060
PATROLOGIAE CURSUS COMPLETUS
SIVE BIBLIOTHECA UNIVERSALIS, INTEGRA, UNIFORMIS, COMMODA, OECONOMICA, OMNIUM SS. PATRUM, DOCTORUM SCRIPTORUMQUE ECCLESIASTICORUM QUI AB AEVO APOSTOLICO AD INNOCENTII III TEMPORA FLORUERUNT; RECUSIO CHRONOLOGICA OMNIUM QUAE EXSTITERE MONUMENTORUM CATHOLICAE TRADITIONIS PER DUODECIM PRIORA ECCLESIAE SAECULA, JUXTA EDITIONES ACCURATISSIMAS, INTER SE CUMQUE NONNULLIS CODICIBUS MANUSCRIPTIS COLLATAS, PERQUAM DILIGENTER CASTIGATA; DISSERTATIONIBUS, COMMENTARIIS LECTIONIBUSQUE VARIANTIBUS CONTINENTER ILLUSTRATA; OMNIBUS OPERIBUS POST AMPLISSIMAS EDITIONES QUAE TRIBUS NOVISSIMIS SAECULIS DEBENTUR ABSOLUTAS DETECTIS, AUCTA; INDICIBUS PARTICULARIBUS ANALYTICIS, SINGULOS SIVE TOMOS, SIVE AUCTORES ALICUJUS MOMENTI SUBSEQUENTIBUS, DONATA; CAPITULIS INTRA IPSUM TEXTUM RITE DISPOSITIS, NECNON ET TITULIS SINGULARUM PAGINARUM MARGINEM SUPERIOREM DISTINGUENTIBUS SUBJECTAMQUE MATERIAM SIGNIFICANTIBUS, ADORNATA; OPERIBUS CUM DUBIIS TUM APOCRYPHIS, ALIQUA VERO AUCTORITATE IN ORDINE AD TRADITIONEM ECCLESIASTICAM POLLENTIBUS, AMPLIFICATA; DUOBUS INDICIBUS GENERALIBUS LOCUPLETATA. ALTERO SCILICET RERUM, QUO CONSULTO, QUIDQUID UNUSQUISQUE PATRUM IN QUODLIBET THEMA SCRIPSERIT UNO INTUITU CONSPICIATUR; ALTERO SCRIPTURAE SACRAE, EX QUO LECTORI COMPERIRE SIT OBVIUM QUINAM PATRES ET IN QUIBUS OPERUM SUORUM LOCIS SINGULOS SINGULORUM LIBRORUM SCRIPTURAE TEXTUS COMMENTATI SINT. EDITIO ACCURATISSIMA, CAETERISQUE OMNIBUS FACILE ANTEPONENDA, SI PERPENDANTUR: CHARACTERUM NITIDITAS CHARTAE QUALITAS, INTEGRITAS TEXTUS, PERFECTIO CORRECTIONIS, OPERUM RECUSORUM TUM VARIETAS TUM NUMERUS, FORMA VOLUMINUM PERQUAM COMMODA SIBIQUE IN TOTO OPERIS DECURSU CONSTANTER SIMILIS, PAETII EXIGUITAS, PRAESERTIMQUE ISTA COLLECTIO, UNA, METHODICA ET CHRONOLOGICA, SEXCENTORUM FRAGMENTORUM OPUSCULORUMQUE HACTENUS HIC ILLIC SPARSORUM, PRIMUM AUTEM IN NOSTRA BIBLIOTHECA, EX OPERIBUS AD OMNES AETATES, LOCOS, LINGUAS FORMASQUE PERTINENTIBUS, COADUNATORUM.
SERIES PRIMA,
IN QUA PRODEUNT PATRES, DOCTORES SCRIPTORESQUE ECCLESIAE LATINAE A TERTULLIANO AD GREGORIUM MAGNUM. ACCURANTE J.—P. MIGNE, CURSUUM COMPLETORUM IN SINGULOS SCIENTIAE ECCLESIASTICAE RAMOS EDITORE.
PATROLOGIAE TOMUS LX.
TOMUS POSTERIOR.
TOMUS UNICUS.
1847
QUINTI SAECULI POETARUM SERIES CONTINUATUR, NOVAQUE ET ACCURATISSIMA EDITIONE DONANTUR
NECNON
CARMINA OMNIA,
JUXTA EDITIONEM AREVALI, GLOSSAS VETERES, LECTIONES VARIAS ERUDITISSIMOSQUE COMMENTARIOS EXHIBENTEM.
PRUDENTII TOMUS POSTERIOR.
DRACONTII TOMUS UNICUS.
PRIX: 7 FRANCS.
1847.
Psychomachia
11
Liber Peristephan
w
n
273
Carmen de Deo
679
Satisfactio ad Guntharium regem
901
TABULA I.
![[Tabula I]](../assets/FIGURES/0600001A.bmp)
[Tabula I]
Sancti martyres in crucem, capitibus ad coelum elevatis, tollebantur. Appendebantur quandoque brachiis post tergum revinctis: quorum pedibus a diaboli ministris gravia pondera vinciri aliquando solebant. Item cruci, capitibus in terram versis, affigebantur. Mulieres christianae capillis suspendebantur.
TABULA II.
![[Tabula II]](../assets/FIGURES/0600001B.bmp)
[Tabula II]
A Martyr pedibus suspendebatur, igne, ut suffocacaretur, supposito.
B Martyr laqueo appenditur.
C D Martyres in crucem agebantur
TABULA III
![[Tabula III]](../assets/FIGURES/0600001C.bmp)
[Tabula III]
A Martyr funibus corpori alligatis appensus, humeros oneratos habens glebis salis, in cujus ore lignum ad majorem poenam immittebatur.
B Martyr unco suspensus.
C Martyr ambobus pedibus appensus, cujus caput malleis contundebatur.
D Postremus denique, oneribus collo et pedibus ligatis.
TABULA IV.
![[Tabula IV]](../assets/FIGURES/0600001D.bmp)
[Tabula IV]
A Christianis quandoque suspensis lentus ignis supponebatur ut, fumo ex illo proveniente, faucibus premerentur. Hi quidem erant, qui cum sancto Propheta Davide canere poterant: Igne, dulcissime Jesu, nos examinasti, et non est inventa in nobis iniquitas.
TABULA V.
![[Tabula V]](../assets/FIGURES/0600002A.bmp)
[Tabula V]
A SS Martyres nondunquam, ut muscarum et fucorum aculeis excruciarentur, stipitibus erectis, melle delibuti, radiisque solis expositi appendebantur.
B Aliquando vel utroque pede, ingentibus saxis ad eorum cervices alligatis:
C Vel altero pede, fumo supposito:
D Vel etiam apicibus pollicum manuum, eorum pedibus gravibus additis oneribus:
E Vel demum altero quoque pede in genu deflexo, et genu ferreo injecto vinculo, altero deinde pede ferri pondere gravato.
TABULA VI.
![[Tabula VI]](../assets/FIGURES/0600002B.bmp)
[Tabula VI]
A Cyphonis supplicium.
B Martyres corio bovis inclusi radiis solis objiciebantur.
C Scaphismi supplicium.
D Martyres quandoque humi positi, radiis item solis ad maximum eorum cruciatum exponebantur.
TABULA VII.
![[Tabula VII]](../assets/FIGURES/0600002C.bmp)
[Tabula VII]
A Martyres quandoque rotis, mucronibus undique affixis, ligati, super cuspides ferreos circumagebantur.
B Aliquando, quibus affixi non erant praenota i mucrones, super cuspides item ferreos.
C Aut saltem, ut misere vitam finirent, super ardentes prunas.
D Demum rotarum convexis alligati, e loco sublimi praecipitabantur.
E Aut rotarum radiis intexti, sic ad plurimos dies, ut interirent, relinquebantur.
TABULA VIII.
![[Tabula VIII]](../assets/FIGURES/0600002D.bmp)
[Tabula VIII]
A Martyres torculari premebantur, eo prorsus modo, quo uvae olivaeque ad vinum oleumque exprimendum premuntur.
B Trochleis extendebantur.
C Iisdem item elevabantur.
TABULA IX.
![[Tabula IX]](../assets/FIGURES/0600003A.bmp)
[Tabula IX]
A Martyr in equuleo.
B Martyr pendens ab equuleo.
C Lampades accensae. His torquendi instrumentis qui in equuleum agebantur excruciari aliquando solebant.
D Scorpiones. His torquendi instrumentis qui in equuleum agebantur excruciari aliquando solebant.
TABULA X.
![[Tabula X]](../assets/FIGURES/0600003B.bmp)
[Tabula X]
Modi sunt hi, quibus sancti Martyres loris, vel flagris, aut consimilibus caedebantur.
A Unum horum indicat,
B Alterum.
C Tertium.
TABULA XI.
![[Tabula XI]](../assets/FIGURES/0600003C.bmp)
[Tabula XI]
Duo alii itidem modi quibus pariter SS. Martyres caedebantur.
A Primum ostendit atque demonstrat,
B Alterum: qui modus, in sanctorum Martyrum rebus gestis, his verbis exprimitur: Cathomo caedatur.
TABULA XII.
![[Tabula XII]](../assets/FIGURES/0600003D.bmp)
[Tabula XII]
A Martyres aliquando hoc modo lapidibus premebantur:
B Pugnis, alapis, calcibus, aliisve modis percutiebantur:
C Lapidibus item quandoque obruebantur.
TABULA XIII.
![[Tabula XIII]](../assets/FIGURES/0600004A.bmp)
[Tabula XIII]
A Ungulae.
B Uncus.
C Ferrei pectines. His instrumentis sancti Martyres discerpebantur.
TABULA XIV.
![[Tabula XIV]](../assets/FIGURES/0600004B.bmp)
[Tabula XIV]
A Martyres torrebantur,
B Vel taedis,
C Vel funalibus.
D Aut ardentibus lampadibus, quarum figura etiam in equuleo exprimitur. Tabula IX, lit. C.
TABULA XV.
![[Tabula XV]](../assets/FIGURES/0600004C.bmp)
[Tabula XV]
A Martyres de equuleo depositi, divaricatis cruribus, vi ad quartum aut quintum foramen distendebantur.
B Aut viva calce, oleoque ebullienti, et consimilibus perfundebantur.
C Vel denique nudi super testaceis fragmentis premebantur, volvebanturque.
TABULA XVI.
![[Tabula XVI]](../assets/FIGURES/0600004D.bmp)
[Tabula XVI]
A Martyres in crate ferrea torrebantur,
B Aliquando etiam vel in lecto ferreo,
C Aut in ignita sartagine,
D Aut in olla,
E Vel in tauro aeneo,
F Et demum quandoque in lebete.
G Ferro hujus formae utebantur gentiles in his SS. Martyrum carnificinis.
TABULA XVII.
![[Tabula XVII]](../assets/FIGURES/0600005A.bmp)
[Tabula XVII]
Igni tradebantur SS. Martyres vel in fossis ardentibus carbonibus refertis.
Vel ad quatuor stipites alligati, Vel in cupas, Aut in rogum injecti, Quandoque vel stipitibus erectis, funibus oleo et consimilibus illitis ligati. Aut in propriis aedibus, vel carcere inclusi, Denique vel in fornacem deturbati, Aut in navim impositi, et in altum devecti
TABULA XIX.
![[Tabula XIX]](../assets/FIGURES/0600005C.bmp)
[Tabula XIX]
A Urgebantur sancti Martyres de carnibus immolatis, deque sacrificii vino degustare. Qui tamen ad hoc sacrilegium perpetrandum nulla vi nullisque minis adduci unquam potuerunt.
TABULA XVIII
![[Tabula XVIII]](../assets/FIGURES/0600005B.bmp)
[Tabula XVIII]
A Martyres ardentibus prunis impositi volutari in eis solebant.
B Nonnunquam in lectulis ferreis ligati, liquato plumbo, resina ferventi, et pice cruciabantur.
C Aliquando sub axillis, ferris ignitis semiustulabantur.
D Aut etiam nudis pedibus per candentes carbones incedere cogebantur.
TABULA XX.
![[Tabula XX]](../assets/FIGURES/0600005D.bmp)
[Tabula XX]
A Sanctae Christi Virgines ignominiae causa vel ad meretricum prostibula vi ducebantur,
B Vel sic ad turpitudinem radebantur.
TABULA XXI.
![[Tabula XXI]](../assets/FIGURES/0600006A.bmp)
[Tabula XXI]
A Martyribus ob Christi fidem vel pellis detrahebatur,
B Vel eisdem adhuc tepentibus cor et viscera extrahebantur:
C Securi quandoque ipsorum capita contundebantur:
D Aliqui gladio obtruncabantur,
E Alii telis configebantur,
F Vel praeacuta sude aut consimilibus transverberabantur:
G Alii ad duarum arborum ramos alligati discerpebantur:
H Aliqui demum acutis calamis sub manuum pedumque unguibus infixis torquebantur.
TABULA XXII.
![[Tabula XXII]](../assets/FIGURES/0600006B.bmp)
[Tabula XXII]
A Sanctorum Martyrum vultus notis deturpabantur:
B Eisdem crura confringebantur.
C Alii vel ferarum pellibus induti, canibus objiciebantur.
D Vel hoc qui expressus est modo canibus objiciebantur.
E Alii praeterea aut in puteos praecipites dabantur:
F Aut culeo in profluentem projiciebantur
G Vel denique plumbeis loculis inclusi in profluentem projiciebantur:
TABULA XXIII.
![[Tabula XXIII]](../assets/FIGURES/0600006C.bmp)
[Tabula XXIII]
A Christianorum aliqui vel muribus redendi, ea, quam haec figura demonstrat, forma, tradebantur,
B Vel unus super alium perinde ac agmina locustarum in angustioribus custodiis includebantur,
C Vel etiam immissis equitibus obterebantur.
TABULA XXIV.
![[Tabula XXIV]](../assets/FIGURES/0600006D.bmp)
[Tabula XXIV]
A Sancti Martyres vestibus denudati vel super ferreos murices premebantur.
B Vel sic alligati per diversa loca ducebantur,
C Aut in calcis fornacem conjiciebantur.
D Vel demum ex altissimis locis praecipites dabantur.
TABULA XXV.
![[Tabula XXV]](../assets/FIGURES/0600007A.bmp)
[Tabula XXV]
A B Dabantur Sancti Martyres in metalla:
C Quandoque vero, praesertim nobiles, animalium rationis expertium pastores ac custodes constituebantur:
D Alii aut ad arenam fodiendam,
E Aut ad segetes desecandas damnabantur.
F Vel denique camelorum curae ascribebantur.
TABULA XXVI.
![[Tabula XXVI]](../assets/FIGURES/0600007B.bmp)
[Tabula XXVI]
Instrumenta Martyrii Romae in coemeteriis reperta.
Specimen codicis de quo supra in Prolegomenis Dracontii operum, in fine capitis VII, col. hujus tomi 640.
![[Specimen Codicis]](../assets/FIGURES/0600007C.bmp)
[Specimen Codicis]
Inscriptio dedicatoria
SANCTISSIMO. PATRI ET. D. N. PIO. VI. PONT. MAX. QVI. PRO. EXIMIO. ET. SINGVLARI. STVDIO ECCLESIASTICAE. DOCTRINAE EXCOLENDAE. AMPLIFICANDAE. COHONESTANDAE EDITIONE. ROMANAE. CARMINVM M. AVRELII. CLEMENTIS. PRUDENTII TITVLVM. SACRATISSIMI. NOMINIS. PRAESCRIBI BENIGNISSIME. INDVLSIT VOLVMEN. ALTERVM. QVO. CATHOLICVS. POETA CONCVLCAT. SACRA. GENTIVM. LABEM. INFERT. IDOLIS CARMEN. MARTYRIBVS. DEVOVET. LAVDAT. APOSTOLOS FAVSTINVS. AREVALVS POST. HVMILLIMA. PEDVM. OSCVLA. BEATORVM D. D. L. MERITO.
Praefatio
Habes, L. B., commentarium in Prudentii carmina, quae supererant excudenda, serius fortasse quam multorum opinio, aut etiam exspectatio ferebat, verum multo citius quam aut res ipsa pati debere videbatur, aut quam destinatum mihi erat ut opus ex animi mei sententia in lucem prodiret. Equidem volumen prius e manibus mihi elabi, atque in vulgus venire, haud aegre tuleram, quod ita mecum constitueram fieri posse ut aliorum qua monitis, qua reprehensionibus doctior factus, aut nonnulla jam dicta retractarem, in meliusque converterem, aut deinceps dicenda ad severiorem judicandi normam exigerem. Hujus mei consilii exstiteritne aliquis fructus, ultro aliis judicandum relinquerem, nisi rem ita esse grati animi causa praestaret profiteri. Verum, si quod aliud scriptionis genus, commentarius certe in doctissimum poetam Christianum diuturni temporis mora indiget ad maturitatem. Nam in varietate et copia argumentorum prope infinita quam multa, etiam dum aliud agimus, tempus et casus offerunt, quae incassum alias quaereres, ac ne cogitatio quidem quaerendi facile excitaretur? Quid in ipsa adeo familiari et quotidiana sermonis communicatione consilia doctorum hominum et cogitata commemorem? Romae praesertim, ubi tam multi sunt qui in antiquitatibus sacris et profanis investigandis juvare te possint et velint, nusquam ut alibi majora adsint adjumenta ad hujusmodi rerum commentationes perficiendas. Caeterum ne tarditatis et procrastinationis arguar, aut cessasse potius videar quam temporis opportunitatem voluisse exspectare, quoad opus maturesceret, aliorum demum consilio acquievi, moremque voluntati gessi. Illud etiam addebat animos, quod industriam a me in priori volumine positam multi viri graves sibi non solum gratam, verum etiam ratam fuisse haud obscura animi significatione declararunt: viri, inquam, graves, a partium studio semoti, et acri judicio praestantes, quique praeterea liberam sententiam omnium maxime proferre possunt. Quanquam de me quis liberrime non judicet? qui liberiores quorumlibet hominum censuras, praejudicatas etiam non legentium castigationes, fastidia eorum qui, cum meliora fortasse facere ipsi possint, nihil tamen extricant, maluntque in republica litteraria judicia ferre quam subire, nec cohibere possim, si velim, neque adeo velim, si possim. Quo majorem gratiam his habere debeo, qui bene de me sunt meriti. Accedebat, quod cum duobus voluminibus carmina Prudentii comprehendere decrevissem, ita eorum moles mihi necopinanti accrevit, ut plura resecare, quaedam in aliud opus rejicere coactus sim. Atque id praecipuum illud est, quod ante monere volui, ne sine causa praefari videar. Quippe pollicitus fueram duas me diatribas commentario posterioris hujus voluminis praepositurum, alteram de Eversione arae Victoriae, alteram de Fide Prudentii in actis SS. martyrum referendis. Quibus de rebus cum locus non sit uberius disserendi, in commentariis ea dixi quae necessaria visa sunt, et satis esse debent ad poetam explanandum, ejusque auctoritatem vindicandam. Alia quae in utroque argumento distinctius et explicatius pertractando addi possunt, ita separato opere complecti est animus, ut ad Prudentii interpretationem absolvendam non supervacanea sint, si accedant, neque, si absint, magnopere desiderentur. Itaque Prudentium perinde nunc edo, ac sua opera absolvere solent nonnulli architecti, qui aedibus quamvis amplissimis, et quibus nihil jam ad perfectionem et absolutionem videatur deesse, ita tamen fastigium imponunt, ut ex aliquo latere projecturas, et crepidines murorum, quasi vestigia continuandi operis, relinquant, unde aedificium possit vel ab ipsis, vel ab aliis, si usus veniat, aliquando amplificari, et in augustiorem formam redigi. Vale.
Psychomachia
Psychomachia, Graece; Latine dicitur animae certamen, eo quod ibi bella figurentur, quibus adversus vitia fidelis anima praeliatur, sed textum narrationis de libro Genesis assumpta praecedit praefatio, ut sequens opus divina melius commendet auctoritas, Iso.
Versu 1. Prima, ita recte vocatur Abraham, ut scriptum est: Credidit Abraham Deo, et reputatum est ei ad justitiam; propterea non solum pater est circumcisionis, sed et omnium eorum qui sectantur ejus vestigia fidei, I.
2. Beati, Christi sexus (leg. serus) pater exstitit, ut non tantum dilatione desideria crescerent, sed etiam ut ad excipiendam gratiam multis eruditionibus corda praepararentur, diuque exspectata redemptio tandem adveniens [Col. 0012A] gratior haberetur, I.
3. Adjecta, aiunt Hebraei, quod he litteram de nomine suo quod apud eos tetragrammaton est, Abrae Deus dederit; ut, qui prius pater excelsus appellabatur, postea multorum, subauditur populorum sive gentium. pater vocaretur, Iso.
5. Senile, qui in senectute datus ei fuerat; offerens filium, qui fuit senile pignus. —Pignus, pignora filii nuncupantur, eo quod in eis spes habeatur futurae posteritatis. —Dicavit, consecravit. —Victimae, ad victimam, Iso.
6. Litare, immolare: lito derivatur a linio, et est frequentativum, licet aliud significare videatur, I.
[Col. 0011B]Titulus in codice Marietti est Incipit praefatio in Christi nomine Psychomachiae. In cod. Vat. C, Incipit liber Prudentii Aurelii Psychomachia. In Alex., Incipit Psychomachia liber IV, sed fortasse est error, nam in fine dicitur Finit liber III Psychomachia, nisi liber IV vocetur quia quartus est ordine in eo volumine, qui idem tertius est contra haereticos.
Versu 1. In codicibus Vaticanis antiquissimis A et B deest Psychomachia; adest vero in aliis compluribus, quibus hoc opus separatim comprehenditur. Cum enim plura contineat, ad vitam spiritualem dirigendam valde opportuna, monachi illud prae caeteris adamarunt, et saepius exscripserunt; in aliis vero codicibus omnino Psychomachia praetermissa est, quod, ut ego arbitror, hoc carmen nimis jam vulgatum videretur. Itaque neque in Urbinate elegantissimo codice, neque in Florentino comparet. Psychomachiae codices seorsum exarati in bibliotheca Vaticana sunt ii quos distinximus litteris C, E, F, G, H, [Col. 0011C] L. Cum nonnullis autem operibus Prudentii Psychomachia exstat in codd. O, BB, de quibus omnibus vide proleg. cap. 4, ubi etiam observare poteris, an et quos titulos singuli codices habuerint. De codice Psychomachiae bibliothecae Angelicae egi eod. cap. Alia huc pertinentia dedi in not. ad praefationem Prudentii vers. 39, et in not. ad titulum Hamartigeniae. In prolegom. num. 216 notavi, divisionem capitum a Barthio judicari ex monachorum ingenio protectam, sive, ut ille ait, monachicam. De versione Psychomachiae Hispanica consule proleg. num 119, de Graeca num. 91 et 121. Psychomachiam quod alii De Pugna animi, alii De Compugnantia animi, vel animae, alii De Certamine virtutum et vitiorum Latine inscribunt, non male quidem faciunt; vide tamen an melius possit exponi Pugna spiritualis, qua inscriptione celeberrimus editus est liber Italice sine auctoris nomine saepius recusus, et in plures linguas conversus, et jam pridem suo auctori vindicatus V. [Col. 0011D] P. Laurentio Scupoli ord. cler. reg. Theatinorum. Conferendi tamen sunt duo alii libri Hispanici ejusdem tituli, alter Una Lucha y Combate del alma con sos afectos desordenados, Barcinone, 1610, auctore Ludovico de Vera Carthusiano: alter De la Perfeccion de la vida Christiana, auctore Joanne de Castaniza Benedictino: quod opus cum titulo Pugnae spiritualis Latine et Belgice redditum prodiit. Quod autem Prudentius virtutes et vitia quasi personas in hoc poemate inducit, novum non est. Vide quae J. C. Scaliger [Col. 0012B] notat lib. III Poetices, cap. 3, de Quasi Personis, ut inopia, fama, luxuria, etc. Illud vero ante Prudentium ab alio factum non memini, totum carmen ex hujusmodi quasi personis componi. Legi dignus est libellus Emmanuelis Martini de animi Affectibus, quo Graeca nomina vitiorum et virtutum exponit, post ejus epistolas in editione quam Petrus Wesselingius procuravit. Tractatus de Agone Christiano exstat tom. VI operum S. Augustini, et alius de Conflictu vitiorum et virtutum, qui postremus S. Isidori potius creditur esse. Alii auctorem dicunt fuisse S. Ambrosium, alii S. Leonem, Maurini Ambrosium Autpertum, quod est probabilius. Prudentius, certamen inter virtutes et vitia descripturus, exemplum vincendi nobis proponit Abrahamum senem fidelem. Primas enim partes ac postremas pariter habet fides in hoc triumpho, atque adeo congruenter de Abrahamo praefatur poeta. Sicut enim ille, quamvis senex, quia Deo credidit, hostes debellavit, ita nos, quamvis [Col. 0012C] natura infirmi et debiles, tamen fidei scuto armati, adversarios et vitia superare poterimus. In editis ante Heinsium, Aldo, Torn., Gis., Weitzio legebatur prima credendi via est. Heinsius removit est, allegans suos codd. Favent illi Bonon., Alex. et alii. In Vat. C est abrasum verbum substantivum est. Beda de Arte metrica versum hunc exscribit sine est. Nihilominus exstat est in Mar., Rat., Vienn., Prag., Vatt. G et L, et aliis. Gallandius expunxit est, sed non agnoscit epexegesin: putat enim, haec omnia regi a verbis suasit, dedit, in versu 10, quod magis poeticum est, et ad Pindari morem expressum. Totam Abrahami historiam habes cap. XI et seqq. Genesis.
3. Loc. cit., cap. XVII, vers. 9: Nec ultra vocabi tur nomen tuum Abram, sed appellaberis Abraham, quia patrem multarum gentium constitui te.
4. Plerique editi et optimi mss., parenti. Aldus, parente, cum cod. Ang. et Vatt. O, BB, minus bene.
[Col. 0012D] 5. Dicare victimae est in vicem victimae. Quam locutionem confirmans Barthius lib. XXIV Adversar., cap. 5, elegantium rerum thesaurum esse Prudentium testatur, et similia dixisse Catullum, Germanicum, Martialem, Claudianum observat. Huc faciunt notanda ad hymn. 3 Peristeph., vers. 118: Aut facibus data fumificis.
6. Litare alii a luo derivant, alii verius a λιτὴ, λιτὰ. id est preces, supplicatio.
577 Senex fidelis, prima credendi via,7. Quod, sicut Abraham unigenitum, quem diligebat, obtulit, sic offerendum Deo credat fidelis, quidquid praecipuum cordis invenerit. —Cordi, scilicet est. —Pium, dilectum, I.
9. Profanis, profanae gentes sunt passiones animae, et vitia sunt portenta cordis et anima passiones, quae cupiditas, laetitia, et aegritudo; unde et Virgilius canebat: Cupiunt, gaudentque, dolentque, Iso.
10. Exemplum, sicut ille veros reges perdidit, ita nos exterminare vitia suasit, quibus in quinque sensibus subjugati sumus. Nam Abraham spiritum bellicosum significat; quinque reges quinque sensus corporis; Loth fidem captam a vitiis; quam relaxat spiritus bellicosus; CCCXVIII vernaculi fidem significat quae in Nicaeno concilio est constituta a CCCXVIII episcopis, sed X ad decalogum, VIII ad octo beatitudines pertinere possunt; qui his omnibus caret, nunquam ad praedictas beatitudines perveniet, Iso.
11. Prolem, fructum boni operis, Iso.
12. Editam, prolatam, procreatam, Iso.
[Col. 0013C] 13. Strage, caede. —Bellicosus spiritus, ratio, quae est in anima, pugnam exercens contra vitia ab harum servitute cum cor bellicosus spiritus liberaverit, erit consequens ut de matre virtute placens Deo proles creetur boni scilicet operis fructus, I.
14. Portenta, monstra, vel vitia, Iso.
15. Ceperant, merito capitur, qui cum criminosis moratur; imo delegerat immorari; contra quod Moyses ad populum, Discedite, inquit, a tabernaculis hominum impiorum; haud dubium quin dicat abire, ne et ipsi [Col. 0014B] involvantur in peccatis eorum, Iso.
16. Immorantem, habitantem, Iso.
17. Fovebat, incolebat, diligebat, Iso.
18. Pollens, crescens, sive fulgens, vel abundans sicut scriptum est: Recordatus est Deus Abraham, e liberavit Loth de subversione urbis. —Honore, ob honorem patrui Loth pollebat, sicut scriptum est, etc., vel certe quia apud omnes Abraham propheta Dei habebatur. —Patruelis, Abrahae, Iso.
19. Sinistris, contrariis; sinister nuntius erat qui adversa captivitatis nepotemque captum servire barbaris nuntiabat. —Excitatus, conturbatus, Iso.
21. Barbarorum, gentilium, Iso.
22. Terque senos, XVIII, Iso.
24. Quem, euntem hostem divitis gazae copia impeditum fecerat, Iso.
25. Impeditum, hostem pro hostibus posuit, singulare pro plurali, ut est illud: Venit musca gravissima. —Copiis, divitiis, Iso.
26. Stringit, evaginat. —Plenus Deo, quoniam plenus [Col. 0014C] Deo erat, ideo adversas acies facile superabat, Iso.
27. Mole, magnitudine, Iso.
28. Pellit, hic invenitur schema, quod hypozeuxis appellatur; videlicet ubi diversa verba singulis quibusque clausulis proprie junguntur. —Sauciatos, vulneratos, Iso.
30. Monilia, ornamenta, pro omni ornatu, Iso.
31. Buculas, vaccas, greges vaccarum, armenta boum, Iso.
32. Expeditus, liberatus, velox. vel solutus, Iso.
[Col. 0013C]7. In Vat. D, contra metrum, quod est dulce cordi. Ald., Gis. et alii vulg., quod dulce cordi est. A veteribus libris Heinsianis, a Mar., Rat., Weitz., Vatt., C, F, G, L, et aliis plerisque abest verbum substantivum est per epexegesin, ut in versu primo.
8. Scholiastes Persii ad illud Lusca sacerdos satyra 5 ait: Solent mulieres deformes et aliqua corporis parte mancae ad deorum ministeria se conferre. Contra faciendum [Col. 0013D] exemplo suo docuit Abrahamus.
10. Ald., mendose, suasit, et suum.
12. Mar., Rat., Weitz. cum aliis, Gis.. parente. Heinsiani omnes, Alex., Vatt. F, G, et plerique alii, placentem. Fuldens. male, placente. Heinsius ait in suis esse Deo placentem cum Aldo; addit Teolius, editiones omnes Heinsio anteriores, Aldina excepta, habere Deo parente. At non solum in Aldina editione, sed in aliis etiam antiquis invenio Deo placentem, ut in Basileensi anni 1540, Coloniensi 1594, et aliis. Sichardo placet parente, quia sequitur matre virtute, ut Cicero gloriabatur, se suae nobilitatis parentem habere laborem. Virtus mater dicitur, ut castitas mater hymno 11 Cathem. vers. 14.
14. Ald., Gis., Erfurt., Bong., Ang. cum Vatt. C, G, O, R, BB, et aliis, saevientis. Put., Oxon., Egm., Widm., Bonon., Alex., Mar., Rat. a prima manu, et alii servientis, quo verbo simili ratione saepe usus est Prudentius. Barthius, lib. XLIII, cap. 7 Advers., [Col. 0014C] in quodam ms. invenerat saevientis, quod optimum putat; sed fatetur in plerisque codd. esse servientis, et explicat, nisi cor redegerit in servitutem, et ita portenta ejus, sive malignas cogitationes vicerit.
15. In Mar. error est ceperit, correctum supra ceperant. Simile mendum in Vat. C, ceparat.
22. Pignorius, de Servis pag. 22 et seqq., de vernae et vernulae appellatione edisserit: ita vocabant [Col. 0014D] antiqui servos domi natos. Sed aliquando vernae vox latiore notione pro quibuslibet servis accipiebatur, ut exemplis confirmat Pignorius.
23. Mar., pergat; supra pergant, recte.
24. Sichardus, perperam, triumphator pro triumphus. Triumphus nobilis dicitur, ut oda 1 Horatii: Palmaque nobilis.
25. Scripti Heinsiani, Alex., Vat. F, Ald., Bonon., Egm. et alii, captis tenebant. Weitzius, Gis., Mar., Rat., Vatt. C, F et alii, captis tenebat. Viennensis, captum tenebat.
26. Vienn., tunc ipse; alii, quin ipse. Erfurt. a prima manu, strinxit pro stringit.
31. Elmenhorstius in Arnobium pag. 16, buculam pro bove, juvenca, bacca ex glossis veteribus, Virgilio, Aldhelmo dici comprobat. Ald. et Ang., vestes; alii, vestem.
32. Mar. et Bonoa. cum Heinsianis, praeter Puteanum, expeditus vinculis, quos sequi noluit Heinsius. [Col. 0015B] Rat., expeditur vinculis. Plerique, expeditus nexibus.
Quod dulce cordi, quod pium, quod unicum,33. Boiis, boia est apta catena colli. BACCAS nominat vincula ob rotunditatem; sed et teretes gemmae BACAE dicuntur; ut illud: Oneretque bacis colla rubri littoris: nam et oleae fructus, sive lauri bacas vocamus. BAGA ferru n dicitur, quo captiva saepe mancipia strictis collis, et manibus aguntur, Iso.—Bacis, catenis, [Col. 0015B] Vat. T.
34. Hostici, hostilis.
36. Quam, aliquam. —Sanguinis, cognationis. —Prosapiam, posteritatem, progeniem; indignum quippe erat ut progeniem fidelis sanguinis pessimi possiderent principes, Iso.
37. Vis, potestas, Iso.
39. Fercutis, cibis; metaphora: escis, vel mensis, Iso.
40. Sacerdos, Melchisedech. —Praepotens, valde [Col. 0016A] potens, Iso
42. Secreta, scriptura, ut Apostolus ait: Sine patre, sine matre, sine genealogia, neque enim initium dierum, neque finem vitae habens; nihil enim eorum scriptura refert: assimilatus autem Filio Dei manet sacerdos in perpetuum et figuram Dei tenuit, qui sine initio vel [Col. 0016B] principio fuit, Iso.
43. Melchisedech interpretatur rex justitiae: nam Graece melchos rex salech justitia, et jure, quia ipse significat Christum, qui est rex justitiae. —Queis majoribus, quibus antecessoribus natus, id est patribus, Iso.
45. Triformis, triplex, Iso.
46. Magalia, mapalia et magalia idem sunt, id est casae pastorum, quae et tugurium, Iso.
47. Quietam, a partubus, id est sterilis. VIETA dicitur curva; unde et vimina a curvando. —Sara, nam [Col. 0017A] Sarai ante vocabatur, quae interpretatur princeps mea, id est gentis Judaeorum; postea mutato nomine Sara dicta est, id est princeps, absolute subauditur, omnium gentium, Iso.—Quietam scilicet a partubus exsanguis: desierant enim ei et muliebria. Vat. T.
[Col. 0015B]33. Weitzius amplexus est conjecturam Gruteri artita, quasi ab arto, seu arcto. Antiqui dicebant quidem artita pro artata seu arctata, impetrita pro impetrata, dolita pro dolata. Aliqui sumunt etiam artitus pro bonis artibus instructus. Sed hoc loco attrita ab attero verum est, et a pluribus similiter usurpatum. Alcimus lib. I, Oppressos cophinis humeros, attritaque [Col. 0015C] colla, ut Virgil., Ovid. aliosque praeteream. Egm. scribit adtrita. Idem dicendum hymno 1 Peristeph., vers. 72: Et chalybs attrita colla, gravibus ambit circulis. De bacis magna est dissensio. Ita scribunt Ang., Alex., Vatt. F, G, L, Egm., Pal., apud Weitzium Aldus (nam is mihi baccis ), Put., Teol. et vetustiores Heinsiani. In Aldo, Vatt. D, BB, baccis, quod perinde est, quamvis orthographia bacis magis probetur. In Rottendorpio priore est glossa: Bacae proprie dicuntur fructus lauri, sive racemi hederarum, sed hic pro modis catenarum ponuntur. Baccae vero per duo CC ministrae Bacchi sunt. Gifanius Ind. Lucret., verbo VESTIS ex veteribus libris legendum ait bacis , aut, quod perinde est, bagis. Et bagis quidem habet Vat. O cum Erfurt. Fabricius vero vel baiis, vel boiis. Sed vocem baia praefert ex cod. ms. Borneri, et baias interpretatur folia palmarum ex S. Hieronymo, aut ramos palmarum ex veteri interprete apud Joannem evangelistam, e quorum surculis suspicatur facta fuisse [Col. 0015D] vincula, quibus colla captivorum includerentur. Sich., Vienn., bogis. Mar., boiis vel bois. Rat., boiis. Vat. R, bois. Thuan., boigis. Weitzius et Giselinus, boiis. Giselinus advertit, Jacobum Meyerum in primo hymno Peristeph., ab eo perpurgato, voculam hanc, Plauto in Asinaria non incognitam, Prudentio restituisse: et recte quidem Giselinus rejicit lectionem baccis, si intelligatur, colla attrita baccis fuisse, quia monilia baccata, seu gemmata gestabant, antequam caperentur; quae quidem est interpretatio Nebrissae. Latinius etiam in Bibl. select. pro baccis. in Torn. posuit boiis. In Glossario Ducangii boia est compes, aut torques vinctorum; ex quo conjicitur carnifices boias ab Italis vocari, quamvis alii dissentiant; pro eodem vero sumitur boga, bogia, baga, bodia. S. Hieronymus lib. V in Jerem. cap. XXVI, ad vers. Fac tibi vincula, et catenas, ait, vincula et catenas illas, seu furcas ligneas, quae collo imponendae erant, sermone vulgari boias dici. Et observandum Jeremiam quoque loqui de captivis. Mariettus sine dubio corrigendum ait bogis, quod adhuc apud Insubres remaneat vocabulum [Col. 0016B] boghe de jugo boum, quo eorum colla atteruntur. Isidorus lib. V, cap. 27: Boia, inquit, torques damnatorum, quasi jugum boum (al. in bove) ex genere vinculorum est. Agit eo cap. de poenis in lege constititutis. Aliqui scribunt boya in S. Isidoro. Festus docet, boias fuisse tam ligneas, quam ferreas, et vinculorum genus esse. Existimo, rem eamdem diversis nominibus fuisse vocatam, ut assolet, et de bacis [Col. 0016C] innuit Hieronymus. Itaque sive boiis, sive bacis, sive alio quovis modo scribas, intellige catenas collo impositas, tum hoc loco, tum hymno 1 Peristeph., vers. 46: Carcer illigata duris colla boiis impedit. Mariettus ex hoc versu suspicabatur, legendum Astricta boiis colla liber erigit, scilicet colla antea boiis astricta, impedita et illigata. Nihil mutandum, nam concinnius est attrita, ut eodem hymno 1 Peristeph., vers. 71: Et chalybs attrita colla gravibus ambit circulis. Notandum etiam, versum, quem Iso allegat, Oneretque baccis colla rubri littoris esse, Boethii lib. III de Consolatione, metro 3, ubi legitur baccis in editione qua utor, et sermo est de gemmis.
34. Ald., Abraham; alii, Abram.
36. Mar. a prima manu, Vatt. C, F, L, cum Ald., nequa, quod approbavit Gifanius ex vet. lib. Idem exstat in Oxon. Sed Alex., Bonon., Vat. G et alii, necnon Heinsiani, Weitz., Gis., nequam. Weitzius, prosapiem scripsit. Non placet.
[Col. 0016D] 39. Vocantur panis et vinum fercula coelestia, quia ea obtulit Melchisedech, et sacramentum eucharistiae eis significabatur, ut intelliges ex glossis seqq.
41. Hic et sequens versus desunt in Put.
43. Vienn., Melchisech. Metrum exigit Melchisedech. Hoc nomen regem justitiae significat, ut ait Iso, sed ex origine Hebraica, non Graeca ut ille existimat.
44. Bonon. contra carminis leges, uni tantum Deo cognitus.
45. Peccat idem Bonon. contra metrum et sensum, mox et informis pro mox et triformis. De hoc angelorum hospitio vide Dittochaeum tit. 4.
46. Mar., Rat., omnes 11 insiani, Weitz., magalia, Alex., Gis., et alii, mapalia, cum Ald., et Bonon. Alii scribunt mappalia, ut Bong. et Vat. C. Sed a primum breve est apud Virg. et alios. Vide Savaronem de mapaliis Afrorum casis, ad Sidonium pag. 120, vel ex correctione 111.
47. Ald., Gis. in contextu, Vat. F et alii, Et jam vieta Sara in alvo fertilis Munus juventae mater exsanguis stupet. Videlicet, et Sara mater exsanguis stupet [Col. 0017C] in alvo jam vieta munus fertilis juventae. Heinsius ex suis scribendum ait, Et jam vietam Sara in alvum fertilis Munus juventae mater exsanguis stupet, quod explicat, Saram esse fertilem in alvum jam vietam, ut praefat. Arotheos. vers. 47, ex quibusdam mss., fertilis in herbam. Ego quidem ingens discrimen esse puto inter has duas locutiones, fertilis in herbam, et fertilis in alvum vietam, quarum primam non respuo, alteram non probo. In membranis magna est varietas. Vienn., Et jam quieta Sara in alvum fertile Munus venire mater exsanguis stupet. Mar., Et jam quietam Sara in alvum fertilis Munus venire. Rat., Et jam quietam Sara in alvum fertile Munus venire, quod Weitzius expressit. Alex., Et jam vieta Sara in alvum fertilis Munus juventae. Benon., Et jam vietam Sara in alvum fertilis; sed mendose postea, majus juventae, uti etiam perperam Fuld., Et jam fetam. Palat. et Oxon. faciunt cum Alex. In Thuan. est quietam; caetera, [Col. 0017D] ut in Alexandrino. Fabricius Aldo assentitur. In margine quarumdam editionum, Et jam quietam Sarae in alvum fertile Munus venire. Iso quietum et vietam videtur legisse. Munus juventae pro facultate pariendi ponitur, ut a Paulino in carm. de S. Joan. Baptista: Et venit effeto munus juvenile sub aevo. Multi scribunt Sarra.
Attrita pons colla liber erigit.48. Exsanguis, sicut scriptum est: Desierant Sarae fieri muliebria, Iso.
49. Cachinni, de risu patris, non matris, dictus est Isaac, quoniam iste venerat ex dubitatione, propter quod et mulier reprehenditur; ille vero de gaudio, Iso.
50. Linea, umbra, figura, forma, ut pictorum est, futuras imagines quibusdam prius lineis adumbrare: ita omnia in figura contingebant illis, scripta autem sunt propter nos; quae utique rectis gressibus adimplenda sunt, Iso.
51. Quam, lineam. —Resculpat, renovet. —Pede, tramite, sensu, Iso.
52. In armis, armis scilicet lucis induti portionem nostri corporis, quae per Loth, qui interpretatur declinans, accipitur, a foedae libidinis servitute cohibeamus, adunatis introrsum viribus, ut illud: Quodcunque invenerit manus tua, constanter operare, quia neque opus, neque ratio, nec sapientia erunt apud inferos, quo tu properas. —Arma, arma pectorum virtutes sunt, Iso.
54. Capta, apprehensa. —Serviat, pro serviebat, Iso.
55. Domi, in te: domus nostra est mens nostra. —Coactis, [Col. 0017C] collectis, congregatis, Iso.
56. Nos, scilicet docet. —Large, abundanter. Abunde [Col. 0018A] domesticorum divites sumus, si CCCXVIII fidem Patrum inconcussam tenuerimus. —Vernularum, bonarum virtutum, virtutibus, I.
57. Trecenti, isti trecenti mysterium significant, scilicet crucis. Tau enim, qui figuram sanctae crucis, trecentos significat. Si vis scire de decem et octo, lege [Col. 0018B] arithmeticae minorem numerum intra novem computabis; significat in templo Constantini CCCXVIII episcopos defendisse Ecclesiam Dei contra haeresim Arianorum, I.
58. Figura, in figura, Iso.
59. Mox ipse, per fidem igitur perturbationibus superatis, sensibusque corporis libertate donatis, nihilque de nobis vindicante peccato; tum demum Christus, qui sacerdos verus seipsum obtulit immaculatum Deo, victoribus dignanter occurrens, panem corporis, vinumque sui sanguinis offert, I.
60. Parente, ut ait propheta: Generationem ejus quis enarravit? Iso.
61. Cibum, aeternam refectionem, Iso.
62. Pudici, cordis etiam pudici humilem mentem hospita Trinitas intrare dignabitur juxta illud: Ego et Pater veniemus et mansionem apud eum faciemus. —Casam, mansuetudinem; justitiam scrutans uniuscujusque cordis, I.
63. Hospitae, si nos bellum contra vitia gesserimus, tunc intrabit Trinitas habitaculis nostris, et fecundabit [Col. 0018C] ea filiis virtutum; hospita apud veteres feminini generis; apud nos communis generis, I.
[Col. 0017D]50. Nebrissa lineam interpretatur semitam angustam, quam vita nostra debet recto pede resculpere, hoc est, atterendo dilatare. Confer Isonis glossam. Sculpere artis statuariae proprium verbum est. Resculpo iterum sculpo, seu fingo, et renovo. Eo verbo usi sunt Tertullianus, Augustinus, Ruffinus. Vide Rigaltium ad cap. 5 Tertull. de Jejuniis: Nam et primus populus primi hominis resculpserat crimen.
51. Fabr. rescalpit pro resculpit.
52. S. Prosper prope fin. Epigrammat.: Nunquam bella bonis, nunquam certamina desunt, Et quocum [Col. 0018C] certet, mens pia semper habet.
53. Egm., Widm., Pal., Mar., Rat., pectoris. Alii cum editis, corporis. In Viennens., Omnemque docet nostri portionem corporis. Deest verbum docet in aliis, neque stare potest cum metro.
54. Ald. et Weitz. foede, adverbium. Alii editi, foedae libidini. E mss. alii habent diphthongum in ultima, alii non habent. Sed in multis omnino desunt diphthongi.
56. Hunc locum fuse explicuimus cap. 20 proleg. Eis, qui in 318 vernaculis Abraham Patres Nicaenos interpretantur, annumerandus est S. Marcus monachus saeculo IV, opusc. 10, num. 8, tom. VIII Bibliothecae Gallandianae. Barthius observat mendum esse in suo vet. libro non esse pro nos esse.
57. Viennens., mendose, trecentis. In nonnullis vulg., his novenis additis, non bene. In glossa post verba figuram sanctae crucis supple habet, vel quid aliud simile.
[Col. 0018D] 58. Barthius conjicit prosint pro possint. Sed optime possint, aut si quid velis mutare, possunt, ut Virgilius lib. IX Aeneid: Si quid mea carmina possunt.
59. In Vat. C trajectio praepostera Mox ipse Christus, qui verus est sacerdos. Has non dicimus varietates lectionum, sed exscriptorum errata.
60. Plerique, ut Ald., Erfurt., Widm., Bong., Gifanius Ind. Lucret., de hiatu, pag. mihi 437, Putean., Sich., Mar., Rat., Viennens., Vatt. D, F, L, O, BB, Parente natus alto, et ineffabili. Magis placet Alex., Parente inenarrabili, atque uno satus, cum Gis. et Pal. a prima manu. Vat. G. Fuld., Parente inenarrabili, atque alto satus. Fabricius, Parente natus alto, et inenarrabili. Prima lectio proba est, ut putat Heinsius, et quartus pes tribrachys, exclusa elisione. Giselinus ex hac diversitate duas editiones operum Prudentii arguit.
62. Ang., non bene, pudici pectoris.
584 Munus juventae mater exsanguis stupet,64. Animam, quam Sara significat. —Spiritus, per spiritum intelligere vult Abraham, per animam Saram, I.
65.Maritam, syncopa, id est conjunctam, quasi maritatam, a verbo, quod est, marito, as. —Prolis, virtutum spiritualium. —Expertem, ignotam, I.
66. Fertilem, fructiferam cum bonis operibus. — Semine, si semen est verbum Dei, consequenter et filii opera sunt, quorum utique mercede in fine dominabimur; non feminam, id est non molle quid ac resolutum, sed puerum, id est, forte ac solidum parientes, ut [Col. 0020A] illud: cum autem pepererit puerum, etc., I.
67. Dotem, scilicet virtutum, vitam beatam, vel justam vitam; hos sinit intrare quos dignos probat. —Puerpera, puerum pariens, Iso.
68. Haerede digno, secundum illud: Filii tui, sicut novellae olivarum, et alibi: Dirige filios eorum; ac paulo post: Et opera manuum nostrarum dirige super nos. —Patris, ostenditur per divinitatem et humanitatem; quae cum sint duo, non tamen duo, sed unus est Christus, Iso.
[Col. 0019A]64. Ald., Gis. in contextu 1 ed., connexibus; alii melius complexibus.
65. Aldus, piae, minus bene, pro pie. In nonnullis vulg., expertam; corrige expertem. Cauchius ex codice scripto malebat pie maritans.
[Col. 0020A] 67. Ald., Nebr., et alii vulg., Sarra. Plerique editi et mss., sera, ut ante vers. 2, Abraham serus pater dicitur. In Vat. C, sera prima manu, Sarra supra.
68. Palat., implevit; melius implebit.
Animam deinde spiritus complexibus
1. Graves, magnos. —Miserate, participium a verbo miseror, aris, quod regit accusativum; hinc etiam miserans ait: Venite ad me omnes, qui laboratis, Iso.
2. Patria, paterna: paterna virtus Christus est substantiva, non accidens; neque secunda qualitas Patris, [Col. 0020B] sed Filius ejus est; quia non a se, sed ab eo ipso genuit se. —Cluis, crescis, polles. —Una, scilicet substantia, I.
3. Nomine trino, Pater, et Filius, et Spiritus sanctus, I.
[Col. 0019B]1. In Rat. hic est titulus, Incipit Psychomachiae liber Aurelii Prudentii Clementis de pugna virtutum atque vitiorum. In Mar., Invocatio. In veteribus aliis codd. desunt interdum tituli. Saepius autem inscriptio libri reperitur in praefationis limine, quam in ejusdem praefationis fine. Primus iste versus ex imitatione Virgilii conformatus est lib. VI Aeneid., vers. 56: Phoebe, graves Trojae semper miserate labores.
3. In not. ad praef. Apoth. vers. 31 dixi de Prudentio aliisque Latinis scriptoribus saepe esse superfluum; adeoque idem est de nomine trino, ac nomine trino. Heinsius legit de nomine utroque cum suis, [Col. 0019C] Egm., Bonon. et Pal.: quia, inquit, de Deo Patre et Filio tantum agit. Barthius lib. L Advers., cap. 11, reperit eamdem lectionem in cod. membr. vetusto, sed conjicit legendum te nomine trino, vel potius te numine trino. Unum, ait, Deum nomine tantum trinum dicere ego non satis pium existimo, neque consonum iis quae eo tempore Augustinus, Hilarius, Athanasius, Cyrillus, Hieronymus et alii infiniti de eodem mysterio scripserunt, quorum sane nullus ita loquatur . . . Si quis autem scriptor circumspectus in mysteriis fidei, is sane, etiamsi poeta, quod genus licent a majore uti dicitur, est Prudentius noster, eo etiam nomine omnium commendatione dignissimus. Verum illud Barthius errat, quod putet alios SS. Patres, Prudentii aequales, Deum nomine trino nunquam dixisse: quod enim addit, non esse satis pium dicere, Deum esse nomine tantum trino, non repugno; sed adverbium tantum de suo ille adjunxit, quod in Prudentio non legitur. S. Gregorius Nazianzenus in tractatu de Fide, post initium: [Col. 0019D] Tria, ait, nomina, et tres personas unius esse essentiae, unius majestatis, atque potentiae credimus. S. Paulinus Natali 9: Sic animas steriles in nomine [Col. 0020B] gratia trino, Innorat; et ibid. iterum: Fassus enim est unum trino sub nomine regem. Et epistola 12 ad Severum: Ecce velut trino colit unam nomine mentem. Sic trinum sancta mole sacravit opus. In versibus qui Claudiani nomine circumferuntur, sed, ut alibi monui, adjudicandi sunt Merobaudi Scholastico Hispano: Tu solus Patrisque comes, et Spiritus insons, Et toties unus triplicique in nomine simplex. Sequiori etiam tempore similis locutio erat in usu. Drepanius Florus, poeta supra suum saeculum, in carmine de cereo paschali: Unum quae trino celebrant sub nomine numen, ubi imitatus videtur Prudentium. Instrumentum concessionis [Col. 0020C] Ordonii III anno 955, tom. XXXIV Hispaniae sacrae. pag. 459, ita incipit: In nomine triplo, simplo, divino, ego Ordonius nutu Dei rex, etc. Alia, quae huc adduci possent, attuli supra Cathem. hymn. 3, vers. 20, et praefat. Apotheos, vers. 1, ubi similes loquendi formulas contra Hincmarum defendi. Porro habent de nomine trino codd. Vatt., C, D, F, G, L, R, O, BB. In cod. Vat. II, utroque a prima manu, supra trino. In Alex., utroque. Viennens., Mariet., Rat., Ald., Gis., Weitz. et veteres editi, trino, quod Chamillardus praetulit. Cellarius, Heinsii auctoritate permotus, utroque edidit, quod tenuit etiam Teolius. Confer Petrum Constantium in Vindiciis veterum codicum confirmatis, qui Gottescalcum contra Hincmarum tuetur, et Lamium de recta Nicaenorum Patrum Fide cap. 33. num. 10, qui in Missali edito a card. Thomasio trina veritas in interrogationibus ad baptizatos dici observat, Berniniumque refellit, quod Histor. saeculi VIII cap. 7 asseruerit, Gottescalcum [Col. 0020D] defendisse hanc locutionem triplex deitas: nam Lamius trina deitas dici posse ait, triplex deitas negat.
587 Christe, graves hominum semper miserate labores,4. Non tamen, sic in Deo credamus unitatem, ut solitudinem non admittamus. Unus est enim, non solitarius, I.
5. Dissere, ostende, vel dic. —Milite, exercitu fugare [Col. 0021B] vitia, I.
6. Armata, arma, inquit Apostolus, militiae nostrae non carnalia, sed potentia Dei. —Queat, possit. —Antro, cogitatione, Iso.
7. Exoritur, excrescit, vel evenit. —Turbatis, congregatis, Iso.
8. Seditio, discordia. Caro concupiscit adversus spiritum, et retro. —Animam, cogitationem. —Morborum, vitiorum. —Rixa, contentio. —Fatigat, tribulat, I.
9. Praesidium, auxilium. —Pro libertate, quae est ad protegendum. Absit, ut in se Christus credentes vitiis exposuerit, viribusque reddiderit destitutos, etiamsi maximis virtutibus nequaquam praediti sint, cum dicat: Noli timere, pusillus grex; benedicatque pusillis cum majoribus, state, et nolite iterum jugo servitutis contineri; alioquin qui facit peccatum, servus est peccati. —Pro libertate, bona facere, I.
10. Acies, scilicet obsistit. —Furiis, vitiis, vel suggestionibus. —Praecordia, interiora; integrum mentis ingenium, I.
[Col. 0021C] 11. Obsistat, contra stet. —Meliore, coelesti multitudine, vel virtute. —Nec enim, quia. —Ductor, auctor, vel dux, I.
12. Nervis, virtutibus, viribus, I.
13. Christicolas, Christianos, qui Christum colunt. —Populantibus, vastantibus. —Exposuisti, contra posuisti, non deposuisti, I.
[Col. 0022A] 14. Ipse, Induite, inquit, armaturam Dei. —Salutiferas, signatas. —Obsesso, circumsepta anima. —Turmas, virtutes, I.
15. Depugnare, contra vitia praecipis pugnare. —Excellentibus armas artibus, excellentibus adjuvas [Col. 0022B] virtutibus, I.
16. Ingenium, ingenium potens, Christo potius vincat. Unde et Psalmista: Non nobis, Domine, sed nomini tuo da gloriam; itemque: In Deo faciemus virtutes. —Ludibria, ad ludos; immunditiem, I.
17. Potens, habens coeleste adjutorium. —Tibi, ad tuum honorem. —Et tibi, ad tuam laudem. —Vincat, tunc caro laetatur, cum vitia vincit, I.
18. Praesens, omni empore parata ad praelium. —Cominus, contra, sine intermissione, prope; in sequenti siquidem opere contra invicem posita sunt, et repugnantia vitia, ex expugnantes virtutes: unde conjicitur, velut pictis historiis omne carmen ab auctore fuisse distinctum, I.
19. Colluctantia, obstantia, repugnantia, I.
20. Viribus, suggestionibus. —Portenta, jure vitia portenta nuncupantur, non enim secundum naturam sunt, sed naturae contraria. —Notare, componere, scribere, I.
[Col. 0022C] 21. Prima, rectissime a fide coepit, quae, teste Apostolo, et initium bonorum, et virtutum est fundamentum, alioquin quidquid non est ex fide, peccatum est. —Petit, intravit. —Campum, campus est mundus, in cujus fines praedicatorum sonus exivit; nec apud eos, sed apud incredulos sors dubia videbatur. —Duelli, belli. Duellum, quasi duorum hominum bellum, I.
[Col. 0021C]4. Cap. LXIV Isaiae, vers. 24: Ego sum Dominus, faciens omnia, extendens coelos solus, stabiliens terram, et nullus mecum. A Prudentio dicitur unus Deus, non tamen solus: recte, quia Isaias eo loco, populum ab idolorum cultu revocare contendens, naturae divinae unitatem astruit, quod fatetur poeta noster, simul plures personas asserens.
8. Rat., Erfurt., Bong., animum.
10. Vitia non immerito dicuntur furiae. Lactantius, lib. VI, cap. 21: Tres sunt igitur affectus, qui homines in omnia facinora praecipites agunt, ira, cupiditus, libido. Propterea poetae tres furias esse dixerunt, quae [Col. 0021D] mentes hominum exagitent, ira ultionem desiderat, cupiditas opes, libido voluptates. Nunc septem vitia principalia sive capitalia numerantur; olim octo recenseri consueverunt; de quo vide Theodulphum Aurelianensem Capitul. ad presbyteros cap. 31.
13. Erfurt., spoliantibus; caeteri, populantibus. Hac ratione Simonidis error evertitur, qui Deum nobis invidisse jactabat, quod tot vitiis obnoxios esse permiserit. Nam simul salutiferas obsesso in corpore turmas depugnare jubet.
15. Egm., Pal. et Barthii codex, armis perperam pro armas. Barthius, quem nunc saepe advocabo, de hoc suo codice et correctionibus loquitur lib. L Advers., cap. 11; item cap. 9, lib. LI; cap. 12 lib LIV; et cap. 18 ejusdem libri. Erant autem Barthii membranae [Col. 0022C] perveteres, picturisque antiquitatem referentibus exornatae.
19. Erfurt., male, acies pro facies.
20. Vat. G, infectis; recte emendatum infestis. Post hunc versum titulus in plurimis codicibus ponitur, quanquam Prudentius nullos posuisse videatur. In Mar. et Rat., Fides. In Viennen., De Bello fidei et Culturae deorum. Aldus, Fidei et Idololatriae pugna: ipse scribit idolatriae. Chamillardus, Fides et Idololatria. Weitzius et Giselinus Aldo adhaerent.
21. Poeta virtutes et vitia graphice describit. Multa ad hunc libellum illustrandum peti possent ex Characteribus [Col. 0022D] Theophrasti cum commentariis Casauboni, quos ex mss. Vaticanis nuper auxit cl. Joann. Christophorus Amadutius, et paulo ante in sermonem Hispanum cl. Ignatius Lopez de Ayala converterat. Alia etiam philosophus Seneca posset suppeditare. Etenim de virtutibus et vitiis philosophi ethnici vere et argute aliquando disseruerunt. Sed ex sacris potissimum Litteris et Ecclesiae doctoribus doctrinam suam hausit Prudentius: quos ego fontes dum attingo, philosophos gentiles ita laudo, ita verum interdum invenientes mirari soleo, ut homines utroque oculo captos, qui labore et industria id demum assequuntur, ut certa quadam via recte incedant, quin offendant. Prima inducitur fides dubia sub sorte duelli: ubi non credo, poetam solum respexisse ad naturam [Col. 0023C] belli, in qua fortuna plerumque dominari solet, ut Nebrissa, Weitzius et Chamillardus explicant; sed potius ad liberam hominum voluntatem, ut Iso innuit. Sichardus ait, adeo alacrem fidem describi, ut ex primo ejus aspectu facile tibi victoriam pollicearis. Alcimus Avitus de Laude virginitatis vers. 365: At tu, virgo Dei, sanctis quam moribus ornant, Hinc pudor, inde fides, internis fortior armis Bella geris . . . Hae virtutis opes, haec sunt solatia belli . . . Quae prudenti olim cecinit Prudentius ore. Ubi Psychomachiae argumentum repraesentat. Iso Apostoli verba ad Rom. XIV, 23, Omne autem quod non est ex fide, peccatum est, accipit de fide qua in Deum credimus: et ita quidem nonnulli SS. Patres eumdem locum explicant. Sed hi ipsi peccatum intelligunt hoc loco dici opus inutile ad vitam aeternam consequendam. Caeterum plerique melius Apostolum interpretantur de fide, sive conscientia, qua credimus aliquod opus nobis licere, ut ex ipso contextu liquet. Certum quidem est non omnia infidelium opera esse peccata, nec philosophorum [Col. 0023D] virtutes esse vitia.
588 Non tamen et solum, quia tu Deus ex Patre, Christe)22. Agresti, non enim ad praedicandum philosophos, sed piscatores elegit. —Turbida, irata, deformis, non secundum carnem militans. —Cultu, habitu, I.
23. Nuda, prompta ad bona opera. —Humeros, nudos habens humeros. —Intonsa, inculta; quae non [Col. 0023B] colebatur, ut virtus. —Exerta, nudata ad praelium. In carne, inquit, ambulantes, non secundum carnem militantes. —Lacertos, brachia, I.
24. Repentinus, et factus est repente de coelo sonus, Iso.
25. Nec telis meminit, non enim in sapientia verbi syllogismos Aristotelis, sive contorta Chrysippi sancti praedicatores jaculati sunt, I.
26. Valido, hujus omnino validum pectus erat, qui dicebat: An experimentum quaeritis ejus qui in me loquitur, Christi? —Membris, membra etiam retexerat: Nihil, inquit, intulimus in hunc mundum. —Retectis, nudatis, I.
27. Frangenda, ne idololatria, atque cultura deorum ulterius coleretur. —Belli, secli, I.
28. Lacessentem, provocantem; fidem prima ferit idololatria, cum fidei praedicatores insequitur. —Collatis, collectis, I.
30. Illa, fides. —Hostile, hostile caput labefactat, [Col. 0024A] cum reges, sive philosophi ad cultum curvantur religionis. —Caput, idololatriae. —Phalerata, ornata, I.
31. Ora, aspicientes vana pro nihilo computantur: nam et moriuntur, cum meditantur, ut videant, I.
33. Elisos, confractos, I.
[Col. 0024B] 34. Commercia, mutuata vicissitudines flatuum; taeniae. —Arctant, constringunt, I.
36. Legio, scilicet fidei. —Coactam, collectam, Iso.
37. Animarat, instigabat, animum dederat, I.
38. Socios, virtutes. —Parta, syncopa, parta, acquisita, praeparata; et venit a verbo parior, I.
39. Floribus, flores sunt immarcessibilis viror aeternae mercedis; quia per sanguinis sui undam vitam aeternam promeruerunt; voluptatibus. —Ardente, pro ardore dilectionis posuit. —Ostro, purpura, I.
40. Exin, deinde. —Gramineo, graminoso. —Campo, exercitium continentiae virore jugi jucundum est. —Concurrere prompta, pugnare parata, I.
41. Pudicitia, jure post fidem pudicitia ponitur; quoniam sicut integritas fidei virginitas est mentis; ita castitas carnis exordium est sanctae operationis: hac enim destructa, omnis virtutum fabrica ruit. —Speciosis, speciosa sunt utrinque arma lucis, ut illud: Sint lumbi vestri praecincti, et lucernae ardentes, I.
[Col. 0023D]22. Fuld., non inepte, vultu pro cultu. Poeticam hanc fidei descriptionem Iso satis feliciter interpretatur. Addam interpretationem Ruperti Tuitiensis, qui lib. VI de Oper. Sp. S., cap. 16, ait: Fuerunt tamen quam plurimi, qui non ejusmodi stolis (bonorum operum) adornati cucurrerunt ad confessionem sancti nominis, et adhuc recenti baptismo nitentes, nullis operum praeculti ornatibus, induerunt gloriam martyrii. De talium fide quidam ita cecinit: Prima petit campum, etc. Ubi versu 24 contra metrum legitur calor laudis . . .
23. Exerimus lacertos, seu nudamus brachia, cum operi alicui seu labori maxime expediti et intenti esse volumus. Notat Giselinus, fidem alacritate et constantia [Col. 0024C] communiri, idololatriam phaleris ornari: apposite.
24. Viennens., jamque; alii, namque. Put., labor; caeteri melius calor; sed Vat. F. perperam voces trajecit calor laudis pro laudis calor. Vide vers. 22.
27. Pericula frangenda ait, ut hymno 1 Cath., vers. 43: rupto tenebrarum situ. Sic etiam dicitur frangere audaciam, consilia, sententiam, morbum. Post hunc versum in Mar. et Rat. titulus est: Cultura deorum.
30. Tam in Mar. quam in Rat. exaratum est tympora pro tempora.
31. Imitatio Maronis, qui non semel lib. XI et XII, Altior insurgens.
32. In quibusdam vulg., e pecudum. Superfluum saepe est de, ut monui vers. 3.
33. Weitzius, Gis., Mar., Vat. R, in mortem. Plerique alii nostri et Heinsiani cum Aldo, in morte; et Heinsius id confirmat, quia poetae aiunt, Oculi in morte natantes. Ipse ediderat in mortem.
34. Perperam in editione Weitziana notatum ad [Col. 0024D] oram arctans pro arctant.
37. Viennens., armarat. Fuld., armabat. Alii melius animarat. In ms. optimae notae. collato a Michaele Piccarto apud Weitzium, est armarat.
38. Pro tunc habe t nunc Vienn., Mar., Rat., Bong., Torn., Gall. et alii. Carolus Paschalis, de Coronis pag. 115, lib. II, cap. 15, multa affert, quibus suadeat flores a poetis interdum poni pro coronis, quod e floribus confici soleant.
39. Post hunc versum titulus in Aldo, Pudicitiae pugna. In Mar., et Rat., Pudicitia; in Viennens. nullus est titulus.
40. Fabr., Gis., Vat. F. G, gramineo campo sine in. Nebrissa legit prona; alii prompta.
41. Omnes virtutes virgines dicuntur, praesertim [Col. 0025B] vero pudicitia. De fide in hymno S. Romani vers. 352; Foresque primas virgo custodit fides. De justitia sive Astraea Ovidius et alii. In Mar. et Rat. titulus post hunc versum, Libido.
590 Pugnatura Fides, agresti turbida cultu,43. Piceamque, omnes adulterantes, quasi clibanus corda eorum, quae succensa intrinsecus nidore fetent, et lumine carent; sed piceam facem appellat, quia in [Col. 0025B] libidine ardor et fetor est, —Pinum, facem, I.
44. Lumina, intellectum perspicuae veritatis immundis cupit delectationibus obscurare, I.
45. Appetit, quaesivit, I.
46. Dextram, immunditias blandae persuasionis rigore propositi gravi celeriter ab aspectu depellit, I.
47. Lupae, meretricis. —Imperterrita, petra erat Christus, I.
48. Ore, scilicet suo, I.
49. Exarmatae, sine armis. —Jugulum, pectus, vel [Col. 0026A] cervicem, I.
50. Gladio, repulsis igitur cogitationibus immundis, gladio utitur, quod est verbum Dei; ut illud: Fornicatores [Col. 0026B] enim et adulteros judicabit Deus, I.
51. Sanguine, quod non potest a vigilantibus torquere, dormientibus velut invitis molitur; nec ulterius procedere sinitur. —Concretos, commixtos. —Coenoso, foedo, lutulento. Coenos graece lutum dicitur, I.
53. Exclamat, castitas ad suos conversa inquit, I.
54. Hic, talis; in hoc loco. —Semper, aeternum, I.
58. Tene, miror, I.
59. Recalescere, revivescere, I.
[Col. 0025B]42. Mar., Sodamita pro Sodomita. In Rat. corrector ineptus, erasis prioribus, apposuit Sodomitis erimnis, ita enim scripsit: quasi non licuerit Prudentio feminino genere efferre Sodomita, ut dicitur femina sacerdos, [Col. 0025C] testis, et similia. Aiunt dici debere Sodomitis, Sodomitidis. Testem veterem afferant qui id asseveret, ac Prudentii auctoritatem elevet: non enim grammaticis recentibus fidem praestabo, qui neque veteribus praesto, cum scriptor pariter antiquus est arguendus. Furiis faces poetae tribuunt; libidinis vero faces magis propriae sunt, ut taedae, de quibus mentio infra occurrit; et dicuntur patriae, quia ipsa appellatur Sodomita. De incendio Sodomitico in Hamartigenia egimus.
44. Luxuriam oculos invadere, et videndi facultatem eripere, probe notat Peveratus ex Chrysost. homil. 2 ad Cor. I.
47. Lupa antiquis est meretrix, ex quo lupanar. Giselinus observat aptissimam esse antithesim faces sulphureas pro libidinis armis, et saxum pro telo pudicitiae, neque id a medicorum scitis alienum esse probat auctoritate Galeni lib. ult. de Conservanda Valetud. Glossa videtur trajecta e verbo saxo ad imperterrita.
[Col. 0025D] 51. Barthius lib. XXXVI, cap. 7, putat, hoc loco coenoso esse a coena, non a coeno, seu luto: et intelligit sanguinem ex coena hesterna. Sed verius puto, esse a coeno, ut statim spiritus libidinis sordidus dicitur. Quod autem Barthius plura colligit nomina in osus, quae oblitterata habentur pro barbaris, nec auctores habent omnino improbandos, minime id arguit in his nominibus esse reponendum coenosus a coena, aut eo usum fuisse Prudentium hac significatione. Multa vero profert Barthius, quae, nescio cur oblitterata aut pro barbaris haberi existimet, ut ventosus, verbosus, gratiosus, luminosus, clamosus, aquosus frondosus. Scaliger lib. VI Poetic., cap. 7, congerit nomina in osus, quibus usus est, et delectari videbatur Horatius: aestuosus, obliviosus, periculosus, libidinosus, otiosus, luctuosus, pretiosus, damnosus, vitiosus, sumptuosus, studiosus, speciosus, caliginosus, maculosus, belluosus, siticulosus, imperiosus, ulcerosus, generosus, cerebrosus, plagosus, laboriosus, [Col. 0026B] injuriosus, formidolosus, dolosus, tumultuosus, fastidiosus, operosus, umbrosus, famosus, bellicosus, jocosus, animosus, fabulosus, ventosus, probrosus. Heinsius suspicatur sanioso, et a manu male feriata esse coenoso, quia lutulenta libido postea dicitur. Non probo conjecturam. Glossam Isonis ita intellige vel potius corrige: κοινός Graece est communis, et quia ea quae promiscuo omnium usui patent, solent contaminari [Col. 0026C] sordesque colligere, idcirco accipitur etiam pro impuro, impolluto.
52. Weitzius pro sordibus advocat Giselinum: intelligo primam hujus editionem, nam in secunda correcta sordidus cum caeteris omnibus habet.
53. Alex., Vatt. G, H, O, BB, Heinsiani, Erfurt., Palat., Mar., Rat., Hoc habet, exclamat. Sic Virgilius lib. V, Hoc habet: haec melior magnis data victima divis. Terentius in Andria, Captus est, habet. Proverbium e gladiatorum ludo, quo indicatur habere vulnus lethale, qui victus et vulneratus est. Alii aliter legunt. Vienn., Gifanius, Vatt. F, L, Hoc habe, exclamat, per hiatum. Ang., Haec habe, exclamat. Vat. D, male, Hoc habeto, exclamat. Aldus, Hoc tibi habe, exclamat, quod in contextu Giselinus posuit, sed dubius, an praeferret Hoc habe, exclamat, quod amplexi sunt Sich., Weitz. et alii recentiores. Lipsius, lib. II Serm. Saturnal. cap. 21, agit de clamore ad vulnus, Hoc habet, et Prudentium citans ait, Prudentius MEUS Psychomachia, Hoc habet, exclamat. [Col. 0026D] Fortasse suum Prudentii exemplar laudat
57. Bene habet, quod Giselinum, haud ignobilem medicum, Prudentii interpretem audire possumus, cujus auctoritate poetae doctrina illustretur. Docet Giselinus quod cum jecur, ut alia omnia viscera, fibris suam soliditatem debeat, venarumque omnium fons sit et origo, recte per metalepsim ex istis omne genus libidines et cupiditates, ipseque adeo animus intelligitur, tum hic, tum aliis innumeris locis. Infra vers. 761, quia scissa voluntas Confundit variis arcana biformia fibris; et vers. 238, Anne pudicitiae gelidum jecur utile bello est? Opponit vero Prudentius lampada Christi lampadi Veneris, seu Cupidinis, de qua passim apud poetas.
60. Weitz. cum Erfurt. et Bong., cervixque minus bene pro cervix. Mar., Rat., Vienn. et alii cum Vulgata, Holofernis, Heinsiani Olofernis, Aldus Olopherni. Alii Oloferni. Hanc historiam habes in libro Judith cap. XIII.
Quam patrias succincta faces Sodomita Libido61. Cupidineo, libidinoso, luxurioso. —Lavit, humectavit, I.
62. Torum, lectum. —Moechi, adulteri, stupratoris, I.
63. Sprevit, amor carnis amore Christi, tanquam clavus clavo extruditur. —Incestos, illicitos. —Compescuit, prohibuit, I.
64. Tropaeum, sicut etiam ipsa precabatur: Conforta me, omnipotens rex saeculorum, I.
65. Coelitus, divinitus, I.
66. At, poeta. —Parum, parumper. —Fortis, scilicet fuit. —Sub umbra, legis Moysi, in qua occultabatur ritus Ecclesiae; in infidelitate cordis. Sensus est: propterea potuisti resurgere, quia sub umbra legis pugnabat, non sub gratia, I.
67. Tempora nostra, qualiter Christiani agere deberent, I.
68. Quibus, in quibus scilicet temporibus, I.
69. Caput, vitiorum: ut nequissimum caput, id est [Col. 0027C] diaboli, a suo corpore, quod erat humanum genus, separaret, fierentque de vasis irae vasa misericordiae; diabolum, vel vitia. —Excisura, vercussura. —Ministros, [Col. 0028B] per virgines; per apostolos, qui infirmi ministri erant, I.
72. Origo, peccatum, I.
73. Deseruit, ut exspoliantes veterem hominem. —Carnemque, immortalitatem. Dabo vobis cor carneum, etc., I.
75. Numen, Deum: non amittendo deitatem, I.
76. Inde, verbum Dei, quod Christus est, credendo sive intelligendo concipimus cum dulcedine operando, parimus cum labore, sed mercede cum gaudio fruimur. —Diva, divina vel sancta. —Concipit, in baptismate, I.
78. Destitit, desinit; nostra, per quae redimeremur, suscepit, non sua, ad quae proveheremur, amisit, I.
79. Glutinat, conjungit, in se sumit. —Usum, naturam, I.
80. Non degenerante, illi majestati assumpta humanitas nihil contulit, nihil comminuit; neque enim aliquid radiis solis oculus confert, I.
81. Trahente, majestate, I.
[Col. 0028C] 83. Aucti, in baptismate, I.
[Col. 0027C]62. Ald., Weitz., Gis., Vat. C, Mar., Rat., Vienn., et alii gemmatum. Heinsius praetulit gemmantem cum Put., Thuan., et priori Rott., quibus accedunt Alex., et alii. Utroque modo utitur eo verbo Prudentius, et usi sunt alii.
64. Vienn., ex hoste triumphum.
65. Aldus ediderat mea vindex, emendavit vindex mea. Nebrissa correctionem non advertit, aut neglexit.
68. Ald., Thuan., Oxon., Rott., et unus Vat. apud Teol., terreno in corpore fluxit, unde censebat Heinsius terreno in corpore fulsit. Sed quid opus est conjectura, cum plerique, Mar., Vienn., Rat., Alex., et alii habeant terrena in corpora fluxit?
70. Vienn., illum; alii, ullum.
72. Ald., Fabr. et Gis. in contextu 2 edit., prisca propago. Alii, pristina origo, Cauchius, naturam pristinam origo.
73. Rott. prior, carnique novam vis ardua sevit, hoc est, naturam novam carni insevit. Nebrissa suspicabatur [Col. 0027D] sumpsit pro sevit; et in Vienn. quidem legitur sumpsit.
74. Quod Prudentius innuptam feminam concepisse asserit, non intelligit solum Virginem concepisse, antequam desponsaretur, sed potius viri expertem concepisse. Nubere saepe accipitur pro re venerea, ut notavi ad vers. 571 Apoth.
75. Weitzius cum solo Erfurt., mortalem de matre hominem; quod non est contemnendum.
76. Vienn., unde; alii, inde. Chamillardus ait: Mihi hoc legenti venit in mentem D. Hieronymi locus plane similis lib. II contra Jovinianum: Verbam caro [Col. 0028C] factum est, ut nos transiremus in verbum de carne. Idem locus in mentem Weitzio venerat, qui illum exscripsit, et alium praeterea similiorem ex Athanas. apud Theodoret. dialog. 2 contra Haeretic.: Quia Λόγος assumpsit carnem, ideo ἐθεοποιήθη ὁ ἄνθρωπος. Cellarius ad Latinitatem cadentem revocat divus adjective pro sanctus; non persuadet, et hoc exemplum, quod adducit ex Prudentio, non minus recte procedit, quam quae ipse probat, diva mater, diva Juno, divi penates.
77. Put., Egm., Palat., Alex., consortis; alii consorti. In Viennens. pro sumit est sumpsit, quod videtur etiam fuisse in Alex.
79. Put., duo Rottendorphii, Alex., dum carnis glutinat usum. Alii, carnis dum glutinat usum. De verbo glutino dictum est supra hymno 11, vers. 52. Chamillardus animadvertit, agere poetam adversus Photinianos et Samosatenos, qui Christum merum esse hominem asserebant; refutare Carpocratem, [Col. 0028D] Ebionem, Cerinthum, qui Jesum ex Josephi et Mariae conjugio, caeterorum hominum more, progenitum docuerunt; oppugnare Tertullianum et Antidicomarianitas qui credebant Mariam non fuisse post partum virginem. Itaque jure Psychomachiam inter ea carmina reponimus, de quibus Prudentius in prologo: Pugnet contra hereses, catholicam discutiat fidem.
82. Aenigma simile theologicum de Christo a Peverato ascribitur: Sum quod eram, nec eram quod sum, nec dicor utrumque. Mater homo, pater est me sine fine Deus.
Caesa, cupidineo madefactum sanguine lavit,84. Contulit, multa bona; suam divinitatem. —Mansit, Deus, I.
85. Ex nostris, membris. —Sua, ideo nostrae humanitatis factus est particeps, ut nos suae divinitatis participes faceret, I.
87. Dona, quia nemo potest esse continens, nisi Deus det. —Lutulenta, polluta: libido semper immunditiis, ac sordibus delectatur, I.
90. Corpora, secundum Apostolum: Caetera peccata extra corpus sunt: hoc autem ipsa corpora commaculat, et corrumpit, I.
91. Abde, absconde. —Frigida, victa, I.
92. Claudere, clausa sis, I.
93. Detrudere, detrosa sis. —Fundum, tartarum, I.
94. Vada flammea, merito sulphure torquetur, et igne, qui calores hic foetidos neglexit contemnere, I.
95. Rotet, volvat, I.
97. Suo, proprio. —Regi, Christo, I.
[Col. 0030B] 99. Gladium, gladius enim verbum Dei est, ut Apostolus, I.
100. Abluit, poenitentiam agens. —Infectum, maculatum. —Sanies, impossibile est ut humanam mentem carnea fragilitas non obscuret; sed inde post solidius assurgit in contemplationem, quo infirmitatis suae memor nunquam inflatur ex bono opere. —Rore rubenti, sanguine rubro, I.
101. Nitidum, splendentem, I.
102. Expiat, mundat. —Aciem, ipsas siquidem maculas cogitationis fletibus abluit piae compunctionis. —Lavacro, baptismo, I.
103. Abolens, lavans, I.
104. Hostilis juguli, concupiscentiae, I.
105. Condere, abscondere, intentionem scilicet casti propositi non vult celari; non vult sibi committi, sed Deo; ut luceat, et glorificetur, non ipse, sed Deus, I.
[Col. 0029C]87. Heinsiani scripti, Alex., Ang., Weitz., Vienn., Rat., Mar., Vatt. C, F, G, Sich. et alii, quod victa jaces, quam lectionem Barthius ex suis membranis praeferebat. Alii queis, vel quis victa jaces. In Vat. C mendum est luculenta pro lutulenta.
88. Ang. et Vat. C, poteris; sed in Vat. C abrasa sunt priora. Etiam in Vat. D abrasum est aliquid. Vera lectio est potis es. Ald., perstringere; alii, perfringere.
89. Aldus, Nebrissa aliique veteres editi, tu praeceps, ad mortis iter, quod explicat Nebrissa, praeceps active pro praecipitans, seu praecipitanter impellens. Peveratus eamdem lectionem confirmat, quia magna libidinis et mortis consensio est; quod significabat priscus ille Romanorum ritus vendendi in aede Veneris Libitinae ea quae ad sepulcrum spectabant: de quo consule Kirchmanum de Fun. lib. I, cap. 9. Codd. constanter tu princeps, sic e nostris Alex., Ang., Vienn., Rat., Mar. (ubi tamen est princes, mendose), Vatt. D, F, G, H, L, ut alios omittam. [Col. 0029D] Eamdem lectionem tuentur Barthius loc. cit., et Becmanus in Manuduct. ad ling. Lat., cap. 6, ex cod. Pal., qui etiam Ciceronis verba de Amicitia producit: Amor princeps est ad benevolentiam conjungendam.
90. Uterque Rott., commaculas.
91. Ald., jam fervida, quod Nebrissensis exponit de Veneris ignea natura. Caeteri melius jam frigida. Non tamen probo Chamillardi interpretationem, frigidam vocari, quia crudelius venenum, ac magis praesentaneum frigidum est. Libentius audio Isonem: FRIGIDA victa, vel potius extincta. Virgilius IV Georg.: Illa quidem Stygia nabat jam frigida cymba. Fracastorus Prudentium imitatur in Syphil.: Abde caput, Benace, tuo et te conde sub amne.
95. Vat. F, mendose, sulfinens pro sulphureus. In Put. semper solporeus et vertex scribitur.
97. Bong. et Sich., Christo pro regi. In Erturt. erat Christo pro glossa.
[Col. 0030C] 98. Beda de Arte metrica hunc versum citat, et docet ita veteres pronuntiare consuevisse interefectae, ut dactylus quinto esset loco. Non assentior: nam antiquiores grammatici diserte tradunt, nonnunquam sede quinta spondaeum in versu hexametro collocari.
100. In Vat. C metri error est, cui sanies pro sanies cui. In cod. Piccarti, sanies cui ore, quod defendere videtur Piccartus ratione hiatus; sententia vero poscit cui rore, nisi cui referatur ad pudicitiam. Cur autem Jordanis in undis pudicitia abluerit gladium, patet ex versibus seqq. et ex not. ad vers. 64 hymni 2 Cathem.
103. Ang., ultricem pro victricem; fortasse vera est lectio ultricem.
105. Ald., vagina. Alii plerique, vaginae. Giselinus 2 edit. ediderat vaginae, sed in correctionibus supposuit vagina. Idem Giselinus, ne sorde latenti Occupet ablutum rubigo scabra nitorem. Heinsius non intelligit qua auctoritate id fiat, cum omnes sui scripti et Weitziani constanter cum Aldo habeant, ne tecta [Col. 0030D] rubigo Occupet ablutum scabrosa sorde nitorem. Aldus male distinguit ne tecta rubigo Occupet. Ablutum scabrosa sorde nitorem Catholico in templo divini fontis ad aram Consecrat. Giselino non placuit haec lectio, et cum rubigo apud ipsum Prudentium alibi et apud alios primam producat, carmen alio modo reformavit, donec manuscripti, inquit, veram lectionem restituerint. Nostri omnes Mar., Rat., Vienn., Alex., Vatt. C, D, F, G, H, L, Bonon. et Ang. habent ne tecta rubigo Occupet ablutum scabrosa sorde nitorem. In solo Vat. O est lectio quae Giselino favet, ne sorde latenti Occupet ablutum rubigo scabrosa nitorem. Ubi fortasse est mendum scabrosa pro sca ra, nisi malis utramque corripi u et i in rubigo. Caeterum communis lectio retinenda est. Quid enim prohibet, primam in rubigo esse communem? A Martiali corripitur lib. II, epigr. 61, Uteris ore aliter, nimiaque rubigine captus, et ab Ovidio VIII Metam. vers. 803, Labra incana situ, scabraque rubigine dentes. Scio alios [Col. 0031B] aliter legere: sed ita legi posse, nonnihil probat etymon nominus, quod est a rubeus, cujus prima brevis est. In ms. Barthii legitur, ut in aliis, sed pro ablutum est ablatum perperam: legitur etiam vaginae, non vagina.
Nascendo in melius: mihi contulit, et sibi mansit.107. Catholico, in sancta Ecclesia; pudicitia gladium suum sub latere recondit. —Divini, ad confessionem divini baptismatis, I.
108. Coruscet, aeterna praedicatione splendens, I.
109. Ecce, tres esse partes humanae animae, philosophi asserunt; videlicet rationalem, irascibilem et concupiscibilem; et ideo post fidem, qua ratione (forte ratio ) regitur, et pudicitiam, qua concupiscentia refrenatur, patientia ponitur, per quam ira frangitur; ut [Col. 0032A] homo diligat Deum ex toto corde, tota anima, tota virtute. —Gravi, maturo, I.
111. Vitalia, cordium penetralia, viscera scilicet hominum. —Pilis, telis, spiculis, I.
112. Spectabat, intuebatur. —Defixa, inclinata. —Lenta, tranquilla, secura, I.
113. Procul, contra, I.
114. Sanguinea, ita Psalmista: Turbatus est, inquit, [Col. 0033B] a furore oculus meus. Ut irati solent videre oculis torvis. —Suffuso, subterfuso, I.
[Col. 0031B]107. In Rat. audax et ineptus corrector pro catholico posuit consecrat, et versum sequentem ita penitus erasit, ut nullum omnino supersit vestigium. Poeta narrat pudicitiam gladium consecrasse in templo; quo innuitur consuetudo illorum qui victores aut emeriti arma templis affigebant. Horatius epist. 1; Veianius armis Herculis ad postem fixis latet abditus agro. Virgilius lib XI: Mezenti ducis exuvias tibi magne tropaeum Bellipotens, etc. De gladio Goliath, quo ipse a Davide percussus est, involuto pallio post Ephod, vide lib. I Reg. XXI, 9. Prudentius vero templum catholicum vocit, quia eo tempore templi vocabulo fere idolorum fana intelligebantur, ut liquet ex codice Theodosiano. Christiani loca ubi oraturi congregabantur appellabant ecclesias, conventus ecclesiarum, [Col. 0031C] conventicula, conciliabula, oratoria, dominica, domus Dei, domus orationis, et similia. Pace Ecclesiae reddita, et hujusmodi aedibus sacris amplificatis, paulatim templi nomen accessit. Quod autem gentiles primis Christianis objiciebant, eos nulla templa, nullas aras habere, solum arguit, Christianos non habuisse templa et altaria ea magnificentia et eo solemni more dedicata, quo ethnici consueverant. Apud Eusebium lib. VIII Hist. eccles., cap. 14, ex interpretatione Rufini Maximianus imperator concessit: Ut rursum sint Christiani, et conventicula, in quibus orare consueverunt, exstruant et reaedificent; ita tamen ut nihil contra disciplinam publicam gerant. Quis autem primus templi nomenclaturam Christianis ecclesiis attribuisse videatur, incertum est. Aliqui aiunt S. Ambrosium. Apud S. Zenonem Veronens. serm. de psalmo CXXVI, sive potius S. Hilarium, qui verus est auctor, mentio templi de Ecclesia Christiana occurrit, nisi depravatus est locus. Vide Gothofredum [Col. 0031D] in titulum de paganis cod. Theod., et Scipionem Maffeium in not. ad lib. I, tract. 5, S. Zenonis Veronensis, et commentar. ad vers. 213 hymni 3 Peristeph. Basilicarum appellationem libentius Christiani arripuerunt. Suspendit vero pudicitia gladium divini fontis ad aram: persistit enim poeta in baptismatis gratia praedicanda. Hoc enim innuunt Jordanis undae, fluviale lavacrum, baptisma, et nunc divinus fons. Barthius interpretatur divinum fontem baptismum, aram baptisterium, quia in eo offertur Deo, qui mundo denascitur. Posset legi ad aulam, quae vox a veteribus de aedificiis sacris satis frequenter usurpabatur. Paulinus Nat. 10: Feramur in aulas, Miremurque sacras veterum monumenta figuras. Et postea: Est etiam interiore sinu majoris in aulae Insita cella procul, etc. Itaque si per mss. liceret, dicerem gladium pudicitiae affixum fuisse in aula, sive sacello baptisterii. Nam etiam Fortunatus lib. II, carm 12, baptisterium appellat baptismatis aulam. Et in inscriptione [Col. 0032B] baptisterii Mediolanensis S. Teclae apud Gruterum: Octachorum sanctos templum surrexit in usus, Octagonus fons est munere dignus eo. Hoc numero decuit sacri baptismatis aulam Surgere, quo populis vera salus rediit. De sacris vero baptisteriis digna legi est dissertatio Italica Antonii Mariae Lupi S. J. cum notis, et continuatione cl. Francisci Antonii Zachariae: ubi late disseritur de nominibus quibus baptisteria donari solebant, iis scilicet fere omnibus quibus balnea gentilium significabantur: qualia sunt baptisterium, balneum, piscina, lavacrum, colymbus, nymphaeum, fons, concha, lacus, gurges, alveus, et quaedam alia: quanquam de nymphaeo certum non est. Alia veterum nomina multis exemplis Lupius egregie confirmat, praesertim lavacrum, fontem et piscinam, ubi disserit de symbolico nomine ΙΧΘΥΣ hoc est piscis, Jesu Christo tribui solito, quia componitur ex primis litteris harum vocium: Jesus Christus Dei Filius salvator, Graece scilicet prolatis. Ex quo Christiani dicti pisciculi; et in fontibus aquae [Col. 0032C] lustralis adhuc Romae pisces apparent e marmore efficti. Tomo XLI opusculorum Calogerianorum, pag. 247, exstat dissertatio P. Anselmi Costadoni Camaldulensis: Sopra il pesce come simbolo di Gesu Cristo presso gli antichi cristiani.
108. Erfurt., Widm., sub luce, minus bene. Ald., Fabr., nitescat. Gaeteri, coruscet. Post hunc versum in Mar. et Rat., Patientia pro titulo. In Aldo, Patientiae et Irae pugna. Weitzius, Patientiae et Irae conflictus.
109. Joseph Devonius, qui Daretis nomine bellum Trojanum decantavit, lib. I de Patientia, haec habet: Discite dura pati; sola est quae conterit hostem Virtutesque regit patientia, sola triumphis Militat innocuis, et honestae consulit irae. Quod Barthius lib. XXII, cap. 11, expressum observat ex Prudentii Psychomachia, divinissimo, ut ait, poemate. Vide librum Tertulliani de Patientia.
110. Weitzius ridicule edidit tumultos, quod in [Col. 0032D] solo Widman. cod. reperit; quasi non potuerit exscriptor ejus codicis o pro u mendose ponere.
112. Vincentius Bellovacensis, lib. XVII Speculi hist., cap. 102, de flosculis Prudentii ita hunc versum legit: Spectabat defixa oculos, et laeta manebat; ad oram autem affigitur lenta pro diversa lectione. Editi et scripti constanter habent lenta, quod epitheton apprime convenit patientiae. Cicero de Orat. lib. II, Nimium patiens, et lentus existimor. Constantiae signum quoque est, quod spectet defixa oculos, ut observat Chamillardus ex Virg. VI Aeneid., Illa solo fixos oculos aversa tenebat. Post hunc versum Mar. et Rat. habent titulum Ira. Descriptiones Irae passim invenies apud poetas, oratores sacros et profanos, historicos. Hanc descriptionem Prudentianam imitari visus est Galterus lib. V Alexand. vers. 222. De pugna irae consule Ambrosium lib. de Offic., et Lactantium lib. I, cap. 9.
114. Widm., contra metrum, sanguineaque involvens.
Occupet ablutum scabrosa sorde nitorem,115. Ut, quasi. —Exortem, expertem, I.
117. Quatiens, agitans. —Cristas, summa pars cassis,
118. Tibi, do; ad tuum interitum. —Martis, belli. —Spectatrix, ira patientiam increpat, I.
119. Excipe, hic est tropus, qui sarcasmus appellatur, id est hostilis irrisio, I.
120. Nec doleas, ironia. —Turpe, est, I.
121. Stridens pinus, sagittam intelligi vult, I.
125. Adamante, adamans Christus est. —Trilicem, triplicem lapidem Christum possumus intelligere, I.
126. Thoraca, Graecus accusativus; loricam: lorica fidei nimirum triplex est, ob Trinitatis confessionem, cui adamans invictus confertur; cum in auctorem fidei, Jesum, semper aspicitur. —Squamosa, splendida, vel [Col. 0034B] nitentia, I.
127. Commiserat, circumdederat, nexaverat, vel succinxerat. —Nervos, circulos, I.
129. Penetrabile, nomen est pro adverbio positum, id est, impenetrabiliter, I.
131. Opperiens, exspectans, I.
132. Indomitos, inquietos. —Stomachando, irascendo, saeviendo. —Lacertos, brachia, I.
133. Impenderat, fatigaverat, I.
134. Supervacuam, inutilem. —Irrita, impedita, vel vitiata: impedita, quia nullo telo eam vulneraverat, I.
136. Hastilia, tela, I.
137. Vertitur, ira patientiam gladio percutit, I.
138. Plagam, vulnus; caedem. —Aure, capite, I.
139. Ferit, percutit. —Librata, mensurata, I.
140. Cassis, lorica. —Metallo, aes caeteris metallis durabilius fertur; unde etiam pro tolerantia ponitur, I.
[Col. 0033C]117. Rat. et Vienn., galeato vertice sine in. Weitzius legit hirsuto, neque lectionem discrepantem notat.
119. Ald., Erfurt., Vat. II a secunda manu, securo in pectore. In aliis deest in.
120. Ald. et Gifanius verbo VESTIS in Indic. Lucret., gemuisse dolore; alii, dolorem. Vat. C a prima manu., dolores. Erfurt., turpe tibi est; in aliis deest verbum substantivum, excepto Angel., ubi male legitur turpe tibi est genuisse dolorem pro gemuisse.
122. Nebrissa suspicatus est tenues pro teneros haud absurde. Sed Chamillardus non debuit ex sola conjectura hoc nomen in textum intrudere. Neque vero est causa cur notus dici nequeat tener, ut dicitur lenis, mitis.
123. Rat., recto; melius rectoque.
124. Seneca lib. III de Ira, cap. 5: Ut tela a duro resiliunt, et cum dolore caedentis solida feriuntur: ita nulla magnum animum injuria ad sensum sui abducit, fragilior eo quod petit.
125. Virgilius lib. V: Laevibus huic hamis consertam, [Col. 0033D] auroque trilicem Loricam. Invicta vis patientiae ostenditur. Peveratus provida virtus exponit prudentiam, ut apud Petronium libera virtus est libertas. Non displicet haec interpretatio, sed ita ut Providentia patientiam armaverit.
126. Pro thoraca Viena., Rat., Mar., Vat. C. scribunt thoracem. In Widm., mendose, thoracha. In Bong., humeros non male pro humeris. Ita etiam Giselmus. Boher., prior, indurat pro induerat.
127. In nonnullis vulg., innumeros pro intortos. Texta squamosa ferri sunt ipsa lorica ferrea ex hamis in modum squamarum contexta, quae primum e loris de corio fiebat, postea ex annulis ferreis, quibus nervi ad majorem securitatem interponebantur, ut ex hoc loco Nebrissa conjicit.
129. Chrysostomus, dialogo 6 de Sacerdotio, elegantissime depingit praelium, pugnaeque apparatum, [Col. 0034C] ubi etiam occurrit telorum imber.
130. Vienn., tacta est, et sine fine.
134. Placet magis supervacuam, hoc est dextram, cum Vienn., Rat., Mar., Vatt. G, H et aliis, quam supervacua nube. Aug., laxaverat, male, pro lassaverat.
136. Potiores Heinsiani et nostri, Sich., Weitz., jactibus. Ald., Gis. in contextu, Nebris., Vat., C, F, G, O, ictibus. Vat. D scribit hictibus. Codex Piccarti, ictibus et variis.
137. Vienn., in capulum.
138. Praestantiores nostri, connisa. Alii scribunt conisa; alii connixa. Gifanius Ind. Lucr., verbo NISUS, approbat connisa. Egm. pro plagam habet galeam: sic Virgilius lib. X, In clypeum assurgit. His vocibus conniti, erigi in clypeum, in jaculum, assurgere, frequenter a poetis exprimitur habitus et conatus militaris.
139. Vienn., vibrata; alii, librata. Gifanius loc. cit., verbo VOLGATA, ex vet. cod. legit vibrata, et, ut putat, rectius quam Vulg. librata: nam vibrantur gladii, librantur missilia. Existimat autem, vim [Col. 0034D] agendi habere vibrata, ut apud Lucretium vulgata, et apud Ciceronem epistola ad Paetum antiquus poeta quidam, Usurpata duplex cubile. Non persuadet: nam hoc loco manus dicitur librata, non ensis, ut observavit etiam Heinsius. Libratum ab aure Virgilii est.
140. In Vat. G desideratur sed post aerea; in Vat. F, sed cocto formata cassis metallo, renuente carmine. Gis. 2 ed., Weitz. et alii, aerea sed cassis cocto formata. Potiores nostri cum Alex., Ald., Ang. et aliis, aerea sed cocto cassis formata. In Put. error metri est aerea sed cocto cassis informata metallo, ex quo opinatur Heinsius Prudentium dedisse sed cassis cocto informata metallo, nam informare apud Maronem occurrit pari significatione. Ego vero non video cur exploratus error Puteani cod. obesse debeat clarae lectioni, tot codicum auctoritate stabilitae, sed cocto cassis formata, aut sed cassis cocto formata: non enim [Col. 0035C] minus bene dicitur formare quam informare.
Ut belli exortem, teloque, et voce lacessit,141. Tinnitum, tinnitum percussa refert patientia, cum injuriis lacessita doctrinae medicamenta non deserit. —Aciem, scilicet ensis, I.
142. Dura, cassis. —Resultantem, resilientem, vel resistentem. —Vena, cassis, I.
143. Illisum, percussum. —Chalybem, ferrum, I.
144. Assultus, ictus, vel sonitus, I.
145. Ira, gladius irae frangitur in capite patientiae, I.
147. Capulum, capulus sine pondere ferri retinetur; cum verba, nullas vires habentia, frustra funduntur, I.
148. Ebur, capulum: metonymia, I.
149. Perfida, prava arma. —Longe, valde, I.
151. Missile, a mittendo dictum est, quod manu emittitur, I.
154. Pulmonem, merito pulmonem transfigit, quae levitati parcere non verebatur: nec defuit exemplum in Saule qui cum mitem David persequeretur, eousque insania ejus excrevit, ut sua furens hasta conciderit, I.
156. Exsultans vitium, gaudentem iram, I.
157. Discrimine, periculo. —Istud, tale, I.
159. Militiam, ut Apostolus inquit: Cum infirmor, tunc fortior sum, et potens, I.
162. Secat, segregat, I.
163. Iob, sicut diversi diversis effulsere virtutibus, ut Noe perseverantia, Abraham obedientia, Jacob tolerantia; ita sanctus Job patientia claruit, I.
165. Funere, infirmitate, I.
167. Sudata, elaborata, I.
168. Pugnarum, castigationum, vulneram. —Dedecus, nam Job fuit dedecus hostis, id est, vitiis, quia vincebantur ab eo, I.
169. Illum, patientia cum Job loquitur, I.
171. Peritura, prius perdita flere (forte fuere ), I.
172. Globos, exercitus, I.
173. Vulniferos, vulnera ferentes. —Intacta, quia etsi corpore plerumque laeditur, intentione tamen nullo modo superatur. —Imbres, per jacula, I.
174. Una, patientia, devictis vitiis, virtutibus associatur, I.
176. Anceps luctamen, dubium bellum, I.
177. Vidua est, sine patientia vero neminem perfici posse, Dominus ostendit, ubi ait: In patientia possidete animas vestras; absque possessione siquidem animae nulla virtus aliquid efficit, I.
[Col. 0035C]142. Vienn., frangebat vena non probe, nam supra est refert, retundit.
143. Praecipui e nostris, Mar., Rat., Vienn. cum Weitz., Sich., cassis: scilicet, cassis ipsa cedere nescia excipit assultus. Alii, cassos assultus. Teolius non recte affirmat omnes praeter Weitzium et unum Vat. habere cassos. Haeret Chamillardus, sed in contextu edidit cassos. Clarior procedit sententia cum cassos, et vena ipsa, sive cassis ex vena aeris aut ferri [Col. 0035D] intelligitur cedere nescia. In Aldo mendum est caedere pro cedere.
144. Vat. F, assaltus; caeteri, assultus: neque assaltus Latinum est.
149. Ald. scribit abjicit; melius alii, abicit. Idem male munimentaque pro monumentaque, seu monimentaque.
150. Gifanius, verbo MOENERA, MUNERA, observat Prudentium antiquitatis studiosissimum fuisse, ut probant verba densere, vagare, clepere, et hoc loco spernere pro abjicere, quod Ennii est.
153. Viennens., humo; alii, humi.
165. Gis., Rat., Gal., Vienn., vulnere anhelus. [Col. 0036C] Heinsius ediderat vulnere, sed in addendis praetulit funere cum omnibus suis mss. Teolius mavult vulnere, quod ait habere cum edd. omnes Vatt., uno excepto. Sed Aldus, et pleraeque editiones ante Giselinum constanter habent funere, quod exstat etiam in codice Marietti, et in glossa Isonis, neque debuit Gallandio in Aldo displicere.
166. Vienn., vulnera; lege ulcera.
170. Ald., quae sunt; caeteri quaeque, veteribus [Col. 0036D] editionibus. Giselinus hoc loco aestuat et pro captis legendum suspicatur partis. Sententia est, patientiam effecisse, ut Jobus perdita quaeque multiplicaret captis opibus, sive partis. Historiam habes in ejus libro.
172. Weitz., illa pro ipsa. Fabr. et Bong., globum pro globos.
177. Ita Ald., Gis., Weitz., Mar., Rat., Vienn., Alex. a prima manu, Ang., Vatt. C, F, O. Ita etiam legit Albertus Eiib., vel Eyb. in Marga ita poetica edit. anni 1487. Heinsius cum Thuan., et Put., et Vat. II, Virtus: et vidua est, quam non patientia firmat. In Vatt. L et BB error est, Virtus namque vidua est, quam non patientia firmat. Possumus etiam alio modo distinguere [Col. 0037B] Nulla anceps luctamen init virtute sine ista: Virtus nam vidua est quam non patientia firmat. Post hunc versum titulus est in Aldo, Superbiae et Humilitatis [Col. 0037C] pugna. In Viennensi, De duello humilitatis et superbiae; In Rat. et Mar., Superbia. In aliis, Superbia et humilitas.
603 Tinnitum percussa refert, aciemque retundit181. Quo, ut. —Fulta, alta. —Ferinis, ferinus superbiae habitus, ac femineus pariter, et equestris describitur, ut ab humano more, id est, a ratione degenerasse superbos ostenderet, sed neque virtute fortes, nec suimet compotes, I.
182. Fastu, superbia, I.
183. Accumularat, erexerat, I.
185. Ardua, alta, I.
186. Carbasea, candida; carbasum, genus optimi lini. —Summo, pleno, I.
189. Ingestas, immissas, vel infestas. —Textis, vestimentis, I.
190. Nec minus, superbia equitat. —Sonipes, equus; quia pedibus sonat, I.
191. Frenarier, frenata esse. —Ora, quando passivi generis verbo accusativus adjungitur, figurata locutio [Col. 0038B] est, et potest subaudiri, vel habens, participium, vel per, praepositio; ut habens ora, per ora. —Lupatis, camo, I.
193. Habenis, capistris, I.
194. Hoc, superbia comminatur turbis, I.
195. Inter, humilitatis et superbiae. —Phaleratum, ornatum, et proprie ad equum pertinet, I.
197. Adversum, contra positum; contrarium, et hic nomen est adjectivum: id est, contrarium sibi videns superbia cuneum humilitatis. —Spectans, circumspiciens. —Cuneum, populum. —Raro, pauco, I
198. Coegerat, collegerat, I.
199. Mens humilis, humilitas sine spe caret constantia; et ideo tunc etiam non erit virtus, sed vitium: erit enim pusillanimitas. —Regina, erat, I.
[Col. 0037C]178. Widm. et in quibusdam vulg. ad marg., morte; alii, forte, quod verum videtur, magisque elegans.
179. Vienn., effreno; alii, effreni, quod retinendum est: quamvis enim quaedam hujusmodi vocabula utroque modo proferantur, ut inermus, inermis, hilarus, hilaris, tamen nihil novum temere est admittendum. Giselinus margini adjecit effreno.
180. Gis., ornaverat, quod e suo ms. videtur approbare Piccartus, adducto loco Plauti, Ornamenta Ajacis. Pulchre superbia equo insidens describitur: nullum enim animal equo elatius.
181. Vienn. et Ang., jactantibus. Alii melius, jactantius.
183. Vides veterem consuetudinem ornandi capillos, usui nostrorum temporum haud absimilem. Exstant in museis capita et statuae feminarum in hanc formam adornatae. Apud veteres frequens mentio. [Col. 0037D] Juvenalis, satir. 6, vers. 502, gradus, quibus in fastigium capilli attollebantur, vocat ordines. Tot premit ordinibus, tot adhuc compagibus altum Aedificat caput, Andromachen a fronte videbis, Post minor est. Ovidius de ancilla ornatrice lib. II Amor., el. 8: Ponendis in mille modos praefecta capillis. Videri etiam possunt Manilius, Horatius, et alii: e Christianis Gregorius Nazianzenus, Hieronymus in epist. ad Demetriadem, qui turritum verticem alienis capillis struere dixit, et Tertullianus de Cultu feminarum cap. 7: Affigitis praeterea nescio quas enormitates capillamentorum, nunc in galeri modum quasi vaginam capitis, et operculum verticis, nunc in cervicum retro suggestum. Mirum, quod contra Domini praecepta contenditur. Ad mensuram neminem sibi adjicere posse pronuntiatum est: vos vero adjicitis ad pondus. Paulinus etiam dixit turritum caput. Confer Carolum Paschalium de Coronis lib. I, cap. 5, et dissertationem Antonii M. Lupi [Col. 0038B] 13, tom. II, de inscriptione, quam ipse explicat, et ita legit: Gnome, Pierinis ancilla, ornatrix elata est ante diem quintum calendas Februarias, imperatore [Col. 0038C] Caesare tertium decimum, Marco Plautio Silvano consulibus. His adde Eugenium Guasco: Dissertazione tusculana sopra un' antica iscrizione sepolcrale appartenente ad un'ornatrice. Romae, 1771, in-8.
187. Fuld., in pectore.
188. Vienn., limbi, non bene, pro limbus. Elmenhorstius, in Arnobium pag. 55 ad verba Arnobii, Imminuerent frontes limbis, allegat etiam ex Statio in Achill., Gemmatis aut nectunt tempora limbis.
189. Gis., Mar., Rat., Weitz., ingestas. Alex., infestas vel ingestas cum glossa immissas. Ang., infestas cum glossa contrarias. Ald., Widm. ad oram, Vatt. C, D, G, H, infestas, quod non probavit Heinsius, quamvis ita in suis omnibus mss. legeretur. Mihi non adeo displicet infestas, nam vestes turgescunt auris contrariis. Sich. et Vienn. pariter habent infestas.
190. Vienn., instabilis.
192. In Rat. sciolus correxerat huc illucque fremens, prioribus erasis.
193. In Vienn. desideratur que in pressisque.
194. Virtutes vocat virgines, superbiam viraginem, quod aliud longe diversum est; et superbiae quidem opera in viros magis quam in feminas cadunt.
196. Post hunc versum in Mar. et Rat. titulus Humilitas.
198. Paupertinus verbum Apuleii, Varronis apud Nonium, A. Gellii, Symmachi, Ammiani, Sidonii. Jonas episcopus Aurelianensis, lib. II de Cultu sacr. imag., Prudentium secutus est: Paupertina ejus arma contemnens, ubi male nonnulli legunt pauperina, vel pauperrima.
199. Voces hujusmodi humilis et humilitas pro virtute apud profanos scriptores non inveniuntur. Quod Spartianus ait in vita Juliani cap. 9: Objecta est superbia, cum ille etiam in imperio fuerit HUMILLIMUS, intelligit vitium superbiae contrarium, non virtutem inter utrumque mediam.
Forte per effusas inflata Superbia turmas201. Collegam, sociam. —Edita, etevata. —Cujus, spei, I.
202. Opulentia, opulentia spei ab humo suspensa est, quia non de deorsum repromittitur, sed desursum. —Divite coelesti, I.
203. Ergo, superbia iterum. —Malesana, vesana, I.
204. Vilibus, quoniam stulta et ignobilia, et contemptibilia elegit Deus, per quae superba quaeque destrueret, I.
206. Non pudet, per ironiam. —Plebeio, rustico, rusticano, I.
207. Attentare, aggredi, I.
208. Titulis, gladiis, I.
209. Colles, dominationes, I.
211. Si fas est, si possibile est, I.
[Col. 0040B] 212. En, per ironiam dicit, id est quales. —Cedere, contingere, I.
213. Sceptra, regna. —Qui, quales, I.
214. Hospite, alieno, quos rex superbiae, id est diabolus vel tyrannus, invaserat aratro praedicationis, per humilitatis praedicatores melius excoluntur, I.
215. Duros, scilicet nos. —Pellere, scilicet volunt. —Marte. bello, I.
216. Ridiculum, est, Mar.
218. Alumni, pueri, I.
219. Rudibus, novis, I.
221. Ditionibus, imperiis nostris, I.
223. Domus, familia. —Adolevimus, crevimus, I.
224. Plasma, Adam. —Consepto, augusto, I.
225. Limite, margine. —Transfugit, ibat, I.
[Col. 0039B]202. Giselinus putat alludere poetam ad etymon humilitatis, cum ait, opulentiam spei ab humo suspensam, neque probat vulgatam interpretationem, [Col. 0039C] spem omnium rerum abundantia procreatam, et e terra sublevatam, eo modo, quo apud Romanos recens nati in terra primum statuuntur, deinde Levanae deae auxilio implorato tolluntur. Mihi non displicet Bergii apud Weitzium expositio, locum illum intelligi: Beati pauperes, quia regnum Dei possidebunt. Sententia haec est. spem tantum esse in terra, ejus opulentiam, et dives regnum in coelo. In edit. Coloniensi Mariettus aut alius ad marginem e ms. cod. notaverat, et suspensa ab hamo: non patitur versus, neque intelligo quid hic sibi velit hamus.
204. Vienn., Vatt. C et O, extructam; alii, instructam.
205. Barthius, cap. 15, Advers. lib. XXIV, observat verissime id dictum, ut ex ms. apud Boetium: Debilis heu! moestos cogor in ire modos potius quam inire modos. Ald. et Vat. C, se fundit; plerique, se effundit, etiam Barthius. Cell., se fundit.
208. Sich., Weitz., Bong., telis. Alii rectius, titulis. Widm. supra, gladiis.
[Col. 0039D] 209. Piccarti codex, germine colles.
210. Ald. Weitz. Gis. et alii, nunc advena. Gis. 1 edit. in contextu, et vetus codex ad marginem editionis Weitzianae apud cl. praesulem Reggium, unde advena, non male, si aliter distinguas.
212. Imitatio Maronis ecl. 1, En queis consevimus agros! et Aeneid. lib. IX, vers. 600, En qui nostra sibi bello connubia poscunt!
213. Aldus, Fabr. cum nonnullis ex nostris scribunt nostros pro nostras. Mar. et plerique alii, nostras. Utroque modo dicitur. Virg. eclog. cit., Culta novalia.
215. Ang., Vat. C, duros expellere.
216. Weitz., Mar., Vienn., Rat., nempe hoc ridiculum; et glossa in Mar., est. Alii, nempe, o ridiculum. [Col. 0040B] Vienn., non talibus horis, male. Ald. et Erfurt., natalibus oris, puto, quia veteres nonnunquam aspirationem omittebant. Gloriatur superbia hominem [Col. 0040C] ab ipso natali die in sua esse potestate.
217. Juvenalis satir. 7, vers. 196. Et adhuc a matre rubentem.
219. Vienn., perperam, damnamur in ossibus. Prudentius pro novis saepe rudes usurpat, quanquam ossa hominis recens nati recte rudia seu imperfecta appellantur. Superbia loquitur de suis militibus seu vitiis, ad id genus spectantibus, quae supra vocavit antiquos reges.
221. Vienn., ditioribus, non bene.
222. Vienn., non male, nati cum luce sub una. Ang., perperam, natis sub luce.
223. Domus est ipse homo; domini, qui reges ante dicti, diversa superbiae vitia, sive ei affinia.
225. Vienn., limine progrediens. Weitzius cum solo Piccarti cod., transfluxit pro transfugit. Vat. F, male, urbem pro orbem.
226. Rosweydus, in notis ad Paulinum, pag. 871, ad illa verba, multo bove pelleatus, ex hoc loco Prudentii aliisque Hieronymi, Ciceronis et Propertii, observat [Col. 0040D] pelles fuisse vetustissimos habitus primorum Patrum. Weitzium non intelligo, qui ait aliam causam nobis oggerere sacram Genesin cap. III, 21, Cyprianum, Basilium. Nisi valde me omnia fallunt, ex Genesi loc. cit. et SS. Patribus superbia causa fuit cur Adamus e paradiso exsulare fuerit jussus. Fecit quoque Dominus Deus Adae et uxori ejus tunicas pelliceas, et induit eos. Et ait: Ecce Adam quasi unus ex nobis factus est, sciens bonum et malum: nunc ergo ne forte mittat manum suam, etc., et supra vers. 3, serpentis vox, quod ipsum est superbiae praeceptum: Eritis sicut dii. Elmenhorstius in Arnobium pag. 61 ex Lucretio illustrat similem locum Arnobii, Amiciri desierunt pellibus.
Spem sibi collegam conjunxerat, edita cujus,228. Oris, finibus, I.
229. Importunus, qui in nulla re propinquus, vel aptus est: humilitatem dicit, I.
230. Hactenus, hucusque. —Exsul, qui extra suum solum est, I.
231. Creduntur, ab illis, I.
232. Futuri, futura contendit evacuare, ut praesentium delectatione decipiat infelices, I.
234. Desidiam, pigritiam. —Palpent, temperent, mulceant, I.
235. Quidni, certe; quid aliud. —Pulvere, terra; in hoc saeculo, I.
[Col. 0041C] 236. Bellona, bellatrix, dea belli. —Aere, cornu, I.
238. Bello, ad bellum, I.
239. Pietatis, pudicitiae. —Sudatur, laboratur, I.
240. Mavors, deus belli. —Virtus, mea; noster [Col. 0042B] exercitus, I.
241. Nugas, inutiles, I.
245. Pudor, rubor, I.
246. Tegmine, clypei, I.
247. Prostrata, inclinata. —Sese, seipsa, I.
248. Prodit, manifestat, I.
249. Faxo, facio, I.
250. Manus, multitudo. I.
252. Imbuere, maculare, I.
254. Cornipedem, equum, quia formatos pedes cornibus habet, I.
255. Cupiens, superbia irruere nititur super humilitatem [Col. 0042C] et spem. —Impulsu, pectore equi, I.
257. In foveam, superbia cadit in foveam, I.
258. Aequore, terrae: campo, ab aequitate, I.
[Col. 0041C]227. Aldus, Vat. C, supra, nisi nostra.
228. Mar. et Rat., horis, cum Weitzio. Alii, oris, quod verum est. Veteres interdum aspirationem adjiciebant, ubi opus non erat, ut honus pro onus. Contra alii faciebant, ut dixi ad vers. 216. Vatt. C, O et alii nonnulli, hostis nunc surgit.
231. Gis. 1 edit., creduntur; in 2 edit., credentur, quod iterum in Animadvertendis et corrigendis mutavit in creduntur. Has auctorum correctiones et secundas curas multi non observant. In Vat. C, Ang., Mar., Vienn., Ald., Weitz., creduntur. Giselinus asserit, poetam mira imo inaudita uti miosi in irridenda spe, in qua tamen comite humilitatis opes omnes paulo ante constituerat. Verum superbiae sensa nunc [Col. 0041D] exprimit, antea sua et aliorum vera sensa explicuit.
232. Ald., Vienn., Alex., Vat. F, Pal., Heinsiani scripti, jubet. Mar. Rat., Weitz., Gis. et alii, jubent.
233. Vienn., spem fortasse bonam, minus bene. Ald., Fuld., Put., Oxon., lenta ut solatia. Nostri potiores, Alex. a prima manu, Mar., Rat., Vienn., laeta cum Thuan. a prima manu, Weitz., Gis. et aliis.
234. Castigatiores Heinsiani et nostri, Alex., Mar., Rat. cum Weitz., Gis. et aliis, meditamine. In Vat. C, medicamine; supra, meditamine. Aldus cum nonnullis, medicamine.
238. Vide not. ad vers. 57, Vena animi.
242. Aldus, cumque hanc virgineis dextram. Conjiciat aliquis, Et cum virgineis dextram hanc conferre choreis. In nonnullis vulg., ac cum pro et cum.
243. Ald., justitia est nam semper egens. Alii, justitia [Col. 0042C] est ubi semper egens. Justitiam egentem, honestatem pauperem vocat ex his quae saepe accidunt.
244. Vienn., Ang., Vat. C a secunda manu, Rat. a manu recenti, jejunaque; alii, jejunia.
248. Vienn., prodet. Vat. C, abrasis prioribus, trepidatio prodit. Virg. lib. IV Aeneid., vers. 13, Degeneres animos timor arguit.
249. Plautus actu I, scena 1 militis gloriosi: Cujus tu legiones difflavisti spiritu, Quasi ventus folia, aut peniculam tectoriam.
250. Ald., Fabr., Vat. C, perstringere, minus bene quam perfringere. Exstat etiam perstringere in Mar. et Rat., aliisque: sed, ut advertit Giselinus, perstringere est leviter tangere: hoc loco aptius cadit perfringere [Col. 0042D] duris gladiis.
252. Ald. et Rat., ex recenti inepta correctione, Imbuere et fragili vires foedare triumpho. Cellarius hunc eumdem errorem exscripsit; ita certe lego in 2 ejus editione, qui fortasse deceptus est ex mendo in notis 2 editionis Heinsianae. Gravius errat Gallandius, qui mendose a Chamillardo editum ait imbuere, fragilique viros, et ipse, invitis musis, legit imbuere, fragilique vires.
253. Erfurt., rabidum; alii, rapidum.
255. Aldus male, impulsuum bonis equini. Pariter alii mendose apud Becmanum in Manuduct. ad ling. Lat., impulsum bonis equini, aut impulsum bovis equini. Nebrissensis umbonem equinum intelligit clypeum, sive cetram ex corio equi.
256. Alex., ruinis; alii, ruinam.
Nudus adhuc, ni nostra foret praecepta secutus.260. Versuta, callida artifex, I.
261. Scrobibus, foveis, I.
263. Cuneos, exercitus. —Agmina, virtutum, I.
264. Deprendere, praescire, I.
265. Cauta, clara. —Oras, summitates, I.
267. Regina, humilitas iterum, I.
270. Illa, scilicet superbia, I.
271. Hiatum, scrobem, I.
274. Levitatem, instabilitatem, I.
276. Os, faciem. —Parce, mediocriter, I.
[Col. 0044B] 277. Comi, honesto, severo, ornato, amoeno, I.
278. Cunctanti, dubitanti, I.
280. Illa, humilitas amputat caput superbiae, I.
284. Exstinctum, exstinctam superbiam, I.
287. Supercilium, superbiam, I.
288. Sublime, gloriose, I.
289. Pervulgata, valde, I.
293. Torsit, jecit, I.
294. Trajectam, per trajectam, I.
[Col. 0043C]259. Ald., Ang., Vat. C a prima manu, vitiorum pestibus sine e, quod necessarium certe est. In Aldo, una est: abundat verbum substantivum.
261. Heinsio placet cum Put. solo vitiaverat, et post Heinsium, Chamillardo aliisque. Sed cur displiceat violaverat cum veteribus editis, cum nostris Mar., Rat., Vienn., Alex., Vatt. C, F, G, O aliisque innumeris? Verbo vitiandi, inquis, usus est aliquando Prudentius: quasi vero verbo violandi saepius non fuerit usus. Mihi magis placet violare planitiem scrobibus quam vitiare. Ovidius III Met., violare silvam dixit pro securi caedere.
264. Weitz., at ne; alii, ac ne. In nonnullis vulg., possit.
265. Ald., Widm. supra, Vienn., Vatt. C, L, BB, Ang., clara acies. Rat., Mar. et alii optimi, cauta, quod magis placuit Gallandio.
269. Vienn., Venerat, ut foveae calcaret furta malignae. In Vat. C, mendose et contra metrum, Venerat aut foveae nondum calcarat malignae. Ad marg. post [Col. 0043D] calcarat est furta, sed nondum semper abundat.
270. Egm., Pal. et Barthius, hinc eques. Vienn., huc eques. Retine hunc.
271. In Vat. F praepostera est trajectio horum versuum: primo legitur Prona, tum Incidit. Dolum incidit, ut initio lib. II Juvenci: Jamque dies prono decedens lumine pontum Inciderat.
272. Vienn., una: lege prona. In Rat. ineptus corrector, de quo saepe, cervice rotata superque Pectoris impressu quadripes provolvitur ipse.
273. Fabr., vectoris pressu. Ita Giselinus edidit in 2 edit., sed postea in fine correxit pectoris impressu ex mss.: quae correctio nonnullos latuit. In priore Rott., pectoris impulsu. In Vat. F, inter dura. Communis lectio, Pectoris impressu fracta inter crura rotatur.
[Col. 0044C] 274. Bong., et virtus; melius, at virtus. Moderamen pro moderatione: vide Apoth. vers. 47.
275. Vienn., Mar., conspicit obtritam. Rat., Gis., Weitz., perspicit obritam. Fuld., prospicit obstrictam. Praestantiores cum Aldo., prospicit obtritam.
276. Fuld., parte; lege parce.
280. Vienn., cruentatum, minus bene.
281. Vienn., contrahit; melius, protrahit.
282. Virgilius Aeneid. X, Reflexa cervice resectum.
283. Ald. et alii, et madido.
285. Virgilius lib. X, Dixerat ille aliquid magnum. Consule Erasm. Adag., Ne magna loquaris. Corippus, lib. II, vers. 40, imitatus videtur Prudentium: Colla superborum, furiataque pectora frangis.
287. Supercilium sedes superbiae. Vide Plinium lib. XI, cap. 37. Elmenhorstius, in Arnobium pag. 44, hunc Prudentii versum confert cum verbis Arnobii, Supercilium deponere.
289. Vienn., divulgata viget.
291. Pauci hi versus, tanquam opus Prudentii diversum [Col. 0044D] et inscriptum Monomachia Davidis et Goliathi, notantur in indice, alioqui accuratissimo, bibliothecae Casanatensis. Exstant videlicet in Criticis sacris, Londini, 1660, tom. VIII, col. 277, in fine operis: In historiam monomachiae Davidis et Goliathi Reg. I, cap. XVII, inquisitio, Matthaeo Horstio auctore: ubi legitur: Prudentius monomachiam his versibus in Psychomachia breviter perstringit: Exstinctum vitium, etc.
293. Pro fundali habent funali Thuan., Egm., Pal., Alex. a prima manu, Vat. H et codex Barthii, cui tamen non placuit funali. Heinsio non prorsus displicet et advertit alibi quoque Prudentium hac voce usum fuisse, scilicet infra vers. 866.
294. Alii trajectam, alii transjectam scribunt. Plerique ex optimis, trajectam.
Fraus detestandis vitiorum e pestibus una,295. Truculentus, torvus, I.
296. Indomitum, indomite. —Formidabile, adverbium. —Terret, fervet, I.
304. Caesa, victa, I.
305. Et auratis, humilitas ascendit in coelum: virtutes mirantur. —Aera, accusativus Graecus, I.
[Col. 0046B] 309. Confligunt, pugnant adhuc, I.
311. Jam dudum, statim. —Prodiga, ostentatrix, I.
312. Delibuta, uncta. —Comas, per, I.
314. Elumbem, mollem, I.
315. Illecebras, delectationes, I.
316. Ac tunc, luxuria, auditis tubis, ad bellum currit, I.
[Col. 0045B]295. Vat. C hunc ordinem servat Ille minax. Dum sese. Dum tumet. Vat. D, Ille minax. Dum tumet. Expertus, pueri. Dum sese. Alii ordinem hic exhibitum retinent.
296. Vienn., indomite, quod sapit glossema. Tres vetustiores Heinsiani, Alex., Ald., Widm. supra, Gis., fervet. Alii etiam veteres terret, nempe Mar., Vienn., Rat. cum Weitzio, et uno Cauchiano.
297. Aliqui distinguunt alio modo, Dum sese ostentat, clypeo dum territat auras cum Weitzio. Vat. C, dum irritat auras, male. In Pal., dum territat ense.
298. Mar. et Rat., quid possent.
299. Ald. et alii vulg., armis pro annis. Barthius [Col. 0045C] mendose, anciis.
301. Erfurt. a prima manu, florentes annos.
302. Weitz. cum Put., quia certa.
304. Prior Boher. et Thuan. a secunda manu, lictores caesa.
305. Vat. C, perfringens: non placet. Ald. cum aliis, praestringens.
309. Post hunc versum Vienn., De Sobrietate et Luxuria. Mar. et Rat., Luxuria. Aldus, Luxuriae, et Sobrietatis pugna. Giselinus, Luxuria et Sobrietas.
310. Lepidus est hoc loco Giselinus. Rejicit interpretationem quam dubitans Nebrissa indicavit, intelligendum id esse de aetate mundi ad occasum vergente, ut Hispaniam suam, inquit Giselinus, et Africam hac ignominia liberaret. Tum probabile existimat, poetam ex his regionibus organa luxuriae accersivisse, cum eae, imprimis vero Hispania, auri, argenti, lanae, aromatum, aliarumque rerum ad effeminandos mores pertinentium, copia mirifice celebres fuerint. Quae (verba ejus audis) si suis se finibus [Col. 0045D] continuissent, nunquam fortasse nos Belgae laudem a Jul. Caesare nobis tributam amisissemus. Recte, quod Belgas laudem veterem amisisse fatetur; quod autem causam in Hispanos conjicit, fortasse nunc negaret, antiquos dominos Hispanos ab his populis laudari et desiderari observans. Illud vero Giselino assentior, poetam potius respexisse totum Occidentem, quatenus ea mundi pars ab Orientali distinguitur. Etenim ut tradit Sulpicius in Vita S. Martini, luxus immodicus in Occidente magis quam in Oriente dominabatur. In Occidentis vocabulo diabolum significari plures docent. Sed cum imperium Romanum divisum tunc esset, et Orientis et Occidentis mentio passim occurreret, probabilius est Prudentium intelligere imperium Occidentale, et praecipue ejus caput Romam, ubi eo tempore insigni er effervescebat luxuria, ut fuse narrat Ammianus Marcellinus, qui inter alia ait: Alii summum decus in carrucis solito altioribus, et ambitioso vestium cultu ponentes, sudant sub ponderibus [Col. 0046B] lacernarum etc. Mensarum enim voragines et varias voluptatum illecebras, ne longius progrediar, praetermitto . . . . Denique pro philosopho cantor, et in locum oratoris doctor artium ludicrarum accitur: et bibliothecis sepulcrorum ritu in perpetuum clausis organa fabricant ut hydraulica, etc. Postremo ad id indignitatis est ventum, ut cum peregrini ob formidatam haud ita dudum alimentorum inopiam pellerentur ab Urbe praecipites, sectatoribus disciplinarum liberalium impendio paucis sine respiratione ulla extrusis, tenerentur mimarum asseclae veri, quive id simularunt ad tempus; et tria millia saltatricum ne interpellata quidem cum choris, totidemque remanerent magistris. Et licet, quocunque oculos flexeris, feminas affatim multas spectare [Col. 0046C] cirratas, quibus, si nupsissent, per aetatem ter jam nixus poterat suppetere liberorum, adusque taedium pedibus pavimenta terentes, jactari volubilibus gyris, dum exprimunt innumera simulacra, quae finxere fabulae theatrales. Quae omnia Prudentianae descriptioni luxuriae apprime conveniunt. Haud equidem negaverim, illo ipso tempore luxum in Oriente effrenum etiam fuisse, ut arguitur ex his vitiis quae Chrysostomus gravissime et concionatorio stylo reprehendit. Sed sive Antiochia, sive Constantinopolis Romae conferatur, non dubito quin multo major fuerit licentia et corruptio morum Romae quam in aliis Orientis urbibus.
