetfordi instituit, 519. A Paschali papa excommunicatus ob adulteratum verborum suorum sensum in investiturarum materia, 646. Intercedente Henrico rege restituitur, 648.
  • Herefordiensis comes Rogerus, in perpetuum carcerem detrusus, quod Ralphi Guaderi, uxoris suae fratris, conspirationis particeps fuerat, 430.
  • Hidense monasterium, Wintoniae, igne combustum, 752.
  • Hierarchia Dionysii Areopagitae e Graeco sermone in Latinum a Joanne Scoto translata, 190.
  • Hilda, vide Streneshalh.
  • Hildebertus Cenomanensis, ejus carmina in Berengarium, 463.
  • Hildebrandus, vide Gregorius VII.
  • Hinguarus, seu Inguarus, Danus, Northanimbriam et orientalem Angliam depraedatur, sanctumque Eadmundum occidit, 136, 365.
  • Hircanus aurum e tumulo Davidis effodit, 278.
  • Histrix; una Woodstocki, ut res nova, describitur, 638.
  • Hlotheri, Cantiae; infelix ejus regni status, 21. Vulnere confossus moritur, 22.
  • Horologium mechanicum, 276.
  • Hors, ejus origo, 11. Mors, 13.
  • Hospitium Jerosolymis a Carolo Magno erectum, 563.
  • Hubba, Danus, Hinguari germanus, 365.
  • Hugo Magnus, Parisiensis comes, Eadhildam, Eadweardi Primogeniti filiam, in conjugem sibi assumit, 198, 216.
  • Hugo Magnus, Francorum regis germanus, Conquestoris militiae nomen dat, 439. Constantinopolim cum parva comitum manu pervenit, et ab Alexio captivus detinetur, 535. Advenientibus vero caeteris cruce signatis, libertati redditus, 535. Unus est ducum qui Roberti agmen a Solymani exercitu eripiunt, 551. In magna ex Antiochia obsessorum eruptione adest, 558. Franciam, sub incommodae valetudinis praetextu repetit, 559. Iterum advenit cum Pictaviensi comiti, 592. In praelio cum. Solymano occiditur, ejusque corpus Tarsi sepultum est, 592.
  • Hugo, Raymundi ( le Croisé ) frater, in praelio apud Ramulam a Turcis caesus, 594.
  • [Col. 1839] Hugo Cestriensis adjumento est in repellenda invasione a Magno, Norvegiae rege, tentata, 506.
  • Hugo Salopiensis in repellenda invasione a Magno, Norvegiae rege tentata, interficitur, 506.
  • Hugo, abbas Cluniacensis, 441, 507.
  • Hydromeli, potus sic dictus, 323.
  • I

  • Ida, Northanimbrorum rex, 61, 70. Nobilis ejus origo, puri mores, et bellica virtus, 62.
  • India; sanctus Thomas in India, missio in Indiam, 187.
  • Indractus sanctus; ejus martyrium juxta Glastoniam, 37.
  • Ineswitrin, Glastoniae sic dicta, 40.
  • Inguarus, vide Hinguarus.
  • Ini, West-Sexae Rex; ejus victoriae in Cantia et East-Sexa, 40. Ejus leges, 40. Glastoniae monasterium fundat, 40. Ejus charta ad idem monasterium, 50. Uxoris ejus industria ut illum a mundo sejungat, 49. Var. lect. Cum ipsa Romam petit, 54. Amborum obitus, 54.
  • Innocentius II, a Romani cleri parte in papam electus, 695. Ejus electioni a viris Anacleto addictis opponitur, 695. Episcopi Portus-Romani epistola, controversiam explanans, 695. A principibus regibusque agnoscitur, sed papalem sedem non ante rivalis sui mortem assequitur, 698. Ludovicum VII, requirente patre, coronat, 698.
  • Investitura Ecclesiarum, Paschalis papae epistola de hoc investiturarum genere, 644.
  • Iprensis, ceu Yprensis, Willelmus Stephanum regem ad Glocestriae comitem in Normannia comprehendendum incitat, 710. Warwellense monasterium in Anglia comburit, 752. Humphrey Bohun captivum detinet, 760.
  • Ibernia, ceu Hibernia Angliae pro suis mercibus in potestate est, 628. Agricolarum Hiberniae paupertas et squalida conditio, 628.
  • Iricus e regno a Cnutone expulsus, 299.
  • Isembardus, Ponthiacensis comes, 398.
  • J

  • Jaenberhtus, archiepiscopus; ejus Cantuariensis provincia ab Offa decurtata, 129.
  • Jerosolyma, varia quibus vocata est nomina, 561. Ejus confinia ab Adriano extensa, 561. Aqua non abundat, 361, 566. Ecclesia Sancti Sepulcri, templumque quod Salomonis dicitur, a Turcis reverenter habita, 562. Patriarcharum ejus, et memorandarum quae eorum aetate contigerunt rerum enumeratio, 563. Obsessa a Christianis civitas, 565. Captaque, 568. Diei Natalis Domini celebratio Jerosolymae, 579. Poenitentiales ibi processiones in vigilia Paschae, eo fine ut sacer ignis appareat, 587.
  • Judaei cujusdam adolescentuli memorabilis casus, 466.
  • Judaei Londinenses a Conquestore Rothomago translati, 500, not. A Willelmo Rufo incitati ad argumentum cum episcopis propugnandum, 500, not. Queruntur quod in controversia non aeque sit actum, 500.
  • Joannes Scotus; litteraria ejus in Francia studia, 190. Ejus in Angliam adventus, 190. Mors et epitaphium in Malmesberiensi monasterio, 190.
  • Joannes XIII, papa, Eadgari Chartam ad Glastoniensem abbatiam confirmat, 245. Aluricum admonet ut a persequenda hac ecclesia abstineat, 246.
  • Joannes XV (XVI dictus), papa, mediatorem se constituit Aethelredum inter et Richardum Normanniae ducem, 269.
  • Joannes (Turoniae oriundus, 519), episcopus Fontanensis, sedem suam Bathonem removet, 517. Abbatiam ibi emit, 519. Monachos male habet eorumque possessiones sequestro dat, 519. Tunc aliquid de sua severitate remittens, parvam praediorum portionem ipsis restituit, 520. Ornamenta, libros, non secus ac monachorum mores in melius perficit, 520. Omnes eorum possessiones usque ad finem restituere abnuit, 520.
  • Joannes presbyter, 192.
  • Joannes, monachus Malmesberiensis, cujus industria sua huic monasterio privilegia restituta sunt, abbas electus est, 730.
  • Jordanes, Gothorum historiographus, 173.
  • Judith, Caroli Calvi, Francorum regis, filia, Aetheluulfique regis conjux, 153, 158, 197. Privigno suo Aethelbaldo nubit, 174. Ejus obitus, 174.
  • Judith, Conquestoris fratris filia, Waltheofo comiti nupta, 427.
  • Judwall, Walensium rex, 206, 254.
  • Juramenta usitata: Dunstani, 261. Conquestoris, 459. Willelmi Rufi, 493, 496, 500, not. 503. Henrici I, 629. Stephani, 711. Rogeri, Salisberiensis episcopi, 717.
  • Jutae, Germanica tribus, quae in Britannia consederat, 10, 11.
  • [Col. 1840] K

  • Karilepho (Willelmus a), episcopus Dunelmensis, a Willelmo Rufo rerum publicarum administrationi praepositus, 486. Conspirationis in regem fit particeps, 487. Cohibita vero rebellione, ipsi a rege fuga sibi consulere permittitur, 490.
  • Kategis ceu Categirnus, Wyrtgeorni filius; ejus obitus, 13.
  • Kenelmus, vide Cenelmus.
  • Kennetus, vide Kinadus.
  • Kenredus, vide Coenraedus, Coenredus.
  • Kantiae regnum, 16. Ejus conversio ad Christianismum, 17. West-Sexae annexum, 25. Ejus episcopales sedes, 140. A Danis vastatum, 150, 175, 265.
  • Kenulfus, vide Coenuulfus.
  • Kenwallus, ceu Kenwalkus, vide Cynewealh.
  • Kerboga, Mosulensis princeps a sultano missus qui Antiochiae opitularetur, 557. Hanc civitatem a Francis occupatam reperiens obsidet, 557. Petro Eremitae responsum dare dedignatur, 558. A Roberto, Normanniae duce, interficitur in eruptione e civitate, 608.
  • Kinadus, Scotorum rex, unus fuit ex iis qui naviculum in qua Eadgarus ferebatur remis propulerunt, 236. Ejus apologia quod de illo irreverenter locutus fuisset, 252.
  • Kineardus, Sigiberhti West-Sexae regis frater, a Cyneuulfo expulsus, in eum conspirat eumque interficit, 57. Superatus ipse et occisus, 58. Reptone sepelitur, 59.
  • Kineswitha, vide Cynuise.
  • Kinewulphus, vide Cynewulfus.
  • Kingils, vide Cynegils.
  • Knights, id est equites apud Anglo-Saxonas, 210, et not.
  • L

  • Lademundus, abbas Glastoniensis, 40.
  • Lampas perpetua, 357.
  • Lancea Caroli Magni, quae fuisse dicitur centurionis qui Jesu Christi latus aperuit, 217.
  • Lanfrancus, sancti Stephani Cadomensis abbas institutus, 447. Archiepiscopus Cantuariensis creatus, 450. Ingens ejus scientia et pietas, 447. Stricta ejus severitas in rebus ecclesiasticis, 447, 450. Magna ejus apud Conquestorem auctoritas, 450. Odonis, ut Cantiae comitis, incarcerationem suadet, 487. Berengario haeresiarchae respondet, 462. Praestantiam in archiepiscopum Eboracensem obtinet, 472. Willelmus Rufus ab ipso eques factus, 486. Et coronatus, 486. Ejus influxus in Rufi agendi rationem, 495.
  • Lanzo, prior, vide Sanctus Pancratius.
  • Lapidis cursus, accuratissime directus, 637.
  • Lateranensis concilii II decreta, 661. Episcoporum nomina qui ei adfuerunt, 663.
  • Laurentius, archiepiscopus Cantuariensis, a sancto Petro castigatus, 18, not.
  • Legendae: Gerberti (Sylvestri papae II), quomodo magiae studuit, 271. Ejus discipuli, 275. Quomodo Octaviani thesauros invenit, 277. Quorumdam hominum qui eosdem thesauros conquisituri venerunt, 279. Adolescentis cujusdam in similitudinem asini transformati, et quomodo propriam formam recuperavit, 282. Gerberti statuae loquentis, et ambiguorum ejus responsorum, 283. Quorumdam hominum qui toto anno integro indesinenter saltare cogebantur, 285. Infelicis cujusdam sed pii episcopi, et profligatae monialis, 286. De Henrico III imperatore, 328, et seqq. Berkeleiensis Sagae, 351. Sponsi cujusdam qui, clavis globulum propellendo, cum annulum statuae digito induisset, eo ipso malum genium sibi conjugem accepit, 354. De incorrupto Palladis, Evandri filii, corpore, 357. Monstrosae duplicis feminae, quae index habebatur connexionis Angliam inter et Normanniam, 358. Duorum Nannetensium clericorum, 405. De Hildebrando (Gregorio papa VII), 441. Simoniaci cujusdam episcopi, qui Spiritus sancti nomen proferre semper nequibat, 443. De Berengario haeresiarcha, 465. Hominis cujusdam a musculis concerpti, 468. De leopardi morsus effectibus, 469. De eo quod accidit parco cuidam et tenaci cellario in Fuldensi monasterio, 470.
  • Leo III; Coenuulfi ad eum epistola, 120. Ejus epistola ad Coenuulfum, 124.
  • Leo IX; ejus animi corporisque dotes, 329.
  • Leofa ob suas rapinas ab Eadmundo expulsus, 228. In regias epulas intruse obripit, 228. Ab ipso rege insectatus quem lethaliter vulnerat, 229. A comitibus regis discerpitur, 229.
  • Leofricus, Herefordiensis comes, regis fautor adversus Godwinum comitem, 330. Una cum uxore sua Godiva plurima aedificat monasteria, 330. Concilio Glocestriae habito adfuit, 338.
  • [Col. 1841] Leofstanus, viso Eadmundi martyris corpore, fit insanus, 367.
  • Leofwinus, Godwini filius, 342.
  • Letardi episcopi vita exemplaris, 17.
  • Leutherius, West-Sexensis episcopus, 41. Malmesbiriam sancto Aldhelmo concedit, 42.
  • Libri, ceu bibliotheca Eboraci, 93. Jerosolymae, 563.
  • Libri, ceu bibliothecae pridem ecclesiis addictae, 191. A Danis comburuntur, 191.
  • Lichfeldia archiepiscopalis fit sedes, 119, 123.
  • Lindecolnensis episcopus Alexander (Rogeri, Salisberiensis episcopi fratris, filius), Newarki castellum ad protegendam suam sedem aedificat, 715. De hac re nobiles ad regem conqueruntur, 716. Ob tumultum a famulis suis concitatum castelli claves tradere compulsus, 718. Imperatricis agnitioni in ecclesia cathedrali Wintoniae adfuit, 744.
  • Litterarum studium in Anglia deficit, 191, 417.
  • Llandaviensis episcopus Urbanus; diu sub judice haerens controversia ipsum inter et Bernardum, Moneriensem episcopum, in posterioris gratiam dirempta, 699.
  • Longobardi, 10.
  • Londinum, Est-Sexae regni pars, 137, 139. A Danis vastatum, 150. Aethelredo comiti ab Aelfredo concessum, 184. A Danis obsessum, 264, 290, 301. Cujus cives, diuturna cum Danis consuetudine, eorum usus adeptant, 318. Danorum ibi coemeterium, 320. Tremenda ibi tempestas, 505. Judaei ibi degentes, 500.
  • Lotharius, vide Hlotheri.
  • Ludovicus Caecus, Arelatensis rex, Eadgivam, Eadweardi Primogeniti filiam, in conjugem sibi matrimonio jungit, 198, 216.
  • Ludovicus VI Henricum, Angliae regem, ad eripiendam Normanniam Roberto fratri suo, incitat, 632. Cum eo rixatur Theobaldi Blesensis causa, huncque ut rebellem a papa denuntiandum curat, 633. Normanniam invadit vastatque, 633, Ab Henrico debellatus pacem componit, 634. Principis Willelmi pro Normanma clientelam suscipit, 635. Primogenitum suum filium (Philippum) adhuc superstes coronandum curat, 698. Philippus vero cum ex equo lapsus obiisset, Ludovicum, secundum suum filium, a papa coronari satagit, 698. Regnabat in Francia quo tempore Malmesberiensis sua Gesta scribebat, 101, 432.
  • Ludovicus VII, ab Innocentio II coronatus, adhuc superstite patre, 698. Aquitaniam cum sua conjuge recipit, Franciaeque coronae iterum annectit, 699.
  • Lucius, Britonum rex, Romam mittit nuntios qui religionis Christianae praedicatores inde adducant, 31.
  • Ludeca, Merciorum rex, dum praedecessorem suum ulcisci conatur, ab orientalibus Anglis interficitur, 132, 148.
  • Lullus, archiepiscopus Moguntinus; in eum carmina, 117.
  • Lyfingus, archiepiscopus Cantuariensis, 288.
  • Lyfingus, Tavislockensis abbas, postea episcopus Creditonensis, 308, 321.
  • M

  • Mabila (Roberti Fitz-Hamonis filia), ab Henrico I spurio filio suo Roberto, Glocestriae comiti, in conjugem data, 692. Numerosae pulcherrimaeque prolis fit parens, 692.
  • Macbeothus, Scotorum rex, 330.
  • Maccus, pirata, 286.
  • Magnus Norwegiam pristinae suae libertati restituit, 435. Daniam invadit, Sweynumque II expellit, 435. Quem cum exteris copiis reversum iterum debellat, 436.
  • Magnus, Norwegiae rex, cum Haroldo, Haroldi II Angliae regis filio, Orkneias aliasque insulas occupat, 506. Angliam per Anglesiam insulam invadere conatur, 506. Ab Hugone Cetsriensi et Hugone Salopiensi repellitur, 506.
  • Malcolmus, Scotorum rex; ei Cambria assignata, 226.
  • Malcolmus, Cambriae rex, 236, 330.
  • Malcolmus II, Scotiae rex, 308.
  • Malcolmus III, Cambriae regis filius, ad Scotiae thronum a Siwardo comite evectus, 330. Fratrem conjugis suae Eadgarum Aetheling, caeterosque Anglicos fugitivos recipit, ejusque causam amplectitur, 422. Conquestori se subjicit, 424. Pacem cum Rufo, mediante Roberto, Normanniae duce, componit, 424, 494. Perfidiose (cum uno ex suis filiis, 424) a viris Roberto Mowbray Northanimbrorum regi addictis interficitur, 494. Tinemudae sepelitur, 424. Ejus corpus Dumfermlinam ab Alexandro filio suo translatum, 424.
  • Malgerius, archiepiscopus Rothomagensis (Conquestoris avunculus), venationis mensaeque voluptatum ardens amator, 447. Pallium ei a summo pontifice, propter incongruam agendi rationem, denegatum, 447. A Willelmo [Col. 1842] adhuc juniore reprobatum degradatumque, 447. Ducis agendi modi ratio a praelato addictis assignata, 448.
  • Malmesbiriensis Willelmus aeque e Saxonum Normannorumque genere originem ducebat, 389. Sub patris tutela, a tenera aetate, libris addictus fuit, 143. Ore logicen docetur, medicinae ethicaeque studet, 143. Exteras aliquot historias pretio sibi comparat, propriaeque gentis historiam inquirere coepit, 143. Scribere incipit, 144. Ejus rationes scribendae historiae, 1. Vulgares relationes dedignatur, nilque asserit quod non sit omnino fide dignum, 73. Populares traditiones contemnit, chronicisque adhaeret, 144. Conqueritur quod rerum sint vacua, 144. Correctionem et factorum communicationem sollicitat, 144. Horum suggestionibus aurem praebens, quibus impossibile videtur ut quis veram coaevorum historiam conscribat quin aut persecutionem patiatur, aut vili adulationis crimine sordescat, opus suum clauso tertio libro abrumpit; sed aliquanto post illud resumit, istius opinionis futilitatem ostendere intendens, 483. Allata ab eo prodigalitatem inter et liberalitatem distinctio, 496. Ejus censurae in splendida ornamenta et magnificas vestes quorum usus in ecclesiis praevaluerat, 516. Qua de causa sua Gesta Roberto. Glocestriae comiti, dedicavit, 681. Opus cui titulus, Historia novella, requirente comite, scribit, 687. In concilio Wintoniae habito ipse adfuit, 745. Ad suam Glastoniae historiam refert, 50, var. lect.
  • Malmesbiriense monasterium, fundatum, 43. Ab Offa occupatum, 117. Ab Ealhstano, 151. Ejus bona restituta, 130. Expulsi ab Eadwy monachi, 234. Eadgari charta ad praedictum monasterium, 247. A Rogero Salisberiensi episcopo occupatum, 728. Singularis unius ex ejus monachis relatio, 380.
  • Malmesbiriensis Cuthbertus abbas, 130.
  • Malmesbiriensis Joannes abbas; ejus indoles, 730.
  • Mandeville (Goffredus a), alternis vicibus Stephano regi et imperatrici addictus, 752.
  • Mantala (Walter a), 404.
  • Mantala civitas destructa, 400.
  • Margareta, Eadgari Aetheling soror, Malcolmique Scotorum regis conjux; magna ejus pietas et charitas, 382, 494. Trium ex ejus filiis sanctitas, 628.
  • Maria, Malcolmi Scotiae regis filia, Eustachiique junioris, Bononiensis comitis, uxor, 382.
  • Marianus Scotus; chronologica ejus opera a contemporaneis despecta, 471.
  • Maris aestus ingens, 29.
  • Martel, Carolus, vide Tudites.
  • Martel, Goffredus (Andegavensis comes); abjecta ejus accenso patre obedientia, 401. Bonorum suorum partem cedere Pictaviensem Blesensemque comites compellit, 395. Normannicum Alenconii castellum occupat, 396. Ejus arrogantia, 396. Willelmum ducem effugit, in cujus ditionem cadet Domfront, 397. Ejus obitus, 400.
  • Martel, Willelmus, Stephani regis rei domesticae administer, in concilio Wintoniae habito, cum caeteris regis addictis excommunicatus, 748.
  • Martinus sanctus, Turonensis; corpus ejus in ecclesiam Sancti Germani Antissiodorensis translatum, 183. Controversia de mutuis horum sanctorum meritis, 183. Ejus reliquiae leprosum curant, 183.
  • Mathilda, Marcisa, amazonius ejus animus, 467. Urbanum adversus Henricum IV et antipapam tuetur, 468.
  • Mathilda, Conquestoris uxor, Sanctissimae Trinitatis monasterium Cadomi fundat, 448. Illam inter et Willelmum tepiditas propter filium suum Robertum, 453. In suo Cadomensi coenobio sepulta est, 453.
  • Mathilda (regina), regis Malcolmi filia, 382. Nobilis ejus origo, sed relativa paupertas, 620. A teneris annis in monialium coenobiis educata, 649. Sacrum velum induere vult, ut ignobiles sui amasios effugiat, 649. Obex inde obstans ejus cum Henrico I connubio, 649. Ab ejus aula duobus genitis liberis, recedit, 650. Magnae ejus sanctitas et mortificationes, 650. Ejus in ecclesiae choristas liberalitas, 650. Pravi ejus munificentiae effectus, 651. Ejus mors et sepultura Westmonasterii, 650.
  • Mathilda (Malda imperatrix), Henrici I, Anglorum regis, filia, Henrico V imperatori nupta, 655. Ejus fortitudo et pietas, 670. Defuncto conjuge, nuntios mittit pater ejus qui eam in Normanniam reducant, 689. Non sine reluctatione rediisse dicitur, 689. In conjugem a pluribus Lotharingiae Longobardiaeque principibus petitur, 689. Cum patre in Angliam revertitur, 690. Longa ejus regiorum avorum series, 691. A praelatis et nobilibus obsequii sacramentum accipit, 692. In Normanniam mittitur ut Geoffredo, Falconis Andegavensis filio, nubat, 692. In Angliam iterum redux, denuo obsequii sacramentum accipit, 698. Defuncto patre, paulisper in Normannia remanet, 703. Aruntinam cum fratre suo, Glocestriae comite, advenit, a [Col. 1843] quo custodiae Adelae, novercae suae, commendatur, 725. Inde recedit, comeandi a rege data potestate, ut ad fratrem suum redeat, 725. Ab ipso sub tutela Milonis, Glocestriae collocatur, 725. Herefordia ab ejus fautoribus capta, 726 Ubi de pace conficienda agitur, se Ecclesiae sententiae parituram declarat, 735. Rex ab ejus fratre captus, 742. Ipsa jurejurando promittit se Ecclesiae libertates servaturam, et a legato in supremam dominam accipitur, 743. Solemnis ejus ad ecclesiam cathedralem Wintoniae processus, 744. Londinum a Stephano regi addictis linquere compellitur, 749. Mortanum Bononiamque filio regis Eustachio tradere renuit, et legati amicitiam disrumpit, 750. Ad regium castellum Wintoniae progreditur, legatumque accedere jubet, 751. Regis vero fautores ibi cum insurrexissent, ipsa Dececiam a fratre mittitur, 753. Maritum ejus adit comes auxilium ab eo petiturus, 765. Eo absente, ipsa a rege in Oxonii castello obsidetur, 766. Inde Wallingfordiam effugit, 768. Ubi ei occurrit frater suus, exercitumque dissolvi, ipsa petente, praecipit, 769.
  • Mathilda (regina), unica Eustachii Bononiensis proles, Stephano Mortanensi comiti, Angliae postea regi, nupta, 750. Capto conjuge suo, clericum ad concilium Wintoniae congregatum mittit, qui liberationem ejus sollicitet, 748. Guildfordiae a legato invisitur, quem ad amplexandam viri sui causam inducit, 750. Una est ex obsidibus pro Glocestriensi comite datis, ubi iste cum viro suo permutatur, 754.
  • Mauritius sanctus, Thebanae legionis dux; ejus vexillum, 217.
  • Mauritius, archiepiscopus Rothomagensis; visio ejus in lecto morientis, 448.
  • Maximus imperium assumit, 6. Ejus in Galliam expeditio et mors, 6.
  • Mellitus, primus Londinensis episcopus, 137.
  • Meneriensis episcopus Bernardus; jamdiu pendens lis illum inter et Urbanum, Llandaviensem episcopum, hoc defuncto, in prioris gratiam dirimitur, 699.
  • Mercelinus, Pendae filius, 108.
  • Mercia in regnum erecta, 107. In ditionem Oswiu transit, 109. Libertatem recuperat, 109. Regni inclinatio, 133. Ejus limites et episcopales sedes, 141.
  • Merefinus, Merewald filius, 110.
  • Merewaldus, Pendae filius, 108, 110, 369.
  • Mellentinus comes Robertus, cum fratre suo Henrico, Henricum I adversus fratrem suum Robertum tuetur, 620. Filiorum ejus cum Romanis cardinalibus disceptatio, 635. Mellente castellum a rege Franciae emit, 635. Praeclara sapientiae ejus opinio habita, 636. Praevalentes vestium mensaeque abusus reformat, 636. Regi adversus papam in investiturarum materiae assidet, 649.
  • Mellenti, Walerandus comes, legato consociatus, in comeandi potestate imperatrici concessa, 725.
  • Musculi; singulares de iis fabulae, 468, 469.
  • Milburga, Merewaldi filia, 110, 369.
  • Mildritha, Merewaldi filia, 110, 269.
  • Milgitha, Merewaldi filia, 110.
  • Milo (postea Berefordiensis comes); ipsius curae imperatrix a Glocestriensi comite committitur, 725. Parvum ejus Cernae castellum a Stephano rege captum, 726. A Glocestriensi comite resumitur, 732. Unus est e spondentibus pro imperatrice ubi coram legato se jurejurando obstringit, 743. Ejus cum eo colloquio Wintoniae adest, 751.
  • Miracula: Oswaldi, 73. Leonis papae III, 100. Sancti Martini, 183. Sancti Eadwardi, 259. Sancti Magni, 285. Gregorii VI, 351. Sancti Aethelredi, seu Elberthi et Aegelberthi, 361-2. Sancti Cenelmi, 363. Sancti Wintonii, 364. Sancti Eadmundi, 364. Sanctae Melburgae, 369. Sanctae Eadburhae, 370. Sanctae Edgithae, 371. Et Eaedwardi Confessoris, 375.
  • Monetae, sub Stephano rege, adulteratio, 732.
  • Monteforti (Hugo a), 399.
  • Montegomerio (Rogerus a) Odonis in Willelmum Rufum conspirationis particeps, 487. Wigorniae comitatum vastat, sed e civitate ab episcopo Wulstano repulsus, 488. In regis obsequium redit, 489.
  • Montegomerio (Rogerus a) ad explorandum Geoffredi Marteli situm missus, 296.
  • Morcardus, nobilis Danus, a rege Aethelredo morti traditus, 297.
  • Morcharus, Elgari filius, Northanimbriae comes creatus, 343. A Danis debellatus, 386. Ejus obitus, 427; vide Eadwinus.
  • Mortani comes Willelmus, (Roberti, Conquestoris germani, filius,); praecox ejus in consanguineum Henricum regem inimicitia, 623. Mortano Cornwalloque non contentus, Cantiam addendam petit, 623. Haec vero petitio a rege repellitur, qui in illum ad recuperandas quasdam usurpationes [Col. 1844] procedit, 623. In Normanniam cum successisset, regiorum ibi castellorum quaedam oppugnat, Richardique Cestriensis comitis, qui regis pupillus erat, possessiones depraedatur, 623. Roberto Belesmensi junctus Normanniam vastat, 624. In praelio vero apud Tinchebracum captus, perpetuo carceri mandatur, 625. Ejus corporis animique dotes, 626.
  • Montis perforati commentum, 279.
  • Mowbray, Robertus, Northanimbriensis comes, cum avunculo suo Goffredo, Constantiensi episcopo, Odonis in Willelmum Rufum conspirationis particeps, 487. Ab ejus viris Malcolmus, Scotiae rex, perfidiose interficitur, 424, 494. Iterum cum rege luctatus in comitatum suum se recipit, 501. A Willelmo captus in perpetuum carcerem de truditur, 501.
  • Mull a Cantuaritis ad necem combustus, 22, 47. Ejus weregild, 48.
  • Mull Aethelwaldus, Northanimbriae rex, ab Alhhredo supplantatus, 104.
  • Mortalitas, ceu pestilentia horrenda, 699.
  • N