311. Cornelius Tacitus Annal. lib. XI: Infamiae apud prodigos novissima voluptas est.
312. Secunda in delibuta producitur ob metri necessitatem. Imitatus est Galterus lib. V Alex. vers. 218: Sanieque recenti Delibuta comas. Rott. prior, oculos vaga, languida vocem, Graeco more, ut delibuta [Col. 0046D] comas. Nostri omnes cum aliis, oculis vaga, languida voce, excepto Cauchiano, qui illud prius habet. Heinsius edidit oculos . . . . vocem; secuti sunt Cham., Gall., et Teol. Barthius cum Prudentio confert Bachiarium nostrum, qui oculos hominis lapsi vagos dicit, luxuriam et libidinem indicando.
313. Vienn., edita; melius perdita. Boher. prior, cura pro causa minus bene. Vivendi causa solent dici virtutes. Juvenalis satyra 8, vers. 84: Et propter vitam vivendi perdere causas. Ratione contraria luxuriosis vitae causa est voluptas.
314. Persius satyra 1, vers. 104, Summa delumbe saliva. Auctor dialogi de Oratore usurpavit elumbis.
315. Verbum solemne, cum de luxuria agitur, FRANGERE. Vide quae notat Gothofredus ad verba FRACTA mollier plebe, cod. Theod. lib. VI ad legem Juliam de adulteris ex nostro poeta et aliis.
316. Rat., Mar., Weitz., Alex., ac tunc. Ald., et [Col. 0047C] tunc. Vienn., Gisel., Pal., at tunc. Heinsiani cum nostris faciunt ac tunc.
Ille minax, rigidus, jactans, truculentus, amarus,317. Sub lucem, usque ad lucem. —Jacens, sedens. —Fercula, lectulos, I.
319. Lapsanti, nutanti. —Balsama, balsamo uncta erat, quia odoris gratia sparsa fuit domus balsamo et floribus, I.
321. Pedes, pedestris, I.
322. Capiebat, decipiebat, I.
323. O nova, luxuria blandimentis virtutes decipit. —Ales arundo, velox sagitta, a rectitudine, I.
325. Emicat, exsilit, I.
327. Calathos, plenos rosarum spargit, I.
328. Halitus, spiritus. —Illex, illicita peragens, I.
331. Ferratosque, colla loricata. —Toros, brachia, vel densitates brachiorum. —Obliso robore, fracta fortitudine, I.
332. Ceu victi, viri dejectis armis, sequuntur luxuriam, [Col. 0048B] I.
334. Currum, luxuriae, I.
335. Bracteolis, laminis, vel filis, I.
340. Et jam, cuncta acies versis signis ad deditionem transit. —Deditionis, potestatis avaritiae, Iso.
341. Versis, positis, Iso.
343. Ganearum, scortorum vel cantorum, helluonum vel gulosorum, I.
344. Ingemuit, sobrietas increpat acies, suadens eis, ne sequantur luxuriam. —Virtus, virgo, I.
345. Cornu, de exercitu sobrietatis, I.
346. Manum, multitudinem. —Sine caede perire, sine pugna decedere, I.
347. Agmine, exercitus. Iso.
348. Dux, sobrietas, I.
[Col. 0047C]321. Vienn., nec tamen,
323. Egm., alis; lege ales.
324. Ang. minus bene nervo pulsa fuit. Put. et Egm. a manu prima nervum pulsa fugit. Heinsius suspicatur nervo impulsa fugit, quod amplexus est Cellarius. Non mutaverim lect onem communem nervo pulsa fugit in Alex., Vatt. C, D, G, L, O, BB, Mar., Rat., Vienn., Ald., et aliis. In Vat. H est nervum pulsa fugit.
325. Ald., Gis., Fabr., Vat. G, framea. In Vat. C desideratur hic versus. In aliis et in margine Gis., frameam. Amenta ex Festo sunt quibus, ut mitti possint, vinciuntur jacula. Hinc amentare apud Lucanum et Martianum Capellam reperitur.
327. Rat., per agmina fudit.
328. Erfurt., inde blanditis. Ang., inde eblanditis. Legendum inde eblanditis. Alii inlex, alii illex scribunt. Illex ab illiciendo, illix, aut inlex, a quo lex [Col. 0047D] non servatur, quod vult Iso.
331. Ald., oblito, minus bene, pro obliso. Nec melius choros alter Rott. cum Bonon. pro toros: nam quod in quibusdam mss. exaratur thoros, nil moror. Gis. non omnino rejicit oblito, ut apud Virgilium eclog. 9, Nunc oblita mihi tot carmina. Post hunc versum in Vienn., Angel., Vatt. C, L, BB leguntur hi duo versus: Luxuria huc violas curru delata venusto Per populos jacit, ut mala credula corda tepescant. Giselinus eosdem invenerat in quodam cod. ms. Theodori Pulmanni, et altero Daventriae excuso, sed effictos recte existimavit. Giselinus vero legit credita [Col. 0048C] corda.
332. Alii, deiciunt; alii, dejiciunt.
335. Bracteolis scribas, an bratteolis, controversia orthographica est.
337. Vienn., dum fixis inhiant.
338. Palat., quem, scilicet axem. Alii, quam, nempe seriem.
339. Vienn., orbem, non bene.
341. In quibusdam vulg., perdita pro perfida; quod postremum longe venustius est.
342. Vienn., jubentis pro fluentis; hoc est fluxae, quod proprium est luxuriae.
343. Veterrimi Heinsiani, Vienn., Mar., Rat., Weitz., Gall. et alii, ganearum. Aldus cum Torn. et nonnullis aliis, ganeorum, quod non improbo, nam ganeum fornix est. Giselinus ait, pro voce ganearum substituere quosdam ganeonum. Quorsum? inquit. Anne eaedem leges ganeis et ganeonibus? Ganea, et ganeum in Graeca origine scribuntur per η seu e longum. Becmanus de Origin. ling. Lat., verbo GANEUM, [Col. 0048D] observat Latinos saepe η in a commutasse, et in e breve, ut Gynaeceum apud Terentium penultima brevi, Cyclopeus apud Maronem, conopeum apud Horatium oda 9 Epod. Ganeo est, ut ait Isidorus lib. X, luxuriosus, et tanquam in occultis locis et subterraneis, quae Graeci ganea vocant. Post hunc versum Mar. et Rat. pro titulo Sobrietas.
347. Gretserus lib. II, cap. 18 de Cruce, alludere Prudentium ait ad morem praeferendi imaginem crucis in praeliis, quem morem pluribus eo loco confirmat.
Sub lucem quia forte jacens ad fercula, raucos349. Instaurat, armat. —Levem, velocem, I.
350. Exstimulans, hortans. —Nunc, interdum, I.
352. Ruitis, tenditis, I.
353. Proh, interjectio exprobrantis, I.
354. Luteolis, rubris, I.
355. Ferrugineo, purpureo. —Vernantes, florentes, I.
356. Palmas, scilicet vestras, I.
357. Nexibus, doctrinis, I.
358. Cohibens, constringens, I.
[Col. 0050B] 359. Nardum, florem, I.
362. Syrmate, longa vestis, I.
363. Membris, scilicet tuis, I.
365. Tegmen, albam vestem, I.
367. Inde, descendisti, I.
368. Despuit, effudit, vel efflavit. —Falerni, vini, I.
370. Fulcra, tripodes, lecti. —Mero, vino. —Toreumata, caelatura, vel tornatilia; toreuma, id est, caelatura, l. Tornata vasa, Mar.—Rore, lectorum, id est potu, I.
[Col. 0049B]350. Praecipui Heinsiani cum Aldo et aliis, instimulans. Nostri praestantiores, Mar., Rat., Alex., Gis., Weitzius et alii, exstimulans.
351. Barthius improbat insanus pro insanas, quamvis illud in suo ms. invenerit. Egm. quoque, insanus.
353. Vienn., ah pudor! alii pro aut proh pudor! Vienn., proferre lacertis. Paschalius, de Coronis lib. II, cap. 15, pag. 124, notat ex hoc loco florum mixturam in coronis imitatione naturae. Vide Tertullianum [Col. 0049C] de Coron. milit., qui inventos ait flores non capiti ornando, sed naribus oblectandis.
355. Iso et alii veteres interpretantur ferrugineo, hoc est purpureo. Mariettus cum ex glossa notasset purpureo pro ferrugineo, subjunxit, videndum, nunquid purpura cum ferrugine. Est certe ferrugo purpura nigrior apud Virgilium I Georg.: Cum caput obscura nitidum ferrugine texit, et IX Aeneid.: Ferrugine clarus Ibera, ubi Servius Ponticam ferruginem, non Hispanicam, intelligit: alii contra.
357. Weitz., Erfurt., ac rigidas.
359. Ang., perperam, cum bibat pro combibat. Heinsiani et nostri meliores, infusum. Vatt. BB et alius apud Teol., Cauchianus codex, Weitz., infusam. Egm. pro religamine habet relegamine, non recte. Sacramentum confirmationis describitur, de quo supra hymn. Cath. 6, vers. 128. Vide Baronium tom. I Annal. pag. 249, et Joann. Laurentium Bertium lib. XXXII de Theol. Disc. cap. 10 de unctioris Forma, praeter alios qui his Prudentii versibus sacramentum [Col. 0049D] confirmationis explicant. Simul notat Prudentius effeminatos virorum mores, qui utebantur mitra, ornamento meretricum, et reticulo croceo comas involvebant. Juvenalis sat. 3: Ite, quibus grata est picta lupa barbara mitra. Sat. 6: Sed nigrum flavo crinem abscondente galero. Sat. 2: Reticulumque comis auratum ingentibus implent.
360. Weitz., Erfurt., postquam. Ita Widm. a secunda manu, sed a prima manu post quae. Ahi per quae.
362. Vienn., et tener; melius ut. Luxus denotatur, quod vestis ad terram usque efflueret. Cyprianus sive alius, de Jejun. Christ.: Paludamentis talaribus pavimenta verrentes.
363. Giselinus explicat in fractis, mollibus et effeminatis, ut duae, inquit, sint dictiones. Si jubeat scribi in fractis, necessarium quidem id non est; nam infractus [Col. 0050B] unica dictio sonat etiam fractus. Verbum tamen fluitare poscere videtur in membris fractis. Plurimi conjungunt infractis. De verbo frangere vide vers. 315.
364. Weitzio placuit cum solo Widm. edere tonicam, et praetermittere tunicam, quod exstat in aliis omnibus: ridicule. Ang., dextro pro docto, non ita bene. Sermo est de gratia baptismatis, quam significant stolae candidae quibus recens baptizati induuntur.
[Col. 0050C] 367. Heinsiani, excepto Oxon., et nostri potiores, Ang., Mar., Rat., Vat. H cum Weitz., inde. Multi alii Vatt. C, F, G, L, O, BB cum Oxon., Ald. et Giselino, ite, quod tenuit Gifanius ex vet. lib. in Ind. Lucretii. In codice Barthii, inde: ubi etiam vers. seq., dispuit pro despuit. Inde magis placet, et interrogatio tunc protrahitur ad versum 370, rigantur? Peveratus putat hunc locum desumptum ex VII Aeneid.; fortasse vers. 146 et seq.
369. Ald., Immensam cyathis stillantibus undam ubi multo Fulcra mero, quod ex vet. lib. approbat Gifanius loc. cit., et non invenuste id dictum a docto poeta asserit, sicut rorem etiam vocat vinum, et in Dittochaeo, Unde meriveteris defunditur unda, tetrach. 32 vers. 128. Giselinus restituit In mensam cyathis stillantibus, uda ubi multo Fulcra mero, et observat in hoc poeta ex temeraria et falsa praepositionis cum suo casu connexione plura fuisse corrupta. Sane in plerisque codd. antiquis ita inter sese verba quandoque [Col. 0050D] sunt conjuncta, ut judicio acri opus sit ad singulas voces separandas. Non tamen negaverim Aldi, Gifanii et Fabricii lectionem in veteribus membranis reperiri, quam exhibent Vatt. C, G, L, BB, nisi malis legere, In mensam cyathis stillantibus undam, ubi multo Fulcra mero. In Ang., mendose, unda. In Vat. H plane corruptum, stillantibus daubis multo Fulcra mero. Vienn., cyathis stipulantibus, quod nulli est usui. Ad hunc Prudentii locum videtur respexisse Salvianus lib. IV adversus Avaritiam: Natant tricliniorum pavimenta vino; Falerno nobili lutum faciunt, mensae eorum, ac toreumata mero jugiter madent, semper uda sunt. Ex quibus lectio uda confirmatur.
370. Toreumata pro toralibus accipienda monet Sirmondus ad Sidonium, hos versus laudans ad epist. 2 lib. IX. Fabricius tenet, hoc etiam loco toreumata [Col. 0051B] esse opera torno facta, politaque, quod etiam docent glossae; sed id minus placet. Relege Salviani verba vers. sup.
Instauratque levem dictis mordacibus alam,371. Animis, vestris, I.
372. Patribus, vestris, I.
373. Elicuit, extulit, I.
377. Imbutos, ductos, I.
378. Lupanar, prostibulum, I.
386. Excitet, vobis, I.
389. Attrectare, manu tangere prohibet. —Regem, Agag, I.
[Col. 0052B] 390. Incircumcisum, crossum, I.
391. Victorem, Saulem, I.
393. Votum, voluntas, I.
394. Per siqua, per reverentiam juro, vel oro, I.
396. Proditione, traditione. —Poenitet, vos, I.
399. Regni, Philistinorum, I.
400. Resolvit, rumpit; quia non est occisus, I.
[Col. 0051B]371. In Rat. insulsus corrector posuit Excidit ergo animis sitientibus ille in eremo Fons patribus, ne scilicet secunda in eremo corriperetur. Historiam sacram [Col. 0051C] legere poteris Exodi cap. XVI et XVII.
373. Ald., e vertice. In aliis abest e. In Vat. F, saliente, et in nonnullis vulg. scissis mendum est.
374. In quibusdam vulg., angelicusve. Cauchii codex, patria in tentoria. Heinsiani, Mar., Rat., Alex. et Vatt. C, D, G, H, L, O, BB, Weitz., aliique, vestris. Ald., Gis., Vat. F, Ang. a prima manu, nostris. Ita etiam videtur fuisse in Viennensi.
375. Rat., feliciter, minus bene.
376. Erfurt., de sanguine Christi. Vides clarum testimonium catholicae fidei de praesentia corporis Christi in eucharistia, cum similitudine cibi angelici manna a SS. Patribus saepe indicata. Inter opera Cypriani sermone de Coena: Panis iste angelorum omne delectamentum habens virtute mirifica . . . . . . amplius quam manna illud eremi implet; et satiat edentium appetitus, etc. Fabricius ait mire dictum a Prudentio vespertinum populum pro eo qui est extremis temporibus victurus, sumpta sermonis forma ab illis verbis, [Col. 0051D] Mane nobiscum, quoniam advesperascit. Nullum est dubium quin populus Christianus intelligatur; sed hac alia ratione, quod per vesperam in sacris Litteris saepe intelligitur Christus, aut ejus adventus, et septima aetas mundi. Patres, qui has allegorias exponunt, vide indicatos a Laureto in Silva Allegor. Peveratus opinatur populum Christianum a Prudentio vespertinum vocari, quia post horam nonam et tempore vespertino in stationibus edebat de corpore Christi. Non ea mens Prudentii esse mihi videtur.
379. In nonnullis vulg., viris, male. In Rat: corrector, consuetudinis aevi Prudentiani ignarus, prioribus erasis, scripsit idolaque bello. Ald. ediderat recte non idola bello; correxit inepte idolaque bello. Giselinus advertit, Aldum Manutium, si usquam alibi, certe in hujus auctoris editione praesertim secunda, [Col. 0052B] diligentissimum, mediam hujus Graeci vocabuli dictionibus transpositis produxisse: quod tamen ab auctore non profectum esse certo constat. Illud vero non probo in Giselino, quod litterarum Graecarum cognitionem in Prudentio desiderare videtur, cum simul fateatur, eum sui saeculi auctoritatem secutum, [Col. 0052C] accentus Latini aliarumque regularum ratione habita, quantitatem genuinam neglexisse. Cur enim non poterat Prudentius scientiam sibi reservare, usum populo concedere?
385. Ald. et vett. edd., natus homo pro esset homo. Giselinus quoque in contextu natus homo, quod magis arridebat Gallandio, quamvis ediderit esset homo.
388. Adisis lib. I Regum cap. XV.
390. Vienn., pariter, non recte, pro patitur. Fabr., neu praeda; melius ne praeda. In glossa crossus idem est ac grossus.
391. Rat., Mar., Heinsiani (excepto priori Rott.) Gis., Weitz., recidiva. Ald. cum aliis vulgatis rediviva.
393. Ald., nobis pro vobis; quod postremum verum est. Ang. a prima manu notum est, recte correctum per votum est.
394. Fuld., contra legem matri, per siqua moveat.
396. In Margarita poetica Alberti Eyb. canonici Bambergensis, si poenitet, aut nocet error, ex veteri [Col. 0052D] quorumdam scribendi ratione pro haud vel haut.
397. Vide lib. I Reg. cap. XIV.
398. Heinsiani omnes, Pal., Fuld., Widm., Erfurt., Weitz. cum nostris Mar., Rat., Vienn., Alex., Vat. II, O, Bonon., favo sceptri. In Mar. glossa id est virgae; in Erfurt., glossa melle accepto per sceptrum. Ald., Torn., Gis., favo sumpto. Gallandius ait, vocem gustato vers. seq. fortasse obstare huic lectioni favo sumpto. Ang., Vatt. L, BB, non male, conviolasse favo, sumpti mellisque sapore. Vat. D, mendose, favo cepit. In Vat. C, desunt hic et sequentes versus usque ad vers. 450, scilicet integro folio avulso.
399. In Vat. D error metri mala voluptas pro blanda.
400. Vienn., jura resolvit. Postrema pars glossae, quia non est occisus, videtur spectare ad versum sequentem, nec sors lacrymabilis illa est.
621 Excidit ergo animis eremi sitis: excidit ille403. Conspirare, coadunare, I.
404. Viam, praebendo, I.
405. Stipata, circumdata, I.
406. Pendat, solvat, I.
407. Crucem, sobrietas crucem Domini offert currui luxuriae, I.
409. Intentans, impingens, I.
410. Cornibus, crucis, id est vexilli. —Fronte, contra faciem offert lignum, I.
415. Axem, antiptosis, I.
[Col. 0054B] 417. Addit, sobrietas lapidem jacit, et percussit os luxuriae, I.
418. Conjiciens, jaciens, retinens, I.
420. Insigne, vexillum. —Gerenti, magnifice regenti, I.
421. Casus, eventus, I.
427. Ebibe, sobrietas increpat luxuriam exstinctam, I.
429. Tristia, acerba. —Dulcibus, luxibus, I.
430. Vitae, tuae, I.
[Col. 0053B]401. Vienn., Fuld., Widm. supra, ulla est, cum Barthii codice.
402. Ald., Ang., Fabr., tinxit; alii, tingit, sive, ut nonnulli scribunt, tinguit.
408. Ald., Ang., Gall., Weitziani, excepto Pal., ac nostri praecipui cum Gis. aliisque, quadrigis. Recentiores [Col. 0053C] edd. cum Weitz., Put., Rot., quadrijugis, quod minus placet Gallandio. Observa potentiam, crucis, quam saepe noster poeta, invitis haereticis inculcat.
410. Heinsiani omnes, Mar., Rat., Vienn., Vat. O, Weitz., oppansis aut obpansis. In Egm., obpannis emendatum per obpansis. Vat. L, Barthii membranae, Giselinus cum tribus mss. et editione Daventriensi, quae jure illi instar optimi antiqui, oppassis. Aldus cum aliis vulg., expansis aut expassis, quod minus probatur, praesertim cum Prudentius amet hujusmodi vocabula praepositione ob composita, ut oblidere, obbrutescere, obtrudere, oppallesco, quod jam pridem observarat Giselinus. Aulus Gellius passum a pando semper dici contendit lib. XV, cap. 13 a quo dissentit Gifanius Ind. Lucr., verbo DISPANSUS, qui adducit auctoritatem veterum codicum in hoc aliisque Prudentii et aliorum locis. Prudentius non semel pansus dixit. In Erfurt, ita hic cum superiori versu legitur, quod ut expavere coruscum Cornibus oppansis, et summa [Col. 0053D] fronte renitens; supra coruscum legitur feroces; supra renitens, coruscum. Ac sane renitens ratione metri rejiciendum est, si sumatur pro coruscum.
413. Ald., comasque madentes; alii, comamque madentem.
414. Ovidius VIII Metamorph., Pulvere canitiem genitor, vultusque seniles Foedat humi fusus. Quo videtur Prudentius respexisse. Graecismum, quem Heinsius et recentiores amplectuntur cum Put., utroque Rott., et ex nostris Alex., Vat. H a prima manu, necnon cum Barthio, non agnoscunt plerique ex nostris, Mar., Rat., Vienn., Vat. F, G, L, Ald., Gis., Weitzius. Scilicet illi legunt pulvere foedatur pro pulvere foedat humi. Eum Graecismum respuit etiam Teolius, sed [Col. 0054B] non debuit affirmare nullum ejus exstare vestigium in suis mss.
415. Ald. cum nonnullis etiam vetustis, sub axe.
416. Sufflamen est machina quae rotae nimio impetu decurrenti supponitur, ut retineatur. De corpore ipso luxuriae rotis implicito non male locum hunc intelligit [Col. 0054C] Teolius.
418. Vienn., prima de parte, non bene.
419. Plerique fors scribunt, alii sors. Utrumvis elige.
421. Barthius affirmat, in suis membranis diserte legi medii spiramen odoris, quod inquit, examinare velim, qui poetam nostrum post nos tractabunt. Quid alii peritiores judicaturi sint, non audeo definire. Mihi quidem nihil certius occurrit, nisi mendum esse spiramen odoris pro spiramen ut oris, qualia multa passim in codicibus veterrimis inveniuntur. Hoc ipso loco clarus error est in Vat. D, G, O, in quibus scriptum est spiramen oris sine ut. Fortasse haec conjectura Barthio placeret, legendum Casus agit saxum, medii ut spiramen odoris Frangeret; ut nasus saxo confractus intelligatur. Sed quae sequuntur, lectionem communem magis probant: et contra gulam in hoc certamine agitur, non contra odoratum.
422. Erfurt., frangeret, atra cavo. Alcimus Avitus lib. I, Recavo sic lingua palato.
[Col. 0054D] 423. Non satis intelligitur cur gula resecta. Fortasse legere praestabit lingua retectam dilaniata gulam.
424. Gis 1 edit., frustis et sanguine complet.
428. Fuld., Erfurt., pocula pro fercula. Praecesserat pocula. De ferculis hymn. 3 Cathem., vers. 16.
429. Ald., nimiis sub luxibus, quod in Widm. glossae vicem sustinet. Alii, pro luxibus, ut Piccarti codex et Vaticani plures F, G, L, BB cum Ang., et nonnullis Heinsianis. Barthius cum suo ms. veritatem lectionis ait esse nimiis pro dulcibus aevi: cui consentiunt praestantiores nostri, Mar., Alex., Rat., Vat. D, H. In Vienn. erat dolcibus, quod perverse factum est doloribus. Put., Thuan., Cauch., Weitz., Gis. in contextu, pariter dulcibus. Praecessit tristia, hoc est amara.
Sed quia poenituit, nec sors lacrymabilis illa est,431. Horrifico, amaro potu, I.
433. Nugatrix, inutilis. —Jocus, jocus cymbala projiciens fugit, I.
435. Sistro, tuba, genus symphoniae, I.
436. Lita, arma uncta, I.
440. Peplo, pallio, I.
441. Serta, ligamenta capitis, I.
447. Agmen, exercitus, I.
448. Redimicula, ornamenta, I.
[Col. 0056B] 449. Fibula, virginale pallium, I.
451. Miles, exercitus. —Damnata, nefanda, I.
452. Severos, graves, I.
454. Avaritia, philargyria, id est avaritia aurum inter arenas legit. —Gremio, sinu, I.
455. Luxus, delectatio. —Unca, avara, I.
456. In ludibria, in risum nobis Christianis sit, vel pecunias, I.
[Col. 0055B]431. Fuld., Widm. supra, Oxon., horrificos sapor ultimus asperet haustus. Plerique, horrifico sapor ultimus asperet haustu. Sed in Vat. H, Ald., Gis., Weitz. et aliis asperat. Sententia nota est, amaros esse voluptatis exitus.
433. In Ang., locus, corrige jocus. De nugis et acie nugatrice dictum hymn. 2 Cath. vers. 32.
434. Aliqui veteres scribunt proiciunt, ut Vienn., Mar. et alii.
[Col. 0055C] 435. Erfurt., Fuld., praelia. Et Juvenalis quidem dixit meditari praelia, satyra 7, vers. 128: Statua meditatur praelia lusca. Sed in Prudentio jam praecessit bellum. De sistro vide comment. ad vers. 527 et 528, lib. II contra Symmachum. Virgilius lib. VIII de Cleopatra: Regina in mediis patrio vocat agmina sistro.
437. Weitz. cum solo Widm., et lapsum humeris arcum. Sed cur hic hiatus admittendus erit, dissentientibus caeteris codicibus?
438. Erfurt., liquit, non ita bene.
439. Rabanus Maurus de sacris Ordinibus cap. 12: Pompam ambitionem, sive jactantiam, et his similia intelligi debere propheticus sermo demonstrat, cum dicit: Vae qui opulenti estis in Sion, et confiditis in monte Samariae: optimates capita populorum ingredientes pompatice domum Israel. Sed Clemens et Prudentius, disertissimus atque Christianissimus poeta, in hac significatione pompam posuit in libro Psychomachiae: [Col. 0055D] Pompa ostentatrix, etc. Theodulfus episcopus Aurelianensis de Ord. bapt. cap. 12 haec ipsa verba ante Rabanum perscripserat.
442. Fuld., concordia dissona. Heinsiani, nostri praecipui, Alex., Vien., Mar., Vat. D, turbat; alii turpat cum Aldo.
443. Barthius in suo ms. legit. artitis pedibus, quod explicat, contractis ob sensum doloris, et confirmat simili lectione in praefat. Psychom., artita colla pro attrita, quam eo loco explosimus.
444. Lucretius lib. VI de his qui exercentur in metabis eruendis, et ad id opus damnantur, Quos opere in tali cohibet vis magna. Eodem fere modo Prudentium locutum quoniam vis major, etc., observat Gifanius [Col. 0056B] Ind. Lucr. verbo VIS MAGNA, qui addit: Eum poetam Christianum, quia nunc, ut opinor, fere totum vindicavimus a mendis innumerabilibus, addamus et aliquot, ut ita dicam, manticas. Intelligit Gifanius menda quae in cit. Ind. emendare studuit. Qui asserunt Gifanium aliam operam illustrando Prudentio impendisse, fortasse ex hoc loco decepti sunt. Quid sit vis major, explicant jurisperiti ad leg. Ex conducto; leg. Si merces, § Vis major, ff. Locat.; leg. fluminum, § Servius [Col. 0056C] quoque de damn. infect. Intelligunt, esse vim divinam, quae accidit supra omnem hominum custodiam.
446. Ang., Ald., Gifanius Ind. Lucr., Widm. a secunda manu, perdurat; alii, praedurat. Gifanius verbo PER contendit, hoc articulo juncta fuisse apud veteres plurima quae hodie vel in prae, vel aliter sunt commutata. Sed idem posset dici de articulo prae. Vide hymn. S. Vincentii vers. 178, ubi occurrit verbum praeduro.
447. Mar., gressibus pro cursibus.
448. Vienn., non bene, crinialis. Damna intellige spolia. Pignorius, de Servis pag. 195, agit de acu qua sustinebantur et figebantur capilli, quae ab Apuleio dicitur etiam acus crinalis lib. VIII Metam. Calamistrum erat acus major quae calefacta intorquebat capillos.
452. Fuld., non fronte; Weitz., ne fronte: neutrum placet.
453. Weitzius, flectat, quia supra ne posuit. In [Col. 0056D] Mar. ex conibente emendatum conivente. Huic versui succedit in Mar. et Rat. titulus Avaritia; in Aldo Avaritiae et Largitatis pugna; in aliis Avaritia et Operatio. In Vienn. hoc loco nullus titulus.
454. Rat., avarities. Recte alii, avaritia, producta ultima.
456. Mar., Rat., Alex., Vatt. G, H, O, pulchra in ludibria. Hoc voluisse credo Vat. C, et codicem Piccarti pulchra illudibria, de qua voce amplius quaerendum censebat Weitzius. Duo Vatt. L, et BB, pulchra et ludibria. Aldus cum aliis, pulchra ad ludibria.
457. Heinsius opinatur aurique legens ramenta, et agi de auro nondum excocto. Non probo.
Mortis, et horrifico sapor ultimus asperet haustu.459. Juvat, delectat. —Crumenis, marsupiis: crumenia sunt proprie fragmenta auri, I.
460. Fiscos, sacculos, I.
461. Laeva, sinistra, I.
464. Cura, multitudo vitiorum, quae avaritia nigro creat lacte, I.
468. Crimina, peccata. —Grassantia, vastantia, I.
469. Creata, id est vitia, vel culpae, I.
470. Fratris, sui. —Fulvis ceraunis, rubris monilibus, vel lapillis: cerauna proprium nomen gemmae, fulvum habens colorem, nam Graece fulgor, I.
472. Exerere, educere, vel eripere, I.
[Col. 0058B] 475. Bullis, gemmis, I.
480. Talia, avaritia plurimos sternit; alios caecos errare sinit, I.
482. Hunc, quemdam. —Adempto, ablato, I.
485. Baculo, baculum non permisit portare, I.
486. Porro, avaritia, dum aliquid ostendit, jaculo percutere vult; capit. —Intuitu, decipit visu oculorum, I.
489. Adactum, infixum, I.
490. Multos, avaritia multos praecipitat in incendium, I.
491. Focos, ignes, vel tartareas poenas Stygis. —Aestuat, coquitur, I.
[Col. 0057B]459. Fuld., implicuisse sinus, minus bene. Pro infarcire alii infercire, pro crumenis vetusti nonnulli cruminis. Etymon crumenae dicitur esse a κρεμάω, [Col. 0057C] quia sit pendula. Glossa non placet.
460. Fuld. pro fiscos habet saccos.
461. Veteres plerique legunt laterisque sinistri. Heinsius edidit laterisque ministri, sed cum nullam variantem lectionem promat, dubium est an id casu exciderit. Chamillardus Heinsio adhaesit.
462. Barthius, Heins., opermento; Ang., adoperto, quod postremum aperte mendosum est. Plerique nostri oprimento.
465. In Rott. priore, insomnia, sortes. Alii, sordes. Prudentius sortes egregie dicere potuit, si ludus iste quem lotto vulgo appellant, tunc temporis viguisset: cui non inepte accommodes hos duos versiculos: Corruptela, dolus, commenta, insomnia, sortes, Eumenides variae monstri comitatus aguntur.
466. Ald., Eumenides furiae; alii, Eumenides variae, et in Mar. furiae est glossema. Pro variae Fabr. et Gis. varie. Gallandius edidit variae, sed in notis putat esse vitiosam repetitionem variae, cum eae singillatim prius [Col. 0057D] recenseantur. Verum id nihili est: nam Eumenides illae dicuntur esse variae, hoc est inter se diversae. Poeta imitatur Virgilium XII Aeneid. vers. 336: Iraeque, insidiaeque dei comitatus aguntur.
467. Boetius, fortasse imitatus Prudentium, avaritiam lupo comparavit lib. IV, prosa 3.
468. In Ald. et Mar. a prima manu error est crassantia, ut in Vat. C, cessantia; lege grassantia.
479. Sive pigneribus, sive pignoribus scribas, antiquos duces sequeris. Idem de fames, et famis assero. Scribunt fames Vatt. C, F, G, L, O, BB. Neque objicias versum non constare: nam Gifanius, qui Ind. Lucr. ex vet. cod. legit fames, inde colligit Prudentium in es finita saepe facere brevia. Heinsius famis [Col. 0058B] magis approbat. Contra Giselinus reprehendit Aldum, quod aliquando hujusmodi nomina in is terminaverit, ut hymn. S. Hippolyti vers. 190, omnis adorat Pubis, [Col. 0058C] eunt, redeunt. Quippe negat Giselinus, Prudentium ad consuetudinem veterum respexisse, qui istiusmodi nominativos per es et is aliquando extulerint. Pro impia Pal. improba. Albertus Eyb., qui in Margarita poetica locum poetae nostro dedit, legit fames inopia, quod mendum est carmini repugnans.
480. Vienn., generabat pro edebat ex aliquo insulso glossemate.
481. In Rat. ex avaritia recenti manu factum avarities, frustra.
484. In Put. et Ang., offendicula. Alii melius offensacula: nam, ut observat Heinsius, lex metri rejicit offendicula: quod enim idem putat, Prudentium de his non fuisse valde sollicitum, qui priorem in mitra corripuerit, et in rubigine primam, id non est satis idonea causa ad lectionem regulis contrariam admittendam, relicta meliori: neque prima in mitra necessario est producenda. Cauchianus codex habet secum errare facit, non sinit.
[Col. 0058D] 487. In Mar. erat quod cum petit.
491. Ang., male, auram pro aurum.
492. Heinsius iterum e duobus vetustissimis defendere conatur peculator contra carminis leges, asseritque vix locum habere speculator. Verum non video cur ei non placeat Nebrissae interpretatio: qui videt res pretiosas incendio perire. Jam pridem Ricciolus in Indic. syllab. controvers. monuit, ex mss. codd., teste Vossio, legendum speculator, non peculator. Aldus, Gis., Weitz., recentiores praeterea cum nostris omnibus codd. Mar., Rat., Vienn., Alex., Ang., Vatt. C, D, F, G, H, L, O, BB, habent speculator. Bonon., mendose, speculatum.
Implevisse sinus: juvat infarcire crumenis493. Mortalia, homines, I.
494. Violentius, fortius, Iso, Mar.
501. Fors, forsitan, Mar.
504. Alumnos, filios, I.
505. Tuti, securi. —Ope, adjutorio, I.
507. Paucos, de militibus, Iso.
[Col. 0060A] 509. Jugulis, pectoribus, I.
510. Ingemit, stupuit, vel ingemuit, I.
515. Formavit, duravit. —Rigor, duritia, I.
517. Ingenium, hominum. —Tenera, omnem aetatem dicit, I.
[Col. 0059B]493. Vienn., male, omnem hominem rapit.
494. In vulg., neque enim est. Heinsius aliquando putaverat neque ea violentius ullum. Postea ex scriptis agnovit hiatum. Giselinus, neque enim est, quod placet. Ald. et Weitz. cum mss., neque est.
497. Si credere dignum est ex Virgilio III Georgic.
498. Erfurt., fortes, non male, pro forte. Nescio cur Nebrissa dubitaverit de quibus sacerdotibus veteris legis poeta loquatur: nam clarissimum est de sacerdotibus novae legis sermonem esse, cum pugna virtutum et vitiorum in anima Christiana describatur. At Chamillardus de ecclesiastico ordine mentionem haberi lubentius autumat, quod Prudentius in luxuriae pugna objurgaverit Hispanorum fastum, qui consiliis sacerdotum non obtemperabant. Equidem nihil video in ea pugna ex quo argui possit, Prudentium objurgasse Hispanorum fastum, aut Hispanos sacerdotum consiliis non obtemperasse, nisi forte quod animadversum est ad versum 310. Sed aliud est in Hispania ob regionis ubertatem collocari posse organa, [Col. 0059C] ut dicebat Giselinus, luxuriae, aliud quod Prudentius luxuriam Hispanis potissimum exprobraverit, quod non nisi temere affirmabitur. Chamillardus vero cum videret vulgo objici Hispanis fastum, Prudentium, de luxuria loquentem, interpretatus est ad fastum Hispanorum respexisse. Atque fastus sive superbiae vitium non eo loco a Prudentio exagitatur, sed luxuria et quae inde nascuntur vitia, jocus, petulantia, lascivus amor. Nemini autem venerit in mentem, haec vitia Hispanorum fuisse aut esse propria, cum in omnibus aeque terris dominentur. Imo qui geographicas institutiones tradunt, quamvis faciles sint in vitiis virtutibusque pro libitu unicuique genti assignandis, tamen virtutem luxuriae ejusque vitiis contrariam, nullius gentis propriam esse jactant.
499. Widm. supra, primi ante aciem. Neque id displicet.
501. Post hunc versum Mar. et Rat. pro titulo Ratio.
[Col. 0059D] 502. Weitzius ex M. Bergio observat, fortasse alludere poetam ad rationale Mosaicum, quod erat in pectore pontificis, suo ornatu induti. Ego nihil aliud hoc loco reperio, nisi Prudentium ecclesiasticorum famae consuluisse, etiam dum avaritiae crimen eis aliquatenus objicit. Sane de ratione, et mente, quibus sacerdotes sui temporis praestabant, multa vere poterat praedicare, cum nullo tempore doctiores in Ecclesia viri floruerint. Qui hac tempestate nostra [Col. 0060B] passim, et licenter adversus ecclesiasticum ordinem debacchantur, Prudentii exemplo moniti, modestiam in ejus ordinis vitiis objurgandis poterant discere. Avaritiam vero sacerdotibus tanquam vitium eorum magis peculiare plures affingunt, certe vehementer reprehendunt. Hieronymus jure suo acrius in avaritiam ecclesiasticorum invehitur epist. 52 ad Nepotianum de vita clericorum et monachorum, quem legere juvabit. Nam quod Ammianus lib. XXVII ostentationem cupiditatemque Romanis pontificibus saeculi IV objicit, id ab homine ethnico confictum liquet, ut detraheret auctoritati, qua potiuntur aeternae urbis episcopi, ut loquitur lib. XV.
503. Erfurt., objectaret; sed objectasset poscit sensus, et postea sequitur texisset.
506. Fuld., fortesque animo; elegantius est animi.
507. Meliores Heinsiani, Barthius, Egm., Fuld., Widm., praestringens cum Rat., cujus glossa est parum vulnerans, Weitzio, et aliis. Ald., Gis., Ang., Mariett., Vat. C. aliique, perstringens. Utrolibet [Col. 0060C] modo recte dixeris, et fortasse Prudentius alio loco praestringo, alio perstringo scripsit, ut nihil dicam de exscriptoribus etiam vetustissimis, qui saepius scribendi rationem arbitratu suo reformabant.
508. Vienn., cassis mendum pro castis. De lues sive luis vide vers. 479 in fames.
510. Fuld., inquit; caeteri, infit.
511. Giselinus, cum Ald. et ed. Daventriensi praefert melius putat quam perfert. Sed Aldus Weitzio, Heinsio, et mihi ait perfert. Hoc quoque argumentum est duplicis editionis Aldinae. Verum Weitzius nunc lectionem eamdem ac nos exhibet, aliis in locis diversam. Saepe quidem accidit, aliquam lectionem cuidam auctori attribui, cujus vere non est: sed ejus nomen excidit, cum alius esset nominandus. Weitzius habet refert cum Widm. In Fuld., profert; in Cauch., praefert. Heinsiani omnes, Fabr. Widm. supra, nostri plerique, perfert, quod bene cum sententia procedit.
[Col. 0060D] 515. Erfurt., Vat. C a prima manu, duravit. In hoc Vat. supra formavit. Giselinus ad oram, duravit. In Fuld., vigor aera. Giselinus ex plerisque mss. praefert rigor: nam dura rigere, non vigere dicuntur,
517. Imitatio Maronis III Georg., Et genus omne neci pecudum dedit, omne ferarum. Sententiam eamdem amplexus est Horatius lib. II, sermone 3: Omnis enim res, Virtus, fama, decus, divina humanaque pulchris Divitiis parent.
Omne hominum rapit illa genus, mortalia cuncta cuncta518. Bruta, stulta, I.
519. Incesta, immunda, I.
520. Styx, infernus, ad infernum vadit, I.
521. Gurgitibus, fluminibus, I.
523. Quod miscet, quod agit mundus mali, I.
524. Vires, virtutes suas, I.
525. Cassos, inutiles. —Ludit, delusa est. —Fortuna, felicitas nostra, I.
[Col. 0062B] 526. Fulva, rubra, I.
527. Emblemata, figurae, vel abundantiae, I.
528. Nigrante, dispecto, I.
532. Haudquaquam, nequaquam, I.
533. Flammante, ardente, I.
534. Infamem, detestabilem, I.
535. Numinis, deifici, I.
539. Succubuit, scilicet nostra suggestione, I.
[Col. 0061B]522. In Mar., retinet, recenti manu scite correctum per retinent.
523. In Rat. desideratur est, ut in plerisque editis et mss. In Ald. et Ang. exstat nostrum est eodem modo ac in versu superiori.
524. In Rat. fuit quid fit, sed factum est qui fit. In Mar., qui; ad oram, vel quid est. Sich., editi nonnulli, quid, cum Bong., ubi quid sit. Plerique, qui fit. Ang. et Vat., C, quid fit.
526. Ang., forma monetae; lege fulva.
528. Weitz., migrante, ex Piccarti cod.; alii omnes, nigrante, quae verior est lectio.
[Col. 0061C] 529. Ang., fastigia, non absurde, pro fastidia. Nebrissensis explicat homines, qui thesauros fastidiunt. Intelligi potest docta fastidia, docti homines, scilicet sacerdotes, de quibus nunc agitur, fastu, et superbia ob doctrinam elati, aut etiam pecuniam fastidientes. Ald., Alex., Vatt. E, O, Mar., Rat., Vienn., Weitz., praecipui Heinsiani, aliique, nonne triumphum Egimus ex Schariot. In quibusdam egimus e Scharioth. Mendose in Vat. G, egimus Excarioth; et in Ang., Ex Scharioth egimus. Giselinus nescio quo auctore in textu, nonne triumpho Egimus Ischarioth. Idem in marg. 2 edit., et in textu 1 edit., nonne triumphum Egimus e Scharioth. Gifanius, triumphos egimus ex Scariot: nam ita veteres locutos affirmat. Vide Indicem Lucretii verbo VESTIS.
530. Weitz., Vatt. C, G, O, Pal. a secunda manu, summus, cum Sich., Vienn., et Mar. a secunda recenti manu. Caeteri nostri et praestantiores Heinsiani cum Aldo, Giselino et aliis, magnus. Casus gignendi [Col. 0061D] cum magnus, ut notatum est hymno 12 Cath., vers. 77. Heinsius observat Judam non fuisse summum discipulum Christi, adeoque penitus explodendam lectionem summus. Sed cum avaritia hoc loco orationem habeat, fortasse poeta eam inducere voluit falsis laudibus suum praeclarum alumnum cumulantem. Ex Weitzii opinione, qui summus edidit, id ironice dici, ubi legerit Teolius, non invenio.
531. Vienn., Fuld., Widm., foedera mensae.
532. Ita habent vetustiores Heinsiani. In Put., dextraque parabside jungit; et sic multi scribunt parabside. Nostri etiam, Mar., Rat., Alex., Vatt. C, D, G, O, dextramque parapside jungit. In Vienn. eodem modo, sed desideratur conjunctio que post dextram. Consonant nostris Gifanius Ind. Lucr. in VESTIS, et [Col. 0062B] Weitzius. Ald. et Fabr., dextramque parapside tingit. Giselinus, dextramque paropside jungit, ad oram tingit. Multa Heinsius de orthographia hujus vocis parapsis, quam praefert paropsidi, quamvis fateatur quosdam ita distinguere, ut paropsis sit scutella escaria, parapsis ἐμβάφιον vel ὀξυβάφιον. In glossariis veteribus parapsis est acetabulum majus et suffusorium, quod aliqui catinum appellant. Apud S. Isidorum, Etymol. lib. XX, cap. 4, est quadrangulum et quadrilaterum vas, id est, paribus absidis. Alii scribunt absidibus, et Paulinus dubitabat, absis an absida dici deberet. Barthius ex suo codice legit paropside jungit, ac negat legi [Col. 0062C] posse tingit: non enim manum tingebat in patina, sed huic utique jungebat. Sed fortasse argute diceretur, Judam manum ipsam in patina tinxisse, ut sordes hominis notarentur.
534. Judae ascribit, mercatum fuisse agrum de sanguine amici, quod acceptis ab eo argenteis principes sacerdotum, et seniores illum fuerint mercati. Notandum etiam est loqui avaritiam, ex cujus ore, non mirum est, si diverso modo, ac evenerunt, res enarrentur. Sed Prudentius potius respexerit locum ex Act. apostol. I, 18: Et hic quidem possedit agrum de mercede iniquitatis, et suspensus crepuit medius. Ubi Judas dicitur figurate possedisse agrum, quia pretio, quod ipsi datum est, emptus est ager.
535. Aldus, eliso; alii, obliso. Vide supra comm. ad vers. 331.
537. Rat., decidit; alii, concidit. Pro Achan vel Achar nonnulli Acham.
538. Ang., murali strage sine et.
[Col. 0062D] 539. Historiam hanc de Achar, sive, ut in Vulgata editione legitur, Achan, lege cap. VII Josue, vers. 1 et seqq.
540. De voce anathema et quantitate penultimae magna est controversia. Alii censent semper corripiendam, sive donarium sacrum, sive excommunicationem significet. Alii corripiendam docent, cum accipitur pro excommunicatione, producendam, quando rem quae Deo consecrata est significat: nam tunc Graece per η scribitur, ut cap. cit. Josue aliisque in locis sacrae Scripturae. Ricciolius Ind. syllab. controv. cum Carolo Stephano et Suida tenet, utrovis sensu corripi et produci posse, cum utrovis sensu per η et per ε possit scribi.
541. Vienn., festa; alii, moesta. Non absurde festa [Col. 0063C] dici possunt spolia quae tulit de anathemate, etc.; moesta vero ex effectu.
Docta, indocta simul, bruta, et sapientia, necnon543. Christo, adventum Christi dicit, I.
544. Nepote, Christo, Iso.
545. Generis, male operandi, I.
546. Exitii, perditionis. —Eadem, una, I.
549. Fraude, in fabricatione vituli. —Impar, id est, Levita pugnare non debuit, I.
550. Nil refert, nulla discretio est, I.
553. Severa, gravis, I.
554. Parce vivere, vel filiis servare, I.
556. Artis, parcitatis, Iso.
557. Coaptat, conjungit, I.
[Col. 0064B] 560. Obtegit, renitens paulisper avaritia. —Anguinos, serpentinos. —Latentem, sub specie bonitatis, I.
561. Rabiem, formam, I.
562. Clepere, cleps fur dicitur: inde clepere, id est furari. —Parta, parata, I.
565. Imaginibus, formis. —Ferale, mortale, Iso.
566. Capit, decipit, I.
568. Attonitis, virtutum acies dubitat, avaritiam non plene cognoscens. —Ducibus, virtutibus. —Maniplis, vexilliferis, I.
[Col. 0063C]543. Fuld., propinquus, minus bene. Adnotator edit. Colon. in Juda advertit correctum a Sichardo, sed legi non potuisse. In edit. Basil. anni 1527, ubi ad oram inveniuntur omnes correctiones Sichardo ascriptae, invenio jura ad marginem pro Juda.
545. Vienn., placet his quoque forma. Sensus magis postulat placeat quoque.
548. Avaritia Christianos sacerdotes vocat populares Aaron eodem jure quo diaconi vocantur levitae. Confer ea quae contra avaritiam profert operatio vers. 606 seq.
550. Vienn., nil distat; quae est glossa in Marietti codice. Avaritia, Martis congressibus impar, ad dolum convertitur. Sententia Virgiliana est lib. II Aeneid., Dolus, an virtus, quis in hoste requirat? Dolus ipse ex eodem Maronis loco adumbratus est, ubi Trojani sua arma cum Graecorum armis commutarunt, ut inter hos admixti facilius stragem ederent. Vitia [Col. 0063D] autem specie virtutum saepe fallere notius est quam ut probari debeat. In Vat. C corrige mendum nil referet.
553. In Mar. et Rat., cultuque, et veste severa. Weitzius cum Erf. et Widm. vultuque, et voce servera: sed in Erf. et Widm. supra, veste severa. Heinsius putavit Weitzium ex Egmondano protulisse et voce, eumque falli, cum in Egm. sit vultuque, et veste, cum Aldo et reliquis Heinsianis, excepto priore Rott., in quo est et voce. Sed in eo errat Heinsius, quod Erfurtensem codicem, a Weitzio laudatum per E, crediderit esse Egmondanum, qui per Eg. a Weitzio laudari solet. Heinsius praefert vultuque, et voce severa, quia haec duo Prudentius amat conjungere, ut in hymno S. Romani, vers. 720. Vultu, et severis vocibus sic increpat. Exemplum non placet, quia res est [Col. 0064C] valde diversa; et Prudentius videtur prae oculis habuisse Juvenalis locum satyra 14: Fallit enim vitium specie virtutis, et umbra, Cum sit triste habitu, vultuque, et veste severum. Quod cum Weitzius adverterit, non video cur ipse legerit vultuque, et voce severa. Cell. et Teol. ab Heinsio recedunt. In margine edition. Colon. ex cod. ms. voce est pro diversa lectione.
554. Rat., memorent.
555. Juvenalis satyra cit., Nec dubie tanquam frugi laudatur avarus, Tanquam parcus homo, et rerum tutela suarum.
556. Ang., mendose, ceu scedula.
557. Avaritiam Bellonam vocat tanquam hujus belli deam; mendacem vero, quia facta est virtus specie.
560. Apud alios anguineos reperies, apud alios anguinos.
561. Bong. et Erf., formam; supra rabiem. Ald., intenta furori.
562. Vienn., et rapere est. Graecis κλέπτης est fur, [Col. 0064D] a quo κλέπτειν, et Latine clepere.
563. Vienn., contra legem carminis, jacit. Ald. et Vat. C, jactat. Mar., Rat., Widm., lactet; plerique jactet.
565. Vienn., Ang., Vat. C, obsistente metro, monstrumque ferale: quod Weitzius edidit secutus solum Bong., ac professus, in reliquis esse monstrum ferale.
566. In re simili Hamartig. vers. 427: Sub foedere falso Tristis amicitiae primum socia agmina credunt, ex Virg. lib. II Aeneid. In Aldo error est caput pro capit.
571. Ald. et Fabr., vocet; alii, notet. Vienn., notet laevum, non bene. Nebrissa in anceps notat scilicet erat. Alii cum Giselino aliter distinguunt, ut lethum lubricet inosrtos visus.
Non illum generosa tribus, non plebis avitae573. Operatio, largitas pugnat contra avaritiam, et spolia ejus pauperibus erogat, I.
574. Pugnam, bellum, I.
575. Militiae, exercitus, I.
576. Triste, acerbum, I.
578. Induviis, indumentis, I, Mar.
583. Fenore, pignore, I.
584. Virtutis, operationis, I.—Impos, impotens, [Col. 0066B] Mar.
585. Haesit, dubitavit, I.
587. Calcatrix, operatio. —Fatiscat, deficiat, I.
590. Nodis, brachiis. —Obliso, arctato, I.
591. Gulam, guttur, I.
593. Rapta, rupta, I.
596. Illa, largitas avaritiam genibus, et calcibus perfodit, I.
[Col. 0065B]572. Fabr., Egm., Bong., incertus; tunc distinctione Nebrissae utendum est, quanquam ipse Nebrissa intelligit, aciem lubricare incertos visus. Post hunc versum in Mar. et Rat. titulus est Operatio.
573. Ald., dum subito. Fuld., tum subito. In antiquis editis, miseratio; in mss., operatio. Sichardus ante Giselinum hanc vocem restituit. Alcimus Avitus de Laude virginitatis eadem voce utitur, et alii antiquiores, Tertullianus, Cyprianus, Optatus Milevitanus, Paulinus; de qua voce confer Rosweydum in not. ad S. Paulinum pag. 763 et seqq. ad verba FIDELIUM OPERATIO. Hinc opera misericordiae, et titulus [Col. 0065C] libri S. Cypriani de Opere et Eleemosynis. Origo nominis, ut nonnulli putant, ex Marci XIV, 6: Bonum opus operata est.
574. Weitzius cum Bong. et Erf., capescit. Scribendum cum caeteris capessit.
575. In vetustiore Boh., prima duello, quod Gallandius in notis sibi placere ait, quod praecesserit postrema.
576. Fabr., tam triste. Barthius, lib. XII Advers., cap. 41, ex hoc loco observat, Christianos manum imponere simpliciter usurpasse pro absolvere: Extremam manum imponere veteres dicebant, vel summam, aut supremam.
577. Vienn., dejecerat; melius rejecerat.
578. Ald., Fuld., Vat. C, exuviis pro induviis, cujus glossa in Mar. est indumentis. Bong., Vat. C, multo se fasce levarat. Vat. H, male, induviis, multo et fasce levarat; nec melius Vat. G, induviis, et multo se fasce levarat. Imitatio est Maronis ecl. 9, Ego [Col. 0065D] hoc te fasce levabo.
580. Ald., Widm. supra, Bong., miserendo In nonnullis vulg., inopes.
581. Vienn., male prodiga. Sensus omnino postulat bene prodiga.
582. Put. et Thuan., ditata fidem, quem Graecismum nostri praecipui, Alex., Mar., Rat., aliique non agnoscunt: neque agnoverant alii ante Heinsium, qui illum expressit. In Erfurt., aspectabat inanes.
583. Rat., aeternam memorans. Weitz. cum solo Erfurt. a vet. manu, reddendo, minus bene. De fenore in coelis redituro vide Matth. XIX, 21 et 29.
584. Ald. et vett. edd., fulmen inopsque, quod in Erfurt. glossam refert pro impos. In Vat. C et Sich., [Col. 0066B] fulmen et inops, quod respuit ratio carminis. In aliis impos, cujus glossa in Mar. impotens.
585. In Rat. corrector aliquis inepte avara lues pro avaritia; putaverat fortasse, ultimum a in avaritia carmini obstare.
586. Erfurt., fraudi, quod non displicet Heinsio, qui eam lectionem ex Egmondano petit, nisi male intellexerit Weitzium, qui solum Erfurtensem per E allegat. Vid. not. adversus 555 et 593. Aluds, Gis., Bong., Ang., Vat. C, restat. Heinsiani, Mar., Rat., Alex., Weitz. aliique, restet.
587. Calcatrix ut ama rix, et similia. Calpurnius [Col. 0066C] usurpavit calcator. Apud Weitzium in glossa mendum est speratio pro operatio.
590. Aldus, eliso gutture. Weitzius, obliso robore, cum Widm., in quo supra est gutture. Legere praestat cum aliis obliso gutture.
591. Erfurt., compressa ligabat Vincla lacertorum sub mentum faucibus arctis. Bong., Ang., compressa ligabant.
593. Vienn., sanguine rupto; Rat., Boher. vetustior, Widm. a secunda manu, rupta. Weitz. cum Erfurt. (non Egmond., ut Heinsius putavit) scribere voluit rumpta, quod abhorret. Egmondanus et alii Heinsiani, rapta, quod habet Mar., Ald., Gis., Vat. C et alii. Pal., Barth., raptam, velut dicat (inquit Barthius) instar talis, quomodo saepissime loquitur Apuleius.
594. Veu. Beda, lib. de Arte metrica, asserit veteres extulisse interecepto, ut quinta sede dactylus locaretur, quod non persuadet. Vide not. ad vers. 98.
596. Erf., Vienn., genibus, et calcibus.
[Col. 0066D] 598. Nostri praestantiores. Alex., Mar., Rat., aliique, exstincto, probe. In Put., exuncto, in Erf., exuto, quod in Egm. exstare ait Heinsius, qui fortasse deceptus est Egmondanum accipiens pro Erfurtensi, quem Weitzius laudat. Fallitur etiam Chamillardus, qui exstincto legi in ms. regio Parisiensi, sive Put. affirmat. Heinsius putat legendum exuto, quia Prudentius eo verbo in re simili usus est, et idem Paulinus, et Tertullianus usurparunt. Sed ea ratio non est satis efficax: siquidem similia exempla in exstincto possent proferri. Barthius legit exuncto. Cellarius ex Heinsii conjectura exuto. Suspicor antiquum esse verbum exucto, quod etiam lego in Helpidio: Curva [Col. 0067C] nec exucto sulcabitur ore senectus; et fortasse inde Hispani dicunt enjuto id quod siccum est, et quasi sine succo. Fortasse etiam exucto est quasi exsucto ab exsugo.
Lubricat incertos dubia sub imagine visus.601. Nummos, denarios, I.
603. Tenues, pauperes, I.
606. Procinctum, parationem belli, vel conventum, I.
609. Postulet, indiget, I.
611. Recreet, sustinet, I.
614. Tunicae alterius, significant igitur duae tunicae dubitationem fidei; ut qui Christum induit, vestimenta perfidiae non attingat, I.
615. Nec te sollicitet, sufficit diei sua malitia, I.
[Col. 0068B] 617. Ut, quomodo, I.
622. Facies, imago, I.
625. Lucifluum, luciferum, Iso.
626. Invitiabilis, inviolabilis vitae, Iso.
628. Suppeditare, dare. —Indiga, egentia. —Fovere, refocillare, I.
630. Inficiatrix, negatrix, corruptrix, I.
631. Depulsae, omnes. —Solum, pulverem terrae, Iso.
632. Discingitur, discessit, I.
[Col. 0067C]599. Erf., Barthii codex, Palat., recocta, minus bene.
600. Put., materiam. Idem et Egm., tiniis, quod alias in optimis exemplaribus ita exaratum Heinsius invenerat. Puteanus etiam scribit marsuppia. Nos orthographiam communiorem sequimur. Aldus, mendose, cinctis, pro tineis. Idem Ald., Gis., Weitzius, etiam, neque dissentit Heinsius. Fortasse verior est lectio Vienn. et aliorum, tineis et jam marsupia; saepe in codicibus veteribus dictiones conjunguntur, ut non facile appareat quandoque, sitne una, an duplex.
601. Fuld., Widm. supra, subducta aerugine.
604. Bong., Sich., multum exsultante, nullo sensu. Ex Fuld., tum pro tunc notat Weitzius.
606. Rat., justi discedite sine et.
[Col. 0067D] 607. Codex Barthii mendosus hoc loco causa militanti.
608. Mar., Sich., Bong., illuvie; rectius, ingluvie.
609. Weitz., supra quam. Ald., Gis., Ang., alii, postulat. Vide Columbanum carmine contra Avaritiam. Sententia aurea est, sed pervulgata, magisque in ore hominum quam in vita conspicua.
610. Ald., et simplex. Votum hoc est Pauli epist. I ad Timoth. VI, 8: Habentes autem alimenta, etc. Vestis una etiam exprimitur ex consilio evangelico Matthaei X, 9 et 10.
612. In Fuld., non trahat ultra. In edit. Coloniensi ad marginem lego Ald. naturam. Explicari potest, Non trahat extra naturam. Sed Aldus meus habet naturae. Rursus duplex editio Aldina conjici potest.
613. Erf., non tollito. Fuld., nec tollito, non ita bene. Expressa sententia est ex Evangelio Matth. loc. cit.; Marc. VI, 8 et 9; Luc. IX, 3; et XXII, 35.
[Col. 0068C] 614. Heinsiani, et nostri praecipui, ito, cum Sich., Weitz, et aliis. Ald., Gis. in textu, esto, quod est glossema in Erfurt. Weitzius excudit tonicae, quia ita legit in Bong., quod ridiculum est.
615. Aemulatus est nostrum Columbanus: Nec te sollicitet circumflua copia rerum. Albertus. Eyb non bene, ne te sollicitet, pejus vero vers. seq. deserit pro defuerit.
616. Egm., Erf., Palat., Barthius, cum sole diurno.
619. Oxon., non defore vitae. Vide Matth. VI, 26, et X, 29.
623. Tres vetustiores Heinsiani, Pal., Weitz., Barthius, Vat. II, addubitas. Ald., Gis., Ang., Vatt. C, F, G, O, et Albertus Eyb., an dubitas. Mar., Rat., Alex., Sich., Bong., Widm., at dubitas. Fuld., ast dubitas. Vienn., nec te, male, pro ne te. Idem deseret pro deserat.
624. Ald., Bong., vitae dator est dator escae. Ita Eyb in Margarita poetica. In Aldo male interpungitur vitae dator, est dator escae. In Vat. C, vitae dator, [Col. 0068D] et dator escae deest verbum substantivum est.
625. Weitzius cum solo Widm. a prima manu, quaerite lucifluum. Glossa Isonis diversa est lectio.
626. Erfurt., Ald., alit. Mar., Rat., Alex., Vat. H, Barthius, Put., Weitzius, Heins., Widm. a prima manu invitiabilis. Rott. prior. Vienn., Sich., insatiabilis. Heinsiani plerique, Ald., Erfurt., Widm. supra, Ang., Vat. G, Eybelius, Torn. inviolabilis. In Vat. BB, inviolabilis orbis, supra aliter aevi. Sententia horum versuum ex Matth. VI, 33: Quaerite ergo primum regnum Dei, et haec omnia adjicientur vobis.
630. Heinsiani meliores, Alex., Mar., Weitz. aliique, placitae. Aldus, Gis., Vat. C aliique, placidae.
631. Fuld., evertere solum. Legendum vertere. Isonis glossa est pulverem pro solum. Vide quae notavi ad Cathem. hymnum 3, vers. 129.
632. Ald., Vat., C, Fabr., Bong. a secunda manu discinditur. Ita etiam in vet. lib. legit Gifanius: Sed ex versu sequenti patet praeferendum discingitur.
639 Sordida frusta rudis, nec adhuc fornace recoctam633. Ilia, intestina. —Zonis, cingulis, I.
635. Privata, specialis, I.
636. Cornicinum, tubae silent: gladii reconduntur in vaginas, I.
638. Suda, serena. —Sine nube diei, perturbationis; sine vindicta; dies diei eructat verbum, I.
639. Purpuream, virtutum legio gaudet, victo certamine, I.
643. Profundum, altitudinem, I. Sublimitatem, Mar.
[Col. 0069C] 644. Dat, concordia jubet reducere vexilla in castra, I.
645. Aquilas, vexilla. —Cogi, congregari, I.
[Col. 0070B] 646. Nunquam, turmae psallentium equitum, ac pedestrium, I.
647. Bifida, bina, I.
651. Ponti, maris. —Minacis, perturbationem semper imminentem significat, I.
653. Extima, exteriora, I.
655. Nilicolas, Aegyptiacos, qui Nilum colunt. Aegyptii significant diaboli instigationes, I.
656. Unda, gratia divina, per quam evaserant, Iso.
663. Resultant, exsultant, I.
667. Astu, ferro, vel astutia, I.
[Col. 0070C] 668. Tempestas, persecutio, I.
671. Stipata, circumdata, I.
[Col. 0069C]633. Pro exfibulare solum Prudentium laudat Forcellinus. Otium indicatur.
634. Weitzius cum Gifanio, vestis et usque non vestis ad usque. Gifanius verbo DISCINDO affirmat, usque pro ad usque eleganter dici; et verbo VESTIS asserit, veteres ita usurpasse cujus ignoratio mendum in Prudentio pepererit. Displicet id Heinsio, nec mihi sane placet.
635. Erfurt., temperat et rabidum.
637. Giselinus, sedato pulvere sine et.
638. In Erf., nuda; ad marg., suda.
640. In nonnullis vulg. agmina casta simul, cum Egm.
642. Apocalypsis III, 21: Qui vicerit dabo ei sedere mecum in throno meo: sicut et ego vici, et sedi cum Patre meo in throno ejus. In Mar. et Alex., arce, cum tribus veterrimis Heinsianis, quod placet: hoc est, in arce aetheris. Heinsius nescio cur suspicatur arces, cum habeat arcem in plerisque. Barthius, lib. V, cap. [Col. 0069D] 12, legit arcem, et affert glossam, id est imperium.
643. Ald., Fabr., portum; et Nebrissa interpretatur pro regno coelesti, quia portus quo profundior, eo securior. Vera lectio patrium profundum, cujus glossa in Mar., id est sublimitatem. Vide Gifanium Ind. Lucret., verbo PROFUNDUM. Post hunc versum in Mar. inscriptio Concordia.
646. Aldus excuderat spes; emendavit recte species. Idem, Deus ulli. Ang., decus unquam. Verior lectio nec par decus ulli.
648. In Vat. II, mendose Duceret hordinibus peditum stupere catervas.
[Col. 0070C] 650. Giselinus monet hunc versum non esse sententiae superiori annectendum, ut alii inepte fecerant. Historiam sacram habes cap. XIV Exodi.
651. In nonnullis vulg., minantis.
653. Erfurt., callis; supra, calcis.
654. Weitzius cum Erf., Widm., repulso, supra relapso tam in Erf. quam in Widm. Caeteri, relapso; Put., relaxo.
655. Erf., Niliacos; idem et Barthius, dependeret imo.
656. Natatus nomine usus est Apoth. vers. 684. Eodem nomine substantive utitur Statius Silv. lib. I, silv. 3 et 5.
662. Actum hac de re hymno 5 Cath., vers. 65 et seqq.
664. Piccarti codex, multimodis.
665. Ang., ad belli fauces castrensis. Ex his carminibus colligit Barthius, militem fuisse Prudentium. [Col. 0070D] vel certe ab eo scite describi portam castrensem ait, quia in castris militaverat. Confer vitam Prudentii in prolegom. Plures erant portae in castris; de quibus Turnebus lib. XXX Advers., cap. 24, Lipsius de Militia Rom. lib. V, dial. 5. Post hunc versum in Mar. titulus Discordia, et charactere minuto cognomento haeresis. Ita etiam in Rat.
667. In quibusdam vulg., hinc pro hic.
669. Ald., vexavit; alii, vexaret. Apud Aldum et alios hoc loco titulus Concordiae et discordiae pugna.
670. Erf., non bene, inter consertos
Terror, et avulsis exfibulat ilia zonis,673. Mucronem, sicut sicarii habent breves gladios. —Squalentia, nitentia, Iso. Splendentia, Mar.
675. Hamis, circulis, I.
676. Tenacia, firma, I.
678. Rara, parva, vel tenuis, I.
679. Commissura, conjunctura, vel flexura, Iso.
689. Sicam, gladius est, in medio capulum habens, et hinc inde acutus, I.
[Col. 0072B] 691. Vitalia, viscera, I.
692. Extima, extrema, I.
697. Bello, ferro, I.
702. Cominus, juxta, vet propius. —Ore, in facie, I.
706. Exquirens, interrogans, Iso.
707. Sectam, doctrinam, dogma, I.
708. Cujatis, de qua gente missa esset; vel cujus gentis, I.
[Col. 0071C]673. In Rat. corrector poetices ignarus pro laevo in latere posuit latere in laevo, non advertens, postremum e recte in latere produci posse ob duas consonantes dictionis sequentis, quod familiare est Prudentio.
674. Alii, subtegmine; alii, subtemine. Vide scriptores rei orthographicae, sive lexicographos.
675. In Erf., mendum ambierent.
679. In edit. Colon. ad oram, Ald. conjunctura. Aldus meus, commissura.
681. Mar. a secunda manu, intulit huc vulnus, a prima manu hoc vulnus.
683. Fabr., laetos; melius nostros. Gifanius Fabricio consonat Indic. Lucr.
684. Innuit Prudentius, latenter irrepere interdum discordiam sub amicitiae simulatione. Observat Weitzius, poetam attingere morem militiae, ut diversa diversi milites veste uterentur; uti alios non paucos militiae mores hoc carmine exposuit.
685. Virgilius lib. VIII Aeneid., vers. 702: Et [Col. 0071D] scissa gaudens vadit discordia palla, Quam cum sanguineo sequitur Bellona flagello. Petronius in Satyrico: Et moerens lacera concordia palla. Heinsiani, Alex., Vatt. G, O, Ald., Rat. a prima manu structum et serpente, quasi instructum a struo. Usus etiam est in hymno S. Laurentii, vers. 176: Structos talentis ordines. Mar., Rat. a secunda manu, Ang., Weitz., strictum et serpente. Vat. C, palla structum serpente. Vat. BB, et structum serpente. Gifanius apud Heinsium, et structum.
686. Mar., medio, perperam. Vetustiores Heinsiani, Alex., Vienn., Rat., Mar., Gis., Weitz., aliique, jacebant. Aldus, Fuld., Vat. C, jacebat.
687. Widm., oleo; supra olea. Pacis insigne olea est, qua discordia praecingitur sociam mentita figuram. Secunda [Col. 0072C] in redimitos producitur, raro, et haud scio, an unico hoc exemplo. Posset legi coronatos, nam saepe alias Prudentius corripit secundam in redimire. Sed nihil mutandum.
688. Ald., Fabr., Widm., Ang., respondit.
690. Ald., tanto in numero. Mar., tanto ex numero. Rat., et solam tanto e numero. Vienn., te solam e tanto numero. Plerique, te solam tanto e numero.
695. Giselinus in vetustis omnibus, quos vidit, invenit prospera nostra. Idem Heinsiani, et nostri. Ald. et alii vulg., pectora. Barthius quoque legit prospera nostra vulnerat, et observat. vulnerare ad res etiam inanimas trahi, ex Eutropio lib. X de Juliano: Fuerunt nonnulli, qui vulnera ejus gloriae inferrent, et Symmacho lib. II, epist. 30: Siciliense negotium vulneratum. Similia exempla quivis poterit invenire.
697. Mar., ferro sedasse fortasse melius, quam bello. Intelligo tamen idem esse ferro sedasse ac bello sedasse; alioquin bene est bello, praesertim cum sequatur pace.
[Col. 0072D] 699. Widm. supra, castos pro moestos. Arator lib. II: Sed et acrior hostis Intus erit, graviusque malum discordia portat, Quae vulnus sub pace creat.
704. Vienn., et deprensa fuit. Ald., Gis., Weiz., Ang., Vat. C, Rat., et deprensia tremit. Mar., Ang. cum tribus vetustioribus Heinsii, et deprensa tremunt. Id tenent recentiores.
708. Ald., et jussu. In Vat. C abrasum est unum verbum, sive jussu, sive potius missu, quod exstat in omnibus aliis. Ang., venerat ipsa; Mar., Rat., a prima manu, venerat illa. Caeteri, venerit illa.
709. Vienn., male, discordia discors.
710. In Rat., corrector, de quo saepe, a Styge duco genus, prioribus abrasis, ne scilicet prima in heresis corripiatur, quam toties noster corripit.
Mucronem laevo in latere, squalentia quamvis711. Nunc, interdum. —Modo, interdum, Iso.
717. Pilo, mucrone, Iso.
718. Cuspide, hasta, I.
722. Coeno, luto. —Exhalante, fetente. —Cloacis, [Col. 0074A] fossis, lacubus vel latrinis; lacus, excipiens sordes in medio civitatis, cloaca dicitur, Iso.
726. Secundis, prosperis, I.
[Col. 0073B]712. Vat. L et Fuld., complacet, male; nec melius Vat. D, Cum placet aerius est, et de phantasmate visus.
713. Vienn., Fuld., haut innata; alii, aut innata. Apud Heinsium Thuan. a manu secunda, animam, nullo sensu; Rott., haut innata. Mar., Rat. a prima manu, nomen, minus bene. Discordia argute ait, sibi Deum esse numen, hoc est, verum Deum, quoties vult ludere, non cum serio agit. Alii distinguunt ludere numen.
714. Ita Mar., Barthius, Put., et Thuan. cum tribus Weitzii, Egm., Erfurt. et Widm., quos ipse sequitur. Aldus, Ang., Vatt. C, G, L, Praeceptor Belial mihi est, domus est plaga mundi. In priore Rott., Praeceptor Belial mihi sit, domus, et plaga mundus. In altero, Praeceptor Belial mihi adest, domus, et plaga mundi. Vat. D cum priore Rott. facit. Vatt. F, O, Praeceptor Belial mihi, domus, et plaga mundus. In quibusdam vulg., Praeceptor Belial mihi fit, domus est plaga mundi; in aliis, Est mihi praeceptor Belial, domus est plaga mundi. Chamillardus edidit, repugnante [Col. 0073C] metro, Praeceptor Belial mihi, domus et plaga mundus. Idem a Gallandio exscriptum, cui tamen magis placebat telestichium Aldi in hoc versu, Praeceptor Belial mihi est: domus est plaga mundi. At vitium carminis in principio versus, quem excudit, deprehenditur. In Rat. corrector improbus, Est mihi praeceptor Belial, abrasis prioribus: tum prisca manu, domus et plaga mundus. Giselinus 2 edit. primum excudit, Est mihi praeceptor Belial, domus est plaga mundi; postea in emendatis ex unico ms. optimum putavit, Praeceptor mihi Belial, domus et plaga mundi.
715. Fabr., blasphemica monstri. Certe blasphemia in plurali numero est: formandum ergo erit nomen blasphemium. Commodianus dixit etiam blasphemium, ignominium, infamium.
716. Fidei laudes egregias habes toto cap. XII Pauli ad Hebraeos. Intellige nihilominus, majorem esse charitatem.
719. Weitzius cum solo Fuld., furialis bestia. Habebat [Col. 0073D] hoc omnino Weitzius, ut saepe lectionem deteriorem eligeret, ex unico codice desumptam.
721. Aldus, corvisque edacibus. Alii melius, corvis quod educibus. Barthius, ultor pro ultro; non placet.
723. Mar. et Widm., quod trudat, in Mar. supra charact. minut., tradat. In Put. et caeteris Heinsianis, trudat, excepto Thuan., ubi tradat, quod in plerisque mss. et editis retinetur, nisi quod Teolius quatuor Vatt. pro trudat allegat.
724. Vienn., contra metrum, discissum feris; in Rat. idem, sed additum recenti manu, que; Weitzius temere amplexus est discissum feris, nostra lectione praetermissa, aut hac alia non mala discissumque feris cum Mar., Rott., Ang. In Vat. C error metri, discissumque foedis.
725. Aldus ediderat ruptis haeresis perit horrida [Col. 0074B] membris, recte, nisi quod haeresis cum diphthongo scripsit. Correxit male secundis curis ruptis perit haeresi horrida membris: quae correctio Galiandium alios que fugit, qui contendunt Aldum legisse heresis perit. In Rat. eadem correctio recenti manu Giselinus poetam defendit contra Nebrissam, qui eum accusaverat, quod eamdem syllabam nunc longam, nunc faciat brevem: quippe Nebrissa cum Aldo legerat perit haeresis. Praeposterum verborum ordinem esse cum Giselino consentio ex mss., non ea ratione quam adducit, casum nominandi suo verbo debuisse praeponi. Post hunc versum Mar. et Rat. pro titulo, De fide et concordia.
726. Inter tot varias lectiones quae hic occurrunt difficile est quaenam verior sit definire. Lectionem quam damus tenent Heins., Gis., Chamillardus, aliique vulgati, et magna ex parte consentiunt libri veteres. Aldus, Compositis igitur rerum, morumque secundis In commune bonis tranquillae plebis ad unum Contigit hac statione frui, valloque foveri Pacificos [Col. 0074C] sensus, et in otia solvere curas. Exstruitur. Vienn. cum Aldo, sed postquam intra tuta morari pro tranquillae plebis ad unum. Mar., Ang., Compositis . . . . . in commune bonis tranquillae plebis ad unum Sensibus in tuta valli statione locatis, Contigit hac statione frui, valloque foveri, Exstruitur. Ratisbonensis, Composito tandem postquam requiesse tumultu, quod est ab inepto correctore, prioribus erasis, ita tamen, ut appareat fuisse prius compositis; aliorum nullum vestigium. In commune bonis postquam intra tuta morari (corrector hunc versum induxit, non erasit) Contigit ac statione frui, valloque teneri (totus versus est a vetere librario, excepta voce teneri, quae est recenti manu), Pacificas virtutum acies, quas pestis iniqua Turbarat meditata dolos, et solvere curas In commune datum tranquillae plebis ad unum, omnia ab inepto correctore, prioribus erasis, praeter partem primae dictionis pacific. Nihil aliud notat Mariettus ex hoc codice Rat., in quo, ut puto, sequitur exstruitur, etc. Put., [Col. 0074D] Rott., In commune bonis tranquillae plebis ad unum Sensibus in tuta valli statione locatis, Exstruitur. Egmondanus cum Giselino, sed a manu interpolatrice, tum in margine, Alius liber habet, In commune bonis, etc. (ut in Put.). Thuan. et Oxon. cum Giselino, sed post solvere curas addunt Sensibus in tuta valli statione locatis. Weitzius Giselino adhaeret, sed ait, valloque fovere pro valloque foveri. Heinsio placet Graecismus valloque foveri pacificos sensus. Widm., Compositis . . . . . In commune bonis tranquillae plebis ad unum In commune bonis, postquam intra tuta morari Contigit, ac statione frui, valloque fovere Pacificos sensus, et in otia solvere curas Sensibus in tuta valli statione locatis, Exstruitur. Versus Sensibus in tuta in Fuldensi ad oram notatus est. In Erfurth., In commune bonis postquam intra tuta morari Contigit, ac statione frui, [Col. 0075B] valloque fovere Pacificos sensus, et in otia solvere curas, Compositis igitur rerum, morumque secundis, Exstruitur. Codex Piccarti, In commune bonis tranquilla et pace solutis Sensibus ut tuta valli statione locari Contigit, ac statione frui, valloque foveri, Exstruitur. Vat. C. In commune bonis tranquillae plebis ad unum [Col. 0075C] Sensibus in tuta valli statione locatis In commune bonis postquam intra tuta morari. Reliqua, ut in Giselino. Vatic. D, In commune bonis tranquillae plebis ad unum (quod est a secunda manu; sequitur a prima): Contigit, ac statione frui, valloque foveri Pacificos sensus, et in omnia solvere curas Sensibus locatis valli in tuta statione (qui ordo verborum praeposterus est, et contra metrum) Exstruitur. Vat. F, Compositis . . . . . In commune bonis tranquillae plebis ad unum Sensibus in tuta valli statione locatis Contigit, ac statione frui, valloque foveri Pacifico sensus, et in otia solvere curas, Exstruitur. Vat. G cum Aldo, sed inserit versum Sensibus in tuta valli statione locatis inter versus Pacificos, et Exstruitur. Vat. L ut Vat. F, sed hac statione, et curam pro curas, et mendose sensus in otia. Vat. BB ut Vat. F, sed curam pro curas. Vat. O cum Giselino, addito versu Sensibus, etc., ante Exstruitur. Bonon., tranquillae plebis ad unum Sensibus in tota vallis statione locatis, Exstruitur, etc. Quis tantam in codicibus varietatem crederet? Heinsius duplicem editionem [Col. 0075D] operum a Prudentio factam ex hoc loco suspicatur.
Nunc minor, aut major: modo duplex, et modo simplex:727. Ad unum, ad unitatem, I.
731. Editiore, excelsiore, vel altiore, I.
732. Excitat, extollit, I.
744. Carbasa, pallia, I.
745. Stertens, dormiens, Iso.
746. Auribus, caritas virtutum turmas alloquitur. —Concio, [Col. 0076B] congregatio. —Quidnam, cur, Iso.
753. Barbaries, gentilitas, I.
754. Premebat, ira et libido, I.
755. Privatis, specialibus. —Rure, foroque, in villis et civitatibus, I.
[Col. 0075D]727. Glossa aliam lectionem respicit.
730. Fuld., construito media, perperam. Mos Romanorum exprimitur exstruendi in castris tribunal imperatoris cespititium: de quo Lipsius de Milit. Rom., Tacitus Annal. I: Simul congerunt cespites, exstruunt tribunal. Confer Vopiscum in Probo. Alii aggerem vocant, et poeta noster infra vers. 738. Pal. pro castrorum habet camporum, non ita bene.
731. Vienn., quod, id est, tribunal; alii, quem locum.
732. Mar., Angel., in speculum, non probo. Uterque, inde omnia, non male.
733. Heinsius probat circuminspicit ex Put. Sequor reliquos, qui bene referunt circumspicit cum Alex., Vat. C, Prag., Rat., Vienn. Teolius ait mss. habere circuminspicit, sed non explicat quinam sint, et an omnes ita habeant.
[Col. 0076B] 734. In Put. et Egm., huc; in Oxon., hinc: neutrum arridebat Heinsio. Barthius etiam legebat in suo ms. huc, sed sincerius putabat hunc, quod tenent nostri cum Aldo et aliis. Erfurt., tunc.
737. Cham., mendose, per sanctum.
738. Dictum ad vers. 730 de aggere, et tribunali [Col. 0076C] cespititio. Hujusmodi tribunalium imagines exhibet Montfauconius tom. IV Antiq., pag. 103, qui aliquando pro opportunitate fuisse lapidem existimat.
739. In Vat. O deest que in populosque. In Fuldensi, conspicuaeque jubent populos, quod Weitzio placuit.
740. Rat., alacres e castris omnibus.
743. Weitzius, unum Fuldensem secutus, degenerem.
746. Heinsius cum Put. et Thuan. praetulit exspectant, qualia multa se restituisse ait apud priscos auctores ope membranarum. Sed cum utrumque recte dicatur, et nostri omnes Mar., Rat., Vienn., Alex, Ang., Vatt. C, F, G cum aliis mss. et editis ante Heinsium habeant exspectat, nihil mutandum est.
748. Vienn., victoribus addere.
749. Vienn., erupit, Ald., Fabr., primam in vocem. Ang., prima se voce, contra carminis rationem, et insolita phrasi.
750. In priore Boher., sat gloria; alii, jam gloria.
[Col. 0076D] 752. Heinsius Weitzium arguit, quod pro contigit intempestive huc revocaverit hoc habet, de quo ad vers. 53. At Weitzius praeter Widm. a prima manu, quem allegat, e nostris habet sibi consentientes Mar., Vienn., Rat. Gifanius Ind. Lucr. pag. 436, de incisione, sive inciso ex vet. lib. legit, Contigit exstincta multo certamine saeva. Cum Gifanio facit Vat. C. Non placet.
753. In editione Aldi, qua utor, nota est Marietti, ut opinor, quod urbs sancta videtur hic intelligi Roma, ex qua fugatam poeta dicit universam barbariem, seu gentilitatem. Confer initium lib. II adversus Symmach., Credebam vitiis, etc., et proleg. num. 69 et seqq.
755. Fuld., publica jam requies. Praeclara sententia, quippe evangelica, ex Matth. XII, 25: Omne regnum divisum contra se desolabitur: et omnis civitas vel domus divisa contra se non stabit.
648 In commune bonis, postquam intra tuta morari756. Domestica, civilis, I.
757. Rem, statum, I.
759. Exotica, mortifera. —Tectis, coopertis, I.
760. Fissa, divisa vel separata, I.
761. Arcana, secreta. —Biformia, divisa. —Fibris, nervis, cogitationibus, I.
763. Conspiret, confirmet, I.
773. Probat, placet, I.
776. Servans, habens contra fratrem, —Votum, voluntatem, [Col. 0078B] Iso.
777. Bile sub obliqua, felle sub obscuro, I.
778. Impendisse, dare, I.
781. Donat, dimittit, I.
782. Praecurrere gestit, praevenire festinat, I.
788. Tradit, docuit. —Columbis, Christianis, I.
789. Colubrum, diabolum, I.
790. Innocuis, virtutibus, vel columbis, I.
[Col. 0077C]759. Ald., Gis., in vestris. Heinsiani et nostri cum Weitzianis, in nostris. In Mar., nec secta; alii, ne secta. Vox exotica Plautina est, ab aliis revocata.
760. Alex., Mar., Vatt. F, G, Giselinus ad marg., Heinsiani, fissa, excepto Thuan., in quo a manu prima, fusa, et Rott. priore, ubi fixa. Barthius quoque et Weitzius, fissa. Vat. C. scisa. Erfurt., Angel., Ald., Gis. a prima manu, scissa. Fissum appellabatur jecur caesae victimae, quo fortasse respicit vox fibris.
761. Widm. ad oram, infundit variis, minus bene.
762. Weitz. cum solo Erfurt., conjunctet. Cur non potius cum aliis conjungat?
764. Ald., medium intervenit. Legendum medius intervenit. Corrector ridiculus codicis Rat. fecit genus intervenit: siquidem arbitrabatur carmen non alio modo constare. Fuld., atque homini, atque Deo medius: non displicet. Ex hujuscemodi loquendi formula, atque sententia natum est vocabulum mediator de Christo. Vide Cath. hymn. 11, vers. 16.
765. Carneus nomine usus etiam est in Apoth.
[Col. 0077D] 771. Boetius imitatus videtur Prudentium lib. IV, metro 6: Si vis celsi jura tonantis Pura solers cernere mente, Aspice summi culmina coeli. Illic justo foedere rerum Veterem servant sidera pacem . . . . Haec concordia temperat aequis Elementa modis. etc.
773. Testis hujus rei Matthaeus, cap. V, vers. 23. Plerique, probat. Heinsius cum Thuan. rectius putat, et tenet probet.
775. Ald., flammivomis. Melius flammicomis cum scriptis. Sic Marius Victor lib. II in Genesim: Crinita incendia late Extendens. Et Juvencus lib. IV: Ignicomaeque ruent stellae, et paulo post: Ornatu accinctae taedarum flammicomantum. In editione Parmensi mendum est flammicolis, quod in nota repetitur.
777. Bilis obliqua est perfida, dolosa, ut carmen obliquum. Consule lexica. Sententiam vide apud Paulum, I ad Corinth. XIII, 3. In Ald., Fabr. et Rat [Col. 0078C] manu correctoris improbi, prosit Iesu. In not. ad vers. 764 observavi correctoris Ratisbonensis audaciam, qui genus pro medius invexit, ut Iesus esset trisyllabum.
779. Pergit poeta sententiam Apostoli ex eodem capite complecti.
781. Egm. et Pal., contra offensacula. Barthius, qui ita in suis membranis reperit, Non puto, inquit, CONTRA a librariis excogitatum.
782. Rursus Apostoli expositionem vides ex cap. IV Ephes. vers. 26.
783. Fuld., concitus; rectius, conscius.
784. Giselinus hoc loco monet, particulam quisqui, ut ipse scribit, facilioris intelligentiae causa ita a se fuisse positam, quamvis putet, Prudentium scriptum reliquisse quisque. Sane praestitisset non mutare, quod Prudentium scripsisse fatetur Giselinus: et mihi quidem difficilius intellectu videtur quisqui, quam quisque. Adisis not. ad hymn. VII Cathem., [Col. 0078D] vers. 216.
786. Giselinus edit. 1 ad oram, facta ad donaria: et advertit in Commentariis edit. 2, donaria esse vel munera Deo consecrata. vel loca his muneribus destinata: loca dici posse sancta, dona vero non item, quod commendari debeant ab integritate et innocentia offerentis, adeoque hoc sensu facta ad donaria legi posse. Nihil moveor ea distinctione: etiam dona sancta dici valent non per se, sed quia Deo dicata.
787. Put., puro pro liquido.
789. Gifanius Ind. Lucr., verbo VESTIS. observat Lucretium dixisse vestis araneae, vestis anguis, ut Virgilius mira venustate exuviae anguis, et non minore elegantia Prudentius hoc loco vestis plumarum; quam tribuit draconi, sive serpenti aligero, hoc est daemoni.
790. Hoc etiam ex Matth. VII, 15: Attendite a falsis [Col. 0079B] prophetis, qui veniunt ad vos in vestimentis ovium, intrinsecus autem sunt lupi rapaces. Vide etiam cap. X, 16: Ecce ego mitto vos sicut oves in medio luporum, etc. Quod autem Pal. legit ovibus pro avibus, falso id legit: nam illud pertinet ad sententiam priorem de avibus innocuis, et dracone.
Constat amicitiis: scissura domestica turbat795. Produnt, ostendunt, I.
796. Recensque, factus a discordia, I.
797. Furtiva, occulta; hoc ideo dixit, quia discoria latenter eam vulnerabat, I.
798. Casu, concordiae, I.
799. Secundis, prosperis, I.
800. Cesset, nunc, I.
[Col. 0080B] 802. Sua, propria, I.
804. Opus, domus. —Restat, nobis faciendum, I.
805. Proceres, virtutes, —Tandem, olim, I.
806. Belligeri, David, I.
807. Instituit, carnaliter. —Genitoris, David, I.
808. Regum, gentilium, I.
[Col. 0079B]793. Vienn., anguineos; Ang. a prima manu, anguinos. Legendum agninos ab agno; qua voce utuntur Horatius, Plautus et alii. Barthius observat, funera esse caedes, latrocinia et pestilentiam apud L. Septimium de Bello Trojano. Lactantius, sive alius de Passione dominica: Sum factus homo, atque horrentia passus Funera.
794. In Rat., sese ostentant: quae lectio Marietto non displicebat, quia supra etiam vers. 688 de discordia ostentans, etc., cum tamen se occultaret. Argutius ista quam verius dicuntur, nisi fallor. Discordia ostentabat capillos olea frondente redimitos, quamvis falsam virtutis speciem induerit. Arius et Photinus [Col. 0079C] hac arte feritatem suam occultabant.
798. Virgilius lib. V, vers. 700: Casu concussus acerbo, et vers. 869: Casuque animum concussus amici. Ut autem ego puto, poeta Hieronymi verba legerat dialog. adv. Lucif. num. 19: Ingemuit totus orbis, et Arianum se esse miratus est. Ponitur a Prudentio scite populus pro quacunque multitudine. Exempla vide in Lexicis.
799. Vienn. cum generosa; Aldus, tunc cum aliis. In nonnullis, tum.
801. Ex Heinsianis solus Thuan., sed defensa fide; caeteri, fides. Non intelligo cur recentiores, Chamillardus aliique vulg. amplexi fuerint fide: nam concinnior est sententia Concordia laesa est, sed defensa fides; quin et concordia sospes germanam comitata fidem sua vulnera ridet. Et fides quidem legitur in Mar., Alex., Weitzio cum suis, Sich., Rat., quamvis non ita clare, aliisque. In Vatt. C, G, fide, quod exstat in Vat. F a manu secunda. Giselinus, Aldum et Nebrissensem [Col. 0079D] secutus, legit fide, etsi alii haberent sed defensa fides, quia, inquit, fides jam victrix defensione hic non indigebat, quam rationem arripuit etiam Teolius, putans probatiores Vatt. habere fide. Sed nihil inde conficiunt: nam asseritur, defensam ab omni vulnere esse fidem, laesa concordia; ideoque sequitur quin et concordia, etc.
803. Aemulatus est Maronem lib. IX, vers. 262: Nihil illo triste recepto.
804. Praestantiores Heins., Rat, a prima manu, [Col. 0080B] Fabr., Vat. G, Picc., Alex., egregio, cum Gis. et aliis, Rat. supra, Mar., Vienn., Ald., Weitz., Vatt. C, F, et alii egregium. Utrumlibet teneas, licet, sive opus egregium, sive egregio labori.
805. Vienn., tantum: melius, tandem.
806. Vienn., belliger, mendose. Sermo est de Salomone pacifero haerede regni sub Davide belligeri. In duobus veterrimis Heins., in Egm. et Pal., quos Weitzius est secutus, inermus. Idem in Vatt. F, L, et Alex., ubi exaratur inhermus: et in codice Barthii, qui inermus scitius esse dicit quam inermis. Equidem inermus libenter ego, ut apud Virgilium vulgus et pectus inermum, non tamen improbaverim inermis in Ald., Mar., Rat., Vienn., plurimis Heinsianis, Gis., Vatt. C, BB.
807. In nonnullis vulg. ad marg., instruxit Salomon.
809. Erf., jam terso. Vat. C, trajecit verba; metrumque evertit, fundatur templum, et ara.
811. Alii scribunt Jerusales, alii Jerusalem, alii [Col. 0080C] Hierusalem, sive Hierusales. Cauchius ex suo codice annotarat Jerusale, quod probare videbatur; Aldus, tunc hic Jerusalem. Giselinus, tunc et Jerusalem. Optimi et plerique sine et, et sine hic. Aldus, lustrata pro illustrata, Alex., Vat. O, Mar., Rat., Heinsiani, quietum, cum Weitzio et Giselino. Alii, quieto. Giselinus 1 edit. et ad oram 2 ed., Hierusalem templo tunc illustrata quieto. De quantitate syllabarum in Jerusalem non disputo. Barthius singularem lectionem ex suis membranis profert, Tunc templo Hierusalem illustratura quieto Suscepit jam diva Deum. Fridericus Besselius, Miscellan. syntagm.. pag. 31, legit quietum, et recte explicat de arca, quae a Salomone primitus illata templo est, ut sedem ibi fixam haberet, lib. I Reg., cap. 4, vers. 7: Timuerunt Philisthiim dicentes: Venit Deus in castra. Arcam, a Jeremia sepultam, nondum inventam esse, neque in secundo templo fuisse, neque a Tito in triumpho portatam, plerique interpretes affirmant. Eam intra arcum Titi esse expressam [Col. 0080D] non solum aliqui interpretes Prudentii docuerunt ad vers. 538 Apoth., sed multi etiam scriptores antiquitatum Romanarum, ut alios omittam. Sed diligentissimus Villalpandus, re accuratius inspecta, deprehendit, arcam in arcu Titi non exhiberi: eos, qui aliter scripserunt, deceptos fuisse aut falsis aliorum narrationibus, aut quia ipsi arcum videntes mensam, quae ibi cernitur, putarunt esse arcam. Nonnulli non in parte, in qua est mensa, sed in parte adversa arcam collocant. Nihilominus Villalpando assentior: [Col. 0081B] nam in recentioribus imaginibus arcus Titi arca nusquam describitur. Vide Riberam in Haggaeum, [Col. 0081C] cap. 1, num. 15 et seqq., qui ipse videns arcum, aliquando deceptus est.
653 Lacteolam mentitus ovem sub vellere molli,812. Diva, divina, I.
813. Arca, quae signat carnem Christi, I.
815. Cujus, templi. —Sancta, sanctas animas, I.
816. Phalangas, vitia, multitudines, I.
817. Filius, Christus, I.
818. Purgati, in baptismo, I.
819. Egenus, carens, I.
820. Sudatum, dimicatum est. —Cominus, juxta, I.
821. Munia, cantica, officia domus. —Agitet, faciat. emdash;Tacitae, tranquillae, I.
822. Sacris, Christi. —Properet, acceleret. —Discincta, a bello, I.
823. Regina, fides. —Superbis, gloriosis, vel pulchris, I.
824. Desiluit, a solio, I.
[Col. 0082B] 825. Fundamine, aliud fundamentum nemo ponere potest, etc., I.
826. Planitiem, campum templi, I.
827. Frontes, quatuor anguli, I.
828. Commissuris, conjunctionibus. —Distantibus, imparibus mensuris, I.
829. Argutam, subtilem, angustam. —Mutilet, corrumpat. —Semetra, semis mensura; pendens lapillus, I.—Dissona, dissonantia. —Semetra, mensuras, Vat. T.
830. Aurorae, oriens significat pueros, auster juvenes, occidens maturitatem, aquilo decrepitam, I.
831. Austrum, meridiem, I.
835. Solidum, soliditatem. —Multo, in alto. —Dolatu, foramine, I.
[Col. 0081C]815. Post hunc versum in Erf. collocatur vers. 820: Hactenus alternis, etc., postea Nam quid terrigenas.
816. Rat. a prima manu, Egm., nunquid. Giselinus ediderat nunquid, sed in Emendatis reposuit nam quid, quod non videtur advertisse Heinsius. Plerique veteres habent phalangas. Nihilominus lego phalanges in Alex., Vatt. C, F et aliis. Fuld., phalanga.
818. Mendose Vienn., illapsum.
819. Rat., intrat; alii, intret. Lactantius in Epit. divinar. institut., cap. 8: Evacuetur omni labe pectus, ut templum Dei esse possit, quod non auri, nec eboris nitor, sed fidei et castitatis fulgor illustrat. Confer hymnum S. Romani, vers. 341. Haeretici locis hujusmodi abutuntur, ut ornatum templorum refellant: ineptissime, non enim quia melior est ornatus cordis quam templi, continuo colligas rejiciendum ornatum [Col. 0081D] templi, quem Prudentius noster saepius laudat.
820. In vulg. nonnullis, hactenus alterius.
821. Gifanius Ind. Lucr., pag. 362, in verbo MOENERA, asserit, studiosissimum fuisse antiquitatis Prudentium: et ex quodam vet. lib. legit moenia nunc agitet pro munia, ut in Lucretio moenera pro munera. Alii melius munia. In Vat. F, Menia nunc agitet. Egm., munia nunc agit en, quod Barthius, in suo ms. repertum, putabat optimum.
822. Ald., Alex., Mar., Rat., Vienn., Vat. F, Ang., Widm., Weitz., duo veterrimi ex Heinsianis, atque sacris sedem. Sich., adque sacri sedem. Pal., adque sacris sedem. Oxon., atque sacri sedem. Gis., atque sacris aedem; qui Giselinus asserit, antea legi adque sacri sedem. Ridicule (inquit). Sedes enim nondum erat delecta: ecquo igitur properaretur? Pro discincta multi veteres apud Heinsium non bene distincta. Barthius legit properat discincta juventus; Prudentius, [Col. 0082B] ait, felicitatem suorum temporum alludit, et indicat . . . . . ipse nullo non nomine, tempore, loco, studio [Col. 0082C] commendabilis. Intellige felicitatem, de qua mentio recurrit I contra Symmach., vers. 545 et seqq. Post hunc versum titulus in Mar. et Rat., Aedificium fidei et concordiae: de quo vide proleg. num. 65. Weitzius eamdem inscriptionem apposuit.
824. Heinsiani, Aldus, Gifanius Ind. Lucret., verbo DISSILUIT, Mar., Weitz., desiluit vel dissiluit. Giselinus, Rat., Cellar., Teol., desiliit. Mar., concors pro consors, quod postremum verius est.
825. Vienn., male, meditatura novum. Rat. non melius, metitura. Thuan., laeto pro jacto. Mihi haec lectio non arridet; et lato fundamine suspicatur Heinsius. Quanto melius jacto, quod est in reliquis omnibus? Vide Apocalyps. cap. XII.
827. Vat. D, ridicula trajectione, frontes undique.
829. Vienn. et Rat., mutilet argutam. Magis congruit metro argutam mutilet. Giselinus et Aldus, symmetra, quod sequi maluit Gallandius et Fabricius explicat distantiam eamdem habentia. Heinsiani fideliores [Col. 0082D] semetra: et, ut observat Heinsius, semetra videtur poeta symmetris contraria facere. Vocabulum est dimidia ex parte Latinum, ut primoplastus. In Fuld., semeta; in Rat., semitra; in Ang., argutam normam mutilet per dissona, ubi aliquid desideratur. Mar., Alex., Vatt. C a secunda manu, D, F, L, O, BB, Argutam mutilet per dissona semetra normam. Nebrissa docet normam Hispanis esse el cartabon, non carbaton, ut alicubi mendose editum est.
832. In Rat. imperitissimus corrector pro occidualibus posuit qua sol occidit.
833. Fabr., totidemque aquilonis.
834. In Egm., strictile saxum, crediderim mendum. Thuan., nullum hic cum hiatu.
835. Chamillardus nomen dolatus, dolatus, apud veteres inauditum asserit. Sed audivitne ipse omnes veteres? legitne omnia quae scripserunt? Apulcius dixit dolamen eadem significatione. In Erfurt., dolata [Col. 0083B] foratu pro forata dolatu. In Vat. G a secunda manu, forata dolatu, prioribus abrasis.
655 Susce it jam diva Deum, circumvaga postquam836. Limen, introitum. —Arcu, fornice, I.
839. Senatus, nominibus apostolorum; per quorum praedicationem Spiritus sanctus amplectitur arcana cordis, Iso.
840. Titulis, nominibus apostolorum. —Recondita, occulta hominum, I.
[Col. 0083B] 841. Ambit, circumdat, intrat. —Praecordia, in anima, I.
842. Natura, hominis, I.
843. Quadrua, quatuor elementa, quae animant hominem, ignis, aer, terra, aqua: quatuor partes mundi. —Vis animae, status vitae. —Trinis, sancta Trinitas, vel triplicis naturae est, id est, rationabilis, concupiscibilis, irascibilis. —Aram, sedem. Iso.
[Col. 0084A] 845. Agat, nutriat: qui in pueritia sunt. —Ephebos, juvenes, qui in juventute sunt, I.
846. Aevi, qui in senectute sunt, I.
849. Occurrit, his singulis. —Numen, trinus Deus, per quatuor latera domus, I.
850. Disponit, ordinavit. —Duodenis, quos in quadratum [Col. 0084B] orbem misit, I.
851. Insignia, ornamenta, I.
852. Animasque, splendores, qui figurant animas. —Colorum, diversorum, I.
853. Evomit, emisit, Iso.
855. Hinc, ex uno latere, I.
856. Honores, sapphiri et berylli, I.
857. Hebes, in splendorem, I.
[Col. 0083B]836. Mar., lumen; supra charactere minori, limen. Apocalyps. XXI, 11, dicitur: Et lumen ejus simile lapidi pretioso, tanquam lapidi jaspidis, sicut crystallum: Giselinus ait, videri poetam legisse: Et limen ejus simile lapidi pretiosissimo, tanquam jaspidi, crystallizanti; caeteroquin de suo januae descriptionem affinxisse. Praemiserat vero Giselinus, vix esse ,qui hanc allegoriam rectius et venustius accommodarit. Pro arcu Put. actu. Non placet relucenti actu; et arcu habent Mar., Rat., Vienn., Alex., Vatt. C, D, F, [Col. 0083C] aliique praeter editiones veteres. Sermo est de duodecim portis coelestis Hierusalem Apocal. loc. cit., vers. 21: Et duodecim portae duodecim margaritae sunt per singulas, et singulae portae erant ex singulis margaritis. Itaque singulae portae ex singulis margaritis ingentibus constabant, quae margaritae perforatae adituin praebebant. Huc respexit Prudentius, non ad vers. 11, ut putavit Giselinus. Vide comment. Ludovici ab Alcazar.
838. In quibusdam vulg., summus; legendum summis.
840. Hic locus ex Pauli verbis intelligitur ad Ephes. II, 18 et seqq.: Quoniam per ipsum habemus accessum ambo in uno spiritu ad Patrem. Ergo jam non estis hospites, et advenae; sed estis cives sanctorum, et domestici Dei: superaedificati super fundamentum apostolorum et prophetarum, ipso summo angulari lapide Christo Jesu. In quo omnis aedificatio constructa crescit in templum sanctum in Domino. In quo et vos coaedificamini in habitaculum Dei in spiritu.
[Col. 0083D] 841. Prior Boeh., intrat, et electos.
842. Erf., qua hominis. Weitzius, qua corpore, cum Mar. et Rat.
843. Mar., Rat., Sich., vis animae: ita Weitzius, qui propterea legit qua corpore toto. Tunc quadrua vis animae aram cordis adit. Nebrissa quadruam hanc vim interpretatur quatuor hominis aetates.
845. Egm., mendose, seu pueros sub primus agat.
847. Erf. a prima manu, lux alta, non absurde. Duo vetustiores Heinsiani, Alex. a prima manu, Ald., Mar., Weitz., borrae: idem fere est borrhae in Gis., [Col. 0084B] borreae in Vat. L et Ang. Alii, boree, ut Erf., Fabr., Egm., tres Heinsiani. Vatt. C, F, et alii. In Widm., borrae et boreae; in Vat. D, borae; in Vienn. et Rat., boreae; in Mar. algidae borrae; supra bene correctum algida Gronovius, Observat. eccles. cap. 5, plorare jubet nescio quem codicem, ex quo ostentatur boreae algida sive; Graeci et βόσβ_ρῥης et βορέας dicunt. In Teolio mendum puto seu pro sive algida borrae. Idem Teolius videtur sensisse, in nullo ms. Vat. exstare borreae, quod falsum est. Carmini magis consonat borrae: et ita legitur apud Paulinum in oda ad Nicetam: Te patrem dicit plaga tota borrae.
848. Vienn., fovet pro vocet.
[Col. 0084C] 849. Potiores ex Heinsianis cum Aldo, Vatt. F, L, G, a prima manu, nomen. Gis., Weitz., Mar., Rat., Vienn., Alex., Vat. C, numen, quod Iso amplectitur. Heinsio rectius videtur nomen, quod mihi etiam placet. In Vat. O, Occurrit numen quadrina ad compita trinum.
852. Nove et mire dictum animae colorum viventes pro vivis coloribus.
853. Gifanius Ind. Lucr. ait Prudentium sine dubio Virgilii locum ex lib. II Georg. imitatum: Si non ingentem foribus domus alta superbis Mane salutantum totis vomit aedibus undam. Sic lux evomit.
854. Weitzius scribit chrisolitus, quia ita reperit in Widm. Sed nonne fuisset melius chrysolithus cum caeteris?
855. Corrector audacissimus in Rat., abrasis prioribus, substituit et beryllum, ne prima in beryllum corriperetur. Eam corripuit Fortunatus, et Fridegodus in Vita S. Wilifridi num. 46, Protinus admisso [Col. 0084D] micuit syntagma beryllo.
856. Fuld., Pal., variarat pro variabat. Heinsius edidit variarat, sed varias lectiones non adnotavit, ut solet, cum a vett. edd. recedit. Heinsium Chamillardus, et Teelius secuti sunt; Cellarius et Gallandius restituerunt variabat.
857. Ratisbonensis corrector de quo nuper, iterum inscitiam suam prodit Chalcedon hebes hinc perfunditur. Weitz., scripti Heinsiani, Pal., Alex., hic chalcedon. Ald., Gis., Mar., Rat., Vienn., Vat. F, Gall. et alii, hinc chalcedon. De his gemmis vide interpretes.
Gemma relucenti limen complectitur arcu,858. Propter, juxta cyaneum stagnum, in quo iste lapis invenitur, I.
859. Stagna, aquas. —Lapis, hyacinthus. —Cohibens, coagulans. —Ostro, nam purpureum colorem [Col. 0085B] habet, I.
862. Species, colores. —Smaragdina, smaragdas viret, I.
863. Voluit, facit. —Fluctus, splendores, I.
[Col. 0086A] 864. Structura, lapidum, I.
866. Funalis, in fune pendens. —Machina, domus, I.
867. Fastigia, ad coelum: nam aedificatam domum [Col. 0086B] ad coelum trahebant, I.
869. Recisis, sectis, I.
870. Quarum, columnarum. —Calculus, corona, I.
871. Capita, summitates, I.
873. Margaritum, calculus, I.
[Col. 0085B]861. Egm., Pal., Alex., Put., Sardium, quod vix hoc loco ferri posse pronuntiat Heinsius, qui praefert Sardoum cum Thuan., nam a Sardinia sardous lapis, et Sardoa herba dicuntur. Heinsium ex cod. Regio edidisse Sardoum affirmat Teolius; sed animadvertendum, regii codicis nomine apud Heinsium intelligi Puteanum, ubi est Sardium. In Ang., Sordonium. Ald., Gis., Weitz. cum Mar., Rat., Vienn. et aliis, Sardonium. In altero Rott., Sardon ibi appositum. Pro appositum Gis. et Fabr. appositus. Gifanius ex vet. lib. tuetur topazion, per episynaloepham; posse id stare non nego, sed male in aliis legi topazon, non assentior. Apud Venantium Fortunatum lib. I de partu Virg., Quando pavimentis alba topazus inest. [Col. 0085C] Fortasse Prudentius dixerit masculino genere topazus, vel topazos.
862. Hic quoque Weitzius singularem unius codicis Egm. lectionem voluit tenere, scilicet zmaragdina.
863. Ang., vomitque vagos. Metrum rejicit vomit. Herbidus pro colore herbeo, seu viridi apud Ovidium, Columellam, Plinium, Plautum, Sidonium, Paulinum et alios.
865. Pal., Vat., C et nonnulli ex vetustioribus Heinsianis, saxis stillantibus, quos audiendos non esse, monet Heinsius. Alii chrisoprase, alii crysoprase scribunt. Venantius Fortunatus lib. III Vitae S. Martini ait: Quae palla ex humeris mixto chryso prasoberyllis. In Glossario Cangii, aucto et illustrato opera Maurinorum, dubitatur an mixto auro, seu chryso cum prasoberyllis, an vero unica vox chrysoprasoberyllis. In codice ms. S. Germani Parisiensis ita legitur: Quae palla ex humeris mixto chrysophara beryllis: quo pacto obscurior est versus. Ego opinor, Venantium loqui de chrysopraso, sed ita ut inflectat [Col. 0085D] chrysoprasis, is: adeoque verba ita sunt separanda mixto chrysoprase beryllis. In quantitate syllabarum discrepant Prudentius et Fortunatus, quod in hujusmodi nominibus Graecis minime est mirandum. In postrema editione Fortunati Romae procurata legitur mixto chrysopraso beryllis. Sed o in auferendi casu a Venantio corripi, quis credat?
866. Post hunc versum nihil est aliud in exemplari bibliothecae Viennensis, quocum Mariettus superiora contulit: qui asserit, hoc Psychomachiae fragmentum satis corruptum, et negligenter scriptum, neque alia Prudentii carmina in eo codice inveniri.
868. Virgilius I Aen., vers. 641: At domus interior, etc. Cap. IX Proverb., vers. 1: Sapientia aedificavit sibi domum; excidit columnas septem.
869. Weitzius ridicule, ut solet, cristalli edidit, solius Widm. auctoritate permotus, cum in aliis scribatur [Col. 0086B] crystalli. In Mar., Rat., Palat., Widm., Egm. supra albentis. Aldus cum aliis algentis: quod magis placet, nam statim versu proximo calculus albens. Crystallus algens, quia ex gelu concrescere dicitur. Vide Cath. hymn. 2, in not. ad vers. 71.
870. Heinsius cum Egm., et Pal., quadrum pro quarum, scilicet quadrum in conum, uti etiam in cod. vet. legisse Barthium Heinsius affirmat. Barthii locum non invenio: et quamvis Heinsius ex Paschasio Radberto proferat quadro sub cardine coeli, et ex Herico Altissiodorensi lib. II de Vita S. Germani, quadrum lignum, quadrus orbis, nihilominus sequor codices optimos, Heinsianos, omnes, Mar., Rat., Alex., Vatt. C, F, G, Ald., Gis., Weitz. aliosque, quarum tegit, etc. Sensus vero optimus est quarum [Col. 0086C] (columnarum) edita capita tegit calculus albens in conum caesus. Iso nobiscum facit: QUARUM, columnarum. Recentiores, Cham., Cell., Teol. Heinsium ducem sunt secuti. Gallandius vero mendum putavit in Chamillardo quadrum.
871. Pal. scribit in quonum. Conus est cacumen, sive capitellum mavis dicere, cum scilicet ex peripheria in unum punctum plures lineae assurgunt. Ald. et Vat. C, sinuamina.
872. Ald., subductum conchae in speciem; alter Rott., ducto concharum in speciem, Weitzius, ductus concharum in speciem, cum Erfurtensi. Communior et verior lectio, subductus conchae in speciem; in Vat. C, in specie.
873. In Aldo error margaritarum pro margaritum. Margaritum neutro genere recte dici ex Servio, Varrone, fragmento epistolae Augusti, aliisque probat Burmannus tom. I Antholog., pag. 413. S. Hieronymus saepe ita locutus est. Giselinus e duobus Pulmanni [Col. 0086D] apographis restituit opibusque, et censibus hastae Addictis, neque rejiciendam censet aliam lectionem in suo opibusque, et viribus arcae Adductis. Prius illud approbat Heinsius cum Put. et Egm. In caeteris ejus erat opibusque, et viribus hastae, vel arte, vel haustae: unde conjiciebat Cauchius opibusque, et jure sub hastae Addictis, merito improbante Heinsio. Weitzius in Egm. legit hasta, non hastae. Fuld. et Widm., viribus haustae; ita etiam Erf., supra hausta, quod exstat in Palat. Fabr., arte adductis. Ald., opibus et viribus arte adductis. In quibusdam apud Weitz., arcae adductis. Mar. et Rat., opibusque, et viribus hauste addictis. Alex., opibusque, et juribus hastae addictis, cum glossa JURIBUS, hoc est belli, vel victoriae; HASTAE, scilicet renditioni, vel captioni. Vat. C, opibusque, et viribus arte adductis: idem subobscure in Vat. D. Notandum enim est, in codicibus mss. veteribus [Col. 0087B] saepe non satis distingui, legendumne sit juribus an viribus. Vat. F, opibusque, et juribus arte additis; ita etiam Vat. G a prima manu. Vatt. L, BB, opibusque, et viribus arte additis. Ex his omnibus rejici certe debet additis, quod metro adversatur. Gifanius ex vet. lib. praefert opibusque et viribus hastae addictis, et censibus glossam sapere affirmat. Heinsius contra pulcherrimum putat censibus. Mihi non displicet juribus. Existimo praeterea omnino legendum hastae: in Ang. erat viribus . . . . . additis, et desiderabatur ea vox. In Bonon., viribus astu et addictis. De verbo addicere pro vendere vide comment. ad vers. [Col. 0087C] 77 hymni 2 Perist.
Lumine vicino: nam forte cyanea propter875. Solio, calculo. —Sapientia, Deus, I.
878. Dominae, sapientiae. —Non arte, non aureum fuit, I.
882. Miscet, huic sceptro ad ornamentum affixit, I.
883. Florem, proprium. —Collo, summitati, I.
885. Trudens, emittens, I.
[Col. 0088B] 886. Spe, florendi, I.
891. Pericula, vitia. —Operti, occulti, I
893. Ancipites, humanos. —Nebuloso, obscuro, I.
895. Indole, spe vincendi. —Dextram, nostram, Iso
896. Cervicibus, virtutibus, I.
900. Tepefactum, defectum, I
[Col. 0087C]874. Salmasius, qui in Jul. Capit. pag. 90 ex codice Put. legit etiam opibusque, et censibus hastae addictis, explicat deinde, quid sit animosa fides: scilicet quae pretio non parcit, et impensas minime veretur, ut animosus homo in cod. Theod., et animose comparare apud Suetonium. Weitz., Mar., Rat., parabat. Prudentius attingit parabolam ex cap. XIII Matth., vers. 45 et 46: Simile est regnum coelorum homini negotiatori, quaerenti bonas margaritas. Inventa autem una pretiosa margarita abiit, et vendidit omnia quae habuit, et emit eam. Hinc intelligitur quid sit opibus, et censibus hastae addictis, seu venditis, nimirum homo fide animosus vendidit omnia quae habuit, et emit illud margaritum, sive regnum coelorum.
876. In altero Rott., concilium.
878. Ang., nec arte; lege non arte. Paschalius, de Coronis cap. 8, lib. III, notat, in sceptris apponi consuevisse lilia, aut rosas, aut utrumque.
879. Ita Heinsiani, Erfurt., Widm., Weitz., Alex., [Col. 0087D] Vat. O, Mar., Rat. et Bononiensis. In Ald., Gis., Vatt. C, L, Sed lignum vivum est, viridi quod stirpe recisum; quam lectionem admittendam negat Gallandius, quia vers. 881 dicitur Fronde tamen viret incolumi. Fuld., Pal., Sed lignum vivum, viridi est quod stirpe recisum. Vat. C, Sed lignum vivum viride est, quod stirpe recisum. Vat. F, Sed lignum vivum viridi de stirpe recisum. Ang., Sed lignum vivum, viridi quod stirpe recisum est. In Put., mendose, recisos; in Thuan. et Oxon., Sed lignum vivum viridi est, quod stirpe reciso. Salmasius, teste Heinsio, locum veteris grammatici codici Put. ascripserat, quem opinatur ad haec ipsa Prudentii allusisse: Stirps in significatione sabolis feminino genere dicitur. Sed cum materiam significat, masculino modo stirpem recisum dixerunt. [Col. 0088B] Quod ego non puto. Quintilianus lib. I, cap. 6, ait poetas metri necessitatem excusare, nisi siquando variant, nihil impediente in utroque modulatione pedum, qualia sunt. Imo de stirpe recisum. Locus indicatur Virgilii XII vers. 208: Cum semel in silvis imo de stirpe recisum. Virgilium, qui de sceptro quoque loquitur, aemulatur Prudentius.
881. Ald., tunc sanguine; alii tum. Vat. C, perperam, te.
882. In Widm. supra, intertexta, ut in caeteris; in textu, intertecta, quod nescio cur Weitzio arriserit.
884. Crucem Domini (nam hoc est sceptrum hactenus descriptum) virgae Aaron comparat S. Augustinus [Col. 0088C] serm. 31 append.: Omnes ergo principes tribuum habeant necesse est virgas suas; sed unus est solus, sicut Scriptura dicit, verus pontifex ille, cujus Aaron sacerdos praeferebat figuram. Hujus ergo virga germinavit. Sicut enim virga Aaron germinavit in populo Judaeorum, ita crux Christi floruit in populo gentium. Plura in eamdem rem egregie Augustinus, sive potius Origenes. De virga Aaron vide Numeror. cap. XXII. In Aaron duas primas ex Hebraeo idiomate corripi, plerique aiunt. Ricciolius credit secundam a Prudentio produci, quia Hebraice minus est brevis quam prima; siquidem secunda est patach, sive a breve, prima chatef patach, scilicet a brevissimum. De his uberius in Proleg.
885. Gis., Weitz., Vat. F, florigerum. Heinsiani et plerique nostri, floriferum. Pro germina habent germen Thuan., Oxon., Erf., Egm., Fuld.
887. Ald., viruit virga, cum nonnullis vulg. Post hunc versum in Mar. et Rat. titulus Gratiarum actio.
893. Ang., nebuloso pectore sine in.
[Col. 0088D] 895. Giselinus suspicabatur dextra, quamvis edidisset dextram; ac reipsa invenit dextra in codice Pulmanni. Confirmant dextra Put., Thuan., duo Rott., Cauch., Egm. Sed nostri plerique cum Aldo et Weitzio, dextram; sic Mar., Ratt., Alex., Vat. C, F, Ang. Praefero dextra, scilicet indole. Iso mavult dextram, ut ex glossa colliges.
896. Put., Egm., Palat., Vatt. G, H, L a prima manu, virtutibus, quod supra est in Widm., et glossae vicem subit. Editi et plerique mss., cervicibus.
897. Fuld., flammis; caeteri, noxis.
899. Weitz., revulsa, non male; sed plerique alii, repulsa, melius.
900. Egm., mendose, inclausisse Deo. Fabr., tepefactus, male.
Addictis, animosa fides mercata pararat.902. Bella, virtutum et vitiorum, Iso.
903. Ossibus, humanis, I.
906. Editus, emissus vel factus; spiritus hominis. —Cordis, carnis, I.
908. Lux, atque tenebrae, spiritus et vitia, I.
910. Praesidio, ad praesidium, I.
912. Ubi, prius, I. De 12 lapidibus.— In jaspide ergo fidei viriditas, in sapphiro spei coelestis altitudo, in chalcedone flamma charitatis internae figuratur. In smaragdo autem ejusdem fidei fortis inter adversa confessio, in sardonico sanctorum inter virtutes humilitas, in sardio reverendus martyram cruor exprimitur. In chrysolitho vox spiritalis inter [Col. 0090A] miracula, in beryllo praedicantium perfecta operatio, in topazio eorumdem ardens contemplatio monstratur. Porro in chrysopraso beatorum martyrum opus pariter et praemium, in hyacintho doctorum coelestis ad alta sublevatio et propter infirmos humilis ad humana discensio, in amethisto coelestis semper regni in humilium [Col. 0090B] animo memoria designatur. Singulique lapides pretiosi singulis sunt fundamentis deputati; qui licet omnes perfecti, quibus civitas Dei nostri in monte sancto ejus ornatur atque fundatur, spiritalis gratiae sunt luce fulgentes: alii tamen per spiritum datur sermo sapientiae, alii sermo scientiae, alii gratia sanitatum, alii genera linguarum, alii fides in eodem spiritu, etc., ISO.
[Col. 0089B]901. Weitzius e ms. Piccarti notat post gaudia candida retro.
902. Ald. et nonnulli vulgati cum Picc., cessisse e stomacho. Vera lectio est cessisse stomacho, neque ullum codicem dissentientem reperimus.
903. Simili ratione Ald., Giselin. et alii, ossibus, atque inclusa fremit. Heinsiani, Erf., Egm., Widm., Pal., Mar., Rat., Ang., Alex., Vatt. F, G, H, L, Ossibus inclusa: fremit et discordibus armis. Fuld. et Palat. distinguunt, Ossibus, inclusa fremit et discordibus armis.
905. De verbo effigio vide hymnum 10 Cathem., vers. 4, circa exsequias. Put., animam, cui adhaeret Vat. C. Alii, animum.
906. Ang., male, nigrantis in carcere cordis. Vat. C, [Col. 0090B] nigranti carcere cordis. Alii, nigrantis carcere cordis.
909 Erf., distantes animo. In Vatt. L, O, distantes animat. In Vat. D est locus vacuus duobus versibus post hunc idoneus; tum sequitur Donec praesidio.
910. Paschalius, de Coronis pag. 124, lib. II, cap. 15, intelligit flores mystico sensu esse has gemmas virtutum.
911. Picc., Gis. ad oram, sede beata. Vat. O. male, sede privata. Confer pulcherrimum hymnum, Coelestis urbs Hierusalem.
915. In Vatt. F, L, regnat; alii, regnet. In Marietti codice, Explicit liber Prud. de Psychomachia. In Vat. C, Explicit liber Prudentis. In Vat. F, Explicit liber Prud. de Sichomachia. In Vat. D, Explicit liber.
Coeleste ingenium post gaudia candida tetro
Dittochaeum
Contra Symmachum
1. Paulus, quia grande negotium est vincere vipeream linguam tanti oratoris, praemisso exemplo Pauli apostoli, quem vipera momordit, sed non laesit, etiam ipse invocat divinum auxilium contra vipereum documentum, [Col. 0112C] Prag.
2. Stylo, praedicatione, Iso.
4. Immanes, feroces, vel crudeles. —Seminans, docens, I.
[Col. 0111C]Inscriptionem apposui quam habet Mar. In Vat. A, nullus est titulus. In Alex., Incipit contra orationem Symmachi liber I. Ald., contra Symmachum liber I. Egm., Contra Symmacon. Boher. prior, Contra orationem Symmachi. In Vat. T, qui glossemata continet, Contra Symmachum lib. I. Nunc de praefatione. Alicubi a primo verbo hic liber vocatur Paulus. Vide alia cap. 4 proleg. Juretus et Grangaeus peculiaribus commentariis hos libros illustrarunt. Ausaldus sermone Italico convertit, de quibus a nobis dictum cap. 3 proleg. Juretus elegantissimos hos libros dicit, eisque Symmachi rationes accurate refelli, atque convelli [Col. 0111D] affirmat. Usus est vetustissimo codice, ex cujus collatione varietates Scripturae exhibet.
V. 1. Nomen praeco Dei apostolis a primis Ecclesiae saeculis tribuebatur, ut cernere licet in Vita S. Petri, quae S. Clementi attribui solet. Saeculo IV videtur fuisse in nonnullis Ecclesiis praeco, qui fideles ad ecclesiam convocaret. B. Eusebius episcopus Alexandrinus in oratione de Die dominico: Vocat ad ecclesiam praeco ( ὁ κήρυξ ), omnes somnum obtendunt et infirmitatem. Prudentius Paulum praeconem Dei nominat, [Col. 0112C] Petrum vero in praefatione lib. II, summum discipulum Dei, ut unicum Ecclesiae caput innuat.
4. Oxon., placito dogmate.
5. Egm., et, male, pro ut. Ald. et Teol. scribunt caerimonias; melius ceremonias, aut cerimonias, ut metro consulatur. Heinsio non displicet jam mansueta in priori Rott. Potest etiam accipi immansueta pro mansueta, ut infractus pro fractus. Giselinus ait, in excusis duo esse verba in mansueta, quod vitium putat contigisse ex inepto illo et aspero scribendi modo inmansueta, inlustris, inludo, inradio, et auctoritate Virgilii, Ciceronis, M. Scauri, Prisciani, Servii contrariam [Col. 0112D] scribendi rationem tueri conatur. Nunc plerique aliter sentiunt, et adpellare, aliaque asperiora me non rivali libenter scribunt.
6. Mar., mens pagana. Melius gens, agitur enim de apostolo gentium. Paganus pro ethnico et gentili, sive idolorum cultore, accipitur a Christianis scriptoribus. Orosius lib. I, cap. 1: Praeceperas mihi uti adversus vaniloquam pravitatem eorum qui alieni a civitate Dei, ex locorum agrestium compitis, et pagis pagani vocantur, sive gentiles, etc. Alii alias rationes hujus significationis [Col. 0113C] investigant, et tradunt. Vide comment. ad vers. 448 hujus lib. I, et Gothofredum ad tit. cod. Theod. de Paganis, Quod ait Prudentius Deo agnito, fortasse respicit DEUM IGNOTUM Atheniensium, de quo in Actis apostolorum.
689 Paulus praeco Dei, qui fera gentium7. Actus, auctus. —Turbinibus, tempestatibus, I.
8. Hibernum, tempestuosum. —Debili, infirma, I.
9. Navifragi, naufragium facientis. —Pertulerat, passus est. —Noti, venti, I.
10. Praelia, tempestatem, I.
11. Dextra, potestas, I.
12. Cymba, cumba Latine, Graece CYMBA, I.
14. Contractos, fatigatos. —Pluvio, pluviali, I.
15. Algidi, frigidi, I.
16. Propere, festinanter. —Brachia, sarmenta, I.
18. Congerit, comportat, I.
19. Luxuriam, abundantiam, I.
21. Congeriem, palmitum, I.
[Col. 0113C] 24. Laqueos implicans, involvens, I.
25. Intepuit, incaluit. —Fomite, igne, I.
26. Laxavit, erexit. —Rigentia, ante rigentia frigore, I.
[Col. 0114B] 27. Facilis, post calorem, I.
28. Spicula, acumina, I.
29. Mordicus, mordaciter, id est in mordendo; ad verbium, I.
31. Quod, eo quod. —Livida, nigra, livore plena, I
32. Mortiferum, trahendo. —Serpere, crescere, inde serpens, I.
36. Murmurans, orans, I.
37. Aspidem, aspides vocamus omnes serpentes minores, I.
45. Hiemem, post persecutionem, Vat. A. Post persecutionem regum et imperatorum gravissimam: figura mystica. —Trucis freti, asperi mundi, Iso.
[Col. 0114C] 46. Ratis, Ecclesia, vel fides sanctae Ecclesiae: allegorizat, quid significaverit illa tempestas, quid dextera manus Pauli, quid morsus serpentis. —Sapientiae, Christi, I.
[Col. 0113C]7. Historia haec refertur cap. XXVII et XXVIII Act. apost. Virgilii est Tempestatibus actus, et XI Aen., Nigro circumdata turbine corpus.
9. Prag., Urb. male naufragii. In nonnullis vulg., naufragi, contra metrum.
10. Poetice venti in mari certare, et praeliari dicuntur, quod multis exemplis patet.
[Col. 0113D] 12. Nonnulli scribunt cumba. Portus hic indicatus est insulae Melitensis.
13. Vat. A, male, littoris solo. Nec melius Urb., exponit solo.
14. Heinsius sine idonea ratione mavult contactos, uti apud Virgilium et Phaedrum. Agnovit postea apud Phaedrum etiam legi Musca contracta frigore. Teol. ex conjectura Heinsii edidit contactos. Praecesserat Cellarius. Pluvium frigus Maronis est III Georg.
15. Rat., Prag., Mar., e littoreis.
16. Brachia vitibus attribuit Virgil. II Georg., Tunc brachia tende.
19. Pal., exspectant, minus bene.
20. Egm., congere, corrupte.
21. Ald., Widm. supra, Bong., Urb., vulg., densare.
23. Grangaeus notat, proprie viperam feminam hic [Col. 0114C] vocari, quae incuriosius postea coluber, aspis, hydrus, dicitur. Auctor Act. apost. vocat ἔχιδνα, scilicet viperam feminam.
24. Vat. A a prima manu, laqueis, male.
34. Cell. et Teolius, jam subiti. Teol. ad marg., tam subiti, quod habent plerique edd. et mss.
35. Rat., at tollens. Mos hic attollendi lumina in coelum communis etiam erat ethnicis. Virg. IV Aen., oculos attollere.
36. Vat. A, perperam, substracto pectore. Chamillardus hanc phrasin Christum murmurans ferre non potest. Haec phrasis, ait, tam insolens mihi videtur, [Col. 0114D] tam dura et barbara, ut vix credam alium ea usum. At vero insolens non est accipi verbum murmuro hac significatione, scilicet loquendi submissa voce, ita ut sonus aliquis audiatur, non autem verba intelligantur. Ovidius VI Metamorph., Quodque licet, tacito venerantur murmure numen; et lib. XI, Flebile lingua Murmurat exanimis. Vide Peristeph. hymn. 1, vers. 17, Voce murmur fuderit.
37. Vat. A, Egm., Palat., discutit. Heinsius mallet depulit, vel dispulit, quia praecessit jam excussum.
38. Vat. A, objectus coluber.
41. Mar., contra metrum, dextram.
42. Vat. A, vitiose, vipreus liquor.
46. Ald., Mar. a prima manu, Rat. pro diversa lect., sapientia. Alii, sapientiae; sed Heins. nullam varietatem animadvertit.
690 Actus turbinibus forte nigerrimis,47. Sacricolis, sacrilegis, I.
48. Carbaso, doctrina apostolorum, I.
51. Morsum, haereticam doctrinam. —Pia, Christiana. —Pertulit, passa est, I.
52. Abditum, sub Constantino, I.
54. Involucris, involutionibus, I.
56. Impietas, quae intelligitur per viperam, I.
58. Succensi, invidi. —Stomacho, iracundia, I.
60. Nasse, natasse. —Styli, sacrae praedicationis, I.
61. Edidit, scripsit, I.
62. Tuta, puppis, I.
65. Condiderat, commendaverat. —Solo, firmae fidei, Iso.
67. Igniculos, caritatis, I.
68. Adolent, incendunt. —Senio, mundi, id est [Col. 0116B] idolorum. —Gelu, sine caritatis ardore, I.
69. Superfluas, frigore infidelitatis, Iso.
71. Concreta, nata. —Crinibus, virgis, I.
72. Poneret, deponeret, I.—Idoli, pro idolii, Mar
73. Palpavit, invenit. —Perniciem, errorem. —Tepor, calor, vel negligentia, I.
74. Serpere, coepit, I.
75. Eloquii, haereticorum, I.
76. Dextra, justitia. —Irritos, vacuos, I.
77. Rhetorici, eloquentis, I.
82. Qui nullum, qui nullum fecisti, qui non egeat tua gratia, I.
83. Releves, a peccatis, I.
84. Hujus, Symmachi, si est praedestinatus ad vitam, Vat. A.—Si potis, si possibile est, I.
[Col. 0115C]47. Juretus in suo cod. reperit sacricolis, sed addit, defendi posse, quod in quibusdam vulg. est sacrilegis.