  • Navis magnifica Aethelstano oblata, 215.
  • Necromancia, 281, 283.
  • Nova Silva; ingens ejus amplitudo, 455. Ad eam formandam regioni populatio illata, 455. Conquestoris familiae fatalis fit, 455.
  • Nicaeae obsidio, 550.
  • Nicolaus II, 341.
  • Nicolaus Daniam regebat quo tempore Malmesbiriensis sua Gesta scribebat, 438.
  • Nidering; vocabuli hujus sensus, 489.
  • Nigelus, Constantiensis vicecomes, unus e Normanniae turbonibus, Willelmi minoritatis tempore, 393. Se subjicere compellitur, 394.
  • Normannia Rolloni concessa, 166, 200. Disturbatus hujus regionis status, 624.
  • Normanniae duces. Willelmus I, 229. Richardus I, 269. Richardus II, 292. Robertus, 391. Willelmus II, vide Willelmus (Conquestor). Robertus II, vide Robertus II.
  • Normanni Galliae partem occupant, 10, 198, 200. Injuste post Angliam occupatam praeferuntur, 381. In Willelmum II odium, 490-1. Eorum mores et consuetudines, 419.
  • Northanimbriae comes Robertus, vide Mowbray.
  • Northanimbria; ibi sedes Saxones collocant, 13, 60. In regnum erecta, 61. A Danis vastata, 106, 264, 289. Ab Ecgbertho regno suo annexa, 289. Ab Aethelstano subdita, 206. Ejus limites et episcopales sedes, 141.
  • Norvegia a Cnutone occupata, 307. Libertatem suam recuperat, 425. Regum ejus series, eorumque gestorum breve summarium, 436. Ibi Hastenus et Siwerdus regnabant quo tempore sua Gesta Malmesbiriensis scribebat, 437.
  • Norvegii cujusdam singularis fortitudo, 386.
  • Norvegiorum natura et mores depinguntur, 533.
  • O

  • Odo, archiepiscopus Cantuariensis, Eadwy ab Aelfgyfa separat, 234.
  • Odo, archidiaconus Remensis, postea episcopus Ostiensis, tum demum Urbanus papa II, 446, vide Urbanus.
  • Odo, Conquestoris fratrer, episcopus Bajocensis et Cantiae comes a Willelmo creatus, 456. Defuncto Willelmo Fitz-Osborne, Angliae fit regni vice-administer, 457. Ingentes conservat thesauros, corruptelaque papalem cathedram obtinere nititur, 457. Ingens ad eum militum affluit multitudo, ejus exitum exspectantium, 457. Qua de causa a Willelmo in carcerem ut Cantiae comes projicitur, et thesauris spoliatur, 477. Defuncto fratre libertati redditur, 457. Robertum in Normanniae possessione confirmat, Angliamque repetit, 457, 486. Cantiae comitatus ei restituitur, 486. Aegre ferens se rerum publicarum administrationi non esse praepositum, 486. Factionem in gratiam Roberti conflat, 457, 486. Regias in Cantia gazas depraedatur, archiepiscopatus praedia vastat, Roffamque praedam suam transfert, 487. Captivus in castello Pevensey detinetur, 489. Cum aliquot regis fautoribus mittitur ad obtinendam Roffae deditionem, 489. A suis ereptus, captis ejus sociis, 489. Iterum apprehensus, regnandi cupidinem ejurat, 490. Cum Roberto ad Terram Sanctam progreditur et in Antiochiae obsidione moritur, 457.
  • Offa, East-Sexae rex, Romam cum Coenraedo procedit, tonsuraque sacris initiatur, 139.
  • Offa, Merciorum rex; ambigua regni ejus facies, 118. Cyneuulfum debellat, 57, 118. Apprehensum Aethelberhtum, orientalis Angliae regem, occidit, 118, 136. Sancti Albani monasterium fundat, 136. In Cantuariae jurisdictionem [Col. 1845] invadit, Lichfeldiamque in archiepiscopalem sedem convertit, 119. Plurimarum ecclesiarum praedia occupat, 119. Filiam suam Beorhtrico, West-Sexae regi, in conjugem jungit, 127. Amica Caroli Magni ad illum epistola, 128. Anglicam Romae scholam fundavisse perhibetur, 153.
  • Olafus, Norvegiae rex, 307.
  • Olafus, ceu Olavus, vide Anlafus.
  • Organi hydraulici descriptio, 276.
  • Orientalis Angliae regni initium, 133. In Danorum ditionem venit, 136. West-Sexae adunatur, 137. Ejus limites et episcopales sedes, 141.
  • Orkneiae insulae, a Magno subditae, 506.
  • Orkneiae comes Paulus, Norvegiae regis subditus, irequentia ad regem Henricum I munera mittit, 638.
  • Orpwaldus, vide Eorpwaldus.
  • Osberhtus, Northanimbrorum rex, 178.
  • Osberhtus, patricius, 130.
  • Osbernus (Cantuariae praecentor,) Vitae Sancti Dunstani scriptor, 238. Ejus in musice peritia, 238.
  • Osecgus, Danorum rex, in praelio apud Astonem occisus, 177.
  • Olfridus, Haroldi, Norvegiae regis, ad Aethelstanum legatus, 215.
  • Osraedus, Northanimbriae rex; ejus sensualitas, 80, 114. A consanguineis caesus, 80.
  • Osredus, Northanimbrorum rex, e regno suo expulsus, 105.
  • Osricus, Deirae rex; ejus apostasia, 70. A Ceadwalla interficitur, 70.
  • Osricus, Northanimbrorum rex, 80.
  • Ostdritha, seu Ostgitha, Ecgfrithi, Northanimbriae regis, filia, et Aethelredi vidua, 111.
  • Osuualdus sanctus; ejus fuga in Scotiam, 67. Ejus inde reditus, et in Northanimbriae thronum ascensio, 70. Debellatum Ceadwallam occidit, 70. Interpretem agit ad Aidanum, 71 Ejus pietas, 72. A Penda occiditur, 71. Ejus reliquiae et miracula, 73, 360.
  • Osuulfus, Northanimbriae rex, occisus, 104.
  • Oswaldus, Aethelberhto Northanimbrorum regi, in successorem electus, 106, not. Et depositus, 106, not.
  • Oswaldus, archiepiscopus Eboracensis, saecularem clerum male habet, regulari vero favet, 239.
  • Oswinus, Deirae rex, proditione Oswiu traditus et interfectus, 75. Ejus liberalitas et pietas, 76.
  • Oswiu, Berniciae rex, Oswinum occidit, 75. Deiramque assequitur, 76. Ejus compunctio, 76. Pendam interficit, et Merciam in ditionem suam trahit, 76.
  • Oswy, vide Oswiu.
  • Othus, Aesci, Cantiae regis, filius, 16.
  • Othus, Hengesti frater, filiusque suus Ebusa, in Northanimbria consedunt, 61.
  • Otho Magnus, 101.
  • Otho, Othonis imperatoris filius, Gerberti discipulus, 275.
  • Ou (Willelmus ab), cum proditionis crimen, certaminis ope, dissolvere nequiret, mutilatus oculisque, Willelmi Rufi jussu, orbatus est, 501.
  • Oxonii concilia habita, 297, 716.
  • P

  • Pallas; ejus corpus Romae inventum, 357.
  • Palling, Danicus vir nobilis, interfectus, 289.
  • Palma, peregrinorum insigne, 580.
  • Palumbus, presbyter Romanus; ejus necromanciae peritia, 355. Singularis ejus mors, 357.
  • Pancratii Sancti Leuvinensis Lanzo prior, monasterii sui statum erigit, 674. Diffusa ultimi ejus morbi et obitus descriptio, 675.
  • Paschalis papa II; ejus epistola ad Henricum I de investituris, 644. Epistola ad Anselmum archiepiscopum, 646. Ejus controversia cum Henrico V imperatore de eadem materia, 655. Ab eo in carcerem traditus, controversumque jus concedere compulsus, 656. Imperatoris juramentum accipit, 657. Eucharistiamque in reconciliationis testimonium ei administrat, 658. Coronationis ejus caeremoniam absolvit, 659. Ejus ad imperatorem condonatio, 659. Ejus fidei professio in concilio Lateranensi II, 662. Ejus ad imperatorem condonatio a concilio abrogata, 662. Ejus obitus, 663.
  • Paschasius; quae ab ipso de quadam hostia narrantur, 465.
  • Patriarchae Jerosolymitani; eorum series, 563.
  • Patricius, sanctus, sepultus fuisse Glastoniae dicitur, 37.
  • Paulinus, archiepiscopus, 39. Northanimbros ad fidem Christianam convertit, 68. Sede Eboracensi abductus, Roffensis episcopus instituitur, 93.
  • [Col. 1846] Peada regendae meridionali Merciae praepositus, 108. A conjuge proditur, 109.
  • Penda, 72-3. Seipsum Merciae regem proclamat, 107 Non intermissa ejus bella, 107. Eadwini, Osuualdumque Northanimbriae reges, et Sigiberhtum, Egricum, Annamque orientalis Angliae reges interficit, 107, 135. Cynewealh, West-Sexae regem, expellit, 107. Britannico regi Ceadwallae jungitur, 108. Ab Oswiu tandem devictus, oc cisusque est, 108, 76. Ejus liberi, 108.
  • Perticensis comitissa, (spuria Henrici I filia, 653). Aquis submersa cum fratribus suis Willelmo et Richardo, dum e Normannia in Angliam rediret, 654.
  • Petrus Eremita a Christianis Antiochiae missus ut pacem cum Kerboga componeret, 558. Ferox et arrogans hujus Turcarum ducis agendi ratio, 558.
  • Petri denarius, quid est, 152.
  • Philippus I, Francorum rex, 203, 219. Pacem cum Roberto Frisone componit, cujus uxoris sororem in conjugem accipit, 432. Qua repudiata, Andegavensis comitis uxorem sumit, 432. A summo pontifice excommunicatur, 632. Divina officia in civitate ubi degebat suspenduntur, 632. Inverecunda ejus ejaculatio, ubi campanas resonantes audit, cum inde proficiscitur, 632. Amicae suae ab archiepiscopo Rothomagensi matrimonio jungitur, 632. Perpetuae ejus cum Conquestore dissensiones, 434. A Roberto, Normanniae duce, in auxilium adversus Willelmum Rufum vocatur, 491. Ejus oppositio Willelmi auro coempta, 491. Monasticum habitum Floriaci circa finem vitae induit, 632.
  • Philippi, cognomento Clerici, historia, 608.
  • Plantagenet, Geoffredus, Falconis Andegavensis filius, imperatricem Maldam in conjugem accipit, 692. A Glocestriensi comite invisitur qui ejus opem in gratiam imperatricis implorat, 764 Excusatione utitur, sed Henricum, filium suum, auxilii loco mittit, 765.
  • Pleigmundus, archiepiscopus Cantuariensis, 192.
  • Pictaviensis comes (Willelmus IV,) a Geoffredo Martel Burdigalam adjacentesque civitates cedere, et tributum pro reliquis suis possessionibus solvere cogitur, 395.
  • Pictaviensis comes, Willelmus VII, accepta cruce, in Terram Sanctam proficiscitur, 591. Ingenti cum exercitu Constantinopolim pervenit, 592. Alexio clientelam negat, 535, 592. A Solymano magna cum strage devictus, 592. Antiochiam aufugit ubi a Tancredo hospitaliter suscipitur, 592. Die sancto Paschae Jerosolymis celebrato, patriam repetit, 593. Omni flagitiorum libidinumque generi totum se tradit, 670. Repudiata sua conjuge, cujusdam vicecomitis uxorem sumit, 671, et not. Ab episcopis Engolismensi et Pictaviensi excommunicatur. 671, not. Inverecunda ejus ad antistites responsa, 671, not. Episcopum Pictaviensem a dioecesi sua abducit, 471, not.
  • Pictaviensis Petrus episcopus Willelmum Pictaviensem ob adulterium excommunicat, 171. Ab eo e sua dioecesi abducitur, 171. Metricum episcopi hujus eulogium, 672.
  • Pontius patri Bertramo in Tripolitano regimine successor, Tancredi viduam in conjugem accipit, 606.
  • Ponte Arcuensi (Willelmus a), unus ex regiarum gazarum custodibus,) defuncto Henrico I, fidem suam in Stephanum regem transfert, 703.
  • Praecedentiae usus apud occidentales Saxonas, 169.
  • Praelia: Antiochiae, 559. Ascalonis, 570. Ashdown, 301. Astonis, 176. Bannesdon, 15. Bensington, 57. Brentfordiae, 301. Brunamburgi, 207, 218. Cirencestriae, 29. Daegsastan, 65. Dolae, 433. Ellandunae, 147. Gerboraci, 434. Hastingarum, 387, 414. Pen, 30. Penn et Gillingham, 300. Sceorstani, 300 Standford-Bridge, 386. Tinchebraii, 625. Walesdunas, 393. Wirtgernesburgi, 30 Wodnesdic, 28.
  • Primatia Angliae; concilium ad dirimendam de illa controversiam congregatum, 474 Excerpta ex antiquis documentis in hanc rem, 472.
  • Prodigium duplicis feminae, 358.
  • Pyramides, antiqua sepulcra in coemeterio Glastoniensi, 35.
  • Pythagoras; duplex ejus semita, 271.
  • Q

  • Quenburga, Ini, West-Saxae regis, soror, 49, var. lect.
  • Quendrida fratrem suum Cenelmum, Merciae regem, interficit, 132.
  • Quicelmus, vide Cynegils.
  • R

  • Raegenaldus, Guthferthi filius, 226.
  • Ralphus Flambardus, vide Flambardus.
  • Ralphus, Herefordiensis comes; ignava ejus in Walenses agendi ratio, 336.
  • Ramulae descriptio, 560. Obsidione cingitur, 593.
  • Ranulphus, vicecomes Bajocensis, unus e confederatis [Col. 1847] adversus Willelmum Normanniae ducem, 393. Ejus clades et deditio, 394.
  • Raymundus (Sancti Aegidii et Tolosarum comes), Cadurcis a patre receptis, patrimonium auget, 602. Tolosas a fratre emit, 603. Intemperans ejus vivendi ratio, 603. Spurium filium Bertramum, Mathildae, seu Marcisae filiae connubio jungit, 603. Tarasconensis regis filiam in conjugem accipit, 603. Una cum episcopo Cadurcensi Urbanum papam ad congregandum Claromonti concilium urget, 603. Primus est laicus qui crucem accipiat, sanctaeque causae reliquum suae vitae devovet, 604. Cum episcopo Aimaro Gothorum, Vasconum, Pyrenaeorumque et Alpium monticularum agmen antecedit, 524. Constantinopolim pervenit, 535. Clientelam Alexio profiteri renuit, 536. Ipsius custodiae linquitur Antiochia, in magna inde a Francis facta eruptione, 559. Ex adverso turris Davidicae in Jerosolymarum obsidione stetit, 566. E civitate fugientes intercipit, gladioque transfodit, 568. Quingentorum Aethiopum deditionem accipit, quos Ascalonem abire salvos sinit, 568. Ascalonis claves recipit jurejurando promittens se eas nulli unquam aliorum ducum traditurum, 604. Jerosolymitano regi eas negat, 604. Civibusque reddit, 605. Relicta Hierosolyma, Laodiceam occupat, 605. Ubi cum degeret, Baldwini exercitui, qui Jerosolymam procedebat, subvenit, 578. Constantinopolim reversus, imperatoris gratiam fovet, 605. Cujus amicitiae ope, Pictaviensis comitis calamitatem fugit, 605. Tortosam urbem obtinet, septemque annorum pacem cum Tripolitanis civibus componit, 605. Et dum ad procedendum in eos, ob sublatas inducias, se compararet, diem supremum obiit, 606. Parvulus ejus filius in patriam a caeteris ducibus mittitur, 606.
  • Redingis Cluniacense monasterium ab Henrico I fundatum, 643. Magna monachorum hospitalitas, 643. Henrici corpus ibi sepultum, 705.
  • Recula, Aethelberhti, Cantiae regis, soror, 137.
  • Redevero (Richardus a), Henrici I columen, ubi a caeteris viris nobilibus desertus est, 620.
  • Redwaldus, vide Reodwalde.
  • Reginae, occidentalium Saxonum regis consorti in throno consedere, nec reginae titulum sumere permittitur, 169.
  • Reginaldus, Cornwalli comes institutus a fratre suo Roberto, Glocestriae comite, 732.
  • Reiner, Reodwaldi, orientalium Anglorum regis, filius, ab Aethelfritho, Northanimbriae rege, interfectus, 67.
  • Res notatione dignae, quae sub regno Conquestoris occurrerunt, 452. Sub regno quoque Willelmi Rufi, 504.
  • Reodwaldus, orientalium Anglorum rex; dominii ejus amplitudo, 134. Aethelfrithum, Northanimbrorum regem, interimit, 134. Baptismus ejus et apostasia, 134.
  • Remorum archiepiscopus, 188.
  • Richardus, secundus Conquestoris filius; ejus praematura mors, 455.
  • Richardus, spurius Henrici I filius, cum Willelmo principe in mare submersus dum in Angliam e Normannia reverteretur, 654.
  • Richardus I, Normanniae dux, 269.
  • Richardus II, Normanniae dux; magna ejus pietas, 292. Quod ei accidit cum Fiscicampi aedituo, 293. Ejus successores, 294.
  • Richelda, Baldwini VI, Flandriae comitis, conjux, 432.
  • Riwalus, Griffini, Walensium regis, germanus, 385.
  • Robertus, Francorum rex, Gerberti discipulus, 275. Ingens ejus in pauperes charitas, 317.
  • Robertus I (Normanniae dux), Conquestoris pater, 304, 391. In occisione fratris sui connexisse dicitur, 294. Jerosolymam peregrinus proficiscitur, filio suo Willelmo Gisleberti comitis custodiae tradito, 392. In reditu morte correptus Nicaeae in Bithynia sepultus est, 295. Ejus corpus, Willelmi jussu, inde remotum, 460.
  • Robertus II, Normanniae dux, cognomento Curta ocrea, ex parva statura, primogenitus Conquestoris filius, 607. Ei a patre Normannia negata, 454, 607. Italicae cujusdam marchionissae filiam in conjugem obtinere nititur, 454. Philippum, Francorum regem, in patrem suum incitat, 454. Patrem in praelio apud Gerboracum vulnerat, 434. Defuncto patre, Angliam amittit, sed Normanniam obtinet, 454. Henricum paterno legato spoliatum, aliunde male habet, 617. Rebellibus in Willelmum Rufum opem fert, 490. Ejus ducatus a Willelmo invaditur, 490. Auxilium a Francorum rege sollicitat, 490. Pacem cum fratre ea conditione componit ut sibi Cenomanensis ager concederetur, 491. Qua de re simul procedunt, sed eis a fratre suo Henrico resistitur, 491. Henricum in monte Sancti Michaelis obsident, 491. Roberti in Henricum humanitas, cum obsidionis causa summis urgetur angustiis, 492. Restituta pace, una cum ambobus fratribus in Angliam transit, [Col. 1848] 493. Operam suam interponit ut pax Malcolmum inter et Willelmum fratrem suum componatur, 494. Normannia Willelmo decem millium marcarum pretio oppignerata, 454, 500. In Terram Sanctam cum Roberto, Flandriae comite, et Stephano Blesensi progreditur, 536. Mista eorum qui illos sequuntur natura, 536. Urbano papae Lucae in Italia occurrunt, 536. Ejusque benedictionem recipiunt, 545. In Calabriam perveniunt ubi Robertus, Flandriae comes, consocios suos relinquit, 545. Verno tempore mare transfretant, et Constantinopolim procedunt, 545. Multos e suis in itinere amittunt, 545. Alexio clientelam profitentur, exercitumque ante Nicaeam assequuntur, 550. Roberti agmen in itinere a Solimano impetitus, a Godefredo ejusque consociis eripitur, 551. Unus est e ducibus in eruptione quae fit ab Antiochia, 558. Turcarumque ducem Kerbogam interficit, 608. Jerosolymae oppugnationi adest, 568. In praelio apud Ascalonem Turcarum aciei centrum perrumpit, 571. Jerosolymitanam coronam abnuit, 608. In patriam dum revertitur, in Apulia conjugem ducit, 609. In ducatus sui possessionem ingreditur, 454, 620. Conjugem suam amittit quo tempore filium sibi Willelmum parit, 609. Pecuniae summam in locum dotis datam, qua Normanniam redempturus erat, dissipat, 609. In Angliam eo fine transit ut regnum Henrico adimat, 609, 621. In fratris gratiam redit, annua trium millium marcarum promissa ab isto pensione, 609, 621. Suam pensionem anno sequenti reginae relinquit, 610, 621. Normannis ob nimiam indulgentiam despectui fit, 610. Mortanensis comitis et Roberti Belesmensis effraenatam licentiam, prae timore, coercere omittit, 624. In Angliam ab Henrico advocatus, ob suam indolentiam reprobatur, 624. Ab ipso Normanniae majori parte spoliatur, 610. Ei auxilium a Franciae rege et a Flandriae comite denegatur, 611. Sua fortuna unius pugnae sorti commissa, devictus captusque est in praelio ad Tinchebracum habito, 611, 625. Ab Henrico fratre honorificae custodiae usque ad obitum committitur, 611.
  • Robertus Gemeticensis a Confessore in Angliam invitatur, 334. Archiepiscopus Cantuariensis instituitur, 334. Ejus agendi ratio contrario a variis historiographis descripta 385. Expulsionem suam anticipans ad Romam appellat, 340. Gemeticis redux moritur, 340.
  • Robertus, episcopus Cestriensis, opulentum Coventriae monasterium occupat, 520. Illucque sedem suam removet, 517. Cestriensem ecclesiam depraedatur, tectumque ruina collabi sinit, 521. Monachorum abstinentiam mitigat, illos a regula desciscere permittit, eorumque lectionem vulgari litteraturae limitat, 521. Canones violat dum suum corpus Coventriae, non autem in propria sua sede, sepulturae mandari jubet, 521.
  • Robertus, Aquensis comes, 399
  • Robertus, Mortanensis comes, Conquestoris frater; ejus stupiditas, 456.
  • Robertus, Flandriae comes (Roberti Frisonis filius), in Terram Sanctam cum Roberto Normanniae duce et Stephano Blesensi progreditur, 536. Consocios in Calabria relinquit, 545. Clientelam Alexio profiteri renuit, 550. Unus est e ducibus in magna eruptione quae Antiochia prodit, 558. Jerosolymae oppugnationi adest, 568. In equestri pugna ludicra post reditum occiditur, 433.
  • Robertus, Godwini filius, in Terram Sanctam cum Eadgaro Aethelingo procedit, 425. Illuc pervenit cum Rama obsidione cingebatur, 425. Sibi viam per obsidentes aperit, Baldwinumque regem liberat, 425. In praelio superatus vinculis onustus Babylonum abducitur, 425. Fidem negare cum recusaret, sagittis in foro confossus interiit, 425.
  • Rogerus, episcopus Salisberiensis, vide Salisberia.
  • Rogerus, Richardi filius, Tancredo ut Antiochiae princeps succedit, 601. A Turcis captus, 601. Eorum duci, dum ensem suum recepturus accederet, caput abscidit, 601. Ab assistentibus interficitur, 601.
  • Rogerus, Roberti Guiscardi filius, a patre Marsupium, propter pecuniae amorem, cognominatus, 598. A patre Apuliam recipit, 439, 598.
  • Rollandi cantilena a Willelmo Conquestore in praelio ad Hastingas cantata, 415.
  • Rollo Normannus, 166. Ejus Carnuti clades, 199. Rothomagum adjacentesque civitates occupat, 200. Baptizatus sedem in Normannia assequitur, 200. Indecora ejus in Franciae regem agendi ratio, 201.
  • Romani Britonibus auxilium ferunt, et ab insula tandem abeunt, 7, 8. Eorum loquendi modus, 44.
  • Romae Anglia schola, 152. Illuc legatio, 187. Hujus civitatis descriptio, 537. Arcti hodiernae civitatis limites, miseraque civium conditio, 537. Hildeberti episcopi in ejus laudem carmina, 537. Portarum ejus, ecclesiarum [Col. 1849] que et sanctorum in cujusque earum vicinio jacentium enumeratio, 539, 544.
  • Ross, apud Walenses, ubi Flandri consederunt, 628.
  • Rothomagensis archiepiscopus Hugo, ad hanc dignitatem ab Henrico I evectus, 701. Regis morientis lectulo assidet, 701. Ejus epistola ad Innocentium papam, religiosum regis finem describens, 701. Comiti Glocestriensi manum dat in bonae Stephani regis fidei signum, 710. Agendi regis rationem in occupandis episcoporum castellis excusat, 718. In Angliam transit, illumque coram concilio Wintoniae congregato defendit, 723.
  • Rothomagensis archiepiscopus Willelmus, Philippum, Franciae regem, amicae suae Andegavensi comitissae connubio jungit, 632. Qua de causa plurimos annos suspensus haeret, 632. Archiepiscopo Anselmo mediante sacris restituitur, 632.
  • S

  • Saeberhtus, East-Sexae rex, Christianam fidem amplectitur, 137.
  • Sacer ignis, miraculum Jerosolymae patratum, 562, 587.
  • Saga Berkeleiensis, 351.
  • Sagae duae, Romae, 282.
  • Sancti, Anglo-Saxones; particulares notitiae in. Wihtburgum, Aelfheah, et Cuthbertum, 359. In Oswaldum, regem et martyrem, 70, 74, 360. In Aethelredum, ceu Elberhtum, et Aegelbehrtum, 361. In Aethelberhtum, 362. Cenelmum, 363. Wistanum, 364. Eadmundum, regem et martyrem, 359, 364. In Aetheldritham, 359, 368. Ethelburham, Sexburham, Ercongatam, Ermenhildem, et Werburham, 368. Mildrithem et Milburgam, 369. Eadburham, 370. Edgitham, 371.
  • Sanctorum enumeratio, quorum corpora Romae jacent, 529, 544. Eorum qui Constantinopoli sepulturae mandantur, 550.
  • Sanguinis imber, 103. Fons, 506-7. Effectus physici, 529.
  • Salisberiensis episcopus Rogerus, intimus Henrici I regis consiliarius, rerum regis administer erat antequam thronum conscenderet, 636. Propter diligentiam in administrandi dioecesi sua, regni administer instituitur, 636. Quod officium suscipere renuit, donec ab archiepiscopi et summi Pontificis jussu coercitus, 636. Honeste hoc officium exsequitur dum rex in Normanniae ducatu detentus a regno abest, 636. Ejus munificentia et acre judicium in construendis ecclesiasticis aedificiis, 636. Juramento promittit se Maldam imperatricem regis successorem accepturum, 692. A Malmesbiriensi frequenter auditus dicens se ab hoc juramento solutum quod ejus conditiones a rege perfractae fuerant, 692. Fidem suam et obsequium ad Stephanum regem transfert, 703. Ejus coronationi adest, 704. Castella construit, munitque, 715. Nobilium invidia qui de eo ad regem conqueruntur, 716. Fatalis Oxonii rixa suos filiique fratris sui servos inter et Alani, Britanniae comitis, famulos, 717. A Stephano castella sua tradere, in poenam perfractae pacis suae cogitur, 717. Crimina in eum ab Aubraeo Verensi in concilio Wintoniensi allata, 721. Ejus responsum, 722. Ejus obitus, 727. Praecipuorum ejus gestorum, sed praesertim monasticorum bonorum ab eo arreptorum recapitulatio, 727.
  • Salisberiae horrenda tempestas, 505. Ecclesia de integro aedificata, 637.
  • Saltatores et profani cantores puniti, 285.
  • Saracenorum eruditio et divinatio, 271, 273. Eorum clades apud Ascalonem, 589.
  • Saxones e Germania advocati, 9. Eorum in Britanniam adventus, 10. In insula Taneto sedes collocant, 11. Scotos repellunt, 11. Eorum adventus in Northanimbriam, 60. Saxonum Orientalium regnum, 137, 139. Ejus limites, 140. Saxonum Occidentalium regnum, 25, 60. Ejus limites, 140.
  • Schola Anglicana Romae, 220. Ab Offa, Merciorum rege, fundata dicitur, 153. Combusta, 152. Ab Aethelrulfo refecta, 152.
  • Scholae in Orientali Anglia instituta, 135.
  • Scotia a Cnutone subacta, 308.
  • Scoti ab Anglis devicti, 11. Eorum natura et mores, 533. A rege Davide emollita eorum ferocia, 627.
  • Scottus, vide Joannes.
  • Scotus, Marianus: in eum notitia, 470.
  • Seaxredus et Sigiweardus, East Sexae reges, Mellitum expellunt, 147. Ab Occidentalibus Saxonibus interficiuntur, 138.
  • Sebbi, vide Sigheri.
  • Sebertus, vide Saeberhtus.
  • Selraedus, ceu Suaebrihtus, East-Sexae [ lege Orientalis Angliae] rex, 139.
  • Selsciense monasterium, sedes prius episcopalis, 140. Singularis ibi casus, 361.
  • [Col. 1850] Septem dormientium fabula, 378.
  • Sergius papa Coedwallam, West-Sexae regem, baptizat, 47. Ejus epistola ad Ceolfrithum abbatem, 86.
  • Serlo, abbas, vide Glocestria.
  • Severus in Britannia moritur, 5. Ejus vallum, 6.
  • Sexburha, West-Sexae regina, firmum et strenuum ejus regnum, 45.
  • Sexburha, Annae, Orientalis Angliae regis, filia et Earconberhti, Cantuariae regis, uxor, 368.
  • Shaftesbiriensium monialium sanctitas et affabilitas, 261.
  • Sidonius, episcopus Claromontanus, in Arvernia, 183.
  • Sigebertus, vide Sigiberhtus.
  • Sigeferhtus, nobilis Danus, ab Aethelredo rege morti traditus, 297. Ejus vidua Eadmundo Ironside nupta, 298.
  • Sigehardus et Suaebraedus simul in East-Sexa regnant, 139.
  • Sigericus, ceu Siricus, archiepiscopus Cantuariensis, ad emendos Danos inducit, 263.
  • Sigeweardus, vide Seaxredus.
  • Sighelmus, legatus Romam, et Sanctum Thomam, in India, missus, 187.
  • Sigheri et Sebbi simul in East-Sexa regnant, 138. Sebbi, defuncto consocio, abdicat et vitam monasticam ingreditur, 138.
  • Sigiberhtus, Orientalis Angliae rex; ejus exsilium et educatio in Francia, 134. Scholas instituit, 135. Abdicat et monachum induit, 135. A Penda occiditur, 107, 135.
  • Sigiberhtus (Parvus), East-Sexae rex, 138.
  • Sigiberhtus II (Bonus) Christianismum in East-Sexa restituit, 138. A vicinis suis occiditur, 138.
  • Sigiberhtus West-Sexae rex; ejus crudelitas et indolentia, 56. E regno expulsus a suario quodam pugione confossus interiit, 56.
  • Sihtricus, Northanimbrorum, Aethelstani regis filiam in conjugem accipit, 197, 206, 212. Ejus obitus, 206.
  • Silva Nova, vide Nova Silva.
  • Simonia late diffusa, 523.
  • Siwardus, Abingdonensis abbas, 333.
  • Siwardus, comes, Macheothum, Scotiae regem, interficit, 330. Malcolmum Cumbriensem in thronum ejus loco evehit, 330. In concilio Glocestriae habito adest, 338.
  • Siwardus, unus e regibus in Norvegia regnantibus quo tempore sua Gesta Malmesbiriensis scribebat, 437. In Anglia hiemat in suo itinere ad terram sanctam, et prodigus donorum ad ecclesias fit, 639. Balearibus insulis transiens timorem incutit, 639. Unum navem in transitu amittit, 639. Jerosolymam pervenit, Tyrumque et Sidonem subjicit, 639. Constantinopolim procedit, exornatamque naviculam ut trophaeum in vertice ecclesiae Sanctae Sophiae ponit, 640. Ingenti in suos grassante pestilentia, vinum parce bibendum, et aqua diluendum jubet, 640. Hac cautione utitur ex experimentis cum illa in porcino felle factis, et dissecto humano cadavere confirmatis, 640. Industria cujus ope imperatori se subtrahit, qui illum detinere cupiebat, 640.
  • Servae prostitutae et in Daniam missae, 342. Eas vendendi usus, 418.
  • Sleda, East-Sexae rex, 137.
  • Solymanus, Romaniae praefectus, Christianorum agmen, cui Robertus, Normanniae dux, praeerat, devincit funditque, 551. Willelmi Pictaviensis exercitum destruit, Hugonemque Magnum occidit, 592.
  • Sow (veterum Vinea), machina quaedam qua ad protegendos fossores utebantur; ejus descriptio, 566.
  • Specularium introductio in Angliam, 82.
  • Spinarum coronae particula regi Aethelstano oblata, 217.
  • Standford-Bridge (praelium apud), 386. Humana unius ex invasoribus agendi ratio, 386
  • Statua in Campo Martio, 277.
  • Statua aenea, Romae, 354.
  • Stephanus rex, Mortanensis Bononiensisque comes, et fratris Henrici I filius, Matildae, unicae Fustachii Bononiensis filiae, connubio junctus, 750. Maldae imperatrici fidem suam juramento obstringit, 692. In Angliam paulo post Henrici obitum venit, 703. Ut rex a Londini Wintoniaeque civibus suscipitur, 703. Fratris sui Henrici, episcopi Wintoniensis, ope, regiarum gazarum custodes obtinet, 703. Tribus tantum episcopis et parva nobilium manu praesentibus coronatur, 704. Ingens militum numerus, ob ejus prodigalitatem, ad eum affluit, 706. Conditionalem Glocestriae comitis et cleri clientelam recipit, 707. Se Ecclesiae libertates restiturum conservaturumque jurejurando promittit, 707. Wintoniensis episcopus sponsor fit pro eo, 704. Jusjurandum suum in omnibus fere particularibus infringit, 709. Quadragesimae initio in Normanniam [Col. 1851] transit, quo die festo Paschae illum Glocestriae comes sequitur, 710. A Willelmo Yprensi ad insidias comiti tendendas inducitur, 710. Comite vero aulam fugiente, rex, pudore suffusus, nunquam se ejusmodi criminis reum denuo futurum jurat, 710. Praesente comite dissimulat, eo absenti vero contumeliose maledicit, 710. In Angliam reversus multis tumultibus fit obvius, 711. Pacem concessis possessionibus, dignitatibusque creatis emit, 712. Nuntium a Glocestriae comite recipit quo suam clientelam revocabat, 712. Ejus violentia in eos qui suspecti erant, 715. A nobilibus querimonias recipit in episcopos Salisberiae et Lindecolniae quod castella sua munirent, 716. Rixa servos eorum inter et Alani, Britanniae comitis, famulos oborta callide utens, castellorum suorum claves tradere compellit, 717. Conflictantes de ejus in his circumstantiis agendi ratione opiniones, 718. Ei denuntiatur ut se coram ecclesiastico concilio Wintoniae defendat, 719. Illuc nuntios mittit denuntiationis rationem inquisituros, 729. Ejus purgatio ab Aubraeo Verensi agitur, 721. Ut concilium usque ad Rothomagensis archiepiscopi adventum, procrastinetur, obtinet, 722. Praelatis minatur quicunque Romam appellarent, concilioque timorem incutit, 723. A fratre et archiepiscopo Cantuariensi rogatus, se Ecclesiae misericordem futurum pollicetur, 724. Ubi vero imperatrix ad asserenda sua jura venit, commeandi potestatem ad assequendum suum maritum ei impertit, 725. Malmesbiriense castellum, parvamque Cernae arcem occupat, sed in obsidenda Trowbridge deficit, 725. Frustra Herefordiae opem ferre conatur, Bristolii vicinia peragrat, regionemque circa Dunstriam vastat, 725. Eis monasteriis sua restituit privilegia quae ab episcopo Salisberiensi spoliata fuerant, 730. Horrendae vastationes ab ejus copiis per totam regionem patratae, 730. Angor ex gravi annona et minori pecuniae pretio proveniens, 732. In colloquium cum imperatrice venit, sed causam suam Ecclesiae judicio committere renuit, 735. Lindecolniam, a civibus invitatus, ingreditur, Cestriensisque comitis conjugem et fratrem in castello obsidet, 739. Glocestriensis comes opem eis laturus advenit, qui, fusis obsidentibus, regem captivum facit, 741. Imperatrici praesens sistitur, 742. Deinde Bristolium abductus, tunc primum honorificae custodiae mandatur, sed postea in vincula dejicitur, 742. Archiepiscopum Cantuariensem, et alios antistites imperatricis potestati se subjicere patitur, 744. Cum Glocestriensi comite, a regi addictis capto, permutatur, 754. Concilium Westmonasterii ingressus, apud congregatos antistites de sibi prius illata injuria conqueritur, 755. Legati excusationes, qui omnes regi parere jubet, 755. Wareharnum rex comburit, castellumque occupat, 766. Oxonium etiam flammis tradit, imperatricemque in castello obsidet, 766. Ipsa vero cum ex oppido effugisset, praesidii ipse deditionem accipit, militesque domos suas repetere permittit, 769.
  • Stephanus, Blesensis comes, Conquestoris filiam in conjugem accipit, 456. In terram sanctam cum Roberto, Normanniae duce, progreditur, 356. Domum redit, 571. Iterum cum Pictaviensi comite proficiscitur, 592. In praelio juxta Ramulam occumbit, 593, 633.
  • Stephanus, Burgundiae comes, Pictaviensem comitem in expeditione in terram sanctam comitatur, 592. In calamitoso juxta Ramulam praelio occumbit, 593.
  • Stephanus, Cisteriensis abbas, vide Hardingus.
  • Stigandus injusta intrusione sedem Cantuariensem occupat, simul una suam Wintoniae sedem retinens, 360. Illecebris Benedictum pseudopontificem inducit ad pallium sibi mittendum, 341. E gradu dejectus, in perpetuum carcerem conjicitur, 341, 449. Inexplebilis ejus avaritia, 449. Confessoris prophetiam irridet, 381.
  • Streneshalhenses, ceu Streaneshalchenses (withby) abbatissa Hilda et Aethelfleda, 77
  • Suaebraedus, vide Sigehardus.
  • Succharifera canna, quam Christiani milites, Jerusalem progredientes, ad restinguendam sitim sugunt, 579.
  • Sultan, vocis hujus sensus, 555.
  • Sutsexa, quae regnum fuerat olim, 140.
  • Suuithelmus, East-Sexae rex, a Ceddo baptizatus, 138.
  • Suuithraedus, East-Sexae rex, ab Ecgberhto expulsus, 139.
  • Sweynus, Danorum rex, Sandwico appellit, 289. Felix ejus processus, 289. Londino repulsus, 290. Totam regionem depraedatur, 295. Ejus obitus, 295.
  • Sweynus II, Danorum rex, a Magno, Norvegiae rege, expulsus, 435. Alienis copiis regreditur, 435. Ingenti clade afficitur, 436. Defuncto Magno, regnum suum recuperat, 436. Classes bis ad invadendam Angliam mittit, 437. Duces suos expellit, quod a Willelmo I corruptela seducti fuerant, 437.
  • [Col. 1852] Sweynus, Godwini filius, in Flandriam amandatus, 339. Praedo fit maritimus, 342. In poenitentiam criminis in occidendo consanguineo suo Beorno patrati, Jerosolymam peregre ivisse, et dum rediret a Saracenis interfectus fuisse dicitur, 342.
  • Switehelmus, vide Suuithelmus.
  • Swithunus (Sanctus), Wintoniae episcopus, Aetheluulfique regis consiliarius, 151.
  • Sylvester II, vide Legendae.
  • T

  • Tancredus, Bohemundi I fratris filius, relicto exercitu, cum aliquot sociis Bethleem invisurus abit, 560. Dum iter faciunt Jerosolymam ab hostibus insectati, insectatores in fugam vertunt, 561. Capta civitate, Tancredus, quosdam a templo Salomonis res pretiosas aufert, sed poenitentia motus eas restituit, 569. Ejus elogium, 571 Profecto Raymundo Laodicaeam obtinet, 605. Antiochiam captivo patruo suo, gubernat, 581. Pictaviensi comiti refugium praestat, 592. Antiochiam patruo suo restituit, 600. Franciam principem in conjugem accipit, 600. Patruo suo ut Antiochiae princeps succedit, 601. Ejus obitus, 601.
  • Temporis divisio candelae ope, 192.
  • Terraemotus terribiles, 504, 700.
  • Tewkesbiriense monasterium, 625.
  • Thanetos insula, Anglis advenientibus accommodata, 11. Ejus insulae portio ad aedificandum monasterium concessa, 22.
  • Theobaldus, Blesensis comes, a Geoffredo Martelo Turonas in perpetuum cedere compulsus, 395.
  • Theodorus, archiepiscopus, in Angliam pervenit, 21. Ejus eruditio et labores, 21. Ejus obitus, 41.
  • Theodredus, episcopus Londinensis, 366.
  • Thelfordensis episcopatus, Norwicum translatus, 517.
  • Thomas, episcopus Eboracensis, 476.
  • Tidferhtus, episcopus Dunwicensis, 119.
  • Tirellus, Walter, unus e comitibus Willelmi Rufi in ultima sua venatione, 508, fortuito casu regem sagitta, in transeuntem cervum directa, interficit, 508. Conscenso equo fuga sibi consulit, 509.
  • Toste, Godwini filius, Northanimbriae comes institutus, 343. Ab incolis expulsus, 343. In Flandriam pertransit, 343. Ad Humberum redux, littus maris vastat, 386. Ab Eadwino Morcaroque comitibus repulsus, 386. Haraldo Harfagrae jungitur, quo cum in praelio juxta Standford-Bridge occiditur, 386. Ejus corpus e verruca inter scapulas recognitum, Eboraci sepulturae mandatur, 426.
  • Treva Dei, 525.
  • Tudites, ceu Martellus Carolus, 98. Ejus corpus a pravis spiritibus assumptum, 354.
  • Turcarum pugnandi modus et naturalis complexio cum Europaeorum pugnandi modo et naturali complexione comparata, 529, 555. Eorum lenis agendi ratio in aborigenes Christianos, Bernardi monachi aetate, 563. Eorum usus pecuniam sorbendi ut Francorum rapacitatem fugerent; et quo modo Franci utebantur ut restitueretur, 589, et not.
  • Turcilus, ceu Turkillus, Danus, Sweynum Danorum regem in Angliam invitat, 288 Ejus expulsio et obitus, 205.
  • Turfrithus, e manibus Aethelstani fugit, 213. In mari submergitur, 213.
  • U

  • Uhtredus, Northanimbriae comes, 290, 299. A Cnutone devictus et morte traditus, 299.
  • Ulfcytelus, ceu Ulkillus, Orientalis Angliae comes; bellica ejus virtus in Danos, 269. In praelio apud Ashdown occumbit. 302.
  • Ulfus, Sueciae rex, 307.
  • Urbanus papa II, 446. Primam in terram sanctam expeditionem instigat, 522. Ejus oratio in concilio Claromontano, 527, vide Odo.
  • V

  • Vallarici (sancti) corpus in processione delatum ut secundus ventus obtineretur, 411.
  • Vandali, 10.
  • Vaporis virium matura applicatio, 276.
  • Venandi jus a Willelmo Rufo restrictum, 501.
  • Venenum; illud praebendi modus, 601.
  • Verensis Aubraeus Stephani regis causam agit in concilio Wintoniensi, episcoposque Salisberiae et Lindecolni accusat, 721 Episcopi Salisberiensis responsum, 722.
  • Vestium insolentia, 498.
  • Victor, papa, in prima missa mortuus concidit, calice, famae si fides adhibenda sit, venenato, 446.
  • Vindelicorum historia, 322.
  • [Col. 1853] Virginitas ab Aldhelmo commendata, 44, 49, var. lect., 546.
  • Virgo Maria; ejus tunica Constantinopoli allata, quasi vexillum explicata, 199.
  • Visiones: Caroli Crassi, Franciae regis, 160, 166. Aethelstani matris, 222. Eadgari, 248. Eadwardi Confessoris, 377. Constantini Magni, 546.
  • Vortigernus, vide Wyrtgeorne.
  • Vortimerus, vide Wortemerus.
  • W

  • Waherus, ceu Guaders, vide Guaderus.
  • Walenses tributum Aethelstano solvunt, 214. Eorum regio in provinciam reducta, 330, 1.
  • Walenses ab Eadweardo Primogenito subacti, 195. Eorum reges: Dufnalus, Giferthus, Hunalus, Jacob, Judthilus, Eadgarum regem in fluvio Dee navigantem remis propellant, 236. Eorum reges Rees et Griffinus ab Haroldo subacti, 330, 385. Walenses ab Henrico I devicti, 628. Eorum natura et mores, 533.
  • Walkelinus Stigando in Wintoniae episcopatu succedit, 449. Ejus bonitas, 450.
  • Walkerius, episcopus Dunelmensis, comitatusque custos, 451. A Northanimbris, ob praefectorum ejus concussiones, interfectus, 452. Ejus martyrium a reliquiis confessoris praenuntiatum, 452.
  • Walkerus, Malvernensis prior, 471.
  • Waltheofus comes (Siwardi filius), unus ex iis qui Eboraci in Conquestorem foedere conjuncti sunt, 422. Plurimos propria manu Normannos in praelio ibi commisso interficit, 427. Ob ingentem vim qua praeditus erat, Digera cognominatus, 427. Dispersis qui causam suam tuebantur, Willelmo se subjicit, 427. Cujus fratris filiam Juditham in conjugem accipit, et privata amicitia fruitur, 427. Ralphi vero Guaderensis conspirationis particeps factus, 428. In Normanniam processisse, remque regi revelasse dicitur, 430. Diuturno carcere inclusus, capite tandem truncatus est, 428.
  • Walwenus, regis Arthuris fratris filius, ab Hengesto et Hors, grave post certamen, expulsus, 466. Sepulcrum ejus, Conquestoris aevo, detegitur, 466.
  • Wecowicensis comes Henricus, praecipuus Henrici I electionis in regem promotor, 619. Deserto a caeteris suis nobilibus firmiter adhaeret, 620. Lenis et pacifica ejus indoles, 635.
  • Wectis insula Wihtgaro concessa, 26. Ad Christianismum conversa, 109.
  • Wells, id est Ecclesiae Fontanensis episcopatus Bathonem translatus, 517.
  • Werburha (sancta), Wulfheri, Merciorum regis, filia, 110, 368.
  • Werefrithus, Wigorniensis episcopus, sancti Gregorii Dialogos, Aelfredi regis jussu, in linguam vernaculam transfert, 189.
  • Werenberthus, episcopus Leicestriensis, 119.
  • West-Sexae regni origo, 25. Ejus limites et episcopales sedes, 140. Procedendi usus hic vigens, 169. Ejus regum genealogia, 172.
  • Whitbiensi monasterium, olim Streneshalh vocatum, 77.
  • Wibba, Pendae, Merciorum regis, pater, 107.
  • Wihtraedus, Cantuaritarum rex, regno pacem restituit, 23. Dotes ejus et obitus, 23.
  • Wiglafus, Merciorum rex, ab Ecgberhto devictus, tributum ei solvit, 132, 148.
  • Wigorniae insurrectio, 310.
  • Withburgae, Annae, Orientalis Angliae regis, filia, 359.
  • Withgarus; honorabile ejus regnum in Wecti in sula, 27.
  • Wilfrithus, episcopus Hexhamensis, 76. A sede sua expulsus, 78.
  • Wilfrithus, vide Werefrithus.
  • Willelmus, Normanniae dux, Rollonis filius; illata ipsi ex insidiis caedes narratur, 229.
  • Willelmus, Normanniae dux, Angliae postea rex, cognomento Conquestor; ejus animi corporisque dotes diverse a Normannis Saxonibusque scriptoribus statuuntur, 389. Ejus ortus, 391. A patre Gisleberti comitis curae, sub Henrici I, Franciae regis, inspectione, relinquitur, 392. Audita patris ejus morte, tumultus in Normannia commoventur, 392. In ordinem equitum a rege Franciae cooptatur, qui hunc ordinem in ducatu restituit, 393. Gratiam refert auxilium ei in Geoffredum Martelum praestando, 394. Capto a Geoffredo Alenconii castello, illi vicem reddit Domfrontem occupando, 396. Alenconium recuperat, 397. Arcensis comitis, patrui sui, rebellionem cohibet, 397. Rupta cum rege Franciae amicitia, in pugna apud Mortuum mare victoriam reportat, pacemque obtinet, 399. A Confessore sibi successor in Angliae throno instituitur, [Col. 1854] 382. Haroldum e captivitate erui jubet, et honorifice suscipit, 384. Eum secum sumit in felici sua adversus Britanniam expeditione, 384. Promissione ab eo accepta, jurejurando confirmata, se ipsi in conscendendo Angliae throno auxilio futurum, in generum accipit, 384. Defuncto Eadwardo jus suum asserit, frustraque cum Haroldo expostulat, 408. Invasionem praeparat, 409. Causam suam ad summum pontificem refert a quo consecratum vexillum recipit, 410. In Angliam transit, 411. Ejus lapsus, cum exscensionem facit, in felix omen conversus, 410. Generosa ejus agendi ratio in Haroldi exploratores, 412. Ejus propositiones ab isto rejectae, 413. In praelio apud Hastingas victoriam refert, 415. Ejus in hoc praelio agendi modus, 415. Haroldi corpus ad matrem ejus mittit, 420. Londinum triumphans ingreditur et ab archiepiscopo Eboracensi coronatur, 221. Excestriam subjicit, 421. Eboracum destruit, et in circuitu regionem depopulatur, 422. Ejus liberalitas in Eadgarum Aethelingum, 425. Politica ejus agendi ratio in Anglos sibi haud studiosos, 425. Frequentes ab eo concessae Eadwino et Morcaro veniae, et audita eorum morte dolor, 427. Cum Waltheofo comite in gratiam redit, et Juditham, filiam suam ei connubio jungit, 427. Comitem ob proditionis crimen morte plectandum jubet, 428. Severior fit in Anglos, 428. Anglorum exsulantium invasionem cum Anglico exercitu repellit, 428. Plurimos indigenos clericos deponit. Anglosque in posterum promoveri prohibet, 429. Suam Willelmo Fitz-Osberno exprobrat militarem insaniam, 431. Ejus ducatus a Roberto Frison vastatus, 432. Illi vicem reddit Baldwino in ejus avunculum Robertum opem ferendo, 433. Walenses tributarios facit, 433. Anglicam in agrum Cenomanensem mittit expeditionem, 433. Ingentem in Britannia jacturam patitur, 434. Normanniam Roberto filio suo negat, 454, 607. Ejus sarcasmus in Robelinum, 607. Ejus lites cum Philippo rege, cui Robertus auxilium praestat, 434. In praelio a Roberto vulneratur, 434. Ingentem a populis censum exigit, 434. Duas Danorum invasiones seductis ducibus impedit, 435. Hugonem Magnum inter mercenarios suos numerat, 439. Privata ejus vita et domestici mores, 446. Sancti Stephani Cadomensis, et Battlensis abbatiae ab ipso fundatae, 446. Prioris fundationis assignata causa, 448. Stigando deponendo assentit, 449. Ejus in Lanfrancum et Wulstanum episcopum veneratio, 450. Calumniis ejus castitas impugnata, 453. Ipsum inter et reginam tepiditas ob hujus in Roberti partium studium, 453. Ingens ejus dolor de reginae obitu, 453. Confessoris reliquias magnifico funere sepeliendas curat, 454. Ejus filii, 454. Ejus filiae, 455. Genitoris sui corpus Nicaea deferri jubet, 456. Matrem suam Herluino a Comteville matrimonio jungit, 456. Ejus fratres ex hoc conjugio, 456. Odonem episcopum ut Cantiae comitem in carcerem dejicit, immensisque ejus thesauris potitur, 457. Ejus in exteros liberalitas, 457. Angliam spoliat et nudat terras Normannicis monasteriis donando, 457. Ejus personae descriptio, 458. Magnus ejus in praecipuis solemnitatibus apparatus, 458. Ejus pecuniae studium, 458. Ineptus Philippi regis jocus in illius obesitatem, 459 Amara ejus responsio et celeris vindicta, 459. Ultimus ejus morbus, 460. Ejus testamentum et obitus, 460. Ejus Cadomi sepultura a repetente solum ubi eum sepeliebant impedita, 461. Repetenti ab Henrico filio satisfactum, 461. Mortis ejus causa ingentes a Rufo elargitae eleemosynae, 461.
  • Willelmus II (Rufus) in Normannia ante Angliam occupatam natus, 485. Ejus educatio, 485. Militaris ejus ardor, 485. Regnum a moriente patre accipit, citoque illud occupaturus proficiscitur, 486. Auspicato susceptus a Lanfranco coronatur, 486. Odonem patrum suum libertati redditum, in Cantiae comitatum restituit, 183. Nobilium rebellio in eum ab Odone excitata, 487. Anglos in auxilium sibi vocat, eorumque exspostulationibus satisfactionem pollicetur, 488. Rogerum a Monte Gomerio subtili argumento a conspiratione retrahit, 488. Odonis castella Tunbridge et Pevensey arripit, eumque in Pevensey castello captivum facit, 489. Militarem manum cum illo ad recipiendam Roffae deditionem mittit, 489. Odo e carcerea praesidiariis militibus eductus, et Regis fautores comprehensi, 489. Oppidum cum Anglicis copiis obsedit Willelmus, 489. Quo capto rebellionem cohibet, 490. A Normannia, ad rebelles missa auxilia regis praefecti intercipiunt atque destruunt, 490. Normanniam invadit, et quaedam oppida corruptela obtinet, 490. Pax inter fratres ea conditione restitutas ut Willelmus Cenomanniam Roberto assequeretur, 491. Eo fine simul procedunt, 491. Quibus resistitur ab Henrico fratre quem in monte Sancti Michaelis obsident, 491. Regis magnanimitatis specimina, 491, 502. Robertum ob intempestivam suam humanitatem reprobat, 493. Composita pace, cum fratribus Angliam repetit, 493. Infelix in suis expeditionibus adversus Wallenses et Scotas [Col. 1855] efficitur, 493. Ejus clades climatis inclementiae et naturae soli assignatur, 493. Pax cum Malcomo, Roberto mediante, restituta, 494. Duncanum, spurium Malcolmi filium, in equitum ordinem cooptat, regemque, defuncto patre, constituit, 627. Duncano ab avunculo suo Donaldo interfecto, Edgarum regem instituit, 627. Arcta Willelmi virtutum cum vitiis connexio, 495. Ejus in publico ferocitas, in vita vero privata affabilitas, 495. Jocosum ejus prodigalitatis specimen, 496. Ralphi Flambardi concussiones ad explendam insanam ejus prodigalitatem, 497. Inde praevalens Simonia, divitum reorum impunitas, et publicorum morum depravatio, 497. Londinenses Judaei ab eo ad controversiam cum episcopis agendam incitati, 500. Ei Normanniam Robertus pro decem millibus marcarum oppignerat, quas gravissimo Angliae imposito tributo exigit, 500. Ejus ad Cleri expostulationis responsum, 500. Silvestrium ejus legum severitas, 500. Severa quorumdam insurgentium nobilium; castigatio, 500. Vastam sumptuosamque domum Londini aedificat. 504. Diffusa ejus persona descriptio, 504. Notitia digni ejus regni eventus, 504. Prodigia quae mortem ejus praecesserunt, 505. Ab amicis ut ad silvam non iret inducitur, 508. Mutato proposito, casu a Waltero Tirello sagitta confoditur, 509. Ejus corpus curru Wintoniam translatum, et in ecclesia cathedrali sepultum, 509. Corporis et animi dotum ejus recapitulatio, 510.
  • Willelmus, princeps, Henrici I regis ex Matilda filius, 651. Duodecim vix annos natus, cunctorum liberorum hominum Angliae Normanniaeque obsequii promissionem accipit, 652. Falconis Andegavensis filiam sibi connubio jungit, 634. Cenomaniamque in ejus dotem recipit, 652. Vulgo creditur Confessoris prophetiam (381) in eo adimplendam, 652. Ludovico VI pro Normanniae ducatu clientelam profitetur, 634, 652. Diffusa naufragii descriptio in quo vitam amisit, 653.
  • Willelmus, Roberti II, Normanniae ducis, filius; ejus ortus, 609. Adversus patruum suum Henricum I, Baldwini Flandriae comitis, auxilio adjuvatur, 623. Falconis Andegavensis filiam in conjugem accipit, 654. matrimonium, influente Henrico rege, dissolvitur, 690. Flandriae fit comes, 690.
  • Willelmus, natu major Roberti Glocestriensis comitis filius, obses pro Stephani regis uxore datur, cum pater suus e captivitate educitur, 754. Patris castello Warehami praeficitur, 765. Civitas combusta et castellum a rege captum, 766. Oppidum a Glocestriensi comite receptum, 768.
  • Willelmus, Arcensis comes, vide Arcae.
  • Winchelcumbae horrida tempestas, 504.
  • Wini episcopus; ejus Simonia in emenda sede Londinensi, 109.
  • Wintoniae episcopus Henricus, Stephani regis frater, fratris causam amplectitur, sponsorque fit ecclesiae libertates ab eo restituendas conservandasque, 703. Ejus coronationi adest, 704, legatus a summo pontifice institutus, 709. Regi exprobrat comprehensos Salisberiae Lindecolniaeque episcopos, eorumque castella occupata, et ad defendendam suam agendi rationem in concilio Wintoniae habito compellit, 719. Legati oratio ineunte concilio, 719. Ejus responsum ad nobiles ad inquirendum missos qua de causa rex in jus vocabatur, 720. Suam aperit sententiam quod episcopis sua bona restituenda sunt priusquam ex legibus, causam vel litem agere possint, 722. Dissoluto concilio, ob intentas a rege minas, eum ad benevolentiam in ecclesiam reducere nititur, 724. Imperatricem ad Glocestriae comitem, obtenta a rege commeandi potestate, demittit, 725. Frustra fratrem inter et imperatricem pacem componere conatur, 734. Imperatricem ut supremam dominam ea ratione accipit quod Ecclesiae libertates deservaturam juraret, 743. Solemni processione eam in ecclesiam Wintoniae cathedralem deducit, 744. Magnum cleri concilium Wintoniae ad confirmandam imperatricis electionem congregat, 744. Ejus [Col. 1856] oratio in hac rerum circumstantia, 745. A concilio requirit ut Londinensium adventus exspectetur, 747. Ejus Londinensibus regis liberationem requirentibus responsum, 747. Scriptum a Stephani conjuge missum publice legi negat, 748. Ejus responsum ubi scriptum hoc pertinaciter reginae nuntio lectum est, 748. Multorum regis fautorum, praesertim Willelmi Marteli, qui legatum vehementer exasperaverat, excommunicatio, 748. Legatus amicitias cum imperatrice dissolvit, eo quod Mortanum et Bononiam Eustachio, dum rex pater ejus captivus detinebatur, concedere renueret, 750. Guilfordiae Stephani conjugem invisit, excommunicatosque regis fautores absolvit, 750. Numeroso comitatu stipatus ad colloquium cum imperatrice Wintoniae habendum procedit, 751. Andovera, Hidense monasterium et Warewellensis abbatia ab ejus parti addictis combusta, 752. Voluntarium se facturum imperatricis captivum jurat, si Glocestriae comitem libertate rex donare recusaret, 761. Liberato rege, concilium Westmonasterii congregat, in quo priorem suam in regem agendi rationem excusat, omnesque illi obedire praecipit, 755. Magnum ejus fastidium ubi a quodam imperatricis fautore contumeliis afficitur, 756.
  • Wintoniae prior Godefridus, ejus eruditio et pietas, 678. Multorum librorum familiariumque epistolarum auctor est, 678. Divinum officium meliori ordine perficiendum curat, hospitalitatisque et humilitatis exemplum praebet, 678. Plures annos in lecto decumbit antequam moriatur, 679.
  • Wintoniae concilium de saeculari clero habitum, 257. Aliud ad dirimendam controversiam regem Stephanum inter et Salisberiae Lindecolniaeque episcopos obortam, 719. Tertium ad confirmandam imperatricis ut Angliae Reginae receptionem, 744.
  • Wintoniae ecclesia, 31. Cnutonis in eam liberalitas, 307.
  • Wintoniae civitas a Danis depraedata, 174.
  • Wistanus sanctus, Wimundi filius cui pater erat Wiglafus, Merciorum rex, 364.
  • Withlafus, vide Wiglafus.
  • Wlfheardus, Herefordiensis episcopus, 119.
  • Wodeni mentio, 11. Ejus filii, 62.
  • Woodstock, Henrici regis ibi pecorosum palatium, 638.
  • Worgrezus, Glastioniensis abbas, 40.
  • Wortemerus; ejus cum Saxonibus colluctationes, 13. Ejus obitus, 14.
  • Wulnothus Aethelredi classem destruit, 266.
  • Wulnothus, Godwini filius, ejus captivitas in Normannia, 342. In Angliam remissus Salisberiae incarceratur, 342.
  • Wulpheri, Merciorum rex; ejus labores in Christianismi causa, 109. Wectem insulam West-Sexae ereptam, Aethilwealho, Sutsexae regi, concedit, 109. Londinensem episcopalem sedem Wini vendit, 109. Ejus familia, 110.
  • Wulpherus, vide Wulpheri.
  • Wulstanus, archiepiscopus Eboracensis, ab Eadredo in carcerem dejectus, 232.
  • Wulstanus, Wintoniae praecentor, vitam Aethilwoldi episcopi, 239, et librum in sonorum harmoniam scripsit, 239.
  • Wulstanus, episcopus Wigorniensis, concilio de primatu habito adfuit, 477. Concilium a postponenda religiosi officii adimpletione avertit, 480. Ejus oratio per interpretem benigne attenteque audita, 481. Ejus apud Conquestorem auctoritas, 450. Rogerum a Monte Gomerio e Wigorniae vicinio propellit, 488.
  • Wyrtgeorne; ejus animi corporisque dotes, 8. Hengesti filiam in conjugem accipit, 12; perfidiose inter epulas comprehensus, 10, tres provincias in sui redemptionem concedit, 15.
  • Y