48. In nonnullis vulg., vix passo, quod non est ubique rejiciendum. Gifanius contra A. Gellium verbo DISPANSUS contendit, a pando non semper dici passum, sed vel id, vel pansum.
50. Mar. et Rat. pro div. script., minus bene, vexarat pro vectarat. Prag., Rat., Mar., Weitz., Fabr., Widm., Gis., rapidis; melius videtur rabidis, quod habent alii.
52. Ait Prudentius fidem Christianam sub imperatoribus ethnicis jactatam, et territam fuisse, et post illam tempestatem periulisse morsum vulnificum. Etsi enim occultabat se virus abditum idololatriae sub principibus Christianis, tamen erupit iterum, videlicet in oratione Symmachi. In Rat. abrasis prioribus, hic et seq. versus ita legebantur, se prius abdita. Viro nec nec gravidum protulerat caput, quod totum ineptum est.
54. Vat. A erasis quae prius fuerant, Contentum implicitis [Col. 0115D] vipera nexibus. Id ideo factum, ne tertia in involucris corripiatur: de quo vide proleg. Alex. a secunda manu involuclis.
55. Mar., Rat., Ald., Tornaes., Widm. supra, quo premeret: Palat., cum premeret. Alii, subter comprimere, stylo Prudentiano, ait Heinsius, scilicet producto e postremo in comprimere ratione caesurae.
59. Vat. A, catholica, male. Egm., quam propero fuit. Pal., quam properum fuit.
60. Alii puppem, alii puppim scribunt. Gis., enasse; Heins. suspicatur innasse.
61. Rat. a prima manu quam, minus bene.
[Col. 0116C] 63. Rat., laboribus; eadem manu pro div. lect., furoribus. Mar., male, domitis. Fortasse legendum et domitis.
64. Retinacula pro fune navis Propertius, Virgilius et alii.
65. Vector dicitur tam qui vehit quam qui vehitur. Heins. conjicit crediderat solo.
66. Ald. erupit subito.
69. Vat. A, cum virgas.
70. Joann, cap. XV, de palmite qui non manet in vite, et in ignem mittitur.
71. Crines, ut comae de vineis poetice. Vat. A, male, et concreta.
72. In Rat. audax corrector, abrasis prioribus, idoli illuviem poneret impii.
73. Rat., Weitz. scribunt perneciem.
74. De emendatione hujus versus scilicet seps pro spes multa a nobis dicta sunt cap. 22 proleg. Chamillardus interpretatur SEPS INSUETA sepes nova. Cellarius exscribit Isonis glossam SERPERE coepit. Puto [Col. 0116D] intelligi posse insueta pro assueta: nam Prudentius non semel usurpavit insuescere pro assuescere.
84. Heins. edidit si potis est, sed magis probare videtur si potis es, quod vidit in altero Rott., et exstat etiam in Vat. A. Sed plerique habent si potis est, quod defendit Gifanius in Ind. Lucr. verbo VIRIDANS, et intelligi potest, si potis est Symmachus relevari, vel misericordiam consequi. Gifanius explicat si potis est, ut in Terentio et antiquis, si potest, si poterit pro si fieri potest. Heinsius putat tunc dicendum si pote est, non si potis est. At posse etiam dici si potis est pro si fieri potest, ostendit Forcellinus in Dict.
Cum sub sacricolis territa regibus,85. Praecipitis, cadentis, I.
86. Spirat, pugnat, I.
[Col. 0118A] 87. Fovet, nutrit, I.
88. Obtestor, rogo, ut, I. Precor, Rat.
[Col. 0117A]87. Vat. A a prima manu corrupte, indocibilis. Diversam vel potius contrariam significationem videtur habere indocilis hymn. 3 Cath., vers. 111.
89. Redit ad vers. 44, Arsurum, etc. In Mar., Explicit praefatio. De causa vero cur Prudentius hos duos libros contra Symmachum scripserit, quanquam animus est uberius olim disserendi, pauca nunc dicam. Augustus post Actiacam pugnam curiam Juliam in honorem Julii Caesaris exstruxit, in eaque collocavit statuam et aram Victoriae, ut senatores illuc convenientes thure ac mero supplicarent. Primus Constantius Constantini Magni filius eam aram diruit: [Col. 0117B] non ita multo post reposuit Julianus Apostata, nec Jovianus et Valentinianus Senior, Christiani imperatores, removerunt. Gratianus, Valentiniani Senioris Filius, non solum ejusmodi aram diruit, verum etiam sacerdotibus gentilibus Romanis ac virginibus Vestalibus emolumenta praestari solita negavit. Symmachus anno 382 gentilium senatorum nomine aram Victoriae et emolumenta sacerdotum restitui a Gratiano postulavit; sed Damasus pontifex Romanus ad Ambrosium Mediolanensem episcopum libellum plurium senatorum Christianorum misit, qui nihil se tale mandare affirmabant. Itaque, agente Ambrosio, [Col. 0118A] Symmachus ne auditus quidem fuit. Sed post Gratiani obitum Symmachus Valentiniano Juniori, Gratiani fratri, Relationem suam pro ara Victoriae sacerdotumque privilegiis obtulit; quam Ambrosius, memor legationis, biennio ante sibi a Damaso mandatae, duplici libello refutavit. Valentinianus Ambrosii consilium secutus est, neque aliter profecto fecit Theodosius, cui postea intimata fuit senatus legatio hujusmodi, oblata, ut ex his verbis Ambrosii colligitur, eadem Relatione Symmachi vel summa rationum quibus innitebatur. Iterum Valentiniano legatio missa in Gallias, nihil extorquere potuit, etiam absente Ambrosio. [Col. 0118B] Postea vero Eugenius tyrannus, cum gentilium petitioni semel et iterum restitisset, tamen tertio postulantibus annuit. Theodosius, Eugenio anno 394 profligato, ejus acta pro superstitione pagana rescidit. Sub Honorio saeculo V ineunte cum Gothi Italiam invasissent, Symmachus, occasione hinc arrepta, iisdem rationibus quibus prius usus fuerat, de ara Victoriae repetenda agere coepit, cujus conatus Prudentius penitus repressit. Colligitur autem ex Prudentio, statuam Victoriae tanquam Urbis ornamentum diutius permansisse: quod confirmat Claudianus in Panegyr. de VI consulatu Honorii.
695 Praeruptam in foveam praecipitis viri.
1. Aegram, dicit propter idola. Urbem, Romam, I.
4. Principis, Constantini. —Immodicos, magnos. —In arce, in principatu, in Roma, I. Roma, Vat. A.
6. Patris, omnipotentis Dei. —Medela, auxilium, Iso.
7. Squalere, sordescere. —Veterno, morbo, veternus [Col. 0118C] morbus est qui et intercus, I.
8. Tingi, pollui, I.
9. Parens, Constantinus, Rat. Constantinus, propter nimiam pietatem vocat eum parentem, I.
10. Egit, profuit. —Error, cultura deorum, I.
11. Formas, idola, daemones, I.
[Col. 0117D]In Mar. et Rat. exstat titulus quem ascripsi. In Urb., Explicit prologus. Incipit liber I Prudentius libro primo idolatriam impugnat, altero Symmachi rationes diluit.
3. Prag. scribit nec quitquam, et sic semper. Alii, nec quicquam.
4. Cellarius cum Isone intelligit Constantinum. Ex tota carminis serie clare colligitur hunc principem esse Theodosium. Vide vers. 529 et seq. hujus libri.
5. Innuit poeta, post Theodosium novos exstitisse conatus pro idololatria.
6. Patrem hic intelligo Deum cum Isone.
7. Veternus sumi solet pro somno nimio, sive inexpugnabili fere dormiendi necessitate. A vetus fit veternus, et argute ait Prudentius antiquum veternum, [Col. 0118D] arguens veteres errores. Isoni non assentior, quanquam aquam intercutem veternosam recte dixit Arnobius lib. I, id est veterem.
9. Iterum redit sermo de Theodosio non de Constantino.
10. Vat. A., Egm., Pal., vagus, minus bene. Vocat formas vagas. Ritus gentilitius vocatur error veterum leg. 17, tit. 10, lib. XV de Paganis cod. Theod.
11. Egm., Pal., credent, male.
12. Aldus, mendose, natura. Recte dictum Patris ars est, quia etsi Deus arti alligandus non sit, tamen mirabili artificio operatur. Paulinus Nat. 7, Arte creatoris, qua totum perficit orbem. Hinc Deus artifex mundi solet vocari.
696 Credebam vitiis aegram gentilibus Urbem14. Solus, primus, I.
17. Pure, putredine, I.
19. Studuit, Constantinus. —Quo, ut. —Generosior, nobilior, I.
20. Lethali, mortali, I.
22. Tyrannorum, antiquorum regum. —Videre, ut videretur, I.
24. Competeret, conveniret. —Futuris, animae, I.
28. Hic, Constantinus, I.
29. Suis, Romanis. —Sancire, constituere, I.
30. Quidam, Plato, I.
32. Sapientes, scilicet reges, I.
[Col. 0120B] 33. Ille, Constantinus, I, Rat.—Diadema, regiam potestatem.
34. Sortiti, consecuti. —Aetheriae, coelestis. I.
35. Togatae, pacificatae, I. Prudentius contemporaneus fuit Theodosii et Valentiniani. Potest autem credi, durasse usque ad mortem Theodosii, cujus duo filii, Honorius et Arcadius, successerunt in imperio: incertum quem horum nominet ubi ait, Contigit, Vat. A.
39. Avorum, Arianorum, I.
43. Informavit, instruxit, I.
46. Tyranni, Jovis, I
[Col. 0119C]15. Perstat in eadem metaphora morbi et medicinae, qua eo tempore auctores frequenter utebantur.
18. Egm., Pal. contra metrum, medico favente. Laudat Theodosium, quod radicitus idololatriam exstirpare studuerit.
21. Vat. A, Posset ab. Rat., servare veterno. Barthius lib. XII Advers., cap. 8, hunc Prudentii locum confert cum simili alio Claudiani lib. II in Eutropium, Ulcera possessis alte suffusa medullis, etc.
22. Chamillardus tyrannos interpretatur esse Constantium, Julianum, Valentem, Valentinianum Seniorem, rituum veterum fautorem. Teolius addit Magnentium. Sed probabilius Prudentius tantum loquitur de tyrannis quos Theodosius superavit, Maximo et Eugenio, et quos iterum tyrannos appellat vers. 410 et 463. Et Constantii quidem plures ac gravissimae leges exstant cod. Theod. De paganis contra ethnicorum sacrificia, templa et simulacrorum cultum. Facilius credam Magnentium hoc loco una cum Eugenio [Col. 0119D] et Maximo tyrannum appellari.
23. Egm., Pal., quis status.
25. Vat. A, ceu male; melius heu.
27. Capella lib. V, Vulgusque minorum Coelicolum trepidat.
28. Videtur loqui de vita aeterna. Prag., minus bene, praetendit.
30. Celeberrima Platonis sententia, de qua vide Barthium lib. XX, cap. 18. Sed caute Prudentius loquitur de his qui aetheriae coluerunt dogma sophiae.
31. Post hunc versum in Prag. deest una pagina usque ad vers. 116.
34. Vat. A, aetheria, minus bene.
35. Sich. et Gis. I ed. ad oram, est operae pretium pro contigit ecce hominum.
36. Romam vocat nostram, quia patria erat communis. Sed potest id trahi ad eludendas rationes pro [Col. 0120C] Caesaraugusta, vel Calagurri, de Prudentii patria certantibus.
37. In Rat., fidet, sed videtur fuisse fiet. Manu recentiori, viget.
38. Bong. a prima manu, Rat., teterrimus. Ald. aliique edd. et mss., etiam tres codd. Gifanii, et unus Jureti, deterrimus, quod rectius putat Gifanius. Gis. 1 ed. etiam deterrimus, sed in ed. 2, teterrimus, quod expresserunt Fabr. et Heins., quamvis hic ex mss. nihil adnotaverit. Idololatria dicitur deterrima superstitio leg. 20 cod. Theod. de Paganis.
39. Vat. A, atque superstitio. Isonis glossa non placet. Avos aio esse Romanos veteres, vel Italos, idolorum cultores. Infra vers. 180. Haec Italos induxit avos.
41. Post hunc versum inscriptio est in Mar., Rat. et aliis, De Saturno. Deest in Vat. A. Alii ad marg. notant Saturnus, sive De Saturno, et ita in titulis seqq.
42. Egm., avus pro avos. De hac fabula aliisque [Col. 0120D] quas Prudentius memorat et gentilibus objicit, videri possunt praeter poetas et poetarum interpretes antiqui mythologi Hyginus, Palaephatus, Fulgentius Placiades, Phornutus, Albricus philosophus, Aratus, Apollodorus. E recentioribus in hoc argumento elaborarunt Lilius Gyraldus, Natalis Comes, Joannes Seldenus, Joannes Gerardus Vossius, Banierus in opere Gallice edito Parisiis 1738, aliique innumeri. Isonis explicationes minime sunt contemnendae. Discrepant saepe auctores in eadem fabula exponenda: quod mirum videri non debet, cum in narrationibus historicis hoc ipsum frequenter accidat. Saturni schemata pauca supersunt. Ejus imaginem integram exhibet Montfauconius lib. I tom. II Antiq., pag. 30. In nummis quoque consularibus senili capite conspicitur cum falce a tergo posita.
45. Vat. A, cum Deus, non bene.
697 Omnigeni, summa pro majestate sacraret?49. Putandis, amputandis, Iso.
50. Procudam, excudam, fabrico falcem. —Chalybem, falciculam ad secandas vites, I.
52. Nemus, scilicet meum, I.
53. Coelo genitus, coeli filius, I.
55. Minores, posteri, Vat. A.
56. Profugus, Saturnum dicit. —Equina libido, [Col. 0121B] Saturnus concubuit cum Philyra nympha; quibus Opis supervenit, qui, ne deprehenderetur, convertit se in equum: ideo dicitur Tuscis adhinire puellis, I.
59. Olympi, Olympus, quasi Ololampus, totus incensus, [Col. 0122A] I.
60. Spurcavit, stupravit. —Lacaenas, Graecas mulieres. Lacaena civitas est Graeciae, ex qua fuit Leda. Jovis, versus in cygnum, vitiavit Ledam matrem Helenae, quae ovum peperit, unde nati sunt Pollux et Castor et Helena, I.
61. Nunc bove, Jovis voluit concumbere cum Europa; [Col. 0122B] ideo convertit se in bovem pulchrum; et sic vitiavit eam. —Subvectam, Europam, quae uxor Phoenicis. —Crimen, stuprum, Iso.
[Col. 0121B]48. Virgilius lib. VIII totam hanc fabulam enarrat: Latiumque vocari Maluit, his quoniam latuisset tutus in oris. Minucius in Octavio: Itaque latebram suam, quod tuto latuisset, vocari maluit Latium, et urbem Saturniam de suo nomine. Arnobius lib. IV, Lactantius lib. I, cap. 14, Tertullianus Apologet. cap. 10 hoc ipsum gentilibus exprobrant.
49. Egm., Pal., male, cura potandis.
51. Oxon., perperam, Saturnia nobis.
53. Vat. A, tum quia; lege sum quia. Gallandius notat, quianam interrogative usurpari apud veteres. [Col. 0121C] Ita quidem plerumque accidit; sed sine interrogatione per pleonasmum recte dicitur quia nam: Sic Plautus Amph. act. II, sc. 2, vers. 34: Quia enim sero advenimus. Saturnus Coeli et Terrae filius putabatur. Hinc veteres dicebant, coelo eos descendisse, qui improviso apparebant, et terrae filios vocabant ignotos homines. Auctor est Minucius. Terrae enim et coeli filius, quod apud Italos esset ignotis parentibus proditus: ut in hodiernum inopinato visos coelo missos, ignobiles et ignotos terrae filios nominamus. Vide Muretum lib. XIII Var., cap. 7; Tertullianum Apologet. cap. 10, cum notis Heraldi; et Lactantium lib. I, cap. 2.
54. Heinsius ait, potiores habere patria spectata sepulcra, quod alii perperam interpolarunt, nec recte Cauchium in patria. Juretus in suo libro invenit quorum patrias, peccata, sepulcra, quam lectionem veram esse defendit, quia Prudentius ridiculos deos esse arguit, de quorum patria, sive ortu, vita scelerata et obitu, sive sepulcris constat, ut arguit etiam Lactantius lib. I Divin. instit. Weitzius legit quorum patrias [Col. 0121D] spectare sepulcra. Mar., patrias, spectata sepulcra. Rat., patriam, spectata sepulcra. Urb., patria spectare sepulcra, quod videtur fuisse in Egm. et Palat. In Widm. et Bong., patrias, sed non explicat Weitzius an sequatur spectare, an aliud. Lectio codicis Jureti mihi videtur praeferenda. Pro inde Vat. A unde. A Saturno origo deorum in Italia repetitur. Tertullianus Apolog. cap. 10: Ante Saturnum deus penes vos nemo, ab illo census totius vel potioris vel notioris divinitatis.
55. In ora codicis Jureti pro div. lect., minore, quod vitiosum est. Minores pro posteris accipiunt Lucretius, Plinius et alii. In re nostra Arnobius lib. V: Falciferum vetustas edidit prisca, et minorum transmisit aetati. De usu aeris in statuis fuse Juretus ex Plinio, Isidoro, Cassiodorio et aliis. Adde Bulengerum, de Pictur. et Statuar. lib. II, cap. 11, quod est De statuis aereis fusis.
56. Equinam libidinem et adhinire de immodica libidine [Col. 0122B] usurpari observant Barthius, Turnebus aliique critici. Sed praeterea Prudentius respicit fabulam, de qua Iso et Hyginus fabul. 138: Saturnus . . . in Thracia cum Philyra Oceani filia in equum conversus concubuit, quae ex eo peperit Chironem centaurum. Propius ad Prudentium Virgilius III Georg.: Talis et ipse jubam cervice effudit equina Conjugis adventu pernix Saturnus, et altum Pelion hinnitu fugiens implevit acuto. Valerius Flaccus lib. V, vers. 152: Philyraeque a nomine dicta Littora, quae cornu pepulit Saturnus equino.
58. Egm., minus bene, simulato nomine moechus. [Col. 0122C] His quae de Saturno narrantur contrarium videtur esse quod ait Juvenalis sat. 6: Credo pudicitiam, Saturno rege, moratam in terris, visamque diu. Certe parum sibi constant poetae in saeculi aurei felicitate describenda. Ovidius I Fast.: Vix ego Saturno quemquam regnante videbam, Cujus non animo dulcia furta forent. Post hunc versum in Rat., Mar. et aliis titulus est De Jove.
59. Heinsius ait, pessimo exemplo Weitzium Becmani conjecturam sinuosi admisisse in contextum pro silvosi, quod de Olympo recte dicitur, ut frondosus et opacus. Hoc monitum sequi debuerunt, qui Heinsii conjecturas nonnunquam sine ulla causa adoptarunt. Ex glossa Isonis emendari potest Isidorus lib. XIV, cap. 8: Dictus autem Olympus, quasi ololampus, id est, quasi coelum. Melius glossa, id est, totus incensus, vel potius lucidus aut splendidus. Isidorus ex Virgilio citat nubes excedit Olympus, quod in Virgilio non reperiri notat Grialius. In Lucano hoc hemistichium invenio lib. II. Jovem in monte Olympo [Col. 0122D] habitasse, docet historia; hinc fabula de Jove in coelo regnante. Vide Lactantium lib. I Divin. Instit., cap. 11.
60. Heinsius in Gis. improbat incestas, quia potiores habent incesta. Ald. et Urb., incestas. In Rat. est incesta, sed glossa pollutas. In glossa pro Lacaena civitas est Graeciae lege vel intellige Lacedaemon, vel, ut in nonnullis dictionariis haec urbs nominatur Lacon, nam lacaena est mulier Spartana. Leda, Helena, Hermione, feminae Lacedaemoniae, infamia impudicitiae laborarunt.
61. Vat. A, tunc pro nunc. Pro bove scribunt boe Rat., Mar. a prima manu, Widm. a prima manu. Weitzius expressit etiam boe, quia Colerius ad Valer. Max. pag. 568 in suis membranis ita scribi affirmat. Adverte, has membranas easdem esse quas sub Mar. nomine laudamus. Pro subvectam habent subjectam Widm., Bong., Mar., Rat., Gis. 1 ed. ad marg. In editione Parmensi mendum est ad crinem pro ad crimen. [Col. 0123C] Jovis imagines, quibus haec fabula, aliaeque repraesentantur, exhibet Montfauconius lib. II Antiquit. tom. I.
Ut lateam: genti, atque loco Latium dabo nomen.62. Tenera, cygnea, I.
63. Immorientis, olor, dum moritur, dulces dat sonos; vel perpetui et immortalis, quia sidus in coelo est, I.
64. Capta, decepta. —Quibus, susurris. —Virguncula, Leda uxor Thesei, I.
65. Surdis, clausis. —Pessulus, vectis, I.
66. Dives amator, Jovis, I.
67. Imbricibus, tectis, I.
68. Amicae, Danaae uxoris Acrisii, I.
69. Modo, nunc, I.
70. Miserum, stupratum. —Afficiens, comprimens. —Catamitum, Ganymedem: catamitus et succuba unum sunt, I.
71. Pellice, concubina. —Indignante sorore, indignabatur Juno, soror Jovis, Heben sororem suam de [Col. 0124B] ministerio depositam, et Ganymedem loco ejus suscepisse, I.
73. Hospite, Saturno. —Crudus, incultus, novus, indigestus. —Stupor, stultitia. —Finxit, sub Saturno aurea saecula fuerunt, quia pax optima fuit, I.
76. Pellem, suam transferendo. —Faciemque, suam, I.
77. Esse bovem, cum vitiavit Europam. —Praedari, cum rapuit Ganymedem. —Concumbere, Alcmenam. —Cygnum, per cygnum, I.
78. Et nummos, imbrem aureum nummos vocat, vel pecuniam quam dedit custodibus, I.
81. Dedere, sponte sua tradere. —Diae, divinae: dia, nobilis, eugenes unum sunt, I.
82. Nebulonis, deceptoris, I.
[Col. 0123C]62. Heinsius cum suis scriptis, codex Jureti, Egm., Palat., nunc tener, ac pluma levior. Ald., Mar., Rat., Gis., Weitz., Fabr. et alii, nunc tenera pluma levior. Vat. A, tunc tener, ac. Arnobius lib. IV, Juppiter ipse rex mundi nonne a vobis infamis est isse per innumeras species, et petulantis amoris flammis servilibus obumbravisse fallaciis? Nunquid a nobis aliquando conscriptus est, libidinosa ut perficeret furta, modo esse in aurum versus, modo in satyrum ludicrum, in draconem, in alitem, in taurum? Vide quae notat Elmenhorstius ad Arnobium pag. 91. Tertullianus in Apolog. Jovem vocat plumatum amatorem, quia in cygnum conversus ob amores Ledae, et in aquilam, ut Ganymedem raperet. Alia est sententia Chamillardo, qui hunc versum referri mavult ad Jovem conversum in cuculum, ut Junone potiretur, aut in aquilam, ut Asteriem comprimeret. Quod plerique de Leda narrant, alii de Nemesi referunt. Nonnulli Ledam [Col. 0123D] post mortem nomen Nemesis accepisse tradunt.
64. Vat. A, minus bene, rapta pro capta. Fabr., volucrum, quod merito rejicit Heinsius. Gronovius conjiciebat volucrem amantem. Gis. 2 ed., volucrum, sed correxit volucrem de solo olore, ut explicat.
65. Vat. A, Tunc foribus surdis sura quas ve, perperam.
66. Thuan., Vat. A., codex Jureti firmarant, quod tenuit Heinsius. Ald. et nostri alii, firmarat. Tertullianus in Apolog. hanc etiam fabulam tangit. Julius Firmicus de Errore prof. relig.: Adulterio delectatur aliquis, Jovem respicit, et inde cupiditatis suae fomenta conquirit, probat, imitatur, et laudat, quod deus suus in cygno fallit, in tauro rapit, ludit in satyro, et ut liberalis in flagitiis esse consuescat, quod inclusam auro largiter fluente corruperit. Hinc nata fabula est. Quod custodes Danaes auro corrupti fuerint, in imbrem aureum conversum Jovem poetae finxerunt.
69. Egm., Pal., Vat. A, causante rapinam. Notum est. armigerum Jovis esse aquilam.
[Col. 0124C] 70. Rat., cod. Vat. A, Mar., meliores Heinsiani, Sich., Gis., Fabr., Widm., Pal., Bong., afficiens, Ald., Gis. in contextu I ed., cupiens. Gifanius, verbo AFFIGERE sive ADFIGERE, ex optimo vet. lib. affigens, quod placuit Weitzio. Vat. A scribit Catamintum; idem nomen in Julio Firmico legebatur corrupte Cantamitus. Ald., Catamytum; plerique Catamitum; aliqui Catamithum. Cicero Philip. 2: Ego ut te catamitum ostenderem, etc. De catamitis sive mollibus plura Barthius lib. XXIII Advers., cap. 7.
71. Vat. A, mendose, quam puero. Rat. scribit pelice cum uno l.
74. Vat. A, male, quotque novo.
75. In Cell. edit. 2, illam, mendose.
77. Vat. A, Weitz., concumbere. Heinsius cum recentioribus hoc ipsum, sed non explicant quorum codicum auctoritate. Gis., Fabr., Mar., Colerus loc. cit., Rat., concingere; in Rat. Glossa addita, pro concinere causa metri, quod ridiculum est, supra pro div. Scriptura, concumbere. Mariettus retinendum putat concingere, hoc est, quasi alis complecti. Ovidius [Col. 0124D] lib. VI Metamorph.: Fecit olorinis Ledam recubare sub alis. Aldus a Weitzio laudatur pro concingere; sed ego in Aldo, Gis. 1 ed., aliisque vulg. invenio confingere, quae non est spernenda lectio.
78. Mar., apud Heinsium alter Rottend., Rat. a prima manu, Weitz., Gifanius verbo NINGUERE ex tribus vett. lib., serere, quod elegantissime dictum, ait Gifanius. Malo fieri cum aliis.
79. Rat., vitiose, rusticitans.
80. Heinsius cum Thuan., ritusque, quod perperam in rictus mutasse Gifanium affirmat. Juretus quoque in suo cod. reperit ritus. Exstat nihilominus rictus in Mar., Rat., Urb., et, ut videtur, in Alex. a secunda manu, et in vulgatis exstabat ante Gifanium. Imo Gifanius referens hunc versum ait: pecudes inter rictusque ( hic in 2 vers. legi RITUSQUE).
81. Gif., verbo DIVA, legit degere, et divae. Ald., Mar., Weitz., Torn, et alii, divae rationis. Codex Jureti pro div. lect., diae, quod tenent plerique.
82. Vat. A, Pal., inepte, callida struxit.
Nunc tenera pluma levior, blandosque susurros85. Rigidos, stultos, fortes, I.
87. Mercurius, magus fuit astutissimus; qui magicos thesauros inveniebat; propter thesauros enim homines fures sunt. —Maia, mater Mercurii. Maia et Electra sorores fuerunt filiae Atlantis: ex Maia Graeci venerunt, ex Electra Trojani, I.
89. Thessalicae, quia ibi magica ars abundabat in qua iste valde peritus. —Magiae, magicae artis, I.
90. Virgae, caduceo: per virgam et serpentem homines magicis artibus suis resuscitasse dicitur, atque necasse, I.
91. Lucem, hanc vitam. —Cocytia, infernalia, I.
92. Resignasse, resolvisse. —Umbris, animabus I.
94. Ad utrumque, ad vitam et mortem, I.
[Col. 0125C] 95. Gemino, mortificandi et vivificandi, I.
[Col. 0126B] 96. Excire, huc vocare, I.
97. Scite, docte, vel sapienter, I.
101. Aligeris, quia pennas in pedibus habere dicitur, quae petasi nomine vocantur: petasum est volatile, nam peto volo dicitur. —Leves, veloces, I.
103. Graius, Graecus enim fuit. —Augustaque, pulchra, I.
104. Strenuus, de Priapo dicit, qui fuit Deus hortorum; qui ob nimiam magnitudinem virilis membri de numero deorum est ejectus. —Fuit; scilicet ille, I.
105. Hortorum, dicitur Priapus praeesse hortis ob eorum fecunditatem, cum enim alia terra aliquid ferat in anno, horti nunquam sine fructu sunt, I.
107. Lupas, meretrices, I.
[Col. 0125C]83. Post hunc versum Mar., Rat. et alii pro titulo De Mercurio.
86. Lact. lib. I Divin. Instit., cap. 10, Fur ac nebulo Mercurius quid ad famam sui reliquit, nisi memoriam fraudum suarum? Confer Elmenhorstium in Arnobium pag. 89 et 98.
89. In Rat. sciolus aliquis, abrasis prioribus, Thessalicae magiae doctissimus ille. Heinsius edidit Thessalicae, sed notavit in Thuan. esse Thessaliae, ut Arcadius pro Arcadicus, et talia complura. Cellar. et Teol. tenuerunt Thessaliae. Liberius a Jesu tom. I Posthum., col. 761, affirmat, necromantiae artem apud Hispanos in pretio fuisse ob clarum auctoris nomen, Mercurii scilicet Trismegisti, teste Prudentio lib. I contra Symmachum. Arbitror, non alium locum, nisi hunc, a Liberio indicari. At Prudentius hoc loco nihil de Hispanis, nihil de Mercurio Trismegisto. S. Isidorus lib. VIII Etym., cap. 9: Prudentius quoque de Mercurio sic ait: Traditur exstinctas, etc. Eosdem versus ex Isidoro desumit S. Martinus Legionensis [Col. 0125D] tom. II, pag. 23. Sed in hoc mendum est Traditur HINC exstinctas ASSUMPTO moderamine. In Abraxaeis a superstitiosis haereticis saeculi II exhibebatur Mercurius cum inscriptione Michael. Vide Montfauconium tom. II Antiq., pag. 366.
92. Ratione caesurae e postremum in resignasse producitur. De his legendus Virgilius IV Aeneid., et Horat. od. 10 lib. I.
93. Pal., Egm., alia, male, pro alias. Editor operum S. Martini Legionensis notavit, in ms. esse alios.
94. Vat. A, ad utrumque paratus; et fortasse imitatio est Virgilii II Aeneid. Atque in utrumque paratus.
96. In S. Martino Legionensi mendum excitare pro excire; quod proprie de re magica dici, notatum alibi est, ac multis constat exemplis. Juretus recte rejicit murmure nam magno in quodam cod. De murmure magico vide Apoth. vers. 477. Consule etiam Lactantium, lib. VII, cap. 13, et quae multa ejus adnotatores [Col. 0126C] congerunt. Nimium essem longus, si vel nominare tantum vellem criticos omnes qui hos Prudentii versus laudant.
98. Vat. A, Pal., vita idem, male.
101. Vat. A, mendose, aligeres. Post hunc versum titulus De Priapo in Rat., Mar. aliisque.
102. Oxon., corrupte, foratus pro formatus. Heinsius inde arguit fortasse scribendum tornatus, ut ita conjungantur aeneus et lignens, sive saxeus. Tornari enim non ligna tantum, sed etiam saxa dicebantur. Chamillardo placet conjectura. Non video cur lectio codicum debeat sollicitari. Nam in Oxonio foratus error est ex formatus, non ex tornatus. Hos versus et historiam de Priapo illustrat Vulpius ad carm. 18 Catulli.
103. Vat. A et codex Jureti, angusta pro augusta, quod verum est. Inter hujusmodi affinia nomina saepe mutatio accidit. Chamillardus Numae arcem intelligit Janiculum, ubi Numa sepultus est, vel domum Numae, quae in Vestae templum mutata fuit. Malo accipere [Col. 0126D] de Roma ipsa; ac docte mentio facta Numae, qui, ut ait Lactantius lib. I Divin. Instit., cap. 22, harum vanitatum apud Romanos auctor et constitutor fuit. Caeterum interpretationi de templo Vestae favet, quod fascinus a Vestalibus colebatur.
104. Ald. et nonnulli vulg., quondam pro quidam. Juretus quidam dictum ait quasi in contemptum. Veteres in summum odium alicujus ne nominandum quidem censebant. De Hellespontiaco Priapo videndus Arnobius, lib. III.
107. Barthius, lib. X Adv., cap. 2, legit ex aliquo codice ruricolas, sed cum in antiquioribus invenisset rusticolas, conjecit lustricolas: nam lustra densa et obscura ferarum latibula sunt, ubi scorta initio habitabant, dicta propterea lupae. Postea urbanae earumdem speluncae appellatae etiam sunt lustra. Heinsius non videtur legisse aut intellexisse Barthium: ait enim, Barthio arridere ruricolas Juretus etiam alicubi invenit ruricolas, sed ex suo codice emendavit [Col. 0127B] rusticulas. In nonnullis vulg. est rusticolas, et erat etiam in Aldo, sed is correxit rusticulas. Ex editis [Col. 0127C] solum invenio ruricolas in Fabricio. Codd. mss. alii, rusticolas, ut Alex. et Urb.; alii rusticulas, quod praeferendum videtur, et exstat etiam in Cicerone, Martiali, Ausonio, quasi diminutivum a rusticus. Teolius edidit rusticolas, et existimat, a Prudentio rusticolas lupas fortasse accipi pro puellis quae pecorum pastui invigilant. Lactantius lib. I Divin. Instit., cap. 20, de Lupa nutrice Romuli: Fuit Faustuli uxor, et propter vulgati corporis vilitatem Lupa inter pastores, id est meretrix, nuncupata est, unde etiam lupanar, dicitur. Vat. A, male, salictas.
Nequitia, infelix facilem gens praebuit aurem.110. Otia, securitatem, I.
111. Hic, talis: per ironiam dicit. —Hellesponto, Hellespontus est civitas in Lampsaco insula, I.
[Col. 0127B] 113. Sinum, vas in quo mulgetur. —Quotannis, singulis, I.
114. Vineta, a vinea, viteta a vite, dumeta a dumis. —Sabini, Italici, oppidum Italiae, I.
115. Turpiter, ramum enim gerit in manu, unde videtur vineas defendere et hortos sibi commissos. —Pudeat, unumquemque, I.
116. Mollis, stuprati, I.
117. Ardor, amor, minna. —Jactata, pro in jactatione fatigata; naufragio. —Efferbuit, arsit. —Argo, nave, I.
118. Maris, masculini. —Nemea sub pelle, Colochida: nam Nemea, filia regis Colchorum, quam illa Herculi dedit. Hercules cum Pallantea, Evandri filia, concubuit sub pelle leonis, qui in Nemea silva captus [Col. 0128A] est, Iso.
119. Hylan, nec erubuit ille coelebs, id est coelestem (forte caelibem) vitam ducens. —caelebs, abstinens, I.
[Col. 0128B] 120. Saliis, saltationibus: salii dicuntur, qui tripudiantes aram circumeunt Herculis: require fabulam in Virgilio: dicti ab exsiliendo. —Domus, familia. —Pinaria, Pinarius et Potitius sacerdotes Herculis fuerunt, I.—Saliis, saltationibus, Rat.
121.—Aventini, mons dictus ab adventu avium: nam ex Tiberi fluvio emergentes, excelsa ipsius montis petunt, I.
122. Thebanus juvenis, Liber pater, I.
123. Successu, prosperitate. —Lascivit, luxuriose egit, I.
125. Diffluit, dissolvitur in luxuriam. —Semiviro, castrato: nam castratum habuit secum quemdam, mollem et enervem, I.
[Col. 0127C]108. S. Paulus fornicem seu lupanar videtur appellare simpliciter cubilia ad Rom. XIII, 13: Non in cubilibus, et impudicitiis, etc.
109. Cum recte procedat sensus, nescio cur Heinsius lectionem codd. sollicitare voluerit, conjiciens Indomito intendens animo, semperque parato. Gronovius nervum pro animum reponi malebat.
111. Sich., Mar., Weitz., et patrio. Lampsacus urbs est sita e regione Callipolis in Chersoneso Thraciae [Col. 0127D] ad Hellespontum fretum, quo Chersonesus ab Asia sejungitur. Glossa plane corrupta est, ut fere in omnibus aliis descriptionibus geographicis.
112. Vat. A, sacros, a prima manu. Codex Jureti, Egm., Pal., Vat. A, cultoribus pro cum turpibus, quod postremum retineri debet. Sacra turpia sunt Priapeia, de quibus Meursius lib. V de Festis Graecorum, et Montfauconius lib. I Antiquit. tomo I, part. 2.
113. Weitzius scribit quodannis, quia ita invenit in Egm. Cur non quotannis, cum ita alii scribant? Versus hic Virgilii est eclog. 7: Sinum lactis, et haec te liba, Priape, quotannis Exspectare sat est, custos es pauperis horti.
114. Intelligo rus Sabinum Horatii.
115. Egm., Pal., vitiose, puderat pro pudeat. Grangaeus et Heinsius ramum intelligunt partem obscenam. Iso de ramo, quem gerit in manu, exponit. Horatius lib. I, satira 8, de Priapo sui ruris: Nam fures dextra coercet . . . . . Ast importunas volucres [Col. 0128B] in vertice arundo Terret fixa. Virgilius lib. IV Georg.: Et custos furum, atque avium cum falce saligna. Huic [Col. 0128C] versui in Rat. et Mar. subjicitur inscriptio De Hercule.
116. Barthius, lib. XXI, cap. 15, Adv., ait, pulchre Prudentium Herculis Graecum nomen Latinitate donasse, ut Horatius Ulysseum, Virgilius Achilleum. At hoc loco Herculeus adjectivum esse debet, scilicet ardor Herculeus, nisi pro ardor legatur arsit. Sensus est: Ardor Herculeus fuit famosus amore mollis pueri. Horatius lib. I, od. 3, Herculeus labor.
117. Thuan., jactata ferbuit Argo. Vat. A, jacta, mendose, et efferbuit Argo. Mar., Prag., Rat. a prima manu, jactata efferbuit Argo. Alii, jactatae efferbuit, vel ferbuit Argo. Heinsius opinatur jactatae efferbuit Argus; Barthius contendit, legendum jactatae efferbuit Argo, ita ut Argo non declinaverit. Urb., male, ardor in transtris. In glossa nescio quid sit minna, nisi forte intelligatur migma, aut mimax, hoc est, mixtura ignea adeo violenta, ut etiam sub aqua arderet. Vide Macri Hierolex.
118. Vat. A, corrupte, nec mea suppelle. Ald. et [Col. 0128D] Vulg., Nemaea pelle. Mar., Nemaea sub pelle. Rat., Prag., Jureti codex, Nemea sub pelle, ut castigarunt Gifanius et Heinsius. Sic VIII Aeneid., Nemea sub rupe, ex codd. emendatis. In Vat. A error metri efferbuit pro erubuit.
119. Nonnulli scribunt Hilan, et coeleps. Arnobius lib. IV, Hylam nescio quis diligit. Firmicus de Error. prof. relig., Valerius Flaccus lib. III Argon., Hyginus fab. 207.
120. Salii sacerdotes erant Herculis et Martis. Virg. VIII Aeneid.: Tum Salii ad cantus incensa altaria circum Populeis adsunt evincti tempora ramis. De domo Pinaria idem Virg.: Et domus Herculei custos Pinaria sacri. Vide Macrobium, Servium, et alios.
121. Post hunc versum in Mar. et Rat. inscriptio De Libero, qui et Bacchus. Deest in Aldo et nonnullis aliis.
125. Rat., defluit. Codex Jureti, in lusum, ex veteri more scribendi. Lactantius lib. I, cap. 10: Delatus [Col. 0129B] enim Cretam cum semiviro comitatu, nactus est impudicam mulierem in littore. Imitatio Maronis IV Aeneid.: At nunc ille Paris cum semiviro comitatu.
Et densas sepes obscena cubilia inire:127. Musto, novo. —Falerno, mons vini optimi ferax, I.
128. Perfundens, jactabat vinum in equos. —Ferarum, [Col. 0129B] nam tigrides in curru ejus esse feruntur, I.
129. Caper, quia contrarius est vitibus, I.
130. Discindunt, mordent. —Chelydros, serpenes, I.
131. Bromium, Bromius minister fuit Liberi. Bromius, id est Bacchus, a bromo, id est cellario; vel a bruma, in qua multum comeditur; cui etiam caper immolatur, quia vineis valde nocet, I.
132. Satyrorum, satyri rustici sunt, eo quod saturari libidine nequeunt; vel poetae, qui nunquam sapientia saturantur, I.
134. Maenadas, feminas, quae et Bacchae, id est insanientes. —Rotatas, praecipitatas, I.
135. Temulentus, a temeto, id est vino antiquo. I.
[Col. 0130A] 136. Acta, in viriditate; amoenitas littorum; acta, loca arenosa, vel amaena: nam ACTE Graeci dicunt littus, I. amoenitate, Rat.
[Col. 0130B] 137. Scortum, Neaeram, I. Ariadnem, filiam Minois, quam Theseus reliquerat, Vat. A.
138. Incesto, illicito, vel polluto, Iso.
139. Neaeram, pellicem vel concubinam, I. Neaeram dixit, quasi communem amicam, Rat.
142. Ariadnaeus, Ariadnem, natam Minois regis Cretae, Liber pater in conjugium accepit; propter cujus honorem inter astra locata est, vel uxor Liberi fuit; quam cum accepisset, attulit Vulcanus coronam, in qua erant septem lapides: quam Liber ob amorem Ariadnae in coelo collocavit: quam modo coronam dicunt. —Ignis, amor, minna, I.
143. Honore, propter honorem, I.
[Col. 0129C]126. Vat. A a prima manu, hastum, corrupte.
127. Becmanus, in Manuduct. ad ling. Lat. cap. 6, correxit paterae pro patere, quod in nonnullis vulg. exstabat. Ald., Bong., Torn., Widm., et alii veteres, multo. Sed verius videtur musto Heinsio cum Egm., Cauch., quia praecesserat multo haustu. In Alex. etiam et Jureti codice est musto, et in Widm. supra novo, ut musto respondeat. Mihi non displicet multo, nam saepe Prudentius hujusmodi repetitionibus utitur. Imitatio Virgilii lib. I: Ille impiger hausit Spumantem pateram, et pleno se proluit auro.
128. Rat. a prima manu, male, injugum pro bijugum. Tigrides et lynces currui Bacchi tribui solent.
130. Prag., minus probe, creditur pro caeditur. Prag., Widm. supra, Rat. a secunda manu, chelindros. Bong., Widm., celindros. Rat. a prima manu, chelidris. Legendum cum aliis chelydros. Ita etiam habet Mar., sed supra chelyndros cum glossa pilos. Martinus Roa lib. II Sing., part. 2, cap. 10, ostendit vini et colubri similitudinem, et explicat Proverbiorum [Col. 0129D] locum: Vinum mordebit, ut coluber. Hinc Baccho dicatus est draco; caper vero illi caedebatur, quia nocet vitibus. Virgilius lib. II Georg.: Non aliam ob culpam Baccho caper omnibus aris Caeditur, et veteres ineunt proscenia ludi. Arnobius lib. V: Bacchanalia etiam praetermittamus immania, quibus nomen omophagiis Graecum est: in quibus furore mentito, et sequestrata pectoris sanitate, circumplicatis vos anguibus, atque, ut vos plenos dei numine ac majestate doceatis, caprorum reclamantium viscera cruentatis oris dissipatis. Vide etiam S. Augustinum de Civit. Dei lib. VII, cap. 21, et Julium Firmicum de Error. prof. relig. Prudentius hoc peculiare narrat, quod maenades non solum colubris coronarentur, verum etiam eos ore comprimerent: hoc enim est discindunt, sive, ut in codice Jureti legitur, descindunt, quasi colubros lacerarent dentibus. Barthius lib. XI Advers., cap. 15, putat legendum in Arnobio ophiophagiis, uti etiam in Clemente Alexandrino, cujus verba traduxit Arnobius. [Col. 0130B] Sic Prudentius recte ait ore discindunt, nam ophiophagia sonant dilacerationes seu devorationes serpentium: qualia non pauca hodie quoque a praestigiatoribus [Col. 0130C] fieri videmus. Etsi autem chelydri virides dicantur etiam racemi in speciem serpentium circumpendentes, aliud tamen arguunt verba Prudentii.
131. Mar. a prima manu, itemque Rat. a prima manu, placere; recte emendatum placare, quod metrum et Latinitas exposcit.
134. Nonnulli scribunt menadas. Pal., mendose, rotatus. De his vide Catulli carmen Nupt. Pelei et Thetidos.
135. Prag., hic pro hoc. Ricciolius in Indice syllab. controvers. multis probat, primam et secundam in temulentus esse communem. Barthius loc. cit. contendit legendum merulentus, quod mihi non persuasit.
136. Juretus rejicit arca pro acta; nescio autem ubi invenerit arca. Notat, actam esse secretum et amoenum littus, et olim lupanaria in littoribus fuisse constituta, unde videri potest defluxisse nomen Gallicum, bordeau.
[Col. 0130D] 137. Vat. A, vitiose, cortum et illis pro scortum et illic. Perfidus hic juvenis fuit Theseus.
138. Egm., liquerat ingesto.
139. Vat. A, male, Neaerem. Bong., mendose, Neaetram. Antonius Delrius Comm. in Herculem Oet. Senecae observat, hoc loco Ariadnem a Prudentio vocari Neaeram, quia meretrices bene habitas, et succi plenas, quas Attici pugiles, Romani vocabant Neaeras. Tibullus, Horatius aliique passim hoc appellant nomine meretrices, aut suas amicas.
142. Rat. scribit Ariadneus; Prag. ariagneus. De corona Ariadnes plura ac varia Hyginus Poetic. Astronom. lib. II, cap. 5. Paschalius de Coronis cap. 9, lib. I, de hac ipsa corona Ariadnes astris addita fuse disserit. De voce minna in glossa vide comment. ad vers. 117.
143. Heinsius conjicit honorae, scilicet noctis; Gronovius, hunc . . . honorem per epexegesin, persolvit hunc honorem, pretium noctis. Mihi clarior videtur lectio codicum, hoc honore persolvit pretium noctis.
Atque avidus vini, multo se proluit haustu,146. Ducebat, aestimabat. —Ineptia, stultitia, I.
149. Regia, aula, I.
154. Mos patrius, fuit, cum dicebant: Hos coluerunt patres nostri, et ideo nos similiter, I.
155. Nebuloso, mendaci, I.
157. Lucis, vitae, I.
158. Cessit, contigit, I.—Urnas, sepulcra, I, Rat.
159. Ludibria, erant: puellae, cum audissent ita egisse, ludebant, et ad libidinem magis excitabantur, I.
160. Furtivus, stuprum. —Jugalis matrimonalis, vel legalis, I.
163. Meminisse, scilicet solita est, Iso.
166. Praestringam, commemorabo. —Gradivum, [Col. 0132B] Martem. —Cytheream, Venerem, I.
167. Ille, Mars. —Sacerdotem, Rheam Silviam, sacerdotem Palladis, de qua nati sunt Remus et Romulus. —Illa, Venus, I.
168. Phrygio, Anchisae, I. Trojano Anchisae, Vat. A, I.
169. Deam, Venerem, I.
170. Coelicolam, Martem, I.
172. Augusto, nobili. —Sanguine, Jovis, I.
173. Privato, pauperi, Anchisae, I.
175. Ulva, herba, I.
176. Crediderim, ego Prudentius. —Generosae, nobilis, I.
[Col. 0131B]144. Prag., non male, arcem pro axem.
145. Thuan., illo sed tempore.
146. Prag., dicebat ineptia; Palat., fatuique docebat. [Col. 0131C] Utrumque potest defendi. Muretus lib. XVIII Var. Lect., cap. 9, laudat ineptia, ineptiae ex Terentio et Prudentio contra grammaticos, qui inepte ineptiam dici vetant, ineptias jubent.
147. Induperator pro imperator Ennius, Lucretius, Juvenalis aliique.
148. Rat., possit; melius posset.
151. Urb., thura; Egm., Widm. supra, tura; alicubi turae, et cura et ducibus, vitiose. Egm., Pal., Widm. supra, Rottend. prior, parvusque. Opinatur Heinsius parilisque. Jureti codex, thura, et ducibus parvusque.
152. In nonnullis vulg. mendose, imperitus honor. Vat. A et Jureti codex, non bene, aut honor pro aut amor.
156. Ald., Bong., Gis., Heins. et recentiores, tum quia. Weitzius cum plerisque suis, Mar. a secunda manu, Rat., tum quoque. Prag. hoc ipsum voluit in tu quoque. Rectior videtur sensus tum quoque. Sententia est Lactantii lib. I, cap. 15.
[Col. 0131D] 159. Gronovius volebat pignora, raptas. quae conjungi ita possunt (ait Heinsius), ut raptus sit secundus casus. Prudentius intelligit filios et partus puellarum non nuptarum. In plurimis vett. codd. scribitur pignera, cum sermo est de liberis et affectibus: quod Juretus confirmat his Agraetii verbis: Pignora rerum, pignera liberorum et affectionum.
160. Gronovius conjiciebat defensa jugalis. Sed melius est deprensa. Alii scribunt deprehensa.
162. Barthius, lib. LVI, cap. 9, ait, fervere vitiis summa elegantia a Prudentio dici, quae parum tamen attenditur a plerisque, quia frequentissime usurpatur. Utuntur fervo, is Propertius, Valerius Flaccus, Petronius et alii. Illa differentia statuitur inter fervit [Col. 0132B] et fervet, quod fervit est quod nunc aestuat, fervet quod diu tenet fervorem. Lucilius apud Quintilianum lib. I, cap. 6, al. 10: Fervit aqua, et fervet, fervit nunc, [Col. 0132C] fervet ad annum
163. Huic versui in Rat., Mar. et aliis subjicitur inscriptio De Marte, et Venere, Junone, et Cybele, aut Cybelle, ut in quibusdam scribitur.
164. Mar. a prima manu, ut Romanos; recte emendatum ut, Roma, tuos.
165. Weitz., Widm. supra, Gifanius loc. cit., verbo AUCTUS, ex vet. lib. emendatissimo auctam pro ortam.
166. Ald., Gis., Alex., Urb., et alii; perstringam. Weitz., Heins. cum suis, codex Jureti, Mar.; praestringam, quod Heinsius putat esse Prudentianum. Alii Cytheream, alii Cytherean, alii Citheream scribunt.
168. Ald., Gis., Widm. supra, Bong., Mar. et alii, succumbit.
169. Duo Rottendorph., Widm. supra, Bong. a secunda manu, codex Jureti, mortalis obire, quod tenuit Heinsius, quia terrestre et mortale idem sonant. Cham., Cell. et Teol. cum Heinsio faciunt. Gis. et nonnulli vulg., mortalis inire. Ald., Sich., Weitz. [Col. 0132D] cum suis, Fabr., Urb., Mar., Thuan. aliique Hensiani et nostri, mortale subire. Gifanius loc. cit., verbo EPITHETA GEMINATA, ex vet. lib. legit mortale subire, et Servium aliosque grammaticos reprehendit quod vitiosum in versu esse docuerint, duo uni nomini attribui epitheta, cum saepe Virgilius et Lucretius id fecerint, Ennius et antiquissimi saepissime, quod tamen non est probandum. Exempla ipse congerit, et videri alia possunt apud Vulpium in Comment. Catulli vers. 1 praefat., ut alios omittam.
171. Mar., Prag., furtitove igne.
174. Prag., male, Citherea sacram.
175. Widm. supra, mendose, nisa pro lusa. Vat. A, minus bene, misit, et a prima manu, in ulvam.
Liber, ut aetherium meretrix illuminet axem.180. Induxit, decepit, I.
181. Martia, campus Martis Romae. —Sacra, sacrificia, I.
[Col. 0133B] 182. Capitolia, templa. —Condita, constructa, Iso.
183. Titulo, memoriae. —Pelasgae, graecensis, graecae. Pelasgi dicuntur Graeci, a Pelasgo ductore Graeco nominati, I.
184. Palladis, Minervae. —Libyca, Africana, I.
185. Cognatos, parentes Martis. —Nudum, clarum, vel purum, quia nuda Venus pingebatur, I.
186. Accirent, vocarent. —Erycino, Eryx mons. —Vertice, [Col. 0134A] de vertice, I.
187. Mater, Opis, quae in Ida monte colebatur, I.
188. Viridi, quia viret olivis, vel vitibus. —Orgia, [Col. 0134B] sacrificia. —Naxo, mons, vel insula, ubi Bacchus colebatur, I.
191. Manes, deos inferni, I.
193. Ancus, etc., hi fuerunt principes Romanorum, I.
195. Sic Vesta, talis. —Sic Palladium, tale est templum Minervae, I.
196. Terror, divinitas. —Asylum, domum refugii, I.
[Col. 0133B]180. Tertullianus cap. 4 de Idolol.: Omnia igitur colit humanus error praeter ipsum omnium conditorem. Minucius pariter tradit Romanos omnia omnium falsa numina coluisse, quem ad locum plura disserunt Elmenhorstius, Ouzelius, Wowerus, Rigaltius. Sententia haec erat Romanorum, omnes deos colendos esse sapienti: idcirco verum Deum et religionem Christianam aversabantur, quod hic cultus cultui falsorum deorum esset contrarius. Hinc intelliges, imbecillum esse argumentum nonnullorum qui putant exaggeratas esse persecutiones Romanorum in Christianos, quia Romanorum religio omnes religiones admittebat. [Col. 0133C] Siquidem aliae gentes ita deos suos venerabantur, ut non negarent alios coli debere. Contra Christiana religio bellum omnibus idolis indixit. Accedebat implacabile Judaeorum in Christianos odium, quo saepe ethnicos instigatos compertum est.
181. Haec sacra equiria dicebantur, quae erant ludi in honorem Martis, in campo Martio per cursum equorum celebrati. Ovidius in Fastis lib. III.
182. Cellar. et Teol. notant, montem Palatinum diversum esse a Capitolino, adeoque laxe sumi pro quolibet colle Romano. Pro Jove Capitolino sumi Capitolia observatum est vers. 444 Apoth. Chamillardus ait accipi Capitolia pro quovis templo sublimi et insigni, maxime Jovi dicato. Sed recte addit templum Jovis Capitolini posse dici conditum saxis Palatinis, quia montis Palatini saxis fuerit exstructum. In templo Capitolino tria erant delubra, medium Jovis, dextrum Minervae, laevum Junonis, ut comprobat Donatus lib. II de Urbe Roma, cap. 4.
[Col. 0133D] 183. Juppiter pater Martis fuit; hinc proavus Romanorum. Chamillardus proavum vocari ait, quia Veneris fuit parens. Sed sermo hic est de diis cognatis ex Marte, ut vers. 185.
184. Juno a Carthaginiensibus maxime culta. Virgilius lib. I Aeneid.
185. Displicet Heinsio quod Barthius curis secundis ad Claudianum castigare voluerit cognatos det Sparta deos. Giselinus explicat, deos contingentes sese mutuo, quod sorte bellica victi similiter Romam traducti essent. Sed suspicatur legendum cognatos de matre deos, hoc est Castorem et Pollucem, natos ex eodem ovo, quod Leda, a Jove compressa, peperit. Haec conjectura multum arridet Chamillardo. Ego puto, a Prudentio clare vocari Jovem, Palladem et Junonem deos Romanorum cognatos de Marte, sive [Col. 0134B] ex parte Martis.
186. Celeberrimum Veneris templum erat in monte Eryce in Sicilia.
187. Vide Ovidium lib. IV Fastor.
188. Alter Rott., Bacchia. Vat. A, mendose, Bacchida. Naxus insula Baccho dicata.
189. S. Leo in serm. 1 de SS. Petro et Paulo: Diligentissima superstitione habebatur collectum (Romae) quidquid usquam fuerat vanis erroribus institutum.
190. Weitzius cum suis, Thuan., alter Rott., Prag., Rat., Gif., verbo AUCTUS, ex vet. lib., quot in orbe sepulcra: quod omnino verum esse ait Heinsius. Ald., [Col. 0134C] Gis., Mar., Vat. A, Urb., Teol. et alii, in urbe. Juretus approbat in urbe sepulcra Heroum. Sed falso putat omnes libros et vulgatos et veteres ita habere, excepto quodam deterioris notae, ubi legit quot in urbe sepultos Heroes. Advertit, templa paganorum primum fuisse sepulcra, ut docent Clemens Alexandrinus, S. Cyrillus Alexandrinus, Julius Firmicus, Arnobius et alii. Kirchmannus lib. II, cap. 16 de Funer. Rom., hinc confirmat plurima olim sepulcra intra Urbem exstitisse, praesertim clarissimorum virorum et virginum Vestalium. Eutropius fortasse de sepulcris imperatorum loquitur, cum ait de Trajano: Solus omnium intra Urbem sepultus est. Ossa collata in urnam auream in foro quod aedificavit sub columna sita sunt. Inanis quorumdam opinio est urnam illam auream supra columnam fuisse collocatam; neque dubito quin adhuc sub columna sit. Caeterum mihi multo magis placet in orbe. Id enim objicit poeta Romanis, quod heroes omnes, quorum in orbe exstarent [Col. 0134D] sepulcra, templis venerarentur.
191. In Prag. pro manes videtur esse inanes; Egm., manens, lege manes. Conjicio quot fabula manes: ita enim procedit sententia Romanos colere quotquot fabula jam mortuos nobilitaverat. Horatius lib. I, Od. 4: Jam te premet nox, fabulaeque manes.
192. Prudentius populum Romanum vocat nostrum populum, quamvis Romae natus non fuerit. Non ergo ratio haec satis est efficax, ut Caesaraugustanus, aut Calagurritanus censeatur.
193. Vat., corrupte, Tellus, pro Tullus.
194. Prag., vitiose, fugierunt.
195. De Palladio vide vers. 544 lib. II; de Penatibus vers. 965 ejusdem lib. II in Symmach.
196. Ald. et nonnulli alii, terra asservavit asylum. Heinsius aliquando putabat reseravit terror: Cronovius, [Col. 0135B] sacravit terror. Non est sollicitanda lectio communis antiquum servavit terror asylum; in Oxon. antiquam, minus bene. Virgilius lib. VIII: Hinc lucum ingentem, quem Romulus acer asylum Rettulit. Post hunc versum Mar., Rat. et alii pro titulo: Unde error invaluit.
Moribus infamem, compressa virgine per vim,203. Molae, mola genus sacrificii de farre et sale. —Illita, polita, I.
204. Unguento, cum oleo. —Lares, ignes, I.
205. Fortunae, deae. —Divite cornu, id est aureo. Fortuna fertur habere in dextra manu cornu, quod nymphae omnibus bonis repleverint, I.
208. Trivit, osculatus est, Rat.
211. Persuasum, certum, speratum, I.
213. Insulsum, stultum, imprudentem, I.
[Col. 0136B] 214. Privatos, pauperes, I.
216. Capitolia, templa, I.
218. Sacram viam, Sacra via est Romae, sicut et Latina: in ea via reconciliati sunt Sabini et Romani. —Mugitibus, a mugitibus scilicet boum vel ovium. —Ante, coram se, I.
219. Delubrum, templum Veneris et Romae deae pari altitudine se extollebant. —Et ipsa, ironia. I.
[Col. 0135B]198. Vat. A et Prag., una superstitio.
199. Juretus notat, passim ab optimis scriptoribus horrorem et venerationem simul conjungi.
[Col. 0135C] 201. Rat., monstrarent. Ald., Weitz., Palat., Gis., Heins. et alii, primo. Mar., Prag., Rat. et alii Weitziani, prima.
204. Mar. scribit ungento. De consuetudine veterum ungendi terminos, sive lapides qui pro terminis erant, dicam ad lib. II. Hoc eodem sensu explicari valet saxa illita ceris vers. super., ut alibi ostendi: quanquam intelligi etiam potest, statuas ipsas ceris versicoloribus, quod ab antiquis usitatum est, fuisse pictas. Janus Rutgersius Var. Lect. lib. V, cap. 4, multa affert, quibus suadet, genua incerare deorum nihil aliud esse nisi vota affigere cera in femore, ex Apuleio et Juvenali, satira 9: Quando ego figam aliquid? Satis in hanc rem evidentia sunt verba Luciani in Philopseude de quadam statua: Multi ante pedes ejus oboli jacebant, ac alia quoque numismata, nonnulla argentea cera ejus cruri affixa; laminaeque ex argento, vota alicujus. Potest igitur ita etiam exponi hic locus, praesertim quia saepe vota votis superaddebantur. [Col. 0135D] Lucretius lib. VI, Nec votis nectere vota. Olearius ad Philostrati Heroica, cap. 2, not. 13, pag. 673, hunc Prudentii locum explicat, et distinguit eos qui deos inungebant honoris causa, et qui genua deorum incerabant, sive saxa ceris illinebant, scilicet cera tabulam affigebant quae vota contineret. Philostrati verba de statua haec sunt: Atterendoque eam et tempus, et illi, ita me amet Juppiter, qui inungere solent, aut vota cera affigunt, speciem immutarunt ejusdem.
205. Arnobius lib. VI saepe habitum usurpat de forma statuarum: Mulciber fabrili cum habitu: aut fortuna cum cornu, pomis, ficis, aut frugibus autumnalibus pleno.
206. Lapidem pro simulacro Arnobius, Minucius, etiam Livius accipiunt. Primis temporibus lapides et stipites pro simulacris deorum habitos, multi opinantur. Sed stipites, lapides et columnae, quae pro diis colebantur, ut ego quidem existimo, pierumque aliqua rudia lineamenta humanae formae praeferebant
[Col. 0136B] 209. Egm., Pal., Vat. A, codex Jureti, impressit: quae lectio defendi potest simili loco Propertii lib. I, eleg. 16: Osculaque impressis nixa dedi genibus. Pro alia lectione facit S. Hieronymus epist. 3. ad Rufinum: Quam illud os, quod mecum vel erravit aliquando, vel sapuit impressis figerem labiis? Confer notationes Woweri, Elmenhorstii, Heraldi, Rigaltii et Ouzelii ad haec Minucii verba: Manum ori admovens, osculum labiis pressit.
[Col. 0136C] 210. Heinsius conjecit caesa pro caeca. Hanc conjecturam secutus est Cellarius. Teolius etiam caesa expressit, et utrumque in Vatt. esse confirmavit. Mariettus solum vidit caeca in suis, et id mihi magis placet; quia scilicet caeca et surda simulacra solent dici. Rat. et Weitz. cum suis, opemque, non male.
211. Fabr. Bong., quid quis. Egregie probat Prudentius, ethnicos ex errore coepisse deos colere, ex praejudicatis, et praeconceptis a tenera aetate opinionibus in eodem cultu perstitisse. Simili arguendi ratione nonnulli impii homines veritatem religionis Christianae infirmare conantur: sed ineptissime. Nam Prudentius prius ostendit cultum deorum aperto mendacio et errore coepisse: tum addit vers. seqq., gentiles nunquam rationes sui cultus ad trutinam revocasse, sed solum ob usum et consuetudinem in superstitione perstitisse. At religio Christiana illico qualis esset, patuit, neque erroribus invalescentibus aucta est. Eam, quamvis multa obscura tradentem et [Col. 0136D] difficilia praecipientem, homines jam adulti aliisque religionibus innutriti susceperunt. Nunc quidem plerique in ea nati educatique sunt; sed nihilominus argumenta quibus ejus veritas demonstratur obvia passim sunt, et omnem dubitationem valent expellere.
212. Ald., Torn., mendose, non qui, pro nunquam. Egm., Palat., Vat. A, codex Jureti, animamque.
215. Mar. a prima manu, namque domo.
216. Virgilius, Cassiodorius et alii, Capitolia celsa. Confer glossas.
217. Rat. a secunda manu, lanigeros. Retine laurigeros.
218. Ald., at Sacram; alii, ac Sacram. In Mar. et Rat. post hunc versum lemma De simulacro Romae, et variis simulacris. Alii solum, De simulacro Romae.
219. Smyrnei primi templum urbis Romae tanquam deae statuerunt. Alabandenses secuti sunt exemplum, et ludos anniversarios addiderunt. Adrianus in Urbe ipsa struxit Veneris et Romae templum. Vide Lipsium [Col. 0137B] lib. III de Magnit. Rom. imp., cap. 6, et Patinum imper. Roman., numism. pag. 3, ubi exhibet numismata cum inscriptione ΘΕΑ ΡΩΜΗ, et plura addit de cultu Romae exhibito a Synnadensibus, Temenothuritanis, Amorianis, Ancyranis. Prudentius loquitur de templo quod Adrianus Veneri, Aeneadum matri; et Romae, quasi ejus proli, statuit. Donatus, de Urbe Roma lib. III, cap. 5, putat idem fuisse templum cum duabus aediculis: Teolius cum Ciampinio tenet fuisse duo diversa, sed simul juncta, et postea in ecclesiam SS. Cosmae et Damiani conversa. Claudianus alio in loco templum Romae videtur collocare lib. II Stilic., videlicet in monte Palat.: Conveniunt ad tecta deae, quae candida lucet Monte Palatino. Sermo est de Romae templo. In hortis S. Mariae Novae, sive monasterii S. Franciscae Romanae exstant adhuc muri duorum templorum quae inter se unita erant, quae alii putarunt esse Isidis et Serapidis, alii Solis et Lunae. Famianus Nardinus lib. III, cap. 12, Romae antiquae, pro certo habuit haec esse templa Veneris et [Col. 0137C] Romae. Cl. Carolus Fea, qui in eadem erat opinione, locum mihi commonstravit, remque ita se habere plane persuasit. Ut enim adhuc apparet, pari culmine haec duo templa se tollebant, et ita inter se postica parte adhuc conspiciuntur unita, ut in ipso medio muro quo conjunguntur magnum pateat ostium arcuatum; ac fortasse in hoc ostio ara communis erecta erat, qua geminis simul deabus thura adolebantur. Exstant haec duo templa in monte Palatino, unde in viam Sacram prospectus erat: non enim via Sacra arcum Titi intercurrebat, ut nonnulli putant, sed eo fere loco procedebat quo nunc est ecclesia S. Mariae Novae: qui locus olim multo erat humilior et depressior, nunc ruderibus aedificiorum congestis sublimis apparet. Clare igitur jam intelligitur cur dicat Prudentius: Sacram resonare viam mugitibus ante delubrum Romae. Huic vero sententiae comprobandae maxime favent verba Xiphilini e Dione Cassio in Adriano, de quo ait: Formam templi Veneris, quod [Col. 0137D] Romae fecit, ad eum (Apollodorum architectum) misit, ut magnum opus absque opera ejus fieri posse ostenderet: tum quaesivit ex eo, num id templum bene et ratione aedificatum esse videretur. Is rescripsit altius ampliusque multo fieri oportuisse, quo magis et propter altitudinem suam in viam Sacram emineret, et propter amplitudinem machinas reciperet, quae clam in eo compactae de improviso in theatrum perducerentur. Porro simulacra majora esse dicebat, quam ratio altitudinis amplitudinisque templi pateretur. Etenim, inquit, si deae surgere atque inde exire voluerint, non poterunt. Confer comment. ad vers. 765 lib. II. In nummis plurium imperatorum ce nere licet templum sex columnarium cum inscriptione Romae Aeternae: de qua appe latione fuse disserit Juretus ad lib. II Symmach. [Col. 0138B] epist. 55. Consuli possunt de Romae templo Ammianus Marcellinus, Spartianus, Tacitus, Cassiodorius, Xiphilinus.
Ut semel obsedit gentilia pectora patrum222. Deabus, Romae et Veneri, I.
223. Vera ratus, infantia puerorum, vel omnis paganus, I. Scilicet puer, de quo supra, Vat. A.
226. Illic, in templo Romae. —Alcides, Hercules. ab Alcaeo patre. —Gadibus, Gades sunt insulae juxta Britanniam, quas Hercules spoliavit, ibique Geryonem interfecit. —Hospes, Evandri, I.
227. Riget, illic stat. —Gemini, Castor et Pollux, scilicet stant, I.
[Col. 0138A] 228. Corrupta, ignobili. —Ledeia, epexegesis, filii Ledae, I.
229. Nocturni, quia in nocte splendent, et quia domitores equorum erant. Equites, quia forte adhuc vivi nocte equitabant; vel propter duas stellas dicit, quae, dum moventur, equitare videntur, I, Vat. T.
230. Impendent, scilicet curvi. —Retinente, scilicet cursum, quo utebantur, Vat. T.—Retinente veru, id est sagitta, Vat. S.
[Col. 0138B]223. Ald., Torn., Gall., Vera ratus quaecunque senatu auctore probentur. Ita Vat. A, sed probantur, non probentur. Cum Vat. A faciunt Alex., Egm., Pal., Widm. supra, codex Jureti. Heinsius ait, Thuan. et alios tam suos quam Weitzianos habere quaecunque senatu auctore probentur. Sed Weitzius habet probantur; quanquam affirmat, ita Aldum edidisse, in quo ego solum invenio probentur. Idem Weitzius innuit, in Widm. a prima manu esse quaecunque fiant auctore senatu; ad oram, fuant. Colerus etiam invenit fuant, Cauchius cluant, et ita emendandum censet quoties in Prudentio occurrit fiat, prima correpta. Prag., Mar., unus Rott., Weitz., Gis. aliique recentiores, quaecunque fiant auctore senatu. Rat., recenti manu, fiant quaecunque, abrasis prioribus. In Mar., mendum est sanatu. Notum est, senatum Romanum de religionibus judicasse. Tertullianus, cap. 5 Apolog., [Col. 0138C] Vetus erat decretum, ne qui deus ab imperatore consecraretur, nisi a senatu probatus.
224. Vat. A error est putabit.
226. Vat. A, Rat. a prima manu, Mar. a prima manu, Urb. vitiose, spoliatis gradibus. Existimat Grangaeus, Prudentium loqui de foro quod construxit Augustus, in cujus altera porticu erant statuae regum Latinorum, in altera Romanorum. Hercules dictus est Alcides ab Alcaeo avo, non patre, ut ait Iso; qui male Gades exponit.
227. Ald., Weitz., Widm., Bong., scribunt Archadiae. Rat., Mar., Arcadia. Prag., Archadio. Heinsio videtur durus et insolens loquendi modus hospes Arcadiae pro hospes Arcadis, hoc est Evandri. Gronovius opinabatur Arcadii, Heinsius Arcadis e fulvo. Fortasse Prudentius vult, Alcidis statuam ex aere Arcadiae esse, quasi ab Evandro jam olim positam. Scilicet riget aere Arcadiae.
228. Prag. pro nothi habet riget, et supra glossa [Col. 0138D] in statuis aureis. Imitatur illud Supposita de matre nothos lib. VII Aen.
229. Vat. A, depravate, avo pro duo. Lactantius, lib. II, cap. 8: Deinde illud, quod Castor et Pollux bello Latino apud lacum Juturnae visi sunt equorum sudorem abluere, cum aedes eorum, quae juncta fonti erat, sua sponte patuisset, iidem bello Macedonico equis albis insidentes P. Vatinio Romam NOCTE venienti, se obtulisse dicuntur, nuntiantes, eo die regem Persen victum atque captum. Iso aliter explicat nocturni equites.
230. Fabr., Gis., Weitz. cum suis, Mar., Rat., Prag., alter Rott., vulg., retinentque veru, et Prag. addit glossam hastam, quam lectionem et explicationem approbat Mariettus. Ald., Vat. A, Jureti ms. impendent retinente solo; unus Rott., dependent retinente [Col. 0139B] solo. Thuan., Oxon., Alex., Urb., Heins. et recentiores, impendent retinente veru. Sed Chamillardus et Heinsius putant, veru esse hastam sive instrumentum bellicum, ut veru sabellum apud Virgilium, et ita vertit versu Italico Ansaldus: Sono appoggiati alle lor' aste, e fatti Di fuso piombo arrestano i lor passi. Holstenius in epist. de Fulcris seu Verubus Dianae Ephesiae, ex glossario Latino optimae notae, in tribus codicibus Vatt. tradit, verua esse virgas aut virgulas ferreas. Exponit autem Prudentium de hujuscemodi fulmentis ferreis oblongis, quibus statuae solent retineri, ac putat errorem vulgi notari, eas statuas impendentes, et jam jam casuras admirantis. Hac lectione, quam Holstenius in codice Urbinate viderat, tuetur aliam similem lectionem editionis principis Romanae Minucii: Diana interim est alte succincta venatrix; et Ephesia mammis multis, et verubus exstructa; et Trivia trinis capitibus, et multis manibus horrifica. Scilicet verubus tota mammo si pectoris moles sustinebatur: nam illud signum instar Aegyptiorum [Col. 0139C] simulacrorum pedibus erat arcte compressis. Holstenius affirmat, Georgium Fabricium, cum in suis exemplaribus constanter reperisset retinente veru, perperam correxisse retinentque veru. Nescio quo loco Fabricius id fassus fuerit, nisi quod in Comment. in poetas Christ. verbo GEMINI FRATRES affirmat lectionem hactenus depravatam fuisse; sed constat in veteribus edd. et mss. varias fuisse lectiones. Lectio et explicatio Holstenii mihi admodum placet; sed alia etiam defendi potest. Ets: enim legas retinente veru, adhuc intelligere licebit retinente ipsa hasta, cui innituntur.
717 More deae, nomenque loci, ceu numen, habetur,232. Insignia, statuae, I.
234. Picus, filius Saturni, de quo Virgilius: Fecit avem Circe, sparsitque coloribus alas, I.
235. Epotum, syncope pro epotatum; datum a conjuge. —Sparsus, sparsum habens, I.
237. Mense, Januario, I.
238. Auspiciis, ominibus, auguriis, Iso.
239. Agitant, frequentant, I.
[Col. 0140A] 240. Calendarum, vocationum, I.
243. Catenam, malam consuetudinem quae ligat hominem, I.
246. Mense, quia in honorem ejus octavus mensis appellatus est. —Adytis, templis, sacrificiis. —Flamine, sacerdote, I.
247. Augustum, Octavianum, I.
[Col. 0139C]231. Vat. A, vitiose, suffusa. Egm. et Pal., suffosso. Antiquus est mos infundendi plumbum basi, ut statuae firmlus haereant. Christiani scriptores occasionem inde sumebant irridendi numina gentilium. Arnobius, lib. VI: Jam dudum istos videretis deos . . . . . a ruinarum casibus et dissolutionis metu, subscudibus et catenis, uneis, atque ansulis retentari: interque omnes [Col. 0139D] sinus, commissurarumque juncturas plumbum ire suffusum, et salutares moras signorum diuturnitatibus commodare. Et postea: Si permanendi necessitatem patiuntur, quid miserius his esse, aut quid infelicius poterit, quam si eos in basibus ita unci retinent et plumbeae unctiones? Juretus multis probat ethnicos solitos aliquando vincula statuis injicere, ne dei aufugerent. Arguit etiam imperitiam scioli cujusdam, qui ad oram sui codicis adjecerat, Prudentii verba designare statuas fusiles et plumbeas. Tertullianus, cap. 12 Apolog., meminit plumbi in statuis: Ante plumbum, [Col. 0140B] et glutinum, et gomphos sine capite sunt dii vestri.
233. Gis., Rat., Egm., Cauch., Widm. supra, Tros Italus: quod etiam volunt Oxon., Dros Italus, et Vat. A, Ros Italus, corrupte, vel quia in Vat. A. primae litterae versuum nonnunquam desiderantur. Mar. et Widm. iterum supra, dux Salius. Alii, dux Italus. Heinsius ita legit et distinguit Tros, Italus, ut Tros significet Aeneam. De Italo, Sabino, Jano, Saturno vide Virgilium lib. VII, ad quem respicere videtur Prudentius. Itaque assentior Gifanio verbo strata viarum, qui ex V lib. legit dux Italus, quem ducem appellat, quia princeps auctor fuit nominis Italiae.
236. Rat. ex correctione alicujus scioli sua sordida cuique. Ald., Mar. a secunda manu, Gis. et alii, sua cuique vetusta. Vat. A, sua cuique vetusto. Egm., Palat., sua cuique vetustas. Agna Jano etiam. Prag., Mar a prima manu, Oxon., Widm., Fabr., sua cuique sordens, ut cuique sit dactylus: de quo jam dixi. Molinaeus, in tractatu de Altaribus, putat multitudinem [Col. 0140C] altarium, quam gentilibus exprobrat Prudentius, catholicos a paganis hausisse: at impudenter. Nam poeta irridet arulas sanguine sordidas, ante pedes hominibus monstrisque ubique locorum consecratas. Quid isthaec cum altaribus catholicorum?
237. Vat. A, male a prima manu, de mense ligatur. Celeberrimae erant calendae Januariae, contra quas sermo exstat S. Maximi. Vide Binghamum, Orig. Christ. tom. IX, lib. XX, cap. 1, § 3, qui has ferias sine ritibus idololatricis sub imperatoribus Christianis continuatas docet, sed ita ut concilia et Patres adversus eas inveherentur.
240. Ald. male legit ac interpungit gaudia ducunt. Festa Calendarum sic observantia crevit. In collect. Canonum S. Martini Brachar., cap. 73 ita habet: Non liceat iniquas observationes agere calendarum, et otiis vacare gentilibus, neque lauro aut viriditate arborum cingere domos. Omnis haec observatio paganismi est.
244. Huic versui in Mar., Rat. et aliis succedit [Col. 0140D] lemma De simulacro Augusti.
246. Prag., Pal. et nonnulli alii, mensa, quod probat Cauchius, quia mensae in sacrificiis pro aris erant. Heinsius ait in vetustioribus esse mensae; sed ipse scripserit mense, nam id edidit in contextu, et ita legunt plerique. Hic mensis est sextilis. Augustus nuncupatus in honorem Augusti. De honoribus Augusto etiam viventi exhibitis, passim scriptores. Vide Horatium lib. II, ep. 1. Ejus caput in nummis radiis coronatum cernitur. Constat etiam feminas fuisse ejus flamines seu sacerdotes.
Nuntia suffuso figunt vestigia plumbo.248. Strata, posteritas. —Pulvinar, lectus deorum, lectisternium altare, I.
249. Tituli, inscriptiones, honores, I.
250. Caesareum, Octaviani, I.
251. Quo, ut. —Livia, uxor Octaviani, I.
255. Viri, alterius, quam Octaviani, Iso.
256. Geniale, nuptiale, I.
257. Sponsus, adhuc, I.
[Col. 0142B] 258. Pactam, conjunctam, sponsam, Iso.
259. Ortum, nativitatem, I.
261. Fescennina, nuptialia carmina dicta ab urbe Fescenna; sive quia fascinum pellunt. Item Fescenninus deus nuptiarum dicitur, Iso. Nuptialia carmina, Mar.
262. Deum sortes, deorum responsa, I.
263. Taedas, nuptias, I.
266. Floras, inde floralia. —Creasti, deputasti, I.
[Col. 0141B]250. Tacitus lib. I Annal.: Caeterum sepultura more perfecta, templum et coelestes religiones decernuntur: Quod ait poeta Jovis ad speciem, intelligo templum Augusto decretum, perinde ac Jovi solebant templa erigi. Chamillardus aliique probabili ratione putant, imaginem Augusti specie Jovis fuisse exhibitam. Post hunc versum in Mar., Rat. et aliis, De simulacro Liviae, uxoris Augusti.
251. Aid., mendose, adjacere. Ouzelius ad verba Minucii, Et divi caeteri reges, qui consecrantur, plura disputat de apotheosi Liviae, quam habitu et nomine Junonis consecratam fuisse, ex his versibus colligit. [Col. 0141C] Accedit Chamillardus. Mihi id non clare liquet. Nam verba poetae solum innuere videntur, Liviam deam esse factam more gentilium, et honores consecutam qui Junoni tribuebantur. Livia etiam vivens per adulationem vocabatur Juno, ut Augustus Jupiter. Grangaeus affirmat veteres libros habere quo Julia Juno, et bene, si adoptionem spectas. Nam Livia ab Augusto marito fuit adoptata, adeoque nomen Juliae obtinuit. Exstant nummi in quibus diva Julia Augusti filia vocatur. Nescio autem quinam illi sint libri veteres. Giselinus quidem conjiciebat legendum Julia pro Livia, quia Augustus Juliam filiam Agrippae obtrusit, a se, ut suspicio erat, corruptam. Sed dubium non est quin de Livia sit sermo.
254. Suetonius de Augusto cap. 62: Liviam Drusillam matrimonio Tiberii Neronis, et quidem praegnantem abduxit.
256. Ald. legit et distinguit gerebat, Pronuba jam gravidae fulcrum, et geniale parantur. Ita etiam videtur [Col. 0141D] legisse Mariettus in suis, excepto Prag., ubi est paratur. Adhaeret Weitzius cum suis, sed in Bong. deest et post fulcrum. In Oxon., Alex., Urb., fulcrum et geniale parantur. Vera videtur lectio Giselini et aliorum, gerebat Pronuba: jam gravidae fulcrum geniale paratur. Sic lectus genialis apud Horatium; et lib. II in Sym., vers. 615, genialia fulcra; vers. 1083, fulcra jugalia. Pro jam Widm. tam, minus bene. Colerus, pag. 568 ad cap. 1 lib. VI Valerii Maximi, putat, Prudentium dehiscere in lectum genialem, de quo Valerius: Sanctissimumque Juliae genialem torum. Liviam hic intelligi Lipsius docuit. Colerus hoc loco laudat suum codicem ms. Prudentii, quem nos sub Marietti nomine allegamus: ipsum vero Prudentium vocat ardentem, et piissimi zeli plenum poetam.
257. Juvenalis satir. 6, vers. 599: Et vexare uterum [Col. 0142B] pueris salientibus.
259. Augustus est vitricus, Drusus privignus; quia Livia erat uxor Augusti, mater Drusi.
261. Livia intra tertium mensem peperit: adeoque quodammodo inter nuptialia carmina. Giselinus objicit Liviam ex adulterio cum Augusto concepisse, et Suetonium testem allegat. Verum Suetonius solum ait suspicionem ejus rei fuisse. A Fescennio Etruriae oppido versus nuptiales, obscenitate pleni, Romam allati dicuntur. Hinc Fescennina licentia apud Horatium. Fescennia minus bene in nonnullis vulg.
[Col. 0142C] 262. Gifanius, verbo FAC, contendit legendum Utque deum sortes, sic Apollinis antra dederunt, ex vett. libris, in quibus tamen erat atque deum, et in uno cum litura idque deum. Heinsio displicet quod Gifanius pessimo exemplo ita castigare voluerit, nihil legem metricam moratus. Verum ipse Heinsius saepe ita peccat. Weitz., ut videtur, cum suis, Thuan., alter Rott., Mar., Prag., Rat., Alex., id Apollinis. Ald., Gis., Urb., et Apollinis. Balthus, de Silentio oraculorum part. 2, cap. 5, hos versus intelligit de responsis haruspicum, non de oraculis, quae jam cessaverant; negat vero ex his versibus argui, vetera oracula meras fuisse sacerdotum imposturas, etiamsi intelligantur de oraculis. Revera Dio non Apollinem, sed pontifices consultos narrat. Id tamen non prohibet quominus etiam Apollinis aliquod oraculum aut verum, aut confictum fuerit divulgatum. Juvenalis, sat. 6, vers. 553: Quidquid Dixerit astrologus, credent a fronte relatum Ammonis, quoniam [Col. 0142D] Delphis oracula cessant, Et genus humanum damnat caligo futuri. Van Daleus, dissert. 2 de Oraculis, ex toto hoc Prudentii loco arguit Augustum post mortem reddidisse oracula (conficta scilicet), et dum viveret oracula in vulgus fuisse sparsa, sive per ipsum, sive per ipsius et Tiberii adulatores.
263. Ald., perperam, cederet aedes. Pal., Vat. A, credere thedas. Mar., Prag., caedere tedas. Egm., Widm. supra, credere taedas. Alii probe, cedere taedas.
264. Mar., Widm. supra, nupta vocatur. Mar., aliena manu, jugatur.
266. Ald., Mar., flores inter, Veneresque, minus bene. Prag, Veneremque. Circus, et templum Florae inter Quirinalem, et Pincium montem collocantur.
267. In Vat. A desideratur sapiens. Prag., contra [Col. 0143B] metrum, nec mirum, si quis enim sapiens. Cauch., Urb., bini Rott., dubitaverit, quod tenuit Heinsius.
Strata ad pulvinar jacuit, responsa poposcit.272. Divi, omnes imperatores Romanorum divi vocantur. —Principis, Hadriani, I.
273. Gremio, lecto, lectulo. —Spoliatum, castratum, I.
274. Hadrianique, bonus propter hoc tantum. —Ganymedem, amasium. —Cyathos, vascula, I.
275. Porgere, pro porrigere. —Jove, Hadriano, I.
276. Ambrosii, liquidi, divini. —Lyaeum, vinum, quia leniter intrat, I.
277. Vota, preces. —Marito, Antinoum, quia sic propter turpitudinem maritum dicit, Ganymedes fuit [Col. 0144B] amasius Jovis; ita Antinous Hadriani, I.
279. Nerones, reges, I.
282. Ascitae, evocatae, I.
283. Persuasum, placitum, I.
285. Paphiae, Veneri, a Papho insula, ubi colebatur. —Adulter, Vulcanus, I.
286. Successibus, prosperitatibus, felicitatibus. —Suos, suos dicit Aeneadas, quia ex genere Veneris Romani venerunt per Aeneam, I.
290. Impletis, quando venit plenitudo temporis, I.
[Col. 0143B]270. Cauch., Weitz., enituisse. Sed Weitzius nullam discrepantem scripturam advertit, cum plerique habeant nituisse. Post hunc versum in Mar., Rat. aliisque multis exstat haec inscriptio: De cultu Hadriani, [Col. 0143C] et Catamiti ejus.
271. Jureti codex, Weitz., Mar., Prag., Rat. et alii, in sede. Gis. in contextu, et plures vulg. cum Ald., coelesti sede. Hunc locum explicat Picus Mirandulanus, lib. IV de rerum Praenotione, cap. 4: Nec Hadriani Caesaris exemplum longe abest, quando foedo est Antinoi captus amore; ob idque mortuo illi et divini honores designati, et cognomina urbs parata, compositis etiam, et ementitis oraculis, ut Spartianus, et ex nostris Athanasius, Aur. Prudentius, Eusebius, alii prodiderunt. Sed et in ipso lunae circulo ementita sedes excogitata, ut scribit Tatianus Adversus gentes, et innuit Prudentius quando ait illum COELESTI SEDE LOCATUM. Athenagoras scribit Graecos novum sidus Antinoum inter coelestes imagines confinxisse. De Antinoo videri etiam possunt Pausanias, Aurelius Victor, Tertullianus in Apolog., Casaubonus ad Spartianum, Bulengerus de Rom. Imp., Pignor us de Servis pag. 223, Baronius tom. II Annal. pag. 81, et Franciscus Mediobarbus Biragus Imper. Roman. numism. [Col. 0143D] pag. 187, ubi multa affert. de Antinoi statuis per universum orbem terrarum, templo apud Mantineam et numismatibus.
272. Romani pueros procaces et quibus ad nefariam impudicitiam uterentur, delicias et de icia appellabant, ut ex Virgilio et Statio colligi potest. Catullus idem nomen transtulit ad passerem et amicas, Martialis ad columbam. Vide Pignorium loc. cit., pag. 95 et 96.
273. Fabr., morte virili; mendum puto.
274. Ald., non erat os dis Pergere. Legendum cyathos diis Porgere.
275. Medio in lecto amici discumbebant in conviviis, ut facile amatoris gremio incumberent, ut notat Chamillardus. Alioquin si tres in eodem lecto accumberent, in medio erat dignissimus. Feminae [Col. 0144B] per initia assidebant, post etiam in sinu aut gremio virorum accubuerunt. Huc opinor respexisse Prudentium; quasi Antinous uxor fuerit Hadriani. Consule Bulengerum, de Conviviis lib. I, cap. 32.
276. Ald. et vulg. nonnulli, portare; melius potare. Ganymedes Jovi pocula ministrabat, Antinous [Col. 0144C] cum Hadriano simul potabat. Quamvis ambrosia fuerit deorum cibus, nectar potus, recte poeta nectar vocat ambrosium, quia ambrosius sonat immortalem. Vide vers. 22 et seqq. hymn. 3 Cath.
277. In glossa, MARITO, Antinoum, corrigendum est Hadriano.
281. Thuan., fragiles pro fragilis. Nonnemo ad hunc locum id adnotat: Paganorum virtutes veras virtutes non fuisse, ostendit S. Augustinus contra Pelag. innumeris locis. Nihil magis invitus ago quam ut odiosis hujusmodi quaestionibus respondeam. Itaque solum dicam, S. Augustinum quovis alio sensu potius exponendum esse, quam ut videatur docuisse theses in Baio damnatas, scilicet 22: Cum Pelagio sentiunt qui textum Apostoli ad Rom. II, Gentes quae legem non habent, etc., intelligunt de gentibus fidei gratiam non habentibus. 25: Omnia infidelium opera sunt peccata, et philosophorum virtutes sunt vitia. 27: Liberum arbitrium sine gratiae adjutorio non nisi ad peccandum valet. Prudentio virtus fragilis est, quae nihil [Col. 0144D] conducit ad gratiam et gloriam aeternam.
282. Mar., Egm., Widm., Weitz., jacentis. Heinsius conjiciebat Ascita terris sub relligione jacentes. Secutus id est Teolius cum uno Vat. probatissimo. Fortasse intelligit Alex., ubi tamen est Ascita e terris sub relligione jacentes, cum glossa illos. Alii, ascitae, scilicet famae, quod fortasse factum est ex ascita e terris.
284. Alicubi, censerunt, et vers. seq., blandes adulter, vitiose.
285. Rat., Weitz., Bong., cum se. In glossa legendum Mars, non Vulcanus.
289. Ald., Prag., Gis., triumphis.
290. In Vat. A desideratur se. Apostolus vocat plenitudinem temporis ad Galat. IV, 4.
Mortali de stirpe satas vixisse, et easdem291. Luce, sapientia, I.
292. Adytis, templis, I.
293. Junonum, Junonis et Liviae, I.
295. Crassis, stultis, I.
298. Id duxere, Romani in religionem suam, I.
299. Figuras, deorum, I.
301. Statuis, imaginibus vel columnis. —Neptunum, deum maris, I.
302. Cyaneas, aquosas, I, Vat. A.
303. Dryadas, deas sylvarum. —Napaeas, deas montium, I.
305. Perhibetur, vocatur, I.
307. Regnare, dominari, I.
[Col. 0146B] 308. Aeoliae, octo insulae sunt Siciliae, Vulcano propter ignis emissionem deputatae. —Aetnae, montis Siciliae, qui semper ardet, I.
309. Conspicuis, claris, lucidis. —Superos, coelestes deos, I.
311. Conditio, lex. —Vigilem, continuum, I.
312. Orbe, circuitu, I.
313. Praecipitem, velocem. —Per inane, quia nec sol, neque planetae caeteri septem fixi sunt in firmamento; sed per inane discurrunt, I.
315. Area, spatium campi, I.
316. Diffusius, latius, I. Latius est, Mar.
317. Emicat, salit, I.
[Col. 0145C]292. Vat. A, male, angustique adytis.
293. Giselinus alteram Junonem intelligit Proserpinam. Alii Liviam: quo confirmatur conjectura, Liviam specie Junonis consecratam fuisse, ut alii imperatores et eorum uxores forma deorum dearumque exprimebantur.
294. Prag., barathri, perperam.
295. Ald., mendose, orbem.
296. Mar., haeserat, eadem manu correctum esse rati. Idem Mar., immersoque. Scilicet ex esse rati, mersoque factum est haeserat, immersoque. Post hunc versum, Rat., Mar., De cultura elementorum sub specie quorumdam non deorum, sed daemonum.
297. Ald., Gis. in contextu, et nonnulli vulg.: Quidquid humus, pelagus, coelum mirabile gignunt. Alii, Quidquid humus, quidquid pelagus mirabile gignit. Codex Jureti, gignunt, cum Widm. supra, Pal., Bong., Alex. a prima manu. Gallandius Aldi lectionem improbat, quia agit poeta de cultu elementorum, neque coelum quis dixerit gignere; et [Col. 0145D] mox in seqq. de sole et luna sermo instituitur. Ego puto, in Aldi scriptura coelum pro aere recte accipi posse.
298. Weitz. cum suis, Rott. alter, Ox., Prag., Rat., Colerus ad Valerium Maximum pag. 568, induxere deos. Vat. A, Mar., adduxere deos. Rottend. prior, id dixere deos. Potiores Heinsiani, id duxere deos. Suspicatur Heinsius induxere deo, vel deis. Cassiodorius, lib. X Tripart. Hist., cap. 30, id dixit deificare elementa. Hanc insaniam exagitant S. Athanasius in orat. advers. gentes, et Lactantius lib. II, cap. 5 et 6.
299. Ald., Jureti codex, Pal., Egm., Widm. supra, formant elementa.
302. Cyane in fluvium conversa fingitur a poetis.
303. Ald., silvam. Aliqui scribunt Napheas, alii [Col. 0146C] Napeas, alii Napaeas.
305. Ald., perhibetur qui virtute. Pal., qui in virtute.
306. Heinsius conjicit deis et nomine, et ore Assimulatus: idque in nonnullis editionibus exstat. Alex., deus nomine, supra recte et nomine.
307. Prag., Mar., Bong., Gis., Heins., assimulatus. Ald., Weitz., Teol. cum aliis, assimilatus. Weitz., Prag., Mar. a prima manu, Rat. a veteri manu, nec jam regnare. Melius necnon.
308. Huic versui subjicitur lemma De cultura solis, quem putant Apollinem.
309. Vat. A, minus bene, conspicuus. Hic versus et duo sequentes leguntur lib. IV Astron. poet. Hygini, cap. 13 de Sole, in fine, ab impudenti sciolo inserti, quod multi non adverterunt, etiam praemonente Delrio Comment. in Med. Senecae, pag. 72 et 73, qui notat priores duos citari a Calpurnio Basso Comment. in Germanici Phainom. simili flagitio, nisi Bassus hic ignobilis quispiam, et tanto recentior Prudentio [Col. 0146D] sit, aut imponant qui eos Commentarios illi imputant. Vide infra notanda ad vers. 365. Romani solem praecipuo honore colebant. Templum Solis et Lunae exstabat prope amphitheatrum. Augustus soli obeliscum horarium in campo Martio dedicavit, qui nunc augustea Pii VI P. M. munificentia ante curiam Innocentianam erigitur. De hoc obelisco exstat integer liber Angeli Bandinii.
315. Heinsius suspicatur procurrit
317. Prag., male, hic volucri.
318. Heins. cum Thuan., Mar., Prag., Weitz., Gis. in contextu, breviorem. Alii breviore. Nunc quidem omnibus placet terram breviorem sole dicere. Olim dissentiebant Stoici, Lucretius, Lactantius, alii.
Sed caligantes animas, et luce carentes,320. Sideris, solis, I.
322. Contractior, brevior. —Orbis, circulus, I.
324. Circinus, circulus solis, sol. —Meta, fine, I.
329. Subit ortu, ascendit, crescit, surgit, I.
331. Facem, splendorem. —Trionum, septentrionum ad septentrionalem plagam, I.
334. Hic erit, ironice, I.
341. Solemne, solitum, Vat. A.
342. Haudquaquam, nequaquam, I.
343. Agit, facit, I.
344. Agitare, ducere, I.
345. Commenti, arbitrantur. —Radios, coronam auream. —Verbera, flagello utitur, I.
[Col. 0147C] 346. Anhela, fatigabunda, I.
[Col. 0148B] 347. Inaurati, deaurati. —Orichalci, aurichalcum dicitur quasi auri aes, nam calchos Graece, aes vocatur Latine. Vel si dicas orichalcus, montis aes interpretabitur; ori enim mons, I.
348. Jusserunt, ludendo pinxerunt, Iso.
349. Trabeas, genus vestimenti, vel vestem regalem. —Curulem, sedem curulem, sedes curialis, I.
350. Cernuat, humiliat, inclinat, I.
351. Aenipedum, quia aeneos pedes habent. —Equorum, tanta stultitia, ut homo crura equorum oscularetur, Iso.
354. Hoc tamen utcunque, quod solem et lunam et stellas adorabant, utcunque dicit tolerabile; quod tamen [Col. 0148C] deos inferorum colebant, hoc pejus multo judicat, Iso.
[Col. 0147C]320. Pal. a prima manu, circinus. Legendum circulus.
322. Vat. A, nonne. Cauch., coelo minor.
323. Rat., cursu. Pro div. lect. supra minuto charactere tractu.
324. Vat. A, mendose, interiora. Prag., laboret, minus bene.
328. Vat. A, corrupte, molem pro solem. Aldi error regia pro regio. Vide quae Elmenhorstius et Ouzelius notant ad Minucii verba pag. 238: Sol demergit et nascitur.
329. Prag. minus bene, ortus.
331. Ald., non torquere.
334. Prag., Ergo erit ille deus, praescriptus lege sub una. Non probo.
335. Petavius, tom. I, lib. V, cap. 3, de libertate agendi et non agendi disputans, Hoc, inquit, veterum illa omnia persuadent testimonia, quae hactenus adduximus: quaeque nos disertissimis ad idem institutum versibus [Col. 0147D] concludemus. Tum profert hunc versum et seqq., Libertas laxior ipsi, etc. Confer vers. 693 Hamari.
338. Juvenalis sat. 1: Cur tamen hoc potius libeat decurrere campo.
342. Prudentium imitatus videtur Corippus vers. 344: Sed factor solis, postquam sub sole videri Se voluit.
343. Ald., non bene, subjectus ait.
344. De curru solis aliisque adjunctis Ovidius lib. II Metamorph., soli quadrigae, lunae bigae attribui solent.
345. Vat. A, vitiose, rapidos capitis, Urb., Gis., et cavitis radios; id factum ab iis qui vim caesurae in producenda [Col. 0148C] syllaba, et consuetudinem Prudentii ignorabant. Juretus fuse hic disserit de radiis quibus ornari solebant capita, ex Velleio, Suetonio et aliis; arguitque morem formandi in templis simulacra sanctorum ex simili consuetudine in statuis Caesarum videri profluxisse. Consule de hoc coelitum nimbo Comment. Antonii Francisci Gorii de Mitrato Jesu Christi Capite. In Aldo mendum est verbere.
346. Vat. A, ut frenos.
347. Vat. A, Ald., inaurata, minus bene.
349. Inter insignia consulatus erat scipio eburneus, cui insidebat aquila. Juvenalis sat. 10: Da et volucrem, sceptro quae surgit eburno. Vide Hymnum S. Romani, vers. 148 et seqq. Grangaeus solos eos putat designari qui triumphum adepti fuerant. Trabea est toga virgis purpureis instar trabium distincta. Sella curulis propria erat dictatoris, consulis, censoris, aedilis curulis.
350. Ald., Mar. a prima manu, Gis., cernuaque ora. [Col. 0148D] Plerique, cernuat, etiam Gifan. et Jur. codd.
351. Ald., codex Jureti et Gis. ad oram, aeripedum, quod malebat Cauchius, et rectissimum dicit Gifanius ex vet. lib., improbante Heinsio.
353. Vat. A, depravate, tura pro thure. Virg. IX Aen., Et templum thure vaporat. Paschalius, de Coronis lib. III, cap. 6, lora currus quo sol vehitur, rosis operta ex hoc loco notat, et pluribus confirmat roseum colorem a poetis in coelum invectum. Post hunc versum inscriptio in Rat. et Mar. haec exstat; De lunae cultura, quam et Dianam dicunt.
354. Lib. XIII Sapient., vers. 6, de his qui elementa, solem et lunam deos putaverunt: Sed tamen adhuc in his minor est querela. In Mar. a prima manu, [Col. 0149B] est colorabile, mendose. Ald., Torn., quid? quod et istos. Pal., Rat., et ipse, quod defendi nequit. Apud Gall. aliqui, tolerabile quidquid et istos, perperam.
Circulus, et flammas immensi sideris ultra356. Eumenidum, furiarum. —Stygio, infernali. —Exerit, elevat, I.
358. Adire, cum responso. —Quirites, Romanos, I.
364. Spargere, quia venatrix erat, I.
365. Sublustri, sublucido, parum lucenti, I.
366. Calamos, sagittas. —Latonia, a Latona matre. Lucina vel Luna in coelo, Diana vel Latonia in terris, Proserpina vel Hecate apud inferos, id est centum potestatum, I.
367. Solio, barathro, I.
[Col. 0150B] 368. Megaerae, illius furiae: nomen furiae, I.
369. Triviae, tribus viis, I.
373. Subigit, compellit, Mar. Compellit ipse daemon, I.
374. Figat, sagittat, I.
379. Sacraria, templa. —Ditis, Plutonis, I.
380. Infausta, infelici. —Fusus, interfectus. —Arena, metonymia, id est in theatro, Iso.
381. Lustratae, purgatae. —Phlegethontia, infernalis. —Romae, homines diis infernalibus immolabantur, I.
[Col. 0149B]356. In Rat., prioribus abrasis, inepte subrogatum est Regina Eumenidum Stygio ab sciolo, qui metricae legis ignarus metrum voluit reformare. De [Col. 0149C] Proserpina et ejus cultu Minucius Felix: Diana interim est alte succincta venatrix, etc. Ubi commentatores ex Prudentio aliisque rem totam illustrant.
359. Virgilius, lib. VI, Sterilemque tibi Proserpina vaccam.
360. Ibid. Virgilius, Voce vocans Hecatem coeloque, Ereboque potentem.
361. Gis., nunc bijugas. Alii constanter bigas. Ausonius et Claudianus juvencos et juvencas tribuunt lunae. Ovidius et vetera anaglypta Capitolina et musei Pio-Clementini equos, Festus mulos. Hic etiam imitatur Virgilium, lib. VI, Vocat agmina saeva sororum.
362. Oxon., super his, ut boves oestratos, quos vocat Columella, designet. Id notat Heinsius. Lectio vulgata unice vera est.
365. Egm., splendit. Hic versus cum duobus seqq. ab inepto aliquo sciolo insertus est libro IV Astron. Hygini, cap. de Luna: qui propterea in editionibus recentioribus Hygini omissi sunt. Delrius jam olim id [Col. 0149D] observavit. Vide supra comment. ad vers. 309. In Commentariis in Arati Phaenomena sub nomine Caesaris Germanici inseritur hic et vers. seq. in prognosticis, ubi de Luna. Luna eadem Diana, eadem Proserpina vocata, id est coelestis, terrestris et infernalis. De qua quidam: Denique, etc. In vers. seq. male, jacet calamis. Meursius, lib. IV, cap. 3, Crit. Arnob., suspicatur librarium festinantem omisisse, vers. 367, Cum subnixa sedet, etc.
366. Palat., calamis, perperam. Succinctae crura Dianae in statuis veteribus adhuc cernere licet. Hac de causa Aeneas, cum se illi conspiciendam praebuisset Venus Nuda genu, nodoque sinus collecta fluentes, dubitavit An Phoebi soror, an Nympharum sanguinis una esset. Virgil. lib. I Aen.
367. Prag., dum subnixa. Ald. aliique scribunt conjunx. [Col. 0150B] Post hunc versum Weitz., Widm., Bong., Mar. a prima manu, Prag., Rat., Urb. et alii inserunt hunc alium, Cum rapitur, furia est, et torvi Plutonis uxor. In Prag., Dum rapitur. Deest in Alex., optimis Heinsianis aliisque. Heinsius ait, alibi quoque a Prudentio corripi secundam in Plutonis. Falsum puto. Non [Col. 0150C] enim invenio in Prudentio Plutonis, aut alium casum obliquum, nisi infra vers. 398, Plutonis fera vota sui, ubi secunda producitur. Ita etiam o in Plutonia longa effertur. Quod autem vers. 99 hymni 5 Peristeph. Weitzius legit Illos reorum Plutones, aliter esse legendum ostendam ad eum locum. Versus aperte superfluus est; posset autem ad rationem metri legi Cum rapitur, furia est, torvi Plutonis et uxor.
369. Mar., Weitz. cum suis, Prag., quaeras.
373. Egm., erroremque.
375. Prag., lethali funere, minus bene.
376. Mar. a prisca manu, deprensos; Prag., depressas, male.
377. Prag., obruat.
378. Huic versui in Mar. et Rat. succedit titulus Quod venerabatur in spectaculis.
379. Lipsius Saturnal. serm. lib. I, cap. 3, ostendit gladiatores Marti vel Saturno potius fuisse dicatos: et haec Prudentii verba intelligi posse ait de [Col. 0150D] Saturno, ut poeta Ditem pro Saturno posuerit, aut etiam gladiatores Diti sacros fuisse, quia Manibus placandis dabantur. Tertullianus et Salvianus affirmant gladiatorum spectacula sacra fuisse Marti; Lactantius, Ausonius et Plutarchus Saturno. Prudentius ita explicari potest, ut haec spectacula sacraria Ditis appellet, quia his homines pereunt, et ad inferos detruduntur. Eadem difficultas iterum occurrit vers. 397 seq., Ad aram Plutonis.
381. Prag., lustrante, perperam.
382. In Vat. A videtur esse sed quid, ut revera est in Egm. et Pal.
383. Ald., minus bene, quid mores juvenum. In plurali numero alii etiam dixerunt mortes, ut Manilius, Seneca, sive quis alius in lib. Controvers., et Lactantius, qui librum edidit de Mortibus persecutorum. [Col. 0151B] Lipsius, loc. cit., cap. 14, refert Prudentii verba pasta voluptas, et ad marginem addit Malo PARTA. In Vat. A est parta. Prudentius dixit sanguine pasta de aquila hymn. 3 Cath. vers. 167. Grangaeus ait alios legere pacta. Frequenter de hoc spectaculo voluptas usurpatur. Vide quae Brosseus congessit ad [Col. 0151C] lib. V Cassiodori, ep. 42, Voluptatem praestat sanguine suo.
Dant tibi, Roma, deos inferni gurgitis umbrae?384. Caveae, arenae, theatri, Mar.—Funebris, mortalis, I.
385. Amphitheatralis, circulus; vel luxuriose amphitheatrum, muro circumdatus locus theatri: theatrum est spectaculum ubicunque positum, Iso.
386. Charon, diabolus, I.
387. Inferias, exsequias mortuorum. —Sacro, exsecrabili, ut auri sacra fames; vel secundum eos qui ita putabant, I.
388. Jovis infernalis, orci, I.
389. Arbiter, index, judex, Iso.
390. Regem, regnantem, I.
391. Censere, construere. —Litanda, sacrificia, I.
392. Relligionis, divinitatis. —Subternis, subterrenis [Col. 0152B] infernalibus, I.
393. Ministrum, diabolum, I.
395. Taurica sacra, Taurica regio, in qua Junoni peregrini immolabantur, quod Romani reprehendebant; quod tamen ipsi novissime fecerunt, I.
396. Latiari, Romano a Latio, I.
398. Quid sanctius, ironice, I, Vat. A.
399. Egestum, effusum, I.
401. Rimeris, scruteris. I.
402. Inficiaris, negas, I.
403. Manibus, infernalibus, I.
404. Marmora secta, scripta, Vat. A. In quibus scriptum erat DIS MANIBUS.—Lego, video. —Latina, via, I.
[Col. 0151C]387. Prior Rott. pro div. script., Cauch., munere sacro, ut ad munera arenae alludat. Vat. A, sanguine sacro.
389. Ald., prior Rott., obscuro placidus requiescit Averno. Et distinguit Ald. in istis. Arbiter. Non placet.
390. Gifanius, verbo PROMERITA in vet. lib. observavit regem populum, cum antea in vulg. legeretur regem populis. Sententia non cadit in imperatorem vel imperatores, quos Prudentius alloquitur in hoc opere. Imitatio Virgilii est I Aen., Hinc populum late regem, belloque superbum. Exstat etiam populum in Thuan. Urb., Alex. a prima manu. Intellige populum Romanum.
392. Weitz. pro div. script., sub terris. Vide comment. ad vers. 922 Hamart., et vers. 443 hujus libri.
394. Vat. A, Cauch., Jureti codex, funera donet, cum Egm., Pal.
[Col. 0151D] 395. Prag., manutaurica, corrupte, pro jam Taurica. Mar. a prisca manu, jam turica; male. Nonnulli, qui hunc versum allegant, trajiciunt ita verba Arguere incassum jam Taurica sacra solemus. Legendum cum mss. Incassum arguere jam. Producitur e postremum in arguere ratione caesurae. Colerus, ad Valer. Max. pag. 568, sacra Taurica intelligit esse suovitaurilia. Weitzius exponit de sacrificiis quae Plutoni tauris et nigra pecude fiebant. Nullus est dubitandi locus, quin sermo sit de sacrificiis Tauricae insulae, sive, ut frequentius et verius loquimur, peninsulae. Hyginus fabula 120: Quorum (Tauricorum) fuit institutum ut qui intra fines eorum hospes venisset, templo Dianae immolaretur. De Diana Taurica et victimis humanis illi caesis agunt Tertullianus, Athanasius, Augustinus, Lactantius, Cassiodorius, Eusebius Caesariensis, ut plures ethnicos praeteream. In glossa pro Junoni legam libentius Dianae.
[Col. 0152B] 396. Ald., Latiali; Vat. A. Laciari; Plerique, Latiari. Prag., Funditur humanum Latiari in sanguine munus. Prudentius loquitur de ludo gladiatorio in honorem Jovis Latiaris. Lipsius, de Amphitheatro, monet Latiari esse in dandi casu, scilicet Latiari Jovi. Ex hoc ac similibus locis nonnulli arguunt victimas [Col. 0152C] humanas Jovi Latiari solitas immolari. Verum intelligendum est, Jovem sanguine humano eorum coli, qui aut in certamine gladiatorio occidebantur, aut damnati ad bestias peribant. Tertullianus, cap. 9 Apolog.: Remitto Tauricas fabulas theatris suis. Ecce in illa religiosissima urbe Aeneadum piorum est Juppiter quidam, quem ludis suis humano proluunt sanguine. Sed bestiarii, inquitis. Hoc, opinor, minus quam hominis. Videri possunt notae Pamelii, Minucius, Julius Firmicus, Lactantius, Tatianus et alii, qui hujuscemodi immanitatem Romanis exprobrabant. Eam a religione Christiana tandem abolitam, inter maxima beneficia hominibus a Christo collata reponimus.
397. Ineptus corrector in Rat., abrasis prioribus, supposuit Illeque consessus spectantum. Pal., concessusque. Egm. a prima manu, consessosque, male. In ed. 2 Cell. mendum puto consessus ille. De consessu in amphitheatro vide comment. ad vers. 372 Hamart.
404. Mar. a prima manu et Weitz. cum suis, quaecunque. [Col. 0152D] Longe melius est quacunque. In viis publicis sepulcra olim Romani collocabant, et, ut videtur, etiam Judaei. Genes. XXXV, 19: Mortua est ergo Rachel, et sepulta est in via quae ducit Ephratam. De via Latina Juvenalis satir. 1: Quorum Flaminia tegitur cinis, atque Latina. Et sat. 5: Clivosae veheris dum per monumenta Latinae. In via Salaria monumentum erat pretiosi operis Licinii tonsoris et liberti Augusti, ut tradit Cornutus sat. 2 in Persium. Viae aliae sepulcris celebres fuerunt Appia, Aurelia, Lavicana, Laurentina, Ostiensis, Praenestina, Tiburtina. Dissertationem de Viis publicis anno 1786 Romae edidit cl. Vincentius Bartoluccius, primi subsellii jureconsultus. An autem haec sigla D. M. aut D. MA., quae in sepulcris Christianis nonnunquam apparent, significent Diis Manibus, an aliud, inter Fabrettum et Mabillonium certatum est, quorum hic inscriptionem illa in semper profanam esse contendebat, ille negabat. [Col. 0153C] Lupius, in dissert. de Baptisteriis, num. 158 et 159, inscriptionem profert, quam Christianam esse censet, et Diis Manibus ab ignaro aliquo neophyto positum, et a presbytero qui coemeterio praeerat non animadversum; quod interdum accidisse satis est verisimile. Inscriptio est hujusmodi:
DIS MANIBVS PRINCIPIO FILIO DVLCISSIMO SVO POSVIT QVI VIXIT ANNIS VI. DIE XXVII. IN PACAE
Cl. Cajetani Migli re erudita de Diis Manibus exstat dissertatio, de qua rursus pag. 1172.
Quid pulvis caveae semper funebris, et illa405. Salaria, via: salarium est cibus qui sepulcra mortuorum custodientibus datur; sed pro omni praebenda ponitur, I.—Bustis, sepulcris, Vat. A.
406. Orci, Orco juro: inde Orcus, eo quod jurat, neminem se sine morte dimittere, I.
408. Regia, aula, I.
410. Princeps, Constantinus. —Gemini tyranni, Maxentii et Licinii, I.
414. Arcebat, expellebat. —Septena ex arce, ex septem collibus qui sunt in Roma. Septenam arcem dicit quia in septem colliculis constat Roma, I.
415. Ingemuit, Constantinus, I.
416. Equidem, certe, Iso.
417. Cluis, abundas, praecelles, I.
[Col. 0154B] 418. Circumfluis, abundas, I.
419. Propter, juxta, Iso.
420. Livida, obscura, Iso.
421. Hebetat, obumbrat. —Ob, circum, I.
424. Caeruleas, nigras, I.
425. Tollas, ut, I.
426. Nimbosa, tenebrosa, Iso.
430. Submissa, inclinata. —Regina, Roma, I.
432. Superstas, superior es, Vat. A.
433. Nugas, ineptias, I.
434. Cariosorum, putridorum, deficientium; caries, putredo, quam teredines faciunt in ligno, I.
436. Bractea, lamina auri. —Gypsum, genus terrae est, de qua imagines faciunt, I.
[Col. 0153C]405. Cornutus in Persium ait salarium proprie esse victum unius dici, cui sal imprimis inseruit. Iso minus placet. Post hunc versum Rat. et Mar. apponunt lemma Romam alloquitur.
406. Prag., hic quibus hunc titulum scribis. Ald., dic, quibus hinc scribis titulum. Vat. A et nonnulli Heins., dic, quibus inscribis titulum. Plerique, dic, [Col. 0153D] quibus hunc scribis titulum.
407. Vat. A, vitiose, verito ceu.
410. Pal., Vat. A, gemini victor de caede. Egm., male, gemini victor caede: a secunda manu, gemini victor de caede, aut gemini devictor caede: non enim clare explicat Weitzius lectionem hanc Egm. et Pal. Principem hunc esse Theodosium, certum est. Tyrannos intellige Maximum et Eugenium. Grangaeus objicit Prudentio, quod in hac historia enarranda paululum a vero deflectit: siquidem Theodosius, victo Maximo, triumphavit anno 389, nec, devicto multis ann s postea Eugenio, Romam rediit. At vero etsi concederem ordinem narrationis aliquatenus esse turbatum, non tamen esset propterea falsitatis arguendus poeta qui non ait aperte Theodosium triumphasse, [Col. 0154C] postquam duos tyrannos vicerat. Caeterum in ipsa quae sequitur oratione Theodosii mentio iterum fit gemini tyranni a Theodosio victi.
413. Ald., noctis adumbratae.
414. Vat. A, mendose, arcebit. De hac loquendi ratione liquidum serenum, superum serenum et similibus, Dausqueius in Comment. ad Silium, lib. XII, vers. 4.
417. Egm., Jureti membranae, clues. Mar. a prima manu, superbum.
421. Heins., Cham., Teol., mendose, ab ora. Egm. scribit hebitat. Prag., obumbrat pro ob ora, Rutilius, lib. I Itin., vers. 193, puritatem coeli Romani laudans, ait: Nec locus ille mihi cognoscitur indice fumo.
423. Prag., obfusas video. Widm. et Bong. a prima manu scribunt circumferier.
424. Ald., et nigra idola volare, Rat., prioribus erasis, idolaque nigra volare. Neutrum est ab auctoris manu. Grangaeus Aldo adhaesit.
430. Scriptores Prudentii aequales passim Romam [Col. 0154D] reginam appellant.
432. Rat., superstes, lege superstas.
433. Nugas vocat idolorum cultum et fabellas aniles a Numa inventas. Aliqui ipsa idola nugas vocari dicunt, ut naenias alibi.
434. Prudentius non semel monstra, et portenta deos gentilium vocat. Minucius: Tot sunt Jovis monstra quot nomina. Virgilius VIII Aen., Omnigenumque deum monstra, et latrator Anubis.
435. In cod. Theod., tit. de Paganis, leg. 12, quae lex a Theodosio lata est anno 392: Si quis vero mortali opere facta, et aevum passura simulacra imposito thure venerabitur, etc.
436. In Rat. ex gypsus factum gypsum. Prag., male, gypsea. De gypseis veterum imaginibus Arnobius lib. [Col. 0155B] VI, Firmicus, Capitolinus in Gordiano. Imagines gypseae nonnunquam bracteis metalli inducebantur. Confer versionem Italicam operis Joannis Winkelmann, Storia delle arti del disegno, cum eruditis adnotationibus Caroli Fea I. C. lib. VII, cap. 1.
Custodit cineres, densisque Salaria bustis.437. Rarescit, deficit. —Sensim, paulatim, Iso.
439. Terens, planans, I.
441. Conficit, corrumpit. —Crebro, multiplici, I.
442. Astrum, sol, vel luna, I.
447. Geniusve, deus loci, I.
449. Pagis, villaticis: Pige Graece fons: inde pagani, villani, quia circa fontes antiqui villas ponebant, et ideo villani dicuntur, quia longe remoti sunt a civitate Dei, I.
[Col. 0156B] 450. Penes, juxta, I.
453. Lanietur, sacrificetur, I.
455. Te, o Roma, I.
459. Immanes, crudeles, I.
460. Rudes, stulti, I.
461. Procinctus, apparatus bellicus, vel bellica praeparatio, I.
462. Dictemus, constituamus, I.
[Col. 0155B]437. Vat. A, Mar., Rat., Prag., Egm., Pal., Bong., [Col. 0155C] Weitz. aliique, texerat. Ald., Gis., vulg. nonnulli, texerit, quod nescio an sit melius. Alicubi texeris, mendose. Notanda est efficacia verbi rarescit.
438. Ald., Bong., Widm., Mar., laminis. Rat., lamminis. Vat. A, Weitz., Gifanius ex vet. cod., lammis. Egm., lammis commisit avenis, male. Verior est lectio lamnis tam in Prudentio quam in Horatio, lib. II, oda 2. Gifanius contendit veteres extulisse lamma pro lammina.
439. Vat. A, in parte. Egm., corrupte, impartae, apud Weitzium. Heinsius in codem Egm. invenit in parte, et a secunda manu, impacta. Ald., Torn., gravata. Weitz. cum Bong. et Widm. a prima manu, cavato. Mariettus innuit ex his verbis lima terens corrigi posse Isidorum in scobina. Puto, indicari caput 19 lib. XIX: Taratrum quasi teratrum. Scofina dicta, quod haerendo scophen faciat; ubi fortasse legendum quod terendo.
441. Codex Jureti, Vat. A, Oxon., contegit. Pal., Egm. a secunda manu, contiguam effigiem. Egm. a [Col. 0155D] prima manu contigiem, effigiem. Heinsius hinc conjicit contigit effigiem. Plerique, conficit effigiem.
443. Supra vers. 392, subternis antris de inferis, et hac vi quae subter operta est.
444. Prag., Widm. a prima manu, inferni, minus bene.
445. Aldus ediderat Sed nec virtutes Deus hominum, aut animarum. Emendavit Sed nec virtutes Deus aut hominum, aut animarum. Alii habent Sed nec virtutes hominum Deus, aut animarum. Prag., aut tenebrarum. Sententia est, Deum non esse virtutes hominum, ut pudicitiam, fidem, neque vagas formas animarum et spirituum, ut daemonum et angelorum, tenui sub imagine.
446. Ald., mendose, vagi. Virgilius VI: Et ni docta comes tenues sine corpore vitas Admoneat volitare cava sub imagine formae.
[Col. 0156B] 447. Juretus advertit, alias legi tibi sit lucus, geniusve, et defendi posse hanc scripturam, cum maximam religionem pagani lucis tribuerint. Prudentius idola saepe vocat umbras: sic supra vers. 195, Umbra Penatum.
449. Cur ethnici a pagis dicti fuerint pagani, plures [Col. 0156C] afferri solent causae, ut indicavi ad vers. 6 praefationis hujus libri. Vide etiam infra ad vers. 621. Mihi vera haec esse videtur, quae ex his versibus depromitur, quia scilicet in pagis superstitio maxime vigebat, adeoque illi omnes qui superstitiose idolorum cultui post religionem Christianam ubique disseminatam adhaeserunt, jure pagani vocati sunt. Heraldus, in Arnobium pag. 4, intelligit paganos idololatras dictos, quia non amplius terrarum orbem occupabant, sed in angustum coarctati et quasi pagis quibusdam conclusi erant. Putat, obscuram fuisse etiam olim originem hujus appellationis, sicut nec nos adhuc satis liquido scimus unde Huguenoti appellati fuerint. Gothofredus ad leg. 13 de Paganis cod. Theod. appellationem paganorum sub Christianis imperatoribus coepisse affirmat, cujus antiquissima, quae ipsi occurreret, mentio exstat in leg. 18 de Episcopis anno 365: Gentiles, quos vulgo paganos appellant. Existimat autem vulgus Christianorum, [Col. 0156D] qui variis olim dicteriis a gentilibus fuerant appellati, nomen paganorum gentilibus reposuisse, quasi simplices, rusticos et agrestes dicerent.
450. Mar. a prima manu, quis penes, perperam. Aldi etiam error est penes omnes.
451. Mar. a prima manu contra metrum et sensum, honorificos quos.
452. De monstris diis jam dixi. Vide Heraldum ad Tertullianum, cap. 22 Apolog., et ad Minucii verba: Ut nidore altarium vel hostiis pecudum saginati.
453. Egm. scribit lucu pro luco.
455. Prag., et jura.
458. Prag., tenendum, non ita bene.
459. Aldus, id sapere.
460. Prag., nulla fidei ratione.
461. Ald. seu vos, lege seu nos.
Texerat, infido rarescit glutine sensim.463. Tyrannorum, Maxentii et Licinii, I.
467. Signo, crucis, I.
469. Te, o Roma, I.
471. Pactae, sponsae, I.
472. Intercepta, ablata, I.
473. Tenebris, carcereis, Iso.
474. Nupta, virum habens. —Regis, regem dicit quemcunque dominum, I.
475. Furorem, amorem, I.
476. Dabat, sustinebat, I.
477. Ergastula, ergastron operatorium; ergon enim [Col. 0158B] opus, vel erga pluraliter, unde synergus cooperator, I.
478. Mussans, murmurans, Iso.
480. Prodidit, manifestavit. —Convexa, curva, I.
482. Christicolae, Christicolam ducem se vocat Constantinus, I. Constantini, Vat. A.
483. Milvius, pons dicitur in Tiberi, ubi Constantinus Maxentium interfecit, I. Tyrannum, Maxentium, Vat. A.
484. Quanam, cur. —Victricia, ita crucem Christi vocat, quam in vexillis gerebant, I.
[Col. 0157B]463. Vide Demsterum, pag. 66 ad vers. Corippi: Regnaque sub vestris venient fortissima plantis. Prudentius poetice loquitur: non enim Theodosius triumphavit aut Romam venit post victum Eugenium.
464. Prag., agnoscat. Retine agnoscas.
465. Muretus lib. XIII Var. Lect., cap. 8, Petrum [Col. 0157C] Crinitum egregie refellit quod Theodosio hanc impiam legem affingere non dubitaverit lib. IX de Honesta Disciplina, cap. 9: Cum sit nobis cura diligens in rebus omnibus superni numinis religionem tueri, signum Salvatoris Christi nemini quidem concedimus coloribus, lapide, aliave materia fingere, insculpere, aut pingere. Sed quodcunque reperitur, tolli jubemus, gravissima poena eos multando, qui contrarium decretis nostris et imperio quidquam tentaverint. Verba legis cod. Justin. lib. I, tit. 8 sunt: Signum Salvatoris Christi nemini licere vel in solo, vel in silice, vel in marmoribus humi positis insculpere vel pingere: sed quodcunque reperitur, tolli, gravissima poena multando eo qui contrarium statutis nostris tentaverit, specialiter imperamus. In versibus Prudentii crux gemmata intelligi potest in vexillorum purpura, gemmis intexta, solido ex auro in vertice hastarum. Confer Baronium ad annum 312, ac plures alios qui triumphos crucis praedicant.
466. Post hunc versum in Aldo, Mar., Rat. et aliis [Col. 0157D] titulus est De potentia crucis. In Urb., De laudibus crucis, et ejus potentia. Hujusmodi lemmata in multis desunt.
467. Vat. A, mendose, vinctus pro invictus. Ald., Egm., Pal., ultro, minus bene, pro ultor. Theodosius exemplum Constantini allegat, ut Romanis potentiam crucis persuadeat. Non ergo loquitur Constantinus, ut vult Chamillardus et cum eo nonnulli recentiores. Nam qui loquitur vers. 422 ait, Obscuras video, etc., postea Censeo . . . . Non patiar . . . Me duce . . . Dictemus . . . Calcemus. Et post expositum exemplum Constantini, Ergo cave, egregium caput orbis . . . . . Deponas jam festa velim, etc. Et Constantini quidem victoria, ut jam antiqua, narratur: Scis ipsa . . . Meminit clarissimus ordo, qui tunc, etc. Historiam narrat Eusebius in Vita Constantini.
468. Egm., solvit mirabile. Non probo.
469. Prag., male, pestiferam.
[Col. 0158B] 471. Vat. A, mendose, ut sis.
472. Mar. scribit dyroque. Gallandius malebat raptae, ut ad pactae referatur. Sed bene est rapta, hoc est foedera intercepta et rapta.
473. Heins. cum Thuan., inter vincula flebat; secuti eum sunt recentiores. Prag., inter vincla gemebat. [Col. 0158C] Mar., lugebat, repugnante metro. Plerique, inter vincla luebat. Constructio est: Sponsus immersus tenebris dura inter vincula luebat foedera sponsae intercepta, diroque satellite rapta. Sed non satis concinnum est luere foedera intercepta, et sponsus melius dicitur gemens foedera intercepta.
475. Mar. a prima manu, domino, male.
476. Haec non esse a Prudentio exaggerata, ex Eusebio aliisque antiquis historicis constat. In Mar. a prima manu, Bong. a prima manu, maritales; melius maritalis.
477. Ald., Gis., puellarum, patrumque. Scripti plerique, puellarum patribus. Pal., male, patribusque.
480. Mar., Weitz., Prag., Rat., Colerius ad Valerium Max. pag. 568, Widm., convexa animis. Potiores Heinsiani, Ald., Gis., Heinsius, confessa nimis. Ita Alex. cum glossa publicata. Alii, connexa animis. Opinatur Heinsius confessa animos suspiria.
481. Abest hic versus ab Egm., Boherio veterrimo, priore Rott., Vat. A, Pal. Adest in aliis. Aldus habet [Col. 0158D] nimiam pro nimiae, et distinguit traxit. Vim, cum intelligi potius debeant suspiria confessa vim libertatis. Gallandio placet nimiam cum Aldo, non nimia cum Chamillardo. Ego in Chamillardo lego nimiae, nempe libertatis, quod melius est.
482. Vat. A a prima manu, Christicolis, male. Non loquitur Constantinus, ut vult Iso, sed Theodosius. Aemulatur Horatium lib. IV, od. 4: Testis Metaurum flumen, et Asdrubat Devictus.
483. Heinsius contendit legendum Mulvius, non Molvius, aut Milvius. Alii praeterea scribunt Mylvius, alii Molbius. Aldus ediderat Mulvius, et correxit Milvius, quod etiam observavit Gallandius, ut intelligas. non aliam prae manibus ipsum habuisse Aldinam editionem, nisi eam qua ego utor et unicam credo. Nunc Milvii nomen est Ponte Molle. Maxentius simpliciter tyrannus dicitur ter in panegyri Nazarii ad Constantinum et in aliis monumentis et scriptoribus antiquis.
Colla tyrannorum media calcemus in Urbe:486. Stemmate, figura. —Pila, lanceae, I. Hastae, Vat. A.
487. Gemmanti, pro gemmato, Rat.
488. Laburum, vexillum, vel frenum. —Insignia, ornamenta, I.
489. Ardebat, fulgebat, I. Splendebat. —Cristis, [Col. 0159B] galeis, Vat. A.
494. Jacens, prosternens, Iso.
[Col. 0160A] 495. Titulum, crucem, I.
497. Caput, o Roma, Vat. A.
499. Spernere, cave, spernas, I.
500. Deponas, ut, I.
501. Sacraria, templa, I.
502. Marmora. marmoreas statuas. —Tabenti, sordida. —Respergine, [Col. 0160B] sanguinis, I.
[Col. 0159B]486. Mar. a prima manu, perperam, radiarit. Prag., radiarunt.