  • Yorickus, vide Eohricus.

Ordo rerum

Editores

[Col. 1857]

ORDO RERUM QUAE IN HOC TOMO CONTINENTUR.

  • Index librorum adhibitorum ad epistolas et privilegia Romanorum pontificum. 9
  • INNOCENTIUS II PONTIFEX ROMANUS.

  • Notitia ex Bullario Romano. 21
  • Notitia ex conciliis Mansi. 23
  • Innocentii II papae vita triplex. 25
  • Praefatio Muratorii. 25
  • Vita prima auctore Bernardo Guidone. 27
  • Vita secunda auctore Pandulpho Pisano. 31
  • Vita tertia auctore cardinali Aragonio. 32
  • Epistolae tres pro canonica Innocentii electione asserenda. 37
  • EPIST. I.—Cardinalium et episcoporum sanctae Romanae Ecclesiae ad Lotharium regem. 37
  • EPIST. II.—Gualteri Ravennatensis archiepiscopi ad N. Parthenopolitanum seu Magdeburgensem archiepiscopum. 38
  • EPIST. III.—Henrici Lucensis episcopi ad eumdem. 40
  • Vulgrini sexagesimi secundi Biturigum archiepiscopi Epistolae, in causa Innocentii II Romani pontificis. 41
  • EPIST. I.—V. Xantonensis episcopi ad Vulgrinum. 41
  • EPIST. II.—G. Petrogoricensis episcopi ad Vulgrinum. 43
  • EPIST. III.—V. Pictavorum episcopi ad Vulgrinum. 44
  • EPIST. IV.—Vulgrini ad Agennensem, Pictavensem, Petragoricensem Xantonensem episcopos, clerum et populum Burdegalensem. 44
  • EPIST. V.—Ad eosdem. 45
  • Lotharii II imp. coronatio Romana. 47
  • In Anacletum papam sententia. 47
  • Coronatio. 49
  • Notitia diplomatica in epistolas et privilegia Innocentii II. 49
  • INNOCENTII II EPISTOLAE ET PRIVILEGIA. 53
  • EPIST. I.—Ad Lotharium regem.—Conradum regni invasorem ab Honorio excommunicatum nuntiant. Gerardo cardinali legatio apostolica per Germaniam confirmatur. 53
  • EPIST. II.—Ad Germanos.—Gerardo cardinali legationem apostolicam per Germaniam confirmat. 53
  • EPIST. III.—Ad A. priorem et fratres ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. 54
  • EPIST. IV.—Ad Lotharium regem.—Electionem suam canonicam et illegitimam Anacleti narrat. Archiepiscopum Ravennatem mittere se ad illum significat. 55
  • EPIST. V.—Ad archiepiscopos, episcopos, abbates et principes per regnum Teutonicum constitutos. 56
  • EPIST. VI.—Monasteria congregationis Vallisumbrosae recipiuntur sub tutela sedis apostolicae cum aliarum gratiarum et indultorum confirmatione. 57
  • EPIST. VII.—Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum.—De muneribus missis gratias agit. 58
  • EPIST. VIII.—Ad eumdem.—De iniqua consuetudine decreto regio cassata. 59
  • [Col. 1858] EPIST. IX.—Ad archiepiscopos et episcopos Hispaniae. 59
  • EPIST. X.—Ad Pelagium episcopum Bracarensem. 59
  • EPIST. XI.—Ad Pelagium episcopum Bracarensem. 60
  • EPIST. XII.—Privilegium pro ecclesia Papiensi. 60
  • EPIST. XIII.—Monasterii SS. Gervasii et Protasii Fossensis possessiones et privilegia confirmat. 62
  • EPIST. XIV.—Ad Bertholdum abbatem S. Blasii.—Confirmat libertatem S. Blasii ab advocatia Basileensi. 62
  • EPIST. XV.—Ad Sugerium S. Dionysii abbatem.—Honorii II papae decretum de Argentoliensi monasterio confirmat. 64
  • EPIST. XVI.—Bulla pro abbatia S. Germani de Pratis. 65
  • EPIST. XVII.—Monachos pro monialibus substitutos in coenobio S. Mariae Laudunensi confirmat. 66
  • EPIST. XVIII.—Privilegium per quod confirmantur bona et jura prioratus S. Arnulphi Crispeiensis Cluniacensis ordinis, Silvanectensis dioecesis. 67
  • EPIST. XIX.—Confirmatio bonorum omnium et privilegiorum Cuxanensis monasterii. 69
  • EPIST. XX.—Ad episcopos provinciae Narbonensis. 70
  • EPIST. XXI.—Ad Guillelmum Lingonensem episcopum. 70
  • EPIST. XXII.—Ecclesiae S. Martini Nivernensis bona confirmat. 71
  • EPIST. XXIII.—Ad Vulgrinum Bituricensem archiepiscopum. 71
  • EPIST. XXIV.—Ad Her. Clusinum abbatem. 72
  • EPIST. XXV.—Privilegium pro abbatia Fontis-Ebraldi. 72
  • EPIST. XXVI.—Ad Petrum Bellovacensem episcopum et canonicos:—Vetat ne monachos S. Luciani molestent occasione pastillorum quos ob eis exigebant, et ob alias causas donec ipse venerit utriusque partes rationem auditurus. 74
  • EPIST. XXVII.—Omnia bona ecclesiae Sanctae Mariae de Belloloco confirmat et sub sanctae sedis apostolico patrocinio suscipit. 75
  • EPIST. XXVIII.—Ad Didacum Compostellanum episcopum. 76
  • EPIST. XXIX.—Ad Pelagium Bracarensem archiepiscopum. 77
  • EPIST. XXX.—Privilegium pro xenodochio Hierosolymitano. 77
  • EPIST. XXXI.—Praebendas canonicorum saecularium ecclesiae Sanctae Magdalenae Castrodunensis assignat canonibus regularibus. 79
  • EPIST. XXXII.—Ad Stephanum S. Memmii abbatem. —De privilegiis ejusdem monasterii. 79
  • EPIST. XXXIII.—Privilegium pro ecclesia Sancti Petri in Undensdorf Frisingensis dioecesis. 80
  • EPIST. XXXIV.—Monasterii S. Lamberti Laetiensis privilegia confirmat. 81
  • [Col. 1859] EPIST. XXXV.—Fundationem et privilegia Ecclesiae Buronensis confirmat, atque in specialem sedis apostolicae protectionem suscipit. 82
  • EPIST. XXXVI.—Ecclesiae Bonnensis possessiones ac privilegia confirmat. 83
  • EPIST. XXXVII.—Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones ac privilegia, petente Henrico abbate, confirmat. 85
  • EPIST. XXXVIII.—Privilegium pro ordine Praemonstratensi. 87
  • EPIST. XXXIX.—Privilegium pro monasterio S. Martini Laudunensi. 88
  • EPIST. XL.—Ad Guillelmum Cantuariensem archiepiscopum —De inobedientia Joannis Glasguensis episcopi conqueritur. 90
  • EPIST. XLI.—Lobiensem abbatiam ordinis S. Benedicti privilegiis exornat, atque inprimis declarat neminem in ecclesia abbatiali posse humari, propter honorem reliquiorum divi Petri apostoli, quae ibidem servantur. 90
  • EPIST. XLII.—Confirmatio confraternitatis Ecclesiae Oxomensis. 92
  • EPIST. XLIII.—Ad Alvisum Aquincinctinum abbatem. —Renuenti Alviso praecepit ut Atrebatensis Ecclesiae curam suscipiat. 93
  • EPIST. XLIV.—Privilegium pro monasterio S. Dionysii Parisiensis. 93
  • EPIST. XLV.—Domus hospitalis Falesinae, assensu Henrici Anglorum regis a Gonfrido conditae, protectionem suscipit possessionesque confirmat. 95
  • EPIST. XLVI.—Didacum archiepiscopum Compostellanum vocat ad concilium Remis celebrandum.—G. subdiaconum commendat. 96
  • EPIST. XLVII.—Ad abbatem Cluniacensem Petrum.—De centum marcis in Anglia ab Henrico rege datis. 96
  • EPIST. XLVIII.—Clero et populo Atrebatensi Alvisum episcopum commendat 97
  • EPIST. XLIX.—Gualtero abbati S. Vedasti praecipit ut Alviso episcopo Atrebatensi obediat. 98
  • EPIST. L.—Ad Hugonem Rothomagensem episcopum. —Petit pecuniarum subsidia corrogari ad reparandam Noviomensem ecclesiam, incendio cum domibus episcopi et canonicorum combustam. 98
  • EPIST. LI.—Ad Hugonem Rothomagensem archiepiscopum.—Hortatur ut varia coerceat flagitia. 99
  • EPIST. LII.—Privilegium pro monasterio Sancti Amatoris Antissiodorensis. 101
  • EPIST. LIII.—Odonem abbatem S. Medardi Suessionensem consecrat pridie Kalendas Octobris. 102
  • EPIST LIV.—Ad Hugonem Rothomagensem archiepiscopum. —Confirmatio jurium et praediorum Ecclesiae Rothomagensis. 102
  • EPIST. LV.—Ad Sanctum Aubertum monachum et inclusum. 104
  • EPIST. LVI.—Ecclesiam S. Deodati in valle Galilaea tuendam suscipit possessionesque ac jura ejus confirmat. 105
  • EPIST. LVII.—Privilegium pro ecclesia S. Martini Turonensis. 106
  • EPIST. LVIII.—Disciplinam in ecclesiis Bambergensibus ab Ottone episcopo institutam sancit. 108
  • EPIST. LIX.—Ad Ulgerium episcopum Andegavensem. —De confirmatione possessionum et privilegiorum ecclesiae Andegavensis. 108
  • EPIST. LX.—Monasterii Mallersdorfensis protectionem suscipit. 110
  • EPIST LXI.—Clero et populo Hildesheimensi significat Godehardum quondam episcopum in synodo Remensi sanctorum ordinibus ascriptum esse. 110
  • EPIST. LXII.—Petro Venerabili, Cluniacensi abbati, locum, qui dicitur Prins asserit. 110
  • EPIST. LXIII.—Ad Sugerium S. Dionysii abbatem. 111
  • EPIST. LXIV.—Ad Stephanum Cisterciensem abbatem. 112
  • EPIST. LXV.—Bulla pro coenobio S. Satyri. 112
  • EPIST. LXVI.—Monasterii Fusniacensis possessiones confirmat. 113
  • EPIST. LXVII.—Ad Lotharium regem.—Ejus erga se studium laudat. De muneribus missis gratias agit. Hortatur «quod in epistola significaverit, adimplere acceleret, ut imperialem coronam de manibus suis Romae suscipiat. 113
  • EPIST. LXVIII.—Ad Petrum Lugdunensem archiepiscopum, apostolicae sedis legatum. 113
  • EPIST. LXIX.—Ad Guilencum Lingonensem episcopum. —Ne Herbertum S. Stephani Divionensis abbatem vexari ab Humberto presbytero sinat. 114
  • EPIST. LXX.—Parthenonem S. Trinitatis [Paraclitensem] [Col. 1860] Heloissae priorissae rogatu tuendum suscipit et bona ejus confirmat, ea lege ut a monialibus nummi sex quotannis Lateranensi palatio persolvantur. 114
  • EPIST. LXXI.—Ad Joannem Glasguensem episcopum. —Ut Thomae [Thurstano] archiepiscopo Eboracensi pareat. 115
  • EPIST. LXXII.—Ad totius Scotiae episcopos.—De obedientia metropolitano suo, Eboracensi archiepiscopo praestanda. 115
  • EPIST. LXXIII.—Ad Stephanum Regniacensem abbatem. —Regniacenses abbates eximit ab obedientia quam Aeduensi episcopo fecerant pro loco Fontumensi. 116
  • EPIST. LXXIV.—Ad Hildebertum Turonensem archiepiscopum.—Privilegium fontis Ebraldi. 116
  • EPIST. LXXV.—Ad Hebertum S. Stephani Divionensis abbatem. 117
  • EPIST. LXXVI.—Ad abbatem Fontinellensem.—Ut a praelato suo benedictionem suscipiat, ipsique obediat. 117
  • EPIST. LXXVII.—Ad Guillemum Lingonensem episcopum. 118
  • EPIST. LXXVIII.—Ad archiepiscopos et episcopos Franciae, etc.—Fontis Ebraldi sanctimoniales, nolentes res suas defendere per ferrum ignitum vel campestre bellum, jubet in suis possessionibus defendi per duos vel tres idoneos testes. 118
  • EPIST. LXXIX.—Ad Ludovicum VI Francorum regem. —Scribit se sospitem Cluniacum pervenisse. 119
  • EPIST. LXXX.—Privilegium pro ecclesia Sancti Stephani Diessensis. 119
  • EPIST. LXXXI.—Ad Briccium Nannetensem episcopum. —Ne monasterium Trenorciense injuriis afficiat. 121
  • EPIST. LXXXII.—Ad Petrum abbatem et monachos S. Benigni Divionensis.—Redditus telonei Divionensis villae, de quibus erat controversia, eisdem auctoritate apostolica confirmat. 121
  • EPIST. LXXXIII.—Monasterii Cisterciensis possessiones confirmat. 122
  • EPIST. LXXXIV.—Henrico episcopo Tullensi addicit Berchem curtem. Mediano monasterio adjudicatam. 123
  • EPIST. LXXXV.—Ecclesia Tullensis bona, petente Henrico episcopo confirmat. 125
  • EPIST. LXXXVI.—Ad Herbertum abbatem S. Stephani Divionensis. 125
  • EPIST. LXXXVII.—Monasterii S. Mariae Claraevallensis possessiones et privilegia, petente Bernardo abbate, confirmat. 126
  • EPIST. LXXXVIII.—Bulla pro institutione canonicorum regularium in coenobio Sancti Laudi Constantiensis. 126
  • EPIST. LXXXIX.—Monasterium Cluniacense qui die dedicationis altaris majoris adierint, iis poenitentiae susceptae dies XL remittit. 127
  • EPIST. XC.—Ad Petrum Venerabilem, Cluniacensem abbatem.—Controversia inter Cluniacum et abbat. S. Aegidii composita. 128
  • EPIST. XCI.—Ad archiepiscopos et episcopos omnes. —Privilegia Cluniacensia. 129
  • EPIST. XCII.—Abbatibus, clero, principibus et populo Trevirensi significat, quem elegissent. Alberonem a sese consecratum esse pallioque donatum. Cui obediant monet. 131
  • EPIST. XCIII.—Privilegium monasterio Trenorciensi. 131
  • EPIST. XCIV.—Bulla pro monasterio Tyronensi. 132
  • EPIST. XCV.—Ad Guillelmum Montispessulani dominum. —Personam ejus et bona omnia ad eam pertinentia, sub tutela et protectione Romanae Ecclesiae suscipit, ne quis ea auferre, minuere, aut aliquibus molestiis fatigare audeat. 133
  • EPIST. XCVI.—Ad Petrum Venerabilem.—Privilegium de monasterio beatae Mariae de Charitate supra Ligerim, quod sit semper prioratus ordinis Cluniacensis, et nunquam abbas ibidem instituatur. 134
  • EPIST. XCVII.—Ad Petrum Venerabilem abbatem Cluniacensem.—Illum investit de novo de abbatia S. Bertini, mandans monachis ejusdem ut ei pareant. 135
  • EPIST. XCVIII.—Ad Guillelmum Montispessulani dominum. —Devotionem ejus erga se et Romanam Ecclesiam commendat, utque in bono proposito perseveret hortatur. 136
  • EPIST. XCIX.—Ecclesiae S. Frigdiani Lucensis possessiones juraque confirmat. 136
  • EPIST. C.—[Gualterio archiepiscopo Ravennate] haec significat: «Transalpinati sumus; Astae Resurrectionis Domini celebravimus; inde rogatu Novariensium ad eorum urbem perreximus et illorum majorem ecclesiam consecravimus.» Monet ut sibi Papiam obviam veniat. 136
  • [Col. 1861] EPIST. CI.—Ecclesiae B. Alexandri Bergomatis possessiones et privilegia confirmat. 136
  • EPIST. CII.—Monasterium S. Salvatoris Papiensis sub protectione sanctae Romanae Ecclesiae suscipit, ejusque bona confirmat. 138
  • EPIST. CIII.—Ecclesiam Novariensem tuendam suscipit et Litifreti episcopi ac ejus successorum possessiones confirmat. 139
  • EPIST. CIV.—Ecclesiae Novariensis canonicorum bona confirmat. 141
  • EPIST. CV.—Canonicis S. Alexandri Bergomatis quasdam ecclesias ad sedem apostolicam spectantes concedit. 143
  • EPIST. CVI.—Ecclesiam Aquileiensem sedecim episcopatuum metropolim confirmat, Peregrinoque patriarchae usum pallii, rationalis, nacci, crucis concedit. 144
  • EPIST. CVII.—Ad Attonem priorem ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. 145
  • EPIST. CVIII.—Bona omnia et privilegia monasterii Sancti Xisti Placentinae dioecesis confirmat. 146
  • EPIST. CIX.—S. Antonini martyris in urbe Placentina bona, jura privilegia omnia confirmat. 148
  • EPIST. CX.—Henrico Anglorum regi significat de Hugone archiepiscopo Rothomagensi praecepisse ut ejus de abbatibus quibusdam voluntate satisfaceret. Sed hortatur ne abbates sinat acephalos esse. Hugonem archiepiscopum commendat. 150
  • EPIST. CXI.—Ad Hugonem archiepiscopum Rothomagensem.—Ut nonnihil juris ecclesiastici regi deferat exhortatur. 150
  • EPIST. CXII.—Privilegium pro monasterio de Tilieto. 151
  • EPIST. CXIII.—Monasterii Lenensis tutelam suscipit, privilegiaque et possessiones confirmat. 152
  • EPIST. CXIV.—Privilegium pro canonicis ecclesiae S. Mariae Placentinae. 153
  • EPIST. CXV.—Privilegium pro monasterio SS. Faustini et Jovitae Brixiensis dioecesis, ordinis Casinensis. 154
  • EPIST. CXVI.—Privilegium pro parthenone S. Juliae, Brixiensis dioecesis, ordinis Casinensis. 156
  • EPIST. CXVII.—Privilegium pro ecclesia S. Petri de Guastalla. 159
  • EPIST. CXVIII.—Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi asserit ecclesiam S. Salvatoris, a Landulfo episcopo Ferrariensi concessam. 160
  • EPIST. CXIX.—Decernit ut monachi monasterii Sancti Georgii Majoris sub protectione sedis apostolicae recepti de caetero sibi eligant, quem ipsi duxerint in abbatem. 160
  • EPIST. CXX.—Monasterii Nonantulani possessiones et privilegia confirmat. 161
  • EPIST. CXXI.—Ad Bertholdum abbatem S. Blasii.—Approbat separationem ecclesiae Burglensis ab ecclesia Eggenheim. 164
  • EPIST. CXXII.—Ad Gaufredum Carnotensem et Stephanum Parisiensem episcopos.—Ut Aurelianenses subdecano ac sociis honores et bona ablata restitui satagant 165
  • EPIST. CXXIII.—Privilegium pro ecclesia S. Ursi Augustensis (prov. Tarantas). 165
  • EPIST. CXXIV.—Ad Petrum Venerabilem, Cluniacensem abbatem.—SS. Facundi et Primitivi in Hispania coenobium conceditur. 166
  • EPIST. CXXV.—Norberto ejusque successoribus archiepiscopis Magdeburgensibus, possessiones et bona sua cum universim, tum nominatim confirmat. 167
  • EPIST. CXXVI.—Privilegium pro monasterio S. Mariae de Morrona. 168
  • EPIST. CXXVII.—Privilegium pro parthenone S. Mariae de Fontanis. 170
  • EPIST. CXXVIII.—Ecclesiae Cellensis superioris disciplinam Praemonstratensem bonaque confirmat. 170
  • EPIST. CXXIX.—Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum, Ariam Legionensem et Petrum Lucensem. 171
  • EPIST. CXXX.—Archiepiscopis, episcopis et abbatibus per Toletanam, Bracarensem, Compostellanam provincias constitutis significat A. Ecclesiae Ovetensis invasorem a sese excommunicatum esse. 172
  • EPIST. CXXXI.—Ecclesiae Ferrariensis possessiones, petente Landulfo episcopo, confirmat. 172
  • EPIST. CXXXII.—Syrum Januensem ex episcopo archiepiscopum factum pallio decorat eique Marianensem, Nebiensem, Acciensem episcopos suffraganeos subjicit. 174
  • EPIST. CXXXIII.—Ad Hugonem Burgundiae ducem.—Monet ut Herbertum abbatem Divionensem tueatur contra [Col. 1862] monachos S. Sequani, quos excommunicatos nuntiat. 176
  • EPIST. CXXXIV.—Ecclesiam S. Stephani Pratensem tuendam suscipit et ejus jura confirmat. 177
  • EPIST. CXXXV.—Ad Petrum Venerabilem Cluniacensem abbatem.—Ex variis periculis ereptus, votivas orationes exposcit. 178
  • EPIST. CXXXVI.—Monasterium Brugnatense sedem episcopalem instituit, Januensis Ecclesiae suffraganeam. 178
  • EPIST. CXXXVII.—Ad Adalberonem Hamburgensem archiepiscopum.—Ut omnes episcopi Daniae, Suediae, Norvegiae, etc. illi subjecti sint. 180
  • EPIST. CXXXVIII.—Ad Nicolaum Danorum regem.—Ejusdem argumenti. 181
  • EPIST. CXXXIX.—Ad . . . . . Suedorum regem.—Ejusdem argumenti. 181
  • EPIST. CXL.—Ascerum episcopum Lundensem jubet metropolitae Adalberoni parere. 182
  • EPIST. CXLI.—Suediae episcopis praecipit ut metropolitae [Adalberoni] archiepiscopo Hamburgensi obtemperent. 182
  • EPIST. CXLII.—Bulla super certis episcopatibus in Polonia et citra archiepiscopo Magdeburgensi subjectis, 183
  • EPIST. CXLIII.—Bernardo Paderbornensi episcopo et ejus successoribus usum rationalis concedit. 186
  • EPIST. CXLIV.—Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones et privilegia, petente Bertoo abbate, confirmat. 187
  • EPIST. CXLV.—Ad Lotharium et Richizam.—Concedit allodium terrarum comitissae Mathildae. 188
  • EPIST. CXLVI.—Privilegium quo Prumiense coenobium Trevirensis dioecesis, nec non universae ejusdem possessiones in sedis apostolicae protectionem recipiuntur. 189
  • EPIST. CXLVII.—Privilegium pro monasterio Vallumbrosano. 190
  • EPIST. CXLVIII.—[Rainaldum] Remensem et [B leg. Henricum] Senonensem arguit quod citius excommunicationis sententiam in eos non tulerint qui priorem S. Victoris interfecerunt. 191
  • EPIST. CXLIX.—Ad Attonem episcopum Pistoriensem. —De immunitate Ecclesiae Pistoriensi concessa. 192
  • EPIST. CL.—Ad Gaufredum Carnotensem et Stephanum Parisiensem episcopos.—Quam poenitentiam interfectores Archembaldi subdiaconi Aurelianensis agere teneantur, ut satisfaciant et ab excommunicatione absolvantur. 193
  • EPIST. CLI.—Privilegium pro monasterio Resbacensi. 194
  • EPIST. CLII.—Bulla per quam Franckentalense coenobium stabilitur ac simul in protectionem sanctae sedis recipitur. 197
  • EPIST. CLIII.—Monasterii S. Florae Aretini possessiones confirmat. 199
  • EPIST. CLIV.—Ad Briccium Nannetensem episcopum. 201
  • EPIST. CLV.—Didaco archiepiscopo Compostellano significat post discessum Lotharii imperatoris aliquandiu cum suis se in urbe mansisse; deinde, «ut fratribus suis ad sese tutior et facilior pateret accessus,» Pisas ivisse, Astaldum commendat. 203
  • EPIST. CLVI.—Privilegium pro abbatia Praemonstratensi. 204
  • EPIST. CLVII.—Privilegium pro monasterio Sextensi. 206
  • EPIST. CLVIII.—Henrico abbati Padilironensi et successoribus ejus ecclesiam S. Caesarii (Wilzacarensem) ea lege concedit ut tres bisantios singulis annis persolvant. 208
  • EPIST. CLIX.—Bulla qua Quinciacensium monachorum praedia aliaque confirmantur. 209
  • EPIST. CLX.—Ad Gaufridum archiepiscopum, et Dolensis Ecclesiae suffraganeos episcopos atque abbates per eamdem provinciam constitutos.—Invitat eos ad concilium Pisense. 210
  • EPIST. CLXI.—Ecclesiae Fesulanae possessiones, petente Joanne episcopo, confirmat. 211
  • EPIST. CLXII.—Gregorio episcopo Bergomati nuntiat se canonicos S. Alexandri, qui constitutos ab ipso judices rejecissent, et canonicos S. Vincentii in proximam Ascensionem Domini (16 Mai 1135) evocasse. 213
  • EPIST. CLXIII.—Didaco archiepiscopo Compostellano de muneribus missis gratias agit. 213
  • EPIST. CLXIV.—Ad Rainaldum Remensem, Hugonem Rothomagensem, Hugonem Turonensem, archiepiscopos, eorumque suffraganeos.—De parricidio Thomae, prioris S. Victoris. 214
  • [Col. 1863] EPIST. CLXV.—Ecclesiae Mortariensis ab ipso consecratae possessiones et jura confirmat. 215
  • EPIST. CLXVI.—Monasterii Huysburgensi protectionem suscipit. 215
  • EPIST. CLXVII.—Possessiones et privilegia abbatiae S. Petri Aureae vallis confirmat. 215
  • EPIST. CLXVIII.—Bulla qua privilegia monasterii Scheningensis confirmantur. 217
  • EPIST. CLXIX.—Privilegium Ecclesiae in villa Ronchalia, ab episcopo Placentino constructae et canonicis Sancti Antonini donatae confirmat. 218
  • EPIST. CLXX.—Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi xenodochium et ecclesiam S. Joannis concedit. 220
  • EPIST. CLXXI.—Abbatiae Heylissemiensis, a Rainero construendae possessiones confirmat. 220
  • EPIST. CLXXII.—Confirmat ordinem S. Augustini ad Praemonstratensem ecclesiam V Non. Maii. 221
  • EPIST. CLXXIII.—Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi restituit paraeciam a monachis S. Georgii invasam. 221
  • EPIST. CLXXIV.—Ad Hubertum episcopum et canonicos Lucanos. 221
  • EPIST. CLXXV.—Ecclesiae Bonnensis possessiones quasdam confirmat. 222
  • EPIST. CLXXVI.—Privilegium pro Vindocinensi abbatia. 223
  • EPIST. CLXXVII.—Privilegium pro ecclesia Sylvae Mundae. 225
  • EPIST. CLXXVIII.—Archiepiscopos et episcopos per regnum Teutonicum constitutos hortatur ad observandum Ecclesiae Romanae privilegium: ut majores causae ad examinationem sedis apostolicae devolvantur et oppressi omnes intrepide ad eam appellent. 226
  • EPIST. CLXXIX.—Privilegium pro monasterio Nobiliacensi. 227
  • EPIST. CLXXX.—Privilegia libertatesque abbatiae S. Petri in monte Blandinio, ordinis S. Benedicti, confirmantur. 227
  • EPIST. CLXXXI.—Ad Henricum Leucorum episcopum.—Confirmat concordiam factam inter ipsum et Fridericum comitem Tullensem. 228
  • EPIST. CLXXXII.—Ecclesiam Joannis in Viculo canonicis B. Mariae Placentinae adjudicat sub censu annuo sedi apostolicae persolvendo. 230
  • EPIST. CLXXXIII.—Bulla pro abbatia Juncellensi. 231
  • EPIST. CLXXXIV.—Privilegium pro abbatia Malliacensi. 233
  • EPIST. CLXXXV.—Privilegium pro monasterio S. Michaelis Hugthoviensis. 234
  • EPIST. CLXXXVI.—Bulla qua prioratum Sancti Petri de Nanto ad abbatiae dignitatem evehit, uniendo ipsi plures ecclesias. 237
  • EPIST. CLXXXVII.—Majori monasterio ecclesiam SS. Rufini et Valerii Basilicensem asserit petente Gosleno episcopo Suessionensi. 238
  • EPIST. CLXXXVIII.—Heloissae caeterisque in oratorio S. Trinitatis divino famulatui mancipatis. 239
  • EPIST. CLXXXIX.—Ecclesiae Mediolanensis clericis nuntiat Tetaldum de Medolaco propter infestam ecclesiam de Virgis excommunicatum esse. 240
  • EPIST. CXC.—Gregorio episcopo cleroque et populo Bergomati significat se controversiam inter S. Vincentii et S. Alexandri canonicos composuisse. 240
  • EPIST. CXCI.—Privilegium pro monasterio S. Crucis Donawerdensi. 240
  • EPIST. CXCII.—Sententiam latam de controversia canonicorum S. Alexandri et S. Vincentii Bergomatum litteris confirmat. 242
  • EPIST. CXCIII.—Privilegium pro monasterio B. Mariae in Cagia. 244
  • EPIST. CXCIV.—Privilegium pro ecclesia S. Joannis Modoeciensis. 246
  • EPIST. CXCV.—Bulla qua possessiones monasterii de Quadraginta confirmat. 247
  • EPIST. CXCVI.—Alberoni, electo Leodiensi, usum rationalis concedit. 247
  • EPIST. CXCVII.—Privilegium pro canonica SS. Petri et Ursi d'Aosta. 248
  • EPIST. CXCVIII.—Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum. 249
  • EPIST. CXCIX.—Willelmo archiepiscopo et Ecclesiae Cantuariensi asserit ecclesiam S. Martini Doverensem, ab Henrico Anglorum rege donatam. 250
  • EPIST. CC.—Ad Alberonem Trevirensem archiepiscopum.—Contra abbatem S. Maximini, quem, si vera sint ei objecta, deponendum judicat. 251
  • EPIST. CC bis. —Privilegium pro Liesbornensi monasterio.
  • [Col. 1864] EPIST. CCI.—Ad Gerardum S. Maximini abbatem.—Eum de Simonia et dilapidatione arguit. 252
  • EPIST. CCII.—Ad quosdam abbates.—Laudat eorum congregationes pro stabilienda ordinis disciplina. 253
  • EPIST. CCIII.—Bernhardo episcopo Hildesheimensi ejusque successoribus interdicit ne castrum Vinceburgense alienent. 254
  • EPIST. CCIV.—[Leopoldo] marchioni significat se cognita ex Conrado archiepiscopo Salsburgensi devotione ejus, protectionem ecclesiae B. Augustini suscepisse. [Agneti] uxori ejus et [Adelberto] marchioni caeterisque filiis salutem ascribit. 254
  • EPIST. CCV.—Ad Alberonem archiepiscopum Trevirensem. —Dilatam abbatis S. Maximini causam ei terminandam committit. 255
  • EPIST. CCVI.—Ad clerum et capitulum S. Deodati in valle Galilaea. 255
  • EPIST. CCVII.—Ad Guigonem Carthusiensem priorem. —S. Hugonem Gratianopolitanum in sanctorum numerum relatum esse monet et vitam ejus ut conscribat, hortatur. 256
  • EPIST. CCVIII.—Monasterii Ahusensis protectionem suscipit. 256
  • EPIST. CCIX.—[Alberoni] archiepiscopo Trevirensi mandat cogat Brunicum ejusque filios ut Filestanges praedium Romaricensi monasterio restituant. 256
  • EPIST. CCX.—Privilegium pro monasterio Rivipullensi. 256
  • EPIST. CCXI.—Ad Joannem priorem et fratres S. Mariae in Portu. 257
  • EPIST. CCXII.—Ad clericos Mutinenses.—Significat consules Mutinenses ob infestatum monasterium Nonantulanum excommunicatos esse. 257
  • EPIST. CCXIII.—Ad abbatem et monachos Beccenses. 258
  • EPIST. CCIV.—Ad Bertholdum abbatem S. Blasii. —De pace cum Schaphusensibus monachis servanda. 258
  • EPIST. CCXV.—Privilegium pro monasterio Hilsenburgensi. 259
  • EPIST. CCXVI.—Ad Fromundum abbatem Vindocinensem. —De concordia inita inter Ulgerium episcopum Andegavensem et monachos Vindocinenses. 261
  • EPIST. CCXVII.—Henricum archiepiscopum Senonensem abstinere officio episcopali jubet. 264
  • EPIST. CCXVIII.—Ad Robertum abbatem Sanctae Mariae de Rota in dioecesi Andegavensi. 265
  • EPIST. CCXIX.—Privilegium pro monasterio Fossasensi. 266
  • EPIST. CCXX.—Ad Gregorium Bergomatem episcopum. 268
  • EPIST. CCXXI.—Ad Petrum Venerabilem, Cluniacensem abbatem.—Confirmatio ecclesiae Rochabo Vecurtiensis. 268
  • EPIST. CCXXII.—Ad eumdem.—Confirmatio Montis Desiderii. 269
  • EPIST. CCXXIII.—Privilegium pro Ecclesia Niciensi. 270
  • EPIST. CCXXIV.—Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. 271
  • EPIST. CCXXV.—Privilegium pro Camaldulensi congregatione. 272
  • EPIST. CCXXVI.—Lothario Romanorum imperatori devicto Friderico, Suaeviae duce, gratulatur. Monet agat ut «obtineat Davidicum imperium et Salomonicum regnum.» (Pro Papiae legendum est Pisis.) 275
  • EPIST. CCXXVII.—Privilegium seu bulla confirmatoria Ecclesiae Rorensis. 275
  • EPIST. CCXXVIII.—Privilegium pro monasterio Laureacensi. 276
  • EPIST. CCXXIX.—Monasterii P. Pauli Virdunensis disciplinam bonaque confirmat. 277
  • EPIST. CCXXX.—Monasterii Celtae Paulinae coemeterium confirmat. 278
  • EPIST. CCXXXI.—Ad Raynaldum archiep. Remensem. —Ut archidiaconum suum in archiepiscopum Bituricensem electum petenti populo concedat. 278
  • EPIST. CCXXXII.—Ad ma. A. archidiaconum Remensem. —Ut Deo ad archiepiscopatum Bituricensem vocanti obediat. 279
  • EPIST. CCXXXIII.—Privilegium pro ecclesia S. Auberti Cameracensi. 280
  • EPIST. CCXXXIV.—Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. 283
  • EPIST. CCXXXV.—Privilegium pro abbatia Balneensi. 283
  • [Col. 1865] EPIST. CCXXXVI.—Henrico patriarchae Gradensi pallii crucisque praeferendae usum tribuit, Ecclesiaeque bona confirmat. 286
  • EPIST. CCXXXVII.—Ecclesiae S. Victoris Massiliensis possessiones confirmat. 287
  • EPIST. CCXXXVIII.—Ecclesiae Guesnensis possessiones, petente Jacobo archiepiscopo, confirmat. 287
  • EPIST. CCXXXIX.—Ad Gregorium Bergomatem episcopum. 287
  • EPIST. CCXL.—Privilegium pro ecclesia B. Mariae de Reno. 288
  • EPIST. CCXLI.—Privilegium pro monasterio Sancti Georgii Priflingensis. 289
  • EPIST. CCXLII.—Ad Henricum Ratisbonensem episcopum. 291
  • EPIST. CCXLIII.—Privilegium pro ecclesia Pollingensi. 291
  • EPIST. CCXLIV.—Privilegium pro abbatia Schutterana. 293
  • EPIST. CCXLV.—Privilegium generale pro monasterio S. Nicasii Remensi. 294
  • EPIST. CCXLVI.—Carthusiensium Montis Dei in dioecesi Remensi institutionem confirmat. 296
  • EPIST. CCXLVII.—Confirmat immunitates ecclesiae Marsnensis pro Trajectum Mosae ad monasterium B. Remigii pertinentis in qua canonicorum loco monachi substituuntur. 298
  • EPIST. CCXLVIII.—Canonicorum ecclesiae S. Laurentii Januensis possessiones et privilegia confirmat. 299
  • EPIST. CCXLIX.—Confirmat ordinem canonicorum regularium S. Augustini, recens introductum in Steinfeldense coenobium Coloniensis dioecesis. 299
  • EPIST. CCL.—Ad Stephanum Anglorum regem.—In regem unanimiter electum et consecratum in specialem B. Petri et Romanae Ecclesiae filium recipit. 301
  • EPIST. CCLI.—Bulla in gratiam canonicorum regularium S. Joannis in suburbio Senonensi. 302
  • EPIST. CCLII.—Ad canonicos S. Frigdiani Lucensis. 303
  • EPIST. CCLIII.—Universis clericis et laicis per episcopatum Lucensem constitutis Attonem priorem et fratres ecclesiae S. Frigdiani commendat. 303
  • EPIST. CCLIV.—Ad Petronillam Fontis Ebraldi abbatissam. 304
  • EPIST. CCLV.—Ad Hugonem archiepiscopum Rothomagensem, in corrigendis vitiis severum, ad mansuetudinem adhortatur, promittit si abbas S. Vandrigisili «usque ad proximam Pentecostes solemnitatem obedire ei contempserit, se sententiam quam in illum rationabilem promulgaverit, ratam habiturum.» Stolam dono mittit. 304
  • EPIST. CCLVI-CCLVII.—Privilegium pro monasterio Sancti Petri Mellicensis. 305
  • EPIST. CCLVIII.—Agnetem uxorem quondam Leopoldi marchionis, et filios ejus de Leopoldi morte consolatur. Monachos Mellicenses commendat. Haec addit: «Juxta petitiones vestras charissimum filium imperatorem Lotharium, cum ipsum nos videre contigerit, ut vestram vobis justitiam conservet, libenter et affectuose rogabimus. 306
  • EPIST. CCLIX.—Monasterium S. Trinitatis Sacargiense tuendum suscipit ejusque privilegia confirmat. 307
  • EPIST. CCLX.—Privilegium pro ecclesia Bonae Spei. 307
  • EPIST. CCLXI.—Bulla confirmatrix translationis abbatiae a S. Firmino ad Joannem secus Seylam, nec non possessiones ejusdem abbatiae. 308
  • EPIST. CCLXII.—Privilegium pro monasterio S. Petri Selincurtensis. 310
  • EPIST. CCLXIII.—Monasterii S. Mariae de Columba possessiones rogatu Bernardi abbatis Claraevallensis confirmat. 311
  • EPIST. CCLXIV.—Xenodochii S. Joannis Hierosolymitani protectionem suscipit, bona confirmat, privilegia auget. 312
  • EPIST. CCLXV.—Privilegium pro monasterio Petri Perusini. 314
  • EPIST. CCLXVI.—Bulla pro monasterio Eleemosynensi. 316
  • EPIST. CCLXVII.—Privilegium pro Ecclesia Arausicana. 318
  • EPIST. CCLXVIII.—Ad Petronillam Fontis Ebraldi abbatissam. 320
  • EPIST. CCLXIX.—Ecclesiae S. Mariae Pisanae bona, petente Uberto archiepiscopo, confirmat. 321
  • EPIST. CCLXX.—Ad Didacum Compostellanum episcopum. 323
  • EPIST. CCLXXI.—Adalberto archiepiscopo Maguntino [Col. 1866] mandat ut familiam monasterii S. Emmerammi Ratisponensis contra Sigebotum militem tueatur. 323
  • EPIST. CCLXXII.—Privilegium pro Ecclesia Londinensi. 323
  • EPIST. CCLXXIII.—Privilegium pro xenodochio Roncevallensi. 325
  • EPIST. CCLXXIV.—«Per omnia Casinensi Ecclesiae abjacentia monasteria» litteras mittit ne Rainaldo, electo abbati Casinensi, vel fratribus obediant. 325
  • EPIST. CCLXXV.—Ad monachos Morchbacenses. 325
  • EPIST. CCLXXVI.—Ad Walterum episcopum Augustensem. —Mandat ut ab inferendis monasterio Burano, utpote regali, molestiis abstineat. 326
  • EPIST. CCLXXVII.—Ad coenobitas Benedictoburanos, quibus praecipit, ut Engelscalcho abbati a vinculo excommunicationis absoluto tanquam praelato et magistro suo reverentiam et obedientiam deferant. 326
  • EPIST. CCLXXVIII.—Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones et privilegia rogatu Chunradi abbatis confirmat. 327
  • EPIST. CCLXXIX.—De reverentia debita canonicis Sancti Sepulcri. 329
  • EPIST. CCLXXX.—Ad Petrum abbatem Cluniacensem. 329
  • EPIST. CCLXXXI.—Bulla pro Aldone primo abbate Castellionis. 330
  • EPIST. CCLXXXII.—Ad Guillelmum Montispessulani dominum.—Rogat ut pro Romanae Ecclesiae honore et utilitate, tanquam specialis ejus filius, efficaciter laboret, vicem ab eo, cum tempus et res postulaverit, recepturus. 331
  • EPIST. CCLXXXIII.—Alberoni archiepiscopo Treverensi ejusque successoribus primatum Galliae Belgicae asserit. 331
  • EPIST. CCLXXXIV.—Adalberonem archiepiscopum Trevirensem constituit S. Sedis legatum per archidioeceses Trevirensem, Moguntinam, Coloniensem, Salisburgensem, Bremensem et Magdeburgensem. 333
  • EPIST. CCLXXXV.—Privilegium pro monasterio S. Mariae Salzburgensis. 334
  • EPIST. CCLXXXVI.—Archiepiscopatus Magdeburgensis et episcopatus Meanensis confinium, petente Conrado archiepiscopo, confirmat. 335
  • EPIST. CCLXXXVII.—Parthenonis S. Joannis Gerbstalensis protectionem suscipit privilegiaque confirmat, petente Chunrado marchione. 335
  • EPIST. CCLXXXVIII.—Ecclesiae S. Frigdiani Lucensis ecclesiam S. Pantaleonis committit, decimasque de fundo moveti in comitatu Ferrariensi asserit. 335
  • EPIST. CCLXXXIX.—A. Archipresbytero et fratribus ecclesiae S. Martini Lucensis nuntiat se fratribus ecclesiae S. Frigdiani ecclesiam S. Pantaleonis commisisse. 335
  • EPIST. CCXC.—Ad B. capellanum ecclesiae S. Juliani. 336
  • EPIST. CCXCI.—Monasterio S. Blasii in Nigra silva cellam Wishilkon asserit. 336
  • EPIST. CCXCII.—Privilegium pro monasterio S. Blasii. 338
  • EPIST. CCXCIII.—Fundationem canoniae Claustroneoburgensis, factam a S. Leopoldo. Austriae marchione confirmat, ipsamque canoniam in tutelam sedis apostolicae suscipit, etc. 339
  • EPIST. CCXCIV.—Ad Alberonem ep. Leodiensem.—Significat se promovisse Arnulfum in abbatem Gemblacensem, et ei munus benedictionis impendisse, etc. 341
  • EPIST. CCXCV.—Ad archiepiscopos Remensem, Senonensem et Turonensem, quos monet ut mites sint, et liberum injuste oppressis relinquant ad sedem apostolicam appellare. 342
  • EPIST. CCXCVI.—Privilegium pro monasterio Portensi, ordinis Cisterciensis.—Ne in districtu monasterii venationes a quoquam fiant. 343
  • EPIST. CCXCVII.—Ad A. archidiaconum et A. presbyterum Ecclesiae Lucensis. 344
  • EPIST. CCXCVIII.—Ad eosdem. 345
  • EPIST. CCXCIX.—Jeronymo priori et fratribus ecclesiae S. Frigdiani Lucensis de superioribus duobus epistolis significat. 345
  • EPIST. CCC.—Ad quosdam presbyteros et canonicos S. Martini Lucensis. 345