487. Egm., corrupte, gemmati.
488. Egm., Pal., lavacrum male pro labarum. Turnebus, Advers. num. 459, testatur in vetusto lexico dici laborum pro labarum. Gyraldus dialog. 25 gloriatur, se primum aperuisse hunc Prudentii versum, et explicat labarum esse signum bellicum pretiosissimum, quod Constantinus in crucis signum convertit. Utuntur hac voce labarum Tertullianus, Ambrosius et alii. Rabanus Maurus in carmine de Cruce mutavit quantitatem: Hinc signant cherubin haec labara sancta triumphum. Nonnulli affirmant id nomen sub Constantino demum inventum, et in Tertulliano legunt cantabra, uti etiam in Minucio: Nam et signa ipsa, et cantabra, et vexilla castrorum. Rigaltius ad hunc locum ait cantabra fuisse quoddam genus vexillorum, quae carmine inscripta aliquid grati et jucundi [Col. 0159C] militibus significabant. Aliqui originem ex Cantabria repetunt, nescio an meliori jure. Bulengerus, de Rom. Imper. lib. V, cap. 5, plura habet de labaro. Innumeri sunt critici aliique auctores qui hos Prudentii versus laudant. Descriptionem labari vide apud Aringhum, Rom. Subterr. lib. VI, cap. 23.
489. S. Hieronymus, epist. 107 ad Laetam, Vexilla militum crucis insignia sunt. Regum purpuras et ardentes diadematum gemmas patibuli salutaris pictura condecorat. S. Augustinus in psalmum XXXVI: Finita est (crux) in poena, manet in gloria. A locis suppliciorum fecit transitum ad frontes imperatorum.
491. Dicit concreto crine ex more reorum apud Romanos. Eadem proprietate hymno 11 Peristeph.: Carcereo crinita situ stare agmina contra Jusserat.
495. Antea dixit ultor, vindex, nunc militiae ultricis. Hoc ipsum exprimit inscriptio arcus triumphalis Constantini.
IMP. CAES. FL. CONSTANTINO. MAXIMO P. F. AVGVSTO. S. P. Q. R. [Col. 0159D] QVOD. INSTINCTV. DIVINITATIS. MENTIS MAGNITVDINE. CVM. EXERCITV. SVO TAM. DE. TYRANNO. QVAM. DE. OMNI. EIVS FACTIONE. VNO. TEMPORE. IVSTIS REMPVBLICAM. VLTVS. EST. ARMIS ARCVM. TRIVMPHIS. INSIGNEM. DICAVIT
Inscriptio ex ipso archetypo descripta est: nam exemplaria edita aliquantum variant. Intra arcum majorem ad latera legitur:
FVNDATORI QVIETIS LIBERATORI VRBIS
Supra minores utrinque arcus:
[Col. 0160B] VOTIS X VOTIS XX
Et in aversa parte supra eosdem arcus minores:
SIC X SIC XX
Constat ex Prudentio, non solum crucem in labaro fuisse expressam, verum etiam Christi nomen, scilicet monogramma Christi ![[Chi-rho]](../assets/FIGURES/0600160A.bmp)
[Chi-rho] , quae sunt duae litterae Graecae nominis Christi X et P, neque significant pro Christo, ut multi putant, martyrii signum esse credentes. Itaque cum Christi nomen esset labaro impressum, et mos esset ut labarum a militibus adoraretur, quod semper imperatorem antecederet, recte ait Prudentius, senatum adorasse nomen Christi, quod collucebat in armis.
497. Ald., Gis., Heins., posthac. Weitziani, et plerique nostri post haec.
498. Heinsius Weitzium rejicit, quod legerit Prodigia esse [Col. 0160C] deos stolido tibi fingere cultu. Atqui ita legunt Rat., Mar., Prag., Urb. et alii. Ald., Tornaes., solito pro stolido. Thuan., olido. Alii cum Vat. A, Gis., probante Heinsio, Prodigia, et larvas solito tibi fingere cultu. Apud Weitzium Ald., Gis., Palat., Prodigia, et larvas stolido confingere cultu. Verum Ald. et Gis. legunt ut modo exposui.
500. Egm., vitiose, vel in puerilia.
502. Ald., Egm., Palat., lavare, melius lavate. Ex Festo respersum vinum dicebatur, quia sacris novendialibus mortui sepulcrum vino spargebatur. Sed Prudentius potius loquitur de tabo et sanguine victimarum quibus simulacra deorum erant respersa. Cl. Fea tom. III oper. Winkelm., pag. 279, apposite refellit Randinium, qui id de statuis virorum illustrium, non deorum, accipi voluerat.
503. Lib. XVI cod. Theod., tit. 10 de Pag., permittuntur simulacra artis pretio, non divinitate metienda, ut colligitur ex leg. 8 cum commentariis Gothofredi. Ea lex 5 a Theodosio Magno lata est anno. 382. [Col. 0160D] Postea Honorius anno 399 tulit legem 15 ejusdem tituli: Sicut sacrificia prohibemus, ita volumus publicorum operum ornamenta servari. Hoc loco atque adeo apud Prudentium ornamenta sunt simulacra deorum publicis operibus affixa, ut lavacris, foro, plateis, compitis, porticibus, de quibus Tertullianus cap. 8 de Spectaculis, et Ambrosius adversus Symmach. Haec ipsa publica ornamenta ab Honorio prohibita fuerunt per Africam anno 399 leg. 18, et universe anno 408 et 415 leg. 19 et 20: Ne illecebram errantibus praestent.
504. Mar., Rat., Prag., pulcherrima, malim, quod placet, quamvis in edd. omnibus sit pulcherrima nostrae. [Col. 0161C] Heinsius cum Thuan., hae pro haec, et ad statuas refert. Recentiores Heinsium sequuntur. Plerique veteres, haec ornamenta, aeque bene.
Praetulerit, quali radiarint stemmate pila.507. Informata, docta vel instructa, I.
508. Vieto, senili, veteri, I. Vigetum dicitur corpus humanum, dum vis et aetas in eo valet: sic Roma hic valida fuit, cum imperante Constantino idololatriam refutavit, Vat. A.
509. Nobilitate, ex nobilitate, I.
512. Senio, in senectute, I.
514. Relligionibus, daemonibus, I.
515. Contiguos, vicinos, propinquos, I.
519. Nimiae, intemperatae, I.
520. Compensare, restaurare, I. Emendare, Mar.
521. Petenda, quae erat ad petendum, I.
522. Imperio, in Roma. —Pietate, sanctitate, I.
[Col. 0162B] 523. Piacula, purgationes, Iso.
525. Laurea, corona, victoria; lauro enim coronabantur victores, I.
527. Arpinas, ex oppido Cicero Arpinas dicitur, I.
528. Cethego, Cethegus, et Lentulus et alii conjuratores fuerunt ut exurerent Romam et senatores interficerent, I.
529. Praecipuus, maximus. —Princeps, Constantinus, Iso.
530. Catilinas, daemonas, hostes, perversos, ut fuit Catilina, qui hostis fuit Romanorum, I.
532. Sicas, praelia, I.
533. Interno, animae, quae est interior homo, I.
[Col. 0161C]505. Codex Jureti, Ald., Mar., Rat., Weitz., Widm. supra, Egm., Coleri codex et alii, fuant, quod non displicet Gallandio. Vat. A, Prag., Widm. iterum a secunda manu, Thuan., Cauch., Urb., fiant. Bong., Gis., Widm., cluant, quod placuit Heinsio et recentioribus. In Egm. interpre amentum verbi fuant est erunt. Hae omnes lectiones admitti possunt, non vero fugant in Ox., et fluant in priore Rott. In Alex., fiant a prima manu, fuant a manu secunda.
506. Gis. ad oram, arcis, minus bene. Vera lectio artis. Ex hac postrema orationis parte colligo, post eversam Victoriae aram adhuc in curia Julia statuam ejusdem deae permansisse, sed sine ullo cultu et solum ornatus gratia. De hac statua intelligo Claudianum in VI consulatu Honorii: Jure paludatae jam curia militat aulae. Ad fuit ipsa suis al s Victoria templis, Romanae tutela togae, quae divite penna Patricii reverenda [Col. 0161D] fovet sacraria coetus. Vide comment. ad vers. 28 et 29 lib. II.
508. Multi, etiam veteres et probati, scribunt vigeto pro vieto. Glossa Vat. A videtur accipere vieto pro vegeto. At vietus hic significat languidum, rugosum: neque sermo est de Constantino, sed de Theodosio, ejusque edictis jam olim promulgatis, et post superatum Maximum confirmatis et ampliatis. Non autem negat Prudentius, ante Theodosii edicta fuisse plures senatores Romanos Christianae religioni addictos, sed affirmat solum Theodosii exemplo et persuasione factum ut Roma in fidem Christi pleno transferretur amore, ut ait vers. 524. Ac notandum, a Prudentio vocari etiam edicta vers. 41 orationem qua Saturnus idololatriam antiquis Latinis persuasit.
510. Ald. et plerique mss., vocante. Bong. a prima manu, et nonnulli vulg., vocantem.
511. In Ald. mendum puto magnanimo doctore; [Col. 0162C] legendum ductore.
512. Aldi error primam pro primum.
514. Barthius, lib. XL Advers., cap. 7, cum his versibus confert Lucretii verba: Quod contra saepius olim Relligio peperit scelerosa atque impia facta.
515. In Mar. erat haec scriptura, Mox ubi contiguit fossis muralibus, agros, etc., quae sane depravata est.
517. Notandus est hic locus adversus eos qui jactant exiguum fuisse martyrum numerum.
518. Vat. A, corrupte, magne poenitet, ac editionis.
520. Vat. A, mendose, vulnere.
521. Vat. A, Egm. petendae, male, nec melius Alex., venia quae petenda.
523. Egm. apud Weitz., solvit, pro quaerit. Heinsius nihil tale reperit in Egm., sed expressum id ait a Gis. ex suis. In prima quidem Giselini editione exstat solvit, at in secunda clare quaerit.
524. Mar., veri transfertur amore; supra pro div. script., pleno transfertur amore. Mariettus primam lectionem [Col. 0162D] praefert: sensus enim est transfertur in fidem Christi amore veritatis, quod confirmat glossula Ratisbonensis ad marg., id est, pro veritatis, quae apposita certe est nomini veri, non pleno.
528. Ald., contigit; corrige contulit. In Rat. glossa est ineptissima: CETHEGO rege quodam.
530. Ald., Gis. 1 ed. in textu, praescripsit pro prospexit. Sermo est de Theodosio, non de Constantino, qui anno 337 obiit. Hinc colligitur Prudentium illa Theodosii oratione comprehendere omnia ejus acta contra paganismum, etiamsi ad diversa tempora pertineant.
533. Prag., Internaque hominum strage tormenta parantes, et glossa, secundum aliquos produci ge in ablativo. Mar. a secunda manu, Weitz., Internoque hominum stravit: scilicet stravit parantes tormenta interno hominum. Mar. a prima manu, internaque hominum stravit. Rat. a secunda manu, internaque hominum [Col. 0163B] statui: sic interna refertur ad tormenta. Communior lectio, Internoque hominum statui tormenta parantes.
742 Ornamenta fiant patriae nec decolor usus534. Hostes, daemones. —Passim, ubique, I.
536. Vitalia, animas, Iso.
537. Serpente, nato, Iso.
539. Triumphator, Constantinus, I.
[Col. 0163B] 540. Tropaea, victoriam. —Quirini, Romani, I.
544. Anus, senex, I.
545. Videas, o Symmache, I.
546. Gestire, gaudere, —Catonum, principum Romanorum, consiliariorum, — Sapientum Romanorum propter Catonis sapientiam, Vat. A.
547. Toga, consiliariorum, Vat. A.—Pietatis, [Col. 0164A] sanctitatis, I.
548. Pontificales, idolis consecratas, Vat. A.
549. Ruit, festinat, I.
550. Nazareorum, Christianorum, I.
[Col. 0164B] 551. Evandria, ab Evandro, qui primus fertur struxisse curiam, I.
552. Proborum, electorum, I.
553. Generosus, nobilis. —Anicius, nobilissimus fuit, de cujus genere Boetius fuit, et a quo familia Anniadum dicitur, I.
[Col. 0163B]535. Supra, vers. 216, celsa ad Capitolia.
536. Egm. a secunda manu, quin conjuratas. Idem, vitalia, plebes, male.
539. Mar., Rat., latitante. Egm., cogator, supra negator; corrige togatus. Triumphator vocabulum est Apuleii, Cypriani, et in inscriptionibus aevi inferioris frequens.
540. Egm. supra, resque Quirini.
541. Assuescit pollere, ut hymno 9 Cath., vers. 95, [Col. 0163C] redire insuesceret mortuos.
542. Ex Virgilio I Aeneid., His ego nec metas rerum, nec tempora pono, Imperium sine fine dedi. Nescio qua ratione Heinsius contra fidem codd. velit conjicere Denique nec metas statui, nec tempora poni. Et illico addit: DOCET nimirum, quod sequitur. Chamillardus ita intelligit conjecturam Heinsii, ut statui et poni referatur ad docet. Lectio codd. clara est, nec sollicitari debet.
544. Post hunc versum in Rat., Mar., titulus De senatus conversione, qui exstat in Alex. ad marg. In Urb., De conversione senatus. Aldus habet Romanorum senatum conversum ad Christum.
545. De hujuscemodi elogiis senatus Romani testimonia veterum plena manu affert Juretus ad verba Symmachi epist. 46, lib. I: Pars melior humani generis senatus.
547. Alter Rott., candidiora togae, quod haud inelegans visum est Heinsio. Ego nihil aliud hic video [Col. 0163D] nisi mendum candidiora pro candidiore. De toga candida ac de his ipsis versibus Prudentii, critici et antiquarii innumeri agunt. Accipe summam. Toga Romanorum semper erat alba; sed cum diebus festis vestibus recentibus, et non sordidis, uterentur, albati peculiari ratione his in diebus dicebantur et erant. Praeterea candidati togas creta candidiores reddebant: unde illis candidatorum nomen haesit. Intelligitur ergo quid velit Prudentius, scilicet Romanos tanquam in die festo candidiorem togam sumere. Sic hymno 11 Peristeph., vers. 203: Nec minus Albanis acies se candida portis Explicat, et longis ducitur ordinibus. Videtur autem Prudentius hoc loco etiam significationem mysticam denotare, videlicet pietatis et innocentiae candorem. Nec mihi displicet quod ait Dominicus Macrus in Hierolex., verbo BAPTISMUS, [Col. 0164B] alludere Prudentium ad vestes albas recens baptizatorum.
549. Ald., in rupe retectis: intelligo latentibus sive tectis.
550. In codice Jureti hic versus ita erat interpolatus, penetralia noxa reorum, nullo sensu aut contrario. In Egm. erat noxa virorum, ex quo factum noxa reorum.
552. Fabr., Widm., Bong. a secunda manu, Mar., Rat., Aeneadum mendose. Vat. A, Prag., Amniadum: in hoc versu duae familiae, quae in unam coaluerint, memorantur, Annii et Probi. Tertia his addita, [Col. 0164C] scilicet Anicii, ut ex vers. seq. liquet. Glossa electorum inepta est.
553. Conjiciat recte aliquis legendum orbis Illustrasse caput. Supra vers. 497, Ergo cave, egregium caput orbis. Sed Prudentius senatum fortasse vocat caput Urbis. Hic Anicius Anniorum et Proborum soboles erat. Nonnulli haec nomina quaerunt sub Constantino. At Prudentius clare loquitur de his qui post edicta Theodosii, vel certe sub ejus imperio, ejurata superstitione pagana, fidem catholicam amplexi sunt. Non ergo audiendus est Baronius, qui putat hunc Anicium esse Anicium Julianum, qui consul fuit cum Petronio Probiano anno Domini 322. Chamillardus putat esse Sextum Petronium Probum, praefectum praetorio Valentiniani principis, consulem cum Gratiano anno 371. Is certe dicitur Anicianae domus culmen in inscriptione cujusdam monumenti, quod filius ejus Anicius Hermogenianus Olybrius, consul ordinarius, et Anicia Juliana dedicarunt. Ego vero non video cur non [Col. 0164D] potius filius Sexti Petronii Probi, qui in ea inscriptione Anicius Hermogenianus vocatur, sit is Anicius qui primus Christo nomen dederit post leges de religione Christiana et eversione idolorum a Theodosio promulgatas. De his familiis, earumque nobilitate legi possunt Claudianus, Marcellinus, Zosimus, Ausonius et alii. S. Hieronymus epist. ad Demetriadem: Scilicet non mihi Proborum et Olybriorum clara repetenda sunt nomina, et illustre Anicii sanguinis genus . . . . Aut proferendus Olybrius virginis nostrae pater, quem immatura morte subtractum Roma congemuit. In notis dicitur hunc Olybrium consulatum egisse anno 305; sed legendum fortasse 395. In fastis consulum hos reperio descriptos, qui ad has familias possint pertinere: Anno 322, Petronius Probianus et Anicius Julianus. Anno 341: Probinus cum Marcellino. [Col. 0165A] Anno 371: Sextus Anicius Probus cum Gratiano. Anno 379: Hermogenianus Olybrius cum Ausonio. Anno 395: Sex. Anicius Olybrius et Sex. Anicius Probinus. Anno 406: Sex. Anicius Petronius Probus cum Arcadio. Anno 408: Anicius Bassus cum Philippo.
Errabant hostes per templa, per atria passim,556. Fastis, libris, quod fecit libros potestatibus. —Palmata, victrici, I.
557. Martyris, cujuscunque. —Fasces, dignitates [Col. 0166A] quas habuit Brutus consul, Iso.
558. Ambit, desiderat. —Ausoniam, Italicam. —Christo, propter Christum. —Securim, potestatem, I.
[Col. 0165B]555. Weitz. in Var. Lect. ait numinis Pal. nominis; sed in contextu edidit nominis, quod unice verum est. Becmanus videtur legisse in aliquo vulg. numinis haeres; nam corrigit ex suo ms. nominis. Duo fuere Prudentii tempore Olybrii celeberrimi: alter Olybrius praefectus Urbis, Valentiniano et Valente iterum coss.; alter ejus filius Olybrius, qui cum fratre Probino consulatum gessit. De filio libentius intelligo Prudentium, qui certo est Olybriaci generisque et NOMINIS haeres. Olybrius pater uxorem duxerat Probam filiam Sexti Petronii Probi, de quo paulo ante dixi. De his nobilibus Romanis plura affert Gothofredus ad cod. Theod.
556. Sich., Widm., Bong., Weitz., Rat., Mar., ab aula, Prag., ab olla, quod perinde est, nam au in o saepe commutabatur. Ald., Gis., abolla: id exscripsit Heinsius, et secuti sunt recentiores, nulla tamen indicata varietate lectionum. Atqui lectio illa prima sustineri posset. Nam vestes consulum palmatae dicebantur, [Col. 0165C] quin aliud adderetur. Cassiodorius, lib. VI, epist. 1: Nos habemus labores consulum, et vos gaudia dignitatum: palmatae siquidem vestrae nostrae probantur esse victoriae . . . . Pinge vastos humeros vario colore palmatae. Olybrius igitur adjectus fastis consulum, palmata insignis, ambibat ab aula submittere fasces consulares ante fores martyris, ut puto, principis apostolorum. Ita etiam Grangaeus martyrem interpretatur. Fabricius abolla in Aldino exemplari recte legi comprobat, quia abolla vestis senatorum, ut toga equitum, fuit: et utraque palmata dicebatur. Abolla imperatorum fortasse dicta fuit palmata a palma, seu victoria. Abolla consulum et toga equitum palmata videtur dicta a latitudine clavi, hoc est a palmo. Palmatae nomen ad ecclesiasticam vestem translatum notat Teolius cum Hugone Menardo: nam in Missa, ab Illyrico edita, fit mentio vestis quae palmatica dicitur, et in epist. 66, lib. I, S. Gregorii Magni memorantur vestes palmatianae. Illud vellem clarioribus testimoniis a Teolio confirmatum, quod Christiani ejus [Col. 0165D] temporis simul ac praeturam et consulatum erant adepti, ad aedes apostolorum accurrere solebant, ac pauperibus pecuniam ac vestes largiri. Quod enim (ut putat Teolius) a gentilibus id postremum factitatum docet Ammianus lib. XXVII de Symmacho, hujus quem Prudentius impugnat patre, scilicet: Accitos e Vaticano quosdam egentes opibus ditaverat magnis; non liquet id accipiendum de aedibus apostolorum aut de pauperibus Christianis. Ammianus ita refert, non de Symmacho, sed de Lampadio: Hic cum magnificos praetor ederet ludos, et uberrime largiretur, plebis nequiens tolerare tumultum, indignis multa donari saepe urgentis, ut liberalem se, et multitudinis ostenderet contemptorem, accitos a Vaticano quosdam egentes opibus ditaverat magnis. Valesius, qui ad hunc locum opinionem Teolii expresserat, quaedam in eamdem sententiam expromit, sed verbis Prudentii obscuriora. Ammianus intelligit pauperes qui in Vaticano habitabant. Ut enim probat Olaus Borrichius cap. 16 [Col. 0166A] Dissert. Compend. de antiqua Urbis facie, contemptus olim erat Quiritibus Vaticanus ob gravius ibi coelum, aquas otiosas et stagnantes, halitus impuros, fetorem e cadaveribus. Prudentium simplicius ita intelligo, ut Olybrius consul seipsum, suamque adeo dignitatem Christo subjecerit; non repugnabo tamen, [Col. 0166B] si quis addat ritum aliquem jam tum invectum submittendi fasces et inclinandi securem, dum consul Christianus ecclesiam ingrederetur: qualia venerationis signa in militibus ad sacra stantibus cernere licet.
558. Heinsio magis Prudentianum videtur securem quam securim.
559. Laudatur hoc loco S. Paulinus, Nolanus episcopus, de cujus conversione et sanctis moribus plura Ambrosius, Augustinus, Hieronymus et alii aequales. Gesta enarrant Sacchinus, Le Brunius et Muratorius. E nobilissima familia Romana in Aquitania ortus est: maximis honoribus, etiam consulatu auctus, Hispaniam adiit, ubi uxorem duxit Therasiam, ut videtur, Hispanam, ex qua Compluti suscepit filium, ibique defunctum ad sepulcrum SS. martyrum Justi et Pastoris sepelivit. A Delphino Burdigalensi antistite baptizatus est, a Lampio episcopo Barcinonensi presbyter ordinatus, in sacerdotium, ut ipse ait, tantum Domini, non etiam in locum ecclesiae dedicatus. Conversio [Col. 0166C] Paulini ascribitur anno circiter 380. An autem Bassus, cujus mentio hic occurrit, sit Junius Bassus qui praefectus Urbis ac neophytus decessit anno 358, ut constat ex inscriptione apud Sirmondum in notis ad Ennodium, dubitari potest. Plerique affirmant, quibus adhaeret Philippus Laurentius Dionysius Vatic. basilic. Monument. tab. LXXXI. Sed cum Prudentius videatur eos tantum recensere proceres qui sub Theodosio Christi fidem amplexi sunt, alium intelligo. Ad hanc Bassorum familiam pertinere puto Bassulam, piam feminam, Severi Sulpicii socrum, cujus mentio exstat in epistolis Paulini et Severi. Anicius Bassus consulatum egit anno 408, ut paulo ante dixi. Nonnulli negant Bassum familiae nomen esse. Parum id nostra interest, neque ipsi, quod volunt, probant. Tom. I Musei Pio-Clementini exstat inscriptio vetus, repetita ex praefatione cl. Petri Francisci Fogginit ad Fastos Romanos Verrit Flacci, quae ad hunc Anicium Bassum spectat, adeoque hoc loco omittenda [Col. 0166D] non est.
BASSI ANICIO AVCHENIO BASSO VC. PROCONS CAMP. PROVISORI EIVSDEM PROVINCIAE RESTITVTORI GENERIS ANICIORVM OB MERITA EIVS INLVSTRIA ORDO PVPVLVSQVE CIVITATIS PRAENESTINAE PON. CENS
Reperta fuit haec inscriptio Praeneste anno circiter 1779, ex eaque colligi ait Fogginius cur Bassus appellatus fuerit Anicii nomine: quod vellem enucleatius explicuisset.
746 Illustrasse caput: sic se Roma inclyta jactat.560. Superbam, nobilem, I.
561. Patriciae, patricii erant consules qui more patrum populum regebant, I.
562. Plebicolas, plebem amantes, I.
564. Praecipuos, principes, I, Vat. A.
565. Lictoribus, ministris vel militibus, I.
567. Domos, familias, I.
568. Placet, licet, I.
569. Idolii, paganismi. Idolium est locus in quo idolis immolabatur. Idolothytum sacrificium; idolum, res ipsa cui immolatur. —Emersisse, exisse, I.
570. Si persona, id est, si dignitas temporalis aliquid [Col. 0168B] valet apud Deum, I.
571. Formam, pulchritudinem, I.
573. Potiores, excellentiores, meliores, I.
574. Cellam, ecclesiam, templum, ubi congregabantur nobiles Romanorum, l. Ecclesiam S. Petri, Rat.
576. Obtritos, consumptos. —Aegre, difficile, I.
577. Exactas, praeteritas, lso.
578. Solem, Christum, I.
579. Quota, quam magna, I.
580. Infectam, pollutam. —Sanie, putredine, I.
581. Coenacula, Capitolia, I.
[Col. 0167B]562. Jureti codex, vitiose, Graecos pro Gracchos, sive, ut nonnulli scribere malunt, Graccos. In ora ejusdem codicis nugator quispiam magistellus interpretationis causa ascripserat, Graecos, utpote viciniores Romanis, jungi solitos nuptiarum et dignitatum pignoribus. In nonnullis vulg., poplicolas, quod non [Col. 0167C] male praetulit Weitzius auctoritate codicis Egm.., in quo tamen Heinsius invenit plebicolas. Vocat plebicolas Gracchos, quia eorum majores C. et Tib. Gracchi plebi in lege agraria propugnanda consuluerant. Gracchus vero, quem Prudentius innuit, fuit Laetae consanguineus, quem laudat S. Hieronymus epist. 107: Ante paucos annos propinquus vester Gracchus nobilitatem patriciam nomine sonans, cum praefecturam gereret Urbanam, nonne specum Mithrae, et omnia portentuosa simulacra quibus corax, nymphus, miles, leo, perses, helios, Bromius pater (al. Dromo pater) initiantur, subvertit, fregit, exussit, et his quasi obsidibus ante praemissis, impetravit baptismum Christi? Id accidisse anno Domini 383 vult Baronius, Gothofredus et Pagius anno 376, probabilius Philippus a Turre de Mithra cap. ultim. non ante annum 378 a Graccho praefecturam Urbanam initam existimat. In antro Mithrae colebantur symbola astrorum et planetarum, quorum aliqua recenset Hieronymus. Vide notas Vallarsii.
564. Bong. a prima manu, jussisse repelli.
566. Ald., Egm., Pal., se congregasse, contra rationem metri.
567. Mar., Prag., Rat., domus.
568. Glossa contrario modo legenda est: LICET, placet, nisi placet sit diversa scriptura apud Isonem.
569. Ald., idoli, contra consuetudinem Prudentii, qui corripit secundam. Vat. A, Egm., Pal., profano pro profundo, quod postremum retineri debet. Prag., male, mersisse.
572. Prag. semper scribit hii pro hi. Alter Rott., juncta quoties, quod Prudentiano more factum putat Heinsius.
574. In Mar. desiderabatur est. Glossae cellam explicant ecclesiam; malim curi m. Sic supra lumina mundi senatores vocavit. Senatus in templis aliisve in locis consecratis congregari solebat; et in templis diversae erant cellae, sive aediculae, et sacella. Prudentius [Col. 0168B] ergo cellam, in qua habebatur senatus intelligit. Cl. Antoninus Valsecchius ord. Praed., scriptis pro religione Christiana editis laudatissimus, hos versus Prudentii, ut alios aliis in locis, carmine Italico reddidit in opere la Religione vincitrice, part. 2, cap. 2, contra inanem et sophisticam philosophiam Frereti, [Col. 0168C] qui verbis Symmachi, nec satis fideliter descriptis, permotus, in suo Critico Examine contendit illustriorem senatus partem cum Symmacho sensisse. Valsecchius eum refutat auctoritate Ambrosii et Prudentii: Poeta, addit argute, ben degno d'essere udito ed apprezzato anche da un segretario perpetuo dell' accademia reale delle iscrizioni e belle lettere.
576. Jureti membranae obstrictos cum Ald. et Gis. ad oram. Plerique, etiam Gifanius et Colerus ad Val. Max., obtritos, id est rejectos et omnino contemptos.
578. Aldus, nec cernere; alii, non cernere: ex proverbio id sumptum. Post hunc versum titulus in Mar. et Rat., De credulitate plebis, qui etiam exstat in Urb. et Alex. ad marginem. Aldus habet Plebem Romanam in Christum credidisse.
579. Ald. et Gis. in contextu 1 ed., quis in Urbe est, Qui. Alii, quota pars est, Quae. In Vat. A desideratur est.
580. Egm., Thuan., Pal., corrupte, disputat; Weitz., dispuit. Rat., Gis., despuit. Plerique, despuat. Tertullianus [Col. 0168D] lib. de Idololatr. cap. 11: Quo ore Christianus thurarius, si per templa transibit, quo ore fumantes aras despuet et exsufflabit, quibus ipse prospexit? et cap. 13 de Spectac.: Nec minus templa quam monumenta despuimus. Minucius in Octavio: Templa ut busta despiciunt, deos despuunt, rident sacra; etc. Vide quae notant ad hunc locum Heraldus, Elmenhorstius, Wowerus, Ouzelius, Origenes, lib. VIII contra Celsum, id in Christianis videtur improbare. Quis, inquit, nostrum adeo stultus est ut haec dicat, nec videat nihil ejusmodi valere ad tollendam de d is persuasionem? Distinguenda autem sunt tempora. Nam sub imperatoribus gentilibus id sine peculiari aliquo instinctu a Deo immisso palam fieri non posset nisi imprudenter; sub imperatoribus Christianis jam licebat. Confer comment. ad hymni S. Eulaliae vers. 128.
581. Prag., celso: lege celsa. Heinsius putat vulgus ex glossemate irrepsisse: nam vulgus manifeste designatur [Col. 0169C] per hanc circumscriptionem, et conjicit, a manu Prudentii fuisse Omnis qui celsa scandit coenacula scalis, vel Omnis qui scandit coenacula celsa domorum. Mihi non videtur superfluum esse vulgus. Nam vulgus nominatur, simulque ejus descriptio poetice exprimitur, quod haud inconcinnum est. In coenaculis pauperes habitabant, ut ex Juvenali, Martiali et aliis ostenditur.
748 Prompta fides dare se Christo, stirpemque superbam582. Terit, pedites, I.
583. Et quem, pauperes. —Dispensus, dispensatus, I.
584. Vaticano, ubi requiescit corpus S. Petri. —Tumulum, sepulcrum, Iso.
585. Quo, ubi. —Genitoris, Petri. —Obses, dicitur, qui loco pacis datur, et obses B. Petrus fuit Romanis, qui pacem eis attulit, I.
586. Lateranas, ad basilicam S. Joannis baptizantis, ubi ecclesia est in honore duodecim apostolorum, I.
591. Extendere, protelare, I.
[Col. 0170B] 593. Luce, fide Evangelii, I.
594. Meritis, bellorum virtutibus. —Sanguine, genere, nobilitate, I.
595. Titulis, inscriptionibus, I.
596. Fastorum, annorum librorum, I.
598. Veteres, principes. —Cera, quia statuas cereas et aereas antiqui nobilissimi faciebant. —Aere, aereis tabulis, I.
599. Caterva, multitudine, I.
604. Si consulta, non aliter licitum servare fidem Christi, quam Patres constituerunt, quam eam quam trecenti constituerunt, I.
[Col. 0169C]582. Ald., Egm., variis discussibus. Silicis Romanae color ater est. Juvenalis sat. 6: Nec melior, pedibus silicem quae conterit atrum. Anno 1784 Romae prodiit dissertatio Italica Del selce Romano, auctore Joanne Hieronymo Lapio, qui negat silicem Romanum e massa incendiis antiquis montium liquefacta et postea in lapidem congelata fuisse formatum, contra quam multi opinantur.
583. Gifanius verbo VERTERE, monet, veteres originis et non junctis verbis usos saepenumero, ut vertere pro evertere. Tale, inquit, est illud Prudentii admirabile sane DISPENSUS pro DISPENSATUS. Titulus est [Col. 0169D] lib. XLV cod. Theod. De annonis civicis et pane gradili. Panis civibus distribui solebat e gradibus, ne qui distribuebant a populo premerentur. Hinc gradilis dictus. Alii aiunt, in gradibus distribui panem solitum. Lib. II in Symm., vers. 498: Quae regio gradibus vacuis jejunia dira Sustinet? Lipsius, Elect. lib. I, cap. 8, ex Prudentio colligit, videri in singulis regionibus Urbis gradus erectos fuisse, ubi haec divisio fieret.
584. S. Hieronymus epist. 107 ad Laetam anno 403: Auratum squalet Capitolium. Fuligine et aranearum telis omnia Romae templa cooperta sunt. Movetur Urbs sedibus suis, et inundans populus ante delubra semiruta accurrit ad martyrum tumulos . . . . . Solitudinem patitur et in Urbe gentilitas.
586. Ald., Gis., Egm., Pal., Alex., Urb., Laterani accurrit. Vat. A, magni Laterani accurrit. Optimi plerique, magnis Lateranas currit ad aedes. Nonnulli his [Col. 0170C] versibus confirmant, jam Prudentii aetate in aedibus Lateranis exstitisse baptisterium a Constantino scilicet constructum.
587. Vat. A, regale.
588. Virgilii imitatio VI lib.: Et dubitamus adhuc virtutem extendere factis?
593. Oxon., non aperit sublime oculos. Teolius ita etiam edidit, et ita edidisse Heinsium innuit. At Heinsius in contextu edidit sub luce oculos, et in notis solum refert discrepantiam lectionis in Oxonio, et quaedam similia exempla profert.
594. Ald., quamvis illustres.
596. Fasti nominibus consulum signabantur, ut notum est.
597. Rat., signarent, minus bene.
598. Widm. supra, charta; lege cera.
600. Rat., nec curia conflat, male.
601. Ald., Mar. a prima manu, Thuan., Egm., Ox., Pal., Alex. a prima manu, Urb., fovent. Tum ita est distinguendum, et quodcunque fovent (pauci illi) studii [Col. 0170D] privata voluntas, Ac jam rara tenet.
602. Ald., ac publica. In aliis, sed publica. Prag., Mar. ad marg., Rat., hoc jam rara tenet. Alii, ac jam. Si legatur fovet, tunc melius est hoc jam rara tenet.
604. Ald., Weitz., Heins., sic consulta Patrum. Heinsio consonant de more recentiores. At Heinsius contra morem a Giselino recessit, quin varietatem lectionis indicaret. Gis., Rat., Prag., Mar. et alii, si consulta, quod magis probo.
606. Prag., tunc centum; lege tercentum,
608. Rat., numeri, et partita in parte; supra, et parva. Retine parvaque. Symmachus huic argumento nihil objicere poterat: qui lib. IV, epist. 27, ait: Facit autem lex curiae nostrae, ut majoris apud me numeri antistet auctoritas. Hinc formula haec erat in curia: Numera senatum. Post hunc versum lemma Mar., Rat., Alex., Symmachum alloquitur. In Urb., De senatus fide sequitur.
Quique terit silicem variis discursibus atram,609. Subsellia, judicia, Iso.
610. Infame, detestabile. —Pulvinar, templum; a pulvinariis, id est lectisterniis quae in templis deorum faciebant, ubi responsa accipiebant a diis, I.
612. Principis, Theodosii, I.
613. Frequentia, multitudo, I.
614. Terret, ut in Christum cogeret credere: unusquisque sua sponte Christum credebat, I.
616. Ratione, praedicatione, I.
618. Sacricolis, paganis, I.
620. Pago, paganismo, Vat. A.
[Col. 0172B] 622. Obstant, cogendo, I.
623. Ipse, deus, imperator, I.—Tibi, o Symmache, Vat. A.
626. Assertor, o Symmache, I.
628. Furores, minna, I.
629. Iliacae, Opis. —Megalesia, sacrificia solemnia. —Bacchica, sacra Liberi patris. —Nisi, a civitate Nisa, in qua colebatur Liber, I.
631. Mimica, stulta, scurrilia. —Calvis, deceptoribus, I.
[Col. 0171B]609. Mar. a prima manu, plena, perperam. Errorem Fabricii, qui ex his versibus collegerat plures fuisse senatores gentiles, cum haec scriberet Prudentius, notavi in proleg. num. 70, in nota c (Col. 615 Patrol. tom. LIX, n. a) . Prudentio concinit Paulinus Natali 11: Tota pio Christi censetur nomine Roma. Caeterum nonnulli viri principes adhuc Romae paganismum retinebant, ut ex carmine ejusdem Paulini ad Licentium [Col. 0171C] manifesto liquet: Nec tibi nobilitas videatur libera, quam nunc Sublimem attonita conspicis Urbe vehi, Quam cernis tanta sibi libertate videri, Ut dedignetur flectere corda Deo.
610. Ald., Egm., Pal., discernant; longe melius est decernant.
611. Ald., Rat., non bene, idolum pro idolium; pejus Vat. A, furandum pro fugandum.
612. Prag., Rat. a secunda manu, quo vocat. Vat. A, male, qui vocat. Hoc loco recte procedit glossa de Theodosio principe, sed non satis sibi constat aliis in locis, ubi intelligit Constantinum pro Theodosio.
613. Vat. A. corrupte, libera compedibus. Ald., Teol., tum pedibus; alii, cum pedibus. Freretus in Examine Critico (ut vocat ipse) auctorum qui apologias pro religione Christiana scripserunt, impudenter affirmat Christianorum imperatorum violentia factum ut religio Christiana propagaretur. His Prudentii versibus et facto ipso quod narrat ea calumnia [Col. 0171D] refellitur. Et religionem Christianam martyrum sanguine crevisse quis ignorat?
615. Ald., cunctique probatu, Non jussu.
616. In Rat. videtur esse capiti ratione, quod mendum est, uti in Palat., capitis ratione.
617. Rat., promeritis, atque ita semper in Prudentio legi jubet Gifanius verbo PROMERITA, quia Prudentius, etsi recentior, libenter antiquiores imitatur. Ita autem distinguendum censet hunc locum: Denique pro meritis terrestribus aequa rependens Munera, sacricolis summos impertit honores Dux bonus. Alii interpungebant munera sacricolis, summos, etc.
620. Vat. A, mendose, nec pago illicitos. Barthius, lib. XVII, cap. 1, notat, pagum apud Prudentium in Romano et hoc loco idololatriam sonare, quia stupidior gens habitans pagos, ineptiores deos, et cruda ligna colebat. Severus Sulpicius gentiles vocat rusticos et Aldhelmus de Laude Virg., Ruricolas mutans ad coeli regna phalanges. Vide supra ad vers. 449.
[Col. 0172B] 626. Ald., male, assertor regum. In Romano vers. 1, Romane, Christi fortis assertor Dei. Egm., solis pro solus. Mihi non displicet haec scriptura, quamvis postea sequatur Phoebique furores: nam poeta videtur notare Veneris et Martis adulterium, quod Sol manifestavit, Vulcanus vindicavit.
627. Virgilius lib. IV Georg., Vulcani, Martisque dolos, et dulcia furta.
[Col. 0172C] 628. Egm., Fybique furores. Saturnus cum filium suum Jovem comedere vellet, Opis conjux pro Jove obtrusit lapidem, quem protinus ille devoravit, credens suum esse filium. Phoebi furores indicant insaniam qua vates Apollinis agebantur, dum aliquid praenuntiabant. Virgilius lib. VI de Sibylla: Ea frena furenti Concutit, et stimulos sub pectore vertit Apollo. Ut primum cessit furor, et rabida ora quierunt. Iso exponit minna; de quo vocabulo vide supra comment. ad vers. 117.
629. Alter Rott., Bacchia Nisi. Heinsius lib. I Advers. posth., cap. 19, legendum putat Nisei vel Nisae, non Nisi. Niseus est Bacchus: alii scribunt Nyseus. Nisus fuit nutritius Bacchi. Igitur quolibet ex his modis festa Bacchi intelliguntur. Prag. pro Megalesia habet Magalesia. Megalesia sunt ludi in honorem Cybeles, quae Iliaca dicitur ab Ilio, ubi praecipue colebatur. De his vide Livium lib. II, et Ovidium IV Fast., Protinus incoepto Berecynthia tibia cornu, etc. [Col. 0172D] Adde quae notat Fogginius in Fastos Verrii Flacci, pag. 42 et seqq. Verum de his ludis iterum nos in Romano.
630. Mar. scribit Osirin. De his sacris Minucius: Isis perditum filium cum Cynocephalo suo et calvis sacerdotibus luget, plangit, inquirit, et Isiaci miseri caedunt pectora, et dolorem infelicissimae matris imitantur: mox invento parvulo, gaudet Isis, exsultant sacerdotes, Cynocephalus inventor gloriatur: nec desinunt annis omnibus vel perdere quod inveniunt, vel invenire quod perdunt. Nonne ridiculum est vel lugere quod colas, vel colere quod lugeas? Eadem fere repetunt Lactantius lib. I, cap. 21, Athanasius Adv. gentes, Firmicus de Error. prof. relig., Origenes, Cyprianus, Eusebius, Augustinus, Paulinus, aliique Christiani scriptores, ut de gentilibus taceam.
631. Gis. et nonnulli vulg., mimicaque et ridenda suis. Ita etiam Rat., sed abrasis prioribus. Codd. mss., Ald., Weitz. aliique, mimica, ridendaque suis, probe. In ridenda a producitur, non ea ratione qua [Col. 0173B] ait Gifanius in A, quia scilicet a a veteribus contra vulgatos grammatices canones saepe producitur; sed potius ob encliticam que: facit enim haec dictio enclitica, ut accentus in a collocetur. Vide proleg., ubi ejusmodi regulam explicuimus.
Aspice, quam pleno subsellia nostra senatu638. Liquidam, nitidam, pulchram, Iso.
643. Pretiosa acies, splendor auri. —Acies, acumen, I.
646. Frivola, ineptias, Iso.
[Col. 0174B] 648. Indocilis, ego. —Lacessere, provocare, I.
649. Liber, Symmachi, I.
650. Partam, paratam. —Fulmine, cum tonitru, Iso.
[Col. 0173B]636. Nisi opera Symmachi ad nos pervenissent, ex laudibus quas Prudentius, Ambrosius, Ausonius, Prosper Aquitanicus, Macrobius aliique veteres in eum contulerunt, divina quadam eloquentia viguisse hominem, judicandum esset. Nunc quoniam aliud dicendi genus placet, ejus epistolae tantum non despiciuntur.
638. Prag, liquido; melius liquidam.
639. Vat. A, mendose, ut aliter. Ald., quam cum rastris quis tentat. Ita etiam quatuor vetustiores apud Heinsium, Alex., Urb. Heinsio magis placet quam si rastris quis tentet. Sed lib. I Advers. posth. conjecit rustris pro rastris, quia rustrum est species ligonis. At vero rastra inter instrumenta rustica ab Isidoro [Col. 0173C] lib. XX, cap. 14, recensentur, ita dicta, ut ait ex Servio, aut a radendo terram, aut a raritate dentium. Pro instrumento fossorio accipi dicam etiam ad vers. 283 lib. II. Clemens Alexandrinus, notante Chamillardo, tale aliquid dixit: Nemo ligonem argenteum facit, nemo falcem auream; nam utendum apta materia ad agriculturam, non divite. Et Tertullianus lib. de Habitu muliebri: Certe nec ager auri opere paratur, nec navis argenti vigore contexitur. Nullus bidens aurum demergit in terram. Inter adagia recensentur: Eburneis rastris solum vertere, Ligonibus aureis terram fodere, Aureo hamo piscari pro re insigni et praeclara [Col. 0174B] male abuti. Judaei vero cum sub Juliano Apostata templum instaurare vellent, ligones, palas et corbes ex argento confecerunt. Vide Theodoret. lib. III Hist., cap. 20.
640. Egm., corrupte, verrare solum.
642. Posset etiam scribi scrobes, ut lues, fames, Joannes, correpta ultima.
646. Aldus distinguit Sum memor ipse mei satis, et mea frivola novi. Symposius: Sed frivola multa locuta. Ausonius: Misi itaque ad te frivola gerris Siculis vaniora. Juvenalis sat. 3: Jam frivola transfert Ucalegon. Sidonius lib. IV, epist. 3, imitari videtur Prudentium.
649. Aldi error manet pro maneat.
655. Ald., cur mi fas. Cicero in Catilinam: Quot ego tuas petitiones ita conjectas, ut vitari nullo modo possent, parva quadam declinatione, et, ut aiunt, corpore excessi? Catullus carm. 114: Contra nos tela ista tua evitamus amictu. Vide Comment. Vulpii.
656. Lipsius Saturn. lib. II, cap. 20, conjicit sarissas [Col. 0174C] pro sagittas, quia hastae jaciuntur, non sagittae. Heinsio non placet haec conjectura. Sagittae ventosae dicuntur ob eloquentiam ventosam, ut in praef. lib. II: Ventisque eloquii tumet. Petronius dixit ventosa loquacitas.
657. Imitatio Virgilii eclog. 1: Et jam summa procul; et II Georg.: Et jam tempus equum fumantia solvere colla.
658. Ald., Finit contra Symmachum liber primus. Alex., Explicit contra Symm. lib. I: Urb., Explicit lib. I contra Symmachum.
Et, quascunque solent Capitolia claudere, larvas
In Vat. A nullus est titulus. In Rat. et Mar., Praefatio libri II adversus eumdem. In Alex., Incipit liber II feliciter amen. In Urb. Incipit prologus in librum II.
1. Ex phrasi sacrae paginae Matth. IV, 18: Simonem, qui vocatur Petrus; et X, 2: Simon, qui dicitur Petrus.
2. Barthius, lib. XLIII Advers., cap. 8 hunc locum [Col. 0174D] illustrat, et post plures SS. Patrum similes auctoritates addit: Infinita alia sunt a disceptatoribus eventilata, quibus infinita totidem alia addi possint quae auctoritatem Petri inter apostolos vel primariam astruant. Vide vers. 1 praefat. lib. I.
757 Simon, quem vocitant Petrum,3. Exitu, recedente die, I.
6. Flamina, ventos, I.
10. Jactatam, fatigatam, I.
19. Ac si, quasi, I.
20. Obambulet, circumambulet, Iso.
36. Pessum, deorsum, perditioni, pessime, vel male, I.
[Col. 0176B] 40. Nec, scilicet ideo, I.
44. Sic me, figura mystica, I.
49. Quem, me, I.
51. Plane, certe. —Temerarius, praesumptor, I.
52. Noctis, ignorantiae, peccati, I.
53. Ago, duco, I.
56. Disertior, doctior, eloquentior, I.
[Col. 0175C]4. Virgilius lib. I Georg.: Illic sera rubens accendit lumina vesper.
5. Weitz., Ald., Heinsius cum suis codd., vulserat. Mar., Rat., Prag., Gis. aliique, avulserat.
6. Haec historia narratur cap. XIV Matth. et ab aliis evangelistis.
8. Mar., mox; bene correctum nox. In Rat. pro div. script. Prag. mox ventum videt. In Rat., ex obviam eadem manu factum obvium.
9. Ald., contra metrum, qui misceat mare.
11. Virg. V Aeneid.: Ferit aethera clamor Nauticus, et I Aen.: Insequitur clamorque virum, stridorque rudentum.
14. Rat., Prag., nec quidquam superat, quod omnino rectum Marietto visum est.
17. Prag., spallens turba, male.
18. Hujus miraculi saepius meminit Prudentius.
20. Rat., obambulat; supra, obambulet.
26. Gis. 1 ed., Cujusque omnipotentiae est; 2 ed., Cujus cunctipotentiae est. Metuebat ne pes primus esset [Col. 0175D] choreus. Sed exemplum exstat apud Horatium lib. I, od. 15, Ignis Iliacos domos. Catullus ita fere semper. Apud Ducangium occurrit cunctipotentia ex prologo Vitae S. Turiani.
30. Jureti codex, ast illi.
33. Vestigia pro pedibus passim apud poetas; ut etiam vestigia tingere, sive malis scribere tinguere.
36. Pessum est adverbium, aut adverbii simile, scilicet in profundum. Silius lib. VIII, Labi mergente sinistro Consule res, pessumque dari. Plautus in Truculento I, 1, 15: Quando abiit rete pessum, tum adducit sinum. Vide Barthium cap. 12. Advers. lib. XXXIII.
[Col. 0176C] 38. Ald., Gis., qui sit; plerique, quod sit. Egm., Pal., quid sit, quod elegans et Prudentianum censet Heinsius. In Egm. ait Heinsius esse interpretamentum cur; in Pal. Weitzius affirmat supra esse cur, quae non tam est glossa quam diversa lectio: et haec quidem elegans, et Prudentiana mihi videtur. Vide comment. ad vers. 81 hymni 4 Cath., Cur te, summe Deus, precemur unum.
41. Mar., dum; a secunda manu, tum: probe.
42. Prag., perperam, sistit et, docetque.
43. Poetis frequens est tergum aequoris dicere, ut Graecis νῶτα θαλάσσης. Adisis Wowerum, Elmenhorstium, Ouzelium in Comment. ad verba Minucii Vel dorsum maris raderet, atque iterum Elmenhorstium ad Arnobium lib. I, pag. 27: Calcabat (Christus) ponti terga undis ipsis stupentibus.
48. Ald., Prag., Gis., Weitz. et alii, fidentem merito sine et; Mar., alter Rott., Ox., Bong., Fabr., Heins. et alii, et merito.
49. En rursus praeclaram animi demissionem qua [Col. 0176D] Prudentius se peccatorem fatetur eo etiam tempore quo inter omnes constat vitam illum Christianis moribus praeditam egisse; quo defensio in prolegomenis a nobis suscepta confirmatur, scilicet ex praefatione operum humilitatem ipsius potius argui quam ante actae vitae gravissima scelera quae illi vulgo imputantur.
50. Prag., mendose, solvat per freta naufragium.
53. Prag., vitae tenebris sine in.
54. Alii puppem, alii puppim scribunt: Simili metaphora vel potius allegoria utitur Sidonius lib. IX, epist. 16: Jam per alternum pelagus loquendi, etc.
Lucis forte sub exitu,57. Exsultat, suadendo. —Fremit, indignando. —Intonat, minando, Vat. A.
[Col. 0178A] 60. Tractandae, gubernandae. —Indocilem, me, I.
65. Sensim, paulatim, I.
[Col. 0177A]57. Tonare de eloquentibus dicunt Cicero, Propertius et alii.
58. Vat. A, ventis eloquii sine que.
59. Ald., cui versare; lege mersare.
63. In Prag. videtur esse ni impetus, quod nec metro nec sententiae congruit.
64. Vat. A, vitiose, nomine pro non me. Imitatur id Arator lib. II: Sed non ego linguam Tam fragilem [Col. 0178A] committo vadis, rapidasque procellas Aufugiam tentare diu, ne forte canenti Obruat exiguam violentior unda loquelam.
65. Vat. A, depravate, sed sim gradiens.
66. Animadvertit Grangaeus ex Virgilio insistere esse firmo gradu inhaerere. In Aldo, Finit praefatio; in Alex., Explicit praefatio.
Exsultat, fremit, intonat,
1. Cunabula, initia, Iso, Vat. A.
2. Hebes, stultus, I.
4. Objecta, mihi a Symmacho. —Legam, colligam, I.
5. Unde, dicam, Vat. A.—Coepisse, hanc haeresim colere. —Quibus, causis. —Orsum, incoeptum, I. Scilicet esse, Vat. A.
[Col. 0178B] 6. Quo, ut. —Illice, suasoria arte, deceptibili, deceptrice, I.
7. Armorum, praeliorum. —Dominos, Romanos, I
8. Patris, patrum. —Genitos, nutritos. —Imagine filio, qui est imago patris. —Avita, antiqua, I.
9. Exempla, per. —Congesta, cumulata, I.
[Col. 0177C]In Rat. est titulus Adversus Symmachum liber II incipit. In Mar., Aurelii Prudentii Clementis; nihil praeterea. In aliis nulla inscriptio.
3. Jureti codex, cedere Christo, quod nescio, cur a Cellario praeferatur, tanquam dignius poeta.
5. Widm. ad oram, inde; melius unde.
6. Vat. A scribit inlice. Post hunc versum inseruntur in multis codicibus verba haec ex Symmachi relatione. Quis ita familiaris est barbaris, ut aram Victoriae non requirat? Cauti in posterum simus; et talium rerum ostenta vitemus. Reddatur saltem nomini honor, qui numini denegatus est. Multa Victoriae debet aeternitas vestra, et adhuc plura debebit. Aversentur hanc potestatem, quibus nihil profuit. Vos amicum triumphis patrocinium nolite deserere. Cunctis potentia ista votira est. Nemo colendam neget, quam profitetur optandam. Nonnullae occurrunt varietates lectionum in codicibus. In Vat. A, arma Victoriae pro aram Victoriae. In Aldo, non quaerat pro non requirat. Vat. A, mendose, aut in posterum pro cauti in posterum. Plerique, etiam Heinsius, [Col. 0177D] sumus, et postea vitamus: mihi magis placet cum Aldo simus, vitemus. Vat. A, ostentavimus; Mar. a prima manu, ostentamus; Prag., ostenta videmus; alii recte, ostenta vitemus aut vitamus. In Mar., abrasis prioribus, dignitas vestra. Etiam Rat. a prima manu, et Sich., dignitas pro aeternitas. Mar., arceant hanc. Prag., corrupte, nociva pro votiva, cujus glossa in Vat. A est chara. Ante verba Symmachi nonnulli [Col. 0178C] inscribunt Symmachus, et post ea Prudentius.
7. In Prag. et Ald. mendum venerantes pro vernantes: Heinsius mallet vernantis. Becmanus in Manuduct. ad ling. Lat. correxit etiam hunc errorem venerantes, et ex suo ms. reposuit vernantes. Putarunt aliqui armorum hos dominos esse Constantini filios; alii Valentinianum II et Arcadium, qui fratres postea dicantur, quod Theodosius Valentiniano loco patris fuerit. At dubium non est quin de Arcadio et Honorio Prudentius loquatur. Quod enim vers. 10 ait, Orator catus instigat, id intelligi potest, vel quia Symmachus fortasse obtulerat his imperatoribus suam relationem, vel quia ex ea relatione, ad alios imperatores habita, juvenum imperatorum animi, aliis instigantibus, permoveri poterant, nisi valida responsione refelleretur.
8. Mar., patres, a prima manu; Prag., patrum: legendum patris. Vat. A, Prag. et Rat. a secunda manu, vitae male, pro avita. Mariettus hoc loco quaerendum ait quaenam uxores maritos sequerentur in castra, et [Col. 0178D] ibi susciperent liberos. Ego puto, inter castra patris intelligi posse, dum pater militaret, non ita ut in ipsis castris nati fuerint. Vide etiam glossam, ubi patrum diversa est lectio, sed non bona.
9. Vat. A. Weitz cum suis, edoctos; sed in Bong. supra erat eductos, quod habent reliqui et recte pro educatos, uti apud Plautum, Terentium, Juvenalem et alios. Mar., Alex., Urb., Weitz., Sich., Ox., [Col. 0179B] Cauch., et a manu prima Thuan., Rat. a secunda manu, Torn. ad oram, calentes. Pal., Widm. supra, Prag., Rat. a prima manu, Ald., Torn. in textu, Gis., tenentes. Gis. ad marg., colentes. Heinsius et recentiores, calentes, quod Prudentianum Heinsio videtur, cum amet Prudentius verba cum quarto casu conjuncta, ut aestuare, sudare, flere, vivere, anhelare, arietare, currere, suspirare, credere, sitire, spirare, pluere, prurire, ludere, mendicare, glorificare, resultare, ruere, spumare, sufflare, susurrare, sapere, tumere, triumphare, strepere, cogitare, ardere.
761 Hactenus et veterum cunabala prima deorum,10. Catus, doctus: Symmachus, I.
11. Jactat, ad senatum dicit, I.
15. Sancte, religiose, I.
17. Reddunt, respondent, I.
19. Ausoniae, Romanae. —Vir, Symmache, I.
[Col. 0180B] 21. Pater, Romulus, I.
22. Hanc, artem, victoriam, I.
23. Aris, sacris. —Farre, sacrificio farris, I.
26. Hanc, victoriam, I.
29. Explicet, expandat. —Talentis, metallis, I.
[Col. 0179B]10. Egm. supra, ortator catus, hoc est, hortator. Retine orator.
13. Dionysius Halicarnasseus lib. I de monte Palatino [Col. 0179C] agens: In vertice vero tumuli Victoriae fano exstructo, rem divinam ei alternis annis fieri instituerunt (Arcades), quod et nostra aetate Romani faciunt. Cicero vero, lib. II de Nat. deorum, cap. 61, et Livius, lib. XXIX, testantur, in Palatino fuisse templum ejusdem deae. Dio lib. XLV memorat templum Victoriae in quo erat cella sive aedicula Jovis Capitolini. P. Victor in descriptione Urbis regione octava recenset templum Victoriae in Foro. Livius lib. XXXV, cap. 9: Iisdem diebus aediculam Victoriae Virginis prope aedem Victoriae M. Porcius Cato dedicavit.
14. Fabr., Gis., ecquis; alii, et quis. Ald., et quis magnus: melius et quis amicus.
15. Vat. A, hanc vestro sancto. Ald. et alii, hanc sancte vestro. Prag., neget. Hoc ipsum est quod aiebat Caecina lib. VI Ep. fam. Ciceron.: Nemo nostrum est, ut opinor, quin vota Victoriae suae fecerit: nemo quin, etiam cum de alia re immolaret, tamen eo quidem ipso tempore, ut quamprimum Caesar superaretur, optaret.
[Col. 0179D] 16. Vat. A, quid; legendum quod.
17. Ald., Gis. ad oram 1 ed., haec ubi dicta dedit, quod passim a Virgilio usurpari observat Grangaeus. Idem notat recte reddunt pro respondent adhiberi, quoniam dare aliquando est dicere.
18. Mar. a prima manu, victoria ducis, male.
19. Ald., fortibus Ausoniae, vir facundissime lingua, minus bene.
22. Teolius in not. ad vers. 8 colligit ex hoc versu 22, avum Arcadii et Honorii fuisse religioni Christianae addictum, quod clare liquere non puto: nam ratio parandi victoriam, quae subjicitur, etiam in ethnicis valet. Illud constat ex Orosio, eorum avum, antequam occideretur, baptizari voluisse. Post hunc versum caetera in Pragensi codice desiderabantur.
23. Ald., non farre sale. Lege non farre molae. Barthius ex charta, manu veteri probeque exarata, diversas scripturas ad hunc et seqq. versus adnotat lib. [Col. 0180B] XX, cap. 8. Hic versus ita ibi legebatur, Non arris, non farre, mola Victoria velox. Mendose arris. At farre, mola, optime disjungi arbitratur Barthius, ut copia major sit poeticae eloquentiae. Velox non illi displicet: cui enim non ales Victoria?
24. In ms. Barthii, labor, impigra et aspera virtus, quae lectio ab eo negligitur.
25. Teolius ait, pene omnes Vaticanos et Heinsii plerosque habere violentia, cura; sed Heinsio in notis magis arridere lectionem vigilantia, curae, quae Chamillardo unice probatur. Nescio quinam codices habeant vigilantia, curae. Heinsius ad verba violentia, cura, id tantum notat: Ita codices: VIGILANTIA CURAE nihilominus videtur castigandum. Neque aliud addit [Col. 0180C] Chamillardus, qui edidit violentia, cura, et in nota solum ait: Ita codices, inquit Heins us, nihilominus VIGILANTIA videtur castigandum. Heinsius conjecturam fortasse sumpsit ex Barthio, qui in suo ms. legit. Vis animi excellens, ardens violentia, curae, et praeferendum putat curae; tum existimat, violentia commutandum in vigilantia. Verum, dissentientibus codd. mss., nihil mutandum, cum violentia hic etiam locum habeat pro audacia; aut eo sensu quo in sacra pagina dicitur, violentos rapere regnum Dei. Catullus in carm. Nupt. ait: Amat victoria curam.
26. In ms. Barthii legitur Hanc tribuunt, durum et tractandis robur in armis. Sed Barthius mavult durum tractandis robur in armis sine et, ut haec verba sint definitio quaedam victoriae quae nihil aliud est, nisi invictum robur, inscium cedere in armis. Mihi id non placet: nam potius accipio durum robur in nominativo, ut etiam robur intelligatur tribuere victoriam. Tota haec sententia expressa est apud Sallustium in [Col. 0180D] Catilina, et Arnobium lib. VII, quod notavit Chamillardus.
28. Turnebus, num. 390 Advers., rutilas Victoriae pennas explicat Ciceronis verbis III de Natura deorum, ubi Victoriolas aureas memorat, quod scilicet ex auro eas facere solerent. Claudianus, Panegyr. de sexto consulatu Honorii de Victoria in curia Julia: Romanae tutela togae, quae divite penna Patricii reverenda fovet sacraria coetus. Apud Romanos plerumque ales effingebatur Victoria: in quodam tamen nummo Titi sine alis exhibetur. Lacedaemonii etiam et Athenienses Victoriam involucrem repraesentabant, tanquam semper apud eos mansuram.
29. Ald., Tornaes. in textu, Galland., Gis. in textu e ed., et ad marg. 2 ed., formata metallis. Apud Isonem metallis videtur diversa lectio, non glossa. Prudentius videtur potissimum loqui de Victoria quae in curia Julia exstabat, vere formata multis talentis. Dio lib. LI de Augusto post victoriam Actiacam: His peractis, [Col. 0181B] Minervae templum, et quod Chalcidicum vocatur, tum curiam Juliam, in honorem patris sui factam. dedicavit: in eaque imaginem Victoriae posuit, quae hodie quoque exstat, Tarento olim Romam advecta, ac a Caesare tum in curia posita et spoliis Aegyptiis decorata: quo Caesar nimirum ostendebat imperium se ex Victoria esse adeptum. In veteri Romano Maffeiorum Calendario Ara Victoriae in curia dedicata legitur V cal. Sept. De hac Victoria aurea pondo 320 ab Hierone missa vide Livium lib. XII, cap. 37 qui refert in Capitolio et in templo Jovis fuisse locatam. De Victoriarum aureis simulacris, Valentiniano a Tripolitanis oblatis, agit Ammianus lib. XXVIII.
Orator catus instigat, ceu classica belli30. Versis, Cum in fugam vertuntur homines, I.
32. Formae, Victoriae deae, quae formam feminae habet, I.
34. Anhelantum, sudantium bello, I.
36. Pexo, ornato. —Virago, fortis femina, Victoria, I.
[Col. 0182A] 37. Suspensa, elevata. —Strophio, cingulo, I.
38. Tumidas, per tumidas, I.
40. Jure, quia hoc lex poetarum est, I.
41. Lepida, aperta, eloquens, pulchra. —Sacello, templo, I.
42. Notis, figuris, coloribus, I.
[Col. 0181B]30. Pal., non aderint, male. Juretus testatur, in quibusdam schedis pro hastis legi alis, et utrumque ait rectissime dici: nam Victoria ales fingitur, et hastas vertit, cum vim omnem alio convertit: adeoque putat, a vetere et recepta lectione non temere discedendum, quae suas habet veneres.
31. Ald., Pal., Mar. a prima manu, codices Heins. [Col. 0181C] praeter alterum Rott., et nostri plerique, aptas, et in Alex. glossa id est, associas. Jureto etiam concinnius videtur aptas, quod in suo ms. exstabat. Urb., Weitz., Gis., optas. Barthius ita legi et distingui in suo ms. affirmat: Quid miles propriis diffisus viribus; optas Irrita femineae tibimet solatia formae? ut videatur abruptus quidam sensus velut indignantis esse Victoriae.
34. Ald., Mar. a prima manu Vidit anhelantem, regeret quae tela virorum, minus bene.
35. Ald., Mar., Weitz., Gis., sua dextera cuique est. Vat. A, Egm., Jureti codex, Pal., Widm. supra, sua dextera forti est, quod praefert Juretus, quia non cujusvis, sed fortium virorum est victoriam adipisci: idque exstat in Alex. pro diversa scriptura. Fabr., Gifan. in e breve, Thuan., Urb., Alex., sua cuique dextra est, quod placet Heinsio, quia superiora satis evincunt hoc ipsum de fortibus esse accipiendum. Heinsius pro hac ipsa lectione allegat codicem Pal., qui a Weitzio affertur pro alia, ut vidimus. Confer [Col. 0181D] Comment. ad vers. 105 Hamartigeniae sua cuique jura. Barthius legit sua dextera cuique est, et hoc versu vult confirmare, victoriam esse durum tractandis robur in armis, de quo vers. 26, sed non persuadet: nam ibi mentio erat de victoria tanquam jam obtenta, hic de causa ipsa victoriae, quam deam fingebant veteres. Arnobius lib. IV: Victoria, pax, aequitas, et caetera quae in superioribus dicta sunt, quanam ratione, qua via, intelligi possunt dii esse, atque ad superiorum concilium pertinere? nos enim nihil horum sentimus et cernimus habere vim numinis, neque in aliqua contineri sui forma, sed esse virtutem viri, salutem salvi, victoris victoriam.
36. Schulzius, in dissertatione de Ara Victoriae, ex hac descriptione et monumentis Graecis Latinisque colligit, his signis simulacrum Victoriae cognosci posse: Figura muliebris stans, rarius sedens, capite nudo vel operto, revincta strophio et tunica muliebri usque ad talos dependente, vel astricta magis, vel laxiore et fluente, pedibus nudis insistens terrae, vel globo, [Col. 0182B] vel galeae, vel prorae navis, alas binas humeris affixas gerens, mox ad terram dependentes, mox explicatas ad utrumque latus, aliquando sursum sublatas, dextra coronam oleaginam, quercinam vel ex lauro confectam tenens, sinistra vero palmam vel tropaeum; saepius ambabus manibus arma ad tropaeum suspendens, vel clypeo litteras inscribens.
37. Ald., Rat. a prima manu, Mar., Vat. A, Bong., Alex., Urb., Gis., Cell., Teol., Galland. cum Tornaes., recincta. Heinsius cum Cauchiano, Weitzio et plerisque Weitzianis, revincta, quod praestare ait Heinsius, quia aliud quid designat recingi, et Cauchius confirmat in veteribus nummis Victoriam exprimi strophio revinctam. Cellarius contra ait, Prudentii quoque esse recincta veste in Romano vers. 236, ex Aen. IV, vers. 518. Fortasse poterit intelligi, strophio recincta idem esse ac corona, seu strophio cincta caput. Alio sensu recingi est discingi. Sic etiam revincio duplicem contrariam significationem habet. Victoria suspensa pede interdum effingebatur, ut instabilem eam esse constaret.
[Col. 0182C] 38. Bong., Widm., fluitantes investita supra fluitante sinu investita, quod tenuit Weitzius. Alii, fluitante sinu vestita. In museo Pio-Clementino statua marmorea Victoriae asservatur, ubi prorsus nudae ostenduntur papillae. Fortasse si legatur investita, verbum hoc vim negandi habebit. Investis Tertulliano nudus est de Pallio cap. 3, Nudus et investis (Adamus) figulo suo consistit. Pueri imberbes dicebantur etiam investes.
39. Ald., Mar. a prima manu, at vos. Ald., Weitz., assimilatis, quod Heinsio non placet pro assimulatis.
40. Egm., Pal., Bong. supra, nomen pro numen, minus bene. Weitz., Mar., Widm. a prima manu, Bong. a prima manu, numen imponere. In Barthii codice manus, assimilatis Jure poetarum monstris, componere numen.
41. Barthii codex a prima manu, ex vestro prompsit. Giselinus putat libros poetarum a Prudentio [Col. 0182D] vocari ironice sacellum, sive sacrarium gentilium. Ego intelligo sacellum esse fanum, templum, et superstitionem gentilium, quam pictura socii poematis arte auxerit. Ut enim ex tota serie orationis patet, in habitu Victoriae confingendo poesin, picturam et superstitionem suas habuisse partes Prudentius confirmat. De pictura egregius est locus Sap. XV, 4: Non enim in errorem induxit nos hominum malae artis excogitatio, nec umbra picturae, labor sine fructu, effigios sculpta per varios colores.
42. Veteres solebant ceris pingere et picturam cera liquenti inurere, ut docet Plinius lib. XXXV, cap. 11, et lib. XXI, cap. 14. Eam ob causam antiqui scriptores, tum profani tum ecclesiastici, cum de pictura verba faciunt, passim ceram simul commemorant. S. Paulinus epist. 8 ad Severum: Non in tabulis putribilibus, neque ceris liquentibus, sed in tabulis carnalibus cordis tui pinxit. Vide notam Frontonis Ducaei ad haec Paulini verba. Ut alios omittam qui de veterum pingendi ratione scripserunt, Joannes de Fonseca et [Col. 0183A] Figueroa librum ms. de reteri Pictura reliquit, quem laudat Nic. Antonius. Cl. Requenus non multis ante annis veterem pingendi rationem, et cera pro oleo utendi, jam pridem deperditam, feliciter invenit, aut aliam novam similem excogitavit; quam Petrus Garcia [Col. 0183B] de la Huerta, multis adhibitis experimentis et doctis observationibus, quas in vulgus edere cogitat, feliciter promovit. Id opportune monere volui, ut melius intelligantur cl. Stephani Antonii Morcelli verba in commentariis elegantissimis ad calend. Constantinop. tom. I, pag. 116: Tabulas encausto pictas aqua non laedit, ut nuper encaustica rursum inventa, pictores in Urbe verissimum experimento deprehenderunt. Recte ostendit Morcellus ex concilio Nicaeno II, adhuc saeculo VIII hanc pingendi rationem pictoribus fuisse familiarem: Non tabulam cera perfusam honorantes, sed regem . . . . Quanquam imago nihil aliud est quam lignum, et colores cera commixti et temperati. In Ephemeridibus Romanis anni 1781, pag. 119, exponitur opusculum Anglicum domini R. E. Raspe, Londini 1780, quo probat verisimile esse, apud Aegyptios, Graecos et Romanos consuetudinem oleo pingendi fuisse, aut veteres pictores proxime ad eam accessisse: certum esse ait saeculo X aut XI eam consuetudinem [Col. 0183C] viguisse. Inserit duos tractatus saeculi X aut circiter, alterum Theophili presbyteri, alterum Heraclii De coloribus et artibus Romanorum. Carmen Hispanicum de Pictura cum notis Segoviae editum, auctore D. Didaco Antonio Rejon de Silva, in eisdem Ephemeridibus Romanis anno 1786, num. 47, summis laudibus commendatur; eum novis edendis libris ad liberales artes illustrandas egregie incumbere, compertum nobis est.
Non aderit, versisque offensa videbitur hastis.44. Ludere, pingere. —Fucis, mendaciis, I.
46. Homerus, poeta magister. —Acer, fortis, sagax. —Apelles, pictor, I.
47. Numa, cultor idolorum, et aedificator templorum. —Cognatum, cognatam vocat rem, ex his tribus scilicet, pictore, poeta et mago coadunatam. —Camoenae, [Col. 0184A] poetarum, Iso.
48. Idola, id est magorum. —Docta, in pictura et in poemate, I.
49. Edatur, dicatur, proferatur a vobis. —Cur sacra, verba senatus, I.
[Col. 0183C]45. Heinsius cum altero Rott., Fabr., Widm., Bong., Teol., Cham., Gis. ad marg., Sich., Vat. A, Rat., Torn. ad oram, Mar. sic cassa figuris. Urb., sic segnia rerum. Alex. a prima manu, Weitz., Widm. ad oram, Bongars. ad oram, Gifanius ex tribus vett. libris, Oxon., Thuan., Egm., sic inania rerum. Contendit Gifanius, sic posse corripi, ut fac. Repugnat Heinsius, qui non bene Aldum citat pro hac lectione sic inania: nam Aldus ita quidem ediderat, sed emendavit et inania rerum, quae lectio mihi probatur, et exstat in Alex. pro div. script., et in textu Giselini [Col. 0183D] recepta est. Gallandius ait, in Tornaes. esse cum Aldo inania rerum in textu; sed non explicat an sit et inania, an sic inania. Saepe accidit ut in Prudentio veram lectionem corruperint inepti correctores, qui syllabam brevem ratione caesurae ab eo frequenter produci ignorabant.
46. Gifanius, qui verbo FAC totum hunc locum laborat explicare, acrem sonare ingeniosum advertit. In Vat. A mendum est acer Apellas. Indicatur poesis in Homero, pictura in Apelle, et superstitio in Numa.
47. Ald., Gifanius loc. cit., Weitz., Widm. supra, Alex., Urb., Gis. ad oram, Thuan., Boher. vetustior, cognatumque volunt. Vat. A, codex Jureti et Thuan. a secunda manu, cognatumque vocant. Mar., Rat., alter Rott., Ox., Fabr., Gis., Bong., Widm., Heins., Teol., cognatumque malum per epexegesin, ut pigmenta, camoenae, idola sint cognatum malum. Pro pigmenta [Col. 0184A] Bong., Widm. a prima manu. Gifanius, figmenta. Retine pigmenta, et intellige picturam. Heinsius praeterea scribit et scribendum ait camoenas, repugnantibus membranis; quem tamen secutus est tacitus Teolius. Mihi certe non displicet lectio Heinsii, et [Col. 0184B] in mentem etiam antea venerat: sed videndum est an lectio codicum defendi valeat. Gifanius legit cognatumque volunt figmenta camoenae, et explicat acri cognatum volunt, hoc est, idem volunt figmenta camoenae Egeriae. Scilicet Egeriam camoenam vocari putat, quia grata fuit camoenis, ut ait Ovidius III Fastorum. Eodem ergo, inquit, pertinet figmentum illud Numae de Egeria. Quae explicatio mihi non probatur. Puto ergo legendum cognatumque malum, pigmenta, camoenae, Idola, convaluit fallendi trina potestas: ut cognatum malum convaluerit, scilicet pigmenta, camoenae, idola, quod malum est trina fallendi potestas: et favet huic lectioni, quod in nonnullis post idola est comma. Vide vers. seq.
48. In Rat. pro idola sciolus apposuerat spectraque. Aldus quoque cum edidisset Idola conflavit fallendi trina potestas, inepte voluit emendare Trinaque conflavit fallendi idola potestas, ne scilicet o in idolum, corriperetur. Ald., Gis., Heins., conflavit. [Col. 0184C] Plerique scripti, convaluit, ut Vat. A, Mar., Rat., Urb., Gifanii et Jureti codices, Weitzius cum suis. Alex., conflarunt a prima manu, conflavit a manu secunda. Heinsius rejecit docta potestas, quod hactenus, inquit, circumferebatur. At jam ante Heinsium trina potestas ediderant Aldus et Weitzius, neque contemnendum est docta potestas, quod reperitur in Mar., Rat., Bong., Gifanii codice, Fabr., Gis. Barthius quoque lib. VI, cap. 26 Advers., legit docta potestas, et id referendum putat ad eloquentiam eorum qui idola invexerunt: ubi notat, Prudentium eadem verbo usum quod in Varronis satyra Nosce teipsum Nonius explanat. Nihil sunt musae? Poesis vestra quas artifici duxit. Sic enim legit verba illa: Nihil sunt musae policis vestrae quas aerifice duxti, quae Janus Rutgersius aliter, aliter Lipsius emaculant. Sensus tunc erit, Cognatum malum conflavit idola; hoc autem cognatum malum sunt pigmenta (pictura. Apelles), camoenae (musae. Homerus), fallendi docta potestas (superstitio, Numa). Melius tamen est trina [Col. 0184D] potestas, ut pictura, poesis et superstitio comprehendantur. Poesin autem cum pictura quamdam inter se cognationem et similitudinem habere nihil est cur probemus, cum satis pateat. Hoc proprium est Prudentii, quod superstitionem his fingendi artibus ingeniose conjunxerit. Heinsii explicatio est quod trina fallendi potestas conflavit (ita enim legit) pigmenta, camoenas et idola, quae sunt cognatum malum. Nostra magis ad codd. mss. et ad mentem Prudentii accedit, quod cognatum malum, trina fallendi potestas, videlicet pigmenta, camoenae, idola, convaluit, hoc est simul valuit, viresque mutua ope accepit: hoc enim pugnat Prudentius.
49. Haec si negent gentiles, respondeant, inquit Prudentius, rationemque reddant cur sacra ipsi sumant ex pictura fabulisque poeticis? Exempli loco cur sacerdotes Cybeles seipsos castrant, nisi quia fabula poetica Attin fingit exsectum sive castratum, [Col. 0185B] idque etiam picturae exhibent? Simile est in aliis sacris, quibus equi a templo Dianae arcentur. Quid, inquam, haec innuunt, nisi quod poesi et pictura idolorum cultus coaluerit?
767 Duceret in faciem, sociique poematis arte50. Tabulis, imaginibus, ex pictura. —Praestet, antestet, I.
51. Berecynthiacus, a Berecyntho, Opis monte. —Perdit, adhuc, I.
52. Inguina, virilia. —Poesis, fictio poetica: poesis est materia uniuscujusque carminis. —Castraverit, castratum narraverit, I.
53. Triviae, Dianae, vel Proserpinae, I.
[Col. 0186A] 55. Raptarit, raptatum dixerit. —Juvenem, Hippolytum, I.
56. Adumbret, figuret, imaginet, I.
57. Si, pro siquidem. —Ineptia, stultitia, I.
58. Simulatis, in, I.
59. Plumis, cum, Iso.
60. Fertur avis, multos et viros, et mulieres legimus in fabulis versos in aves, unde commemorat, I.
[Col. 0185B]50. Vat. A, mendose, ex fabulis. Rat., Weitz., Widm., Bong., praestet; alii praestat, ut postea perdit.
51. Mar. a secunda manu, perdat. Imitatur Prudentius Minucium in in Octavio: Cybelae Dindyma pudet dicere, quae adulterum suum infeliciter placitum, quoniam et ipsa deformis et vetula, ut multorum deorum mater, ad stuprum illicere non poterat, exsecuit, ut deum scilicet faceret eunuchum. Propter hanc fabulam Galli eam, et semiviri sui corporis supplicio colunt. Catullus et Arnobius narrant Attidem sibi genitalia desecuisse. Qui plura de his velit, legere poterit commentatores Minucii, ut mythologos praeteream.
52. Ald., Gis., cum pulcher sese castraverit Attis. Plerique et potiores, cum pulchrum poesis castraverit Attin. Teolius ait locum antea corruptum ita restituisse [Col. 0185C] Heinsium. At Weitzius cum suis omnibus mss. jam ediderat cum pulchrum poesis castraverit Attin; et ita antea restituerant Sich. et Gifanius, et legerat in suo codice Juretus, et in margine vett. edd. exstare confirmat Gallandius. Hic praeterea invenit cur pulchrum; sed alii habent constanter cum, et Gifanius monet observandum usum particulae cum: Cur Galli Cybeles se excidunt, cum ex fabulis poeticis cognoscatur Attin fuisse castratum: hoc est, cur se excidunt, nisi quia cognoscitur, etc. Cur a templo Dianae arcentur equi, nisi quod musa, seu poesis Hippolytum raptatum faciat, etc. Nonnulli scribunt Atys; sed hoc loco melius est Attis, ut prima producatur, quae corripi solet in Atys.
53. Ex Virgilio lib. VII: Unde etiam templo Tritiae, lucisque sacratis Cornipedes arcentur equi.
54. Ald., Widm. supra. Pal., Vat. A, Gis., Alex. a secunda manu, et apud Gallandium vett. edd., cum Phaedra pudicum. Jureti codex cur Phaedra. [Col. 0185D] Grangaeus interpretatur Phaedram fuisse causam cur raptaretur Hippolytus, ut narrat Hyginus fabula 47. In Egm. mendum est pudicam. Verior et communior lectio cum musa pudicum, de qua Gronovius in Diatribe Statiana, quem adeundum suadet Heinsius.
55. Gifanius, Gis. ad oram, littora cursu.
58. Rat., similatis, minus bene, pro simulatis. Cudworthus System. intellect. cap. 4 observat Prudentium, Graecos imitatum, vocare res incorporeas rerum affectiones, et eventus, qualis erat victoria: et ex vers. 236 hujus libri et vers. 191 Apoth. colligit, Symmachum et alios gentiles credidisse, multa veterum numina fuisse perfectiones unius Dei, nomine personarum indutas, neque aliud fuisse Victoriam deam nisi virtutem unam e multis unius Dei. Verum frustra laborat Cudworthus: etsi enim certum sit, gentiles in suorum numinum vi et potestate [Col. 0186B] explicanda non satis sibi constitisse, tamen ex Prudentii versibus mox afferendis solum constat Divinitatem a Symmacho in varias partes fuisse divisam: quem ideo arguit Prudentius, quod cum Deus unus sit neque dividi possit, ipse numina mille inducere voluerit. Vide Comm. ad eum vers. 236. Valsecchius ad Cudworthi interpretationem accedere videtur: nam ex Apotheosis loc. cit. colligit lib. I de Fundamentis relig., cap. 9, idololatras unum Deum credidisse, diversa vero numina aut unius Dei perfectiones, aut virtutes homine superiores, sed ministras Dei fuisse.
59. Aldus aliique male distinguunt plumis obducere frustra. Heinsius monuit interpungendum obducere: frustra Fertur avis.
60. Mar., ab his; supra eadem manu avis cum reliquis. Mariettus primam sui codicis lectionem approbat, et avis ait esse glossam imperite translatam a verbo vultur ad verba ab his; exponit autem: Fertur eadem victoria ab his plumis, dum fingitur volare, [Col. 0186C] et mulier, et vultur magnus; id est, monstrum ridiculum eam efficitis, dum illam et mulierem simul et avem facitis. Heinsius opinabatur magicusque: nam id vocabulum saepe in magnus degenerare ob cognationem litterarum ad Nasonem compluribus exemplis pervicerat: quanquam vel sic versus hic cum proxime praecedenti suspectus illi est. Iso interpretatur de fabula qua mulier in avem, exempli loco, in vulturem conversa dicatur. Chamillardus ait Victoriam magnum vulturem dici, vel quod alata vulturum more exercitus supervolet, vel quod omnis avis magna dici possit vultur. Grangaeus notat Aegyptios vulturis imagine matrem, et coelum, quod feminam putant, Pallada etiam et Junonem repraesentare, quod nullum marem credant esse inter vultures, quae vento concipere dicuntur. Addit, fortasse per vulturem hic intelligi Isidem. Baronius enim tom. III Annal. in vita Juliani numismatis meminit, cujus prima parte Deus est Serapis vultu Juliani exsculptus, [Col. 0186D] altera duae Isides cum aspidum sertis in capite, gladiis in manibus, vulturum alis in dorso: adeoque avis illa mulier vultur deae Isidi sacra est. Federicus Morellus a Grangaeo hac de re consultus sic rescripsit. Confirmari id potest, quia Aelianus lib. X de Animalibus, cap. 22, refert Aegyptios Isidis statuam pennis vulturinis ornare; et multi putant ab Aegyptiis coli vultures. Sed ut verum fatear, magis placet interpretatio Chamillardi, quod frustra fingatur Victoria mulier, dea et vultur, sive magnis alis tanquam vultur instructa. Huc trahi potest, quod vultures Marti erant sacri, et quod veteres imperatores accurate explorare soliti essent in quam belli partem spectarent vultures, inde victoriam sperantes, vel profligationem: de quibus adisis Rhodiginum Lect. antiq. lib. VIII, cap. 18, Aegyptios, Persas, Graecos Victoriam sibi imagine accipitris repraesentasse litteris [Col. 0187C] traditum est. Aegyptii vero accipitrem et aquilam videntur coluisse, tanquam numina, a quibus victoriam orarent. Fortasse inde ales Victoria pingitur.
Ex tabulis, cerisque poetica fabula praestat?62. Exuvias, spolia. —Armis, cum, I.
63. Congere, collige tu. —Victrix, Roma. —Diademata, coronas, I.
64. Repulsorum, abjectorum, I.
66. Aede, in coelo, I.
68. Prosequitur, Symmachus respondet. —Tubam, guttur, vocem, I.
69. Allegat, nuntiat, ratiocinabatur, vel instruebat. —Dulcius, beatius. I.
70. Solitis, legibus, I.
74. Genium, naturalem loci genium, I.
75. Addit, ille, Symmachus. —Arcanum rerum, [Col. 0187C] sensus est, arcanum rerum, et latebras rarii boni posse deprehendi aliqua prosperitate. I.
[Col. 0188B] 76. Secundi, prosperi, I.
79. Idolium, gentilitatem. —Dextro, secundo, I.
81. Vietam, antiquam, I.
83. Libera, Roma dicit; vox Romae, I.
85. Siti, scilicet sumus. —Eodem, uno, I.
87. Diversa, idola, I.
88. Distantibus, dissimilibus, Iso.
89. Occultum, Deum, omnipotentem. —Suus, proprius, I.
90. Grande, quod Deus est summus, I.
92. Respondet, fides Symmacho. —Vel, etiam. —Fides, fideles homines, I.
[Col. 0188C] 93. Penetralia, secreta. —Sectae, doctrinae, fidei, I.
[Col. 0187C]62. Egm., Gis. ad oram, sanguine raptas.
64. Cauchius malebat vetera ornamenta deorum. Nihil est causae cur sollicitetur lectio codicum foeda ornamenta, quamvis Juvena is dixerit vetera ornamenta deorum, et alibi Prudentius veteres dei. Hoc enim loco concinnius est foeda ornamenta deorum, cum praecesserit descriptio ridiculorum numinum, sive monstrorum.
65. In editione Parmensi mendum puto nunc tibi pro tunc tibi, quod exigit sensus.
67. Ald., in te fantibus, Alex. a prima manu mendose, interfuntibus.
68. Thuan., persequitur, quod Heinsio et Teolio placuit. De eloquentia tubam Sidonius, Claudianus Mamertus aliique dixerunt.
69. Mar. a prisca manu, Pal., more, male. Thuan., [Col. 0187D] Egm., Boher. antiquior, Heins. et recentiores, morem veterem. Alii veteres mss. et edd., morem veterum.
73. Ald., Egm., Pal., Heinsiani plerique, Jureti codex, suus; Thuan., suis, quod placuit Heinsio; sed praestat suum, scilicet fatum, aut genium, cum Mar., Rat., Weitz., Gis. et aliis. Moenia surgunt ex Virg. I Aen.
74. Vat. A, regnant. Weitzius pro regnet allegat Ald. et Egm., sed Aldus meus habet regnent.
76. Egm. et Pal., secundis Per documenta bonis. Weitzius Aldum etiam allegat pro hac scriptura: et est quidem secundis in Aldo, sed postea boni; quod utrumque simu defendi nequit.
[Col. 0188C] 79. Aldus idolum, ne videlicet o corripiatur. Rat. etiam idolum, sed, ut conjicio, a recenti manu.
81. Ald., fronte vieta. Widm., vigetam.
82. Mar. a prima manu, queruloso: correctum querulo sua.
84. Nonnulli conjungunt ecquis: utroque modo dicitur. Vide Gifanium, verbo ET QUANTIS.
86. Heinsius edidit communis cunctis viventibus aura, sed in notis monuit omnino scribendum communi aura, quidquid obnituntur membranae, et ad praecedens proxime vegetamur referendum. Sed non video cur non ita possit scriptura vetus explicari; Vegetamur eodem aere, communis est cunctis viventibus aura: nam Prudentius saepe omittit verbum substantivum est, ut Heinsius ipse notavit ad vers. 26 hymni 1 Cath.
87. Vat. A, Urb., sed quis sit.
89. Gif. in e breve, Mar., Weitz., Sich., Alex. a prima manu, Heinsiani fere omnes, suus est mos cuique [Col. 0188D] genti, quod puto fuisse in Rat., ubi, abrasis prioribus, nunc legitur nam genti est cuique suus mos. Egm., Alex. a secunda manu, Ald., Gis., Pal., Vat. A. proprius genti cuique est mos. Giselinus fatetur, in plerisque antiquis esse suus est mos cuique genti: sed fallitur, quod affirmat alibi semper primam in cuique a Prudentio corripi ex fide mss. Vide Comment. ad vers. 105 Hamart., sua cuique jura.
94. Apposite contra Bailium hos versus profert Valsecchius lib. II de Fundam. relig., cap. 6. Cum enim Deus, quippe infinitus a nobis comprehendi nequeat, non est exigendum ut clare natura ejus explicetur.
Vis decorare tuum, ditissima Roma, senatum?96. Chao, mundo, initio, I.
99. Natura, homines, I.
100. Supremi, altissimi, I.
101. Visum, mentem, acumen intellectus, I.
103. Hebetem, pigram, I.
106. Intermina, interminabilia, infinibilia in aeternitate, [Col. 0189C] I.
107. Eam, transeam, I.
108. Luminis, istius vitae, Iso.
109. Pendas, aestimes, Iso.
[Col. 0190B] 110. Aeternus, Deus, Iso.
111. Mortalis, mundus, homo, I.
115. Desinere, finiri, I.
116. Quid, aliquid, Iso.
117. Istis, praesentibus bonis, I.
120. Conjicit, narrat, I.
[Col. 0190C] 123. Inquit, Deus, Iso.
129. Obire, transire, vel finiri: verba Dei. —Censeo, judico, praecipio, I.
[Col. 0189C]96. Hymno 12 Cath., vers. 40, Antiquius coelo, et chao.
97. Vat. A, animo concedimus, non bene. Sententia ex sacris Litteris petita est, Proverb. XXV, 27; Eccles. III, 22, et aliis in locis.
98. Mar. a prima manu, ingeni, male.
99. Mar. a prima manu, naturae: legendum natura.
101. In editione Parmensi error contra metrum et sensum, lacessere visu. Ald. et Oxon. lassescere visum pro visu.
102. Thuan., sub tempore parvo, quod Salmasio placebat, quamvis sub redundet; nam alibi etiam Prudentius, Alcimus Avitus et Dracontius sub tempore simili modo dixerunt. Praefero communem lectionem sub pectore parvo.
106. Non semel Prudentius utitur voce interminus: usus ea est Ausonius epist. 16: Felicitate intermina. [Col. 0189D] Avienus in Periergesi: Musis intermina vita. Sudonius et Salvianus etiam interminabilis dixerunt.
107. Ald., nec totus, non bene.
109. Ald., Weitz., Gif., praestantiores Heinsiani, Egm., Pal., Alex., auctorem, quod sequuntur Heins. et Cham. Teneo auctores cum Mar., Rat., Urb., Widm., Bong., Fabr., Gis., aliis. Gifanius praefert auctorem, quia sequitur aeternus, mortalis, et ibi est muneris. Non satis intelligo quid sibi velit. Cur enim non recte dicatur, Pende auctores muneris ipso de munere. Aeterna aeternus tribuit, mortalia confert mortalis, ubi auctores diversorum munerum inter se conferuntur.
114. Vat. A, mendose, largitor. Alter Rott., cui [Col. 0190C] proprium est opulentia.
115. Aldi error desinerem. Gis. ad oram, atque homini. Weitz., Gis., Mar., non. desinet. Rat., desinit. Codex Jureti, Alex., Urb., Vat. A, Ald,, Egm., Pal., potiores Heinsiani, desinat unquam.
116. Weitzius cum nonnullis, corrumpendumque Deus quid.
117. Vat. A, praestet; alii, praestat.
118. Fabr., summoque. Gis. 1 ed., et summo; 2 ed., summoque. Codices potiores, infirmus et summo: nam familiare est Prudentio brevem ratione caesurae producere. Vide Gifanium verbo INCISIO.
119. Alex. a prima manu, Urb., Mar., et inanis, non male. Rat., nominis umbra est, minus bene.
121. Eadem sententia iisdem fere verbis hymni 4, Cath. vers. 13.
125. Mar., Rat., Weitz. cum suis, Sich., Gis., alter Rott., subjecta polo. Heinsiani plerique, Gis. I [Col. 0190D] ed. in textu, Ald., Urb., Alex., Vat. A. subjecta situ. Teolius ita edidit, sed non bene allegat Aldum pro polo: nam Aldus Weitzio, Heinsio, et mihi dat situ, quod tenuit Heinsius. Sententia desumpta est ex Isaia, cap. LV, vers. 9: Quia sicut exaltantur coeli a terra, sic exaltatae sunt viae meae a viis vestris, et cogitationes meae a cogitationibus vestris.
126. Lucretius lib. IV: A terris quantum coeli patet altus hiatus.
131. Widm. supra, Mar., quae sunt.
132. Heinsius cum suis praestantioribus, cuncta equidem, et continet ipsa cum iisdem, Ald., Vat. A, Alex. a secunda manu. Alii plerique nostri mss., et edd., cuncta quidem, et continet, ipse Principio institui. [Col. 0191B] Teolius cum Heinsio facit, sed non bene distinguit quae continet, ipsa Principio institui, nisi fortasse Theolius intelligat ipsa cuncta quae gignit humus. Heinsius intelligit, quae continet ipsa humus. Alii, ipse ego, institui.
773 Qui vel principio caruit, vel fine carebit,135. Parcis moribus, frugalitatibus, I.
137. Volucris, quae cito transit, I.
138. Non, non ideo distribuit, Iso.
139. Duceret, aestimaret, I.
143. Enervatum, infirmum. —Palaestrae, certaminis, luctaminis, I.
144. Illecebrosus, illicitus. —Horum, delectamentorum, I.
147. Constantia, ligata a diabolo, Iso.
[Col. 0192B] 148. Lentis, flexibilibus, I.
149. Acerba, supplicia, I.
153. Auris, favoribus, I.
154. Ostentet, glorietur, jactet. —Pulchroque, sicut hominibus videtur, I.
156. Tendat, dilatet, ad se trahat, I.
157. Addicat, tribuat, I.
158. Utile justo, utilitatem justitioe, vel terrenum, I.
[Col. 0191B]134. Nonnulli vulg., male, spatiosaque semina.
135. Vat. A, vitiose, parcique. In Heinsio difficultatem parit depravata hoc loco scribendi ratio volvi pro valui. Chamillardus quoque edidit volvi.
136. Ald., aegri; melius aeger. Alex. a prima manu vitiose, ager.
138. Gis. in quodam codice invenit captus humo. [Col. 0191C] Thuan., inaniter usus.
140. Gis., Bong. in textu, Mar. a prima manu, Gis. in textu, et species tenues. Jureti codex, Sich., Alex., Vat. A, Weitzius cum plerisque suis, Thuan., Egm., Boher. et Rott. priores, et specie tenui. Urb. legit et distinguit et specie, tenui quas currere tempore jussi. Gifanius, verbo VIS MAGNA, cum alium locum Prudentii adduxisset, Eum, inquit, poetam Christianum quia nunc, ut opinor, fere totum vindicavimus a mendis innumerabilibus, addamus et aliquot, ut ita dicam, manticas, et hanc imprimis e lib. II in Symmachum: tum hos versus exscribit, et explicat. Sed opportune antea monebo, fortasse ex his verbis deceptos, qui Gifanium notas mss. in Prudentium reliquisse affirmant. Gifanius quidem nihil aliud hoc loco ait, nisi Prudentium fere totum a se in illo ipso indice Lucretiano a mendis vindicatum. Explicatio autem Gifanii innititur verbis et tenui specie: et ait: Vetat nos bonum omne collocare in voluptate, quae ex rebus et [Col. 0191D] earum tenui specie seu nitore capitur. Putat nullo sensu dici et species tenues. Giselinus cum suo ms. legendum contendit et species tenues, quia respicit ad illud speciosaque semina finxi, quibus parce et certo modo utendum est. Mariettus etiam hanc lectionem approbat et confirmat ex vers. 733: Exiguas rerum species. Tunc sensus erit: Duceret, esse bonum omne positum in dulcedine rerum, et esse bonum species tenues, quas currere tempore jussi. Verior mihi, et clarior videtur alia lectio, quae etiam est Aldi, Heinsii et recentiorum.
143. Post hunc versum Fab., Bong., alter Rott. inducunt alios duos, Enervare suum corrupta per otia robur Posset, et in nullo luctamine pigra jaceret. Alii omittunt hunc versum Robur enervatum, etc., et illos duos ejus loco apponunt, ut Jureti codex, prior Rott., [Col. 0192B] Ox., Vat. A, prior Boher., Egm., ut se legisse affirmat Heinsius, quamvis Weitzius id neget. Alii solum agnoscunt versum Robur enervatum, ut Widm. et Mar. In Rat. videtur hic solus versus fuisse, et recenti manu additi sunt duo illi a Giselino et ab aliis merito omissi. In Urb. et Alex. exstant hi duo versus, sed pro diversa lectione, non ut tres illi simul recipi debeant. Weitzius putavit Aldum tribus his versibus locum dedisse: et ita quidem fecerat. sed monuit postea delendum primum versum Robur enervatum gereret sine laude palestrae. Perspicuum est duos alios versus additos ab aliquo, qui primum e in enervatum nollet [Col. 0192C] corripi: de quo dixi satis ad vers. 64 hymni 8 Cath. In Alex. scribitur inervatum, uti etiam in Thuan.
146. Lactantius cap. 22, lib. VI: Cavenda sunt igitur oblectamenta ista, tanquam laquei, et plagae, ne suavitatum mollitie capti, sub ditionem mortis cum ipso corpore redigamur, cui nos mancipamus. Agit Lactantius de saporis et odoris voluptatibus.
147. Elaqueare laqueis exsolvere apud Sidonium; elaqueatus apud Ammianum.
149. Ald., Gis., Jureti codex, Oxon., Egm., Vat. A, nitendum summis. Heinsius hanc lectionem praetulit in brevi indiculo erratorum aut mutandorum, ut dicam ad vers. 719 in Romano; in textu edidit luctandum, etc. Teolius Heinsio imputat nitendum; sed Heinsius clare edidit luctandum cum plerisque suis et nostris: neque aliud in notis advertit nisi nitendum habere Oxon., Egm. et Ald.
151. Ald., Pal., ne congerat. Gis. legit et distinguit amet nimium: ne congerat aurum: ita in textu, sed in [Col. 0192D] indiculo de quo paulo ante, amet; nimium ne congerat aurum. Plerique amet, nimium nec congerat aurum. Mar. male, nec congeret. Fabricius, ne congerere aurum, scilicet velit, quod mox sequitur.
153. Virg. lib. VI. Nunc quoque jam nimium gaudens popularibus auris. De auris popularibus vide comment. ad vers. 22 hymni 1 Cath.
154. Mar. a prima manu, tumescit male.
156. Salvianus lib. I ad Eccles. cath. adversus avaritiam: Videtis, quas parari opes a parentibus filiis Deus jubeat, non pecuniarios thesauros . . . . . non fundos interminabiles, et notitiam possessoris sui excedentes, qui consortes pati indignum aestiment, et vicinitatem injuriam putent. Eadem sententia passim ab ethnicis ipsis repetitur, Horatio, Juvenale et aliis.
Principio institui, nitidoque insignia mundo159. Me, in Deum. —Peritura, scilicet sunt, Iso.
160. Trahenda, scilicet sunt, I.
161. Acer, ingeniosus, I.
162. Breve, transitorium aliquid, I.
164. Mentis, acuminis, animae, I.
165. Nonne, affirmando, I.
166. Ante oculos, in praesentia, I.
167. Aciem, visum oculorum, invisibiliter. —Servatur, mihi, I.
169. Funera, mortem, I.
173. Incestabo, polluam. —Toros, legitimos, I.
174. Inficiabor, negabo, I.
175. Depositum, commendatum. —Tenues, pauperes. —Clientes, [Col. 0193C] parentes, socios, servos, vel socios minores, I.
[Col. 0194B] 176. Longaevam, vetulam. —Magico, veneno, I.
177. Tardat quoniam. —Anus, vetula mater. —Dominum, haeredem, id est filium vel vitricum. —Dilata, diu vivendo, Iso.
178. Formido, timeo facere. —Falluntur, mea fraude, I.
179. Armata, ad puniendum, I.
180. Si, scilicet contigerit, ut, I.
181. Percellit, interficit. I.
182. Meditor, narro. —Revocat, ab hoc facto prohibet me. —Severa, aspera, I.
184. Monimenta, memorias, I.
185. Luet, persolvet, I.
[Col. 0194C] 186. Quod, eo quod, I.
[Col. 0193C]159. Ald., Mar., Pal., Widm., Gifanius ex vet. lib., Alex., Heinsius cum plerisque suis, Weitzius, Sich. et alii, spemque in me omnem statuat, admisso hiatu, quem Prudentio familiarem putat Heinsius. Confer Gifanium verbo HIATUS. Hunc hiatum cum hoc loco, tum alibi nonnulli codices fugiunt. Alter Rott., Urb., spemque in me statuat omnem. Vat. A, Gis. in textu, spemque suam in me omnem statuat; ad marg., spemque in me omnem. Fabr., omnem spemque in me statuat. Gis. 1 ed., in me spemque omnem statuat.
160. Ald., Gis. 1 ed., sunt: aeternum mea dona manebunt. Alii plerique, longoque die mea dona trahenda. Fabr., Gis. 2 ed., longoque die mea dona manebunt.
161. Egm., qui fortis. Mar., et acris; supra, acer.
162. Rat., breve quidve.
168. Vide Apost. I Cor. XV, 19 et 32. Cicero 1 De legibus. Nam quid faciet is homo in tenebris, qui nihil [Col. 0193D] timet, nisi testem et judicem? Vide quae contra Bailium disputat Valsecchius lib. III de Fundamentis relig., part. 1, cap. 3, ubi hos Prudentii versus carmine Italico reddit.
172. Mar., fluxus; Alex. a prima manu, luxos; lege luxus.
174. Egm., habens aliquid.
175. Rat., avidis a prisca manu, male.
178. Weitzius et post eum Chamillardus citant Bernardum alicubi de corrupto judiciorum usu sui temporis simili modo edisserentem. Incisae sint leges XII tabulis, et publico aere praefixo jura praescripta sint: inter ipsa jura peccatur, etc.; qui locus quaerenti mihi non occurrit. Incidi postea in haec ipsa verba, non apud Bernardum, sed apud Cyprianum epist. 1 ad Donatum, ubi ita ait: Incisae sint leges duodecim tabulis, [Col. 0194C] et publice aere praefixo jura praescripta sint: inter leges ipsas delinquitur, inter jura peccatur. Weitzius pro Cypriano Bernardum appellavit, quod non semel illi accidit. Chamillardus Weitzium sine ullo examine in hujusmodi auctoritatibus exscribendis sequi solet, quae mihi causa fuit, ut alias nunc omittam, cur inopportunum judicaverim editionem ad usum Delphini recudere.
179. Barthius, lib. II Advers., cap. 17, ad hunc versum illustrandum notat, Trebellium Pollionem in praefatione dixisse, Imperatoriam majestatem non solum armis decoratam, sed et legibus oportet esse armatam. Juretus, in notis ad epist. 13 lib. II Symmachi, multa in eamdem sententiam congerit, quod minari leges saepe dicuntur, tanquam affectu moveantur. Inde terrores legum, et apud Prudentium in Romano vers. 203, Laqueis minacis implicatus Juliae. Constantinus in l. 31 ad leg. Juliam de Adult. insurgere leges, et armari jura gladio ultore scripsit; Marius [Col. 0194D] Victor eodem respicit lib. II Comm. in Genes., Armatae leges gladiis, et vindice ferro.
184. Rat., Mar., Weitz., Gis. cum aliis, monimenta vel monumenta, quod in Tornaes. repertum unice verum visum est Gallandio. Alex., Urb., Egm., Pal., Thuan., prior Boher., Ald. et Heins., momenta. Ald., Weitz., Mar., Rat., Vat. A, occidit. Gis. et plerique Heinsiani occidet.
185. Ald., Vat. A a prima manu mendose, qui sperat. Mar. a prima manu luat, recte correctum per luet. Vide Matth. III et V.
187. Cur anima vocetur liquida et quo sensu, dictum abunde in prolegom. cap. 15 contra nugas canoras Bailii.
Spemque suam in me omnem statuat, nunquam peritura,188. Naturam, animam, Iso.
189. Noti, venti, I.
194. Peremptum, mortuum, I.
197. Siccantur, semina. —Vigore, humore, I.
198. Quo, vigore, I.
202. Solers, sapiens. —Agat, vivat, ducat, I.
203. Physicorum, naturas rerum tractantium, I.
209. Mihi, a me. —Rependat, persolvat, I.
211. Quacunque, aut ad bonum, aut ad malum, I.
212. Viget, vivit. —Substantia, corporis et animae, [Col. 0196B] I.
215. Halantis, spirantis, I.
216. Numerosa, multa, I.
218. Suppeditat, subministrat, I.
219. Gravi, onerato, I.
221. Graia, Graeca. —Pallade, Minerva, I.
222. Lucinas, natales, a luce, in lucem venientes, I. Lucidas, Mar.
224. Sobolem, filios, I.
[Col. 0195C]188. Alicubi, perstabilis, perperam, pro perflabilis.
189. In Rat. videtur fuisse adhibentur, recenti manu factum adhibebo.
190. In Thuan., spirituus, quod Heinsius affirmat esse pro spiritibus. Ego puto mendum pro spirituum.
191. Ald., parili consortia poena.
192. Advertit Mariettus sumi favillas pro cinere, in quo permixtae latere solent: nam infra ait poeta surgat et ex cinere. Alibi a nobis notatum, cinerem et favillam accipi pro quovis minuto pulvere, in quem corpora defunctorum etiam non combusta rediguntur.
193. Mar. scribit disperanda.
194. Aldus male distinguit: Qui potui formare, novum reparabo peremptum. De resurrectione consimilia alii dixerunt. Lactantius lib. VII, cap. 23: Si a principio Deus hominem nescio quo inenarrabili modo insituit: credamus, ab eodem restitui veterem posse, [Col. 0195D] qui novum fecit. Minucius in Octavio: Caeterum quis tam stultus aut brutus est ut audeat repugnare, hominem a Deo, ut primum potuisse fingi, ita posse denuo reformari? nihil esse post obitum, et ante obitum nihil fuisse: sicut de nihilo nasci licuit, ita de nihilo licere reparari? Exemplum etiam seminum, quae non nisi corrupta revirescunt, profert Minucius. Innumeri alii idem argumentum versant. Vide Cath. hymn. 10, vers. 121.
203. Ald., Alex., ne vos. Alii, nil vos. Egm. et Pal., ad vos: opinatur Heinsius at vos. Teolius ita distinguit, nil vos, o miseri; physicorum dogmata fallant, nisi forte erravit typographus, quod libenter credo. Barthius lib. XI Adv., cap. 21, admonuit a [Col. 0196C] Prudentio physicos vocari gnaros scientiae naturalium rerum, medicos ad extremum hoc nomine vocatos.
205. Ald., Gis. 1 ed., Gall. cum vett. edd., siccissima queaeque.
206. Ald. contra metrum, aut flores.
209. Gifan. in PROMERITA, ut jam dixi, Alex., Urb., promeritis, conjunctim. Egm. depravate, reprendat.
213. Sich. ita verba in hoc et seq. versu trajicit. Sit memor artificis proprii, veneretur, et oret Auctorem submissa suum.
216. Mar. perperam a prima manu, gubernat.
218. Mar., ast: ita Rat., sed pro div. script. aut. Weitzius etiam ast, quod tenent Alex. et Urb.; sed in Alex. videtur praeterea esse aut. Gis., Heins. et recentiores, aut. Ald., Torn. et alii vulgati, haud, quod solum probat Gallandius.
220. Oseae II, 8: Et haec nescivit, quia ego dedi ei frumentum, et vinum, et oleum, etc.
[Col. 0196D] 222 Juno Lucina dicebatur, quia partui praeesse credebatur, a luce vitali. Diana quoque Lucina simili de causa vocabatur. Turnebus, Advers. num. 390, horas lucis et vitae a Prudentio lucinas appellatas ait esse ipsa novitate admirandum et insigne. Salmasius, pag. 66 in Aelium Spartianum, ait lucinas dici, ut colossum pro colosseum, aurus pro aureus, electrum pro electreum, et similia. Sicut non Pallas, sed Deus oleum hominibus praestat, sic Deus ipse, non Juno, nascentibus horas lucis tribuit.
224. Rat., Mar. a prima manu, Widm. a prima manu, Bong. a secunda manu, Weitz., gignere habet. Ald., Gis., Heinsiani, Alex., Urb., Vat. A, gignere amat.
Naturam, quamvis perflabilis illa feratur225. Ignem, amorem; minna, I.
226. Umbra, adumbratione, I.
230. Vetustas, aeternitas, I.
231. Inde, deinde, I.
234. Creatis, rebus, I.
236. Tu, o Symmache. —Praeterito, neglecto, praetermisso, derelicto. —Numina mille, dicebant namque haerectici, Symmachus et alii, unum tantum esse summum Deum, qui imperat terrae, mari et caeteris elementis, I.
[Col. 0198B] 237. Parere, splendere: pareo, ex quo appareo, I.
238. Cui, mihi, I.
244. Age, adverbium, o homo, I.
246. Paros, insula, ubi invenitur parius lapis candidissimus. —Punica, Africana, I.
247. Lacedaemon, mons. —Synna, ciritas, ubi nascitur marmor varii coloris, I.
248. Ostrum, purpuram, Iso.
249. Aurea, colorem auri habentia, I.
[Col. 0197B]225. De voce glossae minna dictum ad vers. 117, lib. I.
227. Alex., Egm., Widm., Bong., Weitz., scripti Heinsiani, Sich., Vat. A, Mar., Rat., Unus ego elementa. Gis. 1 ed., Urb., Cauch., Unus ego haec elementa. [Col. 0197C] Gis. in textu 2 ed., Fabr. unus ego ipse elementa. Weitzius non bene allegat Aldum pro sua lectione: ediderat quidem Aldus unus ego elementa, sed emendavit unus ego haec elementa. Non placet hiatum cum Heinsio et recentioribus toties admittere.
228. In vulg., aut miser, male.
229. Jureti codex, Ald, Egm., Pal., scripti apud Heinsium, excepto altero Rott., Alex., Urb., Vat. A, et non resolubilis aetas. Mar., Rat., Gis., Weitz., nec morte solubilis aetas.
231. Ministeria pro ipsis ministris.
234. Oxon., et quam natura creatis.
235. Vat. A, servatur ad usus.
236. Jureti codex nomina mille minus bene. Isonis interpretatio non placet: nam Prudentius ait, a Symmacho unum verum Deum praeteriri, et numina mille fingi, in quae virtutes Dei divideret, adeoque Deum ipsum per varias partes minueret. Non ergo Symmachus aiebat plura illa numina uni Deo [Col. 0197D] esse subjecta, aut unius simplicis Dei esse virtutes. quod putare videtur Cudworthus, de quo supra ad vers. 58. Sed Prudentius arguit omnia illa commentitia numina non esse vere numina, sed esse virtutes unius Dei, qui simplex est, neque in varias partes scindi potest. Virtutes autem Dei non sunt reipsa plures, sed, ut cum theologis loquar, virtualiter tantum aut formaliter inter se distinguuntur. Summa argumenti haec est: Divinitas una est, simplex, indivisibilis, non ergo plura sunt numina inter se divisa, adeoque virtutes illae quas deas vocant gentiles non debent coli tanquam numina diversa, sed unus colendus est Deus, qui virtutum omnium caput et fons est. Petavius tom. I, lib. II, cap. 2, paulo aliter errorem gentilium explicat, dum simplicitatem divinae naturae ex hoc loco astruit: Prudentius hanc ipsam theologicam rationem poetico lepore condivit in secundo libro contra Symmachum, ubi gentilium castigat inscitiam, qui virtutes Dei varias [Col. 0198B] minutatim ac separatim colebant, quasi partes illius: Tu me praeterito, etc.
237. Widm. supra, simulas. Hoc loco parere non est obedire, subjici, quae secunda est significatio verbi pareo. Iso ait splendere; sed proprie est inesse, adesse [Col. 0198C] praesto esse, ex qua prima significatione verbi pareo oritur altera obediendi. Symmachus ergo simulabat seu fingebat, numina inter se distincta virtutibus divinis, quae vere distinctae non sunt, inesse, sive eis divinitatem divisam inhaerere. Sed, ut dixi, varia erat gentilium theologia.
242. Rat. perperam, valeat, a prima manu.
243. In Rat. hic versus et tres alii seqq. recenti manu sunt descripti.
245. Jureti codex caementa remitte.
246. Egm., Jureti codex, rupis, more antiquo, ut alibi famis, luis. De luxuria veterum in marmoribus vide Savaronem ad Sidonium. pag. 109. Prudentius quinque marmorum genera recenset, Parium candidum, Punicum flavum, Synnadicum maculis distinctum, Lacedaemonium viride, et Aegyptium purpureum, quod poetice vocat nativum scopuli ostrum: quo intelligitur porphyrites, cujus nominis causa, quod rubeat ut purpura, ait Isidorus lib. XVI Orig., cap. 5. [Col. 0198D] quem vide, uti etiam Plinium lib. XXXVI, a cap. 5 usque ad 8. Diversa marmorum genera Statius in Silvis passim describit. Easdem marmorum species exstare adhuc in templorum ornamentis Romae et Senis jam pridem observavit Fabricius, et mirantur exteri.
247. Aldus, ne postrema in Lacedaemon brevis efferretur, versum licenter mutavit, Quae maculosa tenet Synna, et viridis Lacedaemon. In Urb., Et quae viridis Lacedaemon habet, abundat et. Rat., quae viridis Lacedaemon habes. Alii scribunt Synna. alii Sinna. Heinsius ait, omnino scribendum Synnas, ut habet cum Cauchio pro div. script. Thuan. Martialis quidem, et Juvenalis Synnas dicunt, sed non video cur non possit utroque modo dici, ut in aliis nominibus propriis, praesertim e Graeco petitis, accidit. Iso ait Lacedaemonem esse montem: cur non potius urbs Peloponnesi, Menelai regia?
248. Vat. A, corrupte decidet ostrum.
249. Haeretici haec aliaque similia verba avide arripiunt, [Col. 0199B] ut contra ornatum cultumque templorum declament. At quam inepte? Ex Prudentio enim potius arguitur, bene haec duo cohaerere, quod praecipue templum mentis amet Deus, et quod nihilominus honestum sanctumque sit templa marmoribus auroque [Col. 0199C] ornare, siquidem Prudentius idem saepius meminit cum laude marmorum et divitiarum, quibus templa Christianorum splendebant, ut cernere licet in hymnis S. Eulaliae, S. Hippolyti, et SS. Apostolorum Petri et Pauli.
Quem vos lascivis violatis amoribus ignem,251. Consurgit, in illo. —Pietate, sanctitate, I.
252. Sola, pavimenta, I.
253. Pudor, castitas, I.
256. Gloria, divinitas, filius Mariae virginis, I.
257. Alumnam, nutricem, I.
258. Parens, pater, creator, I.
261. Viribus, sensibus, I.
[Col. 0200B] 267. Informavit, docuit, I.
270. Tu, apostrophe ad Symmachum, I.
271. Censor, judex, I.
274. Potior, ex persona Symmachi, Rat.
275. Pietas, deitas. —Prodita, manifestata, I.
277. Rudibus, novis, I.
[Col. 0199C]252. Ald. male interpungit Justitia: interius spargit: sola picta rubenti, etc. Gifanius in e breve legit, et distinguit interius spargit sola picta rubenti Flore pudicitia: pudor almus et atria servat ex vet. cod. opt., quod elegantissimum dicit. Et in Alex. quidem est pudicitia, et Prudentianum est brevem saepe ratione caesurae producere. Alii plerique legunt et distinguunt interius spargit sola picta rubenti Flore pudicitiae pudor almus, et atria servat. Concinnior est lectio Gif. et Alex. Multi distinguunt justitia:interius.
257. Ald., Fabr. ut lux; melius ut lux.
258. Ald., Vat. A, Mar. et, ut videtur, factum a secunda manu, Alex., corpusque parans. Vat. A, Egm., Widm. ad oram, dubitabile, minus bene pro habitabile.
[Col. 0199D] 259. Rat. a prima manu male, poscit. Idem supra, Alex., Urb., possit, quod Weitz., Heins. aliique recentiores tenuerunt. Alii, etiam Giselinus, posset, neque discrepantiam scripturae Heinsius observavit. Quod Teolius placido pro placito ediderit, mendum puto, non lectionis varietatem.
260. Eamdem sententiam praeter Ovidium et Juvenalem Minucius in Octavio exponit.
261. Weitzius cum Widm. ad oram, Gis., Fabr., viribus pro sensibus, minus bene. Glossa potius est diversa lectio.
262. Widm. supra, sublime tuendum.
263. Fabr., respexit humum. Alii, despexit vel dispexit, ut scribunt Egm., Pal., Oxon. Hucusque habet Marietti exemplar, Omnium, inquit ipse, optimum, et correctissimum, quae hucusque viderim.
265. De homine loquitur, ad quem reparandum missus est Filius Dei.
[Col. 0200B] 266. Exprimit verba angeli ad Mariam Lucae I, 35: Spiritus sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi. Iso exponit: INFORMAVIT, docuit. At hic sermo est de visceribus limo editis, seu de corpore, quod Filius Dei assumpsit; vel intelligi etiam [Col. 0200C] potest poni a Prudentio pro illis verbis: Et virtus Altissimi obumbrabit tibi. Verbum Dei a Prudentio aliisque interdum Spiritum vocari, quia emanat a Patre, alibi a nobis notatum. Explicatio verborum Lucae similis huic Prudentianae a multis veteribus traditur, ut a Justino martyre, Tertulliano, Ambrosio, Hilario, quos nonnulli recentiores sequuntur. Aiunt haec verba Virtus Altissimi obumbrabit tibi repetitionem esse praecedentium, et utrisque significari, Spiritum, Dei Filium, in Virginem descendisse eamque obumbrasse. Consule Comment. Calmeti. Prudentius in Dittoch. vers. 99 simili modo: Sanctus te Spiritus, inquit, Implebit, Maria: Christum paries, sacra virgo.
268. Hanc locutionem hominem assumptum alibi defendimus.
270. In Vat. A desideratur vox Patris.
272. Ald., Alex., veterum tantum morem. Antea, vers. 69, similis occurrit varietas: Allegat morem veterum seu veterem. Bong. et Widm. a prima manu [Col. 0200D] tantummodo rem, minus bene, pro tantum morem. In editione Basileensi 1540 lego etiam tantummodo rem, neque. Sichardus aliam scripturam margini apposuit, ut solet. Becmanus, cap. 6 Manuduct. ad ling. Lat.. non videtur aliam lectionem in editis observasse: nam ex ms. suo verius corrigendum ait an veterem tantum morem.
273. Heinsius cum Thuan. omittit et omittendum ait id post dici. Mihi non videtur supervacaneum esse dici id patitur, quamvis recentior s Heinsio adhaereant.
276. Post hunc versum verba Symmachi haec solent interseri: Suus cuique mos, suus cuique ritus est. Jam si longa aetas auctoritatem religionibus faciat, servanda est tot saeculis fides, et sequendi sunt nobis parentes, qui feliciter secuti sunt suos. Vat. A incipit Jam si longa aetas. Rat., Suus cuique mos, suum cuique jus est. Ita etiam Sichardus. Vat. A, sunt nobis feliciter parentes. Rat., sunt parentes.
784 Fundamenta manent fidei: structura nivali279. Vestigia, per singula, I.
280. Damnare, derelinquere. —Gradatim, per ordinem, paulatim, Iso.
[Col. 0201B] 281. Posterius, postea. —Repperit, usque huc, I.
282. Subigebant, fodiebant, arabant, I.
284. Ilignis, quernis, ab ilice, I.
286. Strictura, massa ferri calidi, I.
287. Restillet, reliquetur, I.
288. Induvias, indumenta. —Caesae pecudes, pelles, I.
291. Immanes, feroces. —Feritate, populi. —Subacta, [Col. 0202A] superata, I.
292. Triste, adverbium. —Ferinos, quia singuli sicut ferae tunc habitabant, I.
[Col. 0202B] 293. Prisca, opera, I.
294. Scythica, Scythia regio est in qua filii patres de collibus vel de pontibus altis in mare praecipitabant, praeveniendo mortem illorum, puta (forte putando ) pietatem esse; vel etiam comedebant, praestando eis tam pia sepulcra. —Vietum, senem unumquemque, viribus privatum, I.
295. Votivo, quia voluntas patris erat, I.
[Col. 0201B]279. Ex Virgilio Georg. II, vers. 402: Atque in se sua per vestigia volvitur annus.
281. Cicero I Acad. Quaest., Recentissima quaeque sunt correcta et emendata maxime. Virgilius, II Georg., vers. 22, Ipse via sibi repperit usus.
282. Itidem ex Virgilio I Georg., Ante Jovem nulli subigebant arva coloni. Vocat orbem novum, ut vers. 338 et seq., terras recentes, vacuum orbem.
283. Chamillardus advertit poetas hoc vocabulo rastrum uti pro instrumento fossorio, imo Plinium et alios. Sic etiam Suetonius in Nerone: Primus rastello humum effodit. Vide comment. ad vers. 639 lib. I.
[Col. 0201C] 284. Glandes dicuntur quernae a quercu, ilignae ab ilice. De quernis Virgilius, de ilignis Horatius satira 4, lib. I, Umber et iligna nutritus glande. Glandibus primos homines vesci solitos, passim veteres narrant.
285. Hoc etiam ex Virgilio I Georg., Nam primi cuneis scindebant fissile lignum. Prudentius Symmachum coarguit adducta narratione moris veteris, qualem gentiles ipsi describebant; cum tamen constaret, prudenter homines ab illo recessisse.
286. Virgilius lib. VIII, Stricturae chalybum. Vide glossas. Vat. A et Jureti codex, securim pro secures.
288. Egm., indubias; corrige induvias. E Lucretio lib. V et Juvenali sat. 6 haec repetita sunt. Lucretius: Sic odium cepit glandis, sic illa relicta Strata cubilia sunt herbis et frondibus aucta. Pellis item cecidit, vestis contempta ferina est. Juvenalis: Cum frigida parvas Praeberet spelunca domos. Arnobius contra gentiles hoc idem argumentum promovebat lib. II: Quid enim si hoc modo culpam velimus infligere prioribus illis, atque antiquissimis saeculis, quod inventis frugibus [Col. 0201D] glandes spreverint et repudiaverint arbuta, quod corticibus contegi et amiciri desierint pellibus, postquam vestis excogitata est textilis, usu et commoditate succinctior, aut quod structis domibus et lautioribus successibus institutis, non antiquas adamaverint casulas, nec sub rupibus et cavernis praeoptaverint, ut belluae, permanere? Vide Elmenhorstium ad hunc locum pag. 61.
290. Bong, hirsutis, sed adfuisse aliud, demonstrat rasura. Vat. A, hircos pro hirtos, mendose.
293. Vat. A, corrupte, immemores redeant.
294. Juretus monet lectionem cujusdam schedae Scythica juvenis feritate deteriorem esse: nam ironice pietas hic nominatur, ut in fine libri Vestalium pudor almus et expers sanguinis. Vat. A scribit Scythyca, Rat. Scithica. Idem Rat., vigetum pro vietum, cum Bong., Widm., de quo alibi. Crudelitas Scytharum [Col. 0202B] nota est: a parentibus vix, ac ne vix quidem abstinebant; eos certe jam defuncto: devorabant. Duo hic quaeri possunt, an vere Scythae patres suos sens e ponte praecipitarent, et an hic mos aliquando apud Romanos invaluerit. De Scythis affirmat Fortunatianus lib. II Artis rhetoricae: Mos, ait, apud Scythas fuit, ut sexagenarii per pontem mitterentur. Scytha Athenis sexagenarium patrem per pontem dejecit: reus est parricidii. Hic enim se dicit gentis suae more fecisse. Romanis proverbium erat Sexagenarios de ponte dejicere. Festus narrat ex Manilio, sexagenarios olim e ponte dejici, quod aborigines, qui primi [Col. 0202C] Romam incoluerint, hominem sexagenarium immolare quotannis Diti patri soliti fuerint; postea institutum, ut scirpeae hominum effigies de ponte in Tiberim mitterentur. Addit ex aliis, post Urbem a Gallis captam ob inopiam cibatus, coeptos sexaginta annorum homines jaci in Tiberim. Sed exploratissimum, inquit, illud est causae, quo tempore primum per pontem coeperunt comitiis suffragium ferre, juniores conclamaverunt, ut de ponte dejicerentur sexagenarii, qui jam nullo publico munere fungerentur, ut ipsi potius sibi quam illi deligerent imperatorem: cujus sententiae est etiam Sinnius Capito; vanam autem opinionem de ponte Tiberino confirmavit Afranius in Repudiato. Videtur Festus negare vere e ponte in flumen sexagenarios fuisse dejectos: quod confirmant alii ex Varrone apud Nonium Marcellum. Prudentius innuit sexagenarios e ponte, in quo ferebantur suffragia (nam ab ecclesiasticis scriptoribus suffragia vota dicuntur, unde pons votivus ) in fluvium fuisse praecipitatos, [Col. 0202D] et respexit ad illud Ovidii V Fast.: Pars putat, ut ferrent juvenes suffragia soli, Pontibus infirmos praecipitasse senes. Ovidius aliam relert et sequitur opinionem.
296. De infantibus, qui Saturno propter odium Jovis immolabantur, legendus est Lactantius lib. I. cap. 21, Tertullianus in Apolog., aliique. Arnobius lib. II: Ante adventum in Italiam Herculis cum ex Apollinis monitu patri Diti ac Saturno humanis capitibus supplicaretur, et hunc similiter morem non fraude callidula, et nominum ambiguitate mutastis? Hoc sacrificium in nonnullis Africae partibus peragi solitum plerique tradunt, nominatim Minucius, cujus commentatores plura de eo congerunt. Idolum Moloch, de quo saepe mentio occurrit in sacris Litteris, et cui Ammonitae filios filiasque cremabant, idem est ac Saturnus, si Saturnus est sol, ut Servius et Macrobius [Col. 0203B] docent: quanquam volunt aliqui, infantes in honorem Moloch non combustos, sed per ignem tantum traductos.
Omne revolvamus sua per vestigia saeclum298. Texat, tegat, I.
300. Fulcra, sedilia. —Libystidis, Africanae, I.
301. Villoso, intonso, I.
302. Talia, scilicet indumenta. —Trinacrius, Siciliensis, vel Sicilius Acestes. —Tuscus, Evander, I.
303. Constat, non stabilis est. —Aevum, aetatem, I.
[Col. 0204A] 304. Sacris, cum sacris, I.
305. Quirino, Romulo, a Quirino monte, I.
306. Nonnulla, multa. —Refugit, vitavit, I.
309. Ritus, mores. —Senator, Symmache, I.
310. Scita, constituta, vel constitutiones, I.
[Col. 0203B]299. Prior Rott., habuisse Remum: et notat Heinsius habuisse esse pro habitasse. Potest etiam intelligi, Sic tradunt Remum habuisse casam. Remus pro Romulo ponitur, ut apud Propertium lib. II, el. 1: Quo gradibus domus ista Remi se sustulit, olim Unus erat fratrum maxima regna focus. Certe apud poetas non raro Remus pro Romulo accipitur, et alii qui soluta oratione scribunt, non Remi, sed Romuli casam dicunt. Veteres de hac Romuli casa saepe mentionem injiciunt. Valerius Max. lib. IV, cap. 4: Per Romuli casam, perque veteris Capitolii humilia tecta, et aeternos Vestae focos, fictilibus etiamnum vasis contentos, juro, etc. In Controversiis sub Senecae Patris nomine lib. I, contr. 6: Inter haec tam effusa moenia nihil est humili casa nobilius. Gothofredus legendum putat Romuli casa nobilius. Ejusdem meminerunt Ovidius lib. III Fast., Vitruvius lib. II, Seneca filius in Consol. [Col. 0203C] ad Helviam cap. 9, Macrobius I Saturnal., Martialis lib. VIII. Barthius lib. XXII Advers., cap. 4, Prudentium ad Romuli casam allusisse confirmat, et S. Hieronymi verba e praefatione ad libros Didymi de Spiritu sancto profert: Illico ego velut postliminio Hierosolymam sum reversus, et post Romuli casam, et ludorum Lupercalia diversorium Mariae, et Salvatoris speluncam aspexi. Allegat idem Barthius Tacitum Annalium XV de eadem casa: Numaeque regia, et delubrum Vestae cum penatibus populi Romani exusta. Verum quaeram a Barthio, quo pacto Romuli casa tempore S. Hieronymi visebatur, si Neroniano incendio fuit combusta; nam penates populi Romani explicat casam Romuli. Verius igitur puto, a Tacito intelligi templum penatium deorum, quos aiunt ab Aenea olim in Italiam advectos, nisi malis intelligere ipsos deos penates in templo Vestae asservatos. Halicarnasseus lib. I de casa Romuli sic ait: Vita autem erat eis (Remo et Romulo) pastoralis et operosa: [Col. 0203D] in montibus saepe ex lignis et arundinibus tuguria figentes, seipsos contegebant; quorum etiam aetate mea unum superat in angulo ex palatio ad circum divertente CASA ROMULI dictum: quod adhuc custodiunt sacrum ii, quibus est horum cura, nihil illi magnificentius addentes, sed si laboret aliquid aut per hiemem, aut vetustate, quod reliquum est, munientes, et diruta, quantum possint, similia prioribus restituentes.
300. Widm. scribit Lybistridis, Egm. Libytidis, Bong. Lybistidis. Virgilius lib. VIII: Stratisque locavit Effultum foliis, et pelle Libystidis ursae; et lib. V: Horridus in jaculis, et pelle Libystidis ursae. Plinius lib. VIII, cap. 36, in Africa gigni ursos negat; multi, etiam veteres, affirmant, sed nonnulli putant, ursos Libycos et Numidicos dictos a Romanis leones. Vide Ruaerum ad lib. V Virgilii, vers. 37.