  • EPIST. CCCI.—Canonici Cheminonenses institutum Cisterciensium amplectuntur. 346
  • EPIST. CCCII.—De obedientia quae debetur patriarchae Jerosolymitano. 347
  • EPIST. CCCIII.—Ad Joannem S. Georgii abbatem.—De reformatione parthenonis S. Gangolfi. 347
  • EPIST. CCCIV.—Privilegium pro monasterio S. Martini [Col. 1867] Laudunensis 349
  • EPIST. CCCV.—Ad Hugonem Praemonstratensem abbatem. 350
  • EPIST. CCCVI.—Ecclesiae S. Mariani Eugubinae canonicorum possessiones confirmat. 351
  • EPIST. CCCVII.—Privilegium de ecclesiis episcopo Parisiensi subjectis, etc. 352
  • EPIST. CCCVIII.—Privilegium abbatiae Albae-Ripae. 353
  • EPIST. CCCIX.—Ad universos fideles in regno Constantinopolitano degentes. 354
  • EPIST. CCCX.—Sedem episcopalem Ecclesiae Roscellanae Grossetum transfert. 355
  • EPIST. CCCXI.—Privilegium pro monasterio S. Martini de Campis. 357
  • EPIST. CCCXII.—Privilegium pro parthenone S. Alexandri Parmensi. 357
  • EPIST. CCCXIII.—Ordinem canonicorum Praemonstratensium in monasterio Viltinae ejusque bona confirmat, mutaque privilegia largitur. 359
  • EPIST. CCCXIV.—Ad Chunradum Salzburgensis Ecclesiae archiepiscopum. 561
  • EPIST. CCCXV.—Ad Balduinum archiepiscopum Pisanum. —Varia privilegia concedit. 361
  • EPIST. CCCXVI.—Ad Oprandum abbatem Vallis-Altae. —Confirmat huic monasterio omnia bona a Gregorio episcopo donata et sedis apostolicae privilegio communit. 363
  • EPIST. CCCXVII.—Ecclesias Beatorum martyrum, Joannis et Pauli, S. Martini, S. Stephani Majoris et S. Stephani Minoris, nec non medietatem oblationum et bonorum ad certa quaedam altaria, et sacras aedes pertinentium, B. Petri canonicis perpetuo addicit. 364
  • EPIST. CCCXVIII.—Episcopatus Fulgonatensis fines Ecclesiaeque possessiones, petente Benedicto episcopo, confirmat. 367
  • EPIST. CCCXIX.—Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. —Significat se ejus et abbatis S. Vedasti litem Hugoni archiepiscopo Rothomagensi et aliis episcopis detulisse decernendum. 369
  • EPIST. CCCXX.—Archiepiscopis, episcopis, abbatibus, clero, principibusque et populo per Trevirensem, Moguntinum, Coloniensem, Magdeburgensem et Bremensem provinciam constitutis Alberonem, archiepiscopum Trevirensem, legatum sedis apostolicae constitutum nuntiat; cui ut obediant praecipit. 369
  • EPIST. CCCXXI.—Ad Willelmum Hierosolymitanum patriarcham.—In causa Tyriae dioecesis. 370
  • EPIST. CCCXXII.—Ecclesiae S. Sepulcri Hierosolymitanae protectionem suscipit, possessionesque confirmat. 370
  • EPIST. CCCXXIII.—De subjectione quam debet Tyrensis Ecclesia Ecclesiae Jerosolymitanae. 372
  • EPIST. CCCXXIV.—Privilegium pro abbatia Septemfontium. 372
  • EPIST. CCCXXV.—Canonicorum regularium per Halberstadensem episcopatum constitutorum disciplinam legesque confirmat. 373
  • EPIST. CCCXXVI.—Parthenonis S. Mariae Lamspringensis protectionem suscipit, privilegiaque et possessiones confirmat. 373
  • EPIST. CCCXXVII.—Privilegium pro Ecclesia Hamerslebiensi. 373
  • EPIST. CCCXXVIII.—Monasterii S. Joannis Halberstadensis disciplinam, privilegia, possessiones confirmat. 376
  • EPIST. CCCXXIX.—Attonis episcopi sententiam confirmat qua consules Pistorienses, Ecclesiae bonorum direptores, excommunicati erant. 376
  • EPIST. CCCXXX.—Clerum Pisanum, Pistoriensem, Florentinum, Faesulanum, Lucanum, Volterranum, Senensem, monet ut excommunicationis sententiam in consules Pistorienses pronuntiatam et divulgent et observandam curent. 376
  • EPIST. CCCXXXI.—Privilegium pro ecclesia in Gratia Dei. 377
  • EPIST. CCCXXXII.—Privilegium pro canonicis ecclesiae Portuensis. 378
  • EPIST. CCCXXXIII.—Privilegium pro abbatia Floreffiensi ordinis Praemonstratensis. 381
  • EPIST. CCCXXXIV.—Fundationem et privilegia abbatiae Viconiensis, religiosorum ordinis Praemonstratensis juxta Valencenas, confirmat. 382
  • EPIST. CCCXXXV.—Praemonstratensem ecclesiam sub B. Petri protectione suscipit. 384
  • EPIST. CCCXXXVI.—Monasteriis Praemonstratensibus immunitatem decimarum tribuit. 386
  • EPIST. CCCXXXVII.—Privilegium pro ordine Praemonstratensi. 387
  • [Col. 1868] EPIST. CCCXXXVIII.—Ecclesiae Bellaevallis bona confirmat. 387
  • EPIST. CCCXXXIX.—Privilegium pro monasterio S. Nicolai Clarifontensis. 389
  • EPIST. CCCXL.—Monasterii S. Nicolai Septem Fontiam (Dioec. Lingon.) possessiones et privilegia confirmat. 391
  • EPIST. CCCXLI.—Ad Manassem Meldensem episcopum. 393
  • EPIST. CCCXLII.—Ad Walterum Augustensem episcopum. —Hortatur ut Engelscalcum abbatem Benedictoburanum cum fratribus in gratiam et communionem recipiat. 393
  • EPIST. CCCXLII bis. —Privilegium pro ordine Praemonstratensi. 393
  • EPIST. CCCXLIII.—Ad Stephanum Aeduensem episcopum. —Al. abbatem Vizeliacensem instituit. 394
  • EPIST. CCCXLIV.—Ad Gregorium Bergomatem episcopum. 394
  • EPIST. CCCXLV.—Ecclesiae S. Alexandri Bergomatis canonicos de superiore epistola certiores facit. 395
  • EPIST. CCCXLVI.—Privilegium pro ecclesia S. Joannis Madalhorstorfensis. 395
  • EPIST. CCCXLVII.—Privilegium pro monasterio Sanctae Mariae Biburgensis. 397
  • EPIST. CCCXLVIII.—Ad Gerardum Tripolitanum, R. Tortosanum et H. Byblitanum episcopos.—In causa Tyriae dioecesis. 399
  • EPIST. CCCXLIX.—Ad Radulphum patriarcham Antiochenum. —In causa Tyriae dioecesis. 399
  • EPIST. CCCL.—Ad Balduinum Berytensem, Bernardum Sidoniensem, et Joannem Ptolemaidensem, episcopos.—In causa Tyriae dioecesis. 400
  • EPIST. CCCLI.—Ad Willelmum Hierosolymitanum patriarcham. —In causa Tyriae dioecesis. 400
  • EPIST. CCCLII.—Privilegium pro ecclesia Bambergensi. 401
  • EPIST. CCCLIII.—Religionem a S. Ottone in sua monasteria introductam confirmat. 402
  • EPIST. CCCLIV.—Ad Azonem cardinalem.—De lite canonicorum Majoris Ecclesiae et S. Antonini composita. 403
  • EPIST. CCCLV.—Bona et jura abbatiae Gengenbacensis confirmat. 404
  • EPIST. CCCLVI.—Privilegium pro monasterio Ringstadensi. 405
  • EPIST. CCCLVII.—Ad Bernardum episcopum Saguntinum. 407
  • EPIST. CCCLVIII.—Monasterii Lucellensis possessiones, petente Ortliebo, episcopo Basiliensi, confirmat. 409
  • EPIST. CCCLIX.—Privilegium pro monasterio Lucensi. 409
  • EPIST. CCCLX.—Wikardum abbatem Pontiniacensem ejusque monasterium sedis apostolicae privilegio communit. 412
  • EPIST. CCCLXI.—Monasterium S. Bartholomaei (dioec. Pennensis) tuendum suscipit et ejus bona juraque confirmat. 413
  • EPIST. CCCLXII.—Privilegium pro ecclesia Formbacensi. 415
  • EPIST. CCCLXIII.—Privilegium pro abbatia Walburgensi. 416
  • EPIST. CCCLXIV.—Bulla de immunitate Brigantini coenobii. 418
  • EPIST. CCCLXV.—Bulla pro abbatia Vangadiciensi. 419
  • EPIST. CCCLXVI.—Privilegium pro monasterio Boumburgensi. 422
  • EPIST. CCCLXVII.—Monasterii Reinhardsbornensis tutelam suscipit bonaque confirmat. 423
  • EPIST. CCCLXVIII.—Privilegium pro monasterio S. Lamberti in valle Sein Salsburgensis dioecesis ordinis S. Benedicti. 423
  • EPIST. CCCLXIX.—Confirmatio bonorum monasterii Prufeningensis Ratisbonensis dioecesis. 425
  • EPIST. CCCLXX.—Monasterii Murbacensis jura et possessiones confirmat. 426
  • EPIST. CCCLXXI.—Monasterii Sanctae Mariae Biburgensis possessiones privilegiaque iterum confirmat. 427
  • EPIST. CCCLXXII.—Privilegium pro monasterio Castellenci. 427
  • EPIST. CCCLXXIII.—Ecclesiae Curiensis possessiones, petente Conrado episcopo, confirmat. 429
  • EPIST. CCCLXXIV.—Privilegia pro abbatia S. Salvatoris de Carraceto. 429
  • EPIST. CCCLXXV.—Monasterii Jesu Nazareni (Montis [Col. 1869] Aragonensis) protectionem suscipit et privilegia confirmat 431
  • EPIST. CCCLXXVI.—Monasterii S. Galli patrocinium suscipit bonaque ac jura confirmat. 431
  • EPIST. CCCLXXVII.—Monasterii Urspergensis jura quaedam confirmat. 433
  • EPIST. CCCLXXVIII.—Privilegium pro coenobio Admontensi. 433
  • EPIST. CCCLXXIX.—Privilegium pro monasterio B. Martini Murensi. 434
  • EPIST. CCCLXXX.—Ecclesiae Basileensis protectionem suscipit bonaque ac privilegia confirmat, petente Orthliebo episcopo. 435
  • EPIST. CCCLXXXI.—Monasterii S. Georgii in Nigra silva protectionem suscipit et possessiones juraque confirmat. 437
  • EPIST. CCCLXXXII.—Privilegium pro abbatia S. Stephani Divionensis. 439
  • EPIST. CCCLXXXIII.—Privilegium pro monasterio S. Nicolai et S. Medardi Tornacensis. 441
  • EPIST CCCLXXXIV.—Domum hospitalem Tornacensem tuendam suscipit et ejus possessiones ac privilegia confirmat. 442
  • EPIST. CCCLXXXV.—Ad Manfredum et Mantuanum et Lotharium Vincentinum episcopos. 443
  • EPIST. CCCLXXXVI.—Ad Theobaldum Veronensem episcopum. 443
  • EPIST. CCCLXXXVII.—Privilegium pro monasterio Campensi. 444
  • EPIST. CCCLXXXVIII.—Confirmatio fundationis abbatiae Averbodiensis, pro cujus regimine atque immunitate nonnulla statuuntur decreta. 445
  • EPIST. CCCLXXXIX.—Privilegium pro monasterio Nonantulano 446
  • EPIST. CCCXC.—Privilegium pro abbatia S. Huberti, ordinis S. Benedicti, in Ardenna. 447
  • EPIST. CCCXCI.—Privilegium pro ecclesia Lichfeldensi in Anglia. 449
  • EPIST. CCCXCII.—Chuonrado abbati et monachis Fuldensibus nuntiat Sturmium in concilio sanctis ascriptum esse. 450
  • EPIST. CCCXCIII.—Chunradi archiepiscopi Magdeburgensis et Wigeri episcopi Brandenburgensis de decimis fundi ecclesiae S. Mauritii litem discernit. 451
  • EPIST. CCCXCIV.—Inter Lanzonem abbatem S. Michaelis et Haduidem abbatissam Juveniacensem, latam de ecclesia S. Tyriaci sententiam confirmat. 452
  • EPIST. CCCXCV.—Bulla confirmans subrogationem Praemonstratensium in abbatia Poeldensi. 453
  • EPIST. CCCXCVI.—Diploma quo Ferrariensis Ecclesia specialis Ecclesiae Romanae filia ejusque comitatus Sancti Petri patrimonium declaratur. 454
  • EPIST. CCCXCVII.—Privilegium pro ecclesia Selboldensi. 457
  • EPIST. CCCXCVIII.—Monasterii S. Bertini Sithiensis, a Cluniacensium potestate liberati, possessiones et privilegia confirmat, imposito monachis unciae auri censu annuo. 459
  • EPIST. CCCXCIX.—Milonem episcopum, Philippum et Milonem archidiaconos et totum capitulum Morinorum, nec non et Theodericum Flandrensium comitem, Sibillam comitissam et barones per Flandriam constitutos hortatur ut monasterii S. Bertini Sithiensis libertatem defendant. 462
  • EPIST. CD.—Willelmo Castellano et tam majoribus quam minoribus villae S. Audomari de tuenda monasterii S. Bertini Sithiensis libertate scribit. 462
  • EPIST. CDI.—Ecclesiae S. Sepulcri Hierosolymitanae protectionem suscipit, possessionesque ac privilegia confirmat. 462
  • EPIST. CDII.—Ad Petrum Venerabilem, Cluniacensem abbatem.—Confirmatio possessionum aliquot Cluniacensium. 464
  • EPIST. CDIII.—Ad Gualterum abbatem Senoniensem —Confirmatio possessionum monasterii S. Stephani. 465
  • EPIST. CDIV.—Bona et privilegia Ecclesiae Lincolniensis confirmat. 466
  • EPIST. CDV.—Monasterio Fabariensi bullam tribuit. 468
  • EPIST. CDVI.—Ad clerum et populum Remensem. —Ne instituantur novae leges. 468
  • EPIST. CDVII.—Romani monasterii possessiones, petente Petro abbate Cluniacensi, confirmat. 469
  • EPIST. CDVIII.—Bulla pro monasterio Jucellensi. 471
  • EPIST. CDIX.—Clericorum Ferrariensium privilegia confirmat. 472
  • [Col. 1870] EPIST. CDX.—Privilegium pro monasterio Fontis Avellanae. 473
  • EPIST. CDXI.—Gaudio Salonitano archiepiscopo pallium mittit. 476
  • EPIST. CDXII.—Privilegia monasterio Jesu Nazaren. (Montis-Aragonensis) a Paschali II papa collata confirmati 477
  • EPIST. CDXIII.—Miloni Tarvanensi et Alviso Atrebatensi episcopis de dirimendo M. comestabuli comitis Flandriae matrimonio scribit. 477
  • EPIST. CDXIV.—Ad [Manfredum] Mantuanum et [Lotharium] Vicentinum episcopos. 477
  • EPIST. CDXV.—Archiepiscopos et episcopos Sardiniae ad tuendas monasterii Casinensis ecclesias hortatur. 478
  • EPIST. CDXVI.—Ad Rogerium Siciliae regem.—Regium titulum illi ab Honorio concessum confirmat. 478
  • EPIST. CDXVII.—Ad canonicos ecclesiae S. Antonini Placentinae. 480
  • EPIST. CDXVIII.—Privilegium pro S. Georgio Priflingensi 480
  • EPIST. CDXIX.—Privilegium pro monasterio S. Magni. 481
  • EPIST. CDXX.—Egilberto episcopo Bambergensi tribuit jus pallii crucisque praeferendae; alia privilegia concedit. 483
  • EPIST. CDXXI.—Privilegium pro ecclesia S. Prosperi de Bondeno. 484
  • EPIST. CDXXII.—Bulla pro controversia sedanda inter Manassem Meldensem episcopum et Risendam abbatissam Pharensis monasterii. 485
  • EPIST. CDXXIII.—Privilegium pro monasterio S. Mariae Balneolensi. 486
  • EPIST. CDXXIV.—Monasterii Richenbergensis (prope Goslariam) protectionem suscipit, disciplinamque ac possessiones confirmat. 487
  • EPIST. CDXXV.—Clero et laicis dioecesis Hildesheimensis scribit; «ut nullus laicorum bona fratrum claustralium vel aliorum clericorum mobilia vel immobilia in vita seu in morte usurpare praesumat. 488
  • EPIST. CDXXVI.—Privilegium pro parthenone Quedlinburgensi. 489
  • EPIST. CDXXVII.—Privilegium pro monasterio Ravengirsburgensi. 491
  • EPIST. CDXXVIII.—Privilegium pro ecclesia Ilbenstadensi. 492
  • EPIST. CDXXIX.—Monasterio S. Joannis Kastenbornensi asserit bona ab Ottone quondam episcopo Halberstadensi collata. 494
  • EPIST. CDXXX.—Ad Gerardum praepositum Bonnensem. 495
  • EPIST. CDXXXI.—Monasterii SS. Petri et Pauli Cantuariensis privilegia confirmat. 497
  • EPIST. CDXXXII.—Ad Ludovicum Francorum regem. 497
  • EPIST. CDXXXIII.—Parthenonis S. Georgii et Pancratii Heklingensis protectionem suscipit, bonaque ac jura confirmat. 498
  • EPIST. CDXXXIV.—Monasterii S. Blasii possessiones et privilegia confirmat. 499
  • EPIST. CDXXXV.—Privilegia ab imperatoribus atque antecessoribus suis monasterio S. Blasii collata, cellasque et ecclesias ejusdem confirmat. 500
  • EPIST. CDXXXVI.—Donationem quartae partis villae in Oningen, a Conrado duce Zaringiae Augiensi monasterio factam confirmat. 501
  • EPIST. CDXXXVII.—Privilegium pro monasterio S. Mariae de Bergha. 502
  • EPIST. CDXXXVIII.—Ecclesiae Misnensis possessiones, petente Godebaldo episcopo, confirmat. 504
  • EPIST. CDXXXIX.—Privilegia exemptionesque abbatiae Egmondanae, monachorum Benedictinorum, et simul abbatiae Reinsburgensis, nobilium ejusdem ordinis in Hollandia confirmat. 504
  • EPIST. CDXL.—Privilegium pro ecclesia S. Gentiani Balgentiacensi. 505
  • EPIST. CDXLI.—Privilegium pro ecclesia S. Nicolai Miseraycensi. 507
  • EPIST. CDXLII.—Canonicorum Veronensium possessiones et jura confirmat. 508
  • EPIST. CDXLIII.—Ecclesiae S. Frigdiani Lucensi ecclesiam S. Salvatoris in Mustolio committit, ea lege ut duodecim monetae Lucensis denarii quot annis persolventur. 509
  • EPIST. CDXLIV.—Ecclesiam S. Vincentii Bergomatem tuendam suscipit et ejus bona ac jura confirmat. 509
  • [Col. 1871] EPIST. CDXLV.—Monasterii S. Maximini Trevirensis tutelam suscipit possessionesque confirmat. 511
  • EPIST. CDXLVI.—Ad Alberonem archiepiscopum Trevirensem. Jubet ut monasterium S. Maximini in ordinem reducat. 514
  • EPIST. CDXLVII.—Ad Henricum Senonensem et Rainaldum Remensem episcopos, et Bernardum abbatem Claraevallensem.—De Abaelardo et Arnaldo de Brixia damnatis, et monasterio includendis, librisque eorum comburendis. 515
  • EPIST. CDXLVIII.—Ad Samsonem Remensem, Henricum Senonensem, episcopos, et Bernardum abbatem Claraevallensem.—De Abaelardi et Arnaldi damnatione. 517
  • EPIST. CDXLIX.—Ad Segniorettum presbyterum et socios ejus in capella S. Salvatoris Domino servientes. 517
  • EPIST. CDL.—Ecclesiam Pomeranensem tuendam suscipit.—Sedem episcopalem jubet in civitate Wollinensi esse, bonaque ecclesiae confirmat. 518
  • EPIST. CDLI.—Ecclesiae Pennensis possessiones, petente Grimaldo episcopo, confirmat. 519
  • EPIST. CDLII.—Moniales Crisenonis a dominatione Molismi laudente papa liberantur. 520
  • EPIST. CDLIII.—Monasterium S. Jacobi Bessense tuendum suscipit et ejus bona ac privilegia confirmat, imposito monachis aurei unius tributo annuo. 521
  • EPIST. CDLIV.—Monasterii S. Pauli in Corinthia protectionem suscipit possessiones ac privilegia confirmat. 522
  • EPIST. CDLV.—Privilegium pro Mediano-Monasterio. 522
  • EPIST. CDLVI.—Bona et immunitates Stivagii monasterii confirmat. 524
  • EPIST. CDLVII.—Introductionem canonicorum Praemonstratensium in monasterio S. Dionysii Schefflariensis confirmat. 527
  • EPIST. CDLVIII.—Alberoni archiepiscopo Trevirensi et ejus successoribus asserit monasterium S. Maximini a Conrado rege concessum. 529
  • EPIST. CDLIX.—Jura et exemptiones neo-fundati monasterii Hemmerodiensis confirmat. 530
  • EPIST. CDLX.—Henrico Moraviensi episcopo, paganos ad fidem convertere volenti, scribit, ut prius Romam veniat. 531
  • EPIST. CDLXI.—Ad Hugonem monasterii S. Augustini Cantuariensis abbatem. 532
  • EPIST. CDLXII.—Theobaldo archiepiscopo Cantuariensis, interdicit ne monachis S. Augustini injurias inferat, neve ab iis «L. S. VII [denarios] pro datione chrismatis et olei sacri» exigat. 533
  • EPIST. CDLXIII.—Ad Henricum Wintoniensem episcopum.—Ut monasterium S. Augustini Cantuariense tueatur. 533
  • EPIST. CDLXIV.—Ad Stephanum Anglorum regem. —Ne monasterium S. Augustini Cantuariense affici injuriis patiatur. 533
  • EPIST. CDLXV.—Privilegium Humberto Augustodunensi episcopo concessum. 534
  • EPIST. CDLXVI.—Parthenonis S. Mariae Minerviensis possessiones et privilegia confirmat. 535
  • EPIST. CDLXVII.—Privilegium pro monasterio Baumburgensi. 535
  • EPIST. CDLXVIII.—Monasterio S. Mariae Locediensi asserit praedium a Rainerio, marchione Montisferrati, donatum. 536
  • EPIST. CDLXIX.—Monasterio Trenorciensi ecclesias de Planesiaco et de Tresiliaco, Lugdunensis et Claramontensis dioeceseon, confirmat. 537
  • EPIST. CDLXX.—Monasterium Aureae-Vallis (dioec. Trevirensis) tuendum suscipit et ejus bona confirmat. 538
  • EPIST. CDLXXI.—Privilegium pro parthenone Chiemseensi. 540
  • EPIST. CDLXXII.—Parthenonis S. Mariae Hederensis protectionem suscipit, possessiones confirmat, petente Stephano episcopo Parisiensi. 541
  • EPIST.—CDLXXIII.—Parthenonem S. Ambrosii Florentinum tuendum suscipit et possessiones ejus confirmat. 543
  • EPIST. CDLXXIV.—Monasterium S. Salvatoris Venetiarum sub apostolicae sedis protectione recipit et decernit ut canonicus ordo a Bonofilio institutus ibidem perpetuo permaneat. 544
  • EPIST. CDLXXV.—Monasterii S. Mariae Regiae-Vallis bona et statum cum libertatibus ejus confirmat. 545
  • EPIST. CDLXXVI.—Ad clerum et populum Pictaviensem. —De Grimoardo electo. 547
  • [Col. 1872] EPIST. CDLXXVII.—Ad [Grimoardum] Pictaviensem episcopum electum. 547
  • EPIST. CDLXXVIII.—Ecclesiae S. Sepulcri Hierosolymitanae protectionem suscipit ac possessiones confirmat. 548
  • EPIST. CDLXXIX.—Monasterium S. Bartholomaei Faesulanum tuendum suscipit, et ejus possessiones ac jura confirmat. 550
  • EPIST. CDLXXX.—Bulla Innocentii II confirmantis bona et possessiones Trunchiniensis ecclesiae. 551
  • EPIST. CDLXXXI.—Ad Guillelmum Montispessulani dominum—Compatitur tribulationibus et angustiis quas ille ab infidelibus hominibus suis patiebatur, suamque opem ei atque consilium pollicetur. 552
  • EPIST. CDLXXXII.—Hospitale S. Blasii juxta Modoetiam tuendum suscipit ejusque possessiones confirmat. 553
  • EPIST. CDLXXXIII.—Ad monachos Marchianenses. —Censuras A. episcopi Atrebatensis nullas declarat, praecipitque ut ad abbatis electionem procedant. 554
  • EPIST. CDLXXXIV.—Ad A. [Ividum] episcopum Atrebatensem —Arguit eum quod Marchiansenses monachos vexaverit. 555
  • EPIST. CDLXXXV.—Privilegium pro canonica S. Mariae Parmensi. 556
  • EPIST. CDLXXXVI.—Privilegium pro ecclesia Frisingensi. 557
  • EPIST. CDLXXXVII.—Privilegium pro monasterio Wezzinbrunnensi. 559
  • EPIST. CDLXXXVIII.—Monasterii Marcianensis protectionem suscipit bonaque ac privilegia confirmat. 560
  • EPIST. CDLXXXIX.—Sententiam Conradi III R. R. pro monasterio S. Blasii contra episcopum Basileensem latam confirmat. 561
  • EPIST. CDXC.—Ad Gregorium Bergomatem episcopum. 562
  • EPIST. CDXCI.—Ecclesiae S. Mariae Caesaraugustanae protectionem suscipit et canonicorum bona confirmat. 563
  • EPIST. CDXCII.—Henrico Moraviensi episcopo, paganis de Prussia praedicare cupienti, indulget licentiam crucem ante se ferendi. 564
  • EPIST. CDXCIII.—Henrico Moraviensi episcopo concedit licentiam praedicandi paganis in Russia; attamen ut populum suum rebellem reformare non negligat. 564
  • EPIST. CDXCIV.—Clerum episcopatus Olomucensis contra prohibitionem episcopi sui divina celebrantem arguit, monetque ad obedientiam et reverentiam sui episcopi. 565
  • EPIST. CDXCV.—Ad Raimundum, Rusticum et Baronem presbyteros. 566
  • EPIST. CDXCVI.—Robotonem comitem hortatur ut ecclesiae Baumburgensi praedium quoddam restituat. 566
  • EPIST. CDXCVII.—Ad milites et bonos homines Nogariae. 566
  • EPIST. CDXCVIII.—Alberoni archiepiscopo Trevirensi mandat ut abbatem S. Maximini propter peculatum Simoniamque excommunicet. 567
  • EPIST. CDXCIX.—Monasterii Monasteriensis [Münchmünster] bona alienari vetat. 567
  • EPIST. D.—D. marchionem hortatur ut monasterio B. Petri [Münchmünster] ablata restituat. 567
  • EPIST. DI.—Ad Henricum Vintoniensem episcopum. —De facultate audiendi querimonias Westmornasteri. 567.
  • EPIST. DII.—Ad conventum Westmonasteriensem.—De canonizatione regis Edwardi. 568
  • EPIST. DIII.—Ad archiepiscopos, episcopos, abbates et priores. 568
  • EPIST. DIV.—Heloissae abbatissae et sororibus Paraclitensibus asserit bona a Gundrico sacerdote concessa 569
  • EPIST. DV.—Ad D. plebanum de Massa et universos capellanos ejusdem plebis. 569
  • EPIST. DVI.—Ad Riboaldum archiepiscopum Mediolanensem et Ardizzonem Comensem et Joannem Laudensem episcopos.—Ut homines non prohibeantur accipere monachilem habitum in fine neque sepeliri in monasteriis nisi excommunicati. 570
  • EPIST. DVII.—Ad A. archidiaconum Lucensem. 570
  • EPIST. DVIII.—Ad R. priorem et canonicos S. Angeli. 571
  • EPIST. DIX.—Ad Arnaldum Narbonensem archiepiscopum. —Excommunicationis sententiam se promulgasse significat in consules Montespessulani qui, expulso Guillelmo eorum domino, ab ejus se fidelitate subtraxerant. 571
  • EPIST. DX.—Guillelmo Mimatensi et Humberto Aniciensi [Col. 1873] episcopis ut superiore epistola de Montispessulanis scribit. 572
  • EPIST. DXI.—Monasterii Mortui Maris privilegia confirmat 572
  • EPIST. DXII.—Privilegium pro abbatia Longipontis. 572
  • EPIST. DXIII.—Privilegium pro ecclesia Berchdesgamensi. 573
  • EPIST. DXIV.—Reicherspergense monasterium sub sedis apostolicae protectione recipitur, confirmatisque bonis omnibus, plura monachis et praeposito conceduntur privilegia. 575
  • EPIST. DXV.—Institutionem ordinis Praemonstratensis in Valle secreta confirmat. 577
  • EPIST. DXVI.—Privilegium pro coenobio Munsteriensi (Munchmunster). 578
  • EPIST. DXVII.—Privilegium pro monasterio S. Petri Rosslebiensi. 580
  • EPIST. DXVIII.—Ad Guillelmum Montispessulani dominum. —Significat se episcopis provinciae Narbonensis mandasse, ut Ildefonsum comitem Tolosanum a ferendo auxilio proditoribus ejus de Mentepessulano compescerent, alioquin excommunicandum. 582
  • EPIST. DXIX.—Confirmatio honorum omnium monasterii S. Columbani Bobiensis dioecesis ordinis Casinensis, quod sub protectione B. Petri recipitur. 582
  • EPIST. DXX.—Monasterium Gerbacense [ al. Ingerbacense] tuendum suscipit et ejus bona ac jura confirmat. 584
  • EPIST. DXXI.—Monasterii S. Imeri Belelagiensis protectionem suscipit possessionesque confirmat. 585
  • EPIST. DXXII.—Parthenonis S. Lamberti Tulbensis protectionem suscipit, possessiones confirmat, privilegia instituit. 587
  • EPIST. DXXIII.—Confirmatio possessionum Grandis-Sylvae. 588
  • EPIST. DXXIV.—Privilegium pro ecclesia S. Laurentii Viterbiensi. 590
  • EPIST. DXXV.—Privilegium pro ecclesia S. Stephani Tolosana. 591
  • EPIST. DXXVI.—Ad clerum et populum Tolosanum. —Commendat eis Raimundum episcopum ad se venientem, mandatque ut opem et consilium praebeant ad recuperanda distracta Ecclesiae Tolosanae bona. 592
  • EPIST. DXXVII.—Ecclesiam B. Eusebii Vercellensem tuendam suscipit, canonicorumque possessiones confirmat. 593
  • EPIST. DXVIII.—Ad Petrum Venerabilem, Cluniacensem abbatem.—Manerium in Anglia a rege Stephano datum loco centum marcarum, quas rex Henricus dederat, confirmat. 594
  • EPIST. DXXIX.—Privilegium pro Ecclesia Ragusina 595
  • EPIST. DXXX.—Privilegium pro ecclesia S. Mariae de Stromberch. 596
  • EPIST. DXXXI.—Henrico Moraviensi episcopo Guidonem cardinalem legatum ad corrigendas cleri enormitates in has partes missum, recommendat, rogans ut ipsi ope et consilio assistat. 597
  • EPIST. DXXXII.—Monasterium Arnsteinense tuendum suscipit et ejus possessiones juraque confirmat. 597
  • EPIST. DXXXIII.—Ecclesiae Colbicensis protectionem suscipit possessionesque ac privilegia confirmat, petentibus Rodulfo Haldberstadensi et Alberto Bambergensi episcopis. 599
  • EPIST. DXXXIV.—Monasterii S. Mariae Varlariensis protectionem suscipit bonaque confirmat. 599
  • EPIST. DXXXV.—Monasterii SS. Sixti et Sebastiani Chiemseensis tutelam suscipit ac privilegia bonaque confirmat. 601
  • EPIST. DXXXVI.—Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones privilegiaque, petente Aleholfo abbate, confirmat. 602
  • EPIST. DXXXVII.—Hieronymo priori ecclesiae S. Frigdiani Lucensis significat eum a clericis laicisque Ecclesiae Aretinae Romam vocatis episcopum electum esse. Hortatur ut episcopatum capessat. 604
  • EPIST. DXXXVIII.—Privilegium pro Ecclesia Bellicensi. 604
  • EPIST. DXXXIX.—Arnulphum secundum praepositum Sonnebecanum ordinis S. Augustini in dioecesi Morinensi abbatiali dignitate exornat, ejusque monasterii privilegia confirmat. 606
  • EPIST. DXL.—Privilegium pro monasterio Rotensi. 607
  • EPIST. DXLI.—Ad Cunradum archiepiscopum Salzburgensem. —Tutelam monasterii Rotensis contra Henricum comitem de Lechsgemunde committit. 609
  • [Col. 1874] EPIST. DXLII.—Monasterii S. Michaelis Lunaelacensis protectionem suscipit. 609
  • EPIST. DXLIII.—Abbatiam Parcensem, ordinis Praemonstratensis, apostolica confirmatione ac protectione donat. 610
  • EPIST. DXLIV.—Donationes Ecclesiae Cameracensi factas apostolica auctoritate confirmat. Privilegium pro Ecclesia Cameracensi. 612
  • EPIST. DXLV.—Privilegium pro monasterio Rupensi. 613
  • EPIST. DXLVI.—Monasterii Pontiniacensis possessiones et privilegia confirmat. 614
  • EPIST. DXLVII.—Clero populoque Atrebatensi significat Alvisum episcopum culpam apud sese diluisse. 616
  • EPIST. DXLVIII.—Bulla in gratiam Hugonis episcopi Antissiodorensis. 616
  • EPIST. DXLIX.—Ad Henricum Vintoniensem episcopum et apostolicae sedis legatum in Anglia et Robertum episcopum Herefordensem. 617
  • EPIST. DL.—Ad archiepiscopum Turonensem.—Ut responsurus Dolensi antistiti, qui se Aletensi episcopatu spoliatum querebatur, ad sedem apostolicam accedat. 618
  • EPIST. DLI.—Ecclesiam S. Crispini in Cavea Suessionensem tuendam suscipit. 619
  • EPIST. DLII.—Ad Stephanum episcopum Parisiensem. —Ut ecclesias S. Genovefae ab interdicto absolvat. 620
  • EPIST. DLIII.—Ad Stephanum episcopum Parisiensem, decanum et capitulum.—Rogat ut praebendam unam canonicis S. Victoris in ecclesia Parisiensi concedant. 620
  • EPIST. DLIV.—Ad Radulphum abbatem Latiniacensem. —Arguit eum de contemptu sedis apostolicae et de monasterii sui dilapidatione. 621
  • EPIST. DLV.—Privilegium pro ecclesia S. Mariae Carnotensi. 621
  • EPIST DLVI.—Ecclesiam abbatiae Bonae-Spei, ordinis Praemonstratensis, et ejus bona temporalia ad instantiam beati Ottonis, primi illius abbatis, confirmat, et quaedam largitur privilegia. 622
  • EPIST. DLVII.—Ecclesiae Sancti Audomari in Arthesia, postmodum cathedralis, privilegia confirmat. 623
  • EPIST. DLVIII.—Ad episcopum Cremonensem.—Omissio baptismi non nocet credenti probabiliter se esse baptizatum. 524
  • EPIST. DLIX.—Ecclesiae S. Laurentii Florentinae ac monasterii Crispinensis de domo hospitali litem componit. 625
  • EPIST. DLX.—Ad Januensem archiepiscopum. 626
  • EPIST. DLXI.—Ad patriarcham Aquileiensem et episcopum Mantuanum. 626
  • EPIST. DLXII.—Urbani atque Calixti sententiam confirmat, statuens ne abbates in parochialibus ecclesiis quas tenent, absque episcoporum consilio presbyteros collocent. 627
  • EPIST. DLXIII.—Ad Henricum Ratisponensem episcopum ut monasterio S. Petri (Münchmünster) ecclesiam B. Sixti restituat. 627
  • EPIST. DLXIV.—Ecclesiam Beatae Mariae Rotundae Antissiodorensis disciplinam possessionesque confirmat. 627
  • EPIST. DLXV.—Ad Conradum Salzburgensem episcopum. —Post laudes vitae canonicae, vetat ne fratres Berchersgadonenses institutum mutent. 628
  • EPIST. DLXVI.—Ad Hugonem Atrebatensem archidiaconum. —Eum sub protectione Romanae Ecclesiae suscipit. 629
  • EPIST. DLXVII.—Consulibus Placentinis mandat, ne aquam rivi S. Savini ab imperatoribus concessam, derivari a civibus sinant. 630
  • EPIST DLXVIII.—Ad Guillemum Montispessulani dominum.—Volentis monasterium exstruere ad usum Cluniacensium, piis ejus desideriis assentitur. 630
  • EPIST. DLXIX.—Ad consules Lucenses. 631
  • EPIST. DLXX.—Canonicis ecclesiae S. Alexandri Bergomatis ecclesiam de Virgis asserit. 631
  • EPIST. DLXXI.—Ad Ausciensem archiepiscopum de abbatia Sancti Fremerii. 631
  • EPIST. DLXXII.—Ad Petrum abbatem et monachos Cluniacenses.—Lugdunenses archiepiscopum et clericos Cluniacensibus infestos, et per conjuratos homines vim inferentes compescit. Mittit autem Guidonem diac. card. qui jurgiis eorum finem imponat, etc. 632
  • EPIST. DLXXIII.—Ad abbatem et monachos Reccenses. 633
  • EPIST. DLXXIV.—Ad Pontium abbatem Vizeliacensem. [Col. 1875] —Conservatjura Vizeliacensia. 633
  • EPIST. DLXXV.—Ad Godefridum Lingonensem et Bernardum Claraevallensem abbatem.—Ejusdem argumenti. 634
  • EPIST. DLXXVI.—Ad Petronillam abbatissam et moniales Fontis-Ebraldi. 634
  • EPIST. DLXXVII.—Ad Petronillam Fontis-Ebraldi abbatissam.—Damnis ab Ulgerio Andegavensi episcopo et aliis affectam consolatur; auxilium et justitiam a Gaufrido Carnotensi episcopo, apostolicae sedis legato, expetenda significat. 635
  • EPIST. DLXXVIII.—Ad Petrum Venerabilem, Cluniacensem abbatem.—Confirmatio aliquot ecclesiarum in dioecesi Trecensi. 636
  • EPIST. DLXXIX.—Samsoni archiepiscopo Remensi et Alviso episcopo Atrebatensi scribit de Stephano fornicatore et aleatore. 636
  • EPIST. DLXXX.—Ad Henricum [Humbertum] Aeduensem episcopum.—Vizeliacense coenobium commendat. 637
  • EPIST. DLXXXI.—Ad Guillelmum Arelatensem archiepiscopum, apostolicae sedis legatum.—Montispessulani homines ab eo absolutos, sed domino suo justitiam facere renuentes eisdem excommunicationis nexibus jubet denuo conjungi. 637
  • EPIST. DLXXXII.—Ad Petrum Bituricensem archiepiscopum. —Stephanum de Catiaco, Rainaldum de Monte Falconis eorumque socios excommunicatos significat. 638
  • EPIST. DLXXXIII.—Privilegium pro monasterio S. Petri Neocellensi. 638
  • EPIST. DLXXXIV.—Ad canonicos ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. 639
  • EPIST. DLXXXV.—Privilegium pro ecclesia S. Mariae de Reno. 640
  • EPIST. DLXXXVI.—Privilegium pro ecclesia Springirbacensi. 642
  • EPIST. DLXXXVII.—Privilegium pro monasterio S. Columbae Senonensi. 643
  • EPIST. DLXXXVIII.—Fundationem ecclesiae Segoviensis confirmat, petente Conrado archiepiscopo Satzburgiensi. 645
  • EPIST. DLXXXIX.—Ad fratres ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. 646
  • EPIST. DXC.—Privilegium pro ecclesia S. Salvatoris de Casali. 646
  • EPIST. DXCI.—Privilegium pro ecclesia S. Martini de Campis. 648
  • EPIST. DXCII.—Privilegium pro abbatia Wingartensi. 649
  • EPIST. DXCIII.—Ad Conradum Salzburgensem archiepiscopum. —Ut Udalricum ejusque filiam cum praediis quibusdam a monachis Admontensibus restitui monasterio Benedictoburano jubeat. 650
  • EPIST. DXCIV.—Privilegium pro monasterio S. Mariae de Castillione. 650
  • EPIST. DXCV.—Privilegium pro canonica S. Petri Faventini. 651
  • EPIST. DXCVI.—Privilegium pro ecclesia S. Laurentii Florentina. 654
  • EPIST. DXCVII.—Privilegium pro monasterio SS. Apostolorum Montis-Cornelii Leodiensis. 655
  • EPIST. DXCVIII.—Ad P. priorem et fratres ecclesiae S. Frigdiani Lucensis. 657
  • VARIORUM AD INNOCENTIUM EPISTOLAE. 657
  • EPIST. I.—Adalberti archiepiscopi Moguntini responsoria et apologetica synodi Moguntinae, Gebehardum ob probata crimina examinatum, convictum, excommunicantis, et refutatoria eorum quae amici Gebehardi sub—et —obrependo Innocentio II allegaverant. 657
  • EPIST. II.—Guigonis Carthusiae Majoris prioris ad Innocentium. —Consolatur summum pontificem adversus schismatis molestias. 658
  • EPIST. III.—Cleri Trevirensis ad Innocentium II pontificem maximum, qua Alberonem se in archiepiscopum elegisse nuntiant. 660
  • EPIST. IV.—Domni Oldegarii Tarraconensis episcopi ad Innocentium. 663
  • EPIST. V.—Abbatum et clericorum Parisiensium ad Innocentium.—Significant pervicaciam Theobaldi archidiaconi Parisiensis erga episcopum suum. 664
  • EPIST. VI.—Stephani episcopi Parisiensis ad Innocentium.—De impia caede Thomae prioris S. Victoris. 665
  • EPIST. VII.—Hugonis archiepiscopi Rothomagensis et A. S. L. ad Innocentium papam.—De gestis a se super ecclesia de Beciano. 665
  • [Col. 1876] EPIST. VIII.—Erbonis decani Halberstadensis ad Innocentium papam secundum.—De electione Gerhardi praepositi S. Joannis in episcopum Halberstadensem. 666
  • EPIST. IX.—Lotharii imperatoris ad Innocentium papam II.—De electione episcopi Halberstadensis in discordia facta. 668
  • EPIST. X.—Henrici I Anglorum regis ad Innocentium.—Conqueritur de Hugone archiepiscopo Rothomagensi quod obedientiam ab abbatibus exigat. 669
  • EPIST. XI.—Epistola Hugonis archiepiscopi Rothomagensis ad Innocentium papam II.—De obitu Henrici regis Anglorum. 670
  • EPIST. XII.—Capituli generalis ordinis Cisterciensis ad Innocentium.—Scribit in gratiam Humberti Aeduensis episcopi, cujus jurisdictionem non agnoscebant monachi Virzilienses. 671
  • EPIST. XIII.—Episcoporum provinciae Remensis ad Innocentium.—De damnatione Abaelardi in concilio Senonensi. 671
  • EPIST. XIV.—Epistola Alberonis episcopi Virdunensis ad Innocentium papam.—De ecclesia S Pauli Praemonstratensibus concessa. 672
  • INNOCENTII II PAPAE CONCILIUM REMENSE, in quo pseudopontifex Anacletus excommunicatur et Ludovicus Junior, praesente patre, rex Franciae coronatur ab ipso pontifice, anno 1131. 675
  • I.—Acta concilii ex variis auctoribus. 675
  • II.—Canones concilii. 679
  • Ad concilium Remense additio. 683
  • AD INNOCENTII II PRIVILEGIA ET EPISTOLAS APPENDIX.
  • ANACLETUS ANTIPAPA.

  • Notitia historica. 688
  • Notitia diplomatica. 689
  • ANACLETI EPISTOLAE ET PRIVILEGIA. 689
  • I.—Ad archiepiscopos, episcopos, abbates, praepositos et reliquos tam clericos quam laicos per Alemaniam et Saxoniam constitutos. 689
  • II.—Ad Lotharium Romanorum regem et Richizam reginam. 691
  • III.—Simoni abbati Rastendensi mitrae, chirothecarum et sandaliorum usum concedit, rogante Adalberone archiepiscopo Hamburgensi. 692
  • IV.—Privilegium pro monasterio S. Pauli de Urbe. 692
  • V.—Didacum archiepiscopum Compostellanum hortatur ut in studio fideque erga B. Petrum perseveret, nuntiosque ad sese mittat. Memorat ejus veterem amicitiam cum beatae memoriae patre suo, Petro Leonis, gestam. 696
  • VI.—Cluniacensibus scribit de studio erga monasterium eorum suo, ubi sese memorat vestem monachicam sumpsisse. Significat se, mortuo Honorio, in ecclesia B. Marci electum esse, et in aede S. Petri consecratum. 696
  • VII.—[Girardo episcopo Engolismensi] apostolicae sedi legationem in Aquitaniae partibus concedit. Gregorium cardinalem commendat. Negotium ei dat ut concilium convocet. 698
  • VIII.—Episcopis quibusdam commendat Gregorium diaconum cardinalem, in partes Aquitaniae a sese missum. Hortatur ut Girardo Engolismensi praestent reverentiam, cui se scribit de celebrando concilio mandasse. 699
  • IX.—«Nobilem prudentiam» cujusdam ad memoriam excitat amicitiae cum beatae memoriae patre suo gestae. Exponit de pontificatu ad sese delato, etc. 699
  • X.—[Ludovico Francorum regi] legatum suum, Ottonem episcopum Tudertinum commendat. 700
  • XI.—[Philippo Ludovici Francorum regis filio] Ottonem legatum suum commendat. Rogat ne inimicorum suorum mendaciis aures praebeat. 701
  • XII.—Episcopis quibusdam commendat Ottonem legatum suum. 702
  • XIII.—Episcopis quibusdam Ottonem episcopum Tudertinum, legatum suum commendat. Ad fidem hortatur. 703
  • XIV.—Episcopo cuidam commendat Ottonem, legatum suum. 703
  • XV.—Ad episcopum quemdam.—Excusat se quod tardius ad eum litteras mittat. 704
  • XVI.—Principem quemdam Gallicanum ad suam causam perducere studeat. 705
  • XVII.—Episcopo Drivastino se pontificem creatum nuntiat. Ad Constantinopolitanum imperatorem legatum a se missum significat. 706
  • [Col. 1877] XVIII.—Lotharium regem dolet ad suas litteras per Adelbertum archiepiscopum Bremensem missas non respondisse nec nuntios misisse. 706
  • XIX.—Ad Richinzam reginam.—Ejus virtutem extollit laudibus eamque hortatur ut Lotharii regis in Ecclesiam Romanam studium confirmet. 707
  • XIX bis.—Ad quemdam episcopum.—Significat se hominium a Romanis excepisse, ac de abbate Farfensi tanquam de adversario queritur. 708
  • XX.—Norberto archiepiscopo Magdeburgensi praecipit ut quae archidiacono injuste abstulerit, restituat, et «proximis B. Martini octavis [18 nov.]» ad sese accedat. 709
  • XXI.—Ad quosdam amicos. De sua promotione. 710
  • XXII.—Affirmat se Hierosolymam urbem exaltare et honorare decrevisse. 711
  • XXIII.—Ad quemdam amicum.—Miratur quod nec litteras, nec nuntium ei miserit, hortaturque ut se per litteras visitet. 711
  • XXIV.—Ad episcopum quemdam. 711
  • XXV.—Ad principem quemdam. 711
  • XXVI.—Ad quemdam. 711
  • XXVII.—Ad principem quemdam. 712
  • XXVIII.—Ad quemdam affinem.—Conqueritur quod ad se non accesserit; de sua promotione alios pavere fecerit. 712
  • XXIX.—Ad quemdam episcopum sibi adhaerentem. —Gratas habet ejus litteras et magna de eo sperat. 712
  • XXX.—Ad episcopos quosdam. 712
  • XXXI.—Ad episcopum Aquilegiensem.—Gratulatur ei de Aquilegiensis Ecclesiae cura ipsi commissa, magnosque ei promittit honores. 713
  • XXXII.—Ad quemdam episcopum.—Commendat ei Marmaldum presbyterum, cui permisit missam celebrare. 713
  • XXXIII.—Clericis [Justinopolitanis] praecipit ut ob gravissima episcopi delicta ad sese veniant. 713
  • XXXIV.—Ecclesiae S. Laurentii Romanae, VIII Kal. Jul., a sese consecratae, possessiones confirmat. 713
  • XXXV.—Ad amicum.—Ut sibi adhaerere perseveret. 714
  • XXXVI.—Ad quemdam episcopum.—Laudat eum quod suum impugnaverit adversarium, suamque ei promittit protectionem. 714
  • XXXVII.—Ad quemdam episcopum.—Sacerdotes ab uxoribus juxta canones abstinere debent. 715
  • XXXVIII.—Monasterii S. Bertinii Sithiensis privilegia, petente Joanne abbate, confirmat. 715
  • XXXIX.—Ad Rogerium Siciliae ducem.—Titulum regium impertitur. 715
  • XL.—[Praepositum quemdam] consolatur de injuriis in eum ejusque eccelesiam illatis «ab idiota Remensi». 717
  • XLI.—Epistolae fragmentum. 718
  • XLII.—Franconi abbati monasterii S. Sophiae Beneventani licentiam dat construendae molae. 719
  • XLIII.—Monasterio S. Sophiae Beneventano hortum Ponticellensem dono dat. 719
  • XLIV.—Privilegium pro ecclesia Juvenatiensi. 720
  • XLV.—Monasterium Cephaloediense sedem episcopalem, archiepiscopi Messanensis suffraganeam constituit. 721
  • XLVI.—Monasterium Liparense constituit sedem episcopalem, Messanensis archiepiscopi suffraganeam. 722
  • XLVII.—Ad Didacum archiepiscopum Compostellanum. 723
  • XLVIII.—Monasterium S. Sophiae Beneventanum tuendum suscipit ac bona ejus confirmat. 724
  • XLIX.—Ad Roscimanum Beneventanum archiepiscopum. 727
  • L.—Privilegium pro monasterio S. Sophiae Beneventano. 728
  • LI.—Ex confiscatis Potifridi, perfidi comitis, bonis oppignerata molendina duo monasterio S. Sophiae Beneventano restituit, acceptis Romanatis quadringentis, quos comes monasteriis crediderat. 729
  • BENEDICTUS ROMAE ECCLESIAE S. PETRI CANONICUS.