301. Ald., Pal. villosam. Egm., vestent, Pal., [Col. 0204B] vestant, mendose, pro gestent.
302. Rat., Gis., habebat; plerique, habebant. Cella rius suspicatur hunc Tuscum esse Tyrrenum fratrem Lydi, de quo Velleius cap. 1. Melius Iso Evandrum intelligit: videtur enim Prudentius duos illos Virgilii versus comprehendere voluisse, quorum alter ad Evandrum, alter ad Acestem refertur. Cellarius ait, Evandrum cis Tiberim condidisse Pallanteum. Vere id quidem; sed Tuscia vel Hetruria proxime trans Tiberim extendebatur, et ipse Tiberis Tuscus et Tyrrenus saepe dicitur. Virgilius lib. X de militibus quos Aeneae Evander dedit, ait: Quae manus interea Tuscis comitetur ab oris Aenean, armetque rates, etc. Evander inter alia Aeneae ostendit Janiculum lib. VIII: Hanc Janus pater, hanc Saturnus condidit urbem: Janiculum huic, illi fuerat Saturnia nomen. Mons autem Janiculus jam exstat in vetere Hetruria. Ex hujusce rei ignoratione doctissimi scriptores Historiae litterariae Hisp. fratres Mohedani difficultatem, quam in Vita Columellae ipsi creaverant, non satis feliciter [Col. 0204C] explicuerunt. Tomo VIII, qui totus est de Columella, pag. 40 et seqq., quaerunt cur Columella praedium Ceretanum in Hetruria, ubi nunc est oppidum Cervetere, possederit, cum ipse praescribat praedia debere esse vicina. Respondent Columellam duorum aut trium dierum itinere potuisse ad agrum Ceretanum se conferre. Putabant scilicet Hetruriam olim iisdem terminis contineri, quibus nunc ditio magni Hetruriae ducis continetur. Alioquin Cere, sive sit Cervetere, aut Cervetri, sive, quod probabilius puto, Ceri (nam Cervetri Agyllam fuisse existimo), in Hetruria quidem veteri situm est, sed ab Urbe tantum viginti quinque millia passuum circiter distat.
303. Prior Rott., Roma sibi antiqua: suspicatur Heinsius Roma sibi antiquum non constat versa per aevum. Arnobius, lib. II: Nam si mutare sententiam culpa est ulla vel crimen, et a veteribus institutis in alias res novas voluntatesque migrare, criminatio ista et ad vos spectat, qui toties vitam consuetudinemque [Col. 0204D] mutastis, qui in mores alios atque alios ritus priorum condemnatione transistis.
307. Vat. A, male, morem servare.
311. Rat., Weitz., Gis. ad marg. 1 ed., et in textu 2 ed., Sich., in tabulis, quod secutus est Heinsius, quin ullam variantem lectionem adnotaverit. Heinsio consonant recentiores. Ast Jureti codex, Alex., Urb., Ald. aliique, instabilis placiti, quod Jureto arridet: exprimitur enim inconstantia senatus populique Romani in retractandis legibus ac moribus. Simili modo Tertullianus in Apolog. cap. 4: Nonne et vos quotidie experimentis illuminantibus tenebras antiquitatis, totam illam veterem et squalentem silvam legum novis principalium rescriptorum et edictorum securibus truncatis et caeditis? Vide Theodosii novellam 2 de Invasoribus, et A. Gell. lib. ult. c. 1. In Egm., et Pal. est novarat pro novarit, in Alex, a prima manu mendose, noverit.
Flebilibusque truces resonent vagitibus arae.314. Retectum, manifestum, I.
318. Repit, quia rectius non potest ambulare, I.
320. Nervosa, fortis, I.
321. Maturi, perfecti, I.
323. Purgata, purgatam habens mentem, I.
324. His, talibus, I.
325. Curriculis, volutionibus. —Hebes, imprudens, I.
326. Primitias, initia, in infantia. —Ceu quadrupes, quando et manibus, et pedibus repit, non rectus incedere valens. —Egit, ducit vivit, I.
327. Jamque, deinde, I.
[Col. 0206B] 328. Politum, nutritum, I.
329. Calidos, in juventute. —Adolevit, crevit, I.
330. Decocto, perfecto. —Robore, fortitudine, I.
332. Vivacius, perspicacius. —Solers, sagax, I.
334. Si tantus, tantum studium est, I.
339. Vacuo, lato, I.
340. Porrecta, extenta, I.
341. Stirpis, naturalis, I.
343. Hectorei, Romani, I.
344. Sacellis, templis, I.
346. Virtute, Romanorum, I.
[Col. 0205C]313. Juretus videtur non observasse emendationem Giselini, qui ediderat quidem damnare retenti, sed in addendis correxit damnare recenti. Heinsius simili errore edidit retenti, nec correxit.
316. Elmenhorstius in Arnobium pag. 45 plura de his ad verba Arnobii Pauperrimae necessitatis inventa ex Columella, Virgilio, Lucretio.
318. Haec omnia mutuatus videtur Prudentius a Lucretio lib. III, vers. 446 et seqq.
322. Prior Rott., consilii melior, quod eleganter dictum ait Heinsius, quomodo saepe utitur Silius Italicus. Mihi elegantius videtur consiliis melior, sed viribus aegra.
324. Rat., Gis. ad oram, Weitz., fluxit. Alex., Urb., Vat. A et plerique alii, duxit, scilicet aevum,
325. Ita Alex., Urb., Widm., Weitz., Gis., uterque Boher., Heins. et alii. Aldus, Vat. A, Bong. a prima manu, Fabr., Rat. a manu recenti, erasis prioribus, sic hebes inter Primitias, mersumque solo titubavit, et instar Quadrupedis pueri lactantia viscera traxit. In Aldo [Col. 0205D] est versumque pro mersumque. Teolius ait Heinsium haec ut superflua resecuisse; sed resecuerat antea Giselinus, et post Giselinum Weitzius. Giselinus vero prolixius, sed non omnino male in impressis ita legi monuit. Egmondanum pro nostra lectione stare affirmat Weitzius, negat Heinsius, qui melius inspexit.
326. Alludit ad aenigma Sphingis, quod solvit Oedipus. Vide Hyginum fab. 77, et Palaephatum lib. I, cap. de Sphinge. Aenigma erat quodnam esset animal mane quadrupes, meridie bipes, vespere tripes. Oedipus hominem esse interpretatus est.
327. Ald., perperam, artibus aptus.
330. Virgilius II Aeneid., Solidaeque suo stant robore vires.
334. Sich., Gis. ad oram in utraque editione, Widm. a prima manu, Bong., Weitz., Alex., Urb., Heinsius cum plerisque suis, si tantus amor est. Et [Col. 0206C] videtur ex Virgilio II Aen. sumptum, Sed si tantus amor casus cognoscere nostros. Ald., Torn., princeps Boher., prior Rott., Egm., si tantum studium est, quae est Isonis glossa. Gronovius, cap. 5 Observat. eccles. in mss., legi fatetur quanquam si tantus amor est, sed suspicatur legendum si tibi tantus amor, quia aliud est vitium metri inexcusabile, et nunquam a Prudentio profectum. Verum jam observavi et aliis poetis frequens esse brevem syllabam ob caesuram producere, et hoc ipsum Prudentio esse valde familiare: neque oportuit Gronovium hujus rei esse inscium.
335. Thuan., ut a prisco, male.
339. Virgilius I Georg., vers. 62: Deucalion vacuum lapides jactavit in orbem.
340. Ald., nostrae ducit.
341. In Rat. a prima manu, indigae; sed glossa inde genitae indicat mendum.
343. Tertullianus Apolog. cap. 25: Nam etsi a Numa concepta est curiositas superstitiosa, nondum tamen aut simulacris, aut templis res divina apud Romanos [Col. 0206D] constabat. Frugi religio, et pauperes ritus, et nulla Capitolia certantia coelo, sed temeraria de cespite altaria, et vasa adhuc samia, et nidor ex illis, et deus ipse nusquam. Nondum enim tunc ingenia Graecorum atque Tuscorum fingendis simulacris Urbem inundaverant. Adde S. Augustinum de Civit. Dei cap. 12, lib. III, et cap. 31, lib. IV.
345. Rat., concentum; recte supra, contentum. Gis. ad oram, paucis. Observat Chamillardus ex Melanthe et Apollonio veteres solitos suis numinibus, praesertim Jovi, templa in sublimibus locis exstruere. Jovis Latiaris templum in monte Albano fuit collocatum: ejus rudera vidimus. Mazochius tom. I Spicil., pag. 67, excelsa in sacris Litteris idola appellari ait ab excelsa statura excelsoque loco, et originem repetit a turri Babel.
346. Ald., post inde. Minucius: Inde adeo per universa [Col. 0207B] imperia, provincias, oppida videmus singulos sacrorum ritus gentiles habere, et deos colere municipes, ut Eleusinios Cererem, Phrygas Martem, Epidaurios Aesculapium, Chaldaeos Belum, Astartem Syros, Dianam Taurios, Gallos Mercurium, universa Romanos. Tertullianus cap. 10 Apolog.: Nec ego per singulos decurram, tot ac tantos, novos, veteres, barbaros, Graecos, Romanos, peregrinos, captivos, adoptivos, proprios; communes, masculos, feminas, rusticos, urbanos, nauticos, militares. Vide lib. I, vers. 180 seqq., et de iis qui texunt catalogos deorum municipalium, Sirmondum ad Sidonium pag. 138.
Nunc etiam, quoties solitis decedere prodest,351. Signum, simulacrum. —Bimaris, propter duo maria, quibus cingitur. —De strage, sicut Numenius fecit, I.
352. Athenis, Graecis, I.
353. Canini, Anubis, Mercurii. Mercurius capite canino depingitur propter prudentiam sermonis, et cane [Col. 0208B] nihil est sagacius, I.
354. Ammonis, Jovis, I.
355. Syrtica, arenosa. —Cornutas, propter Jovem, qui cornutus erat, I.
361. Ut, quomodo, I.
363. Majoribus, patribus. —Incompertos, ignotos, I.
[Col. 0207B]347. Egm., Widm. supra, viribus, non bene, pro [Col. 0207C] urbibus. Ald., Egm., Widm. supra, Gis., Rat., ex claris; melius et claris.
351. Corinthum bimarem appellant Horatius, Ovidius, Sidonius et alii, quod inter duo maria, lonium et Aegeum, sita sit: quod epitheton ex simili alio Graecorum Mureto in libris Var. lect. videtur factum. L. Mummius Corinthum evertit: de qua strage Florus lib. II, cap. 26, ubi narrat, Corinthium aes inde avectum et nominatum: Quia incendio permixtis plurimis statuis atque simulacris, aeris, auri, argentique venae in commune fluxere. Isidorus lib. XVI Orig., cap. 20, id evenisse ait cum Corinthum Hannibal cepit: sed μνημονικὸν ἁμάρτημα, id est Hannibalem pro L. Mummio posuit. In glossa Numenius mendum pro Mummius.
352. Sylla Athenas expugnavit, unde columnas templi Jovis Olympii Capitolinis aedibus advexit. Plinius lib. XXXVI, cap. 6, Plutarchus in ejus Vita.
355. De Nasamonibus, gente Syrtica, id intelligi vult Chamillardus, de quibus Curtius lib. IV, sect. 29: Incolae nemoris, quos Ammonios vocant, dispersis tuguriis [Col. 0207D] habitant.
358. Haec nova numina videntur esse dii novensiles ex Cincii sententia apud Arnobium lib. III: Novensiles Piso deos esse credit novem in Sabinis . . . . . Cincius numina peregrina NOVITATE EX IPSA appellata pronuntiat. Nam solere Romanos deos omnes urbium superatarum partim privatim per familias spargere, partim publice consecrare: ac ne aliquid deorum multitudine aut ignorantia praeteriretur, brevitatis et compendii causa uno pariter nomine cunctos Novensiles invocari. Alias aliorum de Novensilibus opiniones refert et irridet Arnobius. Tertullianus, laudatus ad vers. 346, etiam deos novos commemorat. Tullius lib. II de Legibus ait: Separatim nemo habessit deos, neve novos, sed ne advenas, nisi publice ascitos, privatim colunto.
359. S. Augustinus lib. III, cap. 12, de Civit. Dei, et lib. IV, cap. 31, hac eadem ratione deorum gentilium [Col. 0208B] impotentiam ostendit.
364. Notat hoc loco Mariettus (neque a nobis omittendum est) in Rat. semper scribi relligione duplici ll. Nonnulli putant non rite id fieri, etiamsi syllaba alioquin brevis producenda sit. Ego autem censeo veteres poetas, ut syllabam brevem producerent, saepe geminasse consonantem sequentem, et pronuntiasse atque scripsisse repperit, reccidit, relligio, et similia.
365. Tertullianus cap. 6 Apolog. Ubi religio? ubi veneratio majoribus debita a vobis? Habitu, victu, instructu, sensu, ipso denique sermone proavis renuntiastis. Laudatis semper antiquitatem, et nove de die vivitis.
366. Vat. A, prior Rott., Cauch., Gis. ad oram, [Col. 0208C] Urb., externumque migrans devenit in orbem, ex quo conjicit Heinsius externamque migrans devenit in urbens; quanquam non illi displicet externum orbem, cum urbem paulo post habeamus. Addit, Possis et EMIGRANS VENIT. Certe in Egmondano EXSULTAT, EXTERNUMQUE MICAM VENIT IN URBEM, in quo verae scripturae manifesta apparent vestigia. Quod ego non satis intelligo. Weitzius citat Egmondanum pro externumque migrans devenit in orbem. Heinsius cum plerisque suis scriptis, Weitz., Widm., Bong., Alex., Rat., externumque inimicam venit in urbem. Weitzius pro hac scriptura citat Giselinum, qui tamen legit aeternumque inimicam venit in urbem. Gifanius in verbo vestire ex vet. lib. legendum ait externumque pro externorum. Fortasse simili figura Fabricius edidit externamque inimicum venit in urbem, hoc est, inimicum pro inimicorum. Gallandius sequitur communiorem lectionem Heinsii, sed in Ald., Tornaes. laudat aeternumque inimicam, tanquam satis apte ad mentem Prudentii, qui haec omnia a Tertulliano cap. 25 Apolog. [Col. 0208D] mutuatus est. Recte Tertullianus ibid.: Tot igitur sacrilegia Romanorum, quot tropaea; tot de diis, quot de gentibus triumphi; tot manubiae, quot manent adhuc simulacra captivorum deorum, et ab hostibus ergo suis sustinent adorari, et illis imperium sine fine dederunt, quorum magis injurias quam adulationes remunerasse debuerant. Sed qui nihil sentiunt, tam impune laeduntur, quam frustra coluntur. Verrius Flaccus narrat in oppugnationibus ante omnia solitum a Romanis sacerdotibus evocari deum, cujus tutelae ea urbs commissa esset, atque illi eumdem aut majorem locum apud Romanos promitti, ut in ejus fragmentis legitur apud Plinium lib. XXVIII, cap. 2.
369. Ald., Egm., Pal., Widm. supra, Jureti codex et Rat., sed solers. Alii, at solers. Heinsius edidit sed solers, nihil tamen animadvertens, quamvis a Giselino discesserit.
793 Urbibus, et claris peperit sibi Roma triumphis,367. Solitis, moribus, rebus, I.
370. Sortitam, accipientem, I.
375. Competat, congruat, I.
376. Spiritus, utrum sit, an sit, I.
377. Munera, officia, I.
379. His, animabus, I.
[Col. 0209C] 381. Vegetet, confirmet, sustentet, roboret, I.
382. Succendat, calore, calefaciat. —Riget, mobilitate infundat. —Relaxet, molliat, I.
384. Componere, regere, comparare, I.
387. Tutacula, defensacula. —Nudis, membris: nudam rem dicimus, quae omni parte consilio indiget, I.
389. Agitetur, commoveatur, I.
390. Consultet, provideat, I.
395. Gemellos, nota fabula de vulturibus quos illi [Col. 0210B] duo fratres Remus et Romulus in initio, cum regnare coepissent, de monte Aventino volare viderunt, et fingit poeta, simul cum ipsis venire genium: deridendo dicit, puto, tunc primum genium se parvae Romae infundere, cum Remum et Romulum lupa nutrivit in valle nemorosa; tunc etiam simul genium nutrivit cum illis, I.
[Col. 0210C] 398. Penetralia, interiora, habitacula, I.
399. Forensia, civilia, publica, I.
400. Acres, fortes, I.
401. Urget, compellit Romanos, I.
402. Digna, esse, I.
403. Fingamus, componamus, I.
405. Hauserit, sumpserit, acceperit. —Animetur, firmetur, vel vivificetur. —Medullis, in interioribus, I.
[Col. 0209C]373. Post hunc versum ingeruntur in multis codd. haec Symmachi verba: Varios custodes urbibus mens divina distribuit. Ut animae nascentibus ita populis fatales genii dividuntur. Vat. A, Custodes urbibus mens divina varios distribuit. Aldus, induntur pro dividuntur.
374. Vat. A, quid sit genius.
375. Ald., et possit. Gis. ita edidit, sed correxit ignoro: quid possit, quod non videtur advertisse Heinsius.
376. Ald., formane, an ulla. Gis., Weitz., formave, an ulla. Vat. A, Rat., Alex., Urb., Jureti codex, Heinsius cum suis formave, et ulla Sit species. Gallandius [Col. 0209D] minus rectum id judicat, et cum Aldo praefert formane, an ulla. Sed lectio communior codicum retinenda est, scilicet hoc sensu, ignoro etiam, sit forma, et ulla species. Elmen horstius ad verba Arnobii lib. I, Civitatumque genios, rem his versibus exponit.
377. Vat. A, munere, minus recte.
378. Vat. A, inde pererratis; melius unde. Aldus mendose, viget et pro vegetet.
384. Vat. A, mens ficto quam tu componere tentas.
385. Alex., Ald., Gis. et alii, membrorum. Plerique murorum, quod genuinum Prudentii videtur Heinsio. Nihilominus vers. 446. occurrit perque omnia membra, Urbis.
386. Vat. A, qui nec corporibus, male.
[Col. 0210C] 387. Bong., Wid., consilium fit, ut aut tutacula, quod obscurum est.
390. Widm., Bong., Rat., Sich., consulet et cui. Weitzius allegat Aldum pro consulte cui se; non ergo advertit Aldi correctionem consultet cui se.
391. Ald., quem putat. Idem et Thuan. a prima manu quae rerum summa sequatur.
396. Vat. A, scribit innota. Romulus et Remus de condenda urbe augurium cepisse dicuntur, quorum hic sex vultures in Aventino monte vidit, ille duodecim in Palatino: Statur et arbitrium Romulus urbis habet, ait Ovidius, qui lib. IV Fast. historiam narrat, [Col. 0210D] ut alios praeteream. In numismatibus antiquis Roma cum vulturibus interdum exhibetur.
397. Thuan., prior Boher., alter Rott., repentina de nube. Egm. mendose, repentini. Alii mss. et edd., repentinam.
398. Alex., Ald., potiores Heins., servat, quod placet. Rat., Torn., Gall., Weitz., servans. Gis., servat; ad marg., servans; et pro div. script., curans.
401. Prior Rott., Cauch., lituo ciet. Egm., Ox., Jureti codex, lituos ciet. Plerique lituis ciet.
405. Gis. ad oram, et calidas animet curata medullas.
406. Rat. Weitz. cum suis, excepto Bong., de religione tenenda.
Sortitam, quonam genio proprium exigat aevum.407. Consultat, providet interrogat, I.
409. Fingit, componit, I.
410. Licet, licitum est, Iso.
412. Erravit, pene, I.
413. Lubrica, instabilis, I.
414. Aequa, justa, I.
416. Grandaevis, senatoribus, consulibus, I.
417. Proceres, juniores et nepotes, Iso.
418. Clavum, regimen, dignitatem, Iso.
419. Collatas, conjunctas, I.
421. Consule, sub consule, I.
422. Creantur, constituuntur, I.
[Col. 0212B] 423. Procerum, dictatorum, Iso.
424. Fasces, honores. —Sua, propria. —Securis, potestas, vindicta, I.
426. Fastos, libros, I.
428. Fluctibus, erroribus, instabilitatibus, I.
430. Augustum, nobile. —Diademate, corona, I.
433. Dictator, imperator. —Censor, judex, I.
434. Tutor, qui rempublicam tuebatur. —Largitor honorum, retributor dignitatum, I.
436. Aegre, difficulter, vix, I.
437. Probet, laudet, I.
[Col. 0211C]407. Ald., Gis. in textu, Jureti codex, prospectat. Widm., Bong., Gis. ad oram, aspectat. Plerique alii, etiam Gis. ad oram pro div. lect., Gifanii et Becmani codices, suspectat. Virgilius lib. I vers. 375 Georg. Bucula coelum Suspiciens, patulis captavit naribus auras.
408. Ald., cur tibi; alii cur sibi.
409. Juvenalis sat. 14, vers. 246, Nota mathematicis genesis tua.
410. Ald., Gis., cur jam. Plerique, cui jam, et glossa ad oram Widm., cui genio licet nolle. Tertullianus cap. 6 Apolog: Nunc religiosissimi legum, et paternorum institutorum protectores, et ultores respondeant, velim, de sua fide, et honore, et obsequio erga majorum consulta, si a nullo desciverunt?
412. Florus a rege Romulo in Caesarem Augustum septingentos annos numerat; alii septingentos octo annos circiter recensent.
414. Ald. Gis., Weitz., imperii et quae. Abest et a codd. Heinsianis et nostris.
[Col. 0211D] 416. Ald. mendose, curatum in parte. De his imperii Romani mutationibus lege Florum et Joannis Camertis adnotationes, qui breviter alios historicos, aut consentientes aut dissentientes, indicat.
417. Reges anno Urbis conditae 245 vel 254 exacti sunt, consulesque tunc creati.
418. Anno 387 lex lata est, ut alter consul e plebe crearetur, quae anno 309 rogata fuerat. De primo consule, homine novo, L. Sextio id intelligit Grangaeus; de tribunis plebis anno 259 ob secessionem plebis creatis Chamillardus, quod verius est ut ex seqq. patet, Displicet hic subito status, etc.
421. Hic versus a Vat. A, Egm., Oxon., Rottend. rejicitur post versum Publica res. Ald. male distinguit plebs, fisa.
422. Decemviri anno Urbis 301 circiter pro consulibus [Col. 0212C] legum ferendarum causa creati, qui sunt bis quina fastigia, etc. De insignibus, fascibus et securibus Livius lib. III, cap. 36: Cum ita priores decemviri servassent, ut unus fasces haberet, et hoc insigne regium in orbem suam cujusque vicem per omnes iret, subito omnes cum duodenis fascibus prodiere. Centum viginti lictores forum impleverant, et fascibus secures illigatas praeferebant.
425. Egm. corrupte, doctoris pro ductoribus. Anno Urbis 304 iterum duobus consulibus imperium mandatum est.
426. Post hunc versum a nonnullis collocatur versus 421, Consule nobilitas.
427. Triumviratus Caesaris, Lepidi et Antonii, cujus atrocitas nihil in se minus habet quam numerum centum quadraginta senatorum (proscriptorum). Exitus foedi, truces, miserabiles, etc. Florus lib. IV, cap. 5.
429. Prior Rott., reprendere rectum.
430. Gis. ad marg., diademate texit. Item Giselinus ita catalogum harum mutationum ordinavit: [Col. 0212D] Primum reges regnarunt. Post eos coepere consules anno ab Urbe condita CCXLV. Consules et senatores cum tribunis plebis CCLXI. Decemviri soli CCCIII. Consules etiam e plebe CCCVI. Triumviri post Caesaris necem ICCCXII. Solus Octavius ICCCXXIII. Concludit, recte illum versum Consule nobilitas eo loco poni quo a nobis est insertus.
431. Suetonius cap. 58 in Augusto: Senatus te consentiens cum populo Romano consalutat patriae Patrem.
433. Augustus ob facta ingentia dictator perpetuus, et Pater patriae dictus. Tractatum etiam in senatu, an quia condidisset imperium, Romulus vocaretur. Sed sanctius et reverentius visum est nomen Augusti, ut scilicet jam tum, dum colit terras, ipso nomine et titulo consecraretur. Vide Florum in fine Hist.
436. Aldus, aegrae; lege aegre.
Consultat? cur non suspectat libera coelum?440. Gratemur, pro gratulemur, I.
445. Thermis, balneis. —Tabulis, tabernis, loca tabularia, I.
446. Membra, moenia, I.
452. Acceperit, quando natus fuit, Iso.
453. Lachesis, Lachesis, Cloto, Atropos, nomina sunt Fatorum: una colum tenet, alia trahit, tertia rumpit, I.
[Col. 0214B] 457. Eruta, diruta, I.
460. Constituunt, docent, Iso.
461. Rubrica, nomen legis, lex, linea caementariorum, quibus aspiciunt an sit recta ipsa maceries, an non; sed pro lege ponitur, aut judicio, I.
462. Ferrea, dura, I.
463. Inevitabile, scilicet supplicium, I.
[Col. 0213B]441. Veteres saepe haec duo conjungebant Christus Deus, et saepius id occurrit apud nostrum. Militare Christianorum sacramentum id refertur a Vegetio lib. II, cap. 5: Jurant autem per Deum, et per Christum, et per Spiritum sanctum, et per majestatem imperatoriam, quae secundum Deum generi humano diligenda et colenda est. Quae verba nonnulli male ita referunt: Per Deum Christum, et Spiritum sanctum, ut ad Prudentii verba accommodent. In inscriptionibus antiquis reperitur etiam hoc argumentum divinitatis Christi adversus Arianorum haeresim. Lupius epitaph. S. Severae inscriptionem Graecam e [Col. 0213C] museo Kirkeriano profert, ubi legitur in Deo Domino Christo. Vide etiam Gasparem Aloysium Odericum Syllog. Inscript. pag. 263 et seq., ubi tamen non bene huc trabit hunc titulum ex coemeterio S. Saturnini: ![[Chi-rho]](../assets/FIGURES/0600213A.bmp)
[Chi-rho] PRIMA. VIVIS. IN. GLORIA. DEI. ET. IN. PACE. DOMINI. NOSTRI. ![[Chi-rho]](../assets/FIGURES/0600213A.bmp)
[Chi-rho] Nam hic Christus non conjungitur cum Deo. Opportuniores sunt aliae inscriptiones apud Georgium de Monogramm. Christi Domini cap. 4 OLYMPIODORE VIVAS IN DEO ![[Chi-rho]](../assets/FIGURES/0600213A.bmp)
[Chi-rho] .—HILARI VIVAS IN DEO ![[Chi-rho]](../assets/FIGURES/0600213A.bmp)
[Chi-rho] .—HIC IACET PERPETVVS IN CHRISTO DEO SVO.
444. De geniis veterum multi scripserunt: de quo argumento librum ab Emmanuele Navarro editum laudat Emmanuel Martinus lib. IV, epist. 10. Elmenhorstius in Arnobium pag. 14, Heraldus in Arnobium pag. 40, Lactantius lib. II, cap. 15, et ejus interpretes plura habent de geniis. Barthius lib. LII Adv., cap. 12 copiose disserit de geniis veterum, de horum in iis colendis religione, cultu, superstitione, de geniorum etymo, frequentia, habitibus, de geniis [Col. 0213D] urbum, locorum, domorum, regionum, hominum, aliarum rerum. Affirmat gentilium opinionem qui omnibus locis et operibus suos tales daemonas inesse autumabant, neminem scitius Prudentio confutasse luculento hoc carmine. Petavius tom. III, lib. II, cap. 6, theologice disserit de tutela et custodia, quam tum publice universorum, tum singulorum privatim suscipiunt angeli: quod de geniis ethnici communi consensu praedicabant. Genius Romae in nummis saepe dicitur genius populi Romani, et apud Ammianum genius publicus. Martialis lib. VI, epigr. mihi 41, acute dixit: Victurus genium debet habere liber: nunc dicere possumus angelum custodem. Vide [Col. 0214B] Censorinum de Die natali.
445. Rat. et Iso minus bene, tabulis soleatis.
446. Membra Urbis etiam dixit Ammianus lib. XVI: Deinde intra septem montium culmina per acclivitates, planitiemque posita urbis membra collustrans, etc. Non autem sunt moenia, ut ait Iso, sed partes Urbis.
447. Mariettus hoc loco advertit in Rat. semper scribi milia uno l, quae recta est scribendi ratio, et multis magis placet quam millia.
449. Ald., non recte, similis clementia.
452. Pal. scribit oris pro horis.
453. In glossa hexametrum invenio, si verba recte [Col. 0214C] legantur et trajiciantur: Una colum retinet, trahit altera, tertia rumpit.
454. Ald. non bene, rectorumque trabes.
455. Tigillum, a tego et tignum, est trabs cui tectum imponitur.
456. Vat. A, corrupte, cujus stille. Ald., Alex., hortu: scribendum ortu.
458. Petavius lib. III de Opif., cap. 7, optime a Prudentio his versibus expressum ait, quod fati necessitas libertati humanae voluntatis adversetur, etsi hanc ad volendum adigat. Nam voluntatem ad volendum necessitate compelli, gentiles affirmabant.
461. Leges rubricas appellari jam multi notarunt vel ex hoc Prudentii versu. Persius sat. 5, vers. 90: Excepto si quid Masuri rubrica notavit. Juvenalis sat. 14, vers. 191: Perlege rubras Majorum leges. Scilicet rubrica, quae herba est minio proxima, leges scribebantur. Hinc rubricarum nomen in libris ritualibus. Hermanus Hugo de prima Origine scribendi pag. 103, cap. 12, docet imperatoribus valde familiare fuisse [Col. 0214D] encausto scribere, et ob hanc causam fere omnia juris capita fuisse miniata, id quod fiebat cum majestatis tum etiam terroris causa, ut nempe legibus sinopide, aut cinnabari notatis, et sanguineum quiddam ac cruentum minantibus majestas accresceret: quod his versibus insinuat Prudentius. Cur autem minari lex dicatur, vide comment. ad vers. 179, Lex armata sedet. De sanctione qua poena irrogatur, vide Ant. Augustinum de Legib.
463. Vat. A, Gis., ad facinus cogunt. Scripti Heinsiani et nostri cum Weitzio et Aldo, cogunt ad facinus.
Ignorata prius sibimet, tandemque retecta?464. Adigunt, cogunt, compellunt. —Insinuantia, ostendentia, I.
467. Plectentia, punientia, I.
472. Alterutrum, bonum vel malum. —Suum, proprium, I.
476. Sciat, quin tantummodo in Dominum credat, et nulla fata nocent, I.
477. Vetitum, scilicet esse, I.
478. Mathesis, siderum cursu. —Praescripto, constituto, impedimento. —Repelli, scilicet posse, Iso.
[Col. 0216B] 479. Effert, exerit, elevat, Iso.
481. Momenta, recordationes. —Premit, spernit cogitationibus, I.
482. Sortem, fatum, I.
484. Lux, Christus, I.
485. Secta, doctrina, I.
488. Donata, ornata, I.
489. Age, vox orantis. —Bellatrix, Roma. —Ede, dic, sicut alibi: Ede Martialem, id est, vel canta, I.
[Col. 0215B]466. Heinsius mallet gladiumque recondite. Verum ad poetae mentem melius est retundite. Vult enim gladium justitiae omnino retundi, tanquam jam superfluum, si homines non libere peccant. Ita postea non ait, carcerem claudi, sed dissolvi.
468. Antrum carcereum est interior carceris custodia: [Col. 0215C] Hispani vocant calabozo. Describitur a Prudentio in hymno S. Vincentii, ubi plura afferam, et a Sallustio de Bello Catil.: Est locus in carcere, quod TULLIANUM appellatur: ubi paululum descenderis ad laevam circiter viginti pedes humi depressus; eum muniunt undique parietes, atque insuper camera lapideis fornicibus juncta, sed inculta tenebris, odore foeda, atque terribilis ejus facies est. Si carcer Mamertinus ad radices montis Capitolini, quo SS. apostolos Petrum et Paulum detentos fuisse acta narrant, non est is ipse locus Tullianum dictus, certe admodum similis illi est. Cl. Cancellierius multis rationibus carcerem Tullianum ac Mamertinum eumdem fuisse egregie confirmat in opere: Notizie del carcere Tulliano detto poi Mamertino, etc., Romae, 1788.
473. Alex., Urb., Ald., Widm. supra, Pal., Ox., Egm. a secunda manu, veteri scriptura prorsus erasa, sed fit reus ipse suapte Arbitrio. Rat., Widm. a prima manu, Bong., Fabr., Gis. ad oram, Cauch., sed fit [Col. 0215D] reus ipse per amplum Ingenium. Gis. in textu, codex Jureti, suopte Arbitrio. Thuan., suopte Ingenio. Prior Rott., suapte Ingenio; alter, suopte Ingenium. Heinsius edidit suopte Arbitrio. Sed ait scribi oportere sed fit reus ipse suapte. Ingenitum placitumque nefas. Scilicet suapte, sua sponte. Intelligit autem, ingenitum nefas esse peccatum originale, ut vers. 913 Apoth., Et tenet ingenitas animarum infantia in ortu Primi hominis maculas. Neque Heinsio displicet suopte ingenio. Sic ingenium pro ingenita animi vi, aut pro natura poni Apuleius nonnunquam. Mihi verum videtur suopte vel suapte arbitrio, ut homo intelligatur peccare suo arbitrio et sponte sua.
475. Ald., suppliciis et merito: contra metrum intrud tur et. Urb., ne sorte; lege non sorte.
476. Plerique, quisque putat fato esse locum. Urb., putet. Ald., quis putat esse locum fato, scilicet in [Col. 0216B] emendatis, nam, repugnante metro, ediderat quis putat esse fato locum. Ponitur quisque pro quisquis: de quo jam dictum, et videri potest Burmannus in Antholog. Ald., minus bene, omnipatentem.
477. Ald., duo Boher., Thuan., Egm., Oxon., Pal., Gis. in textu, nosse Deum, quod exstat etiam in Alex. [Col. 0216C] Alii, esse deum, cum Rat., Urb., Weitz., altero Rott., Heinsio. Prior Rott., posse Deum. Deinde omnes Heinsiani, Jureti codex, Ald., Gis. ad oram, Fabr., Bong., Pal., Rat., Alex., Urb., fatalibus; nonnulli, fallacibus. In Rat. videtur esse veritum, male, pro vetitum. Sententia est, nec bona nec mala opera necessario fieri.
478. Ald. et Rat. recenti manu, prioribus aliis omnino abrasis, Nec praescripto aliquo pellit pia vota mathesis. Voluerunt recentes correctores, mathesis a Prudentio secunda producta efferri, quia ipsi ita efferebant. In Egm. perscripto est pro praescripto. Astrologia praecipue mathesis nomine solebat a veteribus intelligi.
482. Rat., Widm., Bong., Alex. a prima manu, Thuan., uterque Rott., Gis. ad oram, Sich., fingere. Alii, figere, quod arripuit Heinsius, quia verbum est mathematicum.
483. Huc ades, genus loquendi Virgilio aliisque [Col. 0216D] frequentissimum.
484. Rat., vacat; supra, vocat.
486. Post hunc versum verba haec sunt Symmachi: Accedit utilitas, quae maxime homini deos asserit. Nam cum ratio omnis in operto sit, unde rectius quam de memoria atque documentis rerum secundarum cognitio venit numinum? In Rat., deos esse asserit. Ald., quam memoria.
487. Rat., si multi duxere dei. Alex., sed multi. Urb., sed multa duxere dii, quod Placuit Aldo, neque mihi displicet. Recte enim prospera multa: nam agitur de utilitate, quam deos attulisse Symmachus affirmabat.
489. Rat., subjecerat, recenti manu; non bene. De hac superstitione Romanorum, qui auxilio deorum se orbem subegisse jactabant, legi etiam possunt Minucius et Tertullianus cap. 25 Apolog. Iso indicat [Col. 0217B] versum 144 hymni 4 Per. SS. octodecim martyrum Caesaraugust., qui sic habet: Ede Successum, cane Martialem. Pro dic ponitur ede. Juvenalis sat. 3, vers. [Col. 0217C] 296, Ede, ubi consistas.
Quin et velle adigunt, pravum insinuantia votum,491. Cretae, insulae. —Pallas, Minerva. —Argis, Graecis, I.
492. Cynthius, Apollo, a Cyntho monte, ubi nutritus est. —Delphis, Delphos locus, ubi ara Apollinis fuit, I.
493. Isis, dea Aegypti. —Nilicolas, Aegyptios. —Rhodios, populos. —Cytherea, Venus, I.
494. Venatrix, Diana. —Ephesum, civitatem. —Dedidit, sponte dedit. —Hebrum, fluvium Thraciae, I.
495. Destituit, dereliquit. —Thebas, populos. —Bromius, Bacchus, I.
496. Phrygiis, Trojanis, Romanis, I.
497. Dominam, Africam, civitatem Carthaginem, I.
498. Fovetque, animo, I.
499. Romuleis, sub Romuleis. —Addictam, gentem. —Frenis, legibus, I.
501. Prodentibus, concedentibus, tradentibus, I.
[Col. 0218B] 502. Alumnos, nutritos ministeriales, famulos, I.
504. Transfugio, fuga, I.
506. Infestas, inquietas, I.
507. Obnisa, contra posita, resistens, reluctans. —Globis, exercitibus. —Illam, religionem, I.
508. Virtus, Romana, I.
509. Est, ut praedixi. —Indiga, indigens. —Veri, veritatis, I.
510. Superstitio, religio, inanis cultus, I.
511. Genti, Romanorum, I.
512. Procinctus, ad praeparationes bellicas, ad expeditionem bellicam, I.
514. Nunc, aliquando, vel tunc fuit hoc. —Dictaeis, Creticis. —Corybantibus, illis populis, I.
515. Samnitis, dux de Samnia provincia. Samnitis et Marsus populi fuerunt Beneventani, I.
[Col. 0217C]491. Pallas Argiva haec est quae Argis colebatur Σάλπιγξ dicta, de qua Eustathius lib. VI Iliados. Vide Priapeia: Dodona est tibi, Juppiter, sacrata, etc.
493. Latinius videtur reperisse in Tornaes. Nicolas, quod recte emendat per Nilicolas. Ald., Nebr., Venus alma; alii, Cytherea. Urb., vitiose, Citharea.
494. Urb., Alex. a prima manu, dedit. Metri lex postulat dedidit. In Alex. perperam scribitur Effesum pro Ephesum.
496. Vat. A, suis; corrige suos.
497. Virgilius I Aeneid., Hoc regnum dea gentibus esse, Si qua fata sinant, jam tum tenditque, fovetque. Tertullianus cap. 25 Apol. hoc ipsum Romanis objicit, ut dicam ad vers. 510.
500. Heinsius cum Cauchio censet, legendum indigetum vel sine auctoritate codicum. Sed defendi potest lectio codicum, indigenum, ut omnigenumque deum monstra, et supra vers. 341, Indigenae pietatis [Col. 0217D] jura reformat. Significatio eadem est.
501. Rat., distructaeque jacent.
502. Virg. VI, Heu pietas, heu prisca fides!
504. Alex., scripti Heinsiani et Gilanius ex vet. lib., qui transfuqio. Perspicuum est unde manarit quae, scilicet quia praecessit numinibus, et exscriptores hanc figuram, quae mutatio generis dicitur, ignorabant. Dei vi et notione conveniunt cum numinibus: itaque mutatur genus numinum in genus deorum. Exempla vide apud Gifanium verbo generis mutatio, et in addendis ejusdem Gifanii. Ludovicus Cavallus in opere ms. contra correctionem hymnorum Breviarii Romani sub Urbano VIII, de quo egi in proleg. cap. 23, in hymno ad Matut. dominicae adventus, reprehendit quod corrector hymni illius a genere neutro ad masculinum transierit: Verbum supernum prodiens E Patris aeterni sinu, Qui natus orbi subvenis, etc. Verum hac mutatione generis, quam veteres saepe adhibebant, [Col. 0218B] hymnus ille defendi potest: ponitur enim Verbum pro Filio Dei.
507. Globum pro multitudine conglobata Virgilius, [Col. 0218C] Livius, Nepos, aliique.
508. Heinsius, fregit., cum puncto; melius cum interrogatione fregit?
509. Gis., imo ita id est. Codices cum hiatu, de quo saepe locuti sumus, imo ita est.
510. Vat. A, contra metrum et sensum, gloria fugat. Egm., fugat; supra, inanis gloria fugit. Tertullianus cap. 25 Apolog., Vellet Juno Punicam urbem posthabita Samo dilectam ab Aeneadum utique gente deleri? Quod sciam, hic illius arma, hic currus fuit, hoc regnum dea gentibus esse, si qua fata sinant jam tum tenditque, fovetque, misera illa conjux Jovis, et soror adversus fata non valuit. Plane fato stat Juppiter ipse.
512. Rat., latae procinctus; et supra glossa, procinctus esse numeri pluralis. Weitzius edidit late procinctus, sed in lectionibus variantibus scribit nate procinctus cum Widm. et Bong. Puto nate excidisse pro late. Rott. alter etiam late procinctus. In Thuan., utroque Boher., Egm., Ald., Oxon., Alex., Jureti et Gifanii codd., natae ad procinctus. In priore Rott., [Col. 0218D] Cauch., Urb., Vat. A, Teol., natae ad procinctum, quod Heinsio concinnius videtur, quamvis ediderit natae ad procinctus. Heinsius et Juretus non videntur animadvertisse mendum Giselini natae procinctus ab eodem Giselino fuisse emendatum per natae ad procinctus. Mariettus putat lectionem Ratisbonensis latae procinctus veram esse, et procinctus esse accusativum verbi latae, hoc est, amplas habenti copias. Verior lectio genti natae ad procinctus, vel procinctum, hoc est ad bella.
514. Vat. A, corrupte, nunc cum dicta eis. Ald., Widm. supra, Pal., Teol., Jureti codex, Urb., tunc vel tum cum Dictaeis. Rat., Weitz., Gis. aliique, nunc cum Dictaeis. Dicte mons est insulae Cretae, ubi nutritus est Jupiter.
515. Vat. A, Urb., Samnites. Vat. A, Urb., Alex., Rat. aliique, gerebat. Ald., gerebant, Egmond., aliis [Col. 0219B] omissis, levi sudoris oleoque et gymnadis arte, quod vitiosum est. Facile fuit Romano exercitui (ait Prudentius), qui Marsis, Samnitibus, Hetruscis constabat, Phrygios in Asia (quos ironice Corybantes seu Gallos, id est Cybeles sacerdotes, nominat) uti etiam Lacedaemonios, oleo tanquam pugiles madentes et mastigophoros, seu pugilum ministros bello superare. Ita fere Giselinus, qui observat poni Samnitis pro Samnis, ut in hymno S. Hippolyti, et in pugil primam produci, cum in pugillaris corripiatur hymno 9 Peristeph., vers. 15, quanquam, ut addit, illud a pugno, hoc a pungere deducunt. Verum in pugilibus prima produci poterit ob necessitatem illam quam dicunt cum tres quatuorve breves concurrunt, ut in catholicus, strigilibus, aliisque hujus generis. In pugillar nescio cur nonnulli dicant, primam esse necessario longam. Quod autem ait Giselinus, Dictaeos corybantes vocari Phrygas, fortasse melius explicabitur de Cretensibus: nam in Creta proprie erant corybantes [Col. 0219C] Dictaei, ut diversi hi sint ab eis corybantibus, qui vers. 522 memorantur.
Europam, Libyamque tibi: dic nomina divum.516. Marrucophoris, populis Asiae. —Gymnadis, Exercitii, Iso.
517. Pugilibus, gladiis, brevibus armis. —Hetruscus, Latinus, Italicus, I.
518. Petaso, petasum calceamentum Mercurii, quo volare solebat: et petasum volatile dicimus. Petasum a petendo sursum dictum est, videlicet talaria et calcaria Mercurii, Iso.
[Col. 0219B] 519. Palaestras, luctationes, vel ludos suos, I.
[Col. 0220A] 520. Apenninicolam, Apennini montes sunt. —Peditem, exercitum. —Cybeleius, Asiaticus, I.
521. Congressu, cum pugna, bello, I.
522. Qui, quomodo. —Cogente, congregante. —Gallo, duce, I.
523. Idalias, ab Ida. —Citharoedi, Apollinis, Iso.
524. Calamos, sagittas. —Puellae, Dianae, I.
525. Calcataque, superata, Iso.
[Col. 0220B] 527. Actiacis, acteis. —Symphonia, tuba, I.
[Col. 0219C]516. Ald., Weitz., Gis., Jureti codex et alii, mastigophoris, quo respicit Alex. mastigoforis: quod vocabulum sonat flagriferos. Rat., Sich., Widm., Bong., alter Rott., marrucophoris, sive marrucoforis; Urb., masucoforis: utrumque videtur positum pro mastrucophoris, quod, ait Heinsius, in margine unius Weitziani pro diversa occurrebat scriptura. Ne vero quem Heinsius fallat, monendum Heinsium saepe editiones quas laudat Weitzius accipere, ut videtur, pro codd. mss. Weitzianis; ut hoc loco citatur G. ad oram, videlicet editio Giselini ad oram. Tunc mastrucophori intelligi possunt qui caestibus pugnabant: nam mastruca seu mastruga est vestis scortea, ut paulo post dicetur. Non dubito quin verum sit mastigophoris, quod verbum occurrit in lib. ult. Arcad., § 1 de Muner. et Honor.: Mastigophori quoque, qui agonothetas in certaminibus comitantur, et scribae magistratus personali [Col. 0219D] muneri serviunt. Quinam autem hoc nomine vocarentur, non una est omnium sententia. Alii interpretantur gymnasiarchas, qui pugilibus praerant, et exemplo Mercurii, palaestritarum, dei, virgam in manu tenebant, qua luctantium procaces gestus compescerent nexusque dissolverent; alii flagriferos ad submovendam turbam; alii gladiatores ipsos, quod verberari solerent; alii eos qui praeibant agonothetas seu athlothetas. Videri potest Savaro pag. 109 ad Sidonium.
518. Pal. supra, pegaso; lege petaso. Glossae in hujus verbi explicatione a vero aberrant, ut in pugilibus. Petasus est a Graeco πετάζω, quod est extendo, et est pileus ita extentus, ut solem defendat. Apuleius vocat pilei umbraculum, et Hispani ab umbra sombrero. Vide Becmanum de Orig.
519. Arnobius lib. III, Mercurius ceroma pugillatibus et luctationibus praestat.
520. Rat., Appenninicolem, minus be ne.
[Col. 0220B] 521. Chamillardus non ad Asiam, tertiam orbis partem, id refert, sed ad regionem Trojanam, quae Asia dicta fuit ab Asio philosopho: non enim Cybele per totam Asiam singulari honore colebatur. Maeonia, seu Lydia Asia etiam dicta fuit, unde palus Asia. Troja in Asia Minore sita erat: et non procul mons Ida, ubi praecipue Cybele colebatur.
522. Sacerdotes Cybeles Galli sunt dicti, et eorum princeps Archigallus, a Gallo flumine Phrygiae, vel a viro quodam nomine Gallo, qui primus fortasse sacerdos Cybeles fuerit. Hieronymus, comment. in Osee cap. IV, aliam adhibet causam: Hi sunt, quos hodie Romae matri non deorum, sed daemoniorum servientes Gallos vocant, eo quod de hac gente Romani truncatos libidine in honorem Atys, quem eunuchum dea meretrix fecerat, sacerdotes illius manciparint: propterea autem Gallorum gentis homines effeminantur, ut qui urbem Romam ceperint, hac feriantur ignominia. Quae historia mihi falsa videtur, aliis etiam ridicula. Nec deest, [Col. 0220C] qui haec verba operibus S. Hieronymi assuta suspicetur.
523. Idalias non ab Ida monte intellige, ut exponit glossa, sed ab Idalio monte et nemore Cypri. Sermo enim est de Venere. Neque poetae ab Ida deducunt Idalius, sed Idaeus, ut alibi etiam Prudentius dixit. Praeterea magis consentaneum est, Idalio et Veneri tribuere rosas, quam Idae et Cybele, aut Epheso et Dianae. In lauro Apollinis intelligi possunt Delos et Delphi, in arcu vero Dianae Delos et Ephesus.
526. Urb., Gis., difficilisque operis fuit. Veteres et optimi codd., etiam Jureti et Gifanii cum Weitzio, difficilis operis. Gifanius verbo INCISIO multa similia loca adducit, quae fere depravata sunt in libris pervulgatis, propterea quod Correctores vim incisionis, seu caesurae, et poetarum consuetudinem non consideraverint saepenumero.
527. Vat. A scribit Acciacis. Propertius et Virgilius sistro in bello Actiaco Antonium et Cleopatram [Col. 0220D] usos aiunt. Prudentius vocat symphoniam, quod genus quoddam instrumenti musici est, et non bene tuba ab Isone dicitur. Isidorus lib. III Orig., cap. 22: Symphonia vulgo appellatur lignum cavum, ex utraque parte pelle extenta, quam virgulis hinc et inde musici feriunt. Fitque in ea ex concordia gravis et acuti suavissimus cantus. Hieronymus epist. 21, al. 146 ad Damas., ait, male quosdam Latinorum putare symphoniam esse genus organi, cum concors in Dei laudibus concentus hoc vocabulo significetur: Symphonia quippe, ait, consonantia exprimitur in Latino. Verum etsi haec sit prima et propria symphoniae significatio, consuetudo tamen invaluit ut pro quodam instrumento musico acciperetur. Et hoc sensu explicandum puto locum Daniel. III, 10: Qui audierit sonitum tubae, fistulae et citharae, sambucae et psalterii, et symphoniae, et universi generis musicorum. Isidorus autem sistrum a symphonia distinguit, quamvis non explicet quale [Col. 0221A] instrumenti musici genus sit sistrum. Videri potest dissertatio Francisci Blanchini Veronensis de tribus Generibus instrumentorum musicae veterum organicae [Col. 0221B] Romae 1742, ubi cap. 3 de Genere instrumentorum musicorum pulsatili, disserit ad quod genus symphonia et sistrum pertinent. Tabula VIII, fig. 12, aereum crepitaculum quadrichorde, quae est sistri species, describitur. Fig. 7, tab. VII, tympanum bellicum, quod symphonia Isidori videtur esse, exprimitur. Confer peculiarem dissertationem Benedicti Bacchinii de Sistris eorumque figuris, ac differentia cum dissertatiuncula, et notulis adjectis Jacobi Tollii. Mazochius tom. I Specim. Bibl., pag. 308 et seqq., fuse disputat de symphonia in Danielis libro expressa, et contendit esse tibiam seu fistulam, quae ambubaja etiam dicebatur. Probabile est eodem nomine diversa instrumenta diversis temporibus et locis fuisse significata.
Nunc Mastigophoris, oleoque, et gymnadis arte528. Buccina, Romanorum, I.
529. Phaseli, naviculae, Iso.
530. Memphitica, Aegyptiaca. —Liburnas, hae sunt maximae naves, I.
531. Potuit, defendere. —Serapis, dii Aegyptiorum, [Col. 0222A] I.
532. Ductore, Octaviano, I.
536. Patria, a patria. —Extorris, exsul. —Adfuit, ad auxilium, fuit, I.
[Col. 0221B]528. Propertius de eadem pugna Actiaca lib. III, eleg. 8, Romanamque tubam crepitanti pellere sistro.
529. Ald., Widm. ad oram, Jureti codex, Egm., Oxon., Urb., prior Rott., Institerant tenues cymbae, fragilesque phaseli, quod verum putat Heinsius, quia [Col. 0221C] Prudentius per ironiam cymbas Aegyptiacas cum liburnis Romanis componit. Alex. ita habet, sed scribit tenuis, et a prima manu fragilis, tum instabant ex correctione pro institerant. Weitzius, Giselinus, Sichardus et nonnulli alii, Instar erant tenuis cymbae, fragilisque phaseli, quod eodem sensu exponi potest.
530. Liburnae seu liburnicae erant genus navis velocissimae, a Liburnis Illyrici populis nomen adeptae. Augustum contra Antonium liburnis usum fuisse narrant Horatius, Propertius et Suetonius. Dio et Florus naves Antonii longe majores navibus Augusti fuisse commemorant. Cur autem Prudentius turritas vocat liburnas? Turnebus lib. XII Advers., cap. 14, quaerit, in his versibus Horatii oda 1 Epod., Ibis liburnis inter alta navium, Amice, propugnacula, utrumne inter altarum navium propugnacula et turres Maecenas iret, an inter alta ipsarum liburnarum propugnacula et turritas moles. Respondet verba Horatii priorem sensum recipere ex Dione et Floro, qui magnitudinem [Col. 0221D] navium Antonii celebrant, posteriorem vero ex hoc versu Prudentii, et aliis Propertii lib. III, eleg. 9: Ausa Jovi nostro latrantem opponere Anubin. Et Tiberim Nili cogere ferre minas: Romanamque tubam crepitanti pellere sistro, Baridos et contis rostra liburna sequi. At Grangaeus in versu Prudentii hypallagen agnoscit, quasi voluerit dicere Prudentius, naves turritas Memphiticas respectu liburnarum Augusti fuisse instar phaseli, vel levissimae alicujus cymbae. Eodem modo interpretatur Propertium, quasi omnia Antonii armamenta fuissent veluti conti exiguae alicujus cymbae. Ego opinor duplex fuisse liburnarum genus, alterum exigua mole, alterum magna, utrumque velocitate commendatum. In Horatio intelligo ipsarum liburnarum alta propugnacula, et in Prudentio easdem liburnas turritas fuisse. Non tamen propterea Antonii naves exiguae erant; sed a Prudentio cymbis tenuibus, fragilibusque phaselis, et a Propertio baridibus, hoc est, navigiolis Aegyptiacis comparantur, [Col. 0222A] quod maxima facilitate a classe Augusti fuerint dejectae. Imo Dioni Floroque non invitus assentiar, Antonii naves fuisse majores. Virgilius tam naves [Col. 0222B] Augusti quam Antonii turritas appellat lib. VIII: Pelago credas innare revulsas Cycladas, aut montes concurrere montibus alios: Tanta mole viri turritis puppibus instant. Verum ne quid dissimulem. Prudentius videtur affirmare Augusti liburnas majores fuisse navibus Aegyptiacis Antonii: quaerit enim causas cur Augustus sine auxilio deorum Antonium vicerit. Consule Schefferum de navium Variet., et Vossium de trirem. et liburn. Construct.
531. Vide Propertium nuper laudatum, Virgilium loco indicato, et S. Augustinum lib. VIII Confess., cap. 2: Omnigenum deum monstra, et Anubem latratorem, quae aliquando contra Neptunum, et Venerem, contraque Minervam tela tenuerant, et a se victis jam Roma supplicabat, etc. Agit eo loco Augustinus de Victorino rhetore ad fidem in senectute converso, qui antea cum tota fere Romana nobilitate ea monstra defenderat.
532. Urb., Sich., nonnulli Heinsiani ductor exercitus. Suspicatur lieinsius ductorem exercitus ardens, [Col. 0222C] quod non probo.
533. Alex., miserat Alcidus: pro qua scriptura Weitzius Aldum appellat: quia scilicet non advertit, in emendatis Aldum substituisse Alg dus. Heinsius Aldum habere ait gelido quam miserat Alcidus axe: ego in Aldo invenio quem miserat Algidus. Cauchius in suis libris reperit gelido quem miserat arctos ab axe, et de Maximo tyranno accepit, qui adversus Theodosium ex Occidente expeditionem infeliciter suscepit. At nemo non videt adhuc sermonem continuari de pugna Actiaca. Alter Rott., boreae quem miserat algidus axis, quod secutus est Heinsius, quia de Algido monte nugae sunt. Eodem fortasse respicit Sich., gelido quem miserat algidus axis. Heinsio adhaerent Cham., Cell., Teol. Verum Rat., Urb., Ald., Weitz., Gis., aliique, gelido quem miserat Algidus axe, ut intelligatur mons Algidus XX lapidibus ab Urbe distans: et Grangaeus conjecturam addit liburnas Augusti ex ligno hujus montis fuisse aedificatas: nam [Col. 0222D] Horatius lib. III, oda 23, ait: Nam quae nivali pascitur Algido Devota, quercus inter et ilices. Idem Horatius lib. I, oda 21: Et nemorum coma Quaecunque aut gelido prominet Algido. Gronovius, cap. 5 Observat. eccles., lectionem Rottendorphii praefert, boreae quem miserat algidus axis, quia Italia Aegypto opposita in septentrionem spectat. Mihi magis arridet communior codicum lectio, gelido quem miserat Algidus axe. Ut enim supra Samnites et Marsos nominavit, sic nunc Algidum, montem nivalem et gelidum appellat. ut gentem robustam significet, quam molli exercitui Antonii opponat.
534. Arnobius lib. VI: Militari sub galea puellula delitescens. Lacedaemonios Venerem pinxisse armatam refert Lactantius lib. I, cap. 20, schemata Veneris armatae et victricis exhibet Montfauconius.
535. Sich., Gis. ad oram, Weitz., vexere auxilium. Alii, venere auxilio.
536. Vat. A, Pal., ex patria.
Aegypto dederat: clangebat buccina contra.539. Dicis, o Symmache, I.
540. Celebri, venerabili, I.
542. Numae, imperator fuit Romanorum, qui primus culturam deorum invenit, ut populum revocaret ab amore belli, I.
543. Diomedis, fabula nota est in Virgilio; cum Diomedes et Ulysses rapuerunt Palladium, ascendentes murum per funiculos, et detulerunt id in castris suis, ubi gutta sanguinis sudabat; quod erat signum tristitiae, Iso.
545. Legit, elegit. —Sigillo, simulacro, I.
546. Ductor, Alexander. —Macedum, pro Macedonum, I.
548. Optarunt, obtulerunt, elegerunt, I.
[Col. 0224B] 550. Non fero, non sustineo, non patior. —Sudata, elaborata, I.
551. Titulos, honores. —Carpi, vituperari, I.
552. Detrahit, o Symmache. —Legionibus, Romanorum, I.
553. Diminuit, scilicet qui talia dicit, I.
555. In arcu, in fornice, in cujus summitate quadrijugos currus sculpebant, I.
557. Fabricios, duces Romanorum nobilissimos commemorat hic, I.
561. Brennum, ducem Gallorum. —Antiochum, regem Syriae. —Persen, regem Macedonum. —Pyrrhum, regem Epiri. —Mithridatem, regem Ponti, I.
562. Flora, dea, I.
[Col. 0223B]540. Rat., Fabr., cultu celebris.
544. Jureti codex, Ald., Vat. A, Alex., Urb., Cauch., Heinsiani plerique, Pal., custodibus arcis. [Col. 0223C] Rat., custodibus ultro: Legit. Gis., Weitz., alter Rott., et Boher. caesis custodibus, ultro Legit. Primam lectionem confirmat locus, et versus Virgilii, quem Prudentius imitatur, lib. II Aeneid., Palladium caesis summae custodibus arcis.
545. Ald., Fab., Thuan. et vetustiores Heinsii, Alex., Urb., Vat. A, legit, ubi. Sich., Gis. ad oram 1 ed., Rat., Weitz. cum suis legit, ut. Vat. A, vitiose, sugillo pro sigillo. Prudentius alibi etiam sigillo pro statua usus est; hic autem omnino proprie pro Palladio, de quo Apollodorus Biblioth. lib. III. A coelo hoc delapsum est, et Ilo regi traditum. Erat autem magnitudine tricubitale, habitu quasi ingredientis, dextra hastam sublatam praeferebat, sinistra fusum et colum; cujus historiam fuse narrat Apollodorus. Prudentius respicit Virgilii locum cit.: Vix positum castris simulacrum, arsere coruscae Luminibus flammae arrectis, salsusque per artus Sudor iit.
546. Vat. A, altus, non bene, pro altos. Vetustiores Heinsiani cum Oxon., Rott. priore, ductor Macetum, [Col. 0223D] quod tenent recentiores, non male, quandoquidem Macedo et Maceta eadem gens est.
547. Sich., Gis. 1 cd. ad oram, Fabr., Bong., Cauch., cumulavit ab Indis. Heinsius suspicabatur Aphidnis, quae Lacedaemoniae ditionis; agit enim de bello quod Alexander Magnus cum Lacedaemoniis gessit. Agnovit autem, sic etiam Amyclis esse locum. Revera ita plerique legunt, et, ut Lacedaemon urbs est Peloponnesi regia Menelai, ita Amyclae urbs etiam Peloponnesi. Tindari regia, Castoris et Pollucis patria. Aphidnarum obscurius apud veteres scriptores est nomen.
548. Egm., dominis, non ita bene.
549. Fabr., Gis. ad marg., Assyriaque vehi Babylonis ab arte. Bong., Assyriaeque vehi Babylonis ab arce. Melius ad arcem. Babylone exstinctus est Alexander.
550. De hac phrasi sudataque bella vide hymn. 2 Cath., vers. 76.
[Col. 0224B] 553. Alii deminuit, alii diminuit scribunt. Quaerat aliquis annon eadem ratione praemia diminuant, qui, quidquid fortiter actum est a Christianis militibus, [Col. 0224C] ascribunt peculiari auxilio Dei. Verum Christiani, qui ultro fatentur nihil se habere quod a Deo non acceperint, multo magis ejusdem beneficentiae libenter attribuunt quidquid peculiari ejus auxilio factum esse constiterit. Neque tamen idcirco bona hominum opera, quae libere ab ipsis efficiuntur, gloria ac praemio carent.
554. Quod ait de Venere, de aliis quoque diis intellige: quanquam Veneris victricis templum Romae a Pompeio dedicatum fuit, et imperatores Veneri victrici suas victorias passim ascribebant, cujus rei memoria exstat in nummis veteribus.
555. Rat., alter Rott., Weitz., summa miramur in arce. Plerique, summo miramur in arcu. Jureti codex, mirantur. Heinsius ait arce de Capitolio posse intelligi, arcu arcus triumphales designare. Vide etiam quae de arcu et arce notavi ad vers. 523 Apoth.
556. Pal., Egm., quadrijugo, mendose. Juvenalis sat. 8, vers. 3: Et stantes in curribus Aemilianos.
[Col. 0224D] 558. Statuae triumphales fingebantur, hostibus ad pedes jacentibus, et prostratis, ut adhuc cernere licet. Statius in Equo Maximo: Vacuae pro cespite terrae Aenea captivi crinem terit ungula Rheni. Propertius lib. IV, eleg. ultima: Sub quorum titulis, Africa tonsa, jaces. Tituli sunt inscriptiones basis.
559. Jureti codex, depressis, minus bene.
560. Tropaea proprie erant corpora trunca cum spoliis, qualia hodieque exstant Romae ante Capitolium, et Mario erecta dicuntur. Turres etiam, aras et columnas pro tropaeis antiqui adhibebant, imo truncos rudes arborum, quibus spolia suspendebant: quae omnia fuse explicata vide in notis Ouzelii ad Minucium, pag. 229, ubi explicat Minucii verba: Tot de diis spolia, quot de gentibus et tropaea.
562. Vat. A, Flora, Ceres, Matuta. Alii, Flora, Matuta, Ceres. Egm., Alex. a prima manu, Larentina, quod melius Heinsio videtur quam Laurentina. Weitzius Egmondano imputat Larventina; rectius [Col. 0225C] Heinsius legerit Larentina. Haec fuit uxor Faustuli, nutrix Remi et Romuli, cujus in honorem Larentalia sunt instituta. Matuta dea, quae praeest tempori matutino. Hinc lectio Vat. A magis accedit ad rationem metri, ideoque a nobis praeferenda est.
Sed dicis, legisse deos, ubi sanctior usus563. His, o Symmache. —Successus, prosperitates, I.
564. Laetificos, jucundos. —Ales, aquila, quia in auspicio felix erat, Iso.
565. Si, pro non. —Corvinum, dux Romanorum fuit, qui, cum hostibus premeretur, Apollo misit ei corvum in adjutorium, quo liberatus est, I.
566. Apollineus, qui Appollini consecratus est. —Penna, volatu. —Gutture, voce. —Juvit, in bello, I.
568. Cannas, ignobilis vicus Apuliae, sed magnitudine cladis famosus emersit, ubi famosissimum bellum illud fuit, quando Hannibal nobilitatem Romanorum interfecit, I.
569. Oppeteret, moreretur. Cadavera, corpora. —Consul, Paulus, I.
570. Cremerae, civitas Italiae. —Oscine, augurio, ab ore et cano; avis augurium quaerebat, quando cum Hannibale pugnavit. —Parra, avis malo omine, I.
[Col. 0226B] 571. Sinistro, adverso, I.
572. Fabios, qui omnes interfecti sunt, uno tantummodo superstite, qui postea magnus Fabius dictus est. —Superstite, remanente, Iso.
573. Tritonia, quia Minervae est consecrata. —Noctua, ideo Palladi est consecrata, quia nocte videt; et Pallas, quae sapientia dicitur, nullis tenebris offuscatur. —Carris, populis, I.
574. Crasso, duci, consuli, I.
575. Paphiam, Venerem. —Columbae, sub tutela Veneris erant, I.
576. Tremeret, timeret. —Limbum, ora vestimenti, Iso.
578. Domitum, subjugatum, Iso.
581. Fercula, mensas, sustentacula, Iso.
582. Romane, o Symmache, I.
583. Fotibus; nutrimentis. —Fortibus, principibus, nutrimentis, vel auxiliis, I.
[Col. 0225C]564. Meursius in nonnullis vulg. invenit omnia, ac recte monuit in notis ad Arnob. corrigendum omina. Praevenerat Aldus, quem secutus est Weitzius. Omina confirmant nostri, meliores Heinsiani, et codex Jureti.
566. Livius lib. VII, cap. 25, historiam hanc narrat. Corvus pro Marco Valerio pugnans Gallum hostem rostro, unguibus alisque turbabat: cur autem Prudentius dicat vel gutture, ratio peti poterit ex cantu augurioque corvi, quasi crocitans in Gallum insiluerit. Virgilius I Georg. vers. 410: Corvi presso ter gutture voces, Aut quater ingeminant; et vers. 423: Et ovantes gutture corvi.
568. Funera pro corporibus defunctorum nonnunquam sumuntur.
[Col. 0225D] 569. Florus de hac strage lib. II, cap. 6: Paulum puduit, Varro non desperavit.
570. Rat., Urb., Widm., Bong., partha. Fabr., parta. Latinius etiam videtur invenisse parta in Tornaes., pro quo substituit parra, ut plerique scribunt. Nonnulli habent parrha, quod perinde est. Juretus, nescio ubi invenerit, parca. Cantus parrae injucundissimus est. Horatius lib. III, od. 27: Impios parrae recinentis omen Ducat. Aves oscines dicuntur, quae ore augurium faciunt, ut alites, quae alis. Glossa ait Cremeram esse civitatem; fluvium Tusciae plerique dicunt esse, et fortasse et flumen et oppidum hujus nominis fuerit. Fabios, qui perierunt, alii tercentum sex numerant: sed plerumque numerus rotundus ponitur etiam ab iis qui diversitatem aliquam inesse sciunt. Ovidius aliquando trecentos dixit, aliquando trecentos sex. Poetarum in his major est licentia: serviunt enim ipsi suis numeris. Juvenalis utramque [Col. 0226C] hanc cladem conjunxit sat. 2 lib. I: Quid Cremerae legio, et Cannis consumpta juventus? Romae anno 1784 prodiit Lettera sopra l' uccisione dei 306 Fabj. Auctor anonymus conjecturis probat non omnes fuisse e familia Fabiorum, sed plerosque ad eam tantum pertinuisse aut ob consanguinitatem, aut ob clientelam, aut quavis alia ratione.
571. Jureti codex, novit, Vat. A, juvit: lege monuit. Nullus deorum monuit, cornice vel parra oscine, tercentum perituros. Aldus male interpungit parra. Nemo deum. Notanda est phrasis nemo deum: de homine solet dici nemo, scilicet ne homo. Prudentius etiam dixit nemo dies in Romano vers. 744, quod non reperio ab alio usurpatum. Virgilius lib. IX, vers. 6: Turne, quod optanti divum promittere nemo Auderet.
573. Alex. scribit Carrhis, Urb. et Ald. Carris, Rat. Charris. Ad Carras Crassus a Parthis disjectus fugatusque est: de qua strage obvii sunt historicorum libri. Carrae vero non sunt populi, ut ait glossa, sed urbs Mesopotamiae a fluvio cognomine nuncupata. [Col. 0226D] Nonnulli Carras urbem Arabiae esse dicunt.
576. Ald., Urb., lembum, et Grangaeus interpretatur baltheum. Cauchius exponit de Veneris caesto: invenerat autem in suis membranis libum. Fabr. legit nimbum, scilicet splendorem, qui cum numinibus semper est, ut ait Servius. Vetustiores codices nostri, et Heinsiani, limbum. Rat. scribit lymbum. Pro Persica fortasse legendum Parthica, quanquam Parthi eo tempore Persarum imperio potiebantur.
578. Urb., Weitz., dices; Rat., dicens; Alex. e alii edd. et mss., dicis.
579. Rat. recenti manu, prioribus abrasis, cuncta pro quaeque. Idem, retexit; supra, retexis.
581. Fercula solent dici missus carnium; aliquando pegmata, ubi feruntur spolia ad triumphi pompam. Hac eadem significatione fercula posuit Plinius in Panegyrico Trajani, ubi triumphum graphice describit.
583. Ald., Alex., Gis. et alii, fortibus. Rat., Urb., [Col. 0227C] Widm., alter Rott., duo Boher., fotibus, quod Weitzius aliique postea in edd. secuti sunt. Iso utramque lectionem agnoscit. Rittershusius ad oram libri sui adjecerat fontibus; tum alius suspicetur fontibus orta. De phrasi in tantum dictum est ad vers. 153 Hamartig.
His tamen auspicibus successus dextra dederunt584. Habenis, legibus, I.
589. Quo, ut, I.
590. Copula, amicitia, I.
594. Prosperat, placat, I.
596. Alit, nutrit, Iso.
599. Bellona, dea belli, Iso.
602. Iisdem, unis scilicet Romanorum, I.
603. Ister, Danubius, I.
604. Tagus, fluvius Thraciae in quo aurum sumitur. —Aurifluus, aureas arenas habens. —Iberus, fluvius [Col. 0228B] Hispaniae, I.
605. Corniger, Eridanus, vel Padus, I.
609. Haud secus, non aliter. —Ac, quam, I.
610. Congenitos, simul genitos, I.
611. Lare, igne, vel domo. —Conciliemur, congregemur. —Avito, patrio, antiquo, I.
613. Vadimonia, mercimonia, I.
615. Genialia, voluptuosa, vel nuptialia. —Fulcra lectos, I.
[Col. 0227C]584. Rat., sic cluet. Bong. et Widm., quis valet; supra, cluat. Sich., sic valet.
591. Arator lib. I Hist. apost.: Ecce tot egregiis unum cor inesse catervis Cernitis, utque animam populus nanciscitur unam. Eamdem sententiam Prudentius promovet in hymno S. Laurentii, neque video quid melius possit excogitari ad religionis sub uno capite unitatem persuadendam.
593. Vat. A, mendose, placidissimum.
594. Widm. supra, Gis. 1 ed. ad oram, Urb., seminis humani, non ita probe. Codex Jureti Vat. A, Egm., Pal., orbem. Alii, orbi.
[Col. 0227D] 597. Rat. recenti manu, prioribus erasis, in terris, occasu quas vagus ambit. Alex., Oxon., Thuan., prior Boher., quas distinet occidualis. Ald., Vat. A, Rat., Urb. et vett. edd., quas continet occidualis. Heinsius et recentiores, destinet.
598. In Vat. A, desideratur conjunctio que post roseo.
600. Alex., Vat. A, Ald., Weitz. cum plerisque suis, armabatque. Bong., Gis., Urb., Fabr., armoratque. Heinsius Giselino adhaesit, sed varietatem lectionis non indicavit. Rat., armaratque ferens; supra, feras. Sed Marietto placebat ferens, ut ibi est sine ulla litura, non feras, quod aliena manu superpositum.
604. Iso Tagum accipit pro fluvio Thraciae. Fortasse legendum Lusitaniae. Tagum aurifluum Hispaniae flumen esse omnes consentiunt, neque de alio Tago flumine quidquam audivi.
605. Rat., corrupte, coniger Hesperidum. In eodem sciolus recens, prioribus erasis, haec e sua penu adjecit, [Col. 0228C] Hesperidum quos labitur inter aquarum Regnator, tepidique lavant septem ostia Nili. Quos alit et Ganges, solus qui tendit ad ortum Fontibus incertis patulum diffusus in amnem. In Widm. male est et quas pro et quos. Videtur indicari Tiberis, de quo Virgilius lib. VIII, Corniger Hesperidum fluvius regnator aquarum. Fluvii a poetis cornigeri dicuntur. Cornua fluminum apud Virgilium, Lucretium, Ovidium et alios sunt flexus et cursus obliqui. Alii aliter explicant, nec desunt qui opinentur vim aquarum cornibus indicari, ut potentiam in sacris Litteris.
606. Alex. scribit Ganges, alii Gangis, ut Joannis, famis. Gis. in 2 ed., trepidique: rectius in 1, tepidique, cum aliis edd. et mss., et Nilus quidem tepidus dicitur a Juvenale, Propertio et aliis, quia nivibus aestu dissolutis Aegyptum inundat.
611. Gis. in textu, concilientur; ad oram, conciliemur, cum scriptis. Egm., conciliamur. Roma communis [Col. 0228D] patria dicitur a Cicerone, Seneca Philosopho, Claudiano, Symmacho et aliis. Ita etiam appellatur lege 33, D, ad municip., et lege 4, D, de exc. tut.: et haec est ratio cur Ulpianus scribat in lege 7, D, de interd. et releg., constitutum fuisse eum cui patria interdictum erat etiam Urbe abstinere debere. Claudianus, III de Laudibus Stiliconis, plura his versibus consona effert.
615. Geniales lecti proprie dicebantur, qui puellis nubentibus sternebantur.
616. Juretus in quadam scheda invenerat aeterni ad jus connubii, quam lectionem merito rejicit. Ulpianus lib. Regularum, tit. 5, scribit cives Romanos cum civibus Romanis habere connubium, cum Latinis autem et peregrinis, si concessum esset. Idem antiquus mos constat ex Seneca lib. IV de Benef., cap. 35, Promisi tibi filiam in matrimonium, postea peregrinus apparuisti. Non est mihi cum extraneo connubium. Eadem me lex defendit, quae vetat. Exstant [Col. 0229B] autem monumenta connubii civibus Romanis cum barbaris et exteris concessi: quae concessio nunc dispensatio diceretur. E verbis Prudentii colligunt interpretes [Col. 0229C] aetate Prudentii exolevisse priscum morem quo peregrini a jure connubii Romani arcebantur, atque ita affirmat Juretus ad hunc locum. Verum distinctione opus est: nam Macrobius, qui eodem aevo scribebat, tradit cum Romanis nullam peregrinos habere consuetudinem. Et in cod. Theod. lib. III, tit. 14, exstat constitutio Valentiniani qua statuit nulli provincialium, cujuscunque ordinis aut loci fuerit, cum barbara uxore esse conjugium, nec ulli gentilium provincialem feminam copulari oportere; quod si tales nuptiae exstiterint, capitale minatur supplicium: quae est lex unica ejus tituli lata anno 370. Ubi gentiles non sunt infideles aut pagani, sed barbari et speciatim ii qui ex variis gentibus se ad Romanum imperium contulerant. Gothofredus rejicit opinionem eorum qui putant ex famosa Antonini constitutione, quae memoratur in l. orbe Romano 17, D, de statu hom., barbaros omnes qui in exercitus Romanos recepti fuissent, civium Romanorum numero habendos [Col. 0229D] fuisse. Prudentius externi jus connubii, tanquam aliquid novum et Evangelii recepti fructum, commemorat. Post Valentinianum ejusmodi nuptiae ex rescripto peti et indulgeri coeperunt; et lex ipsa Valentiniani, utpote abolita, a Triboniano omissa est.
Sic cluat impositis, ut mundum frenet habenis?621. Moderamine Romae, Roma hoc moderante, I.
624. Ut fuit, praeterito tempore, nam ante feroces homines erant, I.
625. Incompositos, turbatos, I.
628. Mentis apex, nus graece, Iso.
632. Haurit, sumit, I.
633. En, invocat Christum, I.
634. Congrege, conjuncto, I.
[Col. 0230B] 635. Capita, principatum, I.
636. Probatur, placet, I.
642. Supplicat, adulat, I.
645. Inducere, scilicet sibi, I.
646. Ut tragicus, quando enim aliquid blasphemiae dicebant, largius ora tegebant, ne agnoscerentur. —Ligno, quod vulgo schema dicitur, I.
[Col. 0229D]621. In editione Parmensi paci pro pacis error est contra metri legem.
622. Heinsius edidit possit; sed cum alii edd. et mss. habeant posset et id magis sententiae congruat, puto excidisse possit pro posset. Chamillardus, Heinsium secutus, edidit possit.
623. Aldus edidit rectoribusque hominum, quod cum esset metro repugnans, correxit principibusque. Vera lectio est pectoribusque.
627. Sapient. I, 4: Quoniam in malevolam animam non introibit sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis.
628. Egm., Vat. A a prisca manu, ut si.
633. Ald., una ades. Alii, en ades.
[Col. 0230B] 635. Rat., pax, et Roma tenet.
641. Florus, lib. I, cap. 1, de Roma: Inertia Caesarum quasi consenuit, atque decoxit, nisi quod sub Trajano [Col. 0230C] principe movet lacertos.
646. Vat. A, mendose, ora caveto. Virgilius, lib. II Georg.: Oraque corticibus sumunt horrenda cavatis. Vide Bulengerum, de Theatro lib. I, cap. 45. Tragicus cantor est histrio tragoedus: cantor pro histrione ponitur, ut aliqui pu ant, ab Horatio in Arte poetica: Donec cantor, Vos plaudite, dicat. Aeschylus primus introduxit personam in theatro, sive vultum fictum e ligno cavato, cujus per hiatum verba audiri possent. Vide Ficoronum de Larvis scen.
647. Hiatus de tragoedis a Juvenale, Persio et aliis dicitur, et proprie de hiatu personae. Juvenalis sat. 3: Cum personae pallentis hiatum In gremio matris formidat rusticus infans. Personas et caetera histrionum ornamenta describit Lucianus lib. de Saltat. Grangaeus ait alios habere carmen anhelet; sed melius esse crimen, quia in tragoediis gentilium quot carmina, tot sunt crimina, ita ut eleganter dixerit tragicos cantores non tam carmina quam crimina anhelasse. Ego libenter [Col. 0230D] adoptarem carmen, si idoneos auctores haberem; et favet Juvenalis similis locus sat. 6, vers. 635: Grande Sophocleo carmen bacchamur hiatu. Quod vetus scholiastes interpretatur, Tragoediam scribimus. Vides carmen, grande, hiatu, quae voces in versu Prudentii videntur transcriptae: nam pro bacchamur recte positum est anhelet. Neque video cur omnia tragoediarum gentilium carmina dicenda sint crimina. Imo retenta communi lectione, crimen accipio non de carmine, sed materia ipsa tragoediae, quae plerumque in grandi aliquo crimine versatur. Post hunc versum verba succedunt Symmachi: Romam nunc putemus assistere, atque his vobiscum agere sermonibus. Optimi principes, patres patriae, reveremini annos meos, in quos me pius ritus adduxit. Utar caeremoniis avitis: neque enim poenitet. Vivam more meo: quia libera sum. Hic cultus in leges meas orbem redegit. Haec sacra Annibalem a moenibus, a Capitolio Senonas repulerunt. (Ad hoc ego servata sum, ut longaeva reprehendar? videam, quod instituendum [Col. 0231C] putatur? Sera tamen et contumeliosa est emendatio senectutis. Ergo diis patriis, diis indigetibus pacem rogamus. ) Verba uncis inclusa desunt in Aldo et aliis, exstant apud Giselinum et Heinsium. Codex Vat. A corruptissimus est in his aliisque Symmachi verbis. Scribit reverimini pro reveremini, et post in quos omittit me. Alter Rott. habet reverimini canos meos.
817 Texitur alternis ex gentibus una propago.649. Promam, proferam, I.
650. Repulsam, repulsionem, I.
651. Aegida, capra nutrix Jovis, cujus pellem postea pro scuto habuit brevi, I.
654. Generosa, nobilis, I.
655. Principis, Constantini. —Renascens, per baptismum, I.
656. Flavescere, juvenescere, albescere, I.
659. Finem, mortem, I.
[Col. 0231C] 662. Fronde oleae, sub pace, I.
663. Fera, bellica. —Cingula, arma. —Serto, corona, I.
664. Armata, signo crucis, I.
666. Tincta, maculata, I.
[Col. 0232B] 667. Scelerarem, polluerem. —Funere, morte, I.
668. Illius, Jovis. —Istinctu, suasione, I.
669. Apostolicum, Petri et Pauli, I.
670. Inussit, in me convertit: inurere est culpam propriam in alium transferere, I.
671. Hunc, Neronem. —Jugulis, interfectionibus martyrum, I.
674. Ludere, id est ludebant. —Poenis, Christianorum, I.
[Col. 0232C] 675. Diffundere, diffundebant, I.
676. Jure, lege publica. —Non noxia, innoxia. —Secare, secabant, I.
677. Piarunt, purgabant, I.
[Col. 0231C]651. Jupiter aegida scutum suum Palladi donavit, cui illa caput Medusae imposuit. Hic intellige Jovem et Pallada, vel potius deos omnes.
653. Vat. A, Rat. a prima manu, fatetur. Cauch., profetur; lege profatur.
655. Theodosius Magnus hic laudatur, non Constantinus: [Col. 0231D] nam hujus filii non erant Honorius et Arcadius. Hinc etiam arguitur, principem qui libro I Romam alloquitur fuisse Theodosium.
658. Rat., aliud parat aevum.
659. Vat. A, quae videndo, recenti manu recte factum vivendo.
661. S. Leo serm. 1 in natali SS. apostolorum Petri et Pauli: Per sacram beati Petri sedem caput orbis effecta, latius praesideres religione divina quam dominatione terrena. Prosper Carm. de Ingratis in princ.: Sedes Roma Petri quae pastoralis honoris Facta caput mundo, quidquid non continet armis, Relligione tenet.
665. Rat., persuaserit, non recte.
667. Ald., belli. Vat. A, scelerare. Pal., sceleraret. Alex. a prima manu, fenere; a secunda manu, funere. Ald., Gis. ad oram, in funere. Legendum bellis scelerarem funere. Ferri potest in funere et belli.
670. Fortasse Prudentius alludit ad incendium Neronianum.
[Col. 0232C] 671. Weitzius Aldum allegat pro post haec; alium fortasse voluit indicare, nam in Aldo lego post hunc. Decius septimam persecutionem, ut vulgo numerant, excitavit, sed plane crudelem et Neronianae simillimam. De persecutionibus Christianorum sub imperatoribus paganis acri judicio multaque doctrina disseruit cl. Franciscus Maria Luchinius in praefatione ad Acta martyrum Ruinartii Italice a se conversa. Undecim persecutiones distinguit et explicat, primam sub Nerone, secundam sub Domitiano, tertiam sub Trajano, quartam sub M. Aurelio, quintam sub Severo, sextam sub Maximino, septimam sub Decio, octavam [Col. 0232D] sub Valeriano, nonam sub Aureliano, decimam sub Diocletiano, undecimam sub Juliano Apostata.
672. Ald., mox haec sitis.
674. Egm., Gis. ad oram, et trahere. Giselinus in notis ait tolerari posse extrahere, se tamen malle lectionem sui codicis et editionis Daventriensis, ut per vulnera tristia animas trahere idem sit quod ludere poenis. Vat. A, mendose, extraxere. Ludere poenis quibusdam cruciatibus Christianorum satis apte congruit. Tacitus lib. XV Annal. cap. 44: Et pereuntibus addita ludibria, ut ferarum tergis contecti laniatu canum interirent, aut crucibus affixi, aut flammandi, atque ubi defecisset dies, in usum nocturni luminis urerentur.
675. Alex. cum aliis, defundere. Urb. aliique, diffundere. Virg. X Aeneid. in fine: Undantique animam diffundit in arma cruore. Hic etiam locus est animadvertendi audaciam illorum qui magnum fuisse SS. martyrum numerum negant.
819 Si vocem simulare licet, nempe aptior ista680. Tradidit, docuit, I.
681. Inolescere, crescere dies festos, I.
685. Libyn, Africanum, I.
688. Saxo, in Capitolio, I.
690. Inculcant, imputant, I.
695. Geticus, Radagisus, vel Alaricus, I.
696. Istro, Danubio, I.
698. Mastrugis, mastruga quasi monstruosa vestis, [Col. 0234B] de pellibus facta: vocamus etiam mastrugas renones, quae rustice crotina vocantur, I.
699. Venetos, Venetiae, I.
700. Ligurum, Liguria regio maritima et amaena, I.
701. Victo amne, transito Tiberi, I.
704. Cruda, fortis. —Congredientum, pugnantium, I.
[Col. 0233B]678. Vat. A, Pal., Egm. vitiose, vobis aucta mihi impia.
682. Vat. A, saevit; lege saeviit.
683. Ald., qui vobis. Haec vetus fuit ethnicorum querela adversus Christianos. Arnobius, lib. I: Nam [Col. 0233C] quod nobis objectare consuestis bellorum frequentiam, causas, vastationes urbium, Germanorum et Scythicas irruptiones, cum pace hoc vestra et cum bona venia dixerim, quale sit istud quod dicitis, calumniarum libidine non videtis. Etiam cum nulla jam ipsis supererat spes veterem idolorum cultum recuperandi, hujusmodi querimonias instaurabant, quas ut retunderet, S. Augustinus libros de Civit. Dei scripsit, Orosioque auctor fuit, ut libros historiarum conficeret, et calamitates quae ante Christianismum obvenerant, singillatim notaret.
686. Prudentius Symmachi verba refellit, Annibalem fulminibus deterritum, cum Romam oppugnaret, traditum est. Seu coelum, seu Roma tonat, ait Claudianus de Bello Getico.
688. Urb., Egm., Widm., Bong., scribunt ecelso, quod expressit Weitzius. Heinsius ait in scriptis esse e celso. At Alex., Rat., excelso, cum Ald., Gis. et aliis, et hoc ipsum puto esse ecelso, quamvis etiam [Col. 0233D] possit dividi e celso. Virgilius lib. IX Aen., Dum domus Aeneae Capitoli immobile saxum Accolet.
691. Vat. A, nullis; emenda nullus.
692. Virgilius et Juvenalis claustra portarum dicunt: ac fere simili modo Catullus, Ovidius, Seneca. Savaro ad epist. 2, lib. I Sidonii de Gothis hunc locum interpretatur. Grangaeus ait pro certo debere intelligi de Gallis, qui armis, veste comisque erant Romanis dissimiles, scilicet, Nullus barbarus hostis, ut Annibal cuspide claustra mea quatit; nullus armis, veste comisque ignotus, ut Brenni miles et Senonum exercitus, capta errat in urbe. Id magis probo.
695. Geticus tyrannus est Alaricus. Gothi Getae dicebantur. Inscriptio poematis Claudiani est: De Bello Getico, vel Pollentiaco.
696. Etsi Gothi e septentrione venerant, tamen diu apud Istrum consederant: hinc patrium Istrum vocat. Innuit autem morem barbarorum, qui flumina jurabant. De eodem Alarico Claudianus carm. de Bello Getico: Patrii numen juraverat Istri. Fluviis [Col. 0234B] numen aliquod inesse Romani etiam ac Graeci in fabulis tradunt.
698. Alex., astrucis; supra, mastrucis. Rat., mastrugis, quod tenuit Weitzius; alii scribunt mastrucis, seu mastrycis. Mastruca vestis erat e pellibus ferarum, [Col. 0234C] quam Sardis tribuit Cicero. Quintilianus lib. I, cap. 5: Mastruca, quod Sardum est, illudens Cicero ex industria dixit. Ciceronis verba conservavit Isidorus. Hieronymus dialog. 1 contra Luciferian.: Defendebat, non sine causa Christum mortuum fuisse, nec ob Sardorum tantum mastrucam Dei Filium descendisse. Gothi hujusmodi vestibus induebantur, qui propterea pelliti appellantur a Rutilio et a S. Hieronymo. Turnebus, num. 312 Advers., ait mastrugam esse vestem scorteam gravissime et pessime olentem. Glossae verbum huc trahi potest crotina. Rhenones in eadem glossa sunt vestis Germanorum propria, ut patet ex S. Isidoro, lib. XIX Etymol., cap. 23. Quamvis autem mastruca dicatur vestis propria Sardorum, rhenones sive renones Germanorum, tamen cum utraque sit e pellibus, recte hoc loco a Prudentio mastruca usurpatur. Apud S. Isidorum nonnulli legunt Mastruca vestis Germanica; sed non est dubium quin sit legendum vestis Sarda, ut arguitur ex [Col. 0234D] verbis subjunctis Ciceronis, et numero 1 cap. cit. Ut autem glossa Isonis intelligatur, addam etymologiam mastrucae ex Isidoro: Mastruca autem dicta, quasi monstruosa. De vestibus pellitis S. Paulinus carm. de Reditu Nicetae: Et Getae currunt, et uterque Dacus: Qui colit terrae medio, vel ille Divitis multo bove pelleatus Accola ripae. Ubi in notis multa Rosweydus affert de hoc vetustissimo habitu primorum populorum.
699. Rat., Weitz., Bong., Widm., prostraverat. Alii, etiam Widm. supra, protriverat.
701. Iso Tiberim amnem intelligit: an recte, vide comment. ad vers. 719.
702. Ald., male, hos equitum nimbus. Alii, hos nimbos equitum. Claudianus in prim. consul. Stiliconis vers. 352: Sed didicit . . . non fusum crebris hastilibus imbrem, Non equitum nimbos latiis obsistere pilis. De ansere pervigii, cujus clangore excitati Romani Gallos, nocte subeuntes, dejecerunt, agunt fere omnes poetae historicique Romani.
704. Ald., scripti Heinsiani, Alex., Urb., Egm., [Col. 0235A] Palat, Widm., Bong., perfractaque. Fabr., Gis., praefractaque. Rat., perfectaque. Videtur praeferendum, praefractaque: nam ita Virgilius XI Aeneid., [Col. 0235B] Praefractaque quadrupedantum Pectora pectoribus rumpunt.
Vivo pie vobis auctoribus, impia pridem708. Dux, Constantinus, I.
709. Christipotens, Theodosius Arcadii filius, consul et socer Honorii. —Juvenis, qui juvenis erat adhuc, I.
[Col. 0236A] 710. Utrique, Constantino et Stiliconi, I.
712. Draconis, crucis: vox illa Romana caput draconis habens, I.
[Col. 0235B]706. Rat. a prima manu, quaerere mortem. Virgilius lib. IX: Et pulchram properet per vulnera mortem; et lib. XI: Pulchramque petunt per vulnera mortem.
708. Glossae de Constantino, Theodosio Arcadii filio, Honorii socero, anachronismis et erroribus scatent. Honorius dux agminis imperiique dicitur, non quod ipse praesens praelio Pollentino adfuerit, sed quod ejus auspicio et imperio a Stilicone, vel potius a Saule duce, ut dicam ad vers. 719, gestum fuerit. Neque longe Honorius aberat, quippe degens Ravennae.
709. Stilico dicitur comes Honorii non tam ratione illius dignitatis, quae aevo medio comitatus nuncupabatur, quam ob munus tutoris Honorii, quod Theodosius morti proximus Stiliconi commendavit, et quia Stilico duas filias, quas ex Serena Theodosii fratre genita susceperat, Mariam primo, et subinde, ea [Col. 0235C] mortua, Thermantiam Honorio in matrimonium copulaverat. His pariter de causis parens appellatur. S. Ambrosius orat. in funere Theodosii: De filiis enim nil habebat novum, quod conderet, quibus totum dederat, nisi ut eos praesenti commendaret parenti. Claudianus de Tertio Consul. Honorii Theodosium morti propinquum Stiliconi ita dixisse cecinit: Ergo age, me quoniam coelestis gloria poscit, Tu curis succede meis, tu pignora solus Nostra fove, geminos dextra tu protege fratres . . . . . Indue mente patrem. Giselinus ex hoc loco conjicit Prudentium non vixisse usque ad Stiliconis proditionem et necem, quae accidit circa annum 413, ut ipse ait, vel potius 408, ut ex historia constat. Alioqui nomen Stiliconis, quod postea e marmoribus cradebatur, in suo opere induxisset, quomodo pro Nola substituit ora Virgilius, Nolanis iratus. At neque ex omnibus marmoribus nomen Stiliconis eradi potuit, et longe difficilius est in aliquo scripto jam evulgato quidquam inducere aut mutare. [Col. 0235D] Virgilius Aeneidem nondum publicaverat cum decessit, adeoque membranis intus positis delere illi licuit quod non placuit. Teolius temporum rationem turbat, Hinc, ait, aperte patet, ante annum 405, quo Stiliconis casus contigit, poetam haec cecinisse. Rei verae rationem falsam allegat: nam Stiliconis casus ante annum 408 non contigit. Quod autem dixi, Stiliconis nomen non ex omnibus marmoribus erasum, ex hac inscriptione patet:
FL. STILICHONI. V. C. FLAVIO STILICHONI INLVSTRISSIMO VIRO MAGISTRO EQVITVM PEDITVMQVE COMITI DOMESTICORVM TRIBVNO PRAETORIANO ET AB INEVNTE AETATE PER GRADVS CLARISSIMAE MILITIAE AD COLVMEN GLORIAE SEMPITERNAE ET REGIAE ADFINITATIS EVECTO PROGENERO DIVI THEODOSI COMITI DIVI [Col. 0236A] THEODOSI AVGVSTI IN OMNIBVS BELLIS ADQVE VICTORIIS ET AB EO IN ADFINITATEM REGIAM COOPTATO ITEMQVE SOCERO D N [Col. 0236B] HONORI AVGVSTI AFRICA CONSILIIS EIVS ET PROVISIONE LIBERATA EX S C
Exstat haec inscriptio Romae in area palatii posterioris De la Valle, quam Smetius et Manutius viderunt, et refert Gruterus pag. CCCCXII. Smetius scribit progeneri, Gruterus progenero, ut revera est in marmore quod vidi et contuli. Nunc abest primus versus, qui fortasse olim fuit in capite basis. Quaedam ad archetypum correxi; nonnulla erasa sunt, vix ut legi possint. Ad eumdem Stiliconem pertinere videtur inscriptio Christiana apud Gruterum pag. MLIII. quae incipit, CONVLATV. M. F. STILICONIS SECVNDO CC DEPOSITVS PVER. Stilico quidem Christianum nomen profitebatur; sed ejus filius Eucherius, quem in imperio substituere conatus est pater, jam inde a puero, privatoque persecutionem Christianorum meditabatur. Alias inscriptiones ubi Stiliconis mentio occurrit, vide apud Guascum tom. III Inscript. Capitol., num. 1246, 1247, ubi nomen aliquando exaratur Stilico, [Col. 0236C] aliquando Stilicho, aliquando Stiliko. Adeo difficile est e lapidibus veram orthographiam restituere.
712. Rat., Weitz., draconis: ita etiam Fabr., quem male Weitzius appellat pro dracones. Plerique, dracones; et Giselinus male draconis in singulari nonnullos habere ait: nam prima hasta labarum imperatorium intelligitur, in quo erat Christi monogramma, et nemo credet Christi apicem cum draconis effigie conjunctum fuisse. Contra Grangaeus defendit et explicat lectionem draconis, quia mos ferendi effigies draconum in exercitu sub Christianis retentus est, sed ita ut supra ipsos dracones Christi monogramma exstaret: et ideo subjungit Prudentius quae Christi apicem sublimior effert. Utraque explicatio probabilis: non autem probo rationem Giselini: cur enim non potuerit vexillis, in quibus draco esset pictus, Christi apex desuper imponi? Glossa Isonis fortasse ita poterit emendari: Vexilla Romana caput draconis habent. De militibus draconariis vide hymnum 1 Peristephan ω n. [Col. 0236D] Praeclarum argumentum pietatis veterum militum Christianorum ex his versibus eruitur: non enim solum altaria adorabant, scilicet Deum coram altaribus, verum etiam pugnam inituri cruce frontem signabant. S. Augustinus in psal. LXIII: Quid times fronti tuae, quam signo crucis armasti? Fortasse eodem respexit Sedulius lib. I: Aurea perpetuae capietis praemia vitae, Arma quibus domini tota virtute geruntur, Et fixum est in fronte decus, decus, armaque porto, Militiaeque tuae, bone rex, pars ultima resto. Solitos Christianos ab ipso nascentis Ecclesiae initio os, pectus, praecipue vero frontem saepius crucis signo munire, res nota est omnibus et alibi etiam a nobis exposita. Tertullianus egregie dixit de Corona milit. cap. 3, Frontem crucis signaculo terimus, ut frequentiam denotaret. Sagittarius, cap. 16 de Cruciat., hunc locum intelligit vel de signo crucis, saltem digito in aerem facto, vel de signaculo crucis quod Christiani veteres [Col. 0237B] inscriptum frontibus circumferebant: ac multa undique colligit quibus utramque hanc consuetudinem confirmet. Quibus addere juvat verba Orosii lib. VII, cap. 35, ubi Theodosii contra Eugenium pugnam describit: Sciens vero (Theodosius) se esse non solum signo crucis tuendum, sed et victoriam adepturum, signo crucis se muniens, signum victoriae dedit, ac signo crucis signum praelio dedit, ac se in bellum, etiam si nemo sequeretur, victor futurus immisit.
Pectora, nec trepidans animus succumbere letho713. Effert, elevat, I.
715. Pependit, persolvit. I.
717. Mirabere, apostrophe, I.
718. Inhumata, dispersa, I.
720. Manibus, de manibus. —Excisa, perempta, I.
721. Redeunte, Romam, I.
[Col. 0238A] 722. Fumans, adhuc, I.
723. Redimire, ornare, I.
724. Lauro, victoria, I.
725. Princeps, Theodosi, vel Stilico, vel Constantine, I.
726. Insertabo, ornabo, I.
[Col. 0237B]713. Gis., sublimior offert, ad oram sublimiter effert. Alii, sublimior effert.
714. Claudianus de bello Getico, Unoque die Romana rependit Quidquid terdenis acies amisimus annis. Gothi a Stilicone caesi sunt anno 403, cum 30 ante annos imperium Romanum invasissent. Cassiodorius in Chronico perperam ad consulatum quintum Arcadii et Honorii, qui incidit in annum 402, bellum Pollentinum rejecit.
715. In Rat. hic versus postponitur sequenti Corpora. Sensus aliud poscit. Intelligitur gens Pannoniae; [Col. 0237C] erat autem duplex Pannonia, altera superior, ubi nunc pars orientalis Austriae est, altera inferior, ubi nunc magna pars Hungariae inferioris cum parte Sclavoniae. Pannoniam Sirmiensem Gothorum sedem nominat Cassiodorius lib. III Variarum ad Colosseum.
716. Rat., dicata rapinis, contra metrum.
717. Gis. ad oram, conjecta jacent.
719. Claudianus loc. cit., O celebranda mihi cunctis Pollentia saeclis. Pollentia Liguriae urbs nunc Potenzo apud Tanarum. Multi scribunt Polentia. Alia est Pollentia in Piceno, nunc Monte Melone. Omitto aliam Pollentiam in Baleari majori, nunc Pollenza. De Pollentia Liguriae bellum Pollentinum intelligitur. Et Claudianus quidem de Bello Getico tradit Alaricum fusum Ligurum regione suprema. Sed cur Prudentius vers. 701 dixit, Tuscumque solum victo amne premebat? Puto Alaricum ad Tusciam et Tiberim pervenisse, et postquam inde excessisset, ad Pollentiam [Col. 0237D] victum. Vide comment. ad vers. 729. Cassiodorius et Jornandes narrant Stiliconem cum exercitu Romano a Gothis Pollentiae victum fugatumque fuisse. Verum potius fides praestanda est scriptoribus aequalibus Prudentio, Claudiano et Orosio. Et Orosius quidem post Stiliconis scelus et obitum scribebat, neque gesta apud Pollentiam laudat, vicisse tamen Romanos concedit. Ita scribit lib. VII, cap. 37 de Rufino et Stilicone: Gentes barbaras ille immisit, hic fovit. Taceo de Alarico rege cum Gothis suis saepe victo, saepe concluso, semperque dimisso. Taceo de infelicibus illis apud Pollentiam gestis, cum barbaro et pagano duci, hoc est Sauli, summa belli commissa est: cujus improbitate reverendissimi dies et sanctum Pascha violatum est, cedentique hosti propter religionem, ut pugnaret, extortum est: cum quidem ostendente in brevi judicio Dei, et quid favor ejus posset, et quid ultio exigeret, [Col. 0238B] pugnantes vicimus, victores victi sumus. Taceo de ipsorum inter se barbarorum dilacerationibus, cum se invicem Gothorum cunei duo, deinde Alani atque Hunni variis caedibus populabantur. Rhadagaisus, etc. Pergit narrare stragem Rhadagaisi ejusque exercitus. Existimo Orosium in illis verbis victores victi sumus innuere, Romanos, fovente Gothos Stilicone, ab ipso Alarico victos fuisse, cum Urbem obsedit et irrupit; nisi malis accipere de aliqua levi victoria, quam Gothi victi contra Romanos victores, et post praelium Pollentinum negligentes, obtinuerint, quod narrationi Claudiani minime consonat. Nam is in panegyr. de Sexto Consul. Honorii aliam victoriam post Pollentinum praelium a Stilicone prope Veronam partam commemorat: Ubi Roma periclo Jam procul, et belli medius Padus arbiter ibat. Cassiodorius et Jornandes sive, ut alii vocant, Jordanus fortasse decepti sunt, quod Orosium non bene intellexerint. Hi certe Prudentii versus aperte ostendunt ita fuisse Pollentiae Gothos disjectos, ut Roma jam secura censeretur. Ex [Col. 0238C] Orosio colligitur etiam non ipsum Stiliconem praelio Pollentino adfuisse, sed Saulem ducem, cui summa belli commissa fuit.
721. Aldus inserit et post caput, quod tamen lex carminis respuit. Camillus Gallos Capitolium obsidentes ejecit.
722. Ald., Fab., signa renitenti; renuit metrum: renidenti est pro ridenti.
723. Egm., misera; Vat. A, miserans; alii, miseras.
724. Thuan., lauru pro lauro.
725. Ex hoc loco recte arguitur Prudentium haec scripsisse antequam Honorius triumphasset, adeoque inter victoriam Pollentinam et triumphum Honorii, qui accidit anno 403 exeunte, ut ait Tillemontius. Grangaeus ex Claudiano de Sexto Consul. Honorii arguit fuisse annum 404, cum Honorius et Aristenaetus consulatum tenerent.
727. Colligit Prudentius ea omnia quae in triumpho aliquo celebrando a populo fieri solebant, sertis [Col. 0238D] redimire muros, lauro praecingere turres, spargere flores, atria coronis decorare, portis suspendere pallia. Quae omnia multis possent confirmari; sed res est certa, nec minus obvia et clarissima adhuc exstant, Romae praesertim, vestigia. Victorius in Dissert. philolog. probat, olim in usu fuisse vela ex serico et auro ad ornatum, cultum et decorem alicujus aedis sacrae, ardubus, zophorisque accommodata ad modum encarpi: de quibus hoc loco Prudentius. At Prudentius de ornatu templorum nunc minime agit. Illum autem morem in ecclesiis servatum Paulinus non semel significavit, de quo videri possunt Ciampinius in opere de Sacris aedificiis, et Buonarrotius in Observation. ad sacra diptycha. Grangaeus dubitat an tantum portae triumphali, an caeteris Urbis portis pallia in triumpho suspenderentur. Conjicit tamen portas hic sumi pro januis, quod mihi exploratum [Col. 0239B] videtur. Etiam haec consuetudo adhuc permanet, ut diebus solemnioribus, ecclesiarum et domorum januae et fenestrae peristromatis et palliis ornentur.
826 Praecurrit, quae Christi apicem sublimior effert.728. Immunis, secura, I.
731. Date, permittite. —Demam, ut tollam ego Roma, I.
732. Manicas, ligamina manuum, Iso.
734. Laris, domus, I.
738. Poenorum, Africanorum. —Duce, Annibale, I.
739. Repagula, vectes, pessulos, I.
740. Baianis, campanis. —Luxu, luxuria, I.
742. At, longe postea. —Stilico, socius Constantini. —Cominus, [Col. 0240B] statim, I.
745. Hostem, Annibalem, I.
746. Acrem, fortem, I.
747. Fabium, unus ex tercentis, I.
750. Statuis, imaginibus, I.
754. Situ, negligentia vel vetustate, I.
757. Regnator, Constantine, I.
758. Quo, illo, I.
759. Te, o Symmache, I.
[Col. 0239B]728. Vat. A, corrupte, accestante sub armis.
729. Rat., Egm., Widm. a prima manu, Gis., Alpe [Col. 0239C] tenus. Ald., Alex., Urb., Vat. A, Weitz., Thuan, praestantiores Heinsiani, Jureti codex, aure tenus, quod longe melius est. Vat. A, tumultos: corrige tumultus. Alaricum non procul ab Urbe fuisse ex hoc versu colligitur, uti etiam ex versu 701, Tuscumque solum victo amne premebat. Et Claudianus refert, moenia Romae, audito rumore, fuisse reparata, VI consul. Honor., Addebant pulchrum nova moenia vultum Audito perfecta recens rumore Getarum. Ac revera Jordanus de Rebus Getic. narrat Alaricum ad pontem applicuisse Condiniani, qui tertio milliario a Ravenna aberat, ubi degebat tunc Honorius; a quo cum Alaricus sibi suoque exercitui Gallias Hispaniasque obtinuisset, Italia discessit, et in Alpibus Cottiis apud Pollentiam pugnare coactus est: quod videtur confirmare Orosius ad vers. 719 laudatus. Fortasse Tuscum solum recte intelligitur de Tuscia Circumpadana, ut ita Alaricus nulla ex parte Hetruriam ac Tiberim attigerit, et Roma aure tenus experta fuerit [Col. 0239D] Geticos tumultus, quia Alaricus ad pontem Condiniani applicuerat, non ultra progressus.
730. Rat., Weitz., spoliisque repertis.
731. Gis. et alii vulg., data vincula demam. Aldus cum scriptis jam ediderat date, monuitque Gifanius, verbo VESTIRE, eleganter id dici date, vincula demam. Virgilius IV Aen., Date, vulnera lymphis Abluam. Prudentius ipse Apoth. vers. 594, Date, pandite librum.
733. Egm. a manu prima, caterva.
736. Vat. A, male ingenium se nosse. Ex Virgilio XI Aen., timor omnis abesto. Imitatus etiam id est Juvencus lib. III, Tum pavidis Christus loquitur, timor omnis abesto.
739. Aldi error postquam pertulerat. Ante Prudentius dixit claustra, quae nunc repagula portae.
[Col. 0240B] 742. Heinsius cum suis scriptis, Rat., Weitz., Gis ad oram, congressus. Ald. Vat. A, Urb., Alex. et alii congressum. Melius congressus. —Quamvis praelio Pollentino Stilico non adfuerit, dicitur tamen congressus [Col. 0240C] cominus, quia ejus consiliis et providentia omnia gerebantur, et praelio alteri trans Padum praesens videtur adfuisse.
743. Gis. in textu, virum; ad oram, virûm. Claudianus, VI Consul. Honorii: Ut chalybe indutos equites, et in aere latentes Vidit cornipedes: Quanam de gente, rogabat, Ferrati venere viri? Si versu superiori legas congressum, constructio erit, Coegit virum, congressum cominus, dare ex ipsa acie terga ferrata. Non assequor quem sensum reddat virûm seu virorum ad marginem Giselini, et in aliis edd.
744. Gis. 2 ed., et mea virtus. Melius in 1 ed. cum scriptis et aliis edd., et mera virtus. De hac voce mera iterum loqui nihil est necesse.
747. Rat., Alex., Urb. aliique, juvit amoena, et glossa Alex. scilicet illum. Ald., Weitz, vicit, nempe Annibalem. Melius juvit, quod tenuit Heinsius, quamvis codicum discrepantiam non adverterit. Fabius hoc est Cunctator ille celeberrimus, Unus qui nobis cunctando restituit rem.
[Col. 0240D] 749. Gifanium legere promeritis non semel monui et ita quidem reperitur in Alex. et Urb.
750. Vat. A, statui; lege statuis.
751. Vat. A, nil tale decet.
752. Heinsius ait in scriptis esse eripit, non eruit Nescio quis eruit ediderit.
753. Vat. A a prima manu defluit usus.
756. Ald., Gis., secuto, cum Alex., Urb, et aliis. Id tenuit Heinsius, sed nihil ex mss. monuit. Weitzius cum suis, Rat., secutum. Melius est secuto.
759. Vat. A, rhetoris oris. Alex., ore. Alii melius rhetoris, oro. Mariettus hinc arguit Symmachi novam hanc fuisse legationem ad Honorium, ob quam ut responderet, hos libros ad Honorium scripsit Prudentius.
828 Immunis tanti belli, ac te stante sub armis769. Non admittenda, non recipienda, I.
770. Ab haruspice, ab Apolline, a magis, I.
[Col. 0242A] 771. Patria, Roma, I.
[Col. 0241A]765. Palatia dicta sunt domus superbae et ampiae, quales in monte Romae Palatino primum structae sunt. Ipse mons Palatium quoque vocatum est. Censeo Prudentium alludere ad templum Romae deae, de quo [Col. 0241B] egi ad vers. 219 lib. I, quod in monte Palatino fuisse ex Claudiano colligitur. De eodem templo accipio verba mox legenda, Mea serviat aula: nam aulam pro templo sumi fusius alibi ostendi. Nihil tamen prohibet quominus de tota Roma ejusque aedibus intelligatur.
768. Rat., Gis., sic effata. Concinnius est affata cum aliis.
771. Aldus male distinguit a patria patriae, nam. Oxon., patriae sua gloria. Prudentius Symmachum legatum a patria missum negat, quia plerique nobiles Romani jam ad fidem conversi erant cum ipse Symmacho respondebat, et quia etiam olim, cum Symmachus relationem suam Valentiniano secundo obtulit, multi Christiani senatores dissentiebant. Alioquin exploratum est ex ejus Relatione et ex Ambrosii Responsionibus, revera Symmachum hujusmodi legationibus pro restituenda ara Victoriae functum fuisse, a senatu missum. Quo loco quaerendum et expendendum a nobis est an inscriptio quaedam vetus quae [Col. 0241C] circumfertur, ad eum pertineat: nam Weitzius et Chamiliardus, qui eam proferunt atque huic Symmacho attribuunt, nullam rationem dubitandi adverterunt, quamvis jam olim Juretus contenderit ad Symmachum hunc epistolographum inscriptionem hunc non spectare. Profecto de patre Symmachi epistolographi plerique accipiunt verba Ammiani lib. XXVII: Multo tamen antequam hoc contingeret, Symmachus Aproniano successit (in Urbis praefectura) inter praecipua nominandus exempla doctrinarum atque modestiae, quo instante Urbs sacratissima otio copiisque abundantius solito fruebatur, et ambitioso ponte exsultabat, atque firmissimo, quem condidit ipse, et magna civium laetitia dedicavit, ingratorum, ut res docuit apertissima: qui consumptis aliquot annis domum ejus in transtiberino tractu pulcherrimam incenderunt. Inscriptio vero haec est:
PHOSPHORII [Col. 0241D] L. AVR . . . . AVIANIO. SYMMACHO. V. C. PRAEFECTO. VRBI. CONSULI. PROPRAEFECTIS PRAETORIO. IN. VRBE. ROMA. FINITIMISQVE PROVINCIIS. PRAEFECTO. ANNONAE. VRBIS. ROMAE PONTIFICI. MAIORI. QVINDECEMVIRO. S. F. MVLTIS. LEGATIONIBVS PRO. AMPLISSIMI. ORDINIS. DESIDERIIS APVD. DIVOS. PRINCIPES. FVNCTO. QVI PRIMVS. IN. SENATV. SENTENTIAM. ROGARI. SOLITVS. AVCTORITATE. PRVDENTIA. ATQ ELOQVENTIA. PRO. DIGNITATE. TANTI. ORDINIS. MAGNITVDINEM. LOCI. EIVS. IMPLEVERIT. AVRO. INLVSTREM, STATVAM. QVAM A. DOMINIS. AVGVSTISQ. NOSTRIS. SENATVS AMPLISSIMVS. DECRETIS. FREQENTIB. INPETRABIT. IDEM. TRIVMFATORES. PRINCIPES NOSTRI. CONSTITVI. ADPOSITA. ORATIONE. IVSSERVNT. QVAE. MERITORVM. EIVS. ORDINEM AC SERIEM. CONTINERET. QVORVM. PERENNE [Col. 0242A] IVDICIVM. TANTO, MVNERI. HOC. QVOQVE. ADDIDIT. VT. ALTERAM. STATVAM. PARI. SPLENDORE. ETIAM. APVD. CONSTANTINOPOLIM COLLOCARET
[Col. 0242B] Hanc inscriptionem, cum conferre vellem, non reperi. Eam refert Gruterus pag. CCCLXX, num. 3, ex Smetio et Boissardo. In ea describenda Smetium potius secutus sum, qui testatur a se visam in basi sub Capitolio, sed certum locum non designat. Boissardus, 5 part. Antiq. monum., pag. 53, apud Franciscum Lisca exstare inscriptionem affirmat. A dextro latere basis legebatur:
DEDICATA. III. KAL. MAIAS D. N. GRATIANO. IIII ET MEROBAVDE COS
Gratianus et Merobaudes consules fuerunt anno 377. Hinc ratio Jureti petitur, quia Symmachus auctor epistolarum consulatum non gessit ante annum 391, et praeterea Symmachus, qui ea inscriptione laudatur, Lucius dicitur, Symmachus vero epistolographus Quinti praenomen in vett. codd. et apud Macrobium et Sidonium habet. Caeterum cum omnia inscriptionis elogia optime in Symmachum epistolographum [Col. 0242C] cadant, cum nullus alius tunc floruerit Symmachus quem tantam nominis celebritatem habuisse constet, cum in fastis consularibus Lucii praenomen Symmacho epistolographo attribuatur, valde probabile judico huic eidem Symmacho inscriptionem convenire. Praenomen Quinti fortasse illi in codd. haesit, quia filius ejus Quintus epistolas post obitum patris edidit. Neque satis liquet an patrem an filium Macrobius nominet. Quod si titulus consulis in inscriptione expressus de consulatu ordinario intelligendus est, nullus in fastis consularibus apparet Symmachus cui statua adjudicari possit, nisi forte Symmachus ille qui cum Gallicano consul fuit anno 330 hoc est 47 annis antequam statua dedicaretur. Quid autem prohibet quominus Symmachus epistolographus consul suffectus fuerit ante annum 377? Imo vestigia ejus dignitatis non obscura deprehendo in epist. 1, lib. I, ubi de se ait: Hos inter juvenile decus, sed honore senili Bis seno celsus, Symmache, fasce cluis. Juretus [Col. 0242D] id intelligit de consulatu ordinario Symmachi anno 391 atque inde arguit Symmachum juvenem consulem renuntiatum. At parum congruit ratio temporum. Compertum est Symmachum jam anno 382 fuisse senatus legatum ad Gratianum pro repetenda ara Victoriae. Praeterea cum Symmachus praefecturam Urbis accepit, ita gratias Valentiniano juniori egit epist. 15, lib. X: Quieto mihi, et jam pridem a desideriis honorum remoto praefecturam, multis cupitam, sponte tribuistis; et Theodosio epist. seq.: Me dudum proconsularem virum, cedentem jam diu potentium moribus, ante capere magistratum quam exspectare voluistis. Minime ergo consentaneum est dicere hunc Symmachum adhuc anno 391 juvenem fuisse. Quin etiam hunc ipsum a Marcellino verbis quae supra ascripsi laudatum fuisse suspicor. Majorem difficultatem creat alia inscriptio, quam proferam et expendam ad vers. 909, ubi de pontificatu Symmachi disseram.
Ingenii telis, et fandi viribus audet772. Viandi. ad veritatem, I.
775. Compita, competum dicitur, ubi multae viae competuntur, id est junguntur. —Eodem, uno, I.
779. Litant, sacrificant, I.
780. Cunctis, esse, I.
783. Axe, coelo, I.
784. Incestus, pollutus, I.
785. Ore, de ore —Mirmillonis, scurrae. Mirmillo [Col. 0243C] gladiator fuit, et ponitur pro omni homicida, I.
[Col. 0244B] 787. Verna, vernalis, I.
790. Piratis, marinis latronibus, I.
793. Utriusque, boni et mali, I.
797. Servat, in die judicii, I.
802. Promptaque, quia servu omnibus, Iso.
804. Capitalis, quo reus capite plecti debet, I.
808. Garamans, populi Siciliae. —Galaulas, populi in Oriente, I.
[Col. 0243C]772 et 773. Vat. A, esse vocandi, minus bene. Videtur Prudentius agnoscere Symmachum unum Deum fateri. Non tamen ita est: nam argumentum Symmachi in eo versatur, quod multae sunt viae quaerendi Divinitatem; nam aeque eam quaerunt qui unum ac qui plures Deos astruunt. Vide vers. 879.
774. Ald, Alex., Urb., Weitz., seorsum. Heins., Gis., Rat., seorsim.
775. Alex., Rat., anfractos. Alii. anfractus. Vat. A, Rat., Widm. scribunt competa. Weitzius, qui Aldum allegat pro competa, non viderat hujus correctionem compita. Vide comment. ad. vers. 7 praef. 2 Apoth., ubi plura dixi de orthographia vocis compitum.
779. Huic versui verba Symmachi subjiciuntur: Aequum est, quidquid omnes colunt, unum putari. Eadem spectamus astra: commune coelum est: idem nos mundus involvit. Quid interest, qua quisque prudentia verum requirat? Uno itinere non potest perveniri ad [Col. 0243D] tam grande secretum.
780. Ald., commune cunctis viventibus ipsum. perperam. In Torn. etiam erat ipsum, quod Latinius correxit.
786. Egm., Vat. A. hausto. Alex., austu; supra, haustu, quod verum est.
787. Nubis Vat. A, more antiquo.
789. Aestiva sunt loca umbrosa in quibus per aestatem pecora vitant calorem solis, ex Servio ad III Georg., ubi addit ex Statio, Et umbrosi patuere aestiva lycaei. Prudentius gurgitem aestivum dicit non tam quod umbrosus esse possit, quam quia per aestatem ejus aqua vitatur calor.
[Col. 0244C] 790. Vat. A, mare fervet; melius alii servit. Rat. a prima manu, servat; supra, servit. Seneca lib. IV de Benef., cap. 26, Si deos imitaris, da et ingratis beneficia. Sceleratis sol oritur, et piratis patent maria.
791. In Vat. A desiderantur haec verba, nec fluctus secius hosti. Egm., mendose, sedius, pro secius.
792. Ald., Tornaes., Galland., Gis. in textu, dominae. Rat.. Weitz., Widm., Palat., Heinsiani et recentiores, licitae.
800. Heinsius mallet impluit imber.
804. Arnobius lib. IV, Fervorem genitalem solis Deus, noctis et tempora, ventos, pluvias, fruges cunctis subministrat aequaliter, bonis, malis, injustis, servis, pauperibus, divitibus. Matth. V, 45: Ut sitis filii Patris vestri, qui solem suum oriri facit super bonos et malos, et pluit super justos et injustos.
807. Urb., Widm., Rat, Dana; Vat. A, Deba; Ald., Heins., Weitz., Egm., Alex., Daha; Gis., Daa; Fabr., Dea. Rat. scribit Wandalus, Fabr. Vandulus, [Col. 0244D] alii Vandalus. Alex., unus, emenda Hunnus.
88. Heinsiani scripti et alii, Garamans, et Alamannus: Heinsius tamen edidit Garamas, Alamanus. Glossa inepte Garamantas populos Siciliae dicit, ut Galaulas populos in Oriente. Nonnulli scribunt Alemannus. Rat., Thuan., Galaula: fortasse Galaules. Orosius lib. I, cap. 2, in Africae descriptione: A meridie gentes Aulolum (al. Autolum) quas nunc Gaulales (sic) vocant, usque ad oceanum Hesperium contingentes. Hic est terminus universae Africae. Autoles sive Autoles a Lucano lib. IV vocantur Autololes, et sunt populi Numidis ac Getulis finitimi. Grangaeus ait se apud geographos non legisse quis ille sit populus, et [Col. 0245B] dubi at nam transpositione dictum fuerit Galaulas pro Gaulalas, cujus gentis meminit Orosius. Suspicatur etiam legendum Galaudas: nam in Aethici Cosmographia [Col. 0245C] invenerat A meridie gentes Aulolum, quas nunc Galaudas vocant, usque ad oceanum Hesperium contingentes. Verum haec ipsissima sunt Orosii verba, nisi quod Galaudas scribitur pro Gaulalas. Haec nomina propria facile ab exscriptoribus corrumpuntur, neque difficile est ut auctores alii alio modo ea enuntient. Caeterum in nonnullis Orosii editionibus revera legitur Galaules.
831 Persistit tamen affirmans, iter esse viandi811. Nostros, quos nos potamus, I.
812. Onagris, onos asinus; inde onager, asinus agrestis, I.
813. Suis, nominativus. —Nostro, quo nos natamus, I.
814. Fera, fortia, I.
815. Romana, et barbara, Christiana, et gentilia, I.
816. Bipedi, homini, I.
[Col. 0246B] 819. Tenenda, quae est servanda, I.
822. Refert, distat, vel interest, nulla distantia est, I.
823. Terra, de terra, Iso.
825. Discrimine, discretione, I.
826. In medium, in commune, I.
827. Sordesceret, peccaret, I.
838. Magis, dicam. —Erunt, vana res, I.
[Col. 0245C]812. Gis. ad marg., Widm., Rat. a prima manu, in agris pro onagris. Glossa Widm. etiam stat pro onagris, et in Rat. aliena manu est onagris. Urbin. scribit honagris.
813. Ald., Rat. aliena manu, Egm., Widm. supra, Fabr., Gis. ad oram, sordida sus. Gis in textu spurcaque sus. Urb., Rat. a prima manu, Widm. a prima manu, duo Boher., spurca suis. Heins., Alex., Thuan., spurca sues, Rectus casus sues, vel suis, ut plebs, plebes, plebis, etiam in nominativo more antiquo. Thuan., et ipsas Aura canes. Canes femineo genere passim a poetis usurpari animadvertit Heinsius.
[Col. 0245D] 816. Rat. recenti manu, prioribus erasis, Abjuncta est quadrupes, sequitur deinde antiqua librarii manu lipedi vel muta loquenti. Ald., Fabr., Tornaes., Quadrupedes bipedi abjunctae, mutaeve loquenti, quod exstat pariter in Egm. et Oxon., ne quis recentem correctionem esse putet. Heinsius non videtur notasse, mendum typographicum in textu 2 ed. Giselini adjuncta ab hoc fuisse correctum per abjuncta. Idem Giselinus in notis monet, numeri aequabilitatem servandam esse ex mss. quadrupes, non quadrupedes. Gifanius quoque verbo INCEDERE legit ex vet. lib. Quadrupes abjuncta est, etc. In Hymno 2 Peristeph., abjunctas plagas. Ut supra distant, sic nunc eodem sensu abjuncta est. Apud Avitum abjunctae partes, abjuncta elementa. Apud Hericum Altissiodorensem abjuncto corpore.
[Col. 0246B] 817. Ald., Alex., Gis., Heins. et recentiores, quantum etiam. Rat., Weitzius cum suis scriptis, et Urb., tantum etiam.
[Col. 0246C] 818. Heinsius corrupte, errotibus absunt.
819. Vat. A male, nos facit. Rat., in religione tuenda. Heinsius id expressit, Weitzium secutus, nam Gis. et plerique alii, in religione tenenda.
821. Ald., Heinsius cum suis membranis, Weitz., Widm. supra, recidivaque. Gis., Fabr., Widm. a prima manu, Rat., redivivaque. Praestat recidivaque, quod exstat etiam in Alex., Urb., Jureti codice, et Gifanii vet. lib. in verbo VICTUS.
826. Barthius lib. LX Adv., cap. 15, monet in medium venire dici, quod omnium usibus datur, ex hoc versu Prudentii, et Virgilio I Georg., In medium quaerebant, ipsaque tellus Omnia liberius, nullo poscente, ferebat. Ovidius lib. XV Metam., In medium discenda dabat.
828. Rat., ac se; alii, aut se.
830. Lat., Urb., Alex. a prima manu, Gis., Weitz., colluminat. Ald., Rat., Tornaes., Vat. A, cum luminat. Magis sensui congrui colluminat. Alioqui verbum Prudentianum est luminat.
[Col. 0246D] 832. Tertullianus, de Spectaculis cap. XX: Sol, imo ipse deus de coelo spectat, nec contaminatur, Plane sol et in cloacam radios suos defert, nec inquinatur.
833. Vat. A, vitiose, Capitoli ut lara. Duo erant Capitolia Romae, et alia alibi. Sed Prudentius aedes superbas intelligit.
835. Ald., Egm., Alex., Torn. mendose, redolent in fornice. Urb., Rat., potiores Heinsiani, Weitz., redolenti fornice. Gis. ad oram, redolenti in fornice.
836. Giselinus in emendatis monuit quod esse particulam referentem, ut infra etiam quod sunt, qui summum.
838. In glossa legerem una res.
840. Rat., Torn., quot sunt, minus bene. Idem, qui celsi dominum venerantur Olympi, sed duae voces celsi [Col. 0247B] dominum sunt a recenti manu, prioribus erasis, reliquae eadem manu veteris librarii.
835 Una omnes gradiuntur humo, coelum omnibus unum est.842. Nequit, non valet, I.
843. Sparsis, divisis, I.
845. Indage, investigatione. Utrumque facit: indago indaginis, et indago indagis; indagatione, I.
846. Longe, valde, pro verius est quam tu dicis, I.
847. Anfractus, circuitus, I.
850. Inficior, nego, infiteus, negator rationis meae, I.
851. Geminis, in bonum et malum, I.
852. Dubitant, ipsi mali, I.
857. Thyrsigeri, thyrsum gerentis. —Rapit, via. —Dionysia, [Col. 0248B] ad servitia, sacrificia, vel festa; nam Dionysius est Bacchus, I.
858. Illicit, seducit. —Saturnalia, Saturni, I.
859. Diespiter, Juppiter ideo vocabatur, quia dierum pater apud eos credebatur; pater diei, I.
861. Lupercales, festa Panis, quae ita celebrabantur, ut nudi per plateas cucurrissent homines, I.
862. Megalesius, sacerdos Opis a Megala civitate, in qua colebatur Berecynthia, I.
863. Caeca, occulta, I.
868. Isis, quae et Inachi filia. —Serapis, deus [Col. 0249B] Aegyptiorum; maritus. —Grandi cauda, quia genus simiorum est, qui magnas habent caudas, et ipsi cercopitheci dicuntur; et aliud genus spina dicitur, quod est villosum; et tertium genus est sine cauda, I.
[Col. 0247B]841. Argumentum Symmach.
844. Vat. A, mendose, obita calles. Gis., Fabr., tramitibus si centenos. Heinsius in notis, tramitibus si centenis correxit e suis potioribus per tramitibus et centenis: [Col. 0247C] puto excidisse mendum, ac legi in ejus notis debere TRAMITIBUS SI CENTENOS, tramitibus et centenos. Ita enim edidit tramitibus et centenos, quod habent alii edd., et mss. cum Jureti codice.
845. Rat., latenter; alii, latentem.
846. Heins., Cham. male, multa ambage. Hoc ipsum Prudentii argumentum adversus eos haereticos promoveri potest qui salutem aeternam in qualibet secta esse jactant: quod egregie, his laudatis versibus, praestitit Joannes Hessels de Officio pii et Christianae pacis vere amantis viri, exsurgente aut vigente haeresi, cap. 34.
847. Rat., anfractos; supra, anfractus.
848. Ex Proverb. X, 9: Qui ambulat simpliciter, ambulat confidenter.
849. Potiores Heinsiani, in deverticulum: quo respicit Alex. indeverticulum.
850. Egm., Widm. ad oram, infiteus: ex quo suspicatur Weitzius infiteor.
[Col. 0247D] 851. Lactantius lib. VI. cap. 3: Omnis ergo haec de duabus viis disputatio ad frugalitatem ac luxuriam spectat. Dicunt enim humanae vitae cursum. Y litterae esse similem, quod unusquisque hominum, cum primum adolescentiae limen attigerit et in eum locum venerit, partes ubi se via findit in ambas, haereat nutabundus, ac nesciat in quam se partem potius inclinet. De hoc bivio virtutis et vitii vide comment. ad vers. 789 Hamartigeniae.
853. Rat., multifidi; supra recte, multifida. Weitzius cum suis, Gis. ad oram, et Heinsius cum altero Rott., altera et unum Una Deum quod concinnius videtur Heinsio quam altera et una, quod exstat in plerisque aliis. Mihi magis placet et una, ut versu seq. iterum occurrit una, quae eadem simplex est.
854. Hinc liquet, plures deos a Symmacho affirmari, non unum, cui plures virtutes obediant.
[Col. 0248B] 860. Rat., tinnitos; non bene. Minucius, Corybantum cymbalis, ne pater audiat vagitus, tinnitus editur. Ovidius IV Fast., Ardua jam dudum resonat tinnitibus Ide, Tutus ut infanti vagiat ore puer. Scilicet Corybantes pulsabant aeribus aera, ut ait Lucretius.
861. Hae ferulae lupercorum erant hircinae pelles, [Col. 0248C] quarum ictus catomus dicebatur, ut colligi videtur ex Juvenalis Scholiaste ad vers. 142, sat. 2, Nec prodest agili palmas praebere luperco. Lupercorum iterum mentio recurrit in Laurentio vers. 518, et Romano vers 162. De voce catomus vide comment. ad vers. 697 in Romano.
862. Rat., magalesius; alii, megalesius. Nota hypallagen discursus nudi pro discursus nudorum juvenum.
863. Oracula responsa dicebantur, ut responsa sibyllae, responsa deorum.
865. Rat. scribit holuscula. Juvenalis sat. 15, O sanctas gentes, quibus haec nascuntur in hortis Numina. Ibidem Juvenalis plura de ridicula superstiti ne Aegyptiorum, ut Porrum, et cepe nefas violare, et frangere morsu.