  • LIBER DE ECCLESIASTICO ORDINE TOTIUS ANNI, et praecipue apostolicae dignitatis et totius curiae, ad Guidonem de Castello, tunc cardinalem S. Marci, qui postmodum factus est Coelestinus II. 731
  • Appendix. 761
  • COELESTINUS II PONTIFEX ROMANUS.

  • Notitia historica. 761
  • Notitia diplomatica. 763
  • [Col. 1878] COELESTINI II EPISTOLAE ET PRIVILEGIA. 765
  • EPIST. I.—Privilegium pro ecclesia S. Mariani Eugubina. 765
  • EPIST. II.—De sui electione certiores facit Cluniacenses, eorumque preces postulat. Claromontani episcopi culpam ipsis condonat. 766
  • EPIST. III.—Ad Alvisum Atrebatensem episcopum. Causam matrimonii cujusdam ad se advocat. 767
  • EPIST. IV.—Ad A. praepositum et canonicos Rosatenses. 768
  • EPIST. V.—Privilegium confirmationis ecclesiae S. Joannis Modoetiensis. 768
  • EPIST. VI.—Privilegium pro ecclesia Cellae Superioris Wirzeburgensi. 770
  • EPIST. VII.—Privilegium pro ecclesia majori Augustensi. 771
  • EPIST. VIII.—Privilegium pro monasterio S. Martini Ahusani. 772
  • EPIST. IX.—Privilegium pro monasterio Thenoliensi. 774
  • EPIST. X.—Privilegium pro ecclesia S. Alexandri Bergomate. 775
  • EPIST. XI.—Gregorium episcopum Bergomatem de praecedente privilegiorum confirmatione certiorem facit. 777
  • EPIST. XII.—Privilegium pro monasterio SS. Salvatoris et Quirici. 777
  • EPIST. XIII.—Privilegium pro monasterio Praemonstratensi. 778
  • EPIST. XIV.—Archiepiscopis et episcopis praecipit ne annuos abbatum praepositorumque Praemonstratensium conventus impediant. 781
  • EPIST. XV.—Ad Arnaldum Narbonensem archiepiscopum et suffraganeos.—Moneant parochianos suos ne Aimoniis, Guillelmo Montispessulani domino rebellibus, receptaculum praebeant, alioquin excommunicandos. 782
  • EPIST. XVI.—Ad Hugonem archiepiscopum Turonensem. —Ut responsurus Dolensi antistiti, qui se Aletensi episcopatu spoliatum querebatur, ad sedem apostolicam accedat. 783
  • EPIST. XVII.—Ad Guillelmum Montispessulani dominum. —Montispessulani villam ei ab hominibus suis injuriose ablatam redditam fuisse gratulatur. 783
  • EPIST. XVIII.—Ad Petrum abbatem S. Aegidii.—Mandat ut nomine suo primum lapidem ponat in fundamento capellae quam Guillelmus Montispessulam dominus aedificare disposuerat in castro suo novo de Montepessulano, acceptaque ipsius capellae donatione, censum Romanae Ecclesiae quotannis persolvendum constituat. 784
  • EPIST. XIX.—Ecclesiae S. Mariae Halberstadensis protectionem suscipit canonicorumque possessiones confirmat. 784
  • EPIST. XX.—Ad archiepiscopum, clerum et populum Leodiensem.—Confirmat latam ab eis excommunicationis sententiam contra infestatores monasterii Stabulensis, hortaturque ut distractiones bonorum a Poppone II factas restitui curent, etc. 784
  • EPIST. XXI.—Privilegium Wibaldo abbati concessum. —Monasterium Stabulense sub sedis apostolicae protectione suscipit, ac varia illius privilegia et immunitates confirmat. 785
  • EPIST. XXII.—Privilegium pro ecclesia Aquensi. 788
  • EPIST. XXIII.—Privilegium pro monasterio Rotensi. 788
  • EPIST. XXIV.—Waltero episcopo Augustano committit tutelam monasterii Rotensis contra viduam comitis Ottonis. 788
  • EPIST. XXV.—Ad Folmarum Hirsaugiensem et Adamum Eberacensem, abbates. 789
  • EPIST. XXVI.—Privilegium pro ecclesia S. Sepulcri Hierosolymitana. 790
  • EPIST. XXVII.—Ecclesiae Lucensis fratribus, Almerici bonae memoriae S. R. E. cancellarii ecclesiae B. Mariae Novae diaconi cardinalis, haeredibus, id privilegii tribuit ut ex eorum numero inposterum deligantur diaconi cardinales ecclesiae B. Mariae Novae. 792
  • EPIST. XXVIII.—Privilegium pro ecclesia S. Sepulcri Hierosolymitani. 792
  • EPIST. XXIX.—Ad Petrum priorem et canonicos S. Sepulcri Hierosolymitani.—Ecclesiam illis in urbe Romana concedit. 793
  • EPIST. XXX.—Privilegium pro coenobio S. Bertini Sithiensi. 794
  • EPIST. XXXI.—Ad Gerhoum propositum Reicherspergensem. —Solatur illum quod multa sustineat ab adversariis, et ut ad se veniat invitat. 797
  • EPIST. XXXII.—Privilegium pro parthenone S. Hilarii. 797
  • [Col. 1879] EPIST. XXXIII.—Privilegium pro monasterio Montis S Joannis. 797
  • EPIST. XXXIV.—Privilegium pro monasterio S. Salvatoris de Florentia. 801
  • EPIST. XXXV.—Ad clerum populumque Pratensem. Ut Attoni episcopo Pistoriensi obediant. 801
  • EPIST. XXXVI.—Privilegium pro Ecclesia Pistoriensi. 801
  • EPIST. XXXVII.—Privilegium pro ecclesia S. Mariae Undersfordensi 803
  • EPIST. XXXVIII.—Privilegium pro Ecclesia Strombergensi. 804
  • EPIST XXXIX.—Monachorum Vivensium et Camaldulensium controversiam dirimit. 806
  • EPIST. XL.—Monasterii Ensdorsensis protectionem suscipit, bona confirmat, jura statuit. 808
  • EPIST. XLI.—Ad canonicos S. Alexandri Bergomatis. 809
  • EPIST. XLII.—Monasterio Cluniacensis asserit ecclesiam S. Vincentii, concessam a Berengario episcopo Salmanticensi. 810
  • EPIST. XLIII.—Privilegium pro monasterio S. Mariae de Bonosolatio. 810
  • EPIST. XLIV.—Ad Toletanum archiepiscopum.—Ut aliquot parochias restituat A. episcopo. 811
  • EPIST. XLV.—Privilegium pro monasterio Michaelfeldensi. 812
  • EPIST. XLVI.—Ad Conradum Salsburgensem archiepiscopum. 813
  • EPIST. XLVII.—Privilegium pro Ecclesia Insulana. 813
  • EPIST. XLVIII.—Privilegium pro ecclesia Sanctae Mariae Magdalenae. 814
  • EPIST. XLIX.—Privilegium pro ecclesia Faesulana. 815
  • EPIST. L.—Privilegium pro Ecclesia Ferrariensi. 816
  • LUCIUS II PAPA.