867. Vat. A et potiores Heinsiani, Serapen, non Serapin. Rat. etiam Serapen, quantum poterat vestigiis veteris scripturae conjici: nam corrector ineptus abrasit, et sic versum concinnavit, Alliaque, et coeli [Col. 0248D] super astra locare Serapin, et post hunc versum, abrasis etiam prioribus, Et pastam colubris Ibin: redeunt sed eodem. Deinde in margine, Ista, Serapis enim, et praegrandi simia cauda. Omnino volebat secundam in Serapis produci. Intellige versum margini additum connecti versui praecedenti hoc sensu, redeunt sed eodem ista. Martialis quidem secundam in Serapis produxit, eamdem tamen corripuit Martianus Capella lib. II, Te Serapim Nilus, Memphis veneratur Osirim. In nominibus propriis, praesertim barbaris, permissa est haec licentia poetis, ut ea quolibet intervallo efferant. Advertendum Serapin fuisse moritum Isidis, et hoc innuit glossa, ubi fortasse post maritus nomen Isidis intercidit.
868. Vat. A corrupte, et grandissima cauda. Juvenalis loc. cit., Effigies sacri nitet aurea cercopitheci. [Col. 0249C] De cercopitheco Martialis lib. XIV, epigr. 202: Callidus emissas eludere simius hastas, Si mihi cauda foret, cercopithecus eram.
Justitiamque litant, et templum pectoris ornant.869. Crocodilus, monstrum Aegypti. —Laverna, a lavando. —Priapus, deus hortorum, I.
872. Hinc, post haec. —Frutetis, erroribus, I.
873. Carpunt, incedunt, I.
874. Coeli, veritatis, I.
875. Saevo, sub diabolo, I.
878. Discrimine, discretione, I.
[Col. 0250B] 881. Unam, viam, I.
883. Clivo, veritate, I.
884. Prima, quae ducit ad vitam. —Facies, qualitas. —Tristis, in praesenti, I.
887. Pensare, recompensare, I.
888. Multiplici, scilicet viae, de via sinistra dicit, I.
890. Barbatos, fortes, I.
891. Illicit, scilicet illos decipit, I.
892. Ambage, circuitu, I.
896. Talem, id est diabolum, vel Symmachum, I.
899. Charybdim, voraginem, I.
[Col. 0249C]869. Widm. scribit crocodrillus, Alex. crocodillus, alii, crocodilus. Oxon., Idem est. Thuan. et alii fere omnes Heinsiani, Alex., Urb. cum Aldo, idem, quod. Weitz. cum suis, Gis., Rat., id est, quod. Ald. mendose, Lavena. Becmanus, Manud. ad ling. Lat., nescio ubi invenit Laurena, quod recte emendat per Laverna, seu Laberna, quae est dea furum.
870. Ald., Gis., Hos tu, Nile, deos colis, et tu, Tibris, adoras. Rat., Hos tu, Tibri, colis; illos Nilus adorat. Sed haec verba Tibri, deos colis, illos Nilus sunt ab audaci correctore, prioribus erasis: Gifanius recte ex vet. lib. legit Hos tu, Nile, colis, illos tu, Tibris, adoras, quod secutus est Weitzius cum suis, et adhaerent nostri et Heinsiani. In colis ultima producitur ratione caesurae, quod familiare esse Prudentio saepe diximus.
871. Juretus monet, recte una superstitio esse in [Col. 0249D] omnibus, non vana superstitio, et eodem fere modo locutos Honorium et Theodosium in lege 60 de Haereticis, cod. Theod. lib. XVI: Quorum sectas piissimae sanctioni taedet inserere, quibus cunctis diversa sunt nomina, sed una perfidia.
874. Ald., Fabr., Alex., Rat., Vat. A, Quaeque latent silvis: operitur nescia coeli. Urb., latet. Gis., Weitz. cum Widm. a prima manu, Quaeque latens silvis operitur: nescia coeli. Heinsius nullam discrepantiam agnovit, Giselinum secutus. Fortasse legendum erit, et distinguendum Quaeque latens silvis operitur nescia coeli. Heinsius admirationis punctum adjecit verbo tyranno versu seq. Scilicet Quaeque latens silvis operitur: nescia coeli Mens hominum, saevo vivens captiva tyranno!
880. Portenta, ut alibi monstra deum. Hic etiam Prudentius numina multa, quibus inesset summa divinitas, ab ethnicis agnosci confirmat.
[Col. 0250C] 883. Ald., celsam, minus bene; nec melius Teolius Sublime dextro celsam ad fastigia clivo. Lege sublimen et celsa.
888. Ald., Fabr., multiplici daemon sed adest. Gis., multiplicis dux daemon at est. Rat., Multiplicis daemon dux est; sed tria verba daemon dux est sunt ab audacissimo correctore, prioribus erasis. Widm., Weitz., multiplicis dux daemon adest. Pal., codices Jureti, et Gifanii verbo VESTIS, Heins. cum priore Rott., Oxon., multiplici dux daemon adest. Weitzius, Egmondanum allegat pro multiplicis, Heinsius pro multiplici. Cum Heinsio faciunt Alex. et Urb., sed in Alex. scribitur demon, non daemon. Dici autem potest dux alicui, et alicujus. Ald. et Fabr., morte sinister; alii, parte sinistra.
890. Juvenalis sat. 14, vers. 12, Barbatos licet admoveas mille inde magistros. Vat. A, male, barbatus.
891. Gifanius verbo MARE ex vet. lib. optimo inlicitat volucrum linguis. Non approbat Mariettus, quia Prudentius intelligit cantus avium, sive augurium et haruspicinam, quibus multi decipiebantur. Heinsius [Col. 0250D] vero eamdem lectionem rejicit, quia illicitat parum Latinum est: dicendum enim esset illectat. Mariettus fortasse illa sua ratione refellebat haruspide, quod legit in Gifanio, ac revera in eo exstat. Sed haruspide puto esse mendum pro haruspice.
892. Weitz. cum Widm. a prima manu, bacchatus. Alii, bacchantis. Vat. A, male, sibylla.
893. Ald., Rat. ab ignaro correctore, qui priora erasit, Fabr., vett. edd. apud Gall., In magicas artes trahit, involvitque mathesi. Ita factum ab iis qui secundam in mathesi produci sciebant, et veterem consuetudinem contrariam ignorabant.
897. Ald., Alex., Urb., Fabr., Egm., monstrat. Vat. A, Rat., Weitz., Gis., Heins., monstret.
899. Vat. A, tristitia et subita praeceps. Urb. tristis, et in subitam, quod non displicet. Alii Charybdim, alii Charybdem scribunt. Sententia desumpta est ex Matth. VII, Lucae VIII, Eccles. XVI.
Et crocodilus idem, quod Juno, Laverna, Priapus.903. Perplexa, difficilia, Iso.
[Col. 0252A] 909. Ultima, in novissimo, I.
[Col. 0251A]903. Rat., praevius infelix.
904. Rursus multitudinem deorum ab ethnicis assertam indicat.
905. Rat., lux est iter: non patitur metrum.
906. Jureti codex, spem sequimur, gradimurque fides. Sed non tam recte ut videtur, ait Juretus. Imo gradimurque fides non recte dici puto. Spe sequimur [Col. 0251B] etiam Paulinus ad Ausonium scribens dixit. Minucius in Octavio Securi spe futurae felicitatis, fide praesentis ejus majestatis animamur. Ad quem locum Elmenhorstius laudat cum pluribus aliis SS. Patribus hunc versum Prudentii, et legit Spem sequimur, gradimurque fide.
908. Post hunc versum haec solent apponi verba orationis Symmachi: Quanto commodo aerarii vestri Vestalium virginum praerogativa detracta est? Sub largissimis imperatoribus denegatur, quod parcissimi praestiterunt. Honor solus est in illo velut stipendio castitatis. Ut vittae earum capiti decus faciunt: ita insigne ducitur sacerdotii vacare muneribus. Nemo me putet tueri solam causam religionum. Ex hujusmodi facinoribus orta sunt cuncta Romani generis incommoda. Honoraverat lex parentum vestales virgines, ac ministros deorum victu modico, justisque privilegiis. Stetit muneris hujus integritas usque ad degeneres trapezitas, qui ad mercedem vilium bajulorum sacrae castitatis [Col. 0251C] alimenta verterunt. Secuta est hoc fames publica, et spem provinciarum omnium messis aegra decepit. Non sunt haec vitia terrarum. Nihil imputemus austris. Nec rubigo segetibus obfuit, nec avena fruges necavit. Sacrilegio annus exaruit. Necesse enim fuit perire omnibus, quod religionibus negabatur. Quid tale provinciae pertulerunt, cum religionum ministros honor publicus pasceret? (Commendabat enim terrarum proventus victus antistitum, et remedium magis quam largitas erat. An dubium est, pro copia omnium datum, quod nunc inopia omnium vindicavit?) Heinsius legit sacri aerarii. Aldus edidit praerogativa detracta est, sub largissimis. Correxit detracta, sub. Ratisb., in illud velut stipendium. Ald. et Rat., ex ejusmodi facinoribus orta sunt cuncta humani generis. Aldus, privilegiis stetit, sine puncto. Idem, trapezetas. Idem, falimenta, male, pro alimenta. Heinsius, austris; Rat., astris. Ald. edidit imputemus austris, emendavit astris. Rat., fruges necuit. Prior Rott., Egm. cum Aldo, quid tale proavi pertulerunt. Codices vetusti, etiam fatente [Col. 0251D] Heinsio, deficiunt post illa verba publicus pasceret. Igitur verba uncis inclusa ex Heinsio petita sunt.
909. Vat. A, deleta dolore, non recte. Agros, quos vestalibus et sacerdotibus Numa tribuerat, alii etiam privati auxerant, sub Valentiniano et Theodosio anno 383 fiscus occupavit: quo anno fames publica secuta est. Hinc Symmachus in Relatione anni 384 sacrilegio annum exaruisse Christianis exprobrat. Ex hac ultima Symmachi querela arguitur eum pontificem fuisse, quod ex ejus etiam epistolis colligitur, ubi de vestalibus loquitur, tanquam si earum causa ad se pertineret. In inscriptione, quam retuli ad vers. 771 et huic Symmacho convenire posse censui, L. Aur. Avianius Symmachus pontifex major dicitur. In hortis Coelimontanis Casaliorum prope S. Stephanum Rotundum, ut vocant, exstant duo lapides a Q. Fab. Memmio Symmacho dicati, quorum inscriptiones juvat proferre. Exstat autem prima a manu dextra legenti, altera a sinistra
I. [Col. 0252A]EVSEBIT Q. AVR. SYMMACHO. VC. QVAEST. PRAET. PONTIFICI MAJORI. CORRECTORI LVCANIAE ET BRITTIORVM COMITI ORDINIS TERTII [Col. 0252B] PROCONS. AFRICAE, PRAEF VRB. COS. ORDINARIO ORATORI. DISERTISSIMO Q. FAB. MEM. SYMMACHVS VC. PATRI OPTIMO
I I.VIRIO NICHOMACHO FLAVIANO VC QVAEST PRAET. PONTIF. MAIORI CONSVLARI. SICILIAE VICARIO. AFRICAE QVAESTORI. INTRA PALATIVM PRAEF. PRAET. ITERVM. COS. ORD HISTORICO DISERTISSIMO Q. FAB. MEMMIVS. SYMMACHVS. VC PROSOCERO. OPTIMO.
Utramque hanc inscriptionem protulit Corsinius de praefect. Urbis, primam ex Sponio, alteram ex Reinesio. Eas ad archetypum emendavi. Q. Fabius Memmius Symmachus filius creditur esse Symmachi epistolographi, [Col. 0252C] adeoque ejus pater Q. Aur. Symmachus is ipse est, quem oppugnat Prudentius. Igitur diversus videtur fuisse L. Aur. Avianius Symmachus, de quo ad vers. 771, si fideliter descriptum est elogium ibi exhibitum ex marmore. Sirmondus in praefat. notarum ad Sidonium et in nota ad primam epistolam observat, post reipublicae casum magnam fuisse in nominibus et praenominibus varietatem, et saepe unum eumdem hominem quinque nominibus fuisse appellatum. In veteribus inscriptionibus non raro haec duo nomina conjunguntur, Lucius Quintus, aut Quintus Lucius. Itaque adhuc dubitandi locus est an idem Symmachus in utraque inscriptione laudetur, qui scilicet vocatus fuerit Q. Luc. Aur. Avianius Symmachus. Corsinius ex cod. Theod. colligit Q. Aur. Symmachum anno 368 fuisse Lucaniae et Bruttiorum correctorem anno 370 sive 373 proconsulem Africae. Secunda inscriptio, hoc loco a nobis allata, ad nos etiam aliquatenus pertinet, non solum [Col. 0252D] quia monumentum a Memmio Symmacho positum est, cujus prosocer erat Nicomachus, sed quia is ipse Nicomachus pro idolorum cultu reparando vehementissime laboravit, eaque de causa auctor fuit Eugenio, ut tyrannidem arriperet. Nicephorus lib. XII, cap. 30, vocat eum virum in disciplinis praeclarum; inscriptio eumdem appellat consularem Siciliae, historicum disertissimum Non ergo dubium est, quin ad hunc Nicomachum referendae sint subscriptiones, quae in multis codd. mss. Titi Livii apparent, quarum plures e membranis Vaticanis cl. Giovenazzius collegit, mihique exhibuit. Sed duo sunt Nicomachi, alter Nicomachus Dexter, qui codicem Titi Livii emendavit ad exemplum Clementiani parentis sui, alter Nicomachus Flavianus, cujus est haec subscriptio in fine lib. VII cod. Vat. signato num. 1840: Emendavi Nicomachus Flavianus Titi Livii ter praefect. urbis apud Hennam ab urbe condita Victorian' VC emendabam dominis Symmachis. explicit liber septimus. [Col. 0253B] Hujusmodi subscriptiones a Sirmondo in notis ad Sidonium, a Petro Burmanno juniore in not. ad Critic. Valesii aliisque doctissimis hominibus ita exarantur, ut emendatio ab Urbe condita intelligatur facta; neque ipsi distinctionem notant, aut aliis notandam exponunt. Ita enim fere scribunt: Emendavi Nicomachus Flavianus ab Urbe condita. Victorianus VC emendabam dominis Symmachis. At correctores illi antiqui inter lineas codicis suam subscriptionem inserebant; exscriptores vero posteriores omnia verba a se reperta uno ductu continuabant, ut a nobis in ea subscriptione factum est, quae tamen ita legi distinguique debet: Titi Livii ab Urbe condita explicit liber septimus. Tum quasi supra, et inter lineas: Emendavi Nicomachus Flavianus ter praefect. Urbis apud Hennam. Victorianus VC emendabam dominis Symmachis. Intelligitur autem iterum praefectus, nam ter mendosum est pro iter. aut iterum. Henna civitas Siciliae erat, ubi Nicomachus consularis fuit. [Col. 0253C] Praefectura urbana Nicomachi subscriptionibus indicatis codicum Titi Livii a Corsinio potuisset illustrari.
Ite procul, gentes: consortia nulla viarum910. Palladiis, sacrificiis Minervae, I.
913. Ait, legatus. —Rarius, minus, I.
917. Triptolemi, inventor frugum. —Cereris, dea frumenti, I.
918. Penu, stipem, I.
[Col. 0254A] 920. Pharios, Aegyptios,..
921. Stagnare, irrigare. —Canopi, oppidum Aegypti, I.
922. Affert, nuntiat, I.
923. Memphim, Aegyptum, civitatem, Aegypti, I.
[Col. 0253C]910 et 911. Ald., vetusti codices Heinsiani, stipis, cum Alex., Urb., Rat. et aliis. Weitz. cum Widm., stipes. Utroque modo dici potest in recto casu more veteri. Stips usus recentior poscit. In versu vero mox sequenti Rat., Vat. A, Jureti codex, Weitz. Widm., Egm., Pal., Heinsiani veteres codd., Gis. ad oram, Alex., Urb., castisque choris. Ald., Gis. et alii vulg., castisque toris, quod non displicet. Gifanius tamen verbo VESTIS ex suo vet. lib. praeferendum ait choris.
913. Alex., Jureti codex, Ald., Egm., Fabr., Heinsiani, excepto altero Rott., rarius agros. Rat., Urb., Weitz., Gis., parcius agros. Frugescere Tertullianus etiam dixit. De verbis in escere vide Hispaniolum in Apolog., ubi ait Furium Antiatem hujusmodi vocabulis delectatum, ut lapidescere, serescere, diescere, noctescere, caulescere, virescere (pro vires assumere) opulescere, lutescere.
[Col. 0253D] 914. Ald., Alex., Urb., Rat., Jureti codex, omnes Heinsiani, saevire famem. Gis. et alii Vulg., male, servire famem.
917. Aldus omiserat hunc versum, et ita eum in emendatis adjecit invidiosa fames, qua Treptolemi, Cererisque. Caeteri, fames, quam Triptolemi; nonnulli scribunt famis. Vat. A contra metrum, Treptolemique, Cererisque. Triptolemus a Virgilio lib. I Georg. dicitur Uncique puer monstrator aratri. A Cerere fruges serere didicit.
918. Thuan. peno pro penu.
919. De fame quae anno 383 contigerit mentio occurrit apud Ammianum, cujus verba ascripsi ad vers. 310 Psychomachiae et apud S. Ambrosium lib. III Officior., cap. 7. De hac enim fame loqui videtur: Quanto hoc utilius quam illud, quod proxime Romae factum est, ejectos esse urbe amplissima, qui jam pluvimam illic aetatem transegerant? . . . et certe arriserat [Col. 0254B] anni fecunditas, invectitio Urbs sola egebat frumento, etc. Symmachus lib. II, epist. 7 ad Flavianum fratrem: Dii facite gratiam neglectorum sacrorum. Miseram famem pellite. Cur igitur Prudentius negat hujusmodi famem? Responderi potest Prudentium disertis verbis loqui de tempore quo scribebat, praesenti tempore. At cum Symmachi oratio anno 384 exhibita fuerit, quid juvat respondere non esse famem, cum scribebat Prudentius, si vere fuerit, cum Symmachus fuisse affirmat? Aliqui aiunt, Prudentium oblitum fuisse quod jam plures anni ab illa fame effluxissent: addi potest quod probabiliter Prudentius ab Urbe tempore famis longe aberat, adeoque non est mirum si nihil resciverit. Profecto S. Ambrosius, qui famem anno 383 fuisse fatetur, addit in Responsione: Et tamen etiam superiore anno plerasque novimus provincias redundasse fructibus. De Galliis quid loquar solito ditioribus? Praeterea existimo, orationem eamdem Symmachi, quam anno 384 Valentiniano obtulit, vel a Symmacho vel ab aliis ejus amicis paganis Honorio [Col. 0254C] traditam fuisse, ut eam legeret. Multa enim quae Prudentius affert hujusmodi novum aliquem gentilium conatum suadent, et cum Prudentius veterem orationem refellat, puto eamdem a gentilibus avide retentam, denuo fuisse in vulgus emissam et imperatori oblatam. Itaque Prudentius recte ex his quae suo tempore fieri videbat, argumenta Symmachi convellit. Symmachus ipse inania haec argumenta fuisse aliquando fassus est: ita enim interpretor ejus epistolam 82 ad Rufinum lib. III: Tantum de ripa Tiberis (nam per fines meos fluvius elabitur) onusta specto navigia, non jam sollicitus, ut ante, de fame civium. Ex inopia namque publicus metus versus est in gaudium, postquam venerabilis pater patriae Macedonicis commeatibus Africae damna pensavit: quem nunc omnes ut altorem generis humani deum diligunt. Nihil enim passus est austris contumacibus adversus Romam licere. In relatione ait, Nihil austris imputemus.
920. Widm., varios, supra, Pharios, sive, ut nonnulli [Col. 0254D] scribunt, Farios.
922. Giselinus invenerat aut veniat sicco, ex conjectura correxit haud venit a sicco, quod postea vidit a codice Buslidiano probatum. Id amplexus est Heinsius, nihil peculiare ex suis animadvertens; et Heinsium secuti sunt recentiores. Weitzius cum Egm., Widm., Gifanio, legerat aut veniat sicco. Quod autem Weitzius Aldum pro se allegat, fallitur: nam Aldus ediderat quidem aut veniat, sed emendavit haud veniat, quod Fabricium non fugit. Certe is edidit haut veniat sicco. Nihilominus teneo lectionem Weitzii, quam confirmant Rat., Vat. A, Alex., Urb., et explicat Gifanius verbo VESTIS. Legendum sine controversia ex vet. lib. ait aut veniat sicco, etc. Scilicet, si falsa commemoro, prodeat aliquis qui dicat, sicco jam Nilo Aegyptum fame perire.
923. Rat., Weitz. cum suis, sitis, Ald., Alex., Urb., Cis. et alii, siti.
843 Palladiis quod farra focis, vel quod stipis ipsis924. Pelusiacae, Pelusium promontorium Aegypti, I.
925. Fons, Nilus, I.
927. Nostras, proprias, I.
935. Aequor, campos, I.
936. Libyci, Africani, I.
938. Acervos, cumulos, Iso.
939. Leontini, Siculi.— Sulcator, arator, I.
940. Lilybaeo, Siciliae promontorium, ubi abundat plurima annona, I.
941. Rumpat, dissipet pro multitudine frugum, I.
[Col. 0256B] 942. Sardorum, populorum, I.
943. Ergo, ironice, I.
944. Poenus, Africanus, I.
945. Remi, Romano, I.
946. Suppeditat, subministrat, Iso.
947. Circi, theatri, I.
948. Regio, pars.— Gradibus, scenae, I.
949. Sustinet, patitur.— Janiculi, Janiculus mons est ubi templum Jani erat et multae molae constructae. —Muta, prius, I.
[Col. 0255B]924. De Pelusio Ammianus audiendus est potius quam Iso, lib. XXII, cap. 16: In Augustamnica oppidum Pelusium est nobile, quod Peleus Achillis pater dicitur condidisse, lustrari deorum monitu jussus in lacu, qui ejusdem civitatis alluit moenia.
925. Fons Nili, ignotus olim, jam pridem detectus [Col. 0255C] est in Lunae montibus Goyami Abyssinorum regni.
926. Arnobius lib. I, Cum enim flumina cognoverimus ingentia limis inaruisse siccatis. Virgilius eclog. 7, Videas et flumina sicca, Aret ager. Plura Elmenhorstius ad Arnobium.
927. Scripti potiores Heinsiani et nostri scribunt praestringere, non perstringere.
928. Egm., exustus; melius exustos.
930. Rat., Urb., obsorbentur.
931. Vat., A, Alex. a prima manu, Urb., nec sulcos; melius ne sulcos.
933. Vat. A, ad pingue solum.
934. Seges fluctuat, phrasis poetica ex Virgilio et aliis. Sic criniti agri, ut coma arborum. Salvianus, lib. VII de Gubern. Dei, Aquitaniam vocat circumdatam messibus.
935. Mire dictum ait Gifanius verbo VESTIS Indic. Lucr., Aequor se vestiat aristis. Sic Columella dixit ripas gramine vestitas, et Virgilius lib. VIII, Tum mihi prima genas vestibat flore juventas, ut legit Gifanius [Col. 0255D] ex V lib., vel juventus, ut alii. Cicero II de Natura deor., vestita terra floribus, Ovidius IV Fast., vestitos messibus agros; Propertius lib. III, vestitas frondibus unas.
936. Horatius, Seneca in Thyeste, Claudianus, Lucanus, Petronius, Apollinaris, Juvenalis, Rutilius aliique passim confirmant annonam frumentorum Romam ex Africa potissimum advectam.
937. Notat Grangaeus ad historiam id pertinere: nam Aegyptus Constantinopolin sua frumenta mittebat, Africa Romam. Claudianus de Bello Gildonico vers. 62, Aegyptia rura In partem cessere novam; spes unica nobis Restabat Libye. Frumentum ex Africa aliisque regionibus Romam per ostia Tiberis adveniebat. Symmachus lib. X, epist. 22 ad Theodosium et Arcadium Aegyptii frumenti meminit: Mittetis etiam regiam classem: quae annonariis copiis augeat [Col. 0256B] devotae plebis alimoniam. Hanc ergo in Tiberinis ostiis mixtus populo senatus excipiet. Venerabuntur tanquam sacras puppes, quae felicia onera Aegyptiae frugis invexerint.
939. In re frumentaria Leontini agri laudantur a Cicerone, Plinio, Apollinari et aliis. Ita dicti sunt a [Col. 0256C] Leontio Siciliae civitate. Vide Lexic. Ferrarii.
940. Egm., frugigeras; alii. frugiferas.
941. Rat., horrea frangat; caeteri, rumpat. Virg. I Georg., Illius immensae ruperunt horrea messes. Sidonius lib. I epist. 6, Esto, multiplicatis tibi spumabunt musta vinetis, innumeros quoque cumulos frugibus rupta congestis horrea dabunt. Teolius putat id, nisi sit hyperbole, ad horrea pensilia esse referendum. Ad hyperbolen magis refero.
942. Rat., Sardonum; lege Sardorum. E Sardinia etiam frumentum Romam deferebatur ex Strabone, Horatio, Floro, Valesio, Salviano, Symmacho et aliis. Loca indicat Gothofredus ad lib. IX cod. Theod., tit. 40, leg. 3.
944. Virgilius III Aen., vers. 649, Victum infelicem, baccas, lapidosaque corna Dant rami; et vulsis pascunt radicibus herbae. S. Ambrosius, Symmacho respondens, similia habet.
945. In Rat. ineptus corrector recenti manu prioribus erasis substituit quernas, et aliam vocem quae [Col. 0256D] nec legi quidem potuit a Marietto; abraserat vero quernas Sardinia, ne videlicet secunda in Sardinia producatur, quae corripi solet. Verum in hujusmodi nominibus propriis majori quadam licentia veteres poetae utebantur; neque licet nobis eorum consuetudinem improbare.
946. Prior Rott., Heins., cibos, ut a superioribus haec dependeant. Virgilius II Georg., Prunis lapidosa rubescere corna.
948. De pane gradili vide comment. ad vers. 583 lib. I.
949. Ald., Gis., Fabr., Janiculo mola nota. Ald. ediderat mota, sed in emendatis posuit nota. Rat., Urb., Vat. A, Weitz. et plerique Heinsiani, Janiculi mola mota. Heinsius cum Thuan. priore Rott. et utroque Boher., Janiculi mola muta verum putat: cui accedit Alex. Procopius lib. I de Bello Goth. tradit, omnes [Col. 0257B] molas ad Janiculi radices fuisse. Vide Lipsium, Elect. cap. 8, lib. I, ubi hunc locum illustrat. Procopii verba sunt: Ad cujus (Janiculi) radices et ipso in Tiberi civitatis molae omnes constructae antiquitus fuerant, quia in angustum ibi primo aquarum ingens vis cogitur, et [Col. 0257C] per canalem deinde in praeceps deducta, ut in declivi violentissimo cursu defertur.
Nec Pelusiacae limum sudare paludis.953. Manus, multitudines, I.
956. Tabidus, corruptus, I.
957. Sidere, sole, I.
959. Adulta, nata, I.
962. Jejunos, steriles, I.
966. Lare Pergameo, domo Pergamea, Trojano, I.
967. Genitor, Laomedon pater Priami conduxit Neptunum, et ei primum promisit, ut ei Trojam aedificaret; sed non dato pretio, illius instinctu iterum [Col. 0258B] Graecis destruxit. —Moenia, Trojae. —Fabris, Apolline et Neptuno, I.
971. Phryx, Trojanus.— Graius, Graecus, I.
972. Labant, vacillant.— Erroribus, de peccatis, I.
973. Legitimo, a recto. —Discussa, acta, compulsa, I.
975. Maligni, corrupti, I.
976. Culpam, corruptionem. —Vere tepenti, si post ver tepens, et post zephyros glacies aquilonis venit, tunc sterilitas venit, I.
[Col. 0257C]952. In editione Parmensi mendum est tua quae pro tuae quae.
953. Ald., Alex., Vat. A, Heinsiani, praeter Thuan. et alterum Rott., Gis. in textu, tantaeque manus longa otia pascit. Rat., Weitzius cum suis, Urb. et nonnulli alii, tantasque manus longa otia pascunt. Quo glossa respicit.
954. Heinsius suspicatur si fortasse, quod sequentia, ait, confirmant. Verum aeque bene sequentibus cohaeret sit fortasse. Fac, fortasse aliquem esse annum paulo infecundiorem. Nil mirum. Arnobius lib. I: Quod si ad credendum difficilis res esset, testimoniis agere possemus auctorum, quantae, quoties et quae gentes famem senserint horridam. Fateri videtur Prudentius famem quae anno 383 contigit.
955. Rat., Urb., Weitz., Gis. in Emendatis, Heinsiani scripti nec in orbe novum, quod verum puto. [Col. 0257D] Ald. et nonnulli alii, nec in orbe novo. Alex., nec orbe novum; supra recte, nec in orbe novum.
959. Thuan., et viridi, recte, inquit Heinsius, si distinctione locus adjuvetur, scilicet fruge nova, et viridi: si messis adulta, quod tenuit ipse Heinsius. In Egm. omittitur si, quod tamen necessarium est metro. Urb. Fruge nova, et viridis messis sed adulta. Puto, distingui debere, Nec vernas infudit aquas creberrimus imber, Fruge nova, et viridi si messis adulta, etc.
960. Virgilius I Georg., vers. 315: Frumenta in viridi stipula lactentia turgent. Passim apud poetas lac per translationem de succo plantarum dicitur.
961. Statius, Silv. 1, lib. V: Plena maligno Afflantur vineta noto.
965. Plerique interpungunt Vesta, Penates. Palladium, Vestam et Penates conjunxit etiam poeta vers. 195 lib. I: Sic Vesta est, sic Palladium, sic umbra [Col. 0258B] Penatum. In foro Romano prope Vestae templum erat templum Penatum, ubi, ut refert Halicarnasseus lib. I erant duo juvenes viri, sedentes, hastis armati, veterique more sculpti. Hi erant Penates, quos secum advexisse dicitur Aeneas. Idem Halicarnasseus narrat, [Col. 0258C] in antiquis templis alias fuisse statuas eorumdem deorum, omnes militari cultu. Nonnulli opinantur magnos deos, Jovem, Neptunum, Plutonem, Vestam, Apollinem, et alios Geniorum, Larium Penatumque loco fuisse.
966. Virgilius v Aen., vers. 743: Cinerem, et sopitos suscitat ignes, Pergameumque larem, et canae penetralia Vestae.
969. Gis. ait, in quibusdam mss. esse quonam, in aliis quomodo, inepte. Aldus habet quonam. Vera lectio quoniam. Lipsius in Syntagm. de Vesta et Vestalibus cap. 2 ait, Athenis quidem ignem cultum, sed certiorem originem vestalis ignis a Trojanis et ab Alba sumi, ubi mansit sacrum. Pallas Ἀθὴνη Graece dicitur, adeoque ab ea et fundatae et nuncupatae sunt Athenae.
970. Disputat Chamillardus, utrum Vesta a terra, seu a vi stando, an ab igne vim suam et originem habeat. Utrumque ex antiquis scriptoribus, et nummis videtur colligi. Consule Lipsium, cap. 1 de Vesta, et Ovidium, lib. VI Fast. Putarunt etiam aliqui, [Col. 0258D] Vestae nullum fuisse simulacrum quia, ut ait Ovidius, lib. VI Fast., Ignis inexstinctus templo celatur in illo; Effigiem nullam Vesta, nec ignis habet. Sed id intelligendum est de simulacro in templo Vestae, ubi tantum erat ara ad sacrificandum. Vestae imago passim in nummis, et statuis expressa est, ut videre licet apud Lipsium de Vesta.
971. Lipsius loc. cit. legit sacravitque.
974. Vat. A, alias; lege alios . Legem vocat propensionem naturae, quae phrasis philosophis satis familiaris est. Minucius in Octavio: Mari intende, lege littoris stringitur.
975. Virgilius lib. III Georg., Nunc et frumentis labor additus, ut mala culmos Esset rubigo. Servius: Rubigo est genus vitii, quo culmi pereant . . . Ex nebula nasci solet.
976. Rat., culpam in vere
Quantos quaeque ferat fructus provincia, quamque978. Ambustum, exustum. —Caput, spicam, pro initio ponitur. —Fuligine, nigredine, I.
981. Fibram, radicem, I.
982. Residente, remanente, I.
984. Ancipites, acuti. —Subeunt, crescunt, I.
985. Educat, nutrit, I.
986. Temperies, scilicet aeris, I.
990. Excessu, praevaricatione, I.
993. Edita, prolata. —Futura, sunt, I.
[Col. 0260B] 996. Proventibus, utilitatibus, fructibus, I.
997. Texuit, ordinavit. —Fluentes, abundantes, venientes, I.
998. Astris iniquis, auris nequis. —Damnavit, claudit, I.
999. Cassa, inutili. —Frustratus, decipiens, scilicet populus, Iso.
1001. Infido, quia nunquam in uno statu permanet, I.
1004. Reditu, fructu, quia labor post laborem venit, I.
[Col. 0259B]977. Virgilius I Georg., vers. 93, Aut boreae penetrabile frigus adurit. Frigus, gelu, nives, glaciem urere passim apud scriptores invenies. Id cur ita dicatur, nonnulli quaerunt, et rationem philosophicam invenire student. Vera illa est ratio, quod in corporis membris satis plures effectus aeque a nimio frigore proveniunt, atque ab igne aut nimio calore.
978. Cham., Cell., Teol. post Heinsium, nescio quorum mss. fidem secuti, fuligine tingunt.
[Col. 0259C] 980. Vat. A, male, continuisque minus perit. Nec melius Aldus, continuis, nimiisque parit.
981. Error Aldi affligere fibram.
982. Weitz., mox erecta solo; Ald., Gis., scripti Heinsiani et nostri constanter mox ejecta. Rat., glacie residente: perperam autem scribit glaciae.
984. Cathem. hymn. 8. Post jejunium vers. 44, Carduus horrens.
985. Prior Rott., crebrior educat.
990. Egm., praestat. Alex. a prima manu, pestat, correctum per perstat.
993. Teolius monet commodam interpretationem adhibendam, ut nihilumque futura significet quamcunque dissolutionem: nam corpora etiam in aeternum perennatura alibi Prudentius docuit. Certe ita docuit, corpora post resurrectionem aeternum victura. Nunc autem comparatione mundi, et corporis instituta, morbos, senectutem, et obitum cum variis mundi casibus, et extremo excidio componit.
995. Egm., carit, corrupte, pro caret.
[Col. 0259D] 996. Egm., semper, credo, polus.
997. Ex hoc loco confirmatur, legendum vers. 71 Hamart., Texit sol unicus annum, a texo, texis, non rexit.
998. Iso videtur legisse austris, non astris. Confer verba Symmachi.
999. Rat., frustravit agrestem.
1000. Ald., vestalis: Alex. a prima manu, vetales: lege vestales.
1002. Alter Rott., Christicolas. Et Heinsio concinnius omnino videtur Christicolas agellos. Caeterum ipse edidit Christicolum, quod ego quidem concinnius esse arbitror.
1003. Egm., statuta pro stata; sed non explicat Weitzius an omittat dona, an legat vestris statuta negantur, [Col. 0260B] an vestris statuta dona negantur. Utrumque metri legibus adversatur. Urb., vestris haec dona.
1005. Plurimi critici hos Prudentii versus de Termino et ritibus, quibus eum pagani venerabantur, illustrant. Videri potest Petrus Pithoeus parte 2 Advers. subsecivor., cap. 14. Qui ritus in terminis deligendis servarentur, Siculus Flaccus lib. de Condit. agrorum exponit: Cum terminos disponerent, ipsos quidem lapides in solidam terram rectos collocabant [Col. 0260C] proxime ea loca quibus fossis factis defixuri eos erant, et unguento velaminibusque et coronis eos coronabant. In fossis autem, in quibus posituri eos erant, sacrificio facto hostiaque immaculata caesa, facibus ardentibus injectis in fossa cooperti (al. cooperati) sanguinem instillabant, eoque thura et fruges jactabant: favos quoque et vinum, aliaque quibus consuetudo est terminis sacrum fieri, in fossa adjiciebant, consumptisque omnibus dapibus igne, super calentes reliquias lapides collocabant, atque ita diligenti cura confirmabant, adjectis etiam quibusdam saxorum fragminibus, circumcalcabant, quo firmius starent. Haec, aliaque Siculus Flaccus. Antiquis vero temporibus Numa vetuerat, quidquam animarum sacrificari Termino, praesidi pacis, et amicitiae custodi. Ex hoc Prudentii loco arguitur non solum, cum terminus primum defigebatur, sed etiam aliis diebus, et fortasse quotannis die aliquo definito terminalia festa celebrari, de quibus accipio Horatii verba Epod. 1, Vel agna festis caesa terminalibus. Erat autem terminus vel lapis, vel stipes, aut arbor. Ovidius [Col. 0260D] II Fast.: Termine, sive lapis, sive es desertus in agris Stipes, ab antiquis tu quoque numen habes. Ubi desertus est quasi satus, defixus. Alii legunt defossus, nonnulli desectus: nam termini sive lapides, sive stipites plerumque effigiabantur. Minucius in Octavio: Ut tam luculento die in lapides eum patiaris impingere, effigiatos sane, et unctos, et coronatos. Prudentius in Romano vers. 381, Deasciato supplicare stipiti. Apuleius in Florid., Truncus dolamine effigiatus. Puto autem nonnunquam arbores ipsas vicem terminorum supplevisse. Paulus l. C. lib. V Receptar. sent., tit. 22, dicit arbores terminales. Ita etiam in leg. 1, § 3, D. de Term. moto, appellantur indiscriminatim arbores, lapidesve terminales. Aliquando etiam acervi lapidum pro terminis erant, qui Mercurii acervi dicebantur, [Col. 0261B] ac fortasse sunt illi ipsi acervi de quibus Proverb. XXVI, 8: Sicut qui mittit lapidem in acervum Mercurii, ita qui tribuit insipienti honorem. Nonnullum vestigium hujus superstitionis memini me videre in Hispania. Variam fuisse consuetudinem celebrandi terminalia, vel ex ipso Siculo Flacco patet: Favos quoque, et vinum, aliaque, quibus erat consuetudo terminis sacrum fieri, in fossa adjiciebant. Solus Prudentius, quod sciam, meminit pulmonis gallinae, quo videlicet Terminus rigabatur, sive ungebatur: nam rigare, non rogare censeo legendum vers. 1007. Terminos, aliosque omnes veterum deos, sertis et coronis fuisse decoratos, res nota est omnibus; quo fortasse pertinet illud Lucretii lib. V: Non pietas ulla est velatum saepe videri Vertier ad lapidem. Confer Paschalium, de Coronis lib. IV, cap. 4.
Ambustum que caput culmi futigine tingit.1007. Rigare, placare, I.
1008. Terminus, limes. —Extis, in sacrificando, I.
1010. Bipenni, dolatura, I.
1012. Tempestatis, aurae. —Serenae, purae, Iso.
1014. Magno, alimento, re —Frugi, abstinenter, [Col. 0262A] vel parce, I.
1020. Utrisque, terrenis et coelestibus, I.
1022. Assumptis, electis. —Colonis, apostolis, I.
1023. Cavete, vitate, I.
[Col. 0261B]1007. Ald., Alex., Thuan., Ox., fasceolis; alii, fasciolis. Gifanius, verbo LAPIS, putat legendum rigare, et Juretus affirmat nonnullos profiteri in suis veteribus membranis legi rigare. Weitz. cum plerisque suis, [Col. 0261C] ut videtur, rigare. Id mihi apprime placet, et respondet versus sequens et nullis violatur terminus extis, hoc est, nullis ungitur extis, quod ab ethnicis fieri solebat, ut ex Siculo Flacco et Minucio constat; quibus adde Arnobium lib. I: Siquando conspexeram lubricatum lapidem, et ex olivi unguine sordidatum. Apuleius lib. I Florid: Neque enim justius religiosam moram viatori objecerit aut ara floribus redimita, aut spelunca frondibus inumbrata, aut quercus cornibus onerata, aut fagus pellibus coronata; vel etiam colliculus sepimine consecratus, vel truncus dolamine effigiatus, vel cespes libamine humigatus, vel lapis unguine delibutus. Non vero assentior Teolio, qui existimat, gallinae pulmone rogare significare consuetum auspicia captandi ritum per avium et pecorum viscerum inspectionem. Victimarum intestina in sacrificium ab ethnicis offerri consuevisse exploratum est Persius sat. 2: Aut quidnam est, qua tu mercede deorum Emeris auriculas? pulmone et lactibus unctis?
[Col. 0261D] 1009. Lipsius, lib. I Elect., cap. 3, ex hoc loco notat arboribus sacris veteres appendisse lucernas: quia scilicet res sacra erat lucerna, adeoque sacrificuli et vates lucernam et laurum praeferebant ex Seneca de Vita beata cap. 27. Arborem vittatam dicit Prudentius, quia, ut paulo ante vidimus, arbores etiam coronabantur: de quo videri possunt hymnus 10 Peristeph., vers. 302, et quae notat Winkelmannus tom. I laudati operis, pag. 57, ex Philostrato, Statio et Aeliano, ubi vetus monumentum existens in villa Romana excellentissimae domus Albaniae, et arborem taeniis ornatam, quae in eo repraesentatur, explicat. Existimo in singulis agris fuisse aliquam veterem et insignem arborem, quam possessores colerent, qualis [Col. 0262B] illa est quercus a Lucano descripta, et cui Pompeius comparatur lib. I: Stat magni nominis umbra. Qualis frugifero quercus sublimis in agro Exuvias veteres populi, sacrataque gestans Dona ducum: nec jam validis radicibus haerens, Pondere fixa suo est: nudosque per aera ramos Effundens, trunco, non frondibus, efficit umbram: At quamvis primo nutet casura sub Euro, Tot circum silvae firmo se robore tollant, Sola tamen colitur. Virgilius VII: Laurus erat . . . Sacra comam, multosque metu servata per annos. Ad consuetudinem appendendi lucernas arboribus referri potest Martialis lib. X, epigr. 6: Quando erit ille dies quo campus, et arbor, et omnis Lucebit latia culta fenestra nuru? Taenias seu vittas arboris, quas discoloram lanam vocat Prudentius loc. cit. Romani, exprimit Statius lib. II Thebaid.: Ab arbore casta Nectent purpureas niveo discrimine vittas. Arnobius lib. V: Quid compti violaceis coronis, et redimiti arboris ramuli? In cod. Theod. tit. de Paganis, leg. 12, Redimita vittis arbore, ubi probat Gothofredus, hujusmodi superstitionem diu [Col. 0262C] perseverasse.
1010. Widm., servebat: lege servabat.
1013. Ald., Weitz., Gis., temperat. Heinsiani scripti, Rat., Alex., Urb. et alii, temperet. Ald., Heins., Gis. in textu, Alex., Rat., Fabr., aut pluvius, rectius quam aut pluviis Weitz., Gis. ad oram.
1014. Widm., venientibus; ad oram recte positum viventibus.
1015. Gronovius cap. 5 Observat. eccles. conjecit censu pro sensu: quam conjecturam satis confirmat correcto alio loco S. Cypriani ex lib. de discipl. Cauchius etiam malebat censu, quod in Boher. priore repertum arripuit Heinsius, et cum eo recentiores. Gallandius addit in vett. edd. mendose esse sensu pro censu. Mihi non displicet lectio codd. sensu: ut enim vers. seq. ait poeta, Christianos non exsult re studio avaro in lucrum, ita nunc affirmat eos non solvi amplo sensu in gaudia. Non tamen dissimulabo, epitheton amplo magis congruere censui quam sensui.
[Col. 0262D] 1021. Giselinus enallagen numeri agnoscit in quales, quos, ut in illo Terentii Phorm. act. V, sc. 11: Qui mihi, ubi ad uxores ventum est, tum fiunt senes. Parabola Christi hic indicata exstat Matth. XIII.
1023. Virgilius I Georg. vers. 223: Debita quam sulcis committas semina.
1024. Weitz. cum Vat. A, Egm., Fabr., Widm. supra dura lapillorum acie, minus bene. Alii macie, etiam Aldus, quem perperam Weitzius allegat pro aciem: nam id, quod primum posuerat, in emendatis mutavit in macie. Rat. scribit maciae, mendose. Macies lapillorum est glarea tenuis, quae occurrit vers. 1043. Vat. A, decidit, corrigendum decidat. Urb., nec decidat.
853 Si stetit antiquus, quem cingere sueverat error1026. Luxuriat, abundat, I.
1027. Sideris, solis, I.
1029. Surgentem, crescentem, I.
1031. Aggere, itinere, I.
1032. Haec, praecepta dedit, I.
1036. Cordis segerem, verbum praedicationis. —Disponit, statuit, I.
1039. Exstirpamus, evellimus, I.
1043. Glarea, terra petrosa, vel arenosa, I.
1045. Effetis, infecundis, vacuatis. —Charismata, [Col. 0264B] dona Dei, I.
1046. Detrita, conculcata a daemonibus, I.
1047. Intus, quasi semine, I.
1048. Deserat, in via, sed in bona terra, I.
1050. Solertia, studium, si ita studiose haec facta fuerint, I.
1051. Redigit, restituit. —Acrius, fortius vel fortiter, I.
1052. Metuit, nostra fides, I.
1053. Curculio, vermis pro diabolo, I.
[Col. 0263B]1025. Urb., Rat., Weitz., primum. Ald., Alex., Widm. supra, Gis., Hems., primo.
1026. Vat. A, deficientis ab aestu non probe.
1029. Notanda est novitas phrasis de spinis, Aspera vincula texunt segetem surgentem.
[Col. 0263C] 1030. Vat. A contra metrum et sensum, robur arctat.
1031. Viae publicae, ut imber deflueret, aggeribus muniebantur. Hinc agger pro via aliquando usurpatur. Agger viae frequenter dicitur. Virgilius V Aen. Qualis saepe viae deprensus in aggere serpens.
1034. Meursius lib. I, cap. 10. Critic. Arnob. mallet conformat pro confirmat.
1035. Thuan. pro div. script., non surda intelligit aure. At summa aure Prudentianum est, ut summum corpus, summus tactus in Psych. vers. 796, 692, et Cicero summam aquam dixit de aquae superficie.
1039. Rat., alter Rott., exstirpemus. Widm., Rat., nostro de pectore. Alii sentos, scilicet vepres. Non semel Prudentius dixit sentus pro senticosus, Terentium imitatus.
1041. Hanc parabolam ad vitia animi, quae spinis significantur, passim SS. Patres et interpretes egregie transferunt, ab ipso Christo edocti: et Prudentius [Col. 0263D] ipse idem argumentum versat Apoth. vers. 59 et seqq., ubi plures similes phrases occurrunt. Ubique enim sui similis est.
1042. Ald., Urb., Thuan., Gis., prior Rott., Heins., sentis. Alex., prioribus erasis, sentix. Ita etiam Rat., Egm., Widm., Weitzius. Gifanius in lateramina ait, mire dixisse Prudentium sentix pro sentis, nam sentix habebant tres vett. libri planissime, et in margine adnotatum ut rarius verbum haec sentix: sic junix pro juvenca, dixit Plautus et Persius; sic et pistrix, et pistris fortasse dixerunt veteres: sic curax, et vigilax dixit Calus I. C. Mariettus, qui exemplar Lucretii viderat notis mss. Gifanii illustratum, affirmat Gifanium ad marginem hujus loci manu notavisse sibi magis placere sentis, quod in meliori veteri libro repererat. Gifanius observat Lucretium amare verba [Col. 0264B] hujuscemodi lateramen, augmen, momen, vocamen, conamen, glomeramen, duramen, et Prudentium hoc versu peccamen.
1043. Virgilius II Georg., vers. 212: Nam jejuna quidem clivosi glarea ruris, ubi Servius jejunam explicat [Col. 0264C] siccam et sterilem terram; unde vers. 1024, macies lapillorum.
1045. Ald. affectis; alii effetis. In charisma primam produxit etiam praef. 1, Apoth. vers. 11.
1048. Ald., Urb., Alex. supra, edendum.
1050. Vide hymn. 7 Cath., vers. 220, Ditatque fructus fenerantem centuplex.
1051. Ald. Urb., rediget. Rat., Alex., scripti Heinsiani, Weitz., redigit, Fab., Gis., reddit; Widm. supra, redit. Verius videtur redigit, ut vers. 1059, rediguntur in horrea fructus. Weitzius, acriter; sed acrius habent Ald., Gis. et nostri scripti.
1052. Acervum simpliciter posuit pro tritici acervo etiam Cath. 5, vers. 68, Clausis cavere acervis. Virg. I Georg., Populatque ingentem farris acervum Curculio.
1054. E parabola fructus centuplicis in regno coelorum transit ad virgines Christianas, quibus hoc promissum est praemium, ut exprimit vers. 1059, Hinc decies deni. Luculentissimum vero hoc exstat [Col. 0264D] antiquitatis testimonium de perpetua castitate ac vita sanctissima nostrarum virginum, quas Prudentius confert, et longe praefert virginibus vestalibus. Nostrae illae virgines Deo devotae dicebantur, et virginitas Deo promissa devota pariter nuncupabatur. Ausonius, quamvis non Christianus, aut ex Christiano iterum ethnicus, certe non valde pius, ut ex ejus scriptis patet, tamen virgines Deo devotas laudat; sic Parent. 6, titulus: Aemilia Hilaria matertera, virgo Deo devota. Tum hoc epigramma: Feminei sexus odium tibi semper, et inde Crevit devotae virginitatis amor. Quae tibi septenos novies est culta per annos: Quique aevi finis, ipse pudicitiae. Hoc ipsum mox Prudentius, Lexque pudicitiae vitae cum fine peracta. Ausonius vero iterum de Julia Cataphronia amita: Innuba devotae quae virginitatis amorem Parcaque anus coluit. [Col. 0265A] Ex his licet perspicere virginitatem perpetuam Deo olim fuisse promissam etiam in aetate non admodum adulta: imo ex argumento quo Prudentius vestalium [Col. 0265B] virginitatem refellit, satis evincitur virgines Christianas in juventute Deo fuisse consecratas, Tandem virgineam fastidit Vesta senectam. Si virgines Christianae solum senectuti proximae vovere virginitatem potuissent, reponi contra Prudentium posset: Vesta fastidit virgineam senectam, at religio vestra fastidit virgineam juventutem. Adverte etiam, Aemiliam, quam Ausonius laudat, virginitatem devotam coluisse septenos novies per annos. Quis autem satis mirari valeat intolerandam Pawii, impii hominis, impudentiam, qui declamationem Prudentii contra vestales mox proferendam ad nostras moniales ita accommodaverit, quasi Prudentius crimini vestalibus verterit quod virginitatem conservaverint? En verba ex opere Recherches philosophiques sur les Américains, par M. de Paw, tome II, à Berlin, 1777, pag. 95: « Prudence a fait une satire chrétienne contre les Vestales qui étaient encore à Rome de son temps, à qui il fait un crime d'avoir conservé leur virginité: si ce pieux déclamateur avait pu prévoir alors que la chrétienté [Col. 0265C] serait un jour surchargée de religieuses, il se serait tu. » Si Pawius praevidisset aliquando haec verba subjicienda fore elogio quo Prudentius perpetuam virginitatem Christianam prosequitur, atque illi ipsi declamationi qua tantum damnat coactam, temporariam, ac mille vitiis expositam virginitatem vestalium, nescio sane an sibi manus intulisset; sed certe ex hominum conspectu aufugere debuisset, si frontis quidquam habuisset. Qui enim fieri potuit ut Prudentius virginitatem conservatam crimen esse putaverit, cum ex lege pudicitiae, vitae cum fine peractae, colligat, Hinc decies deni rediguntur in horrea fructus? Verum de Pawio paulo post redibit sermo.
Quod seritur: primo quoniam praefertile germen1055. Pudor, castitas, I.
1057. Tenues, viles vel parvae, I.
1059. Hinc, post haec. —Decies, de viduis dicit modo: decies seni sexaginta faciunt, et sex sexagenarius [Col. 0266A] numerus viduis pertinet, Iso.
1060. Horrea, scilicet dico, I.
1064. Pudoris, castitatis, I.
[Col. 0265C]1055. Tertullianus, de Virginibus velandis praesertim cap. 16, probat Scripturam legem de velando mulieris capite condidisse, naturam contestari, consuetudinem exigere, maxime in virgine, quae Christo nupsit. Tertulliano concinit Cyprianus in lib. de Disciplina et habitu virginum.
[Col. 0265D] 1059. Ald., Alex., Jureti codex, decies seni. Rat., Urb., Gis., Weitz., Heins., decies deni: quod magis placet; nam videtur Prudentius iterum commemorare fructus centuplicatos, quanquam primum illud non displicet. Vide comm. ad vers. 121 hymn. S. Agnes. Interpretationes de fructu tricesimo, sexagesimo, centesimo diversae proferuntur, et prout diversi vitae status inter se comparantur, ita alii aliter judicant. Theodulfus Aurelianensis, lib. VI, carm. 7: Terdena in nuptu, in viduis sexdena coruscat. Ista duo superat tertius ordo boni. Et data virginibus centeni gloria fructus, Martyrioque sacer congruit hic numerus. Glossa non placet.
1060. Alex. male, nonnunquam. Urb., Orrea non unquam nocturno obnoxia furi.
1065. Discat hinc Pawius quid in virginitate vestalium Prudentius reprehendat: primum quod teneris in annis capiuntur etiam invitae et reluctantes. Tum quod caecum vulnus, et amissas suspirant taedas, non [Col. 0266A] solum quia in eum coetum coactae sunt ingredi, antequam libera secta voluntatis propriae condemnaret vincula justa maritandi sexus, sed etiam quia non [Col. 0266B] totum spes salva interficit ignem, quandoquidem tempore praescripto resides flammas adolere licebit. Praeterea vestalibus exprobrat quod ad spectacula publica, etiam ad sanguinolentum gladiatorium ludum convenirent, caedesque hominum non tantum viderent, sed etiam imperarent, et voluptatem ex eis caperent. Haec clara sunt in Prudentio; at Pawius fingit quod ille vestalibus fait un crime d'avoir conservé leur virginité. Juretus ait omnino legendum esse ex veteri codice et melioribus excusis capiuntur, non rapiuntur, quanquam et hoc postremum non sine colore defendi possit, quia adhibita vi et extorta voluntate ut plurimum, virgines tenellae sacris addicebantur. Proprie autem capi vestales dicebantur. Ulpianus lib. regularum tit. 10: In potestate parentum esse desinunt et hi, qui flamines diales inaugurantur, et quae Vestae virgines capiuntur. Aulus Gellius, lib. I, cap. 12: Qui de vestali virgine capienda scripserunt . . . minorem quam annos sex, majorem quam annos decem natam negaverunt capi fas esse. Suetonius, cap. 31, in [Col. 0266C] Augusto: Sacerdotum et numerum, et dignitatem, sed et commoda auxit, praecipue vestalium virginum. Cumque in demortuae locum aliam capi oporteret, ambirentque multi ne filias in sortem darent, adjuravit, si cujusquam neptium suarum competeret aetas, oblaturum se eam. Tacitus lib. XV Annal., Defunctaque virgo vestalis Laelia, in cujus locum Cornelia ex familia Cossorum capta est. Ita etiam loquitur S. Ambrosius, Symmacho respondens. A. Gellius loc. cit. rationem hujus vocabuli tradit: Capi virgo propterea dici videtur, quia pontificis maximi manu prehensa ab eo parente in cujus potestate est, veluti bello capta abducitur. Paulo post Prudentius, Captivus pudor ingratis addicitur aris. Hac autem formula pontifex maximus utebatur: SACERDOTEM. VESTALEM. QVAE. SACRA. FACIAT. QVAE. IOVS. SIET. SACERDOTEM. VESTALEM. FACERE. PRO. POPOLO. ROMANO. QVIRITIBVS. Q. VTEI. QVAE. OPTVMA. LEGE. FOVIT. ITA. TE. AMATA. CAPIO. Quibus in verbis nonnulli cum A. Gellio lib. I, cap. 12, putant Amatam [Col. 0266D] virginem captam vocari, quia prima virgo vestalis Amata dicta fuit. Addunt alii Virgilium ea de causa matri Laviniae nomen Amatae fecisse. Mihi verius videtur amatam hic significare electam. Quae ita a me fuse exposita sunt, ut discrimen inter nostras moniales et virgines vestales evidentius pateat. Longe enim a Teolio dissentio, qui ex his versibus recte colligi affirmat, nonnisi matura aetate tum temporis nostras virgines Deo sacrari consuevisse: quod enim receptum apud nos esset, id in gentibus damnare nunquam sibi noster sumpsisset. Et sane eodem quo Prudentius aevo, ne virgines ante quadragesimum annum consecrarentur veli susceptione, sancitum a S. Leone Magno fuit. Dissentio, inquam, si intelligat Christianas virgines nonnisi matura aetate virginitatem suam Deo vovisse: nam aliud erat velum consecrationis, velut praemium virginitatis probatae tunc collatum. Prudentius damnat in gentilibus quod puellae ante annum decimum, vel eo non majores, tanquam bello [Col. 0267B] capiantur, quin vel in ea aetate libera ipsis sit voluntas damnandi matrimonii. Non ergo recte colligitur solum matura aetate virgines nostras Deo consuevisse consecrari, nisi maturam aetatem intelligas cum jam per aetatem virgines possent matrimonii vinculum aut eligere, aut respuere. S. Damasus de sorore sua Irene: Voverat haec sese Christo, cum vita maneret, Virginis ut meritum sanctus pudor ipse probaret, Bis denas hyemes necdum compleverat aetas; ubi plerique intelligunt mortuam Irenem anno vicesimo aetatis, alii eo anno virginitatem vovisse. De veli autem susceptione varia olim fuit disciplina. Concil. Carthagin. II, can. 4, Placuit ut ante viginti quinque annos aetatis nec diaconi ordinentur, nec virgines consecrentur. Concil. Agath. can. 19, Sanctimoniales, quamlibet vita earum et mores probati sint, ante annum aetatis suae quadragesimum non velentur. Concil. Caesaraugust. anno 380, can. 8, Item lectum est, non velandas esse virgines quae se Deo voverint, nisi quadraginta annorum probata aetate, quam sacerdos comprobaverit. Basilius [Col. 0267C] epist. canonic. can. 18, aetatem supra sexdecim aut septemdecim annos postulat, ut in sacrarum virginum catalogum virgo referatur.
858 Et pudor, et sancto tectus velamine vultus,1068. Vincula, connubia, I.
1070. Contempta, despecta. —perit, sponte, I.
1072. Caecum, occultum, I.
1074. Ignem, amorem, minna, I.
1075. Resides, pigras. —Faces, amoris. —Adolere, [Col. 0268A] incendere, Iso.
1076. Obtendere, operire. —Flammea, libidinosa, I.
1077. Praescripto, in quinquagesimo anno, in anno octogesimo. —Requirens, Vesta, I.
[Col. 0267C]1068. Ald., Fabr., Urb., Alex. a prima manu, condemnat, Gis. ad oram, contemnat; Rat., contemnet; Weitz., condemnet, quod ex Giselino sumpsit Heinsius, quin nihil ex suis scriptis notaverit. Concinnius aliis videtur condemnat, ut apud Virgilium II Aeneid., Ante, pudor, quam te violo, aut tua jura resolvo. Ita enim legendum esse, non violem, resolvam, multi jam monuerunt; sic etiam eleganter Antequam ea dico. Corradus, lib. VI de Ling. Lat., aliter sentit, et appositam adhibet distinctionem.
1070. Ald., contenta: lege contempta.
1071. Imo neque oculi intacti erant: nam de fascino ait Plinius lib. XXVIII, cap. 4, Qui deus inter sacra Romana a vestalibus colitur.
1076. Flammeum pro velo quo novae nuptae velabantur accipe, quamvis aliter Iso sentiat.
[Col. 0267D] 1079. Ald., Heinsiani scripti, Widm. ad oram, Alex., Urb., Rat., et alii, dum thalamis. Bong., Fabr., Gis., tum. Weitzius, cum. Aldus male, timuit vigor.
1081. Nonnulla difficultas hinc oritur, cur Prudentius anum veteranam vocet vestalem, quae suo perfuncta labore nuberet: quam difficultatem mendaciis exaggerat Pawius in nota loc. cit. Après vingttrois ans de service, elle était réputée émérite, et acquérait la liberté de se marier, comme on peut s'en convaincre en lisant dans les poésies de Prudence la satire qu'on vient de citer: il est assez surprenant que eet écrivain dise dans son libelle, que les ex-vestales qui entraient dans le lit conjugal n'y apportaient plus une seale étincelle du feu de l'amour, que les desirs et la vieillesse avaient éteint dans leur coeur usé. Une [Col. 0268B] ex-vestale qui se mariait à trente ans n'encourait certainement pas ce reproche. Quid ab hoc scriptore, cum de Americanis rebus loquitur, sperare possis, cum tam impudenter commentitiam vestalium historiam repraesentet, Prudentiique carmina in eamdem rem alleget? Ait vestales post viginti tres annos ministerii emeritas censeri et nubere potuisse, adeoque anno tricesimo aetatis licuisse vestalibus matrimonium contrahere. Verum ubinam id docuit Prudentius? Imo quis rem ita se habere tradidit? Dionysius lib. I aperte ait: Tempus tricennale manere eas oportet castas, et a nuptiis vacuas, sacra ex more facientes. Quo tempore decem annos discere debent, decem sacris operari, decem docere. Vides triginta annos sacerdotio vestalium destinatos, post quos nuptias celebrare poterant, scilicet anno aetatis trigesimo septimo, aut post eum annum, non ante. Neque item verum est Prudentium affirmare, penitus amoris ignem in vestalibus, quo anno nubere ipsis permissum erat, jam fuisse exstinctum: addit enim, Discit et in gelido nova [Col. 0268C] nupta tepescere lecto. Caeterum si vestales anno circiter quadragesimo aetatis matrimonio poterant copulari, merito quaeri poterit, cur anus veterana vestalis tunc nupta dicatur. Puto id ita a Prudentio dictum, ut significet vestales in juventute, aut in meliore juventutis parte, cum thalamis magis habiles erant, a matrimonio fuisse repulsas, quod tandem ipsis concedebatur in senectute, aut in aetate proxima senectuti. Nemo enim negaverit feminam in aetate annorum circiter 40 minus jam esse aptam ad nuptias contrahendas. Certe Statius lib. II vestalem sacerdotem longaevam vocat: Pervigilemque focis ignem longaeva sacerdos Nutriet. Alii putant, Prudentium respexisse ad vestales Albanas, quae quinquaginta annos serviebant, ut docet Dionysius lib. I, apud quem nonnulli male legerant πενταετεῖς pro πεντηκονταετεῖς, nempe quinquennio pro quinquaginta annos, ut observavit Lipsius Syntagm. de Vesta et Vestalib. Caeterum in verbis Prudentii nulla major inest [Col. 0268D] difficultas quam in verbis Ambrosii cap. 4, lib. I de Virginib.: Quis mihi praetendit Vestae virgines, et Palladis sacerdotes? Qualis ista est non morum pudicitia, sed annorum, quae non perpetuitate, sed aetate praescribitur? Petulantior est talis integritas, cujus corruptela seniori servatur aetati. Ipsi docent, virgines suas non debere perseverare, nec posse, qui virginitati finem dederunt. Qualis autem est illa religio, ubi pudicae adolescentes jubentur esse impudicae anus?
1082. Alex., Egm., Fabr., unus Rolt., Heins., Gis. in textu, juventas. Weitz., Thuan. et alter Rott., juventa. Heinsius pro juventas citat priorem Rottendorphium, et iterum pro juventa priorem Rottendorphium: fortasse voluit dicere alterum aut posteriorem, sed rem satis distinguere non valeo. Idem [Col. 0269A] Heinsius, et Weitzius Aldum allegant pro juventas: adeoque non adverterunt, juventas ab Aldo in emendatis mutatum fuisse in juventus. Gis. ad oram, Widm., Bong. supra, Urb. legunt juventus. Gifanius, verbo INVALIDUS, legendum putat juventa, id est in juventa; cum esset puella. In vett. tamen fere invenerat [Col. 0269B] juventus, in aliis juventas: Quod, inquit, nescio quid sibi velit. Atqui idem Gifanius, verbo VESTIRE, in Virgilio lib. VIII legit: Tum mihi prima genas vestibat flore juventas. Idem est juventas ac juventus; et etiamsi legas juventa. non intelligo cum Gifanio et Jureto in juventa, sed juventam ipsam fuisse famulatam focis.
859 Ante voluntatis propriae quam libera secta1083. Emeritas, veteranas, senio plenas, emeriti dicuntur milites, quia (fortasse qui) cessant mereri, id est militare, I.
1086. Adolet, incendit, I.
[Col. 0270A] 1088. Pilento, pilentum, et esseda et petorritum genus vehiculi sunt, et una eademque (forte eademque res ), I.
1089. Attonitae, stupenti. —Exspectabilis, desiderabilis, I.
[Col. 0269B]1084. Gifanius, verbo INVALIDUS, ait se reperisse in quodam veteri ingelido pro valde gelido, ut indurus pro valde duro, et apud Lucretium invalidus pro valde valido. De voce indocilis eadem significatione dixi ad hymnum 3 Cath., vers. 111. In alio vet. vidit Gifanius in gelido, quod, ait, fortasse sit rectius; et est certe rectius, quanquam etiam in Urb. et Alex. est ingelido. Saepe tamen in codd. vett. et in Alex. saepius verba inter se uniuntur vitio exscriptorum: Juretus quoque in suo cod. legit conjunctim ingelido, sed non assequor interpretationem: id est, valde frigido et tepido. Nam illa particula in anget vim dictionis. Sic Penelope Ulyssi: Non ego deserto jacuissem frigida lecto. [Col. 0269C] Fortasse in Jureto legendum valde frigido et gelido.
1085. Prudentius in vestalium ornatu describendo memorat infulam, vittas, taeniolas, licia crinibus addita. Haec omnia saepe pro eadem re sumuntur; sed distinguebantur tamen inter sese. De infula sacerdotum propria V de comment. ad vers. 5 hymni 9 Cath. Vitta erat redimiculum capitis magis commune, et erant vittae virgineae, quibus scilicet utebantur virgines a vittis matronarum distinctae. Fabrettus, de Columna Trajan. cap. 6, putat vittas ab infula ita fuisse distinctas, ut vittae fluitaverint, infula caput praecinxerit, quod ostendit in duabus virginum vestalium imaginibus, ubi vittae ad infulas se habent, ut lemnisci ad corollas, de quibus Festus: Lemnisci, id est fasciolae coloriae dependentes ex coronis. Iso infra ait taeniolas esse summitatem vittae. Vittarum simul et infulae meminit S. Ambrosius in responsione ad Symmachum: Infulae vittati capitis, purpuratarum vestium murices. Dionysius vittas potius nominavit: [Col. 0269D] Licet nubere post annos impletos, sed depositis vittis, et quae alia sunt sacerdotii insignia. Ovidius, ut significaret Iliam, virginitate amissa, dignam jam non esse sacerdotalibus insignibus, dixit lib. III Fast.: Ignibus Iliacis aderam, cum lapsa capillis Decidit ante sacros lanea vitta focos. Contra Juvenalis, ut scelus vestalis apertius indicaret sat. 4: Cum quo nuper vittata jacebat Sanguine adhuc vivo terram subitura sacerdos. Nam incesti rea vestalis ex instituto Numae terra vivens obrui deberet.
1086. Credebant Romani, igne Vestae exstincto, mali aliquid imperio portendi Livius lib. XXVI, cap. 27.
1087. Vat. A, ut publica pompa sacerdos. Corrige pompa plateas, Barthius lib. XLII, cap. 17, censet Prudentium respevisse ad morem deducendi mulierculas ad lupanar cum symphoniacis, turba et pompa. Melius tamen idem Barthius lib. XXXV, cap. 14, exponit de pompa qua statuae deorum circumferebantur. Sic Plautus in Milite: Ut te hodie quasi pompam illuc praeterducerem, hoc est velut deum ministris [Col. 0270A] suis et mundo omni instructum. Horat. 1, serm. 3, Persaepe velut qui Junonis sacra ferret. Huc spectant verba Isidori vers. seq. afferenda: Ferre sacra, et ducere sacra, ut ait Virgilius, est supellectilem ad sacrificia necessariam portare.
1088. Lipsius, syntagm. de Vesta cap. 12, docet [Col. 0270B] vestales lectica ferri solitas, etiam pilento ex hoc loco Prudentii et Tacito Annal. XII. Prudentius expressit illud Virgili lib. VIII: Castae ducebant sacra per urbem Pilentis matres in mollibus. Servius pilentum molle interpretatur pensile: fortasse dictum est pilentum a πῖλος lana coacta, quae adhibebatur, ut mollius sederent. Chamillardus improprie S. Ambrosium et Prudentium locutos ait, quorum alter lectica vehi vestales, alter pilento scripsit, siquidem constat ex Tacito lib. XII, carpento usas fuisse: Suum quoque fastigium Agrippina altius tollere, carpento Capitolium ingredi: qui mos sacerdotibus et sacris antiquitus concessus, venerationem augebat feminae. Verum ex versu Virgilii patet sacra pilentis etiam duci. Deinde etsi mos sacerdotibus concessus fuerit carpento Capitolium ingredi, tamen id non prohibet, quominus per plateas vestales lectica aut pilento veherentur. Lipsius ex eodem Taciti libro pilento usas fuisse vestales concludit. Isidorus lib. XX, cap. 12, carpentum definit esse pompaticum vehiculi genus quasi carrum pompaticum. [Col. 0270C] Itaque plentum, ad pompam ornatum et instructum, vocari potest carpentum. Pyrrhus Ligorius, de Vehiculis cap. 23, docet pilentum, carpentum et vehiculum unum pro altero accipi posse, quia omnia haec matronae usurpabant ad deambulationes et sacrificia. Joannes Schefferus in notis affirmat auctores, si accurati sint, distinguere: sed in opere de Re vehiculari cap. 25 probat pilentum carpento honoratius fuisse, et pilento matronas ad ludos et sacrificia vehi solitas, ac simili modo vestales, quibus jura omnia, matronarum propria, erant concessa. Livius lib. V, cap. 25, de auro a matronis in aerarium collato, ait: Grata ea res, ut quae maxime fuit, honoremque ob eam magnificentiam ferunt matronis habitum, ut pilento ad sacra ludosque uterentur.
1089. Barthius lib. XLII, cap. 17, legit spectabilis, neque consulte agere criticos ait, qui exspectabilis reponunt. Legunt etiam spectabilis Ald., Gis. et alii vulg. cum Heinsio. Alex., Urb. At Weitzius cum suis [Col. 0270D] et Rat. reposuerat exspectabilis, quod exstabat etiam in Sich. et Gis. 1 ed. ad oram. Pro imputat Giselinus margini apposuit implicat ex codice Pulmanni; sed non approbavit. Quonam enim modo se vestalis implicat, et immiscet urbi, si pilento molli residet, si spectabilis est, ut publica pompa, si in meliore podii parte sedet? Explicat ergo Giselinus IMPUTAT, objicit, ostenditque ignominiose, et quasi eo ipso urbem impensae perditae coarguens. Verbo imputandi eodem sensu usus est Suetonius in Tiberio cap. 53. Teolius ex cod. Vat. Alex, adjicit glossam IMPUTAT, exprobrat, sibi, suaeque virginitati reipublicae salutem deberi. Fortasse nihil aliud voluerit Prudentius, nisi quod vestalis se ostentat spectabilis ore retecto. Nam antea in nostris virginibus laudaverat sancto tectum velamine vultum, et vestales velamine capitis non fuisse usas ex nummis veteribus perspicitur. Quamvis autem pilentum superne esset tectum, et in camerae modum constructum, tamen ex hoc versu colligitur patuisse ad latera, quibus sese conspiciendas vestales praebebant. [Col. 0271B] Aldus nullo sensu interrogationis notam post hunc versum affixit.
Transfert emeritas ad fulcra jugalia rugas,1090. Caveae, theatri, I.
1091. Sanguinis, generationis; I.
1092. Congressus, certamina. —Vendita, empta, quia ad hoc visebantur, ut in theatro ludis interficerentur, I.
1094. Phaleris, muliebribus ornamentis; phalera proprie ornamenta equorum, et phaleratum sermonem [Col. 0271B] vocamus valde ornatum. —Lanistis, gladiatoribus, Iso.
[Col. 0272A] 1095. O, ironice, Iso.
1097. Ait, dicit, I.
1099. Vitalibus, praecordiis, I.
1100. Secutor, gladiator, I.
1102. Latii, Italici, I.
1104. Bene, male, vel bene dicit, quia aliquando [Col. 0272B] ornate cingebant, aliquando turpiter, I.
[Col. 0271B]1090. Heraldus in Arnobium pag. 274, et Elmenhorstius in eumdem pag. 54, hos versus illustrant. Cyprianus ep. 2 ad Donatum: Paratur gladiatorius ludus, ut libidinem crudelium luminum sanguis oblectet. Impletur in succum cibis fortioribus corpus, et arvinae toris membrorum moles robusta pinguescit, ut saginatus in poenam carius pereat: homo occiditur in hominis voluptatem, et, ut quis possit occidere, peritia est; scelus non tantum geritur, sed et docetur. Quid potest inhumanius, quid acerbius dici? . . . Quid illud, oro te, ubi se feris objiciunt, quos nemo damnavit?
1092. Gladiatores suam artem exercebant, ut alerentur: hinc vulnera vendita pastu vocat. Propertius eleg. 8 lib. IV: Qui dabit immundae venalia fata saginae. Vide notas Vulpii.
1093. Ald., Tornaes., sed et; lege sedet. Verbum sedet videtur proprium ad exprimendam arrogantiam [Col. 0271C] feminae. Sic Juvenalis sat. 10, Sedet illa parato Flammeolo.
1094. De vittis paulo ante. Lipsius lib. I Saturn. serm., cap. 15, Prudentium quasi bardum aliquem nostri aevi hominem, aut puerum de schola traducit, et tantum non vapulare jubet. Lanista, ait, carnificem designat ex Isidoro. Pro gladiatoribus Prudentius usurpat: parum proprie, imo imperite. Primum a Lipsio quaeram cur Prudentium Isidoro non praeferat, si forte de vocis alicujus significatione inter se dissideant? Praeterea apud Isidorum lib. X Etym., lit. L, ita lego: Lanista gladiator, id est carnifex Tusca lingua appellatus, a laniando scilicet corpora. Donatus in Eunucho act. II, scen. 2, lanios ait esse qui laniant pecora, unde et lanistas dictos qui laniandis praesunt gladiatoribus. Janus Gruterus ad Senecae lib. VI de Benef., cap. 12, fuse exponit quinam fuerint lanistae. Aliqui docent fuisse magistros et institutores gladiatorum. Juvenalis sat. 3, vers. 157: Hic plaudat [Col. 0271D] nitidi praeconis filius inter Pinnirapi cultos juvenes, Juvenesque lanistae. Ubi alii exponunt filios principis gladiatorum qui gladiatores instruebat, alii filios magistri gladiatorum qui artem armorum tractandorum decebat. Prudentius primae significationi vocis laniare inhaeret.
1095. In editione Parmensi mendose, adictus, conjunctim.
1097. Rat., agit esse cum glossa aestimat.
1098. Juretus testatur, in quibusdam codd. legi virgo molesta facili lapsu. Modesta ironice vera est lectio: ut antea pudor almus, et expers sanguinis. Veteres pollicem vertebant cum favorem denegabant, et in spectaculis, cum mortem imperabant. Juvenalis sat. 3, vers. 36, Verso pollice vulgi, Quemlibet occidunt populariter. Contra pollices, cum faveamus, premere etiam proverbio jubemur, aiebat Plinius lib. XXVIII, [Col. 0272B] cap. 2. Hunc ritum illustrat Angelus Politianus Miscel. syllog. cap. 42. Romani plerumque gladiatores qui vitam in certamine impetrare cupiebant occidi imperabant, illisque favebant, qui libenter morerentur, aut ferociter gladium insererent jugulo. Ejus rei testimonia sunt apud Senecam lib. I de Tranquillit. vitae cap. 11, et lib. I de Ira, cap. 2. Nostri hanc crudelitatem gentilibus exprobrabant, ut Tertullianus in lib. de Spectat., et Lactantius lib. VI, cap. 20: Quaero nunc an pii possint et justi homines esse, qui constitutos sub ictu mortis ac misericordiam deprecantes, non tantum patiuntur occidi, sed efflagitant, feruntque ad mortem crudelia et inhumana suffragia, nec vulneribus satiati, nec cruore contenti: quin etiam percussos jacentesque repeti jubent, et cadavera ictibus dissipari, ne quis illos simulata morte deludat. Ab hujusmodi cruentis spectaculis semper abborruisse Christianos, multo vero magis eos qui inter Christianos sacrorum ministerio vacarent, notum est.
[Col. 0272C] 1100. De secutore haec Isidorus lib. XVIII Etym., cap. 55. Secutor ab insequendo retiarium dictus. Gestabat enim cuspidem, et massam plumbeam, quae adversarii jaculum impediret, ut antequam ille feriret reti, hic exsurperaret. Haec armatura sacrata erat Vulcano: ignis enim semper aquam insequitur; ideoque cum retiario componebatur, quia ignis et aqua semper inter se inimica sunt. De retiario autem idem Isidorus cap. praeced.: Retiarius ab armaturae genere in gladiatorio ludo contra alterum pugnantem occulte ferebat rete ( quod JACULUM appellatur) ut adversarium cuspide insequente (forte insequentem) operiret, implicitumque viribus superaret. Quae armatura pugnabat Neptuno tridentis causa.
1102. Vat. A corrupte alatii pro latii. Ald. minus bene, palatii. Intelligo palatium ipsam Romam, ut ante vers. 765 palatia; aut etiam imperii pignus, de quo Livius lib. XXVI, cap. 27, Vestae aedem petitam, et aeternos ignes, et conditum in penetrali fatale pignus [Col. 0272D] imperii Romani. Quod pignus esse Palladium, nonnulli putant.
1103. Vestales dicebantur vitam populi redimere, vel quia sacra pro eo faciebant, vel quia, ut tradit Plutarchus in Numa, Si reo ad supplicium qui ducitur fortuitu factae sint obviae, is poena liberatur. Oportet autem jurare, a casu, non a consilio, fuisse hunc occursum. Rualdus in Animadvers. opponit verba praetoris ex edicto perpetuo apud A. Gellium lib. X, cap. 15: Sacerdotem vestalem, et flaminem dialem in omni mea jurisdictione jurare non cogam.
1104. Iso videtur legisse bene, vel male; sed verum est bene, vel bene. Plinius, lib. XVI, cap. 44, ita scribit: Antiquior illa est (lotos,) sed incerta ejus aetas, quae capillata dicitur, quoniam vestalium virginum capillus ad eam defertur. Fabrettus, de Column. Trajan. cap. 6, vestalibus comam attonsam et astrictam fuisse contendit. [Col. 0273A] Melius Lipsius distinguit, et in ingressu religionis semel tonsas fuisse, postea comam aluisse tradit, quam etiam ad colla diffusam hic Prudentii locus evidenter convincit; quod contra Fabrettum confirmat Montfauconius tom. III Antiquit. pag. 217. Nam ex Festo novae nuptae senis crinibus caput ornabant, [Col. 0273B] quo ornatu vestales utebantur. Ovidius, lib. III Fast. de Sylvia vestali, matre Remi et Romuli: Fessa resedit humo, ventosque accepit aperto Pectore, turbatas restituitque comas; et mox: Cum lapsa capillis Decidit ante sacros lanea vitta focos.
Inde ad consessum caveae pudor almus, et expers1105. Taeniolis, summitas vittae, sed hic pro tota tunica, I.
1106. Lustrales, quae lustrant, id est, purgant, I.
1108. Podii, circi, vel theatri, I.
1109. Faciem, gladiatoris, I.
[Col. 0274B] 1110. Impacto, immisso, Iso.
1113. Quod, hoc, Iso.
1114. Dux, o Theodosi: Ad Constantinum loquitur, filium Constantini. Theodosius, I.
[Col. 0273B]1105. Aldus scribit litia. In glossa legam libenter pro tota vitta, non pro tota tunica.
1106. Fabr., et Gis. ad oram, tristibus umbris. Urb. male, tectibus umbris. Subter humum sacra faciebant Vestae, quia eam terram esse credebant. Fortasse eam ob causam testibus umbris ait Prudentius: vel, ut putat Chamillardus, quia veteres credebant manes aris et focis adesse.
1107. Murmur saepe a Prudentio adhibetur pro voce submissa orantium. Vide praef. lib. I, vers. 36.
1108. Suetonius cap. 44 in Augusto: Virginibus vestalibus locum in theatro separatim, et contra praetoris tribunal dedit. Meminit etiam podii Juvenalis sat. 2: Omnibus ad podium spectantibus. Est autem podium in [Col. 0273C] amphitheatro moenianum supra zonam muri, qui campum ambibat, quod simul ornatus, simul spondae obtinebat locum, eratque aliquanto capacius caeteris gradibus. In podio considebant senatores, aliique dignitate praestantes. Jos. Emmanuel Miniana, vir laudatissimus, in dialog. de theatro Saguntino quaerit qua ratione in theatro podium in fronte scenae esse potuerit, cum constet ex Suetonio et Prudentio, vestalibus concessum fuisse locum in podio contra praetoris tribunal. Qua de re cum Emmanuelem Martinum consuluisset, is nodum non aliter dissolvit, nisi correcto Suetonio, ut legatur in amphitheatro pro in theatro, aut juxta praetoris tribunal pro contra praetoris tribunal. Sed, ut ego puto, podium in theatro contra scenam quidem erat, sed hemicyclum ita formabat, ut locus vestalibus assignatus contra praetoris tribunal esse potuerit, si scilicet ex una parte hemicyclus ab hoc tribunali inciperet, et ex alia in vestalium sedem desineret. Miniana acute observat, recte Prudentium dixisse podii meliore in parte, quia Tiberius decrevit [Col. 0273D] ut quoties Augusta theatrum introissset, sedes inter vestalium consideret, ex Tacito IV Annal. Fortasse lux aliqua major huic rei accedet ex verbis Bulengeri lib. I de Theatro, cap. 9: Theatrum non constitisse solo hemicyclo figura ejus, quod Romae est, M. Marcelli ostendit. Cum enim flexis post semicirculum lineis uterentur, ex integro circuli ambitu quartam partem adimentes, quod reliquum erat, theatro dabant. Arnobius lib. IV pariter objicit gentilibus quod sacerdotes et vestales sederent in spectaculis publicis. Sedent in spectaculis publicis sacerdotum omnium magistratuumque collegia, pontifices maximi, et maximi curiones; sedent quindecimviri laureati, et diales cum apicibus flamines; sedent augures interpretes divinae mentis et voluntatis; necnon et castae virgines, perpetui nutrices et conservatrices ignis. Illud animadverto, [Col. 0274A] videri jam aevo Prudentii cessasse ludum athletarum: nam Nero, ut in ejus Vita refert Suetonius cap. 12, ad athletarum spectaculum invitavit et vestales; quia Olympiae quoque Cereris sacerdotibus spectare conceditur. Si autem Prudentii aetate vestales athletarum ludo adfuissent, Prudentius non praetermisisset [Col. 0274B] argumentum inde petere contra earumdem pudicitiam.
1109. Ald., Gis., tridente. Alii, tridenti. Ald. male distinguit spectant aeratam faciem? Mirmillo ferro faciem tegebat: hic est secutor, de quo ante dixi, qui cum retiario componebatur. Retiarius tridenti, seu fuscina, et reti armatus erat.
1110. Widm., quatiunt. Ald. male distinguit hastilia saucius, et quam.
1111. Vat. A perperam, arenis. Urb. et Alex. scribunt harenis.
1112. Rat., quando, supra recte, quanto. Ex his versibus Prudentii colligitur vestales suo tempore nondum abolitas fuisse. Lipsius quaerit quo tempore desierint, et respondet sub Theodosio seniore id accidisse, et hoc ipsum plerique affirmant. Verum solum constat a Theodosio aliisque antiquioribus imperatoribus Christianis redditus et privilegia vestalibus negata fuisse: sed permanebant ipsae nihilominus [Col. 0274C] post hujusmodi edicta, et privilegia etiam nonnulla aut conservabant, aut connivente magistratu, iterum sibi arrogabant. Sic per Orientem anno 396 privilegia sacerdotum penitus ab Arcadio abolita sunt lege 14 cod. Theod. de pag. Nec gratulentur, ait, se privilegio esse munitos, quorum professio per legem cognoscitur esse damnata. Tamen nonnulla privilegia remansisse observat Gothofredus, puta, Alytarchae urbis Antiochenae privilegium, cupressi videlicet unius ex luco Daphnensi exscindendae, quod tandem a Justiniano abolitum fuit. Igitur vestales virgines, subtractis redditibus, et diminutis aut abolitis privilegiis, sensim evanuerunt, ut conjicere licet. Ac fortasse huc respicit epistola Symmachi 99, lib. IX, ad virginem vestalem: Diceris ante annos legibus definitos vestali secreto velle decedere. Nondum credo rumori, sed assertionem tuae vocis exspecto. In inscriptionibus quas ad vers. 909 exaravi, Symmachus et Nicomachus pontifices majores multo post abolita privilegia vestalium appellati sunt.
[Col. 0274D] 1114. Honorium intelligi dubium non est, quidquid glossae dicunt, quae inter se contrariae sunt, neque ulla ex parte verum attingunt. Lipsius, lib. I Saturn. serm., cap. 12, de ludo gladiatorio haec fere refert: Nervam sumptus numerumque gladiatorum minuisse, non penitus sustulisse, quod falso dixit Zonaras; Constantinum ex Sozomeno, Eusebio, Callisto lib. VII, eos ludos vetuisse; sub Constantio iterum ludos irrupisse, ut colligitur ex cod. Theod., Augustino, et Prudentio. Lex Constantini haec est lib. XI, tit. 43 cod. Just.: Cruenta spectacula in otio civili et domestica quiete non placent: quapropter omnino gladiatores esse prohibemus: quae lata fuit Paulino et Juliano conss., anno Christi 325. Guillelmus Pyrrho in notis Claudiani ad usum Delphini Paneg. Mallii Theodori ait, inter alios ludos a Claudiano non [Col. 0275B] recenseri gladiatorios, quia sublati erant a Constantino. Melius dixisset ab Honorio.
866 Tempora taeniolis, et licia crinibus addunt?1116. Vacat, residuus est. —Paterni, Arcadii, I.
1121. Dux, o Theodosi, I.
1123. Tingi, maculari, immolari, I.
[Col. 0275B] 1124. Litari, sacrificari, I.
[Col. 0276A] 1125. Voluptas, delectatio aliorum, I.
1126. Caedibus, miserorum, I.
1127. Arena, theatrum, I.
[Col. 0275B]1115. Lipsius loc. cit. notat bene sacrum dici, quia diis inferis placandis ludus gladiatorius erat sacer. Arma ipsa diis erant sacra. Vide comment. ad vers. 1100. Isidorus, de Spectaculis lib. XVIII, cap. 16: Igitur in Hetruria inter caeteros ritus superstitionum suarum spectacula quoque religionis nomine (Lydi) instituerunt. Inde Romani accersitos artifices mutuati sunt.
1118. Ald. mendose, servabit pietas.
1122. Fabr., Bong., Gis., Alex. a prima manu, patris. Alii, patri, melius.
1125. Scriptores veteres passim spectacula vocant voluptates; et Isidorus loco citato ait: Spectacula, ut opinor, generaliter nominantur voluptates, quae non per semetipsa inquinant; sed per ea quae illic geruntur. Symmachus ad Theodosium et Arcadium [Col. 0275C] scribens ep. 19, lib. X, de Populo Romano, ait: Orat igitur [Col. 0276B] clementiam vestram, ut post illa subsidia quae victui nostro largitas vestra praestabit, etiam curules. ac scenicas voluptates circo et Pompeianae caveae suggeratis. Apud Cassiodorium aliquoties mentio fit tribuni voluptatum.
1128. Recte homicidia ludat, quia ut notat Grangaeus, ars ipsa gladiatorum ludus dicitur.
1131. Ald., Urb., Weitz., Gis. et alii, belli. Oxon., prior Rott., Heins., Alex., a prima manu, recentiores, etiam Gallandius, bellis. Heinsius praeterea laudat pro bellis nonnullos Weitzianos: sed Weitzius edidit belli, neque ullam discrepantem scripturam adnotavit. Concinnius certe et congruentius est bellis sequitur, ut illico pietate sequatur.
Aldus post versum ultimum addit Finit contra Symmachum; Rat., Explicit liber secundus; Vat. A. nihil; quem codicem in secundo libro contra Symmachum esse corruptissimum, nec in priori valde bonum monuit [Col. 0276C] hoc loco Mariettus.
868 Et tam triste sacrum jubeas, ut caetera, tolli.
Peristephanon
Libro Peristephan ω n plerique odam Immolat Deo Patri tanquam praefationem apponunt, quam auctoritate optimorum codicum ad finem operum nos rejicimus. Titulus in fere omnibus est Liber Peristephan ω n, aut Incipit liber Peristephan ω n, ut habet Vat. A, et Egm. In Vat. S. inscriptio De coronatis. Melius S. Gregorius Turonens., lib. I de Gloria martyrum [Col. 0275D] cap. 93, Praebet hujus rei testimonium Aurelius Clemens in libro Coronarum his versibus dicens: Illa laus occulta non est, etc. Nam liber Peristephan ω n Latine inscribendus esset de Coronis, scilicet SS. martyrum. Etsi autem hic liber commendatione non egeat, tamen juvat audire Petrum Crinitum lib. V de Poetis Lat. Praecipuam laudem consecutus est (Prudentius) judicio doctiorum ex eo poemate, quo prosequitur illorum probitatem atque constantiam qui seipsos devoverunt pro Christiana religione. Giselinus observat, eroum maxime SS. martyrum laudes celebrari qui in Hispaniae regno oppetierunt, tum ut haberent posteri quorum vestigia insistere firmiterque persequi possent, tum ut eadem opera scirent quibus auctoribus summum illud fidei bonum acceptum ferendum esset. Non dissimili studio lo. Ignatius de Larralde S. J. an. 1749 Matriti edidit in-8 o opus inscriptum: Annus sanctus poetice concinnatus: quod ante a me quaesitum, ut in Hymnodia Hispanica ejus mentionem facerem, postea indicavit cl. Raymundus Diosdado a se repertum, dum librorum cognitionem [Col. 0276C] ad bibliothecam Hispanam, quam aliquando edere optamus, diligenter comparat undecunque.
Vers. 3. Notis, characteribus, Iso.
4. Pollet, splendet. —Ibera, Hispanica, I.
8. Arenas, sepulcra, I.
[Col. 0278A] 10. Exteri orbis, alienae provinciae, I.
12. Ambiant, desiderant, I.
13. Congessit, cumulavit, Iso.
[Col. 0277C]Vers. 1. Inscriptio primi hymni apud Aldum est Hymnus SS. martyrum Hemeterii, et Cheledonii Calaguritanorum. Ita enim correxit, cum prius edidisset Emiterii et Chaledonii; correctionem non vidit Heinsius, qui Aldum scripsisse affirmat Emiterii et Chaledonii. [Col. 0276D] Codex Ambrosianus, Incipit Aur. Prudentii Clementis hymnus in laudem SS. martyrum Emeteri, et Chelidoni Calagorritanorum. In quo codice Ambr., ut in Aldo, hic hymnus proxime subsequitur martyrium Romani, quod libro separato in multis codd. continetur. Thuan. scribit Ematerii et Cheledoni Caleguerritanorum. Rot., Passio Hemetrii et Celedonii. Metrum trochaicum. Alt., Hymnus in honorem SS. martyrum Hemiterii, etc. Egm., Hymnus SS. martyrum Emeteri et Cheledoni Calagurritanorum. Heinsius cum Put., Hymnus in honorem SS. martyrum Emeterii et Chelidonii Calagurritanorum. Vat. A, Hymnus SS. martyrum Emetri et Chelidoni Caesaraugustanorum [lege Calagurritanorum ]. Vat. B, Hymnus in honorem martyrum . . . . (lacera est pagina hoc loco, et Celedonii Calagurritanorum. Alex., Hymnus in honore SS. Emiterii, et Chelidonii, a secunda manu) in honorem. In aliis condicibus nullus est titulus. Equidem haec nomina in tanta veterum codicum varietate ita scribo, ut in breviariis nostris invenio: quamvis antiquitatem redolere videatur Chelidonius. Lesleus [Col. 0277A] in not. ad Missale mozarab. advertit, Acta horum martyrum antiquissima, quae olim in Hispania legebantur, omnino consentire cum Missali mozarabico [Col. 0277B] et hymno Prudentii. An autem fuerint Calagurritani hi duo martyres, dicam in fine hymni. Nam in lemmate Calagurritani martyres dicuntur, quia Calagurri passi sunt; nec constat a Prudentii manu ita scriptum. Hi versus in codice Marietti terni, et terni distinguuntur per characteres majusculos et rubros. Aldus hanc distinctionem neglexit. Alii ita singulos versus dividunt. Scripta sunt coelo duorum Martyrum vocabula. Giselinus in comment. ad hymnum Cathem. Omni hora hos versus omnino per integros trochaicos scribendos esse contendit, et Jacobum Meyerum laudat, quod elegantissime illum hymnum et hunc primum Peristephan ω n mutata carminis forma restituerit, cum antea essent secti in Alcmanios et Euripidios. Revera Alemanius et Euripidius integrum versum tetrametrum catalecticum faciunt. Verum non solum in multis veteribus membranis, sed etiam in editis ante Meyerum integri trochaici horum hymnorum descripti reperiuntur. Initium hujus hymni venustissime petitum est ex Lucae X, 20: Gaudete [Col. 0277C] autem, quod nomina vestra scripta sunt in coelis. Neque semel Prudentius de hoc libro vitae locutus est. Coelo pro in coelo Paulinus Nat. 11.
2. Egm., aureisque, minus bene.
3. Gis., notis et idem: Bollandiani etiam ita ediderunt; nescio an ex suis codd., an quia ita in Giselino invenerunt. Giselinus metro consulere voluit: sed scripti habent eadem, et haec erat tunc consuetudo ut in accusativo et nominativo plurali utraque, eadem secunda produceretur. Etiam in breviario mozarabico legitur eadem. Exstat autem hic hymnus in eo breviario ad diem 3 Martii, ex quo lectiones discrepantes adnotabo. Becmanus, in Manuductione ad ling. Lat., cap. 11, affirmat, in hoc hymno, ut tunc vulgo imprimebatur, vicies, aut ultra, sententiam pendere, et implexam esse, quod distinctiones per commata, cola, puncta vel omitterentur, vel non suo loco figerentur. Initium ejusdem hymni ex ms. Palatino emendavit et distinxit. Hunc autem versum ita legit, [Col. 0277D] Sanguinis notis ea idem scripta terris tradidit. Recte quod attinet ad metrum; sed, ut puto, non ex fide veterum mss. Weitzius, qui codicem hunc ipsum Palatinum, ut ego arbitror, consuluerat, hanc varietatem non indicavit. In Urb. reperi notis eorum. Ut autem in coelo aureis litteris no mina adnotata dicit Prudentius, ita eadem in terris scripta ait notis sanguinis per martyrium fusi. Sunt enim notae velut compendia litterarum, ut ad hymnum S. Cassiani explicabimus.
4. Hoc loco terra Ibera pro regione peculiari Hispaniae Iberia dicta, congruentius accipitur quam pro tota Hispania. Barthius, lib. XL Advers., cap. 7, notat stemma scriptoribus aevi cadentis esse pro corona: qua voce Ennodius uti amavit, sed a Sirmondo et Schotto, qui Ennodio vindices uno eodemque anno contigerunt, stemmata in schamata mutata sunt: quod Barthio displicet, quia stemmata pro ornamentis sequior aetas mille locis dixit. Ego puto Prudentium ad inscriptionem ipsam sui libri respexisse: inscripsit [Col. 0278A] librum Peristephan ω n, et statim canit, hoc stemmate pollere terram Iberam. Qui Graece sciat, stemma et stephanos eadem esse origine et significantione, facile [Col. 0278B] norit. Hericus Altissiodorensis verba hujus versus expressit lib. II, Virgineo plane pollebit stemmate felix. Pro corona etiam videtur accipere Paulinus de Obitu Celsi: At quos coelesti pietas evexerit actu Participata gerent stemmata rege deo. Vide Comment. ad vers. 81, hymn. 7. Cathem. Gifanius verbo POLLERE miratur hoc verbum vix hodie notum esse, quod antiquioribus hominibus tam fuit familiare, ipsi etiam Ciceroni, pro valere.
7. Egm. vitiose hicalentes pro hic calentes. Brev. Moz. corrupte hauxit undas caedit ictu.
8. Vat. A male, arenae. Gretzerus, de Sacr. Peregrin. lib. I, cap. 18, egregie hos versus ad suum argumentum comprobandum producit. Baronius in martyr. Rom. ad diem 3 Martii eosdem versus laudat ad pium fidelium cultum ostendendum. Peveratus prudenter observat quanta veneratione primi Christiani sanguinem SS. martyrum prosecuti fuerint, quandoquidem illitas cruore arenas confrequentaverint obsecrantes. Posthinc notis mss. doctissimi [Col. 0278C] hominis commodum, suisque in locis utar, quas a cl. Antonio Polop singulari studio ac diligentia descriptas, atque e Ferraria missas penes me habeo.
10. Brev. Moz., Exter hic nec non et urbis ut colonus, quod indiget correctione. Notandus est concursus non solum Hispanorum, sed aliarum etiam gentium ad sepulcra martyrum. Hospinianus, de Orig. fest. Christ. pag. 12 et 13, agens de memoriis martyrum, innuit solum post S. Augustinum peregrinationes ad sepulcra martyrum originem sumpsisse: quod non solum Prudentii carminibus, sed innumeris etiam Augustini locis refellitur.
11. Fabr., Gis., Ald., Brev. Moz., praecucurrit. Plerique, etiam Bollandiani, percucurrit. Gifanius in PER legit ex vet. lib. percucurrit, et affirmat vocabula articulo per juncta apud veteres fuisse plurima, quae hodie vel in prae vel aliter sunt commutata; ut perdurat teneras in Psychomachia. Petavius, tom. IV, lib. XIV, cap. 11, ex hoc aliisque locis Prudentii observat, [Col. 0278D] eum in triumphis martyrum eleganti carmine describendis saepius eorumdem reliquias et sepulcra, ac tam his cultum et honorem tributum quam indidem repensa beneficia commemorare. Patres Latinos Graecosque consentientes adducit Petavius.
12. Brev. Moz., ambiunt. Cellarius, non infelix grammaticus, hoc loco theologum infeliciter agit. PATRONOS MUNDI. At hic, inquit, unus est Christus. Ne sutor ultra crepidam. Pace non solum grammatici heterodoxi, verum etiam omnium theologorum reformatorum liceat Prudentio, liceat nobis SS. martyres patronos mundi dicere ea phrasi ac significatione, quam jam aetate Prudentii fama proditrix in omnes terras percurrens annuntiavit, Hic patronos esse mundi, quos precantes ambiant. S. Augustinus non semel martyres patronos, et martyrum patrocinium dixit, praesertim in lib. de Cura pro mortuis.
13. Cellarius ait, ultimam in frustra insolenter correptam esse. Dubium mihi non est, quin ultima in [Col. 0279B] frustra communis sit, quamvis saepius producta inveniatur. Avienus in Arateis corripuit.
871 Aureis quae Christus illic adnotavit litteris,17. Murmur, precem, I.
21. Testibus, martyribus, nam martyres testes interpretantur, I.
23. Dispendio, in dispendio, I.
[Col. 0280B] 25. Probis, probatis, bonis; et dicitur probus, quasi probitate, vel bonitate probatus, I.
27. Hostico, hosticus, et hostilis unum sunt, I.
30. In fonte rubro, sanguinis, I.
[Col. 0279B]15. Egm., justum est poposcit, male.
16. Ald., Brev. Moz., suffragantum: lege suffragantium.
17. Ald., Gis., Noms., Rott., Bollandiani, sinant; alii, sinunt. Nebrissensis legit sinant, et ait ordinem esse, Audiunt, et statim ferunt preces ad Deum, ut non sinant inane murmur, ( subaudi quod ) fuderit ullus voce. Obscura sane constructio. Lege non sinunt, et sententia clare procedet. Cham. mendose, murmure pro murmur. De hac voce vide praef. lib. I contra Symm. vers. 36, quae hoc loco Chamillardo displicere non videtur. Hic iterum Cellarius notulam impiam apponit: NON SINUNT . . . . AUDIUNT: Ex mysterio iniquitatis [Col. 0279C] operari tum incipiente. Quid ineptius? Prudentius sancte affirmat hanc persuasionem et consuetudinem in omnes terras permanasse, et Cellarius docere nos vult mysterium id esse iniquitatis, deinde id mysterium jam tum incipere. Verius possumus dicere religionem et pietatem; qua sanctos colere et invocare decet, primis Ecclesiae saeculis viguisse, nunc refrigescere. Vide proleg. cap. 7.
18. Vide, non mysterium iniquitatis, sed catholicam doctrinam de invocatione sanctorum: Ad aurem Regis aeterni ferunt. Inde larga fonte ab ipso dona terris influunt. Deus igitur, fons bonorum omnium, terris dona immittit intercedentibus sanctis; quos proinde aequum est rogare et venerari.
19. Gis. ad oram, unde larga. Brev. Moz. corrupte, inde largo fonte abyssi. Deum fontem esse omnium bonorum, noster saepissime profitetur.
20. Vat. A mendose, supplicium. Nebrissa acute animadvertit causas hic esse morbos; unde causarii [Col. 0279D] dicuntur valetudinarii, et causaria missio quae propter valetudinem laboribus militiae solvit. Giselinus in libris suis, hoc est medicis, hanc significationem non videtur invenisse: exponit enim; Efficiunt, ut quarumcunque rerum causa venere, exoratores abeant. Prudentius verbo jurisconsultorum et militum usus est ad morbos indicandos: quanquam jureconsulti Dig. lib. XLIX, tit. 16, leg. 13, definiunt, missionem causariam esse, cum quis vitio animi, vel corporis minus idoneus militiae renuntiatur. Simili significatione valetudinarium, sive infirma valetudine utentem Itali dicunt eagionevole, et Hispani achacoso. Etsi enim in Diction. academ. Hisp. prima significatio vocis achaque dicatur esse infirma valetudo, unde postea accipitur pro praetextu sive excusatione, diligentius tamen quaerendum esset an res contrario modo se habeat.
21. Hailsbr., Widm. supra, suis bonis. Melius bonus. Martyres Latine sunt testes: hinc suis testibus.
22. Brev. Moz. contra metrum, isti sunt, quos. Rat. et Brev. Moz. non male, quos nec talena dura, [Col. 0280B] nec mors terruit. Alii, quos nec catenae, dura nec mors terruit. Pro dura multi habent dira cum Bolland., Ald., Weitz., Gis., Vat. A et B. Verum Gifanius cum veteri lib. dura omnino legendum contendit: nam de horrore mortis agitur, ideoque dura dicit, non de genere mortis, quod dira postularet. Exstat dura in Alex., Put., Thuan., duobus Torrentianis, Heinsio, et aliis. Catenas, quibus martyres vinciri solebant, saepe memorat Prudentius, ut paulo post in hoc hymno, in S. Fructuoso, in Cypriano, Augustinus in psalmum CXXXVI: Gaudet iniquus in pompa, gaudet martyr in catena. Plura ex Tertulliano, Lactantio, Cypriano, Hieronymo, et Actis martyrum proferunt Gallonius cap. 3 de Cruciatibus SS. martyrum, et Gaspar Sagittarius in opere de eodem [Col. 0280C] argumento cap. 2.
23. Ald. male distinguit fateri, sanguinis dispendio Sanguinis sed. Nec bene Teolius, sanguinis dispendio: Sanguinis; sed tale.
24. Gis. ad oram utriusque editionis, rependit largior non male; caeteri, longior.
25. In Vat. A, Egm., Palat., Alt., Rott., Noms. omittitur est post decorum. Melius addetur, ne hujusmodi hiatus magis familiares Prudentio faciamus quam Prudentius ipse voluerit. Cauch. pro probis in cod. vet. invenit probum, ex quo conjiciebat probrum non inconcinne, ut putat Heinsius.
26. Vat. A, membra mortis: emenda morbis. Ita in Brev. Moz. pro excidenda legendum exedenda. Hic etiam membra texta dicuntur, ut in hymno Exseq., Et dissona texta retexi. Alibi crates lutea corporis.
27. Egm. corrupte, histico pro hostico. Vat. B, Prag., Rat., Weitz., Gis., Bollandiani domare. Ald., Alex., scripti Heinsiani donare, quod elegantius esse [Col. 0280D] Heinsius existimat: et ita etiam legitur in Brev. Moz. Teolius cum ait, non aliter habere Vaticanos codices, non omnes, puto, intelligit. Weitz., Egm., Widm., mortem, et hostem. Burmannus in Anthologia testatur, in Egm. ita legi, quamvis ab Heinsio haec varietas animadversa non fuerit. Heinsiani cum Brev. Moz., Bollandianis legunt morte et hostem vincere. Sed Alex., Vatt. A et B, Rat., mortem, et hostem. Aliud magis placet.
28. Brev. Moz. contra metrum et sensum, patitur. Arnobius lib. I adversus gentes: Nemo unquam innocens male interemptus, infamis est: nec turpitudinis alicujus commaculatur nota, qui non suo merito poenas graves, sed cruciatoris perpetitur saevitiam.
29. Hymno 10 Cathem., vers. 90: Quod per cruciamina lethi Via panditur ardua justis.
30. Brev. Moz. mendose, rubrosi decoris pro rubro sede cordis. Martyrium dicitur baptismus sanguinis, et baptisterium appellatur fons. Hinc ethnici S. Pudentem sanguine perfusum irridebant: Salvum lotum, [Col. 0281B] salvum lotum, ut in Actis S. Perpetuae legitur. Adisis Ruinartium.
Laetus hinc tersis revertit supplicator fletibus,31. Rudem, inconsuetam. —Laboris, qui antea bene vixerant, sed excocti diversis suppliciis, I.
32. Perenne, milites cingulo utebantur. —Cingulum, coronam, I.
33. Sueta, antea, quondam. —Militat, nunc, gladio spiritus. —Sacrariis, Christi templis, I.
[Col. 0282A] 35. Draconum, quia vexilla regum erant in modum draconum, vento in se recepto, Iso.
37. Vile, scilicet esse. —Expeditis, in paratis, vel porrectis, I.
42. Defugas, defuga, vel refuga, vel perfuga vocatur qui unum reliquit, et ad alium confugit, I.
[Col. 0281B]31. Ald. contra metrum, ante viam.
32. Ald. probe ediderat Milites, quos ad perenne cingulum Christus vocat. Nescio, cur male correxerit Milites, quos ad perenne cinguli Christus vocat. Iso cingulum exponit coronam: melius diceret militiam, qua perennis corona acquiritur.
33. Brev. Moz. corrupte, bello ense armis militat sacratis. In Put., nunc fidei militat pro militat sacrariis. Tunc producenda esset secunda in fidei, ut revera producitur a Lucretio, et saepius a Paulino. Sed cum Prudentius saepissime eam corripuerit, Puteani lectionem non admitto. Vide comment. ad vers. 62 Dittochaei. Dubitare aliquis posset an hi SS. martyres, relicta militia Caesaris, inter clericos militaverint ex his verbis militant sacrariis. Et trahi huc possent voces infra referendae, orarium et annulus, quae ornamenta etiam erant ad clericos spectantia. Sacrarium plerumque accipiebatur pro altari. Vide [Col. 0281C] hymn. S. Vincentii vers. 517, Subjecta nam sacrario, et hymnum S. Laurentii vers. 51, Talenta sub sacrariis. Caeterum cum Prudentius clare locutus non fuerit, eos inter clericos recensens, solum intelligitur eos militiam Christianam fuisse amplexos, ut ex versu seq. liquet.
34. Brev. Moz. trajicit verba et metrum corrumpit, signum crucis eligunt. Christiani interdum militiam Caesaris abjiciebant, quia, ut ait Ruinartius de Maximiliano martyre, sub imperatoribus ethnicis, qui milites saepius sacrificare diis jubebant, frequentes erant militibus occasiones peccandi. Itaque Dioni interroganti, Qui militant, quae mala faciunt? respondit Maximilianus: Tu enim scis quae faciunt. Vide ejus et S. Marcelli Acta.
35. Vat. A mendose, draconem. Fabr. male, quod gerebant. Conjici potest quae gerebant. Lipsius de Milit. Rom. lib. IV, dialogismo 5, multa disserit de draconibus, signis militaribus, et quaerit an in velo [Col. 0281D] sic depicti fuerint, aut acu texti, an potius totum corpus solidum fuerit e pannis. Putat autem Prudentium in primam sententiam inducere. Grangaeus in Comment. ad lib. II Symmach., vers. 713, censet Prudentium his duobus versibus respexisse ad effigiem Constantini, quae picta erat in tabula ante vestibulum palatii, in qua erat draco medio ventre cruce transfixus, ut docet Eusebius in Vita Constantini, lib. III, cap. 3. Accipe Eusebii verba: Quin etiam in sublimi quadam tabula ante vestibulum palatii posita, cunctis spectandum proposuit salutare quidem signum capiti suo superpositum: infra vero hostem illum et inimicum, qui impiorum tyrannorum opera Ecclesiam Dei oppugnaverat, sub draconis forma in praeceps ruentem . . . Idcirco imperator draconem telis per medium ventrem confixum, et in profundos maris gurgites projectum, sub suis suorumque liberorum pedibus cera igne resoluta depingi, proponique omnibus voluit. Ubi notanda est ratio pingendi cera igne resoluta διὰ τῆς κηροχύτου γραφῆς. Haec quidem tabula nummis pluribus [Col. 0282B] expressa fuit, quorum figuram exhibet Baromus tom. III Annal., ad an. 325, num. 206. Hoc ait Prudentius, duos hos martyres, cum antea fuissent draconarii, praetulisse crucem, quae draconem subdidit; sive quia respexit ad effigiem Constantini, ut non immerito suspicatur Grangaeus, sive quia vere draco, hoc est daemon, virtute crucis subactus est. Ammianus signorum quibus draco exhibebatur, vivam imaginem ob oculos ponit lib. XVI: Alternumque potestatis gressus multiplices alios purpureis subtegminibus texti circumdedere dracones, hastarum aureis, gemmatisque summitatibus illigati, hiatu vasto perflatiles, et ideo velut ira perciti sibilantes, caudarumque volumina relinquentes in ventum. Quod autem Chamillardus cum Nebrissensi ventosa pallia interpretatur vana et superba potius quam vento agitata vel tumentia, non assentior. Peveratus explicat VENTOSIS ita textis draconibus per rotunditatem et inanitatem, ut vento turgescerent, quem per guttur admittebant. Postea vero ad verbum PALLIIS colligit, ex mente Prudentii dracones [Col. 0282C] solum fuisse depictos, aut acu textos in velo, non ut vento per guttur concepto sibilarent, quod nonnulli affirmant ex Claudiani versibus. Ego puto pallia dici ventosa, quia vento agitata tumescunt, et dracones eodem sensu sibilasse, quod pallia vento impulsa sonum sibilo similem edunt. Claudiani versus sunt de tertio consul. Honorii: Hi volucres tollunt aquilas, hi picta draconum Colla levant, multusque tumet per nubila serpens Iratus, stimulante noto, vivitque receptis Flatibus, et vario mentitur sibila tractu. Dracones per singulas cohortes a draconariis ferebantur ad bellum, aquilae per legiones: adeoque aquila erat militiae princeps signum.
36. Thuan. male, in signo lignum. Suspicabatur Heinsius insigne ligni.
37. Brev. Moz., spiculum. Vegetius lib. I: Quid ipsi draconarii atque signiferi, qui sinistra manu hastas gubernant. Quae verba a Chamillardo adnotata sunt et exstant cap. 20 ejus lib. I. Sed cur Prudentius ait [Col. 0282D] dextris? Opinor, quia Prudentius enumerat ea fere omnia quae milites solent facere, etiam draconarii, si res postulet, depositis interea signis.
38. Brev. Moz., castra forte, male.
39. In Vat. A erat haec vox manus addita supra minutioribus characteribus.
40. Christianos vocat secundos Israelis posteros, quia, primis Israelitis rejectis, illi successerunt.
41. Brev. Moz. minus bene, auctor aulae.
42. Brev. Moz., Fabr., refugas, non ita bene ac defugas. Latinius, perfugas. In Alex. est defugas, sed g videtur factum recentiori manu. Hoc vocabulum defuga etiam reperitur lib. XII cod. Theod. tit. et lege ult., Curiae vel collegii defugas. Barthius, lib. XLI. Advers. cap. 15, asseruit refugas esse mendum, et in vett. codd. et edd. legi transfugas; quod ego nusquam vidi. Existimat autem Barthius utrumque esse vitiosum, et apostatas olim fuisse: quod minime persuadet. Nebrissa ait litare esse sacrificare improprie; nam proprie est sacrificio impetrare. Giselinus [Col. 0283A] hanc differentiam perpetuam et constantem esse negat, et aliquando litare sumi pro sacrificare contendit. Non autem probat id proprie fieri. Caeterum aliorum consuetudo in ea significatione adhibenda Prudentium tuetur, sive propria illa dicatur, sive impropria. Nescio tamen cur Giselinus fidenter affirmet, nostri portae auctoritatem nullam esse: nam quod addit praesertim in quo illum critici uno ore damnarunt, videndum id est, quinam hi sint critici, et cur damnent.
Nec rudem crudi laboris ante vitam duxerant44. Illa, fides. —Ungulas, genus tormenti quo corium martyribus detrahebatur, I.
45. Expetebat, desiderabat, I.
[Col. 0284A] 46. Boiis, boia et baga unum sunt; bucae in plurali sunt catenae, I.—Bagis, id est bouga, Vat. S.
[Col. 0283B]44. Brev. Moz. male scribit bissulcas. SS. martyres interdum securi, saepius gladio fuisse percussos, quia gladio occidi major erat ignominia, probat Gallonius cap. ult. de Cruciat., ubi etiam confirmat gladio percutiendos virgis primum caedi consuevisse. S. Ambrosius de securi pulchre class. 1, epist. 25: Scio plerosque gentilium gloriari solitos, quod incruentam de administratione provinciali securim revexerint. Aringhus dubitat an artis, an martyrii insigne fuerit securis in duobus lapidibus sepulcralibus insculpta, quam exhibet tom. II Romae Subterr., lib. VI, cap. 50. In imagine SS. septem Dormientium, quam ex vetusto monumento exhibui tom. I, pag. 356, cernere licet duas secures, alteram prope S. Malcum, alteram prope S. Martinianum, quae martyrii eorum sunt instrumenta, ut clavae nodosae prope Maximianum et Joannem, clavi prope Constantinum et Danesium, fax ardens prope Sarapionem, et uncus ad ejusdem pedes quo scilicet corpora defunctorum martyrum [Col. 0283C] ad scalas Gemonias, aut ad cloacas publicas, aut ad flumina trahi solebant. Diversa alia forma erat uncus quo martyrum corpora discerpebantur, de quo agam ad vers. 173 hymni S. Vincentii. Ungulae erant forcipes ferreae quibus discerpebantur et sulcabantur corpora martyrum. S. Hieronymus, S. Augustinus, aliique, ungulis sulcari corpora tradiderunt: bisulcas vocat Prudentius hoc aliisque locis, quia duplices sulcos imprimebant, ut figuram ungularum tabula 13 cruciatuum SS. martyrum lit. A consideranti patebit. Descriptae autem sunt a Gallonio ex ungulis asservatis in basilica Vaticana, et sub Paulo III inventis, quas scorpiones fuisse male aliqui opinabantur. Scorpiones expressi sunt tabula 9, lit. D. Comprehenduntur scorpiones virgarum nomine, et erant virgae nodosae et aculeatae, scorpiones dictae, quod arcuato vulnere in corpus infligerentur, ut ait Isidorus. Virgae erant aut ex ulmo, aut ex betula arbore Gallica, aut ex quercu, aut ex fraxino, aut ex salice, aut ex vite. Virgae quae non erant nodosae, lenes [Col. 0283D] dicebantur. Aliae virgae fiebant ex ferro, quod interdum ignitum corpori applicabatur, aut ex plumbo. De modis quibus SS. martyres caedebantur, vide tab. 10 et 11. Forma scorpionum, quam Sagittarius cap. 17 exhibet, Gallonianae imagini similis est. Magis differt ectypum ungulae bisulcae, quod ibidem Sagittarius profert, ab ectypo Gallonii: nam in ectypo Sagittarii tres ferrei mucrones tantum capiti affiguntur; in ectypo Gallonii tum hi, tum alii tres in medietate; et fortasse ob hanc rationem bisulcae dicuntur, quod mucrones capitis duo adversus unum sulcum imprimebant, ac similiter mucrones medietatis alterum sulcum. Fallitur autem Sagittarius, quod ait ungulas quas Gallonius describit, suam ingenio scriptoris magis quam antiquis monumentis formam debere: nam vere ungulae quales Gallonius describit, in basilica Vaticana exstant, ut tradit etiam Aringhus pluribus in locis, qui non semel ectypum [Col. 0284A] earum profert. Aliud genus est ungulae instar chirothecae ferreae tribus digitis, quae reperta fuit in coemeterio Calepodii. Vide tabulam 26, et Aringhum tom. II, pag. 687. An autem fidiculae sint idem quod ungulae, disputatum est inter viros doctos, quorum aliqui putarunt esse vincula nervea, quibus membra reorum equuleo adhaerebant: plerique ungulas ferreas esse confirmant, quibus clare favent Isidorus et Prudentius in Romano. Dicebantur autem fidiculae a findendo, vel fodicando, ut nonnullis placet; ungulae [Col. 0284B] vero, quod imitarentur ungulas ferarum, quae propterea in cod. Theod. IX, tit. 12, lege 1, diserte nominantur vestigia ferarum, ungulae ferarum. Vide vers. 481, in Romano.
45. Brev. Moz., fortis exspectabat, renuente metro.
46. De carceribus antiquis vide comment. ad lib. II contra Symmach., vers. 468, et tab. 23. Rat. pro duris habet furvis. In Brev. Moz. mendum est baccis impetit. De diversa scriptura vocis boiis dictum ad praefat. Psychomachiae, vers. 33. Eadem hic occurrit varietas. Vat. A, Alex., Ald., Egm., Torrentianus unus et Heinsiani, bacis, sive baccis. Id fere placuit recentioribus. Hailsbr., Vat. B, bagis. Idem Hailsbr. supra, Prag., Rat., bogis. Fabr., baiis. Weitz., Gis., Bollandiani, nonnulli alii, boiis, ut legendum esse suspicatus est Nebrissensis. Iso videtur agnovisse boia, baga et baca. Mihi placet scriptura haec boia pro instrumento quo martyrum colla illigabantur, dum carceri inclusi erant: quale postea Prudentius [Col. 0284C] describit, Et chalybs attrita colla gravibus ambit circulis. Insigne antiquitatis monumentum ab eminentissimo cardinale Stephano Borgia e celeberrimo suo museo Velitris nobiscum liberaliter communicatum exhibemus aeri incisum. [Col. 0284D] ![[Chalybs]](../assets/FIGURES/0600284A.bmp)
[Chalybs] [Col. 0285B] Videri etiam possunt vincula S. Petri, quae in ecclesia hujus nominis religiose asservantur, et a cl. cancellierio in suo erudito opere de Carcere Mamertino, ejusdem eminentissimi cardinalis Borgiae cura pariter delineata, aeri incisa proferuntur, in quorum extremitate boiam, sive circulum ferreum observare licet. Ad majorem cruciatum in parte interna circuli interdum acumina ferrea eminebant, ut colla aut immota permanerent, aut, si flecterentur, in aculeos impingerent, ut apparet in boia quam nos exhibemus. De boiis agunt Gallonius cap. 3, Sagittarius cap. 2, ubi de variis vinculorum generibus disserunt.
48. Plectitur, punitur, condemnatur, Iso.
50. Ingesta, facie, I.
51. Dulce, dulcis res fuit, I.
53. Sodalitas, sodales dicuntur, quasi simul edales, id est, simul comedentes, I, Vat. A.
[Col. 0286A] 56. Catastas, genus tormenti, id est lecti ferrei quibus impositi martyres, ignis supponebatur, I.
58. Mammonae, daemoni, vel divitiis mundanis, I.
60. Coelestis ignis, anima, I.
61. Chirographo, manualis conscriptio, I.
[Col. 0285B]47. Weitz., barbarus, qui solum agnovit, in Vulg. et Widm. supra esse barbaras. Plerique tamen legunt barbaras. Notandum est ex Actis martyrum, in foro hujusmodi carnificinas exerceri solitas. Interdum autem fiebant extra urbem, et carnifices ipsos extra urbem habitasse probat Kirchmannus de Funer. Rom., cap. 24, libr. II, cujus consuetudinis nonnullum Romae exstat vestigium.
[Col. 0285C] 49. Gis. ad oram perculit solum. Ense martyrem caesum exprimit tabula 21, lit. D.
50. Diversos modos quibus martyres igni tradebantur, vide in tab. 16 et 17.
51. In Thuan. et Boher. priore, vetustissimis codicibus, jussit pro justis. Conjicit Heinsius jus fit. Melior est scriptura pervulgata, Dulce tunc justis cremari; et in Heinsii notis legendum est dulce tunc, non dulce nunc.
52. Ald., Fabr., Weitz., Bollandiani, convalescunt pro concalescunt, quod magis est Prudentianum. Gifanius a Weitzio et Heinsio citatur pro convalescunt. Vat. A, Rat., corpora quod alicubi invenit Weitzius. Retine pectora.
53. Prag., vinxerat sodalitas.
55. Bipennis est securis, ita dicta a duabus pinnis seu pennis, hoc est fastigiis, quae utrinque acuta erant. Peveratus ex Baronio ad martyr. Rom. IX cal. Aprilis dubitat an eo tempore securis in usu fuerit. [Col. 0285D] Verum etsi credibile sit majorem Christianorum partem gladio potius quam securi fuisse percussam, ut nuper ex Gallonio aiebam, dubitandum minime est quin aliquando securi caesi fuerint, ut vel ex solo Prudentio demonstratur, et pluribus confirmat Sagittarius cap. 7 de Cruciat. Savaro ad Sidonium, pag. 88, hanc phrasin notat, praebere cervices, ex Apollinari et ex Adone Trevirensi: Ita ut sponte cervices suas securibus darent. Martyres ultro praebuisse cervices carnifici secandas, sexcentis exemplis in eorum actis et martyrologiis constat.
56. Vat. A, crepantem, minus bene. Nebrissa pro igneas conjiciebat ligneas; neque haec conjectura Sagittario, cap. 10, displicebat: qui addit, de pegmate [Col. 0286B] editiori in quo rogus accenderetur, per tropum dici posse catastas igneas, scilicet multo igne radiantes. Advertit nihilominus apud Isonem et vetus aliud glossarium catastam esse lectum ferreum. Giselinus ligneas reperit in ed. Daventr.; sed, ut ipse observat, cum in hymno S. Laurentii vers. 399, crates ferrea, quae jam ignita erat, catasta dicatur, nihil est causae quamobrem igneas mutetur in ligneas. Apud Christianos scriptores saepe catasta significat locum eminentiorem ubi de reis sumebatur supplicium. Putant aliqui inde dictum Hispanis cadahalso, et Italis catafalco.
57. Vulgaris erat gentilium acclamatio: Christianos ad leonem, ut Tertullianus, Cyprianus, et alii referunt. Nonnunquam: Christianos ad bestias. Hieronymus utrumque conjungit lib. VII in Isaiam, cap. 18. De pardis, quorum laniatui exponebantur Christiani, meminit Eusebius lib. I Hist., cap. 16. In martyrio S. Ignatii pro leonibus nonnulli leopardos memorant.
[Col. 0286C] 58. Ex Matth. VI, 24: Non potestis Deo servire et mammonae. Barthius lib. LV, cap. 4, Advers., ait Isonem non debuisse disjungere diabolo, vel divitiis mundanis. Mammon enim non aliter idolum est opum et divitiarum, quam belli Mars. Alius glossator apud eumdem Barthium exponit, mammoneam fidem, pecuniosam, saecularem, avaram. Plura ibi Barthius, et cap. seq. de mammona pro daemone, pro avaritia, pro divitiis. Scripsit autem hunc versum: Nosne Christo procreati serviemus mammonae? puto, errore memoriae.
59. Cauchius malebat serviemus idolo. Nihil est necesse, ait Heinsius.
60. Aldus recte ediderat absit ut. Non intelligo quid sibi voluerit, cum, renuente metro, correxit absit ne. Probe emendavit ignis pro igni. Sententia petita est ex II Cor. VI, 14: Quae societas luci ad tenebras?
61. In Aldo error capra pro capta. Nebriss. suspicatur [Col. 0286D] coepta. Chirographum esse militare sacramentum, inutile sit monere. Ex Ambrosio Morales Peveratus notavit ecclesiam Toletanam codicem pervetustum habere quo vita martyrum continetur, ubi verba ab Eulogio de his martyribus adducta habentur, scilicet tanquam prolata a Celedonio Hemeterium hortante. Addit magnopere esse animadvertendum quam ea historia sit antiqua, quae tempore Eulogii fuerit conscripta. Verum Eulogio longe antiquior est Prudentius. Eulogius lib. I Memor. mart. ita habet: Sic nimirum beati martyres Hemeterius et Celedonius, cum tradere pro Domino animas anhelarent, tali sese invicem ad passionem astantes hortatu impellunt: Feriat ubique hostem missilibus suis vibrata [Col. 0287B] confessio, et latentem fidei inimicum ubicunque fuerit inquiramus. Eminentissimus archiepiscopus Toletanus Franc. Lorenzana in pereruditis notis tom. II SS. Patrum Toletanorum ait, in Actis martyrum a Joanne Tamaio Salazar primum editis, postea ab Antuerpiensibus ad diem 3 Martii, ac postremo ab Emmanuele Risco tom. XXXIII. Hisp. Sacr., Append. 2, videri, esse verba unius e duobus martyribus, Feriat ubique hostem missilibus suis vibrata confessio, et juxta nonnullos mss. codd. Hemeterii, reliqua vero alterius, nempe Celedonii.
879 Barbaras forum per omne tortor exercet manus:64. Tribuni, super mille. —Absistite, discedite, I.
65. Torques, circulos. —Sauciorum, infirmorum. —Praemia, quae sunt, I.
68. Infames, sine bona fama, ingloriosos, I.
[Col. 0288A] 71. Rigor, duritia, I.
72. Chalybs, ferrum, chalybs Graece sideros, I.
73. Obsoleta, inveterata, I.
[Col. 0287B]62. Matth. XXII, 21: Reddite ergo quae sunt Caesaris Caesari, et quae sunt Dei Deo.
63. Rat. et duo Heinsiani contra legem metri, quidquid proprium est Dei. Vat. B, Weitz., Cauch., Widm. a prima manu, quidquid est suum Dei. Alii bene, quidquid est proprium Dei.
64. Brev. Moz. mendose, adsistite. Bollandiani, assistite. Scripti Heinsiani, Ald., Weitziani, nostri, et vos. Giselinus omisit et. Sermo est de tribunis militum, [Col. 0287C] sive praefectis legionum, non de tribunis plebis. Confer glossam Isonis.
65. Aldus ediderat aureos auferte torquens; in emendatis novo errore posuit aureos auferre torques. Vat. A, afferte, recte emendatum supra, auferte. Idem Vat. A, aureas; alii, aureos. Brev. Moz. perperam, aureos offerte. Vegetius lib. II, cap. 7, Torquarii duplares, torquarii simplares, quibus torques aureus solidae virtutis praemium fuit. Stewechius in Comment. ait, auxiliares milites aureis torquibus a Romanis donatos, at cives non nisi argenteis. Iso sauciorum explicat infirmorum: melius intelliges eos indicari qui vulnera bello acceperunt.
66. Brev. Moz. male, clara vox angelorum vocant stipendia.
67. Exercitus martyrum candidatus dicitur in hymno Te Deum laudamus. Vide Comment. ad vers. 157 hymn. 3 Cath.
69. Brev. Moz. non male, Quaeque deridenda nobis [Col. 0287D] monstra divos fingitis.
71. Rigor pro duritie ponitur, ut rigor ferri apud Virgilium I Georg., rigor auri apud Lucretium, in cujus indice vide notata a Gifanio in RIGOR auri. Paulinus Natali 4, Stat manibus colloque chalybs.
72. Ald. recte impresserat circulis, quod non recte mutavit in cyclis. Vide quae disserui in notis ad Hymnodiam Hispanicam die 3 Martii de hoc eodem versu, et intelliges contra metri rationem esse gravis ambit circulis, ut edidit Weitzius cum Hailsbr. et Widm. Nec melius Vat. Q, gravis ambit circulus. Male etiam Vat. P, circuit pro circulis. Weitz. cum Hailsbr. scribit calyps; Alex. et Widm., calips. Gruterus vo lebat artita, quod secutus est Weitzius. Hailsbr. atrita. Widm. ad oram, Vatt. A, B, Prag., Rat., astricta; alii attrita, quod unice probat Heinsius ex [Col. 0288B] suis scriptis. Confer praefat. Psychomachiae vers. 33, Attrita boiis colla liber erigit. In Brev. Moz. haec est discrepantia, colla duriter ambit pro gravibus.
73. Arnobius lib. IV, prope finem: Quod si haberet vos aliqua vestris pro religionibus indignatio, has potius litteras, hos exurere debuistis olim libros, istos demoliri . . . . Nam nostra quidem scripta cur ignibus meruerint damnari? cur conventicula dirui? Eusebius lib. VIII, cap. 2 meminit edicti quo Diocletianus sacros Christianae religionis codices cremari, et ecclesias ad solum usque dirui jussit. Ejuscemodi rei mentio exstat apud Optatum, S. Augustinum, et plurima Acta SS. martyrum. Id anno 303 circiter contigit. S. Hieronymus, lib. II. Comment. in Zachariam, cap. 8, Haec persecutionis tempore in Ecclesia Christi expleta conspeximus, quando in tantam rabiem persecutorum feritas excitata est, ut etiam conciliabula nostra destruerent, divinos libros ignibus traderent. Adisis Ruinartium praefat. in Act. martyr. De hac consuetudine comburendi scripta, ejusque origine apud Romanos [Col. 0288C] non satis inter se conveniunt Tacitus, et auctor Controversiarum et Suasoriarum sub nomine Senecae Patris. Hic in prooemio lib. V, Controvers., de Labieno loquens ait: In hunc primum excogitata est nova poena. Effectum est enim per inimicos, ut omnes ejus libri incenderentur. Res nova et insueta, supplicia de studiis sumi. Bono hercule publico ista in poenas ingeniosa crudelitas post Ciceronem inventa est . . . . Ejus qui hanc in scripta Labieni sententiam dixerat, postea viventis scripta combusta sunt: jam non malo exemplo, quia suo . . . . . . Cassii Severi, hominis Labieno junctissimi belle dicta res ferebatur. Illo tempore quo libri Labieni ex senatusconsulto urebantur: Nunc me, inquit, vivum uri oportet, qui illos edidici. Audi nunc Tacitum lib. IV. Annal., cap. 5, ubi causam de Annalibus Cordi Cremutii in senatu anno Urbis 778, imperii Tiberii 10, ita exponit: Cornelio Cosso, Asinio Agrippa coss., Cremutius Cordus postulatur novo; ac tunc primum audito crimine, quod editis [Col. 0288D] annalibus, laudatoque M. Bruto, C. Cassium Romanorum ultimum dixisset . . . . . Cremutius relinquendae vitae certus, in hunc modum exorsus est: Verba mea, patres conscripti, arguuntur, adeo factorum innocens, sum . . . . Antonii epistolae, Bruti conciones, falsa quidem in Augustum, sed multum cum acerbitate habent carmina Bibaculi et Catulli referta contumeliis Caesarum (forte Caesaris ) leguntur, sed ipse divus Julius, ipse divus Augustus et tulere ista, et reliquere. Alia addit Tacitus, e quibus colligas tunc primum libros ex senatusconsulto combustos fuisse. Equidem magis Tacito assentior; nodum fortasse alio tempore dissolvam.
77. Hos SS. martyres saeculo IV ineunte, aut paulo ante martyrium subiisse, multi recentiores affirmant. Sed melius est cum Prudentio et auctore Actorum apud Bollandianos, fateri tempus passionis ignorari.
881 Debitum persolvit omne functa rebus Caesaris.84. Patere, illis, I.
85. Annulus, qui signat fidem sine fine figurans, I.
86. Orarium, ab ore, id est sudarium, I.
87. Intimum, secretum, I.
[Col. 0290B] 88. Liquentis, liquidi, vel sereni, I.
89. Visum, hominum, I.
92. Haerens, dubitans, I.
96. In, pro ad. —Spiritus, animas, I.
[Col. 0289B]80. Brev. Moz. corrupte, catenis ad capillum tracti. Nebrissensis id notat: Non constat quo mortis genere sint affecti; mortui sint in catenis, et nutrierint longum capillum et barbam: restituimus autem ordinem versuum, qui erant confusi, et turbabant sensum. Ita autem disponit: Dulcibus, Quo viros, Jugibus, Hoc tamen, Illa laus. Verum ordo quem codices praeferunt, rectum sensum efficit. Apud Romanos rei comam nutriebant, adeoque juges catenae, sive longum carceris tempus ex longo capillo dignosci poterant. Vide vers. 53 hymni 11 Peristeph, ubi crinita agmina vocantur martyres carceribus detenti.
81. Hailsbr., Widm. supra, Brev. Moz., Gis. ad marg., Vatt. A, P, Q, quave pompa, quod placet Heinsio, [Col. 0289C] tanquam de victimis agatur. Gallandius putabat contextum respuere pompa, et pro poena allegat praestantem Aldinam editionem anni 1501, nimirum hanc ipsam qua nos utimur. Thuan., Alex., quaeve pompa. Vat. B, Urb., Weitz., Bollandiani, aliique, quave poena. Mihi id non displicet, nam praecedit dolore tortor; pro ornaverit autem mallem affecerit, aut aliud similis significationis. Verum poetice et figurate recte id dicetur.
85. Aldi error nubae. Teolius, cum fateatur quaecunque de his duobus martyribus scimus ea nos debere Prudentio, nihilominus affirmat post Chamillardum, annulum esse Hemeterii, orarium Celedonii: quod ita distinctum in Prudentio non invenio. Bene tamen ex hoc loco arguit Teolius consuevisse veteres Christianos annulos gestare, quorum aliqui asservantur in museo Vaticano ab equite Victorio illustrati. Cur autem annulus fidem figuret, si quaerat aliquis, dicam etiam ab sponso sponsae annulum dari ad fidem conjugalem significandam. Itaque Innocentius III, [Col. 0289D] annulum Fulconi abbati Corbeiensi concedens, his verbis scripsit: Inter caeteros ornatus praelatis Ecclesiarum conceditur annulus, qui est signaculum fidei, juxta quod pater filio revertenti dare annulum in manu praecepit, ut videlicet Ecclesiam sibi commissam praelatus ipsius intermerata fide custodiat, ad quam fideliter observandam per visibilem speciem jugiter admonetur. Vide Macrum in Hierolex. verbo annulus, ubi Innocentii verba exponit.
86. Orarium usu ecclesiastico olim sumebatur pro stola, ut notum est. Haec appellatio aliquatenus conservata apparet in Latinitate corrupta saeculi X cujusdam instrumenti donationis, quod exstat tom. XXXIV Hispaniae sacrae, pag. 455, ubi Ovecus episcopus legionensis circa annum 951 inter alia donabat albas cum easdem amictis 10, orales 10, quod scripturas dicunt stolas. Hac significatione orarium hic accipi non puto. Pro sudario, quo os abstergitur, orarium dixerunt Ambrosius et alii; et in glossa legam [Col. 0290B] a tergendo sudore oris, vel a tergendo ore. Chamillardus existimat orarium ab os oris posse accipi pro operculo capitis quo utebantur antiqui dum invocabant Deum: quo sensu orarium erit signum pietatis Celedonii. Sed nullum illius significationis adducit testem. Itaque adhaereo glossae. Peculiarem etymologiam orarii ab aurariis et auris explicui ad hymn. 1 Cath., vers. 22. Animadvertendum etiam est, nonnunquam oculos martyrum qui gladio erant feriendi, linteo sive oratio fuisse ligatos. Ado, VI cal. Junii: Sic accepto orario, ligans (S. Julius) sibi oculos martyrii palmam gladio caedente percepit. Et VI cal. Decembris: Beatus Alexander cum duceretur, obviavit ei quaedam vidua, quam beatus martyr rogavit dicens: [Col. 0290C] Commoda mihi orarium. At illa praestitit ei. Officiales autem dixerunt mulieri: Perdidisti orarium tuum. Facto itaque signo crucis, exspoliavit se beatus martyr tunica, et in linea stans, texit sibi de oratio oculos, dein positis genibus suscepit gladium.
88. In Prag. desideratur per ante poli.
89. Vat. A a prima manu, visus; a secunda manu, visu. Lege visum.
92. Vat. A, et manus. Gis. ad oram, palluit, et pro alia scriptura, expalluit. Vatt. P, Q, Urb. scribunt obpalluit, Alex. oppalluit.
93. Nebrissensis peregit ictum exponit percussit truncavitque martyres: sed addit id contrarium esse ei quod supra dixerat. Mihi non videtur contrarium, non solum si attendantur tormenta citra mortem, ut Nebrissensis interpretatur, sed etiam si prae oculis habeatur mortis genus. Prudentius ante dixit, satellitem chartulas abstulisse, ne posteri modum passionis, ordinem, tempus scirent, et ignorari qua poena fuerint affecti. Nunc ait, carnificem peregisse ictum, ex quo [Col. 0290D] nec modus passionis, nec poena liquido perspicitur. Haec ratio ne periret gloria ab aliis etiam adhibetur in martyrum passionibus enarrandis. Thomas Hurtado, in opere de Vero martyrio resolut. 35, digress. 2, ubi fuse agit de aliquibus instrumentis quibus tyranni martyres torquebant, sect. 10 quaerit, cur martyres fere semper gladio cesserunt, gladius vero raro martyribus cessit, et rejectis aliis rationibus cum Delrio respondet, rationem esse, quia gladius est praecipuum et maxime legitimum ordinariumque justitiae ultricis instrumentum. Censeo addi posse martyres cessisse mitissimo mortis generi, interdum vero superstites fuisse aliis, in quibus tormenta doloresque incredibiles sustineri debent, ut eorum constantia soli virtuti divinae ascriberetur.
95. Rat., immolaret. Brev. Moz., heroum pro error, male.
96. Brev. Moz., relatum hostiarum spiritum.
883 Dulcibus linguis per aures posterorum spargerent.102. Quaestione, examinatione, Iso.
105. Crescit, tumescit, I.
113. Algidus, febris, I.
[Col. 0292B] 117. Iberus, fluvius Hispaniae. —Alluit, influit, I.
118. Hymnite, canite, I. Hymnizantes, Vat. A.
[Col. 0291B]97. Ald., Vat. B, Alex., Urb., Bollandiani, domantur. Vatt. A, P, et plerique edd., domentur. Vat. Q mendose, domuntur. De miraculis ad sepulcra martyrum patratis superfluum est dicere: plena enim sunt Acta SS. martyrum.
98. Vatt. A, B, P, Alex. a secunda manu, Hailsbr., Widm. supra, Bollandiani, rictu. Vat. Q, Urb. et plerique edd., ritu. Pro devorant perperam Breviar. Mozarab., deformant.
[Col. 0291C] 99. Vat. A. corrupte, stragulant.
100. Gis. ad oram, nunc suo nam. Fabricius verbo poenae ait: Poenae Christianorum persecutoribus Dei judicio saepe horrendae sunt inflictae, ut de Hispano quodam Steph. primo scribit Prudentius, qui in furorem actus, et a Satana flagellis caesus, ligatus, atque suspensus est. Prudentium Fabricius non intellexit: non enim hic qui a daemone torquetur, persecutor Christianorum a Prudentio dicitur.
101. Breviar. Mozarab., spumans, contra metrum.
102. Nebrissa, non suorum criminum interpretatur, quia illud crimen non est hominis, sed daemonis. Chamillardus ait posse fieri ut homines innocentes a daemone vexentur; additque daemoniacos non peccare dum verba proferunt, aut turpia facinora patrant inviti. Teolius plane Chamillardo consonat. Existimo Prudentium quaestionem non suorum criminum posuisse pro formula exorcismi, quae jam tum in usu erat, et videri potest quodammodo descripta in Apoth. vers. 406. Fuge, callide serpens, etc., ubi multa a Prudentio [Col. 0291D] et a nobis dicta sunt quae totum hunc locum de daemoniacis et exorcismis possint illustrare.
103. Brev. Moz. versum hunc vitiose exhibet Audiens haec tortor adest ejulatu flebili. Teolius edidit nec tortor instat; nescio an suorum codicum auctoritate permotus, an quia in notis Heinsii legerit, instat esse in Nomsio et schedis Cauchianis, et astat jam praecessisse. Cellarius etiam hac nota Heinsii impulsus edidit instat. Caeterum Heinsius in textu posuit astat, et quod ait, jam praecessisse astat, falsum est, nisi intelligat astans, quod legitur vers. 91. Nonnulli scribunt hejulatus.
105. Brev. Moz. male, latentibus est.
106. Cellarius reponit in notis: Vis divina torquet diabolum. Videtur improbare phrasim virtus martyrum. At SS. Patres ita locuti sunt, et theologi nostri scite distinguunt inter virtutem propriam faciendi miracula, quae Deo soli convenit, et virtutem seu facultatem [Col. 0292B] patrandi eadem miracula, a Deo communicatam, de qua Matth. X, 8: Infirmos curate, mortuos suscitate, leprosos mundate, daemones ejicite.
107. Vat. A male, cohercit. Ab hoc versu incipit codex Marietti.
108. Brev. Moz. non inepte, e medullis exilit.
109. Imitatio Virgilii II Aen., Catulique relicti Faucibus exspectant siccis. Nebrissa ait translationem esse sumptam ex lupis qui relinquunt praedam incruentam, [Col. 0292C] et abeunt faucibus siccis. At Virgilius loquitur de catulis qui exspectant: nam de lupis praemiserat, Lupi ceu Raptores atra in nebula, quos improba ventris Exegit caecos rabies, catulique relicti, etc.
110. Cum ait ungue ab imo, satis exprimit unguem pedum.
111. Brev. Moz., nec gehennae, quod aliqua ratione defendi posset.
113. Ald., Mar., Weitz., vetustiores Heinsiani, decoloros, pro qua scriptura Heinsius allegat Egmondanum Weitzii, qui a Weitzio videtur mihi citatus pro decolores. Habent etiam decoloros Vatt. B, P, Q, Urb., et Alex. a secunda manu, Brev. Moz. In Prag., Vat. A, Bollandianis et aliis, decolores. Giselino magis placet decolores, quia alibi Prudentius usus est decolor; neque haec ratio non placet Chamillardo. Verum hujusmodi vocabula unicolor, multicolor, decolor, ad secundam declinationem etiam inflecti possunt; et Prudentius ipse alibi dixit multicolor fucus, alibi multicolora prata, et tam hoc quam illud a metro [Col. 0292D] illis in locis exigitur. Aliis in locis discrepantia non obest, sive decolores sive decoloros dicatur. Algidum horrorem vocat horripilium sive frigus quod febrim praecedit.
114. Egm., Vatt. A, Q, reliquit; alii, relinquit. Widm. supra, color versus. Brev. Moz., hinc tumor . . . hinc color.
116. Brev. Moz., quod membra.
117. Mar., sospitansque, et ad oram pro div. script. sospitantque. Alex., sospitantque; melius sospitant quae.
118. Vat. B mendose, martyres pro matres. Rat., Vatt. B, Q, Mar., Prag., Weitz., praestantiores Heinsiani, Alex., Urb., Bollandiani, et alii, hymnite. Ald., Nebr., Fabr., Sich., Egm., Gis. ad eram, Gall., hymnistae, Pal. et, ut videtur, Vat. Q, hymnitae. Canchius conjiciebat Clara nunc hymnistriarum pro receptis parvulis. Brev. Moz., invictae matres. Vera lectio est hymnite a Graeco ὑμνεῖτε. Vossius de Vitiis sermonis [Col. 0293A] Latini lib. III, cap. 14, contendit legendum hymnistae, quia, ut ait, aevo Prudentii ae sonabat ut e, neque tamen ullum simile exemplum e Prudentio profert. Imo ipse affirmat, hymnistam tantum generis esse virilis, neque de hymnos canente hymnistam, sed hymnetem recte dici. Cur igitur lectionem optimorum codicum hymnite rejicit? Atqui in mss. glossarii sui antiqui idem Wossius invenit imnio pro hymnum cano, ut refert lib. IV, cap. 10. Neque Teolius recte asserit verbum hoc hymnio singulare esse [Col. 0293B] Prudentio, et apud alium Latinum scriptorem non inveniri. In veteri hymno S. Aemiliani officii Mozar. ad diem 12 Novembr. legitur, Hymnite mecum consonante carmine. Vide quae animadverti ad diem 3 Martii in Hymnodia Hispanica. Cur autem Prudentius dicat state, et an hinc colligatur hymnos a stantibus cani solitos, merito quaerat aliquis. Arbitror Prudentium respexisse ad vocabulum stationis, quae in vigiliis sabbati, diei dominicae, et anniversariis martyrum solemnitatibus habebatur. Chrysostomus, hom. 1 de verbis Isaiae in principio: Unde perspicio sermones ad opus proficere? Nimirum ex hoc concursu . . . ex hac pernocte perpetuaque statione, ex eo quod angelicorum ordinum stationem imitantes, sine cessatione laudes et hymnos offertis Conditori. De stationibus dixi ad hymn. 8 Cathem., vers. 9.
Cerne, quam palam feroces hic domentur daemones:Vers. 1. Fanorum, idolorum. Fana dicta templa ab eo, quod est fano, id est vox, id est a responsis. —Parens, [Col. 0294A] mater, I.
[Col. 0293B]119. Ald., Mar. a prima manu, Gis. in textu, Weitz., Alex., Bollandiani, Heinsius, maritarum. Prag., Rat., Widm. et alii, maritorum. Ald., Fabr., Sich., Gis. prima ed., strepet. Gis. ad oram utriusque [Col. 0293C] ed., crepet. Melius strepat.
120. Brev. Moz. non male, sit sacrata gaudiis. Post hunc hymnum in Vatt. A, B, Mar., sequitur passio S. Vincentii martyris; in Aldo et aliis hymnus S. Laurentii. De patria horum martyrum dissident eruditi scriptores. Ex hoc hymno Prudentii tantum colligitur eos martyrium subiisse in oppido Vasconum, quod Iberus alluit. Ex alio vero hymno SS. octodecim martyrum Caesaraugustanorum arguitur hoc oppidum esse Calagurrim: Nostra gestabit Calagurris ambos, Quos veneratur. Dubium non est quin in utroque hymno sermo sit de SS. Hemeterio et Celedonio, quamvis eorum nomina non exprimantur. In hujus hymni inscriptione diserte statuitur hymnum esse in laudem horum martyrum qui in multis antiquissimis codicibus dicuntur Calagurritani. Non autem constat an haec appellatio a Prudentii manu sit, et an ea tantum indicet martyres Calagurri passos. Traditio et sententia communis est eos fuisse e civitate Legione [Col. 0293D] in Hispania, filios S. Marcelli centurionis, cujus duodecim filii martyres recensentur. Riscus, tom. XXXIV Hispan. sacr., pag. 315, refert in quodam codice ecclesiae Legionensis ab Aria, viro erudito, notam anno 1069 ascriptam fuisse, qua filii S. Marcelli Legionensis nominantur: Haec sunt nomina sanctorum quae in archivo Toletano reperta sunt. Emeterium et Celedonium Calahorritana ecclesia suscepit, etc. Videri etiam idem potest tom. XXXIII, pag. 276. Nebrissa eosdem SS. martyres Calagurritanos fuisse, confirmare vult ex hymno 18 martyrum Caesaraugustanorum; et putat dictos fuisse e Legione, quia milites legionarii fuerunt, scilicet ex quadam legione imperatoria; sed non persuadet. Teolius tamen pro certo tradit fuisse Calagurritanos; sed contra faciunt Acta antiqua apud Bollandianos ad diem 3 Martii, et martyrologium Romanum, Usuardi, et pleraque alia, in quibus hi martyres Legionenses, et clarius ex civitate Legione in Hispania fuisse dicuntur. Ex Actis quidem antiquis [Col. 0294A] nonnulli solum colligunt eos in hac urbe Legione militasse; sed aperte mihi Legionarii dici videntur quia in ea nati sunt. Illud tamen nobis liceat observare, patriam eorum a Prudentio non fuisse expressam, ut jam rationem cl. Perezii de Bayer illustrare incipiamus, qui in dissertatione de S. Laurentio Hispanis asserto et vindicato, negat Prudentium solitum SS. martyrum patriam designare Teolius fidenter reponit, id demum esse lectorum credulitate nimis abuti, cum ex quatuordecim SS. MM. hymnis quibus [Col. 0294B] hic Peristephan ω n liber constat, tribus vel quatuor demptis, caeteri omnes martyris patrium disertis verbis prodant, imo et praedicent. In hoc primo hymno vidimus neque Calagurrim, quae a Teolio patria SS. horum martyrum creditur, esse proditam aut praedicatam tanquam patriam, neque Legionem, quae verius fuit eorumdem patria. Sermo autem est de Calagurri Vasconum, quae nunc Calahorra dicitur, non de alia veteri Calagurri prope Oscam, ubi nunc est Loharre. Olim plerique Calagurrim, quae nunc existit, et vocatur Calahorra, putabant a Romanis dictam fuisse Fibulariam sive Fibularensem; aliam Calagurrim prope Oscam Nassicam. Cl. Riscus, tom. XXXIII Hisp. sacr., tract. 69, cap. 3, erudite opinionem Marcae, Cellarii, et Wesselingii confirmat, quod Calagurris Vasconum sit ipsa Julia Nassica, cujus plures antiquos nummos profert Florezius in opere de Nummis ant. Hisp.; altera vero Calagurris Oscae vicina fuit Fibularia: quae sententia satis est probabilis, ut ad hymn. 4, vers. 13, comprobabo. Bartholomaeus Leonardus [Col. 0294C] de Argensola, in epistola ad Joannem Marianam, quam laudavi cap. 2 Prolegom., dubitat etiam an Calagurri, an Tudelae, an in oppido Tauste, aut in alio Caesaraugustae viciniori, SS. martyres martyrium subierint. Verum haec dubitatio satis refellitur antiqua et constanti traditione, ac certissimis monumentis, quae Prudentium de Calagurri esse intelligendum omnino confirmant. Quod autem opponit, Calagurrim fuisse coloniam nobilissimam, et oppidum inferius esse urbe aut civitate, neque apposite de Calagurri dici posse, id plane falsum esse demonstrabo ad vers. 333 hymni S. Vincentii, Coire toto ex oppido. Obiter notabo ejusdem Bartholomaei alium errorem esse, quod Aldus Romae Prudentii opera ediderit. Vers. 1. Titulum excripsi ex Vat. B, ubi ponitur hic hymnus post hymnum S. Vincentii, ut etiam in codice Marietti. In Vat. A, Passio beatissimi Laurentii, et ponitur post hymnum S. Agnetis, quod notandum est, ne [Col. 0294D] quis firmum argumentum ex ordine hymnorum confici putet ad S. Laurentium Hispanis asserendum, et vindicandum. Variant enim codices in hoc ordine statuendo, neque facile demonstrari potest ordo a Prudentio observatus. Alex., Thuan., Incipit passio Laurentii beatissimi martyris. Ald., Put., Ox., Hymnus in honorem passionis Laurentii beatissimi martyris. Janus Parrhasius, Passio beatissimi martyris Laurentii. Hac editione Parrhasii mihi antea ignota, neque ab aliis indicata, nunc uti incipiam. Libellus est in-8, ita inscriptus: Sedulii carmen paschale. Aurelii Prudentii poemata. Absoluto carmine paschali Sedulii, ponitur elogium Prudentii a Gennadio conscriptum, quod falso S. Hieronymo ascribitur: Divus Hieronymus de viris illustribus: ubi haec peculiaris lectio animadvertenda est, agnoscitur palatinus simul fuisse pro miles fuisse. Post elogium, Aurelii Prudentii Clementis Christiani poetae περὶ στεφάνων, id est, de coronis liber. Solum autem hoc libello continentur [Col. 0295B] hymni S. Romani, SS. Petri et Pauli, S. Laurentii, S. Hippolyti, S. Cassiani, S. Agnetis, SS. octodecim martyrum Caesaraugustanorum, SS. Fructuosi et sociorum, et ex libro Cathemerin ω n Hymnus divi Prudentii sumpto cibo, sic enim inscribitur, et Hymnus divi Prudentii post jejunium. Post hymnos exstat epistola Jani Parrhasii ad Franciscum Medullam Atellanum, Mediolanensem Vicarium: in qua Sedulium et Prudentium multis in locis illustrat, et exponit, et nonnullas emendationes adjicit. In fine: Impressum Mediolani, sumptibus Jani, et Catelliani Cottae, dexteritate Guillelmorum le Signerre fratrum. [Col. 0295C] Annus editionis colligitur ex privilegio Ludovici Francorum regis, ac Mediolani ducis die 1 Julii 1501, ex quo constat, Sedulium atque Prudentium praestantissimos religionis nostrae poetas suis impensis (Jani) et industria nuper in lucem datos, ubi etiam Janus dicitur de vero Dei cultu benemeritus. Hanc editionem ignorasse videtur Argelatus, qui in bibliotheca Mediolanensi editiones ante annum 1501 factas aggressus recensere, alias antiquas anni incerti, et editionem Claudiani anno 1501, opera Parrhasii procuratam, commemoravit, hanc Sedulii et Prudentii penitus omisit. Cum rarissima hac editione, casu inventa, uti jam coepissem, humanissimis litteris cl. Jacobi Morelli, custodis selectissimae bibliothecae S. Marci Venetiis, ad me datis accepi, eamdem editionem nuper bibliothecam S. Marci acquisivisse. Parrhasius codicem veterem videtur nactus, quo Sedulii carmen, et pauci hi hymni Prudentii tantum continebantur: in quo tamen sunt non paucae discrepantes [Col. 0295D] lectiones minime poenitendae, et fama ipsa celeberrimi editoris magnopere commendandae, quas accurate tanquam ex vel. cod. describam. Unum e praeclaris Blanchini argumentis pro Romano natali S. Laurentii est, quod Roma a Prudentio versu primo vocatur fanorum parens. Vim conclusionis ipse viderit. Nisi codicem illum suum vetustum Sacramentarii in tabulario Capituli Veronensis invenisset, ubi haec nova opinio tot saeculis quot ipse malit, consepulta jacuerat, opinor, etiam isthaec arguendi ratio periisset. Certe Rupertus Tuitiensis non tam fuit acutus, qui lib. VI de Oper. Spiritus S., cap. 18, initium hujus hymni excripsit, et id collegit quod mox proferam. In Breviario Moz. festum S. Laurentii celebratur paucis strophis ex hoc hymno desumptis, quod propterea minus frequenter laudabimus.
Conjugum salute laeta vox maritarum strepat:
2. Roma, tu. —Dedita, tradita, I.
4. Triumphas, vincis. —Barbarum, gentilem, I.
6. Frenis, legibus, I.
[Col. 0295B] 7. Monstruosis, terribilibus, I.
10. Togatae, nobili, pacificatae. —Insignibus, ornamentis, cum absolutum est; cum adjectivum, gloriosis, I.
14. Cossi, Camilli, duorum ducum. Cossus Afrorum lingua rugosus, Camillus ingenuus. Cossi ducis, Camilli consulis, I.
18. Prodiga, perditrix; prodigus, qui porro adiens, [Col. 0296A] id est, porro distribuens, I.
21. Fore, futurum esse, I.
22. Cruci, Gesta non habent, Xyxtum crucifixum, [Col. 0296B] sed gladio jugulatum: quia crucem suam bajulat, quisquis pro Christo animam ponit, quamlibet Xyxti passionem vocamus crucifixionem. In hoc sensu potest accipi, quod hic dicitur: Jam Xyxtus affixus cruci: item crucis sub ipso stipite, id est, imminentis passionis agone, Prag.
[Col. 0295D]2. Aldus contra metrum, Christo dicata.
4. Ald., Put., Ambr., Heinsius, Vat. A, Gis., [Col. 0296B] Bong., Fabr., triumphas. Vatt. B, P, Q, Urb., Alex., Mar., Weitz. et alii, triumphans. Rupertus legit Ritus triumphas barbaros.
6. Ald. et Rupertus mendose, populos frenis.
9. Weitz. cum Hailsbr., derat. Alex. aberat; ad oram, deerat.
10. Virgilius gentem togatam dixerat.
12. Infra vers. 248, spurca stupra.
13. Vat. A dividit et scribit turbo lentis. Weitz. cum. Hailsbr., Widm., Vat. B, Mar. edidit turbolentis.
14. De his ducibus ejusque victoriis passim historici [Col. 0296C] Romani. In codice Marietti supra charactere minuto additur diversa scriptura, sed inepta Classica millia ut Caesaris. Merenda, § 3 de Damasi Operib., evidenter hinc colligi ait Laurentium non minus Romae natum quam Cossum, Camillum et Caesarem. Contra Rupertus Tuitiensis loc. cit. cum hos ipsos versus retulisset, Et quidem (ait) hoc de omnibus dici potuisset sanctae Romanae Ecclesiae martyribus, quia ducibus illis ritus Roma triumphavit barbaros, sed hic triumphi illius dux praecipuus est, quippe cujus mors insolita, sive inusitata, quasi totius belli tuba maxima universo mundo audita est, et jugiter personat. Error vero metri est apud Rupertum Camilli, atque Caesaris.
16. Gifanius in vet. lib. invenit incruente, quasi Prudentius dixerit incruens, ut opulens, suaviloquens. Vide indicem Lucretii verbo suaviloquens. Facile ex incruento, quod alii omnes habent, exscriptor aliquis errans posuerit incruente: quanquam in Alex. etiam [Col. 0296D] est incruente.
17. Ald., Brev. Moz., pugnabat fides.
18. Egm., Hailsbr., male, cruoris prodita. Horatius lib. I. ode 12, Animaeque magnae Prodigum Paulum.
21. Fabr., Bong., Hailsbr. supra, Gis. fore haec, Alii, fore hoc.
22. Alii scribunt Xistus, alii Xystus, alii Sixtus. Nebrissa scribendum ait Xistus, non, ut vulgus scribit litteris inversis, Sixtus. Fortasse alii homines Sixti, alii Xysti dicebantur, aut idem nomen utroque modo efferebatur. Xystus Graece est porticus, in qua athletae per hiemem exercebantur. Sichardus aliique putarunt hunc Xystum esse Xystum primum, qui Alexandro successit tempore Adriani Caesaris anno 116. Verum Xystus de quo in hoc hymno agitur est Xystus secundus, qui post Stephanum I pontificatum tenuit anno 257 sub Valeriano imperatore. Plerique affirmant Xystum capite truncatum fuisse. [Col. 0297B] Cyprianus epist. 82, al. 80, in coemeterio animadversum ait, non vero gladio animadversum, ut multi jactant: quanquam gladii mentio in martyrologiis fit, ubi mors S. Xysti annuntiatur. Pamelius in notis ad Cyprian. Prudentii hunc locum exponit de cruce in genere pro quovis cruciatu, aut cujuslibet generis supplicio, et ita quidem explicat glossa Pragensis. Mariettus hanc ipsam interpretationem comprobat, quia Prudentius in hymno S. Vincentii vocat Vincentium collegam propriae crucis Christi, cum constet Vincentium non fuisse cruci affixum. Favet etiam versus 254 in eodem hymno Vincentii, Crucis peritus [Col. 0297C] artifex. Gallonius, de Cruciat. SS. martyr. pag. 65 et 66 probat equuleum et alia torquendi instrumenta cruces olim fuisse appellata. Caeterum, etsi interpretes communi consensu tradant solum Prudentium narrasse Xystum fuisse crucifixum, tamen in Hymnario Ven. Thomasii exstat hymnus in honorem S. Laurentii sine auctoris nomine ubi haec lego: Pontifex Xystus monuit ministrum Fixus in ligno crucis, Exsequeris Me cito. Exstat in eodem Hymnario alius hymnus in honorem S. Laurentii sub S. Ambrosii nomine, et alius ex hoc Prudentii hymno confectus. Bollandiani non audent temeritatis notam ei inurere, qui verbum Cypriani animadversum cum Prudentio determinet ad mortem crucis.
889 Jam Roma Christo dedita,32. Palmam, coronam, I.
39. Levita, levita interpretatur assumptus, sicut diaconus minister. —Gradu. in ministerio, I.
40. Praestantior, nobilior, sublimior, quia praestat, I.
44. Votasque, oblatas, Mac. Devotas, votivas, oblatas, [Col. 0298B] I.
45. Versat, cogitabat. —Famem, cupiditatem, desiderium, I.
48. Exactor, quaesitor, I.
[Col. 0297C]25. Recte notavit Barthius lib. XLI Advers., cap. 11, discessum et discedere a veteribus Christianis pro morte et mori usurpari, ex Prudentio et Cassiano. In editione Weitzii ad hunc versum nota haec Nebrissae apponitur DISCESSU MEO, quo a te divellor per mortem. Qua voce poeta dicit se imparem ad describendam [Col. 0297D] tam grandem materiam. Quid haec sibi volunt? Disjunge haec verba, et ad vers. 33 differ notam, QUA VOCE, Poeta dicit, etc. Ita enim in editione Hispana hae notae disjunguntur.
26. Weitzius, fletus; alii, fletum.
30. Hymn. ven. Thom., pronunciatrix.
32. Vat. A perperam, praedictam. Thuan. palam, repugnante metro. Put., Noms., praetulit, hoc est prae se tulit, ut Heinsius explicat.
34. Parrhasius, celbrabo, nescio an consulto, nihil enim in hoc versu correxit, ut fecit in aliis. Metri lex celebrabo admittit.
37. Parrhasius scribit bene septemviris. Sozomenus lib. VII, cap. 19: Apud Romanos diaconi non plures sunt hactenus quam septem instar eorum qui ab apostolis primum ordinati sunt. Apud alios vero haudquaquam definitus est diaconorum numerus. Adhuc in Ecclesia Romana idem numerus constat in septem [Col. 0298B] diaconis cardinalibus. Officia primi diaconi sive archidiaconi egregie a Prudentio describuntur. Alii edunt septem viris.
39. Ald. distinguit Levita sublimis gradu Et caeteris praestantior. Dicitur sublimis gradu, quia primus erat et caeteris praestantior, et fortasse, dum diaconi ad aram proximi astabant, primus diaconus sublimiori gradu eminebat. Isidorus lib. II de Eccles. Offic., cap. 8: Ex hinc jam decreverunt apostoli, vel successores apostolorum per omnes Ecclesias septem diaconos, qui sublimiori gradu caeteris proximi circa aram Christi, quasi columnae altaris assisterent.
[Col. 0298C] 41. Thesauro ecclesiae, ubi sacra supellex asservabatur, praeerat primus diaconus. In S. Laurentio id agnoscuit Ambrosius, Augustinus, Maximus, Leo, Petrus Chrysologus. De diaconorum cardinalium origine vide Panvinium in libro, qui est de Septem Urbis ecclesiis, cap. 3.
44. Chamillardus ait id esse ex sententia eorum dictum qui affirmant veteres Christianos etiam conjugatos paupertatem vovisse. Opes de quibus Prudentius erant certe oblatae a Christianis. Verum etiamsi credamus, per votum paupertatis fuisse oblatas, nondum consequitur, omnes Christianos etiam conjugatos vovisse paupertatem.
45. Fames pecuniae, ut apud Virgilium Auri sacra fames, et mox Aurum, quod ardenter sitis.
46. Ald., Weitz., Heinsiani minus antiqui, Vatt. P, Q, Urb. et alii, Urbis. Duo vetustiores Heinsiani, Alex., Gis., Fabr., Parrh. et alii Urbi. De praefectis Urbis videri possunt Contelorius et Corsinius. Anno 258, quo B. Laurentius martyrii palmam adeptus est, [Col. 0298D] praefectus Urbi dicitur fuisse Cornelius Secularis sub Valeriano imperatore. Error Chronici Eusebiani, quo asseritur Laurentium sub Decio imperatore passum multos decepit. Simul cum praefecto Urbis imperatorem martyrio praesentem adfuisse, sine idoneis testibus Ignatius Comus affirmavit.
48. Aldus ediderat Exactor hauriet sanguinis, in emendatis correxit Exactor auri, et sanguinis. Nebrissensis correctionem non vidit, et censuit legendum Exactor hausti sanguinis. Neque Giselinus ad Aldi correctionem advertisse videtur, nam ex mss. emendatum locum exhibet. Parrhasius quoque jam ediderat auri, et sanguinis. In nonnullis vett. edd. legitur Exactor haurit sanguinis. Hoc manus eisdem verbis expressum exactor auri reperitur in antiquis inscriptionibus, II apud Muratorium class. 9, pag. 1029, num. 8: Exactor auri et argenti trium provinciarum Unde apparet acumen Prudentii Exactor auri, [Col. 0299B] et sanguinis. In museo Pio Clementino inscriptionem his verbis conceptam, Exactor auri, in quadam basi memini me olim legere.
Laurentium flentem videns50. Nummos, a Numa Caesare (Lege rege ), I.
54. Arcam, ab arcendo visum. —Ditibus, aureis, I.
55. Refertam, plenam, I.
56. Monetae, moneta dicitur, eo quod monet mentem inscriptione nominis regis ne paracaraximi, id est falsi nummi fiant. —Conditos, absconditos, I.
57. Conqueri, causari, deplorare, I.
61. Abest, absit, I.
63. Orgiis, officiis, orgia ministeria; ministeriis vel [Col. 0300B] sacrificiis, I. Orgia dicebantur sacrificia Baccho dicata: translato itaque nomine a sacrificiis ad sacrificia deridet impius judex Christi mysteria, in quibus vinum offerri prodiderat jam fama, Prag.
66. Proditum est, dictum est, I.
68. Libent, sacrificent, I.
69. Scyphis, vasculis. —Ferunt, dicunt homines, I.
71. Sacris, officiis, I.
[Col. 0299B]50. Etymologia nummi vel, ut alii malunt scribere, numi, a Numa, quae a glossa asseritur, ridicula quidem videtur, sed auctorem habet Suetonium; quod tamen ineptum videtur Scaligero in Conject., et Becmano de Orig. ling. Lat., qui Graecam originem repetunt a νόμος, a quo est nomisma, de quo paulo post. Alii cum Varrone vocem Siculam affirmant esse.
53. Sisti proprie de reo, qui ad tribunal judicis trahitur, quod notavit Peveratus ex Actis martyrum, [Col. 0299C] Apuleio, et veteris inscriptionis versiculo. SISTI. QVAE CVNCTOS. IVBET. AD. VADIMONIA. MORTI.
56. Nebrissa montes monetae Hispanice explicuit montones. Respicit fortasse Prudentius ad proverbium aureos montes polliceri.
60. Weitz. cum solo Hailsbr., scidimus. Retine scindimus.
63. Rat., Vat. B, afflagito.
64. Ald., quos; Egm., quo. Verum est quod. In Vat. A abest obire. Vat. B, Prag., adire; Mar., obire, ad oram obedire, vel adire; sed obedire non congruit metro.
65. Orgia peculiari significatione ea sacra sunt in quibus mysteria et sacramenta peragebantur: et hac de causa nocturna Christianorum sacra orgiis comparantur ab ethnicis, qui saepius suis in orgiis ad nefanda facinora initiabantur. Si de vino, quod in Christi sanguinem convertitur, ethnicis aliquid suboluerat, hac ratione nocturna Christianorum sacra orgia fortasse [Col. 0299D] appelylabant, tanquam sacra Bacchi seu Liberi. Cum autem orgia simpliciter accipiantur pro quibusvis caeremoniis, ut auctor est Servius ad IV Aeneid., etiam hoc sensu orgia hic locum habent. Etymologia ab aliis dicitur ἀπὸ τῆς ὀργῆς, id est furore vel ira, ab aliis ἀπὸ τῶν ὀρῶν, id est montibus, quod in montibus fierent. Virgilius lib. IV, vers. 302: Ubi audito stimulant trieterica Baccho Orgia, nocturnusque vocat clamore Cithaeron. Ab aliis ἀπὸ τῶν ὀργάδων, scilicet a locis deo alicui consecratis.
67. Rat., Hanc esse disciplinam foederis: sed esse ex glossa aliqua contra metrum immissum est.
68. In Mar. codice abest ut, recte additum supra. Calices aliquando ligneos, vitreos, marmoreos, corneos fuisse in nonnullis ecclesiis, vel ob penuriam earum, vel ob incnriam ministrorum, vel quod gentilium cupiditatem et avaritiam vellent Christiani effugere, [Col. 0300B] satis certum videtur. Fuisse autem plerumque ejusmodi vasa sacra aurea et argentea non obscure ex hoc loco colligitur; quod confirmat S. Ambrosius, lib. II de Officiis, cap. 28: Nunquid dictum est S. Laurentio: Non debuisti erogare thesauros Ecclesiae; vasa sacramentorum vendere? . . . In his tribus generibus vasa ecclesiae etiam initiata confringere, conflare, vendere licet. Tempore S. Augustini qualis esset hac de re fidelium persuasio, luculenter comprobatur paucis ejus verbis, in alium usum prolatis, epist. 26: Si calicem aureum invenisses in terra, donares illum ecclesiae Dei. Confer prolegom. cap. 13.
[Col. 0300C] 69. Weitz. scribit scyfis cum Hailsbronnensi. In Widm. est sciphis.
70. Vat. A, libare sacrum. Alludit praefectus ad fabulam de qua Minucius in Octavio: Jam de initiandis tirunculis fabula tam detestanda quam nota est. Infans farre contectus, ut decipiat incautos, apponitur ei qui sacris imbuatur. Is infans a tirunculo farris superficie, quasi ad innoxios ictus provocato, caecis, occultisque vulneribus occiditur: hujus proh nefas! sitienter sanguinem lambunt, hujus certatim membra dispertiunt, hac foederantur hostia, hac conscientia sceleris ad silentium mutuum pignerantur. Huic calumniae Simon Magus, Menander, Carpocrates, Nicolaitae et Gnostici occasionem praebuisse dicuntur, quod similia flagitiosa facta in suis sacris perpetrarent. Heraldus in notis ad Minucium ait calumniam istam omnibus Christianorum apologiis confutatam, neque inventum esse aliquem, qui ejus immanitatis sectam ullam haereticorum vel levissima suspicione asperserit, [Col. 0300D] adeoque existimat quae de Gnosticis et Quintilianis Epiphanius, et nonnulli alii postea tradiderunt, ea omnia falsa esse et conficta. Confer etiam Elmenhorstium in notis ad eumdem Minucium. Gis. ait, ethnicos nonnullos teste August. Cereris et Bacchi adorationes Christianis malitiose impegisse. Fortasse hoc intelligit praefectus fumare sacrum sanguinem, scilicet vinum conversum in sanguinem. In Giselino teste August. explicandum est teste Augustino. Chamillardus teste Augusto scripsit.
71. Cum tyranni in Christianos saevirent, non alio tempore hi poterant convenire ad sacra celebranda, nisi nocte. Tertullianus lib. de Fuga, cap. 14: Sed quomodo colligemus, in quis, quomodo dominica solemnia celebrabimus? . . . Si colligere interdiu non potes, habes noctem.
72. Decercorum usu in ecclesia lege proleg. cap. 11.
Qua vi latentes eruat73. Tum, insuper. —Fratribus, vobis, Iso.
75. Fundis, possessionibus, agris, I.
76. Sestertiorum, talentorum: sestertium quinque sextarii, id est duo scrupuli et semis. I. Sestertius, ut quidam aiunt, quinque stateres valet, stater autem 2 didragmas, didragma autem 2 dragmas, una autem dragma 3 denarios facit, Mar.
77. Addicta, assignata, id est ab avis addicta haeredibus, vel deputata, tradita, Iso.
78. Foedis, quibus vobis foede augetis. —Auctionibus, venditionibus, I.
79. Exhaeres, carens haereditate, I.
80. Sanctis, ironice, I.
[Col. 0302B] 81. Occuluntur, absconduntur, occultantur, I.
86. Praestigiis, maleficiis, doctrinis, praestrigia dicuntur a praestringendo, eo quod praemoneant hominem, et constringant timere suis demonstrationibus, I.
87. Exaggeratos, accumulatos, I.
89. Poscit indiget, I.
90. Fiscus, sacculus in quo publica pecunia portabatur. —Aerarium, gazophylacium, I.
91. Dedita, tradita. —Stipendiis, publicis, I.
94. Suum, proprium, I.
96. Nomisma, imaginem, I.
98. Nempe, quippe, I.
[Col. 0301B]73. Weitzius ineptissime edidit Tum summa est cura fratribus, cum notaverit in Bong. esse Tum summa cura est fratribus, quod et metrum poscit et alii habent. Nam Aldus etsi ediderit Tum summa est cura, id in emendatis correxit. Notandum olim passim omnes Christianos vocatos fuisse fratres, ut etiam e sacris [Col. 0301C] Litteris constat. Hinc gentiles nostris illudebant. Minucius: Ac se promiscue appellant fratres et sorores. Animadvertendum sacra haec nomina gentilibus fuisse inter lasciva et amatoria: hoc ergo per calumniam innuere volebant gentiles apud Minucium.
75. Ex prima Ecclesia disciplina Act. apost. IV, 34, 35: Quotquot enim possessores agrorum aut domorum erant, vendentes afferebant pretia eorum quae vendebant, et ponebant ante pedes apostolorum. Qui nostro aevo antiquae Ecclesiae paupertatem vulgo jactant, si ad hanc consuetudinem revocarentur, potius nostros mores laudarent, quibus ecclesiasticis ministris non tam nova dona offeruntur, quam vetera auferuntur.
76. Sestertius appellatus fuit quasi semistertius, quia valebat asses tres dempto semisse. Sestertium neutro genere valebat mille sestertios. In veteribus libris pro sestertius scribitur IIS., vel IIS., quia duae lineolae asses binos notant, S. vero semissem. Vossius in Etymologico ait sestertium genere virili esse nummum argenteum quatuor assium, sive quartam [Col. 0301D] partem denarii, qui sexdecim valebat assibus. Prudentius speciem pro genere ponit.
77. Rat. male a prima manu, addita pro addicta. Pro vendita apud jurisconsultos addicta usurpatur: exstatque titulus in D. de in diem Addictione, ubi Paulus: In diem addictio ita fit: Ille fundus centum esto tibi emptus, nisi si quis intra calendas Januarias proximas meliorem conditionem fecerit, quo res a domino abeat. Weitzius ex Rudolpho Forner. lib. V Rer. quotid., cap. 23, observat juris auctores non facile permittendum credidisse, ut quis majorum praediis, laribus, sepulcris carere cogeretur. Inde praedia paterna, vel avita abalienare minus honestum, contraque distracta recuperare laudabile semper habitum est. Id tamen ita est accipiendum, ut honesta praesertim religionis causa interveniente laudabile sit abalienare, [Col. 0302B] quod nulla lege debet retineri, aut ad posteros transmitti. Calumnia vero est, quod parentes Christiani liberos exhaeredare consueverint, ut objicit praefectus
78. In glossa non satis liquet an quibus, an aliud legi debeat.
80. Vat. A, Prag., satis: lege sanctis. Ironice loquitur [Col. 0302C] praefectus, et ut vocabulum Christianorum ipsis exprobret: nam sancti hi dicebantur, ut liquet in epistolis S. Pauli: Dilectis Dei, vocatis sanctis.
86. Scribunt praestrigiis Weitzius, Widm., Parrhasius, Put., et nonnulli alii. Vide Comment. ad vers. 140 hymn. 4 Cath. In praestringere est etiam quaedam scribendi varietas: nam aliqui malunt exarare praestinguere.
87. Vat. A, exaggerandos, minus bene.
90. Nebrissa recte ita distinguit, ut fiscus sit principis aerarium reipublicae.
91. Heinsius cum Put., ut didita, quomodo Cauchium restituisse innuebat Torrentius. Schedae Cauchii et Parrhasius, debita. Alii, dedita. Vat. Q. mendose, suspendiis pro stipendiis.
94. Hailsbr. supra, reddite.
96. Ald. Weitz., aliique edd. et mss. constanter nomisma, nisi quod in Alex. scribitur numisma, in editione Parrhasii nummisma, in Vat. Q videtur esse nommisma, in nonnullis Vulg. numisma. Heinsius ait [Col. 0302D] non esse audiendum Wowerum, qui ad Minucium castigabat Aenigma nummis inditum, etsi consentientem habuerit Joannem Gerardum Vossium. Wowerus quidem dicit fortasse rectius esse aenigma. Sed (addit) νόμισμα et χάραγμα et nummum notat. De nomismate vide supra comment. ad vers. 50, et Glossarium Ducangii.
97. Matth. XXII, 19, et seqq.: Ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium. Et ait illis Jesus: Cujus est imago haec et superscriptio? Dicunt ei: Caesaris. Tunc ait illis: Reddite ergo quae sunt Caesaris Caesari, et quae sunt Dei Deo.
98. Parrhas., Da. Nempe justum postulo?
99. Hailsbr., aut, ex quorumdam veterum scribendi ratione, pro haud vel haut, ut scribit Weitz. Ruinartius edidit aut.
Tum summa cura est fratribus,100. Signat, vindicat, curat, I.— Nomen illius non scribitur in nummis. Vat. A.
101. Aureos, Mancusa, Philippei Mancosi; sed hic Philippos metri causa. Mancuosa Philippis est civitas de qua in Evangelio: Venit Jesus in partes Caesareae Philippi, I.— Philippeos, id est, Bizanteos, vel Mancosos, alio modo Mancones, vel denarios aureos. Vat. A.
106. Venditis, spargitis, I.
110. Refert ad ista, respondet, I.
112. Annuit, consentit, I.
[Col. 0304B] 117. Tantum, tam multum, I.
118. Aenigmatum, figuras, denariorum. Aenigma obscura parabola; inde aenigma dicit nummorum; nam metallis insensatis, obscuris, nomen regis capitur et imponitur, I.— Denariorum. Mar.
119. Augustus, Octavianus, I.
122. Locupletis, divitis, locuples talentis. —Arcam Numinis thesaurum Dei, I.—Numinis, id est Dei. Vat. A.
[Col. 0303B]100. Tertullianus cap. 10 Apolog., Ab ipso Saturno primum tabulae, et imagine signatus nummus. Minucius Jano attribuit, quod Italos docuerit nummos signare. Id Lampridius in Alexandro Severo dixit nummos figurare. Ducangius alique putant Justinianum anno 685 circiter Christi signo nummos primum [Col. 0303C] figurasse. Hi quidem Prudentii versus probare possunt tempore S. Laurentii non fuisse nummos Christi imagine aut nomine signatos; non autem recte allegantur ad probandum id aetate Prudentii non accidisse. Nam Prudentius ex persona praefecti accommodate ad hujus tempora loquitur.
102. Egm., Hailsbronnens., Vat. P, male, Philippus. Vat. A, Uro., Philippeos, Alex. Filippos; lege Philippos a Philippo rege ita dictos. Horatius regale numuma Philippos. Glossae exponunt Bizanteos, seu Mancosos. Glossi de Mancuosa civitate Philippi aut corrupta est, aut inepta, aut utrumque.
104. Parrhasius scribit marsyppio.
106. Ald., Vat. A a prima manu, Oxon., Gis. in textu, Vat. Q. Ura., quae vos, scilicet dicta: plerique quam, nempe fidem. Put., qua; etiam Alex., qua; sed supra, quae cum Vat. P et aliis.
113. Gis. ad marg., Praedives, inquit.
115. Gis. ad oram, opesque et auri.
116. Ald., Mar. a prima manu, Bong., omittunt est [Col. 0303D] post orbe.
118. Nebrissa legendum ait emblema um, et intelligit vasa emblematis insignita. Revera ita legit Parrhasius, et Weitzius testatur quaedam exemplaria habere emblematum. Vera tamen est lectio aenigmatum. Giselinus ex Huberto Golizio observavit aversas numismatum epigraphas, quae summorum virorum officia et munera, saepe etiam propria symbola certis signis ostendebant, vulgo, exteris posterisque vera aenigmata fuisse. Argumento sunt in eum usum scripta a Joanne Pierio hieroglyphica. In glossariis Latino-Barbaris aenigma moneta dicitur. Gothofredus, lib. IX cod. Theod., tit. 22, lege 1, opinatur Prudentium aenigmata vocare numismata Caesarum effigie cusa, et in veteri glossario aenigma monetam exponi confirmat. Addit Arabes numismata Christianorum quae caput humanum praelerunt, vocare methalia, quod verbum proprie significat εἶκόνας. Hinc Hispani et Itali vocant medullas et m daglie, vel potius a metailo.
[Col. 0304B] 119. Iso ridicule Augustum exponit Octavianum Omnes imperatores Augusti appellabantur. Suspicabar legendum Augustus, arcam possidens, Cui nummus omnis scribitur. Neque refert quod paulo post occurrat Locupletis arcam Numinis, nam Prudentius saepe idem verbum in brevi orationis periodo repetit, [Col. 0304C] et hoc loco concinnum est comparare locupletis Numinis arcam arcae, cui nummus omnis scribitur, sive in qua nummi undique congeruntur. Veteres arcam fisci, publicam, vel populi pro aerario interdum usurparunt, ut ex inscriptionibus veteribus patet. Erant etiam arcae pontificum, collegiorum, privatorum: unde arcarii dicti qui eas administrabant. Erant praeterea arca vinaria, olearia, frumentaria, quaestoria, de quibus vide Gothofredum lib. XII cod. Theod., tit. 6, lege 14, et Salmasium not. in Aelium Lampridium; et de arcis ecclesiarum Ducangium. Si legatur arcem, simpliciter arx ponitur pro imperio, ut notavit Barthius lib. V Adv., cap. 12, ex glossa veteri in codice prisco ad vers. Prudentii in Psychomachia, Et Christum gaudere suis victoribus arcem.
120. Nebrissa et alii interpretantur imaginem Augusti in omni nummo scribi. Sic Juvenalis dixit sat. 6, vers. 204: Scripto radiat Germanicus auro. Potest etiam intelligi cui Augusto, sive arci, aut arcae nummus omnis scribitur, sive penditur. Scribere nummos alicui [Col. 0304D] dicitur, qui pro iis in certam diem solvendis creditori cavet chirographo. Vide Plautum Asin. 2, 4, 34, et Horatium II, sat. 3, vers. 69.
122. Vat. B, Prag., Mar. a prima manu, minis, male, pro numinis. Tertullianus et Augustinus vocant etiam arcam, Paulinus mensam, Cyprianus corbonam, alii gazophylacium, secretarium, sacrarium, ubi scilicet opes ecclesiae servabantur. Prudentius ante vers. 42, coelestis arcanum domus. Vide Rosweydum ad Paulini epist. 34, et Binghamum tom. I. pag. 333, lib. II, cap. 21, ubi probat archidiaconum vocari arcae custodem. Paulinus Petricordius, lib. IV de Vita S. Martini, Protinus astanti diacono, quem more priorum Antistes sanctae custodem legerat arcae.
123. Prag. scribit volgabo.
124. Ald., quae Christi, minus bene.
126. Nebrissa recte notat vocem induciarum: quia scilicet Laurentius post triduum bellum cum praefecto gesturus erat.
Signat Deus pecuniam.127. Fungar, utar. —Efficacius, operosius, melius, perfectius, I.
128. Munere, officio, I.
129. Digestim, ordinatim, ordinabiliter, rationabiliter, I.
130. Supellex, substantia, thesaurus, I.
131. Calculanda, numeranda, ordinanda, I.
132. Summula, numerus. Stipendium dicitur summula a sumendo. I.
136. Gestiens, gaudens, exsultans, Iso.
139. Sponsor, promissor, I.
[Col. 0306B] 143. Stipem, eleemosynam, I.
144. Cogens, colligens, I.
145. Illic, scilicet fuit. —Obtutibus, visibus, I.
146. Orbes, orbes dicunt vestigia aratri, sed non hic, nam scilicet sunt cavati oculi, I.
149. Infracto, valde fracto: genua habens, sed non utitur, I.
150. Trunco, syncope, I.
153. Est, scilicet illic, Iso.
154. Tabe, a tabe, Iso.
155. Arens, arida, Iso.
159. Penu, aerario, cellario, I.
161. Exin, mox, deinde, unde, exinde, I.
162. Viritim, singillatim, per singulos, ordinatim, singulariter, per singulos viros, I.
[Col. 0305C]130. In editione secunda Cellarii et in Parmensi scribitur suppellex, quod non patitur lex carminis.
131. Parrhasius, Nam calculandum primitus. Calculare occurrit apud Sidonium et alios non veteres; calculator apud Martialem, Ulpianum et vett. inscriptiones.
132. Alii habent tum, alii tunc.
134. Ald., Mar., Rat., Ambr., et alii antiquissimi Heinsiani, Parrhasius, Gis., spem devorat. Weitz. cum Pal. restituit spe devorat, ut legitur in Vatt. A, B, Alex., Rott., et conjectaverat Cauchius. Peveratus etiam legerat spe devorat, ac similem phrasim ex Cicerone pro Flacco allegaverat: Amissum enim est praeter spem, quod erat spe devoratum. Veteres legebant et distinguebant ac spem devorat, Aurum, etc.
136. Fortasse prae oculis habuit locum Ciceronis in Pisonem: Nummus interea mihi, Caesar, neglectis ferculis triumphalibus, domi manet, et manebit.
138. Rat., Laudatur, inde absolvitur.
141. Hailsbr. inepte, per orbem.
[Col. 0305D] 143. Nonnulli scribunt omnisque.
144. Ald., Parrhasius, Gis. ad oram, Weitz. scripti Heinsiani et nostri, Cogens in unum, et congregans. Fabr., Gis. in contextu, Cogens in unum congregat.
149. Parrhasius, est claudus pro et. Vat. B, gradu; supra, genu.
150. Mar., truncus semipes, supra trunco. Rat., truncus, semipes.
151. Tria claudorum genera describit, fracto genu, trunco crure, breviore planta altera.
156. Rott., in unum contrahat. Egm., in ulnam contrahit. Ulna est os brachii.
158. Weitz. scribit asuetos, quia ita invenit in Widm. Saepe dixi ineptissimum esse ex unius vel alterius codicis errore certam scribendi rationem sequi.
159. Laudabilis olim haec erat consuetudo, ut ecclesiarum [Col. 0306C] penu pauperes alerentur; quae maxime viguit in Ecclesia Romana omnium Ecclesiarum matre ac magistra, quamvis quaevis Ecclesia mater eorum qui in ea educantur recte etiam dicatur. Ante fores ecclesiae pauperes consistebant, ut eleemosynas acciperent. Vide vers. 178.
160. Omnes vett. edd., etiam Parrhasius, ediderant ipse primus. Heinsius ex Put. restituit promus, quod in Boher. pervetusto confirmatum reperit. Teolius in uno Vat. invenit promus, qui fortasse est Alex., ubi id videtur esse pro div. lect. In Vat. P est primos. Recentiores omnes sine ulla dubitatione arripiunt promus. Et sane promus convenienter dicitur, quia praecessit penu, et diaconi arcae ecclesiae praeerant, ut notat Heinsius. Addo ex S. Paulino epist. 12 ad Severum inscriptionem a dextra apsidis: Hic locus est, veneranda penus qua conditur, et qua Promitur alma sacri pompa ministerii. Itaque primus diaconus, qui penum fidis gubernabat clavibus, ut ante dicebat Prudentius (nam coelestis arcanum domus est haec [Col. 0306D] penus) non immerito promus, et promus condus vocabitur. Nihilominus non penitus damno communem tot codicum lectionem primus, quae etiam exstabat in antiquissimo codice Bollandianorum saeculi VIII aut IX. Potest enim intelligi Laurentium novisse pauperes, quia primus erat e septemviris seu diaconibus, ut vers. 37 expressum est, et ad primum diaconum cura pauperum spectabat, ut ex vers. 44 patet, Votasque dispensans opes, et colligitur ex concil. IV Carth. can. 17: Ut episcopus gubernationem viduarum, pupillorum, ac peregrinorum non per se ipsum, sed per archipresbyterum, aut per archidiaconum agat. In comment. Ezechiel. cap. 48, Hieronymus ait: Qui PRIMUS fuerit ministrorum, quia per singula concionatur in populos, et a pontificis latere non recedit, injuriam putat, si presbyter ordinetur.
Quo fungar efficacius164. Pro templo, coram, I.
165. Praescriptus, a judice, deputatus. —Fluxerat, venerat, praeteriit, I.
168. Efflagitans, postulans. I.
169. Tum martyr, ait. —Assistas, ut, I.
170. Coramque, palam, I.
175. Patentes, amplas, I.
176. Structos, cumulatos, Mar.
181. Fragor, clamor, I.
[Col. 0308B] 183. In Laurentium, contra Laurentium, I.
188. Despuenda, contemnenda, I.
189. Sitis, desideras, I.
190. Rudera, arizzi, vel stercora. Rudera dicunt maceriam ruinae, I.
192. Poenalis, durus. —Excudit, fabricat, excoquit, I.
194. Arenis, sicut Pactolus et alii, I.
[Col. 0307B]163. Teolius Ignatium Comum impugnat, quod affirmaverit Prudentium in his rerum adjunctis enarrandis paulo aliter ac in Actis referuntur, aut poetica licentia abusum, aut longe ab Urbe binis remotum Alpibus rem, uti accidit, non bene didicisse. Etsi autem descriptiones poeticae amoeniores narrationibus [Col. 0307C] historicis esse debeant, tamen si qua sit in re ipsa varietas, fides potius adhibenda est Prudentio quam Actis anonymis. Nam quod ait Comus, Prudentium hunc hymnum fecisse juvenem, et antequam Romam venisset, et poeta palatinus fuisset renuntiatus, nugae hae sunt sine ullo idoneo auctore prolatae.
164. Nunc ait pro templo, postea vers. 173, ingens atrium; vers. 175, per patentes porticus; vers. 178, sacratam januam: quae omnia probant Romae domum amplam fuisse in quam Christiani aetate S. Laurentii conveniebant; et quae tunc saltem a praefecto Urbis fuerit cognita. Hujusmodi aedes sacrae a primis Christianis non appellabantur templum, quod haec vox nescio quid consecrationis paganae indicaret. De re plane constat. Ad I saeculum pertinet quod auctor Recognition. in fin. refert: Theophilus, qui erat cunctis potentibus in civitate sublimior, domus suae ingentem basilicam ecclesiae nomine consecravit. Eusebius, lib. VIII, cap. 1, narrat Christianorum numerum inter Valeriani et Diocletiani persecutionem adeo crevisse, [Col. 0307D] ut priscis aedificiis jam non contenti, in singulis urbibus spatiosas ab ipsis fundamentis exstruerent ecclesias. Optatus Milevitanus lib. I testatur ante persecutionem Diocletiani basilicas plures fuisse quae Christianis ablatae sunt, postea restitutae. De ecclesiis in ultima persecutione Diocletianea solo aequatis passim loquuntur Arnobius, Lactantius, Eusebius, Hieronymus, Augustinus, Theodoretus, Gildas, et alii.
165. Gis. en jam: in prima ed., et jam, quod reliqui habent.
166. Ald., Put., Oxon., fervidus Judex avaro: plerique, etiam Heinsius, et Parrhasius, fervido Judex avarus.
170. Ald., Sich., Mar., et nonnulli alii cum Gis., Weitz., dispostas. Castigatiores Heinsiani, Alex., dispositas, [Col. 0308B] quod a metro minime respuitur. Parrhasius edidit dispositas, in emendationibus subrogavit dispostas, quod aures magis probant.
172. Utitur Laurentius voce ambigua sanctis, qua intelligi possent sacraria et secretaria ecclesiae, seu arca, vel etiam ipsum templum, et simul significantur [Col. 0308C] pauperes Christiani; nam, ut constitit ad vers. 80, sanctorum appellatio Christianis omnibus tribuebatur: Sanctum pro templo non est vox solum ad Latinitatem inscriptionum referenda, quod nonnulli putarunt. Persius pro templo posuit sanctum sat. 2, vers. 69: Dicite, pontifices, in sancto quid facit aurum.
181. Hailsbr., fragor, supra clamor.
183. Prag., conversus ad.
184. In Mar., Vatt. A, B, Rat. desideratur que post oculis.
185. Mar. a prima manu, Widm., quid furens.
186. Parrhasius emendavit minaris: sed probum est minitaris.
188. Parrhasius scribit dispuenda.
189. De siti auri vide vers. 45.
190. Sich. stercora. Retine rudera, Codex Ambr. scribit offossa, quod damnare non audet Heinsius; nam in veterrimis Maronis exemplaribus occurrunt offugere, offulgere, offore, obvolvi aris, et similia. Vide Comment. ad vers. 410. Psychomachiae. In glossa [Col. 0308D] arizzi vocabulum est quod solum Isonem habet auctorem apud Ducangium.
192. Mar. a prima manu, Prag., Rott., excludit. Vox poenalis Paulini, Prosperi, Sedulii, Aviti et similium est. Tertullianus etiam de eadem re cap. 27 Apolog.: Itaque cum vice rebellantium ergastulorum, sive carcerum, vel metallorum, vel hoc genus poenalis servitutis erumpunt adversus nos. De quo genere poenae agunt Gallonius et Sagittarius.
193. Rat., Bong., Widm., et amnis pro vel amnis. Vat. A, Egm., Hailsbr. a prima manu, turbidus.
195. Hac voce terrulentus usus etiam est in praef. Hamart., vers. 5.
196. Weitzius scribit dequoqui cum Hailsbr. Alii recte, decoqui.
Longo et locatos ordine197. Pudor, castitas, verecundia, I.
198. Integritas, virginitas, I.
199. Occidit, deficit, Iso.
201. Quid, quare. —Venenum, avaris. —Gloriae, aurum dicit, I.
202. Magni, pretii esse, I.
204. Et, etiam. —Humanum, scilicet aurum, I.
205. Hi, mendici. —Alumni, socii, vel filii. —Luminis, regni coelorum, I.
206. Arctat, affligit, I.
208. Insolescat, superbiat, sine consuetudine vivat, intumescat. —Turgida, superba, I.
209. Cum, quando. —Disjicit, secat, consumit, lacerat; disperdo, disjicio, I.
210. Viget, interius, I.
[Col. 0310B] 211. Vicissim, mutuatim, Iso.
212. Sensuum, mentium, I.
213. Nam, quoniam. —In, ad, I.
215. Effetus, infructuosus, vacuatus, I.
216. Elumbe, infirmam libidinem, quia sine viribus facit, infirmum, debile, infirmam libidinem. —Contrahat, colligat, I.
221. Committe, compara. —Pestium, vitiorum, I.
223. Carnisne, utrum, Iso.
227. Venusti, pulchri, I.
229. Valentes, robustos, I.
231. Mancum, curve, I. Adverbium. Prag.
233. Quemvis, quemcunque affer, I.
234. Ore, facie, I.
[Col. 0309C]200. Lucanus lib. III, vers. 118: Usque adeo solus ferrum mortemque timere Auri nescit amor: pereunt discrimine nullo Amissae leges. Virgilius, lib. VI, vers. 632, Fixit leges pretio, atque refixit. Verum de avaritia, radice omnium malorum, hujusmodi sententiae passim sese offerunt.
201. Nebrissa explicat aurum esse venenum gloriae, quia eo vera gloria perit, aut quia more christiano gloria accipitur pro vita aeterna. Prima interpretatio magis placet: sic pudor per aurum solvitur, violatur auro integritas, etc.
204. Teolius ita hunc versum exponi posse arbitratur: Si quaeris aurum, illius splendore raptus, scias humanum genus esse lucem, et pauperes esse alumnos seu participes lucis. Verius et simplicius Nebrissensis: Christus, qui est lux mundi, et homines ab eo redempti. Unde subdit: Hi sunt alumni luminis; de quo lumine Joannes praebuit testimonium cap. I. Sane Laurentius occasione auri, quod praefectus cupiebat, Christum verum aurum et lucem opportune illi praedicavit. Toletus [Col. 0309D] in cap. I Joannis, Magno consilio utraque locutione Joannes in praesenti usus est: dixit enim: In ipso vita erat, ubi vita pro ea quam Verbum efficit et dat nobis, ponitur. Postea subjunxit: Et vita erat lux, ubi vita pro ipso Verbo, quod est causa vitae, accipitur.
209. De hoc verbo disjicit, aut dissice. ut plerique codd. scribunt, aut uno s disicit, ut habet Rat., dictum jam est ad hymn. 1 Cath., vers. 97. Ald., Fabr., Gis. in contextu, dissecat. Parrhasius, Gis. ad oram, Sich. et alii, dissicit. Gifanius in PROICERE ait se in Ovidii et Prudentii mss. invenisse dissicit, et in quodam vet. Prudentii disicit; et apud Virgilium in vet. lib. dissice constanter exaratum, monnisse Pierium. Caeterum (addit) ut ingenue dicam quod sentio, de his [Col. 0310C] locis mihi non liquere profiteor, sed mutationes odi . . . Quaerendum ergo amplius. Weitz us et Heinsius amplexi sunt dissicit.
210. Ep. II ad Cor., cap. XII, V 10: Cum enim infirmor, tunc potens sum. Ludovicus a Ponte egregium librum edidit de Thesauro aegritudinum corporis.
211. Ald., mentis. Sich. cum id invenisset, recte restituit membris. Parrhasius jam ediderat membris.
213. Parrhasius in culpam caedis, quod metri lex non patitur.
215. Mar. scribit fervos. Hailsbr., effectus malis. Lege effetus.
222. Parrhasius primum scripsit luces; quod metro adversatur, correxit vices: sed melius est lues. Hailsbr., alteras lues.
228. Ald., Vat. A supra, Put., Oxon. et alii edd. atque mss., laboris. Urb., Vatt. B, Q, Weitz., Mar., Rat., Sich., languoris, quod rectius est. Alex., Parrhasius scribunt langoris. Vat. Q, mendose, langores experti. Weitzius edidit languoris experti. Lege expertes.
[Col. 0310D] 231. Parrhasius, errorque mancus. Mar. pro div. script. mance.
233. Ald., Vat. A supra, Widm. supra, Fabr., Gis. prima ed., principum. Melius alii, divitum, ut respondeat mox pauperum.
234. Vat. A, praenitet, quod pro diversa scriptura a Weitzio indicatur, et exstat in Fabricio. Giselinus mendose edidit poenitent, et correxit praenitent; Heinsius et Chamillardus mendose etiam poenitent. Ruinartius ex ms. S. Michaelis restituit praenitent. Verum praenitent jam olim exstabat in editione Aldina, et Tornaesiana an. 1553, Parrhasiana altisque. Suspicatur Ruinartius legendum et auro: quo fortasse alludit Alex., Qui veste et oro praenitent.
Pudor per aurum solvitur,236. Pauperum, scilicet sit, I.
237. Serico, purpura, I.
239. Hydrops, hunc, I.
242. Volam, in mediam palmam, medietas palmae, Iso.
243. Uncis unguibus, ungulis curvis, I.
246. Scorta, scortum, quasi sortum. Sortum est solea: [Col. 0312A] sicut enim solea maceratur in manu sutoris, sic pellicula meretricis ab adulteris, I.
247. Coacis, lacubus, sordibus. Cloacae sunt loca u quibus adunatur stereus civitatis, I.
249. Fervens, ardens desiderio. —Ambitum, cupiditatem, honorem, Iso.
250. Aestuans, desiderans, I.
[Col. 0311B]236. Ald., Bong., meorum pauperum, sine est.
237. Teolius ex Mazochio tom. I Specim. Biblic., dissert. 8, part. 2, etymon serici refert ad arborem sorek, cujus mentio fit Genes. XLIX, 11. De eadem origine jam disseruerat Becmanus de Orig. Lat. ling. verbo SER ex Buxtorfio et Kimchio, qui tamen sorek proprie interpretantur surculus. Accipitur plerumque sorek pro vinea. Communis opinio etiam antiquissimorum scriptorum etymologiam repetit a seribus, quod nomen est animalium nentium metaxam, sive rude sericum, et populorum ubi haec animalia nutriuntur. Nonnulli ex arboribus sericum sine bombycum opere fieri putant: sed verius videtur, antiquos scriptores arborum mentionem facere, quod in arboribus vermiculi seres lanam, sive sericum texunt. De comparationibus morborum corporis cum vitiis animi videri possunt Chrysostomus, Basilius aliique SS. Patres, qui in eis explicandis frequentes sunt. Giselinus, quoniam medicum agebat, diligentius, et peritius, quantum quidem ad rem medicam pertinet, [Col. 0311C] hos versus illustrat, cujus explicationem juvat proferre. Elatos homines ac superbos hydropicis similes facit Prudentius, quibus crudorum humorum copia vitiatae sanguinis massae affusa, cutim praetumidam reddidit. Ambitiosos, et honorum cupidos καύσῳ laborantibus; his enim, cum a curis, vigiliis intensisque cogitationibus morbus oriatur, perpetua frigidae sitis, ampla et frequens exspiratio, bilis vomitus, immensus ac mordicans totius corporis calor fere adsunt. Avaros, et ὀξύχειρας, quod iis manus tenaces sint, et ad rapiendum paratae, chiragricis comparat: tales, ne dolorem ab humore maligno in digitorum vincula, et articulos impacto excitatum augeant, neque manus adducunt omnino, neque etiam explicant: sed in medio quodam situ continent, qui et maxime doloris sit expers, et naturae consentaneus. Sic etiam malevolos obtrectatores hepaticis seu spleneticis: fortasse quod cum his omnia membra sint arida et prae inedia consumpta, tamen cibum fastidiant, bilis [Col. 0311D] vomitione prorumpat, ungues denique a scalpendo non contineant: quae omnia ad calumniatores non illepide quis traduxerit. Invidos praeterea cum strumosis, seu χοιραδώδεσι confert, nec male, quoniam hujusmodi morbi genus adipem carni circumsitam, ipsamque adeo cutim exedit, et ulcus in dies serpendo ulterius reddit malignius. Postremo idololatras regio morbo laborantibus non dissimiles esse ait: quod quemadmodum isti, ut valetudinem recuperent, lectis mollioribus, ludis, lasciviaque demulecri debent: ita infelices daemonum cultores, cum religio iis pro ludo et inani plebeculae terriculamento sit, ex impotenti fere mollitie, insolentia, et dissolutione eo caecitatis abripiantur. Rude et incultum quid iis Deus sonat. Dii immortales dicendi sunt eis sua fata, coeli cursus, orbiumque coelestium genios affingunt, idque [Col. 0312B] animi causa, caeteroquin ἄθεοι, et nihil minus, quam immortalitatem somniantes. Quod ad ganeones attinet, qui se ad putidissima usque scorta complectenda abjiciunt, eos non aegrotis, sed infimae sortis hominibus foricas, latrinas, et cloacas everrentibus pares facit.
239. Ald., Heinsiani omnes, Fabr., Weitzius, nostri, Sich., lucido, et notat Nebr. ex Horatio, Turgescit vitrea bilis; ex Persio, splendida bilis; Heinsius vero ex Horatio, Aquosus albo corpore languor. Gis. ad oram, lurido, quod Heinsio non displicebat. Parrhasius, livido. Teolius ait lucido habere mss. omnes, lurido editiones. At pleraeque editiones clare lucido praeferunt.
240. Heraldus in Arnobium lib. II, pag. 149, plura de avarorum moribus habet, et hos ipsos versus ex Prudentio, quos tamen ex martyrio Vincentii desumptos per memoriae errorem dicit.
242. Gronovius, cap. 5 Observat. eccles, ex Widm. Weitzii legit Manus recurvas in volam, et cum in vulg. sit Manus recurvas, et volam, ipse restituere [Col. 0312C] vult Manus recurvas in volam, et Plicans. Heinsius cum vulg. facit, et cum Heinsio Teolius, qui Heinsio favere melioris notae codices Vaticanos affirmat. Cellarius secutus est codicem Widmanianum, cui revera astipulantur Vat. B, Mar., Rat., Prag. Recte dicitur contrahere manus recurvas in volam, ut vers. 156, Nervos in ulnam contrahat. De avaris Psychom. vers. 463, Spoliisque ungues exercet aenos.
243. Quod Gronovius volebat in volam, et plicans aduncis unguibus, concinnius ex nostris codicibus Mar., Rat., Prag., Vat. B, restituimus, scilicet Plicans et uncis unguibus, non plicans aduncis, ut hactenus editum est. Egm., Pal., Widman. supra minus recte, ungulis pro unguibus. Ungula dici solet de animalibus, quae digitos non habent. In Isone ungulis fortasse est diversa lectio.
246. In glossa corrigendum videtur corium pro sortum: nam etymon scorti trahitur a corio; et scortum proprie est pellis crassior.
[Col. 0312D] 248. Plautus Amph. act. IV, sc. 2, vers. 12: Quia senecta aetate a me mendicas malum.
249. Widm., Bong., Sich., Mar., Vat. B, Rat., ambitum, Sitimque, quod tenuit Teolius, quia ab Heinsio haec lectio commendatur. Ipse Heinsius edidit ambitu, Sitimque, ut exstat in Ald. et multis mss. Miratur Teolius Chamillardum adhuc habere cum vett. edd. ambitu, Sitique. At in Chamillardo idem lego quod in Heinsio, ambitu, sitimque, nisi quod Heinsius scribit sitem cum Egm. Becmanus verbo eo ex Pal. ms. legit ambitu, et mendosum ambitum in aliis esse putat. Notat vero ambitum pro ambitione poni. De hac phrasi aestuare sitim vide comment. ad vers. 9, lib. I contra Symmachum.
250. Parrhasius cum aliis vett. edd., ut dictum est vers. sup., legit ambitu, Sitique.
908 Magis probabo debilem,251. Mersis, occultis, in mentem mersis, I.
254. Prurit, quasi perurit, ardet. Prurigo ex ardore nimio venit, I.
255. Vexatur, se caedit. —Scalpit, scabit, I.
258. Strumas, tumores, chelen. —Retexam, referam, I.
259. Purulenta, putrida, venenosa, a pus, puris, I.
264. Morbo regio, elephantico. Regnus morbus, et [Col. 0313C] arcuatus, et ictericus, et elephanticus. Regius ideo dicitur, quia non potest curari nisi regiis cibis; aut quod regionem mortis pandat; elephantinus, eo quod elephantino osse curetur: arcuatus, eo quod colorem arcus coelestis habet, I., Vat. A.
[Col. 0314B] 267. Brevi tempore, statim, I.
274. Interim, nunc usque dum, hic est, I.
277. Facultas. possibilitas. —Suppetat, abundat, I
280. Recensendos, numerandos, Iso.
282. Mucculentis, sordidis. Murcus, qui praecisum habet nasum, I.
284. Lipposque, scilicet oculos. —Putri, humida, I
285. Tetrius, nigrius, I.
[Col. 0314C] 286. Leprosum, leprosus a laterum pruritu, I.
289. Animabus, vacat. —Inversa vice, una pars, I
290. Forma, imago, I.
293. En ergo, scilicet habes, praesentatim, I.
294. Proxime, nuperrime, I.
[Col. 0313C]251. Parrhasius, mersusne, quod melius fortasse est quam mersisne. Hailsbr., habebat, male, pro anhelat.
256. Vat. A, sordis, supra recte cordis.
261. Ald., Pal., Parrhasius, Heinsius, cum aliis edd., tute ipse. Weitzius, tu et ipse, quod confirmant Vatt. A, B, Mar., Rat., Prag.
263. Heinsius cum Put., colis. Alii edd. et mss., coles, nisi quod Cedarius et Chamillardus Heinsio adhaerent.
269. Weitz., quin carne. Alii, cum.
273. Mar., Rat., ac debiles.
276. Weitzius explicat coronas aureas martyribus donari ad similitudinem militum. Verum hic sermo [Col. 0313D] est de Christianis pauperibus, qui in arce lucebunt Patris, si recte vixerint, sive martyres fuerint, sive secus. Omnes igitur qui vitam aeternam consequentur, coronis aureis, quas vers. 926 Hamartigeniae rutilas Prudentius vocat, donabuntur. Paschalius, de Coronis lib. VIII, cap. 5, ostendit ex Prudentio martyres Christi ad similitudinem militum, sicuti triumphatores tyrannicae impietatis, coronis aureis insigniri.
277. Ald. et alii scribunt tunc si.
281. Terentius Heaut. II, 3, 53, Pannis obsita, neglecta, immunda illuvie.
285. Ald., nihil; ita edidit Parrhasiis sed emendavit nil. Posset retineri nihil monosyllabum, aut recepto tribrachy secundo loco.
286. Pro aut, Mar., Rat., Vat. P, habent ac. Egm., [Col. 0314C] Hailsbr., Palat., Vat. A, Heinsiani potiores, putidum Ald., vett. edd., etiam Parrhasius, Vat. P, Q, Alex. Urb., Mar., Rat., aliique multi, putridum; neque video cur Teolius Vaticanos pene omnes pro putidum allegaverit. Heinsius quidem legit putidum, sed duabus manibus rationibus permotus, quia putri jam praecessit, et quia Prudentius primam in putris solet corripere. Nollem id ab Heinsio dictum. Nam praecessit putris, non putridus, et sensu nonnihil diverso. Quod autem Prudentius primam in putris corripere solitus sit, quid vetat quominus syllabam certo communem vel in putris, vel in putridus aliquando produxerit? Imo produxit in putris hymn. 7 [Col. 0314D] Cath., vers. 9. Arvina putrem ne resudans crapulam.
288. Virgilius VI Aen., Quam super haud ullae poterant impune volantes Tendere iter pennis: talis sese alitus atris Faucibus effundens supera ad convexa ferebat. Unde locum Graii dixerunt nomine Avernum. Hinc fauces graveolentis Averni.
289. Scriptores posterioris aetatis ita saepe sunt locuti; et praeponebant quidem participium versa vice, non vice versa: Prudentius metri causa inversa vice. In glossa vacat mendum cubare videtur. Prudentius ait, animabus quas olim pulcher aspectus delectaverat in corpore, econtrario corruptam formam infligi, quod explicat Nebrissa verbis Aristotelis III Ethic.: Poenae medicinae quaedam sunt, ut quae per contraria fieri debent, ut qui dum viverent erant ornatus studiosi, in morte sint deformati.
Mersisne anhelat febribus,303. Damnum, amissionem, I.
304. Ignis, amoris. —Nescias, viduas, I.
305. Monile, ornamentum, I.
306. Comitur, ornatur, I.
307. Dotata, ornata, I.
309. Eccum, ecce, I.
317. Furcifer, exclamative, succensor ignis, I.
318. Strophas, versutias, fraudes; versutias, stropha fraus quae techna vocatur, unde strophosus fraudulentus vocatur. —Cavillo, derisione, vel deceptione. Cavillum [Col. 0316B] convicium cum joco; illusione vel deceptions derisoria. —Mimico, scurrili, I.
319. Nexuisse, involvisse, I.
320. Saltas, saltare facis, vel saltando dicis, I.
321. Concinna, composita. —Visa, scilicet est. —Urbanitas, eloquentia. Conveniens urbanitas, id est pulchritudo. Cinnum genus potionis ex diversis mixturis compositae; inde concinna res, ex diversis composita sententiis, Iso.
[Col. 0315B]295. Hailsbr., quod nec. Ex Luc. XII, 33: Facite vobis sacculos qui non veterascunt, thesaurum non deficientem in coelis: quo fur non appropiat, neque tinea corrumpit.
299. Ald., Gis. prima ed. in textu, numinis; melius alii luminis. Sic vers. 205, Hi sunt alumni luminis: quanquam hoc loco gemmarum splendor intelligi [Col. 0315C] poterit.
300. Singulare hoc notandum, quod relativo quibus absolvatur stropha, raro trajectionis exemplo.
301. Mar. a prima manu, Prag., Widm., cerne; Hailsbr., cernes. Alii, cernis.
302. Bong., Fabr., Pal., Gis. prima ed., mireris, alii, miraris. Nebrissensis et Chamillardus anus intactas intelligunt esse viduas ignis secundi nescias post damnum primi tori, quamvis alias a Virgilio intacta virgo dicatur. Existimo hic etiam ipsas sacratas virgines vocari intactas anus, quod virginitatem ad senectutem conservaverint; tum his addi viduas ignis secundi nescias. Scilicet aliae sunt intactae, aliae ignis secundi nesciae. Aldus quidem et Parrhasius ita distinguunt, ut interrogationis notam post intactas anus apponant, et Iso glossam viduas apponit post nescias. Gothofredus, in lege 2 cod. Theod., lib. IX, tit. 25, suspicatur legendum inviras, quasi univiras, seu viduas pro vel invitas, quia a Prudentio hoc loco aliisque Patribus [Col. 0315D] viduae et virgines junguntur, raptusque earum exaequantur. Verba ejus legis, a Joviano latae anno 364, ita habent: Si quis non dicam rapere, sed vel attentare matrimonii jungendi causa sacratas virgines, vel invitas ausus fuerit, capitali sententia feriatur. Conjicit praeterea legi posse vel non invitas. Sed mihi sententia legis recte procedere videtur; scilicet prohibetur attentari matrimonii jungendi causa virgines sacratas, etiam non invitas, aliasque non sacratas invitas: quod pluribus confirmare possem, sed non vacat.
305. Hoc elogium virginum et viduarum addi poterit innumeris aliis quibus Christiana castitas merito celebratur. S. Cyprianus in libr. de Disciplina et Habitu virginum: Flos est ille ecclesiastici germinis, decus atque ornamentum gratiae spiritalis, laeta indoles, laudis et honoris opus integrum atque incorruptum, Dei imago respondens ad sanctimoniam Domini, illustrior portio gregis Christi. Gaudet per illas, atque in illis largiter floret Ecclesiae matris gloriosa fecunditas: [Col. 0316B] quantoque pius copiosa virginitas numero suo addit, tanto plus gaudium matris augescit.
307. Ecclesia comparatur sponsae ornatae viro suo Apocalyps. cap. XXI. In hymno Dedicationis ecclesiae ad vesperas, Sponsaeque ritu cingeris . . . Dotata Patris gloria.
309. Sichardus, talentum, Alex., alenta, supra talenta. [Col. 0316C] Parrhasius, Haec tu talenta suscipe, quod Latinius est. Alioquin eccum erit purum adverbium.
311. Horat., ep. 1, lib. I, Ut rem facias, rem Si possis recte, si non, quocunque modo rem. Patrimonium res significat.
313. Parrhasius, Rat. a prima manu, Vat. A a prima manu, Mar., Vat. B, Egm., Pal., Hailsbr., Ambr., Thuan., Alt., Rott., tres Torrent., Heinsius, Gis. ad oram, fremens. Weitzius cum aliis, furens
314. Ald., et miris; alii, ac miris.
317. Isonis glossam non intelligo. Notum est furciferum vocatum servum qui ignominiae magis quam supplicii causa furcam circa viciniam, aut per urbem ferre cogebatur. De furca tam veteri quam nova Lipsius lib. III de Cruce.
318. Thuan., capillo, male. Apud Sedulium lib. V perperam circumferri labellis, et favillis pro cavillis, notavit Heinsius: Jam jamque volant mendacia mille In Dominum vanis hominum conflata cavillis. Mimus [Col. 0316D] ab imitatione rerum villum et personarum dicitur: hinc pantomimus omnium rerum imitator. Solebant autem mimi jocos et sententias in illa sua repraesentatione miscere, ac celebres sunt sententiae Publii Mimi. Lactantius, lib. VII, cap. 12. Sententia deliri hominis ridicula mimo dignior quam schola fuit quod sumpsisse videtur ex Minucio: Non philosophi sane studio, sed mimico vitio digna ista sententia visa est. Alii legunt mimico officio, alii mimi convicio. Heraldus vero suspicatur legendum mimi cavillo, vel cavillitio, vel mimico cavillitio, quia cavillari proprium est mimorum.
319. Recte strophas nectere dicitur. Ammianus lib. XV, Et Paulo quidem CATENAE inditum est cognomen, eo quod in complicandis calumniarum nexibus erat indissolubilis.
320. Saltabuntur etiam fabulae et carmina, hoc est, saltu repraesentabantur, de quo plura ad Romanum. Ovidius, lib. V Trist., eleg. 7: Carmina quod pleno saltari nostra theatro.
Quos nec favillis obruat324. Acroma, gloriosus ludus. Acroma proprie lyvarum auditio; hic autem jocus accipitur, vel carmen scenicum, I.
325. Adeone, nonne adeo, I.—Austeritas, severitas, Mar.— Severitas, asperitas, I.
326. Fascibus, honoribus, I.
327. Adeon', in tantum, I.
329. Oppetam, moriar. Oppetere quasi terram petere; nam viri fortes, dum moriuntur, terram more (forte morsu) petunt, ne vox audiatur, I.
330. Votiva, desiderabilis, I.— Cara, Mar.
333. Impertiam, sinam, Mar.
[Col. 0318B] 335. Compendiosus, brevis, difficilior, I.
339. Inextricabilis, infinibilis, vel insolubilis, indissolubilis, I.— Infinalis, indissolubilis, Mar.
344. Abdita, occulta, secreta, I.
345. Senescens, deficiens, I.
347. Sensim, leniter.
348. Semustulati, semiusti: semustulatus et semiustus unum sunt, I.
350. Mysteriarches, princeps mysteriorum, Mar.— Princeps minister, mysterii princeps; et Graecum est. —Incidit, scilicet in poenam. I.
352. Debeant, scilicet alii, I.
[Col. 0317B]323. Parrhasius, Heinsius cum Ambr., Ruinartius, ergon' cachinnis; Hailsbron., ego; alii, etiam codex Bolland., egon' cachinnis. Bong. male, chachinnus.
324. Vat. A, Parrhasius, ac Romae festivum, renuente metro et sensu. Heinsiani scripti, Ald., Vat. B, Mar., acroma; alii, acroama, quod defendi potest. [Col. 0317C] Acroama, sive malis scribere acroma, Latine est auditio, sed accipitur pro festiva jucundaque narratione, et interdum pro homine qui eam recitat. Prudentius fortasse imitatus est Ciceronem 6 in Verrem: Hic quasi festivum acroama, ne sine corollario discederet; et pro Sextio: Ille ipse ludius non solum spectator, sed etiam actor et acroama. Ruinartius auditionem seu auditorem etiam ejuscemodi narrationis acroamatis nomine aliquando designari putat, quod ego dubium esse de auditore judico.
325. Parrhasius, adeo nulla; Ald., adeone ulla. Utrumque male.
326. Heinsius non assentitur Salmasio, qui hoc loco censuram capit pro dignitate: sic censura oris, ut ait, et vir censorius sumitur pro pulchro. Chamillardus favet Salmasio. Melius tamen intelligitur censuram esse severitatem, cui mox respondet lenitas. Nihil enim obest quod praecesserit austeritas; nam eadem sententia amplificatur.
327. Mar., adeone securim, quod non ausim damnare. [Col. 0317D] Vocat securim publicam, ut hymn. super. vers. 55, bipennem publicam. Parrhasius scribit securem.
328. Ald., Parrhas., retudit, male.
329. Glossae etymon non accipio. Oppetere dicitur qui rem sibi contrariam petit: sic oppetere mortem, et simpliciter oppetere dicitur de viro forti qui mortem petit, quamvis contra naturam sit.
332. Vanum et ineptum credebant ethnici in Christianis velle mori spe futurae vitae. Minucius: Proh! mira stultitia et incredibili audacia spernunt tormenta praesentia, dum incerta metuunt et futura; et dum mori post mortem timent, interim mori non timent. Lactantius, lib. VII, cap. 5: Ita necesse est sapientem pro stulto haberi, qui dum appetit bona quae non cernuntur, dimittit e manibus quae videntur . . . . Quod accidit nobis cum neque cruciatum neque mortem pro fide recusamus. Nota vocem [Col. 0318B] persuasionis, quae pro opinatione vana et inepta sumisolebat, et praesumptio etiam dicebatur. Minucius: Audio eos turpissimae pecudis caput asini consecratum inepta nescio qua persuasione venerari. Ammianus, quamvis ethnicus, hanc constantiam in Christianis laudare videtur lib. XXII: Qui deviare a religione compulsi, [Col. 0318C] pertulere cruciabiles poenas adusque gloriosam mortem intemerata fide progressi, et nunc martyres appellantur.
333. Parrhasius perperam, sed jam.
336. Arnobius lib. II, in fine: Itidem et vos flammis, exsiliis, cruciatibus, belluis, quibus corpora lancinatis et diu vexatis nostra. Alii paulo aliter legunt.
337. S. Augustinus, tract. 27 in Joann., de S. Laurentio: Non enim occisus est cito, sed cruciatus est in igne. Diu vivere permissus est: imo non diu vivere permissus est, sed tarde mori compulsus est. S. Cyprianus ad Demetrianum: Nec saltem contentus es dolorum nostrorum compendio, et simplici, ac veloci brevitate poenarum: admoves laniandis corporibus longa tormenta, multiplicas lacerandis visceribus numerosa supplicia.
338. Petrus Faber, lib. III Semestrium, cap. 8 mallet moratam. Sed nihil est necesse, ut monet Heinsius.
339. Prag., Mar. a prima manu, ut videtur, ut mors; alii, et mors. Mors inextricabilis sumitur pro morte lenta, et quae finem invenire nesciat, ut notavit [Col. 0318D] Mariettus.
340. Mar., Prag., Rat., Widm. supra, Urb. a prima manu protrahat. Sic melius, ut . . . mors protrahat. Alii, protrahet.
345. Vapor pro calore apud optimos quosque scriptores, Lucretium, Virgilium. Horatium, etc., saepe ponitur. Virgilius lib. V, Lentusque carinas Est vapor. Vide Gifanium verbo VAPOR indic. Lucr.
348. Ald., et codex Bolland., semustulati: Parrhasius et alii, semiustulati.
350. Mysteriarches dicitur, quia primus et princeps erat diaconorum, quibus cura incumbebat erudiendi fideles de mysteriis fidei. Vide comment. ad vers. 160.
352. Weitz., Gis. ad oram, quod mox; ita etiam Mar., Prag.
Egon' cachinnis venditus356. Velcanum, ignem, I.
359. Nudare, despoliare, I.
360. Vincire, ligare, I.
361. Os, facies, I.
363. Legifer, Moyses, I.
368. Impatiens, non sustinens, I.
371. Per imbrem, per densitatem, I.
373. Illuminatum, manifestatum, manifestum. —Hoc, genus fuit. —Eminus. elonge, I.
374. Recens, recenter. —Piatis, baptizatis, I.
[Col. 0320B] 378. Os, faciem. —Oblitum, circumdatum. —Situ tenebris, I.
379. Nigrante, nigro, I.
380. Clarum, claritatem, I.
384. Sudo, sereno. Sudum dicimus, quasi sub udum serenitas quae post pluvias fit, I.
385. Quin, insuper. —Qualitas, scilicet Laurentii, I.
388. Nidor, fetor. —Nectar, dulcedo. Omnis suavitas odoris dicitur nectar, odor suavis, I.
[Col. 0319B]353. Gis. ad oram, Weitzius cum plerisque suis, constructum. Melius, constratum, ut supra, Prunas tepentes sternite.
354. Gallonius, cap. 7, tabula 17, describit craticulam [Col. 0319C] ferream qua assatus est S. Laurentius, quae religiose asservatur partim in ecclesii S. Laurentii in Lucina, partim in Paneperna. Sagittarius descriptionem Gallonianam in dubium vertit cap. 10, cum non possimus, ut ait, Laurentianae craticulae Romae asservatae reliquiis tuto praestare fidem. At praeter venerabilem antiquitatem, eo majorem fidem his reliquiis praestare possumus, quod tribus costis cratis illa constet. Ado ita lectulum sive cratem ferream describit: Allatus est autem lectus cum tribus costis, et exspoliatus Laurentius vestimentis suis, extentus est in cratem ferream: et allati sunt batuli cum prunis, et miserunt sub cratem ferream. Qui cum furcis ferreis coarctaretur desuper, dixit, etc. A batulo, qui est pala ferrea, fit diminutivum batillus, Hispanis, badil. Gallonius inter cratem et lectum ferreum distinguit, quod lectus ferreus esset instar veri strati, craticula pluribus costis ad longum inter se distantibus esset fabricata. Vide tabulam 17. Sagittarius de hac distinctione [Col. 0319D] dubitat. Hoc quidem loco lectulus pro crate ferrea ponitur. De veneratione qua S. Laurentii craticula jam a Justiniani imperatoris et a S. Gregorii Magni temporibus colebatur, videri possunt Bollandiani.
355. Rat., Vat. B, Mar., Prag., tunc si licebit. Alii, libebit.
356. Prag. scribit Volcanum. Intelligitur de deo et de igne. Num Laurentius deos irridebat: sic vers. 403: Et fac periclum, quid tuus Vulcanus ardens egerit.
358. Hailsbr. male, torrentes parant.
359. Mar., Parrhasius, Rat., amictum. Melius amictu.
360. Alex. a prima manu, vincere; Vat. A, vinciri. Utrumque corrigendum.
363. Vide Exod. XXXII et XXXIV
[Col. 0320B] 366. Male nonnulli vulg., et die color pro et decolor
369. Vide Act. apost. VI et VII
372. Coelos numero plurali Lucretius dixit, vix alius e profanis. Apud Christianos usitatissimum id est e [Col. 0320C] sacris Litteris et Hebraico stylo.
373. Nebrissa suspicatus est aliter esse legendum; exponit autem illuminatum de fulgore, quem videbant baptizati, et non pagani: sed haeret dubius an sermo sit de fulgore Stephani an de Laurentii; nam huic etiam os decore splenduit. Giselinus Aegyptiis caeciores esse pronuntiat, qui mendum subesse putant, eosque affirmat in media luce caecutire: rem tamen sibi claram caeteris non explicuit. Cellarius ait sensum esse Christianos omnes qui astabant, coelum apertum vidisse: non autem paganos, indignos tanta luce. Videtur ergo id accipere de coelo aperto, dum Stephanus lapidibus obrueretur. Certum tamen mihi est Prudentium de fulgore S. Laurentii loqui: de cujus odore simile miraculum pergit narrare vers. 385, Quin ipsa odoris qualitas.
375. Heinsius, lib. 1 Adv., cap. 6, conjicit baptisma ratum. Nihil est necesse mutare. Hi videntur esse Patres, qui postea laudantur vers. 490.
[Col. 0320D] 379. Cath. hymn. 7, vers. 154, Nigrante vultum contegit velamine.
386. Virgilius lib. XII: Nidoremque ambusta dedit. Vide Elmenhorstium ad Arnobium lib. VII, pag. 116.
387. Rat., diverse, non male.
388. De nidore vide comm. ad vers. 759 Apoth. Nectar sumitur pro odore ex nectare effluente. Ovidius Metam. lib. IV: Nectare odorato spargit corpusque locumque. Lucretius lib II: Et nardi florum, nectar qui naribus halat. Prudentius, hymn. S. Vincentii, vers. 280, Redolente nectar carcere. Gifanius advertit translationes ex uno sensu in alium sumi solere, ideoque poni nectar pro odore suavissimo. Sed melius diceret causam poni pro effectu: ut si quis vinum pro odore vini suavissimo usurpet.
Conscende constratum rogum;390. Aura, odore. —Afficit, affligit, afflixit, I.
391. Vindice, vindicante, I.
392. Oblectamine, delectatione, I.
397. Diutinus, longus, I.
399. Ultro, sponte. —E catasta, e craticula: qui in catasta erat, I. E craticula, Mar.
[Col. 0321C] 403. Periclum, inquisitionem, separationem, I.
404. Vulcanus, dicitur ignis, I.
406. Tunc ille, scilicet ait, I.
[Col. 0322B] 409. Ludibundus, similis ludenti, I.
419. Quirinali, Romanae, I.
425. Remi, imperatoris Romanorum, I.
426. Concessit, convenit, scilicet Dominus, I,
430. Jus, lex, Mar.
435. Caeteris, gentibus, I.
[Col. 0322C] 436. Mens, fides, I.
437. Confoederentur, conjungantur, I.
[Col. 0321C]390. Aldus, variatur: melius variatus.
392. Rupertus Tuitientis, lib. VIII de Divin. Offic., cap. 10, de S. Laurentio: Cujus assatura suaviter in tota Christi fragrat Ecclesia.
393. Cur Deus vocetur ignis, vide Hamartig. vers. 71.
396. Egm., Palat., uret; alii, urit.
399. Parrhasius scribit cathasta. Josephus lib. de Machab. memorat catastas frixorias, et ait igni in catasta martyrem objici. Suspicor a Prudentio hoc loco catastam sumi pro crate ferrea. Vide comment. ad vers. 56 hymn. 1 Peristeph. Sagittarius cap. 10 ait id explicari posse de editiori pegmate, in quo excruciatum esse Laurentium verisimile est.
400. Hailsbr., affectu brevi; supra affatu, probe.
407. Bong., experimento non ita bene. Antepenutima in experimentum brevis solet indicari; a Prudentio producitur per diastolen vel necessitate metri.
408. Hailsbr., sic crudum: lege sit.
409. Quaerat aliquis an hic jocus in martyre Laurentio [Col. 0321D] debeat laudari. Quaestionem resolvent SS. Patres, qui laudarunt. Augustinus serm. 303, alias 123 de Diversis: Quid pluribus? Craticula admota est, et tostus est. Et cum ex uno latere arsisset, dicitur tanta tranquillitate illa tormenta tolerasse, ut impleretur in eo quod modo in Evangelio audivimus: In patientia vestra possidebitis animas vestras. Denique flamma ustus, sed patientia tranquillus: Jam, inquit, coctum est: quod superest, versate me, et manducate. Tale duxit martyrium, ista gloria coronatus est.
413. Put., Ambr., nomen unicum, quam lectionem Heinsius fulcire conatur, quia vers. 139 hymni seq. legitur: Nomen et ipsa sacrum loquitur purpura sanguinis [Col. 0322C] eliciti. Verum longe diversum est cruorem quodammodo loqui nomen Christi, ac Christum vocari nomen unicum, dum invocatur. Melius fortasse allusio fieret ad nomen super omne nomen.
414. In Romano vers. 468, Christus paternae gloriae splendor. Ep. ad Hebr., cap. I, v. 3: Qui cum sit splendor gloriae, et figura substantiae ejus.
419. Mar. perperam, et mundum.
421. Vide Prolegom. cap. 8.
423. S. Augustinus, lib. XIX de Civit. Dei, cap. 7: At enim opera data est, ut imperiosa civitas non solum jugum, verum etiam linguam suam domitis gentibus per pacem societatis imponeret; per quam non deesset, imo et abundaret etiam interpretum copia.
428. Ald., ad ipsum; melius id ipsum.
429. Ald. Weitz., Parrhasius et alii, quo magis. Nonnulli quod.
431. Gis. ad oram, Rat. a secunda manu quocunque; Oxon., quacunque; praestantiores, quodcunque.
[Col. 0322D] 432. Bong., Fabr., Rat., Gis. ad oram, Teol. ad oram, illigares.
434. Ald. mendose, Christiani.
437. Ald., Parrhasius, Put., Oxon., Heins., confoederantur, et postea mansuescit. Ita etiam Celarius, qui pro hac lectione mss. codd. citat; et Teolius probatiores pro eadem allegat. Nihilominus confoederentur exstat in Vat. A, Mar., Prag., Rat., Weitzianis, plerisque Heinsianis, cod. Bolland., et aliis. Gallandius praetulit confoederentur, et mansuescat cum emendatissima editione Tornaesiana, S. Leo Magnus serm. 88 non solum sententiam hanc expressit, sed etiam verba ipsa Prudentii sumpsisse videtur: Disposito [Col. 0323B] namque divinitus operi maxime congruebat, ut multa regna uno confoederarentur imperio, et cito pervios haberet populos praedicatio generalis, quos unius teneret regimen civitatis. In eamdem sententiam disserunt Hieronymus in Isaiam; Eusebius lib. I, cap. 4, [Col. 0323C] Praepar. evang.; Origenes lib. II contra Celsum, Ambrosius in psalm. XLV. Verbo confoederare utuntur Hieronymus, Orosius, et Tertullianus Apologet, cap. 2; ubi tamen alii legunt ad conferendam.
Idemque sensus, dispari438. In symbolum, unitatem, fidem catholicam, concilium, unam fidem, I.— In unitatem, Mar.
439. Mansuescat, mitis fiat, I.
441. Advertat, sentiat, intelligat. —Abjunctas, separatas, I.
443. Fidelis, credulus, I.
444. Numa, consul, id est Sabini, I.
446. Catonum, consulum, consiliariorum, vel sapientum, legis doctorum. —Curiam, familiam, Iso.
448. Phrygum, Trojanorum, I.
[Col. 0324B] 449. Sterculum, adjectivum, id est cloacinum, Iso.
454. Gabriel, fortitudinem tuam, Iso.
456. Errans Iuli caecitas, Roma, Romana Ascanii, I— Ascanii, Mar.
461. Alter, unus. —Vocator, praedicator, I.
463. Recludit, aperit. —Creditas, scilicet sibi, Iso.
466. Oblite, vocativi casus, I.
468. Plebemque, Christianitatem, I.
469. Exterminat, depellit, extra terminum minat, I.
[Col. 0323C]438. Ald., hic ide membra, vitiose.
439. Vat. A, mansuescat et orbi non bene. Marietti codex mansuescit, quamvis vers. 437 habeat confoederentur.
440. In Romano vers. 167 Roma vocatur saeculi summum caput; ab Orosio lib. II, c. 12, caput gentium.
441. Heinsiani omni, Ald., Mar., Parrhasius, Sich., Weitz., Gis. ad marg., Vat. Q et alii, abjunctas, quod ex vet. lib. probavit Gifanius in INCEDERE. Vatt. A, B, P, Fabr., Egm., Pal., Hailsbr., Bong., et Widm. a secunda manu, adjunctas, non ita bene. De verbo abjunctus pro diviso, disjuncto, vide vers. 816 lib. II in Symmachum.
443. Parrhasius, fiatque fidelis, quod sustineri potest.
445. Troius Aeneas deos suos Latio intulit, ut ait [Col. 0323D] Virgilius init. Aeneid.
446. Libr. I in Symm., vers. 546, Conciliumque senum gestire Catonum. Duo praecipue Catones Romae sapientes habiti sunt. Juvenalis sat. 2, vers. 40, Tertius e coelo cecidit Cato. Vide Ruaeum ad vers. 841 Aen. lib. VI.
447. Vatt. B, P, Mar., Bong., Parrhasius. veneratur. Plerique, veneratus. Sermo est de igne vestalium, qui in locis abditis ardebat. Virgilius, II Aen., vers. 296: Sic ait: et manibus vittas Vestamque potentem, Aeternumque adytis effert penetralibus ignem.
448. Weitzius maluit scribere Frigum cum Widm., et Bong., quam cum aliis optimis codd., Phrygum. Penates exsules secum Aeneam advexisse notum est ex Virgilio. De eorum templo egi in comment. ad vers. 965 lib. II in Symm.
449. Iso non videtur agnovisse deum Sterculum, sive is fuerit ipse Saturnus, ut explicat Macrobius, aut quispiam Fauni filius, Italiae rex, stercorationis [Col. 0324B] inventor. Stercutium vocat Plinius, alii Sterculium: eum irrident Lactantius lib. I, cap. 10; Tertullianus Apologet. cap. 25.
451. Apud Teolim Vat. unus, referens, minus bene, pro dicere. De monstris portentisque deum [Col. 0324C] gentilium, ac de festis Saturnalibus, dictum jam est in libris contra Symmach.
452. Ruinartius, lenis; Bollandiani hoc ipsum cum Ruinartio, sed ad marg. notant in ms. eorum esse senis. Addere potuissent lenis esse contra metrum, neque Saturno congruere.
454. Barthius, lib. VIII Adv., cap. 12, ait Prudentium, sibi constantem, eamdem syllabarum quantitatem in Gabriel secutum hoc loco, et vers. 98 dittochaei, ubi ait: Gabriel Patris ex solio, sedemque repente. At secunda in eo versu dittochaei necessario est longa in Gabriel: in hoc vero Emitte Gabriel tuum brevis esse posset, facto iambo in tertia sede.
456. Ald., Parrhasius, Palat., plerique nostri, et Heinsiani, Gis. in contextu, et quidam ms. quem is vidit, Iuli. Gis. prima ed., unus Rott., Bong., Iulica, male; neque melius Weitz. cum Widm., Iulia. Gis. ad oram ex suo ms., unus Rott., Iula, quod placuit Cauchio. In Vat. P. Iulii valet Iuli. Virgilius I Aen. [Col. 0324D] Iulius, a magno demissum nomen Iulo. Widm. supra, civitas pro caecitas.
460. De his versibus egi in Proleg.
463. Sive primus legatur, sive primam, eadem est sententia de principatu Petri apostoli, rejecto errore Ecclesiae bicipitis. Hae vero sunt lectionis varietates. Ald., Widm. supra Put., Thuan., Oxon., Rott., Noms., Gis. in textu, Fabr., Rat. a prima manu, Vat. B a secunda manu, Mar. a prima manu, et clare ad marginem, primam. Weitz., codex Bolland., tres Torr. Alt., Palat., Hailsbr., Parrhasius, Sich., primus. In Ambr. videtur esse primas, et in eodem creditus.
465. Baronius, tom. I Annal. ad annum 69, his Prudentius versibus de religionis in melius mutatione explicat quaedam oracula et prodigia quae finem Romani imperii imminere portendebant.
466. Juno Jovis et soror, et conjux.
468. Aliqui interpungunt Plebemque jam Christi: fuge.
Hinc inde membra in symbolum:472. Officit, valde nocet, obest, I.
473. Principem, Constantinum, Mar. Constantinum vult dicere, I.
476. Sinat, non consentit, I.
478. Valvas, fenestras, seras, I.
[Col. 0325B] 479. Damnet, claudat Constantinus, I.
480. Obdens, opponens, contra dans. —Pessulos, vectes, I.
481. Pura, Deo dicata. —Sanguine, inquinamento, [Col. 0326A] I.
483. Aera, idola, I.
485. Hic, tunc. —Orand, scilicet S. Laurentii.
486. Vinculi, corporis, I.
491. Libertas, fiducia Laurentii, I.
[Col. 0326B] 492. Ambire, desiderare, I.
493. Recens, repentina. —Medullas, viros. —Indoles, nobilitas, I.
[Col. 0325B]471. In Vat. B. ex armaveras, factum est amaveras, non ita bene.
472. Tertullianus cap. 50 Apologet.: Nec quidquam tamen proficit exquisitior quaeque crudelitas vestra, illecebra est magis sectae. Plures efficimur, quoties metimur a vobis. Semen est sanguis Christianorum . . . . . Inde est quod ibidem sententiis vestris gratias agimus, ut est aemulatio divinae rei et humanae.
473. Interpretes omnes, cum veteres tum recentes, hunc principem affirmant esse Constantinum. Equidem magis credo, a Prudentio suum vel potius nostrum Theodosium laudari. Theodosius enim vere ille fuit qui Romam servire idolis vetuit, templa clausit vectibus, et fecit ut aera innoxia starent, quae olim habebantur idola, dum permisit, stare simulacra artis pretio, non divinitate metienda. Vide lib. I in Symm., vers. 503. De eodem Theodosio post Prudentium ita scribit Orosius lib. VII, cap. 34: Cum afflictum [Col. 0325C] ac pene collapsum reipublicae statum videret (Gratianus), eadem provisione qua quondam legerat Nerva Hispanum virum Trajanum, per quem respublica reparata est, legit et ipse Theodosium, aeque Hispanum virum et restituendae reipublicae necessitate apud Syrmium purpuram induit, Orientisque et Thraciae simul praefecit imperio, in hoc perfectiore judicio; quia cum in omnibus humanae vitae virtutibus iste par fuerit, in fidei sacramento religionisque cultu sine ulla comparatione praecessit: siquidem ille persecutor, hic propagator Ecclesiae. Animadvertendum est, usque ad Theodosii imperium praecipuam nobilitatem Romanam idolorum cultui fuisse addictam. Augustinus Confess. lib. VIII, cap. 2, de Victorino loquens ait: Statuam in Romano foro meruerat et acceperat usque ad illam aetatem venerator idolorum sacrorumque sacrilegorum particeps, quibus tunc tota fere Romana nobilitas spirabat.
474. Ald., Mar. supra aliena manu, nonnulli vulg., servos. Lege servus. Idem Theodosius princeps bonus [Col. 0325D] vocatur hymn. 12 Peristephan., vers. 47.
477. Hoc loco templa accipit pro fanis idolorum, quae a primis Christianis proprie templa dicebantur. Hieronymus ad Riparium ep. 109, al. 53, de Vigilantio: Et cum Juliano persecutore sanctorum basilicas aut destrueret, aut in templa converteret. Zeno Veronensis serm. de continent. lib. I tract. 5: Tibi ecclesia, illi adeunda sint templa. Supra autem Prudentius, vers. 164, basilicam sive conventiculum Christianorum, ut appellant Arnobius, Lactantius, Orosias, Ammianus, templum dixit. Vide vers. 107 Psychomach. [Col. 0326B] Theodosius anno 391 legem tulit cod. Theod., de Paganis l. XI: Nulli sacrificandi tribuatur potestas, nemo templa circumeat, nemo delubra suscipiat, interclusos sibi nostrae legis obstaculo profanos aditus recognoscant. Quod uberius confirmavit anno et leg. seq.
479. Ald., Parrhasius, Pal., omnes Heinsiani, et nonnulli alii, nefasta. Vat. B, Mariettus, Rat., Prag., Weitz., Gis. et alii nefanda.
480. Gis. 2 ed., aeno, in prima ed., aenos cum caeteris, excepto Parrhasio, qui habet aenis pessulis. Alii ahenos, alii aenos scribunt. Alex. mendose, aaenos.
483. Ald., Stabunt et vera innoxia; Parrhasius. Et stabunt aera innoxia: utrumque contra metrum. Alt., Noms., Rott., Stabunt ut aera innoxia. Vera lectio, stabunt et aera innoxia. Theodosius lib. I in Symm. ita Romanos alloquitur: Marmora tabenti respergine tincta lavate, O proceres; liceat statuas consistere puras, Artificum magnorum opera.
[Col. 0326C] 486. Sich., et finis item: repugnat lex metri. In Ald. pro vincula lege vinculi.
487. Gallandius cum Ruinartio rescripsit volans pro volens. At volens verum est ex fide mss. et concinnum hoc loco: sic vers. 329, Dicis, Libenter oppetam. Vide comment. ad vers. 22 praefat. carminum. Non tamen spernendum est volans. Et ita legit Latinius.
489. A loco martyrii, scilicet a colle Viminali, ut fama refert, ubi nunc ecclesia est S. Laurentii in Panisperna, corpus delatum fuit in alium locum, nempe in praedium Cyriacae in agro Verano, via Tiburtina, ubi alia est ecclesia S. Laurentii, quam fuse describit Montfauconius in Diario Italico, et Ciampinius de Aedific.
490. In Actis vulgatis S. Laurentii et apud Adonem, Patres qui corpus S. Laurentii vexerunt dicuntur Justinus et Hippolytus. Verum hi jam pridem erant Christiani, et Prudentius nominat Patres, quo nomine senatores videntur designari, recens ad fidem conversi ob admirabilem libertatem et constantiam martyris. Igitur praeter Hippolytum et Justinum, quorum [Col. 0326D] mentio fit apud Adonem, alii ad deferendum corpus convenerunt. Teolius Comum redarguit, quod per Patres a Prudentio indicatos Justinum et Hippolytum intelligi commode posse affirmaverit, Bollandiani eosdem Justinum et Hippolytum intelligi censuerunt. Fortasse quod mox ait Prudentius, Ambiro Christum, explicari poterit de desiderio martyrii. Sed aliud suadent versus seqq. et 375.
493. Ambr., tres Torrentiani, Rottendorphius, Canchianus, replens, quod exstat etiam in Parrhasio, ubi mendose indole, Cellario placuit replens; plerique [Col. 0327B] legunt repens, hoc est repentina indoles, quae a Giselino exponitur libera quadum, et nobilis generositas. Poterit etiam intelligi repens tanquam adverbium pro repente ut in Eulalia vers. 161, Emicat inde columba repens.
Te sanguis exturbat Petri.496. Nugas, idola, I.
497. Retrixit, gelavit. I.
499. Sacellis, templis deorum, I.
500. Tribunal, ad ecclesiam, I.
501. Dimicans, pugnans, I.
502. Ense, gladio, I.
[Col. 0328A] 504. Auctorem, diabolum, I.
505. Tum, usque, I.
506. Lacessit, provocat cum praelio, I.
508. Aeternum, aeternaliter, in aeternum, I.
511. Vesta, dea ignis, I.—Lares, ignes, I, Mat.
[Col. 0327B]496. Nugae pristinae sunt aniles fabulae de cultu deorum. Aliqui putant nugas, naenias, accipi etiam pro larvis et idolis. Res in idem recidit, sive idola intelligas, sive tabulosam doctrinam de idolis. Vide comment. ad vers. 34 hymni 11 Cath., Venerans inanes naenias.
497. Huc faciunt quae de multitudine Christianorum, ante Diocletianeam persecutionem crescente, dixi ad vers. 164. Plinius etiam ante S. Laurentii martyrium epist. 97, lib. X, querebatur prope jam desolata templa fuisse, quod multi ex omni ordine Christiani fierent. Cicero simili significatione dixit ep. 1 lib. I ad Atticum: Cum Romae a judiciis forum refrixerit. Vulpius ad carmen Catulli 62 putat id imitatum Prudentium, veterum, ut ait, elegantiarum studiosissimum, [Col. 0327C] et eodem sensu accipit Catulli verba: Tepida limina.
500. Cauchius conjiciebat cursitat: sed bene est curritur. Hos duos versus ita legit Latinius, cum in Torn. invenisset Plebs ad tribunal curritur Christi in sacellis rarior. Ad tribunalia basilicarum respici a poeta, monet idem Cauchius. De hoc tribunali Prudentius hymn. 11 Perist. vers. 225: Fronte sub adversa gradibus sublime tribunal Tollitur, antistes praedicat unde deum. P. Franciscus a Puteo ex recensi nostra loquendi ratione rem voluit explicare: Nempe ad sacra baptisteria, et ad ecclesiarum tribunalia, in quibus Christiani sacerdotes resident, ut reos a peccatis abluant, absolvantque juxta ritus a Christo institutos, et potestatem sibi divinitus collatam. Videtur intelligere confessionalia, ut nunc loquimur, quae tribunalia poenitentiae solent appellari. Vereor ne id irrideant haeretici.
505. In Mar. videtur esse tum demum; male.
[Col. 0327D] 511. Vat. A, Palladis; Egm., Pallidios; Vat. B, Palladeos; Weitz., Palidios. Verum est Palladios. Quid autem sibi volunt Palladii lares? Nebrissa ait templum, ubi erat Palladium. Chamillardus vult intelligi lares seu deos domesticos. Palladios dictos ob Palladium, illam scilicet Palladis statuam quae urbem in qua erat inexpugnabilem reddere dicebatur. In interpretatione vero ait nec Vestam nec Palladium jam a Romanis adorari. Cellarius ex Herodiano lib. I, cap. 14 notat in Veste templo Palladium custodium. Marietti Glossa cum Isone lares interpretatur ignes: quod recentes interpretes animadvertisse non videntur. Aliorum interpretatio mihi non placet: haud scio, an mea aliis placebit. Sermo hic est de igne vestalium, de quo vers. 447: Veneratus occultis focis Phrygum penates exsules. Postea narrat vestales ad Christum conversas, vers. 527, Vestalis intrat [Col. 0328B] Claudia. Ait, impune deseri ignem vestalem, quia flagris verberari debebant virgines vestales, quarum negligentia ille ignis exstingueretur. Ignis autem Vestae Palladius dicitur, tum quia apud vestales Palladium conservabatur, tum quia Athenis, urbe a Pallade condita hic ignis aut originem habuit aut singulari honore colebatur. Prudentius lib. II in Symm., vers. 164 et seqq.: His, ni fallor, ager vitiis corruptus, et ante Subjacuit, quam Palladium, quam Vesta Penates Sub lare Pergameo servarent igne reposto, Quam Priami genitor conductis moenia fabris Exstrueret, quam virgo suas fundaret Athenas Pallas: in his quoniam Vestalis origo favillae Urbibus, ut memorant. Etsi autem Prudentius dicat, Tum Vesta, tamen de suo tempore loquitur, ut ex versibus seqq. liquido patet. Denique Lares esse ignes, aut pro eis accipi, docent glossae Isonis et Marietti. Ignis sacer erat Laribus: et ut ego puto, instrumenta ipsa ferrea quae ad ignem alendum, conservandum, et ad ejusdem usum circa focum erant, quibusdam imagunculis [Col. 0328C] erant ornata, quae pro diis Laribus colebantur. De his Laribus sive diis, sive instrumentis in deorum formam effictis, accipio illud Horatii Epod. 2, Positosque vernas, Ditis examen domus, Circum renidentes Lares; et vers. 204 lib. II in Symm., Unguentoque Lares humescere nigros. Prudentius, qui Lares irridet, vocat eos nigros ob fumum culinae; Horatius renidentes, ut significet curam eos expoliendi, nisi mavis renidentes explicare oleo quo ungebantur nitentes. Imo quod ait Isidorus lib. XX Etym. cap. 2, lardum dictum quia in laribus, hoc est domibus conservatur, non ita videtur probabile, ac lardum dictum a Larbus, a quibus pendebat, vel prope quos conservabatur, vel quod eo Lares religionis causa ungerentur. Hispani llares vocant catenam ferream ex qua ad ignem lebetes perdent: eam vocem ex laribus trahere originem, verum fortasse non erit, sed est certe verisimile: quod etiam Couarrubiae nostro placuisse video. Recte enim Barthius de Hispano sermone, qui romanze [Col. 0328D] dicitur, mihi pronuntiasse videtur libr. XLVII Adv., cap. 13: Romanae vero linguae titulum sibi vindicant hodieque Hispani, et certe puto nullum idiotismum illi propiorem esse, nec ullus magis integra servavit verba; itaque magna nos delectatione cepit Castilianismus hodiernus. Quod eo vel maxime confirmare posset, quia in Hispanorum lingua tot sunt verba Latina simul et Hispanica, ut et oratione soluta, et metro Hispano plura exstent opuscula verbis Hispano Latinis composita a Joanne de Mena Ferdinando Perez de Oliva, Ambrosio Morales, Ludovico Gonzalez, Francisco de Castilla, Joanne de Gusman, Magistro Martinez, Didaco de Aguiar, Joanne Rodriguez de Leon, Joanna Agnete de la Cruz, aliisque multis. Sed, ut ad Lares redeam, non est omittendum Larium mentionem, uti etiam Penatum saepe occurrere in describendo igne vestali. Virgilius lib. V, vers. [Col. 0329B] 744, Pergameumque larem, et canae penetralia Vestae. De Prudentio in hoc eodem hymno, et lib. II contra Symmachum jam vidimus. Nec mirum: nam ipsam Vestam Macrobius lib. III Saturnal., cap. 4, inter deos penates, aut certe eorum comitem recenset.
Afflarat, et coegerat513. Quiritum, Romanorum, I.
514. Simpuvium, combarbationem; nam simulacrum illius barbatum fuit. Barbati in pictura. —Numae, consulis, Caesaris, I.— Vas cum quo sacrificabatur Numae. Vat. A.—Simbuvium, id est barbatum simulacrum, Vat. S.,
516. Resultat, laudat, I.
517. Lumina, principes, principalia, I.
518. Luperci, idoli. Sacerdotes Panis dicti, quod [Col. 0329B] lupos ab ovibus arceant. Hi vere pastores sunt. Lupercal vero templum Panis, ita appellatum, quod ei solemnia [Col. 0330A] ludicra celebrantur, unde lupercalia prostibula dicuntur. —Flamines, sacerdotes deorum. Flamen est dictum, quasi filamen, eo quod filo caput cingebant antiqui, I.
521. Domos, familias, I.
522. Sexu ex utroque, virorum, et mulierum, Iso.
523. Pignora, pueros, I.
524. Liberum, hominum, I.
525. Pontifex, sacerdos, I.
[Col. 0330B] 526. Ascitur, acquiritur, I.
527. Aedem, ecclesiam, I.
[Col. 0329B]512. Hailsbronn., deleri: corrige deseri.
514. Put., Noms., Torrentiani duo, Oxon. a secunda manu, Thuan., Widm., Weitz., Vat. A a secunda manu, Vat. Q, Alex., a prima manu, Rat., Mar. a prima manu, Prag., Orare simpuvium Numae. Ruinartius, Gallandius cum ms. S. Michaelis in Periculo maris, Hailsbr. supra, Egm. ad oram, Gifanius verbo MOENERA, ex vet. lib., Ornare simpubium Numae. Ald., Torn., Fabr., Sich., Ornare res vanas Numae. Vat. A, a prima manu, Hailsbr. a prima manu, Egm. a prima manu, Oxon. a prima manu, Alex, ad oram [Col. 0329C] pro div. script., Vat. P., Ornare res impias Numae; quam lectionem Aldo non jure affingit Teolius. Urb., Ornare res Numae impias. Gis. ex ms., Hailsbr. ad oram, Ornare noenias Numae; quam lectionem confirmat Giselinus ex vers. 34 hymni 11 Cath.: Venerans inanes naenias. Affirmat Giselinus in aliis esse, ornare res sacras Numae. Parrhasius legit, Orare in pulvinar Numae: non patitur metrum. Sustineri posset Ornare pulvinar Numae. Sic Horatius lib. I, oda 37, Ornare pulvinar deorum. Verum Weitzius, aliique recentiores editores Prudentii merito praeferunt Orare simpuvium Numae, quod placebat etiam Cauchio. Alii scribunt simpuvium, alii sinpuvium, alii simpubium, alii simpulum, alii simpullum. Id erat vas sacrificiis aptum, quia omnes sacerdotes simul inde bibebant, sive a sumendo ita dictum, sive aliam originem id vocabulum habuerit. Simpuvium quo Numa usus fuerat, posteri summo in honore habebant. Cicero Paradoxo 1, Quid autem. Numa Pompilius? minusne gratas diis immortalibus capedines ac fictiles urnulas fuisse, quam delicatas [Col. 0329D] aliorum pateras arbitramur? Persius sat. 2, Aurum, vasa Numae. Apuleius in apol. 1 eodem respicit: Paupertas etiam populo Romano imperium a primordio fundavit proque eo in hodiernum diis immortalibus simpulo et catino sacrificat. Juven. sat. 6, Simpuvium ridere Numae, nigrumque catinum. Quod expressit Prudentius. Ait autem orare simpuvium, quia pagani illud venerabantur, et ad illud orabant. Quam interpretationem ex lib. I in Sym. confirmari, monuit Mariettus, sed locum non indicavit. Plura de simpuvio vide apud Meursium in lib. IV Arnobii, c. 9.
516. Nonnulli Vulg., martyrum; quod fortasse verius.
517. Senatores lumina senatus, curiae passim dicunt Cicero, Lactantius et alii.
518. Ald., Torn., Gall., Parrnasius, aut flamines. Ita etiam in multis mss. Sed Heinsius mutavit in et flamines cum Geselino. Tria erant Romae lupercorum collegia, duo antiquissima Fabianorum et Quintilianorum; [Col. 0330B] tertium Julianorum a C. Julio Caesare additum.
519. Parrhasius, aut martyrum.
520. Exstat de Liminibus apostolorum disquisitio historica habita a Petro Salomoni Romae 1777. Auctor dissertationis est Petrus Lazzeri, qui nuper Romae obiit, cum magna singularis doctrinae opinione diu floruisset: probat limina haec in basilica Vaticana fuisse non limina exterioris ambitus, sed confessionis, quam vocant; quae scilicet est solium sive locus ubi recondita sunt corpora SS. apostolorum Petri et Pauli. Etsi autem id verum sit, ritus tamen osculandi limina in ipsis januis templorum videtur hic indicari: sane antiquissimus ille ritus est, S. Paulinus Natali 6: Ingressusque sacram magnis cum fletibus aulam, Sternitur ante fores, et postibus oscula figit, Et lacrymis rigat omne solum, pro limine sancto Fusus humi. Chrysostomus homil. 30 in Epist. II ad Corinth.: [Col. 0330C] Templum Christi sumus. Itaque templi vestibula et aditum osculamur cum alii alios osculamur. An non cernitis quotnam homines etiam hujusce templi vestibulis osculum figunt, partim inclinato capite, partim manu tenentes, atque ori manum admoventes. Ac per has portas et januas ingressus est Christus; et ad nos ingreditur, cum communicamus. Etiam nunc pia haec consuetudo a multis religiose observatur. V. plura ad hunc ritum pertinentia apud Rosw. in not. ad carm. 18 et 21 Paulini, et apud Murator, in not. ad Nat. 12, ubi minus bene dubitat an Chrysostomi verba de templo Dei mystico, quod nos sumus, liceat interpretari: nam exploratum est Chrysostomum e veneratione, quae templorum vestibulis exhibebatur, argumentum ad nos petere. Opus Martini Kempii de Osculis, ubi de osculis Christianorum agit, multa indiget correctione.
521. Parrhasius, illustres domo.
523. Hanc consuetudinem offerendi liberos Deo confirmat Paulinus Natali 13, vers. 64: Et simul [Col. 0330D] Eunomia aeternis jam pacta virago.—In coelo thalamis, quam matris ab ubere raptam Festino placitam sibi Christus amore dicavit. Et vers. 261, de Asterio: Quem simul unanimes vera pietate parentes Infantem Christo constituere sacrum. Muratorius in notis ad hunc versum heterodoxos recte redarguit, quod in monachismum, et religiosorum vota invehantur, cum veteres Christiani ab ipsis incunabulis Deo liberos consecrarent. Vide comm. ad vers. 154 lib. II in Sym.
524. Latinius legit Clarissimorum, quod omnino praeferendum videtur, praesertim si faveant mss.
526. Vat. A scribit asscitur. Nescio cur moneat Giselinus adscitur esse in libris calamo exaratis: nam ita etiam est in Aldo aliisque libris impressis, quanquam alii scribunt ascitur. Tractam metaphoram ab iis qui in aliquod collegium sive societatem asciscuntur, non immerito opinatur Gis. Cham. edidit accitur.
527, 528. Mar. non bene, Eademque ad Laurentium: [Col. 0331A] quanquam aliquo pacto defendi posset. Pro quavis virgine vestali nominat Claudiam, quia familia Claudia erat nobilissima, de qua uberrime agit Suetonius in Tiberio cap. 1, ex qua virgo vestalis fratrem injussu populi triumphantem, ascenso simul curru, usque in Capitolium prosecuta est, ne vetare aut intercedere fas cuiquam tribunorum esset. Ejusdem etiam gentis Claudia fuit quae navem cum sacris matris deum deae obhaerentem Tiberino vado extraxit, precata propalam, ut ita demum se sequeretur, si sibi pudicitia constaret. Montfauconius in Antiq. Explic. tom. I, lib. II, imagines exhibet Belliciae, Modestae, [Col. 0331B] Neratiae, et Tucciae vestalium. De Tuccia Valerius Max. lib. VIII, cap. 2. Lipsius e memoriis priscis plures inscriptiones de vestalibus in Syntagm. de Vest. exscribit. Ex hoc loco conjicit Victorius Prudentium loqui de aede S. Laurentii nuncupata Palis pernae, seu Panis pernae, quae a monialibus Franciscanis nunc tenetur. Verum haec ratio exigui roboris est: nam quod vestales aedem S. Laurentii ingrederentur, probat eas ex vestalibus factas Christianas, ut antea ait Prudentius, senatores quondam Lupercos aut flamines, exosculari limina apostolorum. Nullum autem vel levissimum argumentum petitur ex hoc versu, Vestalis intrat Claudia, jam tempore Prudentii eam ecclesiam annexam fuisse monasterio sanctimonialium. Gravior conjectura pro aede S. Laurentii in Palisperna duci potest ex consuetudine adhuc permanente, quod populi Romani Conservatores quotannis S. Laurentio ad ejus aedem Palispernae argenteum calicem et patenam argenteam cum cereis funalibus quatuor offerunt. Oblatio cerei ad altare S. [Col. 0331C] Laurentii exprimitur in antiqua Victorii lamina ex plumbo, cujus hoc est ectypum: [Col. 0331D] ![[Plumbi Mensura]](../assets/FIGURES/0600331A.bmp)
[Plumbi Mensura] Prodiit in lucem Dissertatio philologica, qua nonnulla monimenta sacrae vetustatis ex museo Victorio deprompta aeri incisa tabula vulgantur, expenduntur, illustrantur Romae, 1751, in-4, ex typ. Palladis. Auctor est ipse Victorius. Quod attinet ad S. Laurentium, explicat gemmam annularis moduli, in qua visitur S. Laurentius super craticulam. Hanc gemmam exhibebimus [Col. 0332A] ad vers. 563, simul cum aliis quinque monumentis veteribus, quibus antiquus cultus S. Laurentio Romae praestitus illustratur. Deinde Victorius exponit antiquam, ut dicebam, ex plumbo laminam rotundam, quae ab aliquo Christiano, ut credere aequum est, deferebatur collo appensa, veluti sacrum amuletum ad ejusdem apud Deum obtinendam intercessionem, de quibus sacris amuletis multa ibi Victorius. In ea lamina seu numismate post martyrem stare videtur femina, vel in aera non nihil sublata, vel loco a terra edito coelum oculis respiciens, ad mamillas succincta, manibusque orantis in modum [Col. 0332B] apertis elatisque; quae fortasse Laurentii animam designat. Apud ethnicos etiam animae forma feminea effingi consueverunt. De anima Laurentii Prudentius vers. 487, Erupit volens Coelum secutus spiritus. In altera numismatis parte caelatum est altare quatuor columnis teretibus, cui nomen vetus est confessio; et in Caeremoniali episcoporum lib. I, cap. 12, § 4, legitur: Locus qui in plerisque ecclesiis sub altari majori esse solet, ubi SS. martyrum corpora requiescunt, martyrium seu confessio appellatur. Anastasius Bibliothecarius in vita Sixti III loquitur de confessione, transenna, altari S. Laurentii, ut videtur, in basilica agri Verani, ac deinde de alia basilica S. Laurentii, quae probabiliter est ecclesia S. Laurentii in Lucina. Plura addit Victorius de templis S. Laurentii quae Romae exstant, et de ejusdem martyris cultu. Ignatius Como in opere de S. Laurentio, ubi agit de gloria posthuma, decem praecipuas ejus ecclesias Romae existentes ita enumerat, ut prima ab eo ponatur basilica in agro Verano, de qua Prudentium locutum [Col. 0332C] existimat, cum in ea jaceat corpus S. martyris, secunda ecclesia S. Laurentii in Lucina, tertia in Damaso, quarta in Panisperna, quinta in fonte ad radices Exquilini montis, sexta parochia, ubi ad montem Capitolinum ascenditur ab orientali parte, septima in Miranda apud antiquum forum Romanum, octava in Burgo, aliter in Piscibus, nona SS. Benedicti et Laurentii in Piscinula, decima Lateranense pontificium oratorium, sive Sancta Sanctorum. De hoc sacello pontificio vidi libellum eruditum dell' Oratorio di S. Lorenzo nel Laterano, hoggi detto Sancta Sanctorum, discorso di Benedetto Millino. Romae 1666. De aliis celeberrimis templis S. Laurentii, praesertim Florentino et Scorialensi agunt Bollandiani § 4 de Gloria posthuma S. Laurentii, et idem Ignatius Como, ubi cap. 3 cramben ab exteris centies repetitam, ac millies ab Hispanis rejectam, profert, scilicet Foxio architecto Parisiensi constructionem ejus fabricae deberi. Monumentis certissimis constat primum architectum [Col. 0332D] fuisse Joann. Baptistam de Toledo, Joannem Herrera ejus discipulum magnam operis partem perfecisse. De aliis vero ecclesiis S. Laurentii, quae olim Romae exstabant, videri potest Martinellius. Excepta enim Deipara, nullus videtur fuisse sanctus cui tot Romae consecrata fuerint templa.
528. Vestalis, quae fuit sacra in vestibus. —Claudia, virgo Vestae. Quaedam famula Vestae Claudii filia [Col. 0332A] fuit; familia, I.
[Col. 0332D]529. Fabr., Gis., quaterque o septies. Virgilius I Aen. O terque quaterque beati. Hujusmodi invocationum pleni sunt hymni Prudentii, uti etiam carmina Damasi, Paulini et aliorum. Neque vero haec parvi sunt facienda, quasi a poetis dicantur; sed potius in exemplum adduci debent, quod in coetibus publicis ecclesiarum cani solerent. Responsio haereticorum quam sit inepta et impudens, collige ex Sagittarii verbis de Martyrum Natalitiis cap. 5, num. 42; siquidem non erubescit affirmare, quod His saeculis nulli essent qui superstitiosas illas et erroneas invocationes cum auctoritate corrigerent vel reprimerent. Quasi vero tot sanctissimis ac doctissimis viris, qui saeculo IV floruerunt, ad superstitiones et errores corrigendos [Col. 0333B] auctoritas aut voluntas defuerit: imo ipsi ejusmodi corruptelas fovereut.
932 Vestalis intrat Claudia.530. Incola, Romani cives, I.
531. Cominus, prope, I.
532. Sedem ossuum, sepulcrum, I.
533. Propter, juxta. —Advolvi, prosternere, I.
[Col. 0333B] 534. Fletibus spargit, plorat, I.
536. Murmure, oratione, susurratione, I.
537. Iberus, fluvius Hispanicus, I.
538. Alpibus, montibus, I.
539. Cottianorum, Alpium. Duae Alpes, Cottianae, et Pirenaeae. Cottianorum, Scottorum, I.
[Col. 0334A] 540. Ninguidos, a nive, I.
543. Urbanum, civile, I.
547. Coram, praesentialiter, manifeste, I.
[Col. 0334B] 548. Coelum, ad Deum. —Intuemur, operibus propinquamus. —Eminus, longius, I.
550. Passionem, passionis diem, I.
554. Allectus, electus, advocatus. —Municeps, telonearius minister, vel civis, I.
556. Civicam, angelicam, vel domesticam, coelestium civium, coelestem, I.
[Col. 0333B]531. Vat. A a prima manu, Egm., Pal. a prima manu, cod. Bolland., qui te praesentem, contra metrum.
532. Egm., vetustiores Heins., Vat. A, Bong., Hailsb. ossuum, quod placet Heinsio; et certe ossua pro ossa saepe in antiquis inscript. occurrit. Hailsb. male, sede.
533. Veterum fuit hic mos complectendi tumulos eorum quos sibi caros haberent. Leo, novella 53, Quorum dolori atque orbitati magnum sane solatium est, si amici sui sepulcrum amplexari ac in id lacrymas profundere possint. At Christiani religionis et [Col. 0333C] venerationis causa tumulis martyrum advolvebantur. Testis est Prudentius multis in locis, testes alii scriptores ecclesiastici.
534. Hailsbr., spargat, minus recte.
535. Vat. A, aspectus: supra, qui pectus, quod est retinendum.
536. In Put. murmurae, mendose. Heinsius contra fidem mss. legit murmura: sic supra, ut ait, Votasque dispensat opes, quod et ibi perperam immutarant. Ignoro quinam illum versum 44 immutarint, nisi quod ibi omnes legunt Votasque dispensans opes, Heinsius in hac nota Votasque dispensat opes errore typographico. Teolius Heinsium secutus est, et addit in nonnullis editionibus legi murmure, sed hic esse murmura vota, hoc est votiva, sive S. Laurentio nuncupata. Idem Gallandio cum Chamillardo placuerat. At ante Heinsium omnes editiones habebant murmure, neque ullus ms. citatur pro murmura. Nihil ergo muto. Imo si inter se codices mss. dissiderent, praeferrem murmure. Prudentius enim ait vota fundi [Col. 0333D] submissa voce, quod saepius explicat hoc vocabulo murmure. Atque ita exponit Iso. Quod si mutationi locus esset, rescriberem potius Qui voce fundit murmura: nam simili phrasi usus est Prudentius hymno 1, vers. 17, Voce murmur fuderit.
537. Alt., Vulg. nonnulli, Cauch. ex conjectura, Iberos: melius Iberus, sive Hiberus, qui fluvius Vasco dicitur, quod Vascones alluit, non quod in Vasconia ortum ducat, ut affirmavit Nebrissensis. Vide Prolegom. num. 35 et 36, et confer Wesselingium ad Vet. Rom. Itin. pag. 393. Teolius exponit nos Hispanos fluvius Iber separat. At non omnes Hispanos Iber separat a Roma, sed eos tantum qui trans flumen siti sunt. Virgil. ecl. 1, Toto divisos orbe Britannos. Ovid. eleg. 9 Pont., lib. I, Atque tuis toto dividor orbe ragis.
[Col. 0334B] 538. In editione Teolii peccat metrum Nos binis remotos Alpibus: dele nos. Binas has Alpes esse Cottianas et Pyrenaeas, monuit Nebrissa. Gellius de Catone loquens ita ait: cum de Hispanis Alpinis scriberet, qui circa Iberum colunt. Et Ausonius ad Paulinum in Hispania degentem Nunc tibi trans Alpes et marmoream Pyrenen: quod Scaliger, lib. II Auson. lect., cap. 16, intelligit de Pyrenaeis montibus, qui Alpes dicantur. Isidor. lib. XIV Orig. cap. 8, Gallorum lingua Alpes montes alti vocantur. De Alpibus Cottianis vide comm. ad v. 216 Apoth. Ald. scribit Cotianorum. In glossa Scottorum mendose vel imperite scriptum est.
[Col. 0334C] 540. In nonnullis vulg. scribitur ningidos. Bollandiani et Franciscus a Puteo post Ruinartium pro diversa scriptura, aut pro glossa ad oram adjecerunt nividos, quod neque Latinum est, et metro adversatur. Ninguidus ab antiquo ninguis, a quo etiam ninguere. Utitur ninguidus Ausonius epist. 22, Barcino, me bimaris juga ninguida Pyrenei.
541. De multitudine SS. martyrum dicam ad vers. 1 hymni S. Hippolyti.
544. Servius ait Ennium, Lucretium, Virgilium verbo florendi usos variis omnino in rebus. Lucretius dixit: Florent flumina flammis, Florent urbes pueris, Floret mare navibus. Sed elegantissimum est hoc Prudentii, Solum urbanum floret sepulcris martyrum. Quod aperte imitatus est Isidorus lib. XV Etym., cap. 1, Caesaraugusta . . . . florens SS. martyrum sepulturis. Fortasse Isidorus scripserit sepulcris: nam phrasim desumit ex Prudentio.
545. Parrhasius, sed quia, non bene.
546. In vasis, in linteolis, in spongiis sanguinem [Col. 0334D] SS. martyrum accurate conservatum, vel ex hoc loco discas. Confer in Hippolyto vers. 140 et seqq.
548. Parrhasius, coelum tuemur.
551. Bayerius, in dissert. de S. Laurentii patria, cap. 4, argute excogitavit Prudentium hanc sententiam ex Cicerone expressisse, qui de M. Porcio Catone Tusculi nato loquens, ait lib. II de Legib., sub initium: Ego mehercule et illi, et omnibus municipibus duas esse censeo patrias, unam naturae, alteram civitatis.
554. De coelesti Jerusalem Apocalyps. cap. XXI.
555. Weitz. cum Egm., Hailsbr., Widm., aeterne. Alii, aeternae, probe.
556. Weitz., Egm., gestis pro gestas. Mariettus glossam vel suam, vel alterius apponit: Civicam, civium, quod Laurentius cives ab idolis liberaverit. Civica enim [Col. 0335A] dabatur ei qui civem liberasset. Teolius vult civicam dici, quod Laurentius cives suos liberaverit: scilicet praeludit suae opinioni de Roma, natali solo S. Laurentii. [Col. 0335B] At quis unquam somniavit eum qui civica corona donaretur intelligi natum Romae? Aulus Gellius, lib. V, cap. 6: Civica corona appellatur, quam civis civi a quo servatus est in praelio, testem vitae, salutisque perceptae dat. Ea fit e fronde querna.. Hac corona civica L. Gellius, vir censorius, in senatu Ciceronem consulem donari e republica censuit. Paschalius, de Coronis lib. VII, cap. 8, putat Prudentium ex omnibus coronis elegisse civicam, qua Laurentium donaret in coelo degentem, ob solam hujus praemii dignitatem.
Beatus Urbis incola:557. Videor videre, mihi cernitur, I.
558. Virum, Laurentium, I.
559. Roma coelestis, Hierusalem, I.
560. Legit, elegit, I.
561. Credita, scilicet tibi illi, I.
[Col. 0336A] 562. Datum, scilicet illi, I.
563. Quiritum, militum, I.
564. Annuis, subvenis, vel consentis, adjuvas, I.
565. Postulat, orat, I.
568. Ullus, scilicet hominum, I.
[Col. 0335B]557. Vulpius ad carmen 60 Catulli ex hoc loco Prudentii conjicit in Catullo legendum Flammeum videor videre, non venire.
561. Weitzius hoc loco allegat Lessium de Justitia et jure lib. II, cap. 36, et Chemnitium in Exam. part. 3, pag. 352. Verum, ut Lessii doctrinam de veneratione sanctorum ambabus ulnis excipimus, sic Chemnitii aliorumque novatorum haereses auctoritate [Col. 0335C] Prudentii ac SS. Patrum unanimi suffragio abominamur.
563. S. Augustinus serm. 304, alias de diversis 37, Quam gloriosa enim, et quanta virtutum multitudine, quasi florum varietate, distincta Laurentii martyris sit corona, universa testis est Roma. Ac revera praeter ea quae ad vers. 528 attuli, ex pluribus antiquissimis monumentis liquet quam singulari cultu Romani S. Laurentium prosecuti sint. In tabula aerea annexa [Col. 0335D] ![[Monumenta]](../assets/FIGURES/0600335A.bmp)
[Monumenta] [Col. 0336A] ostenduntur quatuor hujusmodi monumenta e vitro in coemeteriis Romanis reperta, ac quatuor primis numeris distincta; quae omnia Constantini aetatem [Col. 0336B] videntur praecessisse, ut ex praefatione Buonarrotii ad opus de Vitris coemet. colligitur. Sex autem haec monumenta, quae repraesentamus, exstant etiam simul collecta apud virum pium doctumque Franciscum a Puteo in opusculo anonymo: Memorie della vita, del martirio, de' miracoli, del culto, etc., di S. Lorenzo. Romae 1766. Primo numero exhibetur fragmentum vitri quod asservatur in museo Vallicellano, jam ab Aringho et Victorio editum. Laurentii nomen litteris aureis inscriptum est: in capite apparet monogramma Christi, et ex uno latere o mega, cui ex altero respondebat, ut recte arguitur, alpha. Circum haec verba tantum supersunt ANE VIVAS IN CR. Crux quae tergo S. Laurentii supereminet, indicat S. martyrem crucem Domini ad martyrium usque portasse, vel etiam fuisse diaconum, cujus munus erat proprium crucem in sacris officiis portare: quae fortasse est causa cur S. Laurentius in antiquissimis picturis musivis crucem manu ferens exhibeatur. In [Col. 0336C] altero vitro num. 2, inter SS. apostolos Petrum et Paulum S. Laurentius depingitur, tanquam si ab ipsis in coelesti solio fuerit collocatus. Manu sinistra Evangelium Laurentius tenet, quod ad diaconum legere Evangelium pertineat: adeoque similes Laurentii imagines antiquae plures exstant apud Aringhum, Ciampinium, Bolland. Propyl. pag. 918. In vitro num. 3 volumen Evangelii aliquantum explicatum S. Laurentius ostendit; circum autem inscriptum est litteris aureis: VICTOR VIVAS IN NOMINE LAURETI. Ubi in nomine Laurentii litera N omissa est ex veterum Graecorum et Latinorum usu, aut fortasse ex imperitia vel incuria artificis. In vitro num. 4 Christus duos sanctos, qui nominati non sunt, coronat; circum autem repraesentantur Petrus, Paulus, Laurentius, Sustus (Sixtus), Ciprianus (Cyprianus), Epolitus (Hippolytus). Num. 5 ejusdem tabulae S. Laurentius in craticula, igne supposito, torquetur: duo carnifices ignem palis admovent, tertius carbones in sacco videtur afferre, quibus ignem augeat. In [Col. 0336D] 6 num. martyrium etiam S. Laurentii in vitro expressum est, vivis flammis subjectis: in S. Laurentio limbum coelestem, et tonsuram clericorum propriam licet observare. Hoc postremum monumentum Panormi in museo Martiniano exstabat. Joannes Fellus, qui in not. ad epist. 80 Cypriani affirmat, ad passionem Laurentii confirmandam auctorem aliquem martyrologiis vulgatis fide digniorem desiderari, parum legerat: siquidem non solum tot veterrima monumenta, verum etiam innumera Patrum antiquissimorum testimonia, quibus martyrium idem comprobatur, ignorabat, aut martyrologiis recentiora censebat.
567. Heinsiani plerique, etiam Ambr., et tres Torrent., Parrhasius, Bong., Vat. B., Alex., Prag., Rat., Sich., poscunt, jocantur: neque ausus est obniti Heinsius, et ad oram expressit id ipsum Giselinus, quamvis in contextu cum Ald. ediderit litantur. Id tenuit Nebrissensis, qui exponit litantur pro litant, [Col. 0337A] scilicet impetrant quod poscunt. Vat. A, Alt., Egm., Palat., laetantur, contra metrum. Widm., jocanter; supra, laetantur. Hailsbr., latenter, quod non est absurdum, ut murmura et vota occulta indicentur; supra laetanter. Weitzius scripsit licenter ex Fabricio, qui habet licentur, quod pariter Giselinus pro diversa scriptura margini apposuit. Heinsius putavit a Weitzio allegari codicem Fuldensem, deceptus nota F, quae me etiam semel aut bis decepit in primis hymnis libri Cathemerin ω n. Sed certum est hac littera Fabricium a Weitzio indicari: nam Fuldensi codice solum in Psychomachia usus est Weitzius; quem codicem solet appellare Fuld. Chamillardus Weitzii conjecturam fidenter secutus est: Nec litantur, nec jocantur legendum esse, quis non videt? Ita ille: cujus [Col. 0337B] opinioni adhaesit etiam Gallandius. At si a codd. mss. licet recedere, restituendum putarem Poscunt, litant et indicant.
Videor videre illustribus569. Adsies, pro adsis, I.
[Col. 0338A] 570. Alumnos, filios, I.
[Col. 0337B]569. Ald. scribit assies, Vat. A, adsias, alii adsies, quod pro adsis a Terentio etiam positum est. Pro ceu suspicor tu praesto.
570. Sicut Roma antonomastice Urbs dicitur, ita Romani Urbici. Simili modo Ambrosius in epist. ad Valentinianum contra Symmachum Urbicorum sacerdotum dispendia, quod de sacerdotibus ethnicis Romanis intelligitur. Paulinus papam Urbicum Siricium vocavit ep. 1 ad Severum. Quia vero Romanis tanquam patronus favet Laurentius, illi alumni vocantur. Sic in inscriptionibus veteribus reperitur: Patronus alumno posuit. Sensum horum versuum nemo ignoraret, nisi studio partium abriperetur. Tu, o Laurenti, complexus lactante sinu Romanos, qui tui sunt alumni, eos tanquam pater, sive amore paterno nutri. Quis contra hiscere ausit? At quoniam ea nunc libido [Col. 0337C] in valuit, ut argumenta undique conquirantur quibus suadeatur S. Laurentium natum Romae, etiam ex his versibus hanc opinionem recentiores quidam Itali confirmare laborant. Possem illico eludere eorum conatus, si cum praestantissimo codice Alexandrino a prisca et prima manu legerem orbicos: quasi omnes, qui per totum orbem Laurentii opem implorant et sentiunt, intelligantur. In eamdem rem adducerem vers. 573, HOS INTER, o Christi decus, Audi et poetam rusticum. Sed legamus urbicos. S. Leo serm. 2 in nat. SS. Apost. Romanos vocat alumnos S. Petri. In Prudentio tuos cives interpretatur Teolius, Quos, nisi Romanos? . . . . Hoc unum dicam, qui in ea adhuc sententia permanent, ut S. levitam Hispanis accensendum velint, eos ad argumentum ex Prudentii silentio petitum, nihil habere quod respondeant; nam regerere, uti faciunt P. Perez et novus auctor de Sanctitate S. Laurentii, Prudentium solitum non esse martyrum patriam designare, id demum est lectorum credulitate nimis abuti, cum ex quatuordecim SS. martyrum hymnis [Col. 0337D] quibus hic Peristephanon liber constat, tribus vel quatuor demptis, caeteri omnes martyris patriam disertis verbis prodant, imo et praedicent. Quisnam sit is P. Perez, quem pro diobolari aliquo fratre aut monacho Teolius traducere videtur, dixi cap. 5 Proleg., num. 106, in nota. Hymnus Prudentii quid probet, Pinius in comment. praevio § 4 declarat: De patria (S. Laurentii) ac parentibus nihil novi memoriae proditum a Patribus, uti nec a Prudentio in hymno quem is de Sancto panxit. Et 11: Ad urbem Romanam quod attinet, quasi in ea natales hauserit Prudentius, adeo omni probabilitatis specie videtur destitui opinio quae hoc asserit, ut ne proponi quidem, nedum refutari mereatur. Neque silentium Prudentii obstitit quominus [Col. 0338A] Bollandiani Prudentium Hispanis adjudicarent. Breviter nunc rationes doctissimi et laudatissimi viri Perezii de Bayer, bibliothecae Hisp. reg. praefecti, contra Teolium exponam. Ait Perezius Prudentium solitum non esse martyrum patriam designare. Id verissimum est, ac clarius intelligitur, si idonea distinctio adhibeatur et explicetur. Ut duplex est martyrum natalis, alter quo terris, alter quo coelo nascuntur, ita duplex est patria huic duplici natali respondens, altera ubi huic mortali vitae, altera ubi aeternae vitae nascuntur. Simili ratione sicut in martyribus aliisque sanctis ille natalis praecipue celebratur, quo vitam aeternam consecuti sunt, ita non tam eorum patria qua in hanc miseram lucem prodierunt, praedicari solet, quam locus ille (sive patriam [Col. 0338B] alteram voces, sive id nomen dare renuas) quo ad coelum evolarunt, et quo eorum cineres conservantur. Prudentius hunc secutus est morem: laudat saepe urbes in quibus martyres coronati sunt, et in quibus eorum ossa requiescunt; de loco ubi nati sunt, in plerisque hymnis nihil sollicitus. Vide vers. 176 hymni 4 Perist. Exemplo sit hic ipse hymnus quem prae manibus habemus. Nusquam dicit Romae natum Laurentium, aut Romam hoc alumno et germine gloriari posse. Quid enim ait Romanos celebrare? Beatus Urbis incola, Qui te ac tuorum cominus Sedem celebrat ossuum. Locus hic erat indicandi Romae etiam primam lucem vidisse Laurentium. Quid ergo est quod Teolius affirmat in plerisque Prudentii hymnis patriam martyrum disertis verbis prodi, imo et praedicari? In primo hymno adeo non proditur patria SS. martyrum, ut Teolius putaverit eos fuisse Calagurritanos, cum potius fuerint Legionenses. In Eulalia Emeritam ejus patriam praedicari facile concedo, [Col. 0338C] quamvis nonnulli dubitent. Vide comment. ad vers. 4. De octodecim martyribus Caesaraugustanis vide vers. 15, 107, 113, hymni 4. Neque Paulus, qui in eo hymno Narboni tribuitur, patria fuit Narbonensis, neque de aliis ibidem laudatis constat an in eis urbibus nati fuerint quae eorum reliquiis aut patrocinio gloriantur. Succedit hymnus 5 de S. Vincentio, ubi patria ejus nullo modo memoratur, ut dicam ad hymni inscriptionem. Pariter ad titulum hymni 6 observabo, de patria S. Fructuosi et sociorum non constare ex hymno Prudentii. Sequitur hymnus 7 S. Quirini, ubi ad vers. 5 dicam dubium esse an haec verba, Complexu patrio fovent, Sisciam patriam ejus fuisse indicent. In hymno autem 8 versus ad ornatum baptisterii alicujus proferuntur, quin resciri possit ubinam exstiterit illud baptisterium, et quinam fuerint illi duo sancti martyres qui eo loco passi dicuntur. Neque ex hymno 9 constat S. Cassianum, qui eo laudatur, in Foro Cornelii natum fuisse, ut ad titulum ejus hymni notabo. In hymno 10 nihil [Col. 0338D] est ex quo argui possit S. Romanum genere fuisse Palaestinum. Vide comment. ad inscriptionem hymni. Quaenam fuerit S. Hippolyti patria, neque Prudentius hymno 11 indicavit, neque aliunde nobis liquido constat. In hymno 12 patria SS. apostolorum Petri et Pauli nullo modo memorata est, nedum praedicata. Punicam terram S. Cyprianum tulisse, ex hymno 13 scimus, nihil aliud ex eo certo exsculpimus. Sepulcrum S. Agnes Romae esse hymnus 14 expresse declarat; de natali solo hujus virginis nihil in eo exprimitur. Quo ergo jure Teolius infert, ex quatuordecim his hymnis, tribus vel quatuor demptis, caeteros omnes martyris patriam disertis verbis prodere, imo et praedicare? Argumenta Blanchini Bayerius [Col. 0339B] egregie refellit, praesertim verba petita ex Sacramentario veteri sub S. Leonis nomine commoda explicatione excipit. Sane periodus illa, si mendosa non est, obscura certe est; ita enim habet: Quamvis enim Sanctorum tuorum, propagante te. Domine, toto orbe clara sit gloria, de beati tamen solemnitate Laurentii peculiarius prae caeteris Roma laetatur, cujus nascendo civis, sacer minister, et dicatum nomini tuo munus est proprium.
Ceu praesto semper adsies,571. Lactante, satiante, I.
583. Corpori, peccato, I.
1. Germine, generatione. —Eulalia, interpretatur [Col. 0340A] boniloqua. B. Eulalia, boniloqua. Eusebia bona, cultura. Theosebia, Dei cultura, I.
[Col. 0339B]571. Vat. A, B, P, Q, Alex. Mar. pro div. script., Prag. pro div. script., Parrhasius, Rat., Gis., Weitz., Heins., lactante, neque ullam codicum discrepantiam Weitzius et Heinsius notant. Ald., Prag. a prima manu, jactante, quod praetulit Gallandius, quia jactare sumitur pro in aliquem se corpore inclinare. Ego vero de hujusmodi significatione valde dubito, nisi jactor passive, aut jactare se dicatur. Mar. a prima manu, laxante. Alex. a prima manu, lactente. Prag. pro complexus, non bene, complexos cum Mar. a prima manu.
[Col. 0339C] 573. P. Franciscus a Puteo luculentissimum hoc, ut vocat, IV saeculi auctoris docti, maximeque orthodoxi testimonium de invocatione sanctorum multis aliis allatis testimoniis eruditissime confirmat. Qua de re nos plura diximus cap. 7 Prolegom. Weitzius lectorem remittit ad Camerarium in lib. de piis Precibus. At noverint tandem heterodoxi Camerario nos auctore uti ad Plautum explanandum, minime vero ad fidei Christianae doctrinam explicandam.
574. Ald., Weitz., Parrhasius, Heins. et alii, audi poetam. Mar., Prag., Rat., Bong., audi et poetam.
579. Heinsius, Parrhasius, Alex., et alii, martyras. Ald. cum aliis, martyres. Martyres patronos Prudentius saepe dicit, quod nos saepius, invitis haereticis, repetere juvat. Ambrosius, ep. 22, class. 1, de SS. Gervasio et Protasio: Patronos habebamus, et nesciebamus.
580. Vatt. A, B, Mar., Rat., Prag., medela. Melius medelam.
[Col. 0339D] 582. Reus Christi dicitur, ut apud Ciceronem Clodius reus Milonis, quia a Milone accusatus est.
584. Ablue error Aldi est, ab ipso emendatus, quod non videtur advertisse Becmanus cap. 6 Manuduct. Correxit enim absolve ex ms. Pal. Saeculum ab ecclesiasticis scriptoribus sumitur pro mundo rebusque mundanis. Sic Hieronymus ep. 22 dixit codices saeculares. In Vat. B, post hunc hymnum sequitur hymnus S. Hippolyti, uti etiam in Parrhasio.
1. In Vat. B. est hic titulus, Aurelii Prudentii Clementis V. C. ymnus in honore Eulaliae martyris. Ita etiam Mar., sed addit Incipit hymnus in honore beatae Eulaliae, etc. Rat., Incipit ymnus in honore Eulaliae B. martyris. Vat. A, Hymnus in honore passionis Eulaliae beatissimae virginis. Aldus, Ode in laudem Eulaliae martyris. Heinsius, qui Put. et Oxon. sequitur in titulis hymnorum hujus libri adnotandis, In honorem passionis Eulaliae beatissimae martyris. Nostri codices [Col. 0340B] hic, et alibi saepius scribunt in honore, non in honorem, perinde quasi in festo dicerent. Osiander, Epitom. hist. eccles. cent. 4, lib. I, cap. 9, martyrium Eulaliae a Prudentio eleganti carmine descriptum observat. Ruinartius hymnum hunc Prudentii aliis actis vulgatis merito praetulit, martyrium S. Eulaliae ad annum 304 revocandum censuit. Ad Prudentii fidem in hujus martyrii narratione vindicandam plura disserui in Hymnodia Hispanica ad diem 9 Decembris. Putarunt nonnulli Prudentium acta S. Eulaliae Barcinonensis ad S. Eulaliam Emeritensem per errorem transtulisse. Caeterum cum Prudentius eodem saeculo vixerit quo Eulalia Emeritensis martyrium subiit, cum in provincia Tarraconensi scripserit, ubi potius Eulaliae Barcinonensis laudes rescire et praedicare potuit, quam Eulaliae Emeritensis, cum de Eulalia Emeritensi luculenta proferant testimonia Idatius, Isidorus, auctor vitae S. Fructuosi Bracarensis antistitis saeculo VII, codex Veronensis officii Gothici plusquam millenarius a [Col. 0340C] Josepho Blanchinio editus, Gregorius Turonensis, Fortunatus, aliique veteres: contra ex antiquis primus certus auctor Eulogius saeculo IX clare mentionem fecerit, ut dubium Quirici hymnum et acta anonyma praetermittam, quae certe non majoris sunt ponderis quam acta Eulaliae Emeritensis; cum, inquam, haec omnia ita se habeant, jure verba Lucii Andreae Resendii repetere hoc loco possum ex epistola ad Bartholomaeum Quevedo: De Emeritensi exstant et acta, et sacer ille Prudentius. De altera viderint cives Barcinonenses, et solertius investigent. In martyrologio ecclesiae Germanicae, quod per septingentos annos latuerat, et in publicum prodiit e bibliotheca Friderici Beckii anno 1687, mense Decembri IV id., fit mentio Eulaliae virg. Melciadis papae. Mense vero Februario nulla Eulalia nominatur. Nuper magno animorum aestu hujusmodi controversia in Hispania agitabatur, ut vel ex inscriptione hujus operis arguere poteris. Justa repulsa del argumento [Col. 0340D] negativo, y equivocaciones, en que cimentaba la defensa de su censura, que dio a luz el M. R. P. M. Fr. Agustin Sala a fin de impugnar algunos hechos del martirio de la insigne virgen y protomartir S. Eulalia Barcelonesa. Por D. Josef Pedros y Riera. In 4 pp. 256. Madrid por Hilario Santos Alonso 1787. Vidi opuscula quaedam, quae praecesserant, tum Boriae, tum Salae, quorum hic ut suas opiniones tueatur, Prudentii fidem debilitare, ille corroborare studet. Et Sala quidem eo usque progressus est, ut affirmaverit, ipsi etiam Prudentio suos errores fuisse cognitos, siquidem fassus est acta martyrii SS. Hemeterii et Celedonii periisse. Cujus argumenti vim plane non percipio. Quod autem addit, Prudentium in Romano, in Hippolyto, in Cypriano errasse, id cujusmodi sit, suis in locis videbimus. Neque vero si viro cuiquam docto errasse aliquando Prudentius visus est, ita etiam judicare Salae licebit, levioribus rationum momentis permoto. [Col. 0341B] Multo vero minus ei liceat affirmare, saeculo IV, quo doctrina et religio Christiana maxime floruit, exactam judicandi rationem defuisse. Omissa vellem haec ejus verba, Prudentium saepius in rebus historicis sanctorum errasse por ser aquellos tiempos tan calamitosos, las memorias, y actas de los martires muy raras y escasas, la critica poco exacta, y la credulidad sobrada. S. Eulaliae Barcinonensis acta quovis modo defendantur, per me licet: dummodo sua fides Prudentio ejusque aequalibus constet.
939 Lactante complexus sinu
2. Indole, ingeniosa, vel bona spe: spe, vel virtute. Indoles est imago quaedam propriae virtutis, I.
3. Emeritam, Emerita, civitas Hispaniae dicta, quod ibi emeriti, id est veterani milites erant, I.
6. Occiduo, in fine, I.
7. Tulit, genuit, detulit, I.
10. Titulo, sepulcro, I.
11. Curriculis, annis, I.
[Col. 0341B] 13. Crepitante, sonante. —Pyra, pyra ignis dicitur genus qui antequam succendatur rogus vocatur, I.
14. Aspera, fortis, Vat. A.
15. Rata, arbitrata, I.
17. Patris, omnipotentis, I.
18. Toro, conjugio, I.
[Col. 0342A] 19. Crepundia, monilia, ornamenta, gemmas, insignia, vel indicia, quae expositis infantibus adhibentur: jocalia ornamenta, I.—Lusus, pueriles jocos, Mar.
20. Pusiola, parvula, juvencula puella. Diminutivum a pusione, qui est communis generis, et significat puerum vel puellam fortiorem jam: inde pusiolus et pusiola diminutiva pusiola, pusilla. Pusio dicitur [Col. 0342B] primus natu, I.
21. Spernere, scilicet coepit. Spernebat, id est abominabatur. —Succina, gemmae fulvicolores, quae ex lacrymis arborum fluunt, et in lapidem durescunt. Et sunt succina a succo dicta. Oscula in ore infantum. —Flare, flabat. —Rosas, jucunditates mundanas, I.
[Col. 0341B]2. Indoles vocari solet spes quam ex vultu colligimus, futurae virtutis in pueris, et a Graecis dicitur [Col. 0341C] χαρακτὴρ. Hic ergo sumitur pro charactere, aut genere mortis. Nebrissensis exponit virtute ut ponatur effectus pro causa; quia indoles praecedit virtutem. Heinsius monet in scriptis esse mortis et, non mortis at, aut mentis et pro mortis et. Gis. et Weitz. ediderant mortis at. Cauchius conjiciebat moris at: sed ex Statio observat Heinsius Ingenium crudele necis. In Romano vers. 665, Lactentis oris indolem. Cath. 12, 68, Puer o cui trinam Pater Praedestinavit indolem.
4. Patriam S. Eulaliae Emeritam hic declarari, nullus dubito. Riscus, tom. XXX Hisp. Sacr. cap. 10, modeste rejicit virum clarissimum Hispanum, qui affirmaverat Prudentium nunquam designasse patriam martyrum quos celebravit. Certe Bayerius in dissert. de S. Laurent. aperte profitetur Prudentium dixisse, sed obiter tantum, Emeritae in lucem editam fuisse Eulaliam. Ego non video qui possit intelligi, Cujus ab ubere progenita est, nisi dicamus Emeritae ortam S. Eulaliam. Giselinus tamen, de hac [Col. 0341D] nostra Eulalia loquens, in civitate Barcinonensi a Donato presbytero catechizatam puellam dicit; quod narrationi Prudentianae parum congruit. Florezius tom. XIII Hisp. Sacr., tract. 61, cap. 6, plures alias opiniones do patria S. Eulaliae in examen vocat, meritoque rejicit, Prudentii auctoritate fretus. At notandum est etiam hoc loco Prudentium illud praecipue in Emeritae laudem vertere, quod martyrio et sepulcro S. Eulaliae claruerit, ut in fine hymni superioris monebam, et ex versibus 186 et seqq. hujus hymni manifestius patet. De Emerita ad eos versus nonnihil commentabor. Illud nunc praemonebo, Schelstratum in append. ad opus geographic. antiq. Eccles. parum caute affirmasse Emeritae civitatis nihil modo nisi ruinas superesse.
5. Brev. Mozarabicum totum hunc hymnum in officio [Col. 0342B] S. Eulaliae inserit. Ex quo lectiones variantes ascribam. Hoc loco male ibi legitur amoreque colit.
6. Barthius, lib. V Advers. cap. 21, ex scheda ms. in qua hymnus Eulaliae erat descriptus, nonnullos versus illustrat, et scripturam diversam adnotat. Ait occiduum non addito solis nomine plagam occidentalem designare, ut apud Calpurnium: Dicitur occiduas impellere Baetis arenas. Addi vel praeferri possunt Ovidius, Claudianus, et alii. Hoc autem peculiare est Prudentio, quod occiduum sine sole, sine orbe, sine aqua aut simili aliquo substantivo ponat pro occidenti.
7. Prag., qui attulit. Scheda Barthii, Qui tulit egregium [Col. 0342C] decus hoc. Etiam ex hoc versu liquet Eulaliam Emeritae progenitam. Nam idem locus qui tulit Eulaliam, martyrio hujus et sepulcro illustrior dicitur.
8. Brev. Moz. perperam, urbs potens. Idem scribit minus bene locuplex. Chamillardus in contextu et in nota legit orbe potens. Nescio an consulto; non enim monet se ab aliis omnibus recedere. Si lectio cod. esset deserenda, libentius legerem arce potens. Sic Auson. in epigr., quod mox in examen vocabo: Corduba non, non arce potens tibi Tarraco certant.
9. Prag. contra metrum, martyris.
10. Titulus pro sepulcro, ut saepe Prudentius uti solet, quanquam hic etiam basilica cum sepulcro intelligi potest.
11. Annorum duodecim aetas his duobus versibus exprimitur. Monuit id Barthius, ne quis annos viginti quatuor intelligeret. Siquidem postea puellula, e thalamo proxima dicitur.
13. Mox vers. 156, Flamma crepans volat in faciem. [Col. 0342D] Virg. I Georg. 85, Crepitantibus urere flammis.
14. Nebrissa et Teolius exponunt aspera in semetipsam. Magis probo glossam fortis. Et voces trepidos terruit aliquo sensu in carnifices asperam, sive eis terribilem innuunt. Adde orationem martyris ad tyrannum, et vers. 127 et seqq., Infremit, inque tyranni oculos Sputa jacit.
15. Brev. Moz. perperam, subit pro sibi.
18. Brev. Moz., et sua: lege nec sua. Prag., dicare toro.
19. Plerique codices nostri unico p scribunt repulerat: sed cum prima sit longa, hoc loco recte scribetur reppulerat.
20. Brev. Moz., pusilla: corrige pusiola.
21. Sucina unico c scribunt aliqui codices. Sich., Weitz., Bong., Iso, flare, quod Salmasio placebat, et [Col. 0343C] verum putavit Heinsius in notis, et ita demum correxit. Cellarius quoque expressit flare, et confirmavit auctoritate Suetonii Calig. cap. 38: Julii et Augusti diplomata, ut vetera, et obsoleta deflabat. Apud scriptores ecclesiasticos exsufflare pro indicio spernendi passim sumitur: sic etiam insufflare in Romano vers. 920, Insufflat, ipsos ceu videret daemonas. Ambr. et Oxon., flore rosas, quod Chamillardo placebat, id est, nascentes in flore rosas. In Brev. Moz. legitur succina flores rosas; sed id metro repugnat. Quod autem miratur Chamillardus, quod nullus hujus loci mendum tollere ausus fuerit, et putat legendum flare aut flore, parum diligenter Heinsium legisse arguitur, a quo discere potuit Weitzium ex Bongarsiano edidisse flare, praeter Sichardum, qui ad marginem idem ascripsit. Caeterum nostri codices, et Heinsiani plerique legunt flere rosas, quod explicat Nebrissensis cum flatu abjicere. Et Gallandio aptius contextui visum est flere, scilicet spernere, flere, respuere. Mihi verius videtur flare, et contextui [Col. 0343D] aptius: nam flare et respuere simili fere ratione contemptum indicant. Editor postremae editionis Parisiensis Patrum idem judicium tulit ac Chamillardus.
942 Mortis et indole nobilior,22. Fulva, aurea. —Monilia, splendida ornamenta in vertice mulierum. —Respuere, respuebat, I.
23. Ore severa, facie stricta, sobria. —Modesta, quieta, I.
25. Canitiem meditata, morem imitata est, I.
26. Furiata lues, persecutio, mortalitas, vel morbus, I.
30. Adolere, incendere; aliter crescere, I.
32. Ferox, fertilis, I.
34. Anhela, spirans, I.
35. Virum, syncope pro virorum, I.
36. Parentis, matris. —Agit, operatur, I.
[Col. 0344B] 38. Rure, in pago, I.
43. Teste, vidente. —Movet, aperit, I.
45. Invia, loca sine via, I.
46. Laceris, laceratis, I.
53. Qui, radius, I.
54. Face, luce, I.
55. Chao, chaos, confusio rerum, I. Confusione noctis, Vat. A.
57. Secuta, dum sequebatur, I.
59. Canopica, Aegyptiaca, id est mundana, I.
61. Cita, velox, I.
[Col. 0343D]23. Nonnulli Vulg., serena: corrige severa. Noms., Rott., modesta gradum quod tenuit Heins., noto, ut ait, Graecismo. Sed perpendendum an contra auctoritatem optimorum codd. tot Graecismos liceat admittere quot vult Heins. Ego quidem non faciam.
25. Barthius interpretatur Fovens canitiem proximam declarationi. De significatione hujus verbi meditor plura dixi ad vers. 124 hymn. 10 Cath.
26. Vat. B, Mar., Prag., Rat., a prisca manu, furiata dies.
28. Rat., Christicolas cruenta, a prima manu; sed a secunda manu recte Christicolasque.
29. Jecur in sacrificiis adhiberi solitum fuisse, notum [Col. 0344C] est. Symm. II, vers. 1007, Gallinae pulmone rigare. Et hymno S. Cypriani, vers. 82, Salis aut micam, jecur aut suis litarent.
30. Alii deis, alii diis, scribunt.
32. In Barthii scheda ingeniique ferax cum glossa fertilis. Idem videtur legisse Iso, cujus eadem est glossa. Thuan., Ruinartii ms., nisi fortasse est idem Thuan., ingeniumque ferox; non placet Heinsio. Ferox pro forti, terribili, recte. Nebrissa ita verba ordinat ad constructionem: Et rude pectus, et ferox ingenio parat frangere, id est superare, etc. At non male procedit hic ordo: Spiritus ingenio ferox parat frangere bella, et rudi pectore ipsa scilicet femina anhela deo, provocat arma virum.
34. Pectus rude pro inexperto. Rudis pro novo, recenti, saepe a Prudentio usurpatur.
38. An rus, ubi virgo Eulalia latebat, fuerit Porceiana, an alius locus, inutili labore a nonnullis quaeritur, cum vetera desint monumenta.
39. Efferata amore martyrii, ait Nebr. ad voc., fera.
[Col. 0344D] 41. Prudentius non jungit perosus cum gignendi casu, ut affirmant Cellarius et Teolius, sed ait Eulaliam perosam tolerare opem quietis.
47. Ex Virg. VI Aen. vid. com. ad v. 43 hym. 1 Cath.
48. Prag., contra metri legem, comitatu, pro comitata.
50. Ruinartius, lucis tamen habet, male.
51. Exod. XIII. Vide hymn. 5 Cath., ubi fuse historia haec narratur.
56. Manifestam versuum trajectionem ex suo ms. corrigere voluit Barthius. Dixi jam proleg. cap. 22.
58. Ipsa virgo Eulalia non tenebris adoperta fuit, cum mundum, per regna Aegyptiaca significatum, fugeret. Hanc difficultatem ope suae schedae vitare voluit Barthius.
59. Vat. A perperam trajicit voces Regna cum fugeret [Col. 0345B] Canopica. Thuan., Mar. a prima manu Canopia. S. Damasus de sorore sua Irene: Cum fugeret mundum, dederat mihi pignus honestum, Quam sibi cum raperet melior tum regia coeli. Alii legunt, quem sibi.
Fulva monilia respuere:62. Peragit, percucurrit, I.
63. Eoa, orientalis, I.
64. Superba, nobilis, I.
65. Fascibus, honoribus, potestatibus, vel pompis, I.
66. Rogo, interrogo: ad paganos dicit, I.
69. Sternere, flectere ad orationem. —Rasilibus scopulis, rasis lapidibus, id est dolatis per imagines, I. Idolis dolatis in lapidibus, Rat.
71. Manus, multitudo, I.
[Col. 0346B] 72. Christicolum, Christicolarum, I.
76. Isis, dea Aegyptiorum, I.
80. Frivola, vana, vel mendacia, I
82. Cliens, servus, vel socius, servitor, amicus minor, I. Servus, vel amicus, Mar.
83. Prostituat, tradat, vel turpiter se inclinet, I.
85. Generosa, Christiana. —Quatit, persequitur, I.
86. Dux bonus, per ironiam, I.
[Col. 0345B]64. Breviar. Moz., tribunalia. Metrum poscit tribunal. Saepius superbus in malam partem accipitur, nonnunquam in bonam, ut a Prudentio hoc et aliis in locis. In censura hymnorum Santolii Victorini scripsi mihi non placere de S. Barbara dici Christo superba conjuge. Posset hoc exemplum Prudentii allegari. Responderem, non tam dedecere hoc epitheton in S. Eulalia forti et intrepido animo adversus tyrannum [Col. 0345C] pugnatura, quam in S. Barbara, quae ea solum ratione superba videtur appellari, quod Christum haberet sponsum. Sala, in opusculo de S. Eulalia Barcinonensi, ait, pag. 129, S. Eulogium lib. I Mem. SS. negare, Eulaliam Emeritensem non quaesitam se judici obtulissc. Verum neque Eulogius id negat, neque, si negaret, major ei fides quam Prudentio, fere aequali Eulaliae, esset praestanda. Ac fortasse ea jam tum opinio irrepserat, eamdem esse S. Eulaliam Barcinonensem et Emeritensem. Illud constat ex operibus Eulogii, maximam tunc fuisse Cordubae librorum ecclesiastic. inopiam, quod advertit etiam Amb. Morales. Certe si Eulogius Prudentii librum Perist. legisset in Memoriali martyrum ejus auctoritate usus fuisset.
65. Lictores fasces et securim magistratibus praeferebant, fasces ad quaedam leviora supplicia, securim ad mortem irrogandam.
66. Breviar. Moz., Vociferans ita: Quis pudor est. Ald., Urb., Vociferans: Rogo, quis pudor est. Alex., [Col. 0345D] quid furor est.
67. Animas paganorum intelligit.
68. Breviar. Moz., omittit sui.
69. Nebrissa rasilibus explicat viscera vestra radentibus. Videtur id totum accipere de morte paganorum, qui ad inferos detruduntur. At sermo certe est de cultu idolorum, quae vocat scopulos rasiles. Consule glossas. Ex hoc loco posset confirmari scriptura nonnullorum v. 210 lib. I in Sym., Caesa de rupe poposcit.
70. Helpidius in carmine de Christo omniparis voce usus est: Illic omniparis succrevit gloria Verbi. Prudentius non semel omniparens dixit. Fortasse hic etiam praestaret omniparemque. Cunctipater exstat apud Teodulfum carm. 1, vers. 69: Cui tria cunctipater voluit superaddere lustra.
72. Teolius Christicolarum genus: metri lex obstat. Alia apud hunc praetereo, quae etiamsi metro [Col. 0346B] repugnare videantur, tamen vitium tollitur, si recta scribendi ratio adhibeatur, ut ante vers. 39, sanguinis in praetium, et vers. 42, tollerare mora. Nam cuivis in promptu est legere pretium et tolerare, et tunc recte procedit metrum. Post hunc vers. 72 in Aldo irrepserunt duo alii, qui sunt ordine vers. 110 et 111: Proxima dotibus, et thalamo. Non movet aurea pompa tori: qui suo loco iterum ab Aldo immittuntur.
73. Tertullianus, et Sedulius utuntur etiam vocabulo daemonicus.
74. Rat., abrasis prioribus, Et simulacra terens pedibus, scilicet manu recentis correctoris, qui secundam [Col. 0346C] in idola corripi nolebat.
77. Estne hic Maximianus Herculeus an Galerius Maximianus? Gifanius hujus potius jussu Eulaliam mortuam ait verbo viridans. Cellarius intelligit Maximianum Herculeum, qui anno 303 imperator erat, quamvis fax et concitator fuerit Galerius Maximianus tunc Caesar. In eadem sententia est Ruinartius: quia anno 304 in Hispania, quae Maximiano Herculeo parebat, Datianum saeviisse certum est. Actis, quae Eulaliam sub Calphurniano praeside passam referunt, auctoritatem Prudentii merito praefert.
78. Sapient. XV, 16 et 17: Homo enim fecit illos . . . Cum enim sit mortalis, mortuum fingit manibus iniquis. Melior enim est ipse his, quos colit, quia ipse quidem vixit, cum esset mortalis, illi autem nunquam.
80. Rat., prioribus abrasis, recenti manu, utraque frivola pro frivola utraque. Cauchius malebat Frivolum utrumque, et utrumque nihil. Nihil est necesse. Alibi etiam in utraque nominandi casu a produxit Prudentius.
[Col. 0346D] 82. Christiani scriptores idola per contemptum vocant lapides. Arnobius lib. I, Si quando conspexeram lubricatum lapidem. Minucius, lapides . . . effigiatos sane, unctos, et coronatos. Nebrissa notat, clientem esse cultorem, quia cliens a colendo dicitur.
87. Inscript. Hispaniensem Gruterus pag. 280 profert ex Schotti aliorumque schedis, si tamen vera est.
DIOCLETIANVS. IOVIVS. ET MAXIMIAN. HERCVLEVS CAES. A VGG. AMPLIFICATO. PER. ORIENTEM. ET. OCCIDENTEM IMP. ROM ET NOMINE. CHRISTIANORVM DELETO. QVI. REMP. EVERTEBANT
[Col. 0347B] Quae inscriptio Cluniae in Hispania exstabat in pulchra columna. Ibidem ex schedis Schotti similis haec inscriptio Cluniae.
DIOCLETIAN. CAES AVG. GALERIO. IN ORIENTE. ADOPT. SVPERSTTITIONE. CHRIST. VBIQ. DELETA. ET CVLTV. DEOR. PROPAGATO
Vide Baronium ad an. 304, n. 9 et 10.
Millia multa prius peragit,88. Inhians, appetens, vel nimis cupiens, I.
90. Excruciare, extorquere, I.
92. Coacta, conjuncta, I.
94. Penetrabitur, interficitur, I.
95. Exagitante, fatigante, I.
96. Talibus, verbis. —Excitus, commotus. Exitiabitis, I.
98. Lictor, carnifex a ligando, I.
101. Quam, in quantum, I.
[Col. 0348B] 102. Si potis est, si possibile est, I.
103. Torva, aspera vel minax, vel contumax, I.
105. Genialis, nuptialis, lectus nuptialis, vel honor gratus, I.
110. Thalamo, conjugio, I.
113. Temeraria, praesumptrix. —Debilitas, deludis, excrucias, foedas; infirmitas (forte infirmas ), I.
114. Ecce, aspice. —Parata, scilicet sunt, I.
115. Exitii, periculi vel mortis, Iso.
[Col. 0347C]88. Prag. omittit que, quod desideratur ad metri rationem.
93. Ovidius III Trist., eleg. 11, Et minimae vires frangere quassa solent.
99. Caligulae illud traditur fuisse praeceptum: Ita feri, ut se mori sentiat.
100. Breviar. Moz., ne temneat: emenda nec leve.
102. Ald., Breviar. Moz., Heinsius cum suis vetustioribus, Fabr., Hailsbr., Bong., Ruinartius aliique, si potis es. Urb., Vatt. P, Q, Weitz., Egm., Widm., si potis est, quod videtur exstare in Alex., et ex vet. lib. defenditur a Gifanio in viridans, quod venuste dici putat, ut apud Terentium, et antiquos si potest, si poterit. Id non placet Heinsio, quia ex antiquorum imitatione dici deberet si pote est, non si potis est. Vide comment. ad vers. 84 praef. lib. I in Symmach. Etsi autem Gifanius hoc carmen de S. Eulalia vocet elegantissimum, tamen satis sordide protulisse Prudentium ait revocare nequitiam. Fortasse hoc vitare voluit Giselinus, qui in contextu edidit [Col. 0347D] Si potis es, revocare viam Torva puelluta, nequitiae: quod eodem fere tempore expressit Fabricius. Repugnant scripti codices. Et Ovidius simili sensu dixit IX Met.: Si facta mihi revocare liceret; et Seneca de Benef. lib. IV: Revocare promissum. Sic etiam revocare se pro mutare sententiam apud Ciceronem.
103. Quod Eulalia duodecennis puellula non immerito vocetur, ostendi in Hymnodia Hispanica in nota ad hymnum S. Eulaliae et pluribus aliis exemplis posset confirmari.
104. Vat B, petas: melius metas.
105. Genialis honor pro nuptiis a Genio deo generationis: hinc lectus genialis.
[Col. 0348B] 109. Put. sole pro flore, quod non esse ex nihilo, ait Heinsius: siquidem Salmasius similem ex Hamar tigenia ascripserat locum, Ut pueros sol primus agit. Verum epitheton tenero exigit flore, et locus ex Psychomachia (non ex Hamartigenia), vers. 845: Seu pueros sol primus agat, seu fervor ephebos Incendat nimius, etc., non valde similis est huic phrasi occidere in sole tenero. Heinsius cum Put. et Oxon., thalamis, ex quo suspicatur thalami. Alii probe, thalamo. Recentiores, thalamis, cum Heinsio.
[Col. 0348C] 114. Ministeria pro ministris et instrumentis supplicii. Apuleius III Met.: Tunc me per proscenium medium velut quamdam victimam publice ministeria perducunt. Adde utrumque Plinium, Tacitum, alios.
115. Oxon., Excruciatilis exitii, minus bene: sed pejus Breviar. Moz., Ex cruciabilibus exitiis.
116. Notat Peveratus gladio feriatur esse formulam qua interdum rei damnabantur, ut in eos gladio animadverteretur. Pontius diaconus in Vita S. Cypriani: Sententia ex tabella recitata est in haec verba: Cyprianus gladio feriatur. Plura alia addit Sagittarius cap. 7 de Cruciat. de hac formula feriatur, gladio feriatur, securi feriatur, ex jure civili, SS. Patribus, Martyrologiis. Vide tabulam XXI.
117. Intelligi potest de supplicio crucis, in qua relinquebantur rei dilaniandi a canibus et rapacibus volucribus; de quo Horatius, Non pasces in cruce corvos. Vide Lipsium de Cruce lib. III, cap. 11, et tabulam I et II, ubi martyres in crucem acti exprimuntur. Gifanius tamen putat, accipi posse feros pro equis, [Col. 0348D] ut accipiuntur in hymno S. Hippolyti, qui ab equis distractus est.
118. Barthius affirmat id elegantissime dictum, quod vulgo aliquis diceret: In usum faculae accensa. Catullus, Et non pistrino traderis, atque asino: hoc est ad molam vice asini. Vide comment. ad praefat. Psych., vers. 5. Hujus generis supplicii in Christianos Tacitus meminit XV Annalium: Pereuntibus addita ludibria, ut ferarum tergis contecti laniatu canum interirent, aut crucibus affixi, aut flammandi; atque ubi defecisset dies, in usum nocturni luminis urerentur. Quod fere totidem verbis narrat Sulpicius Hist. sacr. lib. II. Vide tabulam XVII. Cellarius consuetam combustionem [Col. 0349B] tantum intelligit. Sagittarius, cap. 10, credibile putat Prudentium respexisse ad supplicii genus quo Nero Christianos affecit, sed posse etiam explicari de facibus quibus martyres nonnunquam ustulati sunt. Vestem, qua martyres comburendi involvebantur, vocabant tunicam molestam et ardentem: de qua Seneca epist. 14: Cogita hoc loco carcerem, et cruces, et eculeos, et uncum, et adactum per medium hominem, qui per os emergat, stipitem, et distracta in diversum actis curribus membra, illam tunicam alimentis ignium et illitam, et intextam, et quidquid aliud praeter haec commenta saevitia est. Barthius legit Aut facibus data funificis, nescio an ex sua scheda, an funificis exciderit pro fumificis: nam fumificis exstat in aliis.
Corporibusque piis inhians,121. Rogo, interrogo, I.
122. Eminulis, longe praeeminentibus, ab eminus diminutivum, I. Valde parvis, Mar.
126. Nihil, respondit, I.
129. Mola, mola est quoddam genus sacrificii ex farre et sale, quo hostia et cultri, atque ipsi ignes aspergebantur, Vat. A.
[Col. 0350A] 130. Prosubigit, subvertit. Subigo multa significat: 1 o acuo, ut Subigunt in cute secures; 2 o compello, ut Subigitque fateri; 3 o fodio vel conculco, ut Pede subigit terram, I.
132. Juncea, tenera, juvenilia propter viriditatem, I.
134. Ad ossa, usque ad ossa, I.
135. Notas, figuras, maculas vel cicatrices, I.
[Col. 0349B]121. Videtur judex verbis S. Eulaliae vers. 66: Rogo, quis furor est? aliis similibus respondere.
122. Ald. non bene disjungit e minulis. Digitis eminulis est summis digitis, quasi prominentibus sive eminentibus. Lactantius lib. I, cap. 20: Colunt enim thure, ac summis digitis, quae sensibus intimis horrere [Col. 0349C] debuerunt. Et lib. V, cap. 19: Docui, ut opinor, cur populus noster apud stultos stultus habeatur. Nam cruciari atque interfici malle quam thura tribus digitis comprehensa in focis jactare tam ineptum videtur, quam in periculo vitae, alterius animam magis curare quam suam. Nesciunt enim quantum sit nefas adorare aliud, praeterquam Deum. Hieronymus epist. ad Heliodor. Non est in eo tantum servitus idoli, si quis duobus digitulis thura compressa in bustum arae jaciat. Hinc mica thuris apud Ovidium, Columellam, Plinium. Confer Brissonium de Formulis lib. I, et vers. 82 hymni S. Cypriani. Voce eminulus utuntur Varro et Apuleius. Peveratus observat locupletes solitos focis acervos thuris ingerere, pauperes vero grana aliquot summis digitis injicere. Fit autem salis mentio ob salsam molam, de qua paulo post. Teolius probabiliter censet, usum salis in sacrificiis ex Hebraeis ad ethnicos permanasse. Calmetus autem ad cap. II Levit., vers. 13, tradit temporibus heroicis sal in sacrificiis minime [Col. 0349D] fuisse adhibitum. Recentiores vero Graeci et Latini nulla sacrificia conficiebant sine salsa mola.
125. Breviar. Moz., corrupte, poenam gravem procul aufugeris. Urb., Vat. P, Aldus et alii, abfuerit, quod magis placet quam affuerit, cum Vat. Q, aut afuerit, ut scribunt Alex., Weitz., Egm., Hailsbr., Bong., Heinsius, qui pro hac lectione allegat duos veterrimos codices, et sic legi affirmat apud Maronem, Gellium, alios passim in antiquissimis exemplaribus. Teolius Heinsium sequitur, quamvis fateatur, in uno tantum Vat. codice esse afuerit, in caeteris abfuerit. Sed excipiendus est Vat. Q, ut dixi.
126. Baronius II Annal., pag. 734, ad ann. 303, censet hinc permotos Patres concilii Eliberitani, ut statuerent, in numerum martyrum non recipi qui [Col. 0350B] idola fregerit et ibidem fuerit occisus. At Gabriel Vasquez tom. I, in 3 part., quaest. 25, art. 3, disp. 105, cap. 2, id probabile non putat, quia Eulaliam non solum laudare, sed et imitari quisque deberet, cum ea tempestate Christiani ad sacrificandum idolis cogerentur: qua occasione conculcare idola non solum licet, sed gloriosum quoque est. Damnat tamen temeritatem nonnullorum qui intempestive martyrio se objecerunt.
128. Benedictus pontifex XIV, lib. III de Beatific., cap. 16 et 17, late hanc quaestionem agitat, an liceat se ultro offerre ad martyrium, tyrannum provocare ad mortem inferendam, idola despuere et confringere, ex quo mors certo sit secutura. Summa omnium est, hujusmodi actiones saepius non licere, nisi peculiari impulsu Spiritus sancti exerceantur. Vide comment. ad vers. 580 lib. I contra Symmach. In Eulalia hunc impulsum fuisse ex ejus constantia in perferendis tormentis et ex miraculis consecutis, aperte colligitur. Putabam legi posse inque tyranni oculis, [Col. 0350C] quasi coram tyranno despueret idola. Certe exemplum simile non legi: quamvis multa alia sint in Actis martyrum de iis qui idola conspuerunt aut simulacra flatu contempserunt. Neque tamen aliud ab Eulalia factum intelligo, nisi ut hunc contemptum sufflans, vel leviter exspuens indicaret. Videndus loc. cit. Gabriel Vasquez.
130. Breviar. Moz., pede prosiluit. Rectum est prosubigit, sumptum ex III Georgic., et pede prosubigit terram.
132. Breviar. Moz., vitiose, lancea pro juncea. Boria in opusculo de S. Eulalia Barcinonensi deceptus est, existimans juncea esse in ablativo, et significare instrumentum quo pectora dilacerata sunt. Explicat Hispanice con juncos. Prudentius pectora vocat juncea. Terentius, Eunuch. act. II, scen. 3, de tenui femina: Deducunt cibum, tametsi bona est natura, reddunt curatura junceas. Huc respexit Prudentius. Catullus simili metaphora laneum latusculum pro molli [Col. 0350D] dixit, et idem atque Lucretius contraria significatione feminas arido et exsucco corpore vocant ligneas. Quod Chamillardus opinatur, Prudentium intelligere pulchre deducta et composita membra, ut sunt opera ex junco facta, id mihi non persuasit, quamvis Nebrissensem videatur secutus, qui pectora juncea exponit pulchre deducta et composita. Magis mihi probatur Isonis glossa. Terentii verba a Donato ita exponuntur: BONA, plena, magna et pinguis. JUNCEAS, tenues et pallidas.
134. Breviar. Moz., et nonnulli vulg., pulsat utrumque.
135. Proprie notae erant compendia litterarum, ut fusius dicam ad hymnum Cassiani. Ex hac significatione sequitur in stropha seq., scriberis, apices, etc.
Flebiliterque ululanda tuis137. Quam juvat, in quantum jucundum est. —Hos, martyrii, I.
140. Eliciti, expressi vel extracti, Iso.
146. Carnificina, locus vel excruciatio, I.
151. In jugulos, in pectora. Mar.
[Col. 0352B] 161. Emicat, salit. —Repens, subita, I.
165. Innocuus, sicut columba est, I.
169. Plaudit, ludit, jocatur, I.
171. Satelles, minister; vel sequax, I.
[Col. 0351B]144. Breviar. Moz., tincta, fortasse melius quam picta: nam sequitur lavant.
145. Widm., recalente levant; supra, lavant, probe.
148. Vat. A, Hailsbr., Egm., Pal., Bong. a prima manu, ore tenus. Alii melius cratetenus vel crate tenus. Breviar. Moz., male, cratis tenus. Non semel Prudentius [Col. 0351C] cratem pro costis usurpavit, uti Virgilius aliique poetae. Boria loc. cit., cratem videtur accepisse pro eculeo, quod defendi nequit.
149. De hoc supplicio inspice tabulam IX et XIV. An alia supplicia quae de Emeritensi Eulalia in ejus actis referuntur, pro certis habenda sint, disputant nonnulli. Narratio Prudentii certa mihi est; alia, quae adduntur, aut falsa aut minus certa sunt.
151. Breviar. Moz., corrupte, Crinis et odor ut in jugulos. Ald., Put., Thuan., Alt., Rott., Crinis odorus ut in jugulos: neque id immutari debuisse, ait Heinsius. Nihilominus Vat. B, Mar., Rat., Prag., Weitz. et alii habent et in jugulos. Giselinus etiam et, sed in emendandis monuit in plerisque libris legi ut pro et, et orationem esse suspendendam usque ad alterum quinionem sive stropham. Crinem odorum vocat, quod divino miraculo suaviter fragraverit, ut Virgilius ait I Aeneid. vers. 403, Ambrosiaeque comae divinum vertice odorem Spiravere. Nebrissa hunc versum Virgilii [Col. 0351D] laudat; sed odorus explicat non tunc, sed qui solebat odoribus suffiri. Recte ab aliis interpretibus rejicitur. Suspicabar crinis honorus. Puto autem crinem odorum dici, quia cum per comas vegetaretur flamma, ut postea narrat, crinis fetorem emittere debebat, sed odorem suavem emittebat. Simile miraculum in odore qui e corpore S. Laurentii emanabat, expositum fuit vers. 385 et seqq. Adde odorum posse capi pro bene vel male olente.
152. Palat., humeros, non male. Alex. scribit umeris.
153. In passione Agnetis, vers. 42, vocat verendum locum.
154. Breviar. Moz., lateat: legendum lateret ad regulas metri.
158. Mar. a prima manu, exsuperat apicem.
159. Nonnulli vulg., cito cupiens.
161. Mar. ad marg. pro diversa lect., columba recens. [Col. 0352B] Breviar. Moz., replens. Latinius ex ingenio, u puto, sed acute, columba tepens. Petrus Lazzeri, in dissertat. de regulis critices, § 6, affirmat in actis S. Polycarpi verba illa. Egressa est columba, solum significare animam exivisse: nam, ut ex Aringho aliisque constat, in coemeterialibus Christianorum [Col. 0352C] monumentis, certe in sepulcralibus eorumdem titulis frequenter deprehenditur columba ad indicandas animas justorum. Recenset alias historias quibus egressa columba dicitur, ut hanc S. Eulaliae in Prudentio et in missali Mozarabico de utraque Eulalia Emeritensi et Barcinonensi, S. Potiti, S. Quintini, S. Reparatae, S. Devotae, S. Spei abbatis, S. Felicis Trevirensis, S. Meningi Fullonis, S. Blasii Armentarii, SS. Viti, Modesti, et Crescentiae, S. Olivae, S. Amatoris, S. Scholasticae. Lazzerus suspicatur aliquos ex simplici phrasi, Egressa est columba, miraculum adornasse. Quidquid autem sit de aliis historiis, Prudentius clarissime narrat columbam emicuisse nive candidiorem, quae os martyris visa fuit relinquere, et astra sequi: quam spiritum esse Eulaliae interpretatur. Vide infra vers. 171. De columbis earumque significatione confer comment. ad hymn. 3 Cathem., vers. 165.
165. Barthius, lib. VI, cap. 28, Advers., ait lacteum [Col. 0352D] a Latinis dici, quod est ab omni labe alienum atque remotum, ut lacteolus a Prudentio hoc loco, et a Chalcidio in Empedoclis versuum interpretatione, Et tali sexu inde animal, tum lactea virgo.
168. Pax datur corpori, tanquam si bellum cum tyranno et tormentis gesserit.
170. In Vat. A desideratur que post templa. Prudentium credidisse puras animas hinc decedentes ad coelum evolare, quin in secreta aliqua sede detineantur, resurrectionis diem exspectantes, manifeste ex hoc loco atque aliis similibus in hoc libro de Coronis ostenditur.
171. Heinsius edidit vidit et ipse; sed in notis videtur velle vidit ut ipse, nisi mendum irrepserit. Teolius etiam vidit ut ipse, nescio quorum mss. fide: nam plerique cum editi tum mss. habent vidit et ipse.
172. Aldus mendose. femina.
Quam juvat hos apices legere,180. Vice, in similitudine, I.
187. Vettoniae, provinciae Hispaniae, I.
[Col. 0354A] 188. Ana, fluvius, I.
[Col. 0353A]174. Mar., et Rat. pro divers. lectione, sua facta.
177. In comment. ad vers. 47 hymni 1 observatum est plerumque in foro martyres martyrium passos.
[Col. 0353B] 178. Breviar. Moz., membraque tegit contra metrum.
179. Breviar. Moz. corrupte, ossa jacent sub gelido.
182. Prag., suprema solet.
186. Prag., hunc locum, mendose. Vat. P male, non locus. Ald., Heins., Mar. a secunda manu, Alex., Vat. Q, Urb., Weitz. et alii, nunc locus. Rat., Widm., hic locus. Florezius, tom. XIII Hisp. sacr., tract. 41, cap. 6, putavit voce tumulo declarari locum eminentem ubi sita est Emerita. Mihi exploratum est, credo etiam aliis, sermonem esse de sepulcro Eulaliae, quod suo tempore Emeritae esse ait Prudentius. Ubi autem nunc sint reliquiae hujus sanctae virginis, erudite edisserit Florezius.
187. Lucanus lib. IV producit o in Vettones, aut Vectones ; Vettonesque leves, profugique a gente vetusta Gallorum. Vettonia, non Vectonia scribunt vetustiores Heinsiani et nostri; in Alex. tamen Vectoniae, in Vat. Q Vetoniae. Prudentius corripit secundam in Vettonia lieentia in nominibus propriis valde communi. Vettones a Ruinartio, Chamillardo et Teolio [Col. 0353C] locantur inter Durium et Tagum. At tunc Emerita extra Vettoniam esset, cum inter Durium et Tagum sita non sit, sed potius ejus moenia praeterfluat et lavet Anas. Cellarius Vettoniam collocat inter Durium et Anam, praesertim posteriori aevo, et veterem inscriptionem producit ex Grutero pag. 383.
PROC. PROVINCIAE LUSITAN ET. VETTONIAE
Quam inscriptionem Gruterus exstare ait in Hispali nova e Fabricio et Morali. Similem inscriptionem e Resendio adducit Gruterus pag. 591, quae Emeritae in domo Petri Mexiae visebatur. A Prudentio hymno seq., vers. 37, Emerita dicitur Lusitanorum caput oppidorum: adeoque Vettonia ad Lusitaniam pertinere videtur. Non ergo satis intelligitur qua ratione in veteri inscriptione Lusitania et Vettonia distinguantur: [Col. 0353D] nisi dicas Emeritam coloniam Vettoniae fuisse, et simul caput Lusitaniae, quod rationi communi loquendi non satis congruit. Nebrissa etiam putat Vettones populos esse Lusitaniae. Florezius, ut quaestionem solvat, loc. cit. advertit Emeritam a Prudentio in Vettonia collocari, a Strabone in Turdulis, a Mela, Dione Cassio, Aggeno, in Lusitania, ab Hygino in Baeturia. Rem ita explicat, ut alii provinciam intellexerint, alii regiones: scilicet Emerita caput erat provinciae Lusitaniae, exstabat in regione Turdulorum, et in confinibus Vettonum et Baeturiae. Scaliger, in Lection. Auson. cap. 30, ex Prudentii verbis colligit Emeritam dici Emeritam Augustam Vectonicae, ubi intelligendum Vectonicae, id est civitatis: nam Vectones sunt populi Lusitaniae: in quibus Emerita fuit princeps ac matrix totius provinciae Lusitaniae. At vero cum Prudentius dicat Emeritam esse claram coloniam Vettoniae, magis videtur corsentaneum [Col. 0354A] judicare Vettoniam esse regionem populorum Vettonum, quam esse aliud nomen Emeritae Augustae. Contendit etiam Scaliger epigramma Ausonii [Col. 0354B] 8 de urbibus Emeritae convenire, ut lectio vulgata habebat, non Hispali, cujus nomen exstat in mss. vett. Sic enim olim legebatur: Jure mihi posthac memorabere, nomen Iberum, Hispalis aequoreus quam praeterlabitur amnis. Summittit cui tota suos Hispania fasces, Corduba non, non arce potens tibi Tarraco certant, Quaeque sinu pelagi jactat se Bracara dives. Scaliger legit Emerita pro Hispalis, quia Hispalim non praeterfluit aequoreus amnis, sed Emeritam, testemque producit Prudentium. Ana enim fluvius hanc alluit; quod disertissime, ut ait, a Prudentio his versibus explicatur. Contra ego existimo aequoreum amnem Hispalim praeterlabi, non Emeritam. Scaliger explicat aequoreos amnes dici quorum ostia, quia in Oceanum exonerantur, aestum Oceani patiuntur. Ego addo aequoreum amnem, qui aliquam alluit urbem, intelligi de amne qui in ea parte ubi aestum Oceani patitur, urbem praeterlabitur: nam alioquin de omnibus fluviis qui in Oceanum se exonerant id promiscue dici posset. Jam Baetis Hispalim praeterfluit, et, ubi [Col. 0354C] eam alluit, aestus maris percipitur. Emerita vero ita amni Anae apposita est, ut ab aestu maris longe sit remota. Accedit nomen Iberum, quod ait Ausonius, de Hispali recte dici, minus recte de Emerita, quae potius est nomen Latinum sive Italum, ut de suo nomine dixit Ausonius epist. 16: Apologos en misit tibi Ab usque Rheni limite Ausonius, nomen Italum, Praeceptor Augusti tui. Et erat quidem etiam tum celeberrima urbs Hispalis, Colonia Romula, apud Florezium tab. 29 in veteribus nummis dicta. Haec cum ita ego cogitassem de Ausonii loco restituendo, incidi postea in commentarios Gothofredi ad cod. Theod. lege 5, tit. de sponsal., ubi Constantini lex exponitur ad Tiberianum vicarium Hispaniarum data et accepta Hispali anno Christi 336. Ait Gothofredus ex hac lege colligi sedem vicarii Hispaniarum fuisse Hispalim, et in Ausonii epigrammate legi Hispalis in veter. libro, et Hispali congruere laudes quas ibi tribuit Ausonius. Addit Ausonii verbis, Summittit cui tota [Col. 0354D] suos Hispania fasces, non innui in ea urbe fuisse proconsulis tribunal, qui eo tempore nullus erat, sed eam primam urbem totius Hispaniae esse.
188. Teolius scribit Anas, plerique Ana: utrolibet modo licet. Marietti codex conjungit, et scribit Amnisana: ita prorsus ediderat Aldus, sed correxit amnis Ana. Neque ratione caret Amnisana, ut civitates quaedam ex communi civitatis nomine, et alio peculiari simul conjunctis appellantur. Nunc flumen hoc vocatur Guadiana composito nomine ex guad, lingua Arabica amnis, et Ana veteri nomine Latino fluminis: ut aliae similes appellationes ex Arabico idiomate sunt in Hispania Guadalquibir (Baetis), Guadalupe (Aquae Lupiae). Heinsius ex Vossiano codice corrigendum monet in epistola Ausonii ad Paulinum quae incipit Excutimus, etc., versum illum, Emeritaeque amnes, lataeque fluenta Garumnae, ac legendum, Emeritensis Anae, lataeque fluenta Garumnae.
Obstupefactus, et attonitus189. Viridante, irrigante. —Rapax, velox turbiter, I.
190. Luit, lavit, I.
192. Nitor, scilicet marmorum, Mar.
196. Super, desuper, I.
198. Solum, pavimentum, I., Vat. A.
199. Rosulenta, a rosa, sicut rorulenta a rore, I.
[Col. 0356B] 203. Non caret, quia et in hyeme ibi sunt. —Genialis, nobilis, I.
206. Comantibus, constantibus, I.
210. Festa, festiva, I.
213. Sita, posita, I.
[Col. 0355B]189. Gurgitem Anae vocat viridantem propter arbores, ait Nebrissa, vel herbas adjacentes, quod illius fluminis est proprium. Herbae scilicet in pratis Anae celeberrimae sunt, ad quas hyeme depascendas pecora e montibus Asturum longissimo quamvis itinere aguntur. Quod autem ait Nebrissa, Anam dividere Baeticam a Lusitania, recenti more ita est explicandum, ut Anas Extremaduram interfluat, tum Portugalliam extremo Algarvios a Baetica dividat.
190. Ald., Urb., Vat. P, et alii, lavat. Mar., Rat., Weitz., Widm. a secunda manu, luit. Vatt. B, Q, Hailsbr. supra, Alex. a prima manu, Heinsius cum [Col. 0355C] Noms., et duobus vetustissimis suis, lavit ab antiquo lavo, lavis, ut Virgilius, Horatius et alii utuntur. Breviar. Mozar., pluit, non recte.
191. Vat. A, praespicuo.
192. Vat. B, Sich., Fabr., Bong., Gis., in contextu, alta, quod ex conjectura placebat Gallandio. Plerique et vetustiores cum Aldo, alma. Breviar. Mozar. corrupte, Atria luminant alma viator Et peregrinus, etc. Notandi sunt hi et sequentes versus ad ornatum cultumque templorum, de quo in prolegom. cap. 13.
198. Pavimenta marmoribus sectis vermiculata, arte musiva distincta, in templis Emeritae etiam nunc conspici, testis est Nebrissa. De Romanis antiquissimis templis res nota est.
199. Breviar. Moz., rorulenta: lege rosulenta a rosis et floribus in pavimento formatis. Rosulenta dixit per analogiam, ut rorulenta hymni 7, vers. 168. Rosatus et rosulatus voces sunt sequioris aevi apud Ducangium.
[Col. 0355D] 201. De floribus quibus sepulcra ornari solebant, dictum cap. 14 prolegom.
202. Rat., sanguineos; recenti manu, sanguineosque, quod metrum poscit.
203. Breviar. Moz., gemellis: corrige genialis. Apud Virgilium lib. I Georg., vers. 302, Invitat genialis hyems. Ait Prudentius Emeritae propter aeris clementiam flores provenire; aut etiam innuit ante diem florere annum, ut sepulcrum Eulaliae decoretur. Paulinus Natali 3, Purpureum ver spiret hyems, sit floreus annus Ante diem, sancto cedat natura diei. Martyris ad tumulum debes et, terra, coronas.
204. Prag. a prima manu, aura lepens, quod mihi non displicet, ut glacies sit in accusativo plurali. Breviar. Moz. male laxat et arctat tepens glacies.
208. Breviar. Moz. mendose, choro et in medio. Poetae sua carmina serta et coronas vulgo appellant quibus caput illius quem laudant aiunt ornari.
[Col. 0356B] 209. Exprimit metri genus quo utitur carmen dactylicum, ut saepe alias. Blanchinum male correxisse dactylo pro dactylico, notavi proleg. num. 217.
211. Breviar. Moz. contra metrum venerari pro venerarier, ut vers. seq., altare pro altar. Vide vers. 80 Dittochaei.
212. Consuetudo haec vetus fuit, ut ossa martyrum sub altari reconderentur, vel potius, ut ubi corpora martyrum sepulta jacebant, ibi altaria superextruerentur. Hoc ipsum iterum docet Prudentius hymn. seq., vers. 189: Haec sub altari sita sempiterno; in passione Vincentii vers. 517, Subjecta nam sacrario; [Col. 0356C] et in Hippolyto vers. 169, Talibus Hippolyti corpus mandatur opertis, Propter ubi apposita est ara dicata Deo. Etiam nunc haec consuetudo in multis altaribus observatur, ut corpus alicujus sancti sub altari positum sit: et quoniam olim altaria erigi non solebant, nisi reliquiae sanctorum supponerentur, adhuc sacerdos ad altare accedens orat sanctos quorum reliquiae, inquit, hic sunt. Advertendum tamen est consuetudinem recentem non valde a veteri differe. Non enim nunc licet arcam ubi corpus alicujus sancti reconditum est, super altare collocare, et venerationi fidelium exponere; quamvis partes aliquae corporis hierothecis decentibus inclusae supra altare exponi possint. Vide cap. 2 prolegom., num. 27. Cardinalis Baronius, ex verbis, quae ibi exscribit, Eunapii, religionis Christianae sub Juliano Apostata acerrimi hostis, ad an. 389, num. 82, id vere colligit: Sed et ille veteris observantiae usus attendendus ex verbis Eunapii, non solum sub altaribus claudi martyrum [Col. 0356D] reliquias, sed et foris relinqui praecipua eorumdem membra certis diebus cunctis perspicua et adoranda.
213. Prudentius Eulaliam Dei sub pedibus sitam ait, quia supra erat eucharistiae sacramentum, aut sacrificium missae peragebatur, ut apertius explicat in Hippolyto loc. cit. S. Felix Romanus pontifex, qui anno 274 decessit, apud Anastasium Bibliothecarium constituisse dicitur supra sepulcra martyrum missas celebrari. Hieronymus, adversus Vigilantium tom. II operum, pag. 395: Male facit ergo Romanus episcopus, qui super mortuorum hominum Petri et Pauli secundum nos ossa veneranda, secundum te vilem pulvisculum, offert Domino sacrificia, et tumulos eorum Christi arbitratur altaria? Et non solum unius Urbis, sed totius orbis errant episcopi, etc. Ambrosius, epist. 22, tom. II operum, de reliquiis SS. Gervasii et Protasii: Succedant, inquit, victimae triumphales in locum ubi Christus hostia est: sed ille super altare, qui pro omnibus passus est; isti sub altari, qui [Col. 0357A] illius redempti sunt passione. Nonnulli putant, ethnicis interrogantibus cur Christiani nullas aras, nulla templa haberent, Minutium, Origenem, Clementem Alexandrinum, Arnobium, Lactantium ideo respondisse, aram nullam anima justi gratiorem Deo posse dicari, quia tabulae sive opercula sub quibus condita [Col. 0357B] erant martyrum corpora, primis Christianis pro aris erant. Quod ego subtiliter magis quam vere excogitatum censeo. Profecto ethnici quaerebant de aris et templis qualia ipsi habebant: et talia apud se esse Christiani negabant, quamvis et ecclesias haberent et sacra peragerent. Nullum pura anima sanctius templum, nullam aram gratiorem esse addebant, ut innuerent religionem internam praecipue esse laudandam. An vero corpora sanctorum non solum sub altari, sed etiam sub ara olim collocarentur, quandoquidem inter aram et altare nonnulli distinguunt, dicam ad hymnum S. Hippolyti loc. cit. Alia quaestio hinc etiam oritur, an Prudentius existimaverit animas martyrum et sanctorum sub altari requiescere, exspectantes beatam spem resurrectionis. Prudentius quidem minime in ea fuit sententia: nam vers. 169 diserte affirmavit: Flatus in aethere plaudit ovans. Et in Vincentio cum de ossibus sacrario subjectis esset locutus, vers. 521 ait: Sic corpus: ast ipsum Dei Sedes receptum continet. Syxtus Senensis Biblioth. [Col. 0357C] sanct. lib. VI adducit plurium Patrum opiniones, qui verba Apocalypsis VI: Vidi sub altari Dei animas interfectorum, ita videntur interpretari, ut negent animas sanctorum ante resurrectionem corporis divinae visionis gloria frui, Prudentiumque recenset, quasi hymn. seq., Haec sub altari sita sempiterno, animas martyrum sub altari collocaverit. Sed ut de aliis taceam, Prudentius quidem ad verba Apocalypsis alludit, sed ita ut sententiam catholicam de animabus justis in coelum ante corporis resurrectionem recipiendis saepius expresserit. Neque aliud innuit, nisi cineres sanctorum sub altari terreno esse, eamque consuetudinem tumulandi ossa martyrum sub altari ex verbis Apocalypsis permanasse: quae multorum est probabilis opinio. Respicit etiam thronum Dei in coelis, sub quo sunt animae sanctae.
Praeterit, et viridante rapax215. Propitiata, placata. —Fovet, nutrit, I.
3. Caesaraugustam, una civitas a Caesare Augusto [Col. 0358A] ipsius conditore, I.
4. Res cui, scilicet credita, I.
[Col. 0357C]215. Breviar. Moz. corrupte, Carmine propitio tali foveat. Mendose pariter Ruinartius, propitiata foret. Post hunc hymnum in Vat. B et Mar. ponitur hymnus [Col. 0357D] Fructuosi episcopi, etc. In Vat. A, Liber de beato Romano martyre. In Alex. sequitur hymnus S. Vincentii, et post hunc hymnus SS. octodecim martyrum. Weitzius cum Vat. B et Mar. facit: reliqui editi cum Aldo hunc, quem sequimur, ordinem tenent. Equidem tantae varietatis codicum in hymnis Peristeph. collocandis nullam satis idoneam causam invenio.
1. Inscriptionem exhibui quae exstat in Vat. A, nisi quod in eo, ut in plerisque aliis, legitur in honore, ut dixi ad hymnum praecedentem. Vat. B, Incipit hymnus in honore martyrum Caesaraugustanorum. Mar., Incipit hymnus in honore XXIII martyrum Caesaraugustanorum. Rat., Incipit hymnus in honore XVIII martyrum Caesaraugustanorum. Ald. Ode in laudem SS. XVIII martyrum Caesaraugustanorum. Heinsius, Hymnus in honorem SS. XVIII martyrum Caesaraugustanorum. In Vat. A ponitur post passionem S. Vincentii; in Vat. B. et Mar. post passionem SS. apostolorum Petri et Pauli. Verior videtur titulus In honorem XVIII martyrum Caesaraugustanorum: nam alii martyres [Col. 0358A] qui recensentur videntur huc tanquam in episodio adducti, scilicet Vincentius, Encratis, Caius, Crementius, qui cum XVIII sunt XXII; adeoque nescio cur Marietti codex habeat In honore XXIII. De martyribus octodecim Caesaraugustanis martyrologium Romanum ad diem 16 Aprilis: Caesaraugustae in Hispania [Col. 0358B] natalis SS. decem et octo martyrum, Optati, Luperci, Successi, Martialis, Urbani, Juliae, Quinctiliani, Publii, Frontonis, Felicis, Caeciliani, Eventii, Primitivi, Apodemii et aliorum quatuor, qui Saturnini vocati esse referuntur. Hi omnes sub Datiano Hispaniarum praeside simul poenis affecti atque interempti sunt: quorum illustre martyrium Prudentius versibus exornavit. Ordo ipse nominum ex Prudentio petitus est, non ex aliis actis antiquioribus: nam Prudentius, ut metro consuleret, ita ea disponere debuit; neque facile quis dicet ita casu in vetustioribus actis fuisse collocata. Martyrium horum SS. martyrum contigit circa annum 304, in Maximiani persecutione sub Datiano praeside. Eorum festum alii diei 15 Aprilis, alii diei 16 ejusdem mensis consignant. Hymnum Prudentii inter Acta sincera Ruinartius profert pag. 516 edit. Parisin. 1689. Eumdem exscripserant Bollandiani ad diem 16 Aprilis.
2. Rodriguez. de Castro in Biblioth. Hisp. ait Prudentium sepulcri unius nomine fortasse comprehendisse [Col. 0358C] omnia sepulcra SS. martyrum qui in conventu Caesaraugustano exstabant: siquidem scopus Prudentii fuit de aliis etiam martyribus qui Caesaraugustae sepulti non erant loqui. Sic Lucretius terram commune sepulcrum dixit. Ego vero puto Prudentium clare loqui de uno sepulcro Caesaraugustae existente, cum addat, Caesaraugustam vocitamus urbem, res cui tanta est. Intelligo autem hos octodecim martyres sub uno altari conditos, quod jure a Prudentio vocatur sepulcrum, ut ab aliis confessio, martyrium, memoria martyrum. Confer vers. 189 et seqq., Haec sub altari sita sempiterno. Advertendum etiam saepe Prudentium verbum servare de reliquiis martyrum usurpare, ut hymn. sup., Servat humus veneranda sinu, et rursus in hoc hymno vers. 191, Turba quam servat procerum creatrix Purpureorum. In Hippolyto vers. 173, Servat ad aeterni spem judicis ossa sepulcro. Ex initio autem et fine hymni liquido constat scopum Prudentii esse laudare octodecim martyres Caesaraugustanos, quamvis [Col. 0358D] in laudem Caesaraugustae occasione ex hoc magno numero sumpta alios martyres adjungat.
4. Latinius, res ubi; bene et vere est res cui. Parrhasius ait ignoscendum quidem Prudentio, sed ferendum non esse, quod cui fiat bisyllabum, et ultima consonans vertatur in vocalem. Qua ego de voce dixi proleg. num. 209, 212, in nota, Martialis simili prorsus modo cui dissyllabum protulit.
6. Chamillardus ex hoc aliisque locis Prudentii colligit poetam nostrum in ea fuisse opinione, terram in fine mundi penitus destructum iri. Mihi non ita clarum videtur id sensisse Prudentium: nam ejus verba, sicut alia similia sacrae Scripturae, de magna mundi commutatione apte possunt intelligi. Porro post resurrectionem coelum et terram, et elementa omnino alia ab his quae nunc existunt esse instituenda, multi opinantur. Plerique mundum non prorsus in nihilum esse redigendum, sed in melius commutandum, defendunt. Vide dissert. Calmeti de fine et mundi statu post judicium, ante epist. Pauli ad Galat.
961 Prospicit haec, populosque suos
7. Gestans, dum gestat, I.
9. Cum, quando, I.
10. Nube, in nube enim in qua coelum ascendit, credimus venire ad judicium. —Rubente, ignea, I., Mar.
13. Excitata, elevata, erigens caput, I.—Caput, per caput, Mar.
[Col. 0360A] 14. Properanter, celeriter, I.
16. Canistris, sarcophagis, I., Mar.
17. Afra, Africana, I.
20. Tresque coronas, scilicet aliorum martyrum. Tres martyres, id est, Faustum, Januarium, Martialem, I.— Tres martyres, Mar.
[Col. 0359B]9. Breviar. Moz. corrupte, quem Dei dextram.
10. Breviar. Moz. mendose, rubentem. Vide hymn. 11 Cathem., vers. 101 et seqq., cum comment.
11. Breviar. Moz., posituros, male. Quod Deus describatur extremi judicii die altera lance bona opera, altera mala appendens, originem trahere potest ex Job VI, 2: Utinam appenderentur peccata mea, quibus iram merui, et calamitas quam patior in statera: et ex Danielis V, 27: Appensus es in statera, et inventus es minus habens. Vide Mazochium Spicileg. Biblic., vol. II, pag. 285. Caeterum ut unicuique aequo pondere jus veluti appendatur, Graeci veteri proverbio dicunt libram tenere, cujus meminit Eustathius ad lib. VII Hiad., Ζυγοῦ πρὸς δίκην εὐθύστερος. Consule notata ab Elmenhorstio et Heraldo ad Minucii verba, Ut libram teneas aequissimi judicis, nec in alteram partem propensus incumbas. Homerum imitatus est Virgilius lib. XII, vers. 723, Jupiter ipse duas aequato examine lances Sustinet.
13. In Alex. cod. omissa erat tota haec stropha, [Col. 0359C] quae a veteri manu ad marginem est addita. Aberat etiam a cod. Thuan. Ait Prudentius caput excitatas civitates, sive earum caput excitari, ut in hymno Fructuosi de Tarracone: Attollit caput ignibus coruscum, et Quo nostrae caput excitatur urbis.
15. Ald., Tornaes. et nonnulli vulgat., civitas omnis, quod non satis Latinum esse ait Gifanius in E longum. Scripti civitas quaeque, ut e postremum sit longum ob pr dictionis sequentis; quod familiare est Prudentio, et nullo modo reprehendendum. Breviar. Mox., civitas quoque, vitiose. Teolius, pretiosa dona explicat martyres INDIGENOS, quos decem et octo offeret Christo Cesaraugusta. Teolius adhuc cogitat de patria S. Laurentii. Prudentius certe hoc loco intelligit martyres qui in singulis civitatibus sunt sepulti, ac praecipue qui earum civitatum sunt patroni, sive indigenae sint, sive secus. Neque vero evidens est omnes et singulos martyres octodecim Caesaraugustanos Caesaraugustae natos esse. Contra constat Felicem, quem [Col. 0359D] Gerundae ascribit, et Cucufatem, quem Barcinoni tribuit, in Hispania natos non fuisse.
16. Glossae canistris exponunt SARCOPHAGIS. Prudentius fortasse huc respexerit, quod et dona canistris ferri soleant, et marmora sepulcrorum nonnulla sint in canistrorum formam scalpta.
17. Weitzius cum Widm. scribit Kartago, et ex Hailsbr. notat Chartago. Dicit Afra Carthago, ut discernat a Carthagine nova, quae Spartariae etiam nomen habet, nunc Cartagena in Hispania, cujus nominis alia recentior in America condita est. Nebrissensis ait solam Carthaginem Africae ex urbibus peregrinis a Prudentio poni, cum caeterae omnes sint in Hispania. Non video qua ratione dici possit in Hispania esse Arelatem et Narbonem, quo tempore scribebat Prudentius, neque adhuc Gallia Narbonensis a Gothis erat occupata.
18. De S. Cypriano hymnus exstat in hoc libro decimus tertius: ubi Prudentius eum amore nostrum, id [Col. 0360B] est Hispanum vocat. In Vat. B hi versus ita leguntur, Afra Carthago, Cypriane doctor Ore facundo, tua promet ossa.
19. Vat. A, Rat., Acisdum. Prag., Ascisclum. Widm., Asclisclum, Egm., Pal., Aclisdum. Alii, Acisclum cum Aldo et nonnullis martyrologiis. Vetustiores Heinsiani, Aclisclum, vel Aclisdum, nisi quod Put., Aciscum. In Ox., Ascisdum pro Ascisclum, quomodo in martyrologio Adonis. Heinsio Acisclus genuinum martyris nomen videtur: ex Acisculo fit per contractionem Acisclus, et in familia Valeria nonnulli Acisculi dicti sunt ab instrumento latomico. Philippus a Turre, in Monum. vet Antii, cap. 2, fuse de Acisculo cognomine gentis Valeriae disserit ex nummis ejusdem gentis: et hunc nostrum martyrem genti Valeriae ascribi posse monet. Mazochius de Dedicatione sub ascia id minime posse colligi confirmat. Pro Zoellum Vat. A Zoelum, supra minutiori charactere Zolutum; Rat., Zoelum, Mar. a prima manu, Vat. A, Encellum, Prag. Enetellum. De Acisclo martyrologium [Col. 0360C] Rom. die 17 Nov. de Zoello, sive Zoilo idem martyrologium die 27 Junii: Cordubae sanctorum martyrum Zoili et aliorum decem et octo. Ecclesiam ab eo denominatam S. Eulogius in Memor. sanct. libr. II, cap. 6, refert. In Breviario Mozarabico die 17 Novembris fit officium S. Aciscli et comitum ejus. In orationibus plerumque nominantur Acisclus et Victoria, nonnunquam Acisclus et socii ejus. In eodem Breviario die 27 Junii fit officium S. Zoili cum hymno proprio, versibus ex praesenti hymno Prudentii hinc inde sumptis ac male consutis. Sepulcrum Aciscli Cordubae exstitisse constat etiam ex S. Isidoro in Chronico ad aeram 587, ubi de Agila: Iste adversus Cordubensem urbem praelium movens, dum in contemptum catholicae religionis, beatissimi martyris Aciscli injuriam inferret, hostiumque ac jumentorum cruore sacrum sepulcri ejus locum ut profanator pollueret, inito adversus Cordubenses cives certamine, poenas dignas, sanctis inferentibus, meruit.
[Col. 0360D] 20. Chamillardus quaerit cur tres coronas dicat Prudentius, cum ex Martyrologio Romano constet alios undeviginti cum Zoilo fuisse martyrii palma donatos. Respondet, apud Surium in vita S. Anastasiae, corpus Chrysogoni martyris fluctibus delatum fuisse ad littus maris, ubi Zoilus, vir pius, et presbyter, diversabatur apud Agapen, Chioniam et Irenem sorores: cui Chrysogonus in somnis apparens praedixit illum brevi pro Christo vitam finiturum, ac pariter tres illas Christi ancillas. Has igitur colligit Chamillardus esse tres coronas a Prudentio indicatas. Bollandiani vero putant per tres coronas intelligi Victoriam, quae totidem coronas coelo delabi vidit, ideoque duobus istis tertiam se adjunxit. Iso autem verius ait esse tres martyres Faustum, Januarium et Martialem. Horum trium festus dies agitur in officio Mozarabico die 13 Octobris. Gallandius cum Ruinartio de his intelligit Prudentium, cum hi Cordubae passi fuerint ac monet Ruinartius, in codice [Col. 0361A] Regio annorum 800 glossam esse martyres. Horum trium martyrum Cordubensium missa habetur in missali Mozarab. Leslei, pag. 387, IV cal. Octobr. Acta ex quatuor codd. mss. Ruinartius protulit. Martyrologia in eorum die festo designando dissentiunt.
963 Tot sinu gestans simul offerenda25. Strophio, Ornamento, cingulo. Strophium cingulum ab eo quod est strophae, id est convertere, I.
26. Gemelli, duo diaconi, I., Mar.
[Col. 0362A] 31. Ambos, duos, I.
32. Quos veneramur, scilicet martyres quos supra dixit, Hemeterium et Celedonium, I.
[Col. 0361A]21. Weitzius censet Prudentium alludere ad morem [Col. 0361B] eo aevo usitatum, quo virgines nomina sua monilibus intexta gestabant: de quo Aristenaetus lib. I, epist. 1, et Meursius Exercit. crit. part. 2, lib. II, cap. 16. Paschalius, de Coronis lib. IX, cap. 11, observat Prudentium in diademate agnovisse tres gemmas, non quod ibi solae sint, sed quod oculos primae feriant. Intelligit autem esse gemmas de quibus Capella: Quippe tres fuerant a fronte gemmae, lychnis, astrites et ceraunos: quod non puto cogitasse Prudentium. S. Leo Magnus, cum aliis in locis, tum in hoc satis clare imitatus videtur Prudentium serm. 1 SS. apostolorum Petri et Pauli: Non minuitur persecutionibus Ecclesia, sed augetur; et semper dominicus ager segete ditiori vestitur, dum grana, quae singula cadunt, multiplicata nascuntur. Unde duo ista praeclara divini germina seminis (SS. Petrus et Paulus) in quantam sobolem germinarint, beatorum millia martyrum protestantur, qui apostolicorum aen uli triumphorum urbem nostram purpuratis et longe lateque rutilantibus populis ambierunt, et quasi ex multarum [Col. 0361C] honore gemmarum conserto uno diademate coronarunt.
23. Tarraco a Ptolomaeo et veteribus monumentis in Cosetanis collocatur, ad oram maris Mediterranei. Vide Cellarium Geogr. ant. lib. II, cap. 1. Chamillardus monet vina Tarraconensia olim in pretio habita ex Martiali lib. XIII, Tarraco Campano tantum cessura lyaeo. Idem confirmant Plinius et Silius Italicus. Addi potest etiamnum ea vina in pretio esse: nisi quod nunc tot sunt diversi generis vina in Hispania, quae ubique maximo in pretio habentur, ut multa alia Tarraconensibus debeant praeferri. Ac mirari subit cur aut Romani olim ea vina ignoraverint, aut contempserint, aut, quod magis credo, Hispani suas vineas diligentius excolere non curaverint. Non enim apud veteres vini Hispani tam frequens occurrit mentio quam aliorum. Video tamen, ejus usum ab Ovidio praescribi ad custodes aut fallendos, aut deliniendos, aut consopiendos: Fallitur et multo custodis cura lyaeo: Illa vel Hispano lecta sit [Col. 0361D] uva jugo. De Fructuoso et sociis hymnum 6 hujus libri habemus.
24. Paschalius ait sutile vinclum esse gemmam laminae assutam, qua diadema clauditur et subnectitur sicuti fibula. Quod Virgilio est aurea fibula in hoc versu: Aurea purpuream subnectit fibula vestem, Prudentio est in diademate fibula gemmea sive sutile vinclum. Prudentius lapillos sutiles Cathem. 7, vers. 158; et hyacinthos sutiles dixit Hamart. vers. 268, qui in coronam consuuntur, vel diademati assuuntur.
25. Ald. contra metrum, hoc nomen gemmae. Aldus, Weitzius, Giselinus, edd. vett., illigatum est, quod exstat in plerisque codicibus nostris, Thuan., Noms., Ambr., Put., Parrhasius, illigatae, quod tenent recentiores, et rect us putat Heinsius. Verum S. Isidorus jam legerat illigatum est lib. XIX Etym., cap. 33. Strophium est cingulum aureum cum gemmis, de quo ait Cinna: Strophio lactentes cincta papillas. Et Prudentius: [Col. 0362A] Nomen hoc gemmae strophio illigatum est. Hemistichium primum Catulli est in Nuptiis Pelei, sed potuit illi esse commune cum Cinna, ut observat adnotator Isidori. Paschalius suspicabatur Nomine hoc gemma est strophio illigata. Nebrissensis conjiciebat Hoc novae gemmae strophio illigatum est. [Col. 0362B] At recte procedit lectio codicum, sive quam Heinsius sequitur, sive quam nos utpote antiquiorem cum S. Isidoro retinuimus.
27. Theolius, ardet splendor: corruptum est metrum omisso et.
29. Martyrologium Rom. 1 Augusti: Gerundae in Hispania natalis S. Felicis martyris; qui post diversa tormentorum genera a Datiano tandiu jussus est laniari, donec invictum Christo spiritum redderet. In Breviario Mozarabico ad diem 1 Augusti ejus festum celebratur, exstatque hymnus trochaicus, quem facile Prudentio adjudicarem, nisi quod nonnulli versus injuria temporum et negligentia exscriptorum corrupti apparent, ut factum esse constat in aliis hymnis eidem breviario insertis, qui certo sunt Prudentii. De nonnullis aliis hymnis Breviarii Mozarabici idem judicium fero: fortasse aliquando eos ex mss. et conjecturis suo auctori suoque nitori restituam. Ita incipit hymnus S. Felicis: Fons Deus vitae perennis, lux origo luminis, Aspice plebem canentem festa [Col. 0362C] summi martyris. Vides stylum Prudentianum, exactan que metri legem: haec turbatur vers. seq. Excipe vota precantum, sume laudum cantica: quanquam sustineri id potest ratione caesurae. Auctor fortasse Sume vota te precantum, sume laudum cantica. Felix Caesarea Mauritaniae Gerundam usque martyrii cupidus perrexit, ut ex hymno cit., et S. Eulogio colligitur lib. I Memorial. martyrum: Sic namque et felicissimus Felix, cum fideli relatu persecutionem catholicorum quae apud Gerundam, Hispaniae urbem confinem Galliae, gerebatur, comperiret, crudeliterque Ecclesiam Dei ibidem a paganis infestari cognosceret, extemplo litteraturae liberalis studium derelinquens, quod in Caesarea Mauritaniae positus excolebat, praepeti navigatione aequore transmisso, praedictum oppidum adiit, ibique martyrium, quod patriae suae deerat, devotus miles Christi triumphabiliter consummavit. De hoc S. Felice S. Gregorius Turonensis lib. I, cap. 92. Ruinartius acta S. Felicis in nonnullis mss. viderat, [Col. 0362D] sed aliquatenus, ut putabat, depravata.
30. Gerunda, nunc Girona, dicitur urbs in Ausetanis, olim conventus Tarraconensis.
31. Vat. A, Mar. scribunt Galagurris: Gis. in contextu, Cellarius, praestabit. Scripti nostri et Heinsiani cum Aldo, gestabit. Weitzius in nonnullis suis videtur legisse praestabit. Gregorius Turonensis, lib. I de Gloria martyr., cap. 93: Calagurris urbs Hispaniae Hemeterium Celedoniumque martyres gestat, etc. Alludit ad hos versus Prudentii, ex quo elogium eorum martyrum sumit. Parrhasius scribit Calaguris, atque ita etiam in aliis monumentis legitur, ut in fragmento anecdoto Titi Livii, quod e pervetustis membranis rescriptis, ut vocant, bibliothecae Vaticanae primus [Col. 0363B] publicavit, scholiisque illustravit cl. Vitus M. Giovenazzius. Quae Livii verba ad Calagurris situm investigandum plurimum conferunt. Profectus (Sertorius) inde in Bursaonum, et Casuantinorum (leg. Cascantinorum ) et Graccuritanorum fines, evastatis omnibus, proculcatisque segetibus, ad Calagurim Nasicam sociorum urbem venit; transgressusque amnem propinquum urbi, ponte facto, castra posuit. Ex quo loco Giovenazzius sententiam de Calagurri Vasconum, quae eadem sit Nasica, sive Nassica, ut alii scribunt, egregie confirmavit. Cum enim Livius dicat Sertorium ex Graccuritanorum finibus ad Calagurim venisse, tum ponte facto, amnem propinquum urbi fuisse transgressum, id certe efficitur, Calagurim cognomento Nasicam ultra Iberum fuisse sitam. Quare quae cis flumen erat, quid relinquitur, nisi ut Fibulariensis et esset, et cognominaretur? Graccuris Vasconiae etiam urbs est ex Ptolomaeo.
[Col. 0362D] 32. Alicubi legi veneratur. Sed scripti et editi plerique veneramur.
Tu tribus gemmis diadema pulchrum33. Barcinon, civitas. —Cucufate, martyre. —Freta, confisa, I.
34. Narbo, civitas, I.
35. Arelas, civitas, I.
37. Lusitanorum, Lusitania regio est Indiae, dicta a fusibus faunorum et satyrorum, qui Libero patri saltantes occurrerunt, Vat. A.— A patria Lusitania provincia. —caput, [Col. 0364A] quae est caput, I.
42. Ferculum, sarcophagum, Mar.
43. Complutum, civitas, oppidum. —Juvabit, delectat ferre, I.
44. Duorum, martyrum, I.
45. Tingis, civitas Cotiae. —Sua, propria, I.
46. Monumenta, recordationes, I.
[Col. 0363B]33. Vat. B, Mar., Prag., Weitz., Widm., Hailsbr., Bong., Sich., Barcilon. Rat., Parcilon. Fabr., Barcinon. [Col. 0363C] Vetustiores Heinsiani cum Aldo, Barchinon. Unus Torrent., foeta pro freta. In breviario Mozarabico die 30 Julii hymnus incipit Barchinon laeto Cucufate vernans. Corpus S. Cucufatis olim Barcinone, aut non procul in monasterio S. Cucufatis Sant Colgat del Valles exstabat, nunc in Parisiensi monasterio S. Dionysii asservari dicitur. Baronius, martyr. Rom. pag. 309, ad diem 25 Julii, hymnum qui in breviario Toletano canitur, aliis actis vulgatis hujus martyris praefert: intelligit, opinor, hymnum breviarii Mozarabici, ubi ex urbe Scillitana Hispaniam venisse narratur. Plura de eo Bollandiani ad diem 25 Julii.
34. Narbo masculino etiam genere solet efferri. De S. Paulo Martyrologium Romanum 22 Martii: Narbonae in Gallia natalis sancti Pauli episcopi, apostolorum discipuli, quem tradunt fuisse Sergium Paulum proconsulem, qui a beato apostolo Paulo baptizatus, et cum in Hispaniam pergeret, apud Narbonam relictus, ibidem episcopali dignitate donatus est. Ubi praedicationis [Col. 0363D] officio non segniter expleto, clarus miraculis migravit in coelum. Confer Bollandianos.
35. Arelas, nobis Arles, civitas est in Gallia Narbonensi sita.
36. Diversus est hic Genesius ab alio ejusdem nominis, mimo, et postea martyre. Vide Baronium ad Martyr. Rom. VIII cal. Septem., et Rosweydum in notis ad homiliam martyrii Genesii Arelatensis sub Paulini Nolani nomine vulgatam.
37. Glossa Vat. A contemnenda est.
38. Ald., Urbs adoratae et cin res puellae. Widm., Urbs adorata et cineres piorum. Urb., Urbs adorate: et cineres puellae. Vat. Q, Rat., Urbs adorata cineres puellae, Mar., Urbs adoratas cineres puellae; recentiori manu, adoratos, quod non displicet. Verior est lectio Vatt. A, B, Rat., Parrhasii, Alex., Gis., Weitz., Heins. et aliorum, Urbs adoratae cineres puellae. Sermo [Col. 0364B] est de Eulalia, quam Emerita caput Lusitaniae colebat, ut vidimus hymn. 3.
39. Heinsius conjicit obvia Christo. Rat., Mar. a prima manu, radians. Melius rapiens.
40. Prag., porrigit, non ita bene.
41. SS. martyrum Complutensium Justi et Pastoris festum celebratur die 6 Augusti in officio Mozarabico cum hymno de quo disserui in Hymnodia Hispanica: quem ab Asturio antistite Toletano, qui corpora reperit, compositum aiunt. Paulinus Nolanus in panegyri de obitu Celsi, Justum et Pastorem intelligit cum de filiolo suo loquens ait: Quem Complutensi mandavimus urbe, propinquis Conjunctum tumuli foedere martyribus: Ut de vicino sanctorum sanguine ducat, Quo nostras illo purget in igne animas.
43. Nebrissensis ait Complutum civitatem esse Hispaniae Tarraconensis, fortasse Alcala; nam id omnes opinantur. Cellarius in Geograph. ant. ait neminem dubitare quin Complutum sit Alcala de Henares. Nihilominus nonnulli graves scriptores id negant, quorum [Col. 0364C] rationes videri possunt in Historia oppidi Guadalaxara, cap. 5 et 6, auctore Alfonso Nunez de Castro. Nescio an aliquid huic opinioni communi adversetur, qua Complutum Alcala de Henares esse dicitur.
45. Prag., ingerit: melius ingeret. Iso Tingim vocat civitatem Cotiae, fortasse quia in Mauritania, ubi Tingis ( Tanger ) sita est, mons est dictus eo nomine. Vide comment. ad vers. 216 Apoth. Alius est Cassianus, quem peculiari hymno hujus libri IX laudat Prudentius. Martyrologium Romanum: Tingi in Mauritania passio sancti Cassiani martyris, qui exceptoris diu gerens officium, tandem coelitus inspiratus, exsecrabile duxit neci Christianorum deservire: unde renuntians eidem officio sub Christiana confessione triumphum meruit obtinere martyrii, tertio nonas Decembris anno Christi 303. Ejus acta sincera profert Ruinartius. Ado ad diem 3 Decembris Tingim vocat metropolim.
46. Weitz. scribit Massilum, Hailsbr. Massellum, [Col. 0364D] supra Masilum. Alii Massylum, scilicet pro Massylorum. De his Virgilius lib. IV, Massylique ruunt equites. Ubinam haec gens sita esset, non omnium eadem est opinio. Ab aliis prope Barcaeos, ab aliis apud Getulos, ab aliis ad occidentem in Numidia collocatur. His favet Prudentius. Papebrochius, tom. II, Aprilis die 16, pag. 409, conjicit legendum Fessa, seu Fezza pro festa, et intelligit Fezam ( Fez ) urbem nobilissimam Mauritaniae Tingitanae. Wesselingius, ad Vet. Rom. Itiner., pag. 58, ait optimum esse festa, Et quis, inquit, veterum Fessae, seu potius Fezae meminit? Bernardus Aldrete, lib. III Antiquit. Hisp., cap. 7 et 8, ostendit a Saracenis primum eam urbem conditam. Poterit autem hic esse sensus: Tingis ingeret suum Cassianum, qui est festum monumentum Massylorum regum, quod in Massylia ejus memoria celebretur: quo alludit Teolius. Aut cum Chamillardo: Tingis, [Col. 0365B] ubi Massylorum reges mandantur sepulturae, ingeret suum Cassianum, qui nunc cinis est, sed olim gentes domitas ad juga Christi coegit. Ruinartius ait incertum esse quid Massylum nomine intelligi debeat, et in ms. S. Michaelis legi Maxillum. Mihi locus nonnihil obscurus est; sed poetae mens satis intelligitur.
Barcinon claro Cucufate freta48. Juga, fidem, I.
49. Paucae, urbes, civitates, I.— Scilicet urbes. Mar.
52. Functae, usae, I.
53. Revehes, referes, I.
57. Numerosiores, pluriores, I.
61. Parens orbis, Carthago, Vat. A.— Carthago, [Col. 0366B] mater. —Poeni, Africani, I.
69. Umbrarum, daemonum, I.
77. Inde, scilicet Caesaraugustae, I.
78. Clerus, cohors clericorum, id est Caesaraugusta, I.
79. Infulata, ornata, I.
[Col. 0365C]49. Ex urbibus quas memoravit Prudentius, Calagurris duos martyres, Tarraco tres, Corduba quinque offert. Caesaraugustam numero martyrum praeferendam ait.
51. Vat. B, Christo; alii Christi, quod tenendum est. Saepe Prudentius testes pro martyribus ponit. Paulinus, Natali 13, vers. 85 et 86: Hinc ergo sanctis sive confessoribus, Seu consecratis passione testibus. Muratorius male, sive consecratis.
53. Rat., Widm., revehis.
54. Vat. A, Pal., Put., Oxon., Alt., tres Torrentiani, Christo.
55. Ald., vertice: melius verticem. Caesaraugusta caput oleis redimita describitur, quia oleis abundat, quae sunt pacis insigne et honor. Vide epigramma Nebrissensis ad suam Prudentii editionem proleg. num. 107, in nota.
56. Heinsius cum scriptis edidit honore; sed suspicatur legendum honorae. Teolius in textu honorae, sed in nota habet: Sic Heinsius; nostri pene omnes HONORE: [Col. 0365D] nec aliter Ruinartius.
57. Hae numerosiores turbae martyrum intelliguntur esse innumerab les martyres Caesaraugustani, quorum festum agitur die 3 Novembris. In breviario Mozarabico non fit eorum mentio. De Prudentio dubitare aliquis possit an ipsos octodecim martyres Caesaraugustanos vocet turbas numerosiores, quam sint martyres ab aliis urbibus Christo offerendi. At ea quae sequuntur rem distinctam, et innumerabiles martyres satis demonstrant. Martyrologium Romanum, Flori, Usuardi, Galesini, sub innumerabilium martyrum nomine eos celebrant. Massam candidam appellari, quia eorum cineres ab alienis candore discreti, ac simul congesti reperti sunt, plurimi confirmant. Ruinartius ait id miraculum in mss. vetustioribus desiderari.
61. Breviar. Moz. male, Penis pro Poeni. Vocem populosus nonnulli suspectam habuerunt: ea usi sunt [Col. 0366B] Apuleius, Solinus, Ammianus, Vegetius, et alii, quo rum verba in lexicis indicantur.
66. Mar., excludit, ut videtur.
68. Mar., orbe piato, sed supra orbe glosso, id est urbe. Aliquis etiam ibidem correxit urbe piata.
69. Parrhasius mendose, et contra metrum, latetinctus [Col. 0366C] horror.
72. Mar., ubique sine est, quod recentiori manu est additum.
73. Nebrissensis recte explicat martyrum patriam, ubi martyres nimia fertilitate proveniunt.
75. Martyres candidatos vocat ob stolas albas, de quibus Apocalyps. VII. Nobilitatem togatam eodem sensu accipio potius quam ut gens togata, id est Romana, intelligatur. Infra vers. 191 eosdem martyres vocat purpureos proceres ob fusum sanguinem.
77. Riscus tom. XXX. Hisp. sacr. hinc colligit Vincentium Caesaraugustanum fuisse, ac jure refutat Doddwellum in dissert. 19 Cyprianica, et Joannem Morinum lib. IX, cap. 19, de Administr. sacram. poenitent., qui negant persecutionem Diocletiani et Maximiani ad Hispanos pervenisse. Existimant nonnulli primum martyrio coronatum Vincentium, tum octodecim martyres, ac postremo innumerabiles. At contrarius est Prudentius vers. 105, Noverat templo celebres in isto Octies partas, deciesque palmas.
[Col. 0366D] 78. Vat. A, Fabr., Bong., Gis., clerus hinc, ut vers. seq. iidem hinc sacerdotum. Heinsius a Giselino recessit, et edidit utrobique hic, neque tamen varietatem lectionis advertit. Heinsio concinit Teolius, quamvis ex duobus Vatt. melius fortasse dicat hinc. In plerisque est hic, etiam in Parrhasio.
79. Prag., sic sacerdotum. Peveratus putat unum eumdemque fuisse Valerium Caesaraugustanum episcopum, qui interfuit concilio Eliberitano, et cujus diaconus fuit S. Vincentius, quamvis Prudentius numero plurali Valerios nominet: quam sententiam tenuit Baronius ad ann. 305. Chamillardus ad hunc locum ait: Quia Ecclesia Caesaraugustana unum tantum agnoscit Valerium episcopum, hanc sequor opinionem, licet Prudentius alia esse videatur. Sed cum Ecclesia Caesaraugustana exactum et perpetuum catalogum suorum episcoporum non habeat, potuerunt duo vel plures esse Valerii episcopi, quin eos nunc agnoscat; [Col. 0367B] adeoque imbecilla est isthaec ratio, ut Prudentii opinionem, imo historicam narrationem deseramus. An autem ex Prudentii verbis certo argui valeat ipsum plures Valerios episcopos agnovisse, affirmare non ausim; sed certe id innuit, in familia Valeria plures floruisse episcopos. Vide proleg. num. 31, 32, 58, et Baron. ad Martyrol. Rom. 28 Januarii. Possit dubitari an Prudentius domum infulatam Valeriorum vocet etiam quia in ea familia saepe erat unus aliquis flamen apud Romanos: in cujus nummis insigne cernitur apex sacerdotalis in egregia collectione nummorum reipublicae Romanae apud cl. baronem Alminusae Alexandrum Recuperum Catanensem, qui novum de asse Romano systema proferet in lucem.
Qui cinis gentes domitas coegit80. Valeriorum, episcopi erant, I.
85. Nostrum, pro nostrorum, I.
88. Grandine, persecutione, I.
[Col. 0367B] 89. Peregre, in perigrinatione, I.
91. Futuri, temporis, I.
[Col. 0368A] 99. Prope littus, promontorium maris, I.
100. Sagunti, civitatis Hispaniae, civitas Hispaniae, fida Romanis, et est generis feminini, I.
[Col. 0368B] 101. Palaestra, luctatione, I. Certamine, Mar.
[Col. 0367B]80. Parrhasius scribit Valleriorum. Apud Florezium Valeriorum nomine multi nummi Caesaraugustani et Calagurritani inscripti apparent tab. 4 et tab. 9. Bollandiani ad diem 23 Januarii haec verba breviarii Caesaraugust. ed. an. 1572 proferunt: Et pietate et [Col. 0367C] doctrina insignis Valerius ex consulari Valeriorum turba, teste Prudentio, Caesaraugustae ortus est.
83. Nebrissa templum intelligit Christianos, qui templum Dei sunt. Melius intelliges ecclesiam, sive urbem Caesaraugustanam, ut infra vers. 105, Noverat templo celebres in isto.
85. Henschenius legerat Nec furori quis sine laude nostrum; sed postea in appendice tom. II Aprilis correxit Nec furor quisquam sine laude nostrum. Sensus est, Caesaraugustae in omnibus persecutionibus plurimos martyrium subiisse.
87. Numerum Christianorum crevisse, quo plures martyrio coronabantur, certum est, et id voluisse Prudentium plerique interpretes affirmant. Sed fortasse Prudentius hoc loco solum innuit Caesaraugustae numerum martyrum in singulis persecutionibus fuisse semper majorem, ac plures passos in extrema persecutione quam in praecedentibus.
88. Grandinem pro adversa fortuna sumi monuit [Col. 0367D] Barthius lib. IV Adv., cap. 9, ut apud Ovidium, Cum Deus intonuit.
89. Ald., Vat. P., Urb., Gis. ad oram, necatus; alii necandus. Alex. supra, Vat. P., Urb., Ald., Gis., aliique edd., et scripti, peregre. Gifanius ex vet. lib. in indice Lucr. verbo COLLI restituit peregri, quod ex suis scriptis amplexus est Heinsius, et cum Heinsio Teolius: qui nihilominus omnes Vatt. allegat pro peregre. Ego in Vat. Q et Alex. a prima manu reperi peregri. Versus cum peregre etiam recte procedit. Parrhasii lectio peculiaris est, peregrine quamvis.
90. Nebrissensis ad verba tenui rore sanguinis hoc notat: Forte propterea dicit, quod ibi didicit, quo pacto deberet esse martyr, cum videret cives suos martyrium pati. Chamillardus interpretatur: Nonne, o Vincenti, qui altera in regione morti debebas occumbere, hic tenui quidem cruoris tui effusione notasti, quam [Col. 0368B] dum mors immineret, dolores patereris toleranter! Rem proferam, quae levis fortasse videatur, sed cujus habeo auctorem gravissimum S. Eugenium, Toletanum episcopum. Antequam S. Vincentius Caesaraugusta ad martyrium educeretur, sanguis ex ejus naribus effluxit, qui Caesaraugustae religiose asservabatur. Huc respexit Prudentius. Audi epigramma Eugenii De Basilica S. Vincentii in Caesaraugusta, ubi dicitur cruor ejus effluxisse, tom. I Operum PP. Toletanorum, pag. 23: Macte decus proprium, Vincenti martyr alumne, Unica spes nobis, macte decus proprium. Purpureus niveum meruisti sanguine coelum, Et sequeris Agnum purpureus niveum. Passio sacra tuum provexit ad aethera nomen, Conservet populum passio sacra tuum. Hic jacet ille cruor, quem das pro corpore pignus, Nare fluente, tuus hic jacet ille cruor. Hic tua nunc tunica, quod Christi fimbria praestat, Tactu nam salvat hic tua nunc tunica. Hic veniam culpae mereantur, vota favorem; Gaudia summa ferat, qui petit hic [Col. 0368C] veniam. Incertum mihi, an sponte ille sanguis fluxerit, an sive a Vincentio ipso evocatus, sive ab aliquo percutiente.
91. Bayerius in dissert. de S. Laur. acute suspicatus est legendum specimen futuri. Pronum est conjicere hoc specimen esse stolam S. Vincentii Caesaraugustae asservatam, cujus portionem Childebertus rex Galliae Parisios detulit, de qua Ado in Chron. ad annum. 527, Gregorius Turonensis lib. III Hist. Franc., cap. 29, et alii.
93. Nebrissensis ait legi posse hunc colunt cives. Exponit autem hoc, scilicet quod Caesaraugustae natus et institutus est ad fidem. Mihi videtur hoc esse specimen, de quo paulo ante dixi, scilicet cruorem e naribus ejus effusum, sive tunica, sive stola, sive linteolo exceptum. Ruinartius mendose, velut ipso.
94. Breviar. Moz. in festo S. Zoili contra metrum legit, suos et paternos.
98. Gis. in contextu, Fabr., Bong. a prima manu [Col. 0368D] sepulcro.
99. Vat. A, gloria: lege gloriam.
100. Vat. A, Sagonti; Egm., Saginti, Saguntus, nunc Monv edro, condita fuit, ut dicitur, a Zacynthiis, et fortasse hoc sensu alta sive antiqua vocatur. A Valentia, ubi passus est Vincentius, non procul distat. Forte ejus littus dicitur, quod cives Hannibali acriter restiterint, a quo demum urbs deleta est. Opinionem nonnullius, qui forte adverbium esse putat, quasi Prudentius de loco martyrii dubitaverit, non probo. Vocat autem Prudentius Valentiam urbem ignotam ipsi Vincentio, hoc est externam. Livius scripsit, Saguntum a mari distare passus mille ferme, Plinius tria millia passuum; nunc magis distat, quod mare recessisse arguit. Vide Florezium tom. VIII Hisp. sacr., tract. 25, cap. 4.
101. Petrus Mantuanus nostra in palaestra interpretatur [Col. 0369B] de Valentia prope Saguntum; quod absurdum esse jam multi observarunt. Palaestra hic est Christiana religio vel militia, ut explicat Nebrissa, vel locus certaminis, ut innuit glossa. Hymn. seq. vers. 213: Ventum ad palaestram gloriae, Spes certat, et crudelitas. Quod autem dicitur nostra, aperte id significat esse palaestram Caesaraugustanam. In Breviario Mozarabico haec stropha applicatur etiam S. Zoilo.
972 Valeriorum.105. Templo, scilicet Vincentis, I,
106. Partas, syncope. —Palmas, martyres, Iso.
107. Laureis, coronis, Iso.
108. Cucurrit, coronatus est, I.
109. Encrate, proprium nomen mulieris. Encrates abstinens Graece dicitur. Hinc Encratici haeretici vocantur, qui creaturas Dei damnant. Dicunt non esse bonum [Col. 0369B] manducare carnem et bibere vinum, I.— Encrates Latine abstinens. Hinc Encratici haeretici, qui a cibis quos Deus creaverat abstinebant, Vat A.— Encrate Graecum nomen positum in vocativo: sic Socrate alicubi, [Col. 0370A] Prag.
110. Ossa virtutum, id est fortia opera: nam viva erat quando haec fuerunt scripta. —Quibus efferati, ossibus saevi, I.
112. Dedecorasti, deturbasti —(forte deturpasti ), I.
115. Tu morti, tu sola post martyrium viva fuisti, I.
[Col. 0370B] 117. Seriem, ordinem, I.
118. Carnis et caesae, abscisa carne, frusta est, I.
121. Barbarus, durus, I.
[Col. 0369B]102. Hic et tres seqq. versus absunt in Put. codice. In breviar. Moz. ad festum S. Zoili corrupte legitur fidei collybo pro fideique olivo. Cum poeta nominaverit palaestram, apposite addit fidei olivo: nam et oleum chrismatis innuitur, et athletarum mos indieatur, qui oleo inungebantur. Observat Peveratus, [Col. 0369C] hinc olei nomine impensam significari sumptumve, qui fit ad scientiam, artemve aliquam perdiscendam, unde natum proverbium, Oleum et operam perdidi, ducta scilicet metaphora ab athletis, quos aliptae et paedotribae inungere solebant.
103. Pal. male, vinctus pro unctus. Breviar. Moz. in festo S. Zoili, cunctis, repugnante metro.
107. Ald., Weitz., Egm., Oxon., doctas, quod non audet damnare Heinsius; scilicet cucurrit palmas doctas. Confer comment. ad vers. 53 hymni 12. Riscus ex his verbis laureis patriis, et ex vers. 191, Turba, quam servat procerum creatrix Purpureorum, arguit, hos octodecim martyres patria fuisse Caesaraugustanos, et satis quidem probabiliter. Bollandiani etiam ita opinantur, adeoque sententiam Lustanis martyres illos octodecim adjudicantem rejiciunt. Non tamen propterea certo affirmabo, omnes et singulos tam ex octodecim martyribus quam ex innumerabilibus Caesaraugustae fuisse natos, cum Prudentio [Col. 0369D] satis sit, quod plerique in ea urbe ortum habuerint, et caeteri in ea vixerint, palmamque martyrii obtinuerint. Eapropter vers. 175 et seq. ait octodecim martyres Urbis unius regimen tenere jure sepulcri. Hic ipse conatus quo multis rationibus persuadet Vincentium annumerari debere Caesaraugustanis, probat a Prudentio in aliis civitatibus praecipue laudari gloriam sepulcri et martyrii.
109. Ald. edidit Encrati: emendavit Encratis, quod Heinsius non animadvertit, qui Put., Ambr. cum Aldo pro Encrati allegat. Mar., Rat., Prag., Rot., Weitz., et alii, Encrate; Gis., Encrates; Parrhasius, Eucrate; Oxon:, Encratia; breviar. Moz., Engrati. Nunc Hispanice haec sancta virgo Engracia [Col. 0370B] nuncupatur. Heinsius et recentiores habent Encrati, quod exstat etiam in Alex. codice. Martyrologium Romanum XVI, cal. Maii: Ibidem (Caesaraugustae) natalis S. Encratidis virginis et martyris, quae laniato corpore, mamilla abscissa, et jecore avulso, adhuc superstes, in carcere inclusa est, donec ulceratum corpus putresceret. Quod ex hymno Prudentii videtur esse depromptum.
110. Isoni non assentior, quod vivam Encratidem dicit cum haec sunt scripta. Confer comment. vers. 137.
111. Breviar. Moz., spiritu: lege spiritum. Hailsbr., violata; supra recte, violenta. Ex Evangelii verbis videtur id sumptum Matth. XI, 12: Regnum coelorum vim patitur, et violenti rapiunt illud.
[Col. 0370C] 113. Breviar. Moz., remeante vita, et ita etiam legitur ibidem in festo S. Zoili, cui haec stropha canitur. Ex hoc et seq. versu probat V. C. Bayerius patriam octodecim martyrum Caesaraugustanorum non fuisse Caesaraugustam, quasi martyrum nullus, dum viveret, Caesaraugustae habitasset. Dissentit Riscus, quia Prudentius solum refert S. Encratidem post tormenta superstitem, Caesaraugustae vixisse, quod aliis martyribus Caesaraugustanis non contigit. Ita prorsus existimo.
115. Breviar. Moz. vitiose, solus, et subprestes. In festo S. Zoili etiam solus, sed superstes; et de S. Zoilo solus non quidem metrice, sed grammatice recte dicitur; de S. Encratide neque metrice