  • Notitia. 819
  • Notitia diplomatica. 821
  • LUCII II EPISTOLAE ET PRIVILEGIA. 823
  • EPIST. I.—Privilegium pro monasterio S. Columbani Bobiensi. 823
  • EPIST. II.—Privilegium confirmationis bonorum omnium et jurium sanctae Ferrariensi Ecclesiae quae sub perpetuo jure sedis apostolicae cum pertinentiis omnibus esse et fore declaratur. 825
  • EPIST. III.—Privilegium pro monasterio S. Petri Perusini. 828
  • EPIST. IV.—Privilegium pro parthenone S. Trinitatis Paraclitensi. 830
  • EPIST. V.—Privilegium pro ecclesia Cremonensi. 831
  • EPIST. VI.—Privilegium pro monasterio S. Joannis Parmensis, ordin. Casin. 833
  • EPIST. VII.—Privilegium pro ecclesia Olivolensi seu Castellana (Veneta). 835
  • EPIST. VIII.—Privilegium pro coenobio Admontensi. 837
  • EPIST. IX.—Privilegium pro parthenone Romaricensi. 839
  • EPIST. X.—Ad Alberonem Trevirensem, Humbertum Vesontionensem, archiepiscopos, etc. 841
  • EPIST. XI.—Ad Gervasium abbatem S. Germani Antissiodorensis. —De controversia cum Wizeliacensi abbate. 842
  • EPIST. XII.—Quasdam monasterii Massiliensis ecclesias tuendas suscipit, ac pactionem a Petro abbate cum B. M. Ademaro, episcopo Rutenensi, factam confirmat. 843
  • EPIST. XIII.—Ad Raimundum Magalonensem episcopum. —Mandat ut canonicam sententiam proferat in comitem Merguriensem et alios tanquam sacrilegos, nisi reddant monasterio S. Theofredi ea quae Bernardus olim Merguriensis comes eidem monasterio per testamentum dimiserat. 844
  • EPIST. XIV.—Petro Bituricensi, Arnaldo Narbonensi, Raimundo Arelatensi, Pontio Aquensi, Guillelmo Ebredemonti archiepiscopis, mandat ut adempta monasterio Massiliensi bona reddenda curent. 844
  • EPIST. XV.—Henrici partriarchae Gradensis privilegia ecclesiaeque possessiones confirmat. 845
  • EPIST. XVI.—Ecclesiae Reginae possessiones dioecesisque fines, petente Alberone episcopo, confirmat. 847
  • EPIST. XVII.—Privilegium pro monasterio S. Trutberti. 849
  • EPIST. XVIII.—Privilegium pro monasterio S. Zenonis (Reichenhallensi). 850
  • [Col. 1880] EPIST. XIX.—Ad Pontium abbatem Vizeliacensem.—Adversus interfectores Artaldi abbatis. 852
  • EPIST. XX.—Bulla pro monasterio Pontileviensi. 852
  • EPIST. XXI.—Privilegium pro ecclesia SS. Petri et Ursi Augustensi (provinciae Tarentasiensis). 854
  • EPIST. XXII.—Privilegium pro eremo Avellanensi. 856
  • EPIST. XXIII.—Sententiam ab Innocentio II latam de discordia canonicorum S. Vincentii et S. Alexandri Bergomatum confirmat. 857
  • EPIST. XXIV.—Gregorio episcopo Bergomati nuntiat de controversia canonicorum S. Vincentii et S. Alexandri quid decreverit. 859
  • EPIST. XXV.—Canonicis ecclesiae S. Alexandri Bergomatis idem significat. 859
  • EPIST. XXVI.—Ad Alphonsum regem Portugaliae, qui regnum suum Romanae Ecclesiae tributarium constituerat. 860
  • EPIST. XXVII.—Confirmatio apostolica generalis super possessionibus ecclesiae Lichfeld salva canonica justitia episcopi Conventrensis. 861
  • EPIST. XXVIII.—Rogero episcopo Conventrensi et Ecclesiae Lichfeldensi ecclesias quasdam asserit. 862
  • EPIST. XXIX.—Rogero episcopo Conventrensi privilegia quaedam concedit. 862
  • EPIST. XXX.—Bulla confirmatoria omnium jurium ac privilegiorum monasterii Sanctae Mariae de Castellione. 862
  • EPIST. XXXI.—Privilegium pro parthenone Fontis-Ebraldi. 864
  • EPIST. XXXII.—Privilegium pro Ecclesia Turonensi. 866
  • EPIST. XXXIII.—Bulla ad Humbertum de Prangins. 866
  • EPIST. XXXIV.—Privilegium pro ecclesia Bononiensi. 866
  • EPIST. XXXV.—Ecclesiam S. Mariae Ardenensem tuendam suscepit bonaque ejus confirmat. 869
  • EPIST. XXXVI.—Ad Raimundum Toletanum archiepiscopum.—Confirmat primatum Toletanae ecclesiae. 871
  • EPIST. XXXVII.—Ad archiepiscopos per Hispanias constitutos. 872
  • EPIST. XXXVIII.—Privilegium pro monasterio S. Bartholomaei Neuburgensi. 873
  • EPIST. XXXIX.—Ad Bernardum episcopum S. Davidis (Menevensi). 874
  • EPIST. XL.—Bulla confirmatoria sententiae Urbani II papae de subjectione ecclesiae Dolensis ad ecclesiam Turonensem. 876
  • EPIST. XLI.—Ad Briocensem et Trecorensem episcopos. —Absolvit eos ab obedientia episcopo et ecclesiae Dolensi promissa. 877
  • EPIST. XLII.—Bulla pro Ecclesia S. Martini Turonensis. 878
  • EPIST. XLIII.—Ad Gaufridum comitem Britanniae, et Henricum fratrem ejus.—Ut non impediant episcopos Britanniae subjici Turonensi Ecclesiae. 879
  • EPIST. XLIV.—Privilegium pro ordine Praemonstratensi. 880
  • EPIST. XLV.—Privilegium pro ecclesia S. Martini Laudunensis. 882
  • EPIST. XLV bis. —Privilegium pro Ecclesia S. Petri Faventini. 884
  • EPIST. XLVI.—Privilegium pro Ecclesia Ariminensi 884
  • EPIST. XLVII.—Ad G. comitem Nivernensem.—Ut Vizeliaco restituat quod ademit. 887
  • EPIST. XLVIII.—Monasterio Cluniacensi manerium de Lecdecumba asserit. 887
  • EPIST. XLIX.—Ad Petrum Cluniacensem abbatem.—Privilegium Cluniacense. 888
  • EPIST. L.—Ad episcopos Galliarum.—Vetat aedificari ecclesias vel capellas in parochiis ad Cluniacense monasterium pertinentibus. 891
  • EPIST. LI.—Privilegium pro monasterio S. Martini Sithiensi. 891
  • EPIST. LII.—Ad Alvisum Atrebatensem episcopum. 892
  • EPIST. LIII.—Privilegium pro Farensi monasterio. 892
  • EPIST. LIV.—Ecclesiam S. Petri Faventinam tuendam suscipit, canonicorumque possessiones ac privilegia confirmat, petente Alberico episcopo Ostiensi. 894
  • EPIST. LIV bis. —Privilegia monasterii Trenorciensis confirmat. 896
  • EPIST. LV.—Gregorio episcopo Bergomati mandat ut [Col. 1881] episcopatus sui sacerdotes impellat ad fidelitatem ecclesiis S. Vincentii et S. Alexandri faciendam. 898
  • EPIST. LVI.—Ad Atrebatensem et Camerac. episcopos. —Ut causam matrimonialem cognoscant, et incursam ea de causa excommunicationem relaxant. 899
  • EPIST. LVII.—Ad Atrebatensem et Morinensem episcopos. —Ut damna illata Walthero de Werdone dum Hierosolymam profectus erat, reparari curent. 899
  • EPIST. LVIII.—Privilegium pro monasterio S. Mariae de Fontevivo. 900
  • EPIST. LIX.—Ad clerum et populum Ravennatem. 901
  • EPIST. LX.—Heinricum Olomucensem episcopum propter quaedam ecclesiastica negotia Romam evocat. 902
  • EPIST. LXI.—Ad Othonem Lucensem episcopum, et G. diaconum cardinalem. 902
  • EPIST. LXII.—Heinricum Olomucensem episcopum iterato Romam evocat. 903
  • EPIST. LXIII.—Privilegium pro ecclesia S. Sepulcri Hierosolymitana. 903
  • EPIST. LXIV.—Ad Petrum Cluniacensem abbatem.—De sua aegritudine, et tregua cum rege Siciliae inita. 905
  • EPIST. LXV.—Monasterii S. Mariae Ebroniensis protectionem suscipit possessionesque ac privilegia confirmat, petente Hugone archiepiscopo Turonensi 905
  • EPIST. LXVI.—Bulla pro confirmatione monasterii S. Mariae Roggenburgensis. 908
  • EPIST. LXVII.—Monasterium Stabulense sub sua protectione suscipit, firmatque ejus privilegia. 909
  • EPIST. LXVIII.—Ad S. Bernardum Claraeval. abbatem. —Ut moneat Nivernensem comitem ne quid praeter fas a Vizelacensibus exigat. 910
  • EPIST. LXIX.—Monasterii Omnium Sanctorum Barensis possessiones et privilegia confirmat. 911
  • EPIST. LXX.—Bulla pro abbatia Classensi S. Apollinaris. 912
  • EPIST. LXXI.—Privilegium pro ecclesia S. Mariae Ilbenstadensi. 914
  • EPIST. LXXII.—Privilegium de episcopis Parisiensi subjectis et de libertate supellectilium decedentis episcopi, a christianissimo rege Ludovico concessa. 915
  • EPIST. LXXIII.—Monasterium Savigniense sub sua suscipit protectione ejusque possessiones confirmat 917
  • EPIST. LXXIV.—Privilegium pro abbatia S. Martini de Campis. 918
  • EPIST. LXXV.—Ad Henricum Fulgeriensem et Juhellum de Meduana.—Commendat eis monachos Savigniacenses. 920
  • EPIST. LXXVI.—Privilegium pro ecclesia B. Mariae de Reno. 920
  • EPIST. LXXVII.—Ad Alvisum episcopum Atrebatensem. 922
  • EPIST. LXXVIII.—Privilegium pro monasterio Sancti Magni Ratisponensis. 922
  • EPIST. LXXIX.—Ad Petronillam Fontis Ebraldi abbatissam. —Significat se controversiam ejus cum Ulgerio Andegavensi episcopo dirimendam commisisse concordia vel judicio delegatis episcopis 924
  • EPIST. LXXX.—Bulla pro Ecclesia S. Augustini Cantuariensis. 925
  • EPIST. LXXXI.—Diplomatis fragmentum pro monasterio S. Augustini Cantuariensis. 925
  • EPIST. LXXXII.—Assignationem quam Hugo secundus abbas S. Augustini Cantuariensis fecit de sacristia et camera monasterii ecclesiae confirmat. 926
  • EPIST. LXXXIII.—Ad regem Conradum.—De sua oppressione, et ipsum ad patrocinium Ecclesiae Romanae invitat. 927
  • EPIST. LXXXIV.—Willelmo patriarchae Hierosolymitano privilegia quaedam concedit. 927
  • EPIST. LXXXV.—Ad Salzburgensem archiepiscopum et ad Gurgensem episcopum. 928
  • EPIST. LXXXVI.—Ad episcopum Burgensem in Hispania. —Ut ecclesiam de Caradigua fratribus Cluniacensibus reformandam committat. 928
  • EPIST. LXXXVII.—Ottoni episcopo Pragensi mandat ut monasterium Raygradense adversus Wratislaw, ducem Brunensem et alios nobiles tueatur. 929
  • EPIST. LXXXVIII.—Willelmo patriarchae Hierosolymitano privilegia quaedam concedit. 929
  • EPIST. LXXXIX.—Ad Petrum Cluniac.—Super subjectione abbatis monasterii S. Benedicti super Padum ipsi Cluniacensi abbati. 930
  • EPIST. XC.—Privilegium pro ecclesia S. Blasii Frideselensi. 931
  • EPIST. XCI.—Sancti Sabae monasterium Cluniacensibus in perpetuum subjicitur. 931
  • [Col. 1882] EPIST. XCII.—Ad Petrum Cluniacensem abbatem.—Missos ad se Cluniacenses monachos in ecclesia Sancti Sabae locatos significat. 933
  • EPIST. XCIII.—Privilegium pro monasterio Baumburgensi. 933
  • EPIST. XCIV.—Ad monachos S. Pancratii.—Irritas declarat chartas per quas filii patribus suis successores fiant in ecclesiis. 934
  • EPIST. XCV.—Ad***, cum adhuc presbyter cardinalis. 935
  • VARIORUM AD LUCIUM PAPAM EPISTOLAE.
  • EPIST. I.—Alphonsi regis Portugaliae ad Lucium II, papam. —Regnum suum Romanae Ecclesiae tributarium constituit. 935
  • EPIST. II.—Ulgerii Andegavensis episcopi ad Lucium II papam.—Odonem S. Martini Turonensis decanum commendat. 936
  • EPIST. III.—Ejusdem ad eumdem.—Robertum priorem S. Cosmae Turonensis commendat. 937
  • EPIST. IV.—Ecclesiae Leodiensis ad Lucium papam. —De nova haeresi deque Americo ab eo converso, quem illi commendat. 937
  • WILLELMUS MALMESBURIENSIS MONACHUS.

  • Notitia. 939
  • Notitia litteraria. 941
  • C. V. Henrici Savilii epistola nuncupatoria. 943
  • D. Thomae Duffus Hardy praefatio in Gesta regum et Historiam novellam. 945
  • Epistola auctoris Roberto consuli Gloecestrensi, Henrici regis filio, dicata. 955
  • Prologus. 957
  • DE GESTIS REGUM ANGLORUM LIBRI QUINQUE.
  • LIBER PRIMUS. 959
  • De Wortigerno. 962
  • De adventu Germanorum in Britanniam a. D. 449. 962
  • De Ethelbirtho rege, et de adventu sancti Augustini. 967
  • De regno West-Saxonum. 973
  • De Ceaulino, A. D. 560. 974
  • De ecclesia Glastoniae. 978
  • Incipit de regno Northanhimbrorum. 998
  • De Edwino rege Northanhimbrorum. 1002
  • De sancto Oswaldo rege. 1004
  • De Oswio fratre sancti Oswaldi. 1007
  • De Beda. 1011
  • De linea regum Francorum. 1021
  • Incipit de regno Merciorum. 1029
  • Karolus, gratia Dei rex Francorum. 1043
  • Incipit de regno orientalium Anglorum. 1046
  • De regno orientalium Saxonum. 1049
  • De partitione regnorum, et pagis et episcopatibus Angliae. 1050
  • Prologus in librum secundum. 1051
  • LIBER SECUNDUS. 1053
  • De rege Ethelwulfo. 1056
  • De successoribus Karoli Magni. 1059
  • Visio Karoli. 1064
  • De liberis Edwardi primi. 1089
  • De Normannis, quomodo Franciam infestaverint; et quod Rollo accepit filiam regis Francorum. 1090
  • De Hugone Capet, quomodo factus est rex Franciae. 1092
  • De Ethelstano filio Edwardi. 1094
  • De interitu Elfredi aemuli Ethelstani. 1103
  • De ortu Ethelstani, et de nece Edwini fratris ejus. 1106
  • De rege Edmundo primo. 1108
  • De rege Edredo. 1112
  • De rege Edwio. 1113
  • De rege Edgaro. 1114
  • De sancto Dunstano. 1115
  • De Eadwardo secundo et martyre. 1128
  • De rege Ethelredo. 1131
  • De ignavia Ethelredi et infestatione Danorum. 1132
  • Epistola Johannis papae. 1136
  • De Gerberto. 1137
  • De discipulis Gerberti. 1140
  • Quomodo Gerbertus thesauros Octoviani invenit. 1141
  • De aniculis quae juvenem asinum videri fecerunt. 1144
  • De capite statuae loquentis. 1145
  • De episcopo turpissimo et religioso et monacha incesta. 1146
  • Quomodo Swanus invitatur ut in Angliam veniat. 1148
  • De Haroldo filio Cnutonis. 1167
  • [Col. 1883] De Henrico imperatore. 1170
  • De sorore imperatoris, et clerico illam diligente. 1170
  • De clerico nolente legere evangelium pro imperatore. 1171
  • De muliere malefica a daemonibus ab ecclesia extracta. 1188
  • De annulo statuae commendato. 1190
  • De corpore Pallantis filii Evandri. 1191
  • De muliere duo corpora habente. 1192
  • Prologus in librum tertium. 1211
  • LIBER TERTIUS. 1211
  • De adventu Normannorum in Angliam. 1211
  • De duobus clericis sociis. 1221
  • De moribus Normannorum. 1230
  • Quomodo Willelmus ab Anglis susceptus est. 1230
  • Summa bellorum Willelmi in Anglia. 1231
  • Quomodo Eboracum ceperit, et totam provinciam vastaverit. 1232
  • De Malcolmo rege Scottorum. 1233
  • De Edgaro. 1233
  • De Edwino et Morcardo fratribus. 1234
  • De Weldeofo comite. 1235
  • De episcopo per Simoniam introducto. 1245
  • De Berengario. 1256
  • De homine a muribus dilacerato. 1260
  • Quod quem Leopardus mordicus attigerit mures commingant. 1261
  • De Mariana Scoto. 1261
  • Quod omnes episcopi totius Britanniae archiepiscopo Doroberniae subjiciantur. 1262
  • Gregorius papa Augustino primo Anglorum archiepiscopo Doroberniae. 1262
  • Bonifacius Justo archiepiscopo Doroberniae. 1263
  • Alexander Willelmo regi Anglorum. 1263
  • Quod Eboracensis archiepiscopus, et omnes sibi subjecti, archiepiscopo Doroberniae subjiciantur. 1264
  • Prologus in librum quartum. 1269
  • LIBER QUARTUS. 1269
  • De Willelmo rege rufo, filio regis Willelmi primi. 1269
  • Quomodo adversarios rex rufus vicerit. 1271
  • De pace inter Wilelmum et Robertum. 1273
  • Quomodo Willelmus et Robertus obsederint Henricum fratrem suum apud montem Sancti Michaelis. 1274
  • De magnanimitate Willelmi. 1274
  • De mansuetudine comitis Roberti. 1275
  • De Cisterciensibus. 1286
  • De translatione trium episcopatuum, Wellensis, Cestrensis et Thetfordensis. 1290
  • De Herberto Losinga. 1291
  • De Johanne episcopo primo Bathoniae. 1291
  • De Roberto episcopo Cestrensi. 1292
  • Quaedam praefatio narrationis sequentis. 1293
  • De itinere Christianorum in Jerusalem. 1293
  • De concilio Clari Montis. 1294
  • Sermo Urbani papae. 1296
  • De ducibus Christianorum itineris Jerusalem. 1300
  • De Roberto Normanno. 1302
  • De urbe Roma. 1302
  • Versus Hildeberti de Roma. 1303
  • De numero portarum et sanctis Romae. 1303
  • De itinere comitum de Roma ad Constantinopolim. 1307
  • Visio Constantini. 1307
  • De urbe Constantinopolitana. 1308
  • De imperatoribus Constantinopolis. 1309
  • De urbe Antiochiae. 1312
  • De obsidione Antiochiae. 1313
  • Quare Turci Christianos urbis indigenas occiderint. 1313
  • De fame obsidentium. 1314
  • Quomodo Boamundus Turcum quemdam ad proditionem urbis flexit. 1314
  • De adventu Turcorum. 1314
  • Quomodo Christiani Turcas vicerint. 1315
  • De urbe Jerusalem. 1317
  • Nomina patriarcharum Jerusalem. 1318
  • De Godefrido. 1324
  • De Baldewino. 1326
  • De Boamundo. 1340
  • De Raimundo. 1342
  • De Roberto curta ocrea. 1345
  • Prologus in librum quintum 1349
  • LIBER QUINTUS. 1349
  • Versus de Petro episcopo Pictavorum. 1385
  • Versus de eodem Petro mortuo. 1385
  • De auctoribus monasteriorum Fontis Ebraldi et Tirunensis. 1341
  • [Col. 1884] De Serione abbate Gloecestrae 138
  • Versus de eodem mortuo. 1386
  • De Lanzone priore Sancti Pancratii. 1386
  • De morte ejusdem Lanzonis. 1386
  • De Godefrido priore Wintoniae. 1388
  • De Translatione Sancti Cutberti et de Sancta Etheldritha. quorum corpora integra inventa sunt. 1389
  • HISTORIAE NOVELLAE LIBRI TRES. 1391
  • Prologus, ad Robertum comitem Gloecestrae. 1391
  • LIBER PRIMUS. 1393
  • De sacramento quod primates Angliae fecerunt imperatrici. 1395
  • De obitu Honorii papae et de contentione eligendi apostolici. 1396
  • Epistola Petri Portuensis de eadem contentione. 1397
  • De lue pecorum. 1399
  • De transitu regis Henrici et de morte ejus. 1400
  • Epistola Rothomagi archiepiscopi de obitu regis Henrici. 1401
  • Quomodo corpus regis Henrici exinteratum est. 1401
  • De Stephano rege in regnum promoto. 1402
  • De coronatione regis Stephani et de moribus ejus. 1402
  • De humatione regis Henrici 1403
  • De adventu Roberti comitis Gloecestriae in Angliam. 1403
  • De sacramento quod rex Stephanus fecit de servanda justitia et privilegiis et legibus regni. 1404
  • Quod rex Stephanus omnia haec quae juraverat perperam mutavit. 1405
  • De transitu regis Stephani et Roberti comitis Gloecestrae in Normanniam et de insidiis habitis a rege in comitem. 1406
  • Quomodo et quibus de causis Robertus comes homagium regis abdicavit. 1407
  • LIBER SECUNDUS. 1407
  • De captione episcoporum. 1409
  • De concilio habito pro captione episcoporum. 1410
  • De adventu imperatricis et Roberti comitis in Angliam. 1414
  • Quomodo rex ceperat Malmesbiriam et de obsidione Trohbrigiae. 1415
  • Quomodo Hereford cessit imperatrici. 1415
  • De obitu et moribus Rogerii episcopi Salesbiriae. 1415
  • De institutione abbatiarum. 1417
  • De confusione guerrae per Angliam. 1417
  • De captione Roberti filii Huberti. 1419
  • De conventu legati et archiepiscopi et reginae et Roberti comitis Gloecestrae pro foedere pacis agendo inter regem et imperatricem. 1420
  • Prologus in librum tertium. 1421
  • LIBER TERTIUS. 1421
  • Quomodo rex venerit ad obsidionem Lindocolinam. 1421
  • Quomodo comes Gloecestrae Robertus ierit ad succurrendum obsessis. 1422
  • De pugna comitis Gloecestrae et captione regis. 1423
  • Quomodo rex imperatrici praesentatur. 1423
  • Quomodo imperatrix, industria comitis Gloecestrae, a legato et quibusdam episcopis et primatibus Wintoniae recepta sit. 1424
  • Quomodo solemni concilio imperatricem in dominam Angliae confirmaverint. 1425
  • Quomodo legatus debitam et legitimam successionem imperatricis in regnum commendaverit. 1425
  • Quomodo Londonienses in concilio. 1426
  • De clerico reginae. 1427
  • Quomodo imperatrix a Londoniensibus recepta sit. 1427
  • De discordia imperatricis et legati. 1428
  • Quomodo comes Gloecestriensis legatum convenerit cum imperatrice et coadjutoribus suis. 1428
  • De discessu comitis Gloecestrae a Wintonia et captione sua. 1430
  • De concilio quo legatus tentavit lenire causam receptionis imperatricis in dominam. 1431
  • Quomodo quidem fautor imperatricis locutus fuit pro imperatrice. 1432
  • Recapitulatio de comite Gloecestrae. 1432
  • De liberatione regis. 1434
  • Quomodo tentatum est comitem Gloecestrae posse inflecti in partes regis. 1434
  • Tractatus ut pro comite Andegavensi mitteretur. 1436
  • De infirmitate regis. 1436
  • Quomodo comes Gloecestrae ad comitem Andegavensem eriti. 1437
  • [Col. 1885] Quomodo comes Andegavensis auxilio comitis Gloecestrae, decem castella in Normannia ceperit. 1437
  • Quomodo rex cepit Waram, absente comite. 1438
  • De reditu comitis Gloecestrae in Angliam. 1438
  • Quomodo comes Gloecestrae reditu suo Waram ceperit. 1438
  • Quomodo comes Gloecestrae congregato exercitu tetendit in liberandam imperatricem. 1439
  • DE GESTIS PONTIFICUM ANGLORUM. 1441
  • Prologus libri primi. 1441
  • LIBER PRIMUS. 1441
  • De archiepiscopis Dorobernensibus. 1441
  • De episcopis Roffensibus. 1509
  • Prologus libri secundi. 1511
  • LIBER SECUNDUS. 1513
  • De episcopis Lundoniensibus. 1513
  • De episcopis Orientalium Anglorum et monasteriis. 1517
  • De episcopis Occidentalium Saxonum et primo de Wintoniensi. 1521
  • De monasteriis. 1531
  • De episcopis Schireburnensibus, Salesburiensibus, Wiltunensibus. 1533
  • De monasteriis. 1539
  • De episcopis Wellensibus. 1543
  • De episcopis Teridiensibus, Exoniensibus, Cornubiensibus. 1547
  • De episcopis Selesiensibus. 1549
  • De monasteriis. 1551
  • Prologus libri tertii. 1551
  • LIBER TERTIUS. 1553
  • De archiepiscopis, episcopis Hangustaldensibus, et Witternensibus. 1553
  • De episcopis Candidae Casae. 1577
  • De episcopis Lindisfarnensibus et Dunelmensibus. 1581
  • Prologus libri quarti. 1587
  • LIBER QUARTUS.
  • De episcopis Wigornensibus. 1587
  • De monasteriis. 1595
  • De monasteriis. 1601
  • De episcopis Licefeldensibus et Cestrensibus. 1603
  • De monasteriis. 1603
  • De episcopis Legicestrensibus. 1605
  • De episcopis Dorcecestrensibus sive Lincolniensibus. 1605
  • De episcopis Eliensibus. 1611
  • LIBER QUINTUS seu Vita Aldhelmi Schircburnensis episcopi.
  • Monitum. 1613
  • Prologus libri quinti. 1617
  • Pars prima. 1619
  • Pars secunda. 1625
  • Pars tertia. 1633
  • Pars quarta, 1649
  • LIBER DE ANTIQUITATE GLASTONIENSIS ECCLESIAE. 1681
  • Prologus. 1681
  • De antiquitate Glastoniensis Ecclesiae. 1683
  • Incipit quomodo duodecim discipuli sanctorum Philippi et Jacobi apostolorum primo ecclesiam Glastoniensem fundaverunt. 1683
  • Quomodo sancti Phaganus et Deruvianus Britannos ad fidem converterunt et in insulam Avalloniae venerunt. 1685
  • Quomodo monachus quidam de Sancto Dyonisio de Glastonia referebat. 1686
  • Quomodo multitudo popularis primitus Glastoniam inhabitaverit. 1687
  • De diversis nominibus ejusdem insulae. 1687
  • Quanta devotione diversi sancti illuc advenerint. 1687
  • De sancto Gilda. 1687
  • De sancto Patricio. 1688
  • Charta sancti Patricii episcopi. 1688
  • De excessu sancti Patricii. 1690
  • Visio de sancto Patricio. 1690
  • De sancto Indracto et de sancta Brigida. 1690
  • De sancto Benigno. 1691
  • De sancto Colum Killa. 1691
  • De sancto David archiepiscopo. 1691
  • De reliquiis a Gallia Glastoniam translatis. 1692
  • De sanctitate et dignitate Glastoniensis Ecclesiae. 1692
  • De sancto Paulino episcopo. 1693
  • [Col. 1886] De translatione Indracti ac sociorum ejus. 1693
  • De reliquiis a terra Northanimbrorum usque Glastoniam translatis. 1693
  • Diversis reliquiis Glastoniae repositis. 1693
  • De translatione sancti Dunstani a Cantuaria ad Glastoniam. 1694
  • Qualiter reliquiae sancti Dunstani sub terra recondebantur. 1696
  • Qualiter eaedem reliquiae iterum inveniebantur. 1696
  • De venerabili cruce quae quondam locuta est. 1698
  • De alia cruce de qua cecidit diadema. 1698
  • De cruce vulnerata. 1698
  • De quadam imagine beatae Mariae. 1698
  • De altari sancti David quod dicitur vulgo sapphirus. 1698
  • De nobilibus Glastoniae sepultis. 1700
  • De duabus pyramidibus. 1700
  • De regibus, abbatibus et aliis fundatoribus Glastoniensis Ecclesiae seriatim expressis. 1701
  • De illustri Arturo, 1701
  • De terra Yneswitrin data Glastoniae, tempore Anglorum ad fidem conversorum. 1702
  • De Kenwalchio rege et Berthwaldo abbate. 1702
  • De Kenwino rege, qui Glastoniam libertate donavit. 1702
  • De Baldredo rege qui dedit Pennard et Muntagu. 1702
  • De Leghe. 1703
  • De glorioso rege Ina qui Glastoniam tam in donis quam in privilegiis multipliciter honoravit. 1703
  • De Brente data per Inam. 1703
  • Parvum privilegium regis Inae. 1703
  • De capella argentea quam ibidem fecit rex Ina cum suis vasis. 1704
  • Magnum privilegium regis Inae. 1705
  • De fine regis Inae. 1707
  • De Cengille abbate. 1707
  • Privilegium Cuthredi regis. 1707
  • De Ure et Raltenesbeorge. 1708
  • De Ticam abbate. 1708
  • De Guban abbate sub Cinewlfo rege. 1709
  • De libertate data Kinelmo in ecclesia Glastoniae. 1709
  • Privilegium Leonis papae. 1709
  • Privilegium Cenewlfi regis. 1710
  • De Cuman abbate et Egberto rege. 1711
  • De Ethelstano rege. 1712
  • De Winterburn, Wrington. 1712
  • De Styward. 1712
  • De sancto Dunstano abbate. 1712
  • De Acford, Bocland, Plis et Hamedone. 1713
  • Privilegium Edmundi regis 1713
  • De Edredo rege Anglorum. 1714
  • De Edwio rege. 1714
  • De Edgaro rege. 1714
  • Privilegium Edgari regis. 1715
  • Privilegium Joannis papae. 1717
  • De rebus collatis Glastoniae per Edgarum, Dundene Hamme et Wethul. 1718
  • De Westburi et Othelee. 1718
  • De Egelredo rege. 1719
  • De Brithwio abbate. 1719
  • De Cnutone. 1719
  • Privilegium Cnutonis. 1719
  • De Egelwardo abbate. 1720
  • De Egelnoto abbate. 1720
  • De archiepiscopis et episcopis de conventu Glastoniae electis. 1721
  • De Brithwoldo episcopo. 1722
  • De possessionibus Glastoniae datis ab Anglis ad fidem conversis. 1723
  • Item de aliis datis Glastoniae. 1725
  • Nomina abbatum Glastoniae ecclesiae. 1725
  • Bundae duodecim hidarum. 1726
  • Loca principalia infra duodecim hidarum. 1727
  • De Turstino primo abbate de Normannis. 1728
  • Charta regis Willelmi primi. 1728
  • De abbatibus Muchelniae et Athelingiae. 1729
  • De translatione sancti Benigni. 1729
  • De discordiis inter Turstinum et suum conventum et de cruce vulnerata. 1729
  • De Herlwino abbate. 1731
  • Consuetudines. 1732
  • De Sigfrido abbate. 1733
  • Privilegium Calixti papae. 1733
  • De Henrico Blesensi abbate Glastoniae. 1734
  • VITA S. WULSTANI EPISCOPI WIGORNIENSIS.
  • Monitum. 1734
  • Epistola Willelmi ad fratres Wigormenses in vitam [Col. 1887] venerabilis Wulstani, Wigorniensis episcopi. 1735
  • Prologus. 1735
  • Liber Primus. 1737
  • Epilogus. 1771
  • Epistola ad Petrum monachum de vita et scriptis Joannis Scoti. 1771
  • Excerpta ex abbreviatione Amalarii. 1771
  • HUGO FARSITUS.

  • Notitia. 1773
  • [Col. 1888] LIBELLUS DE MIRACULIS B. MARIAE VIRGINIS IN URBE SUESSIONENSI.
  • FROWINUS ABBAS COENOBII MONTIS ANGELORUM APUD HELVETIOS.

  • Notitia. 1798
  • De libero arbitrio (fragmenta). 1798
  • ARNULFUS.

  • EPISTOLA ad Milonem episcopum Morinensem de expugnatione urbis Ulixisbonae. 1813
  • INDEX in Willelmum Malmesburiensem. 1817

FINIS TOMI CENTESIMI SEPTUAGESIMI NONI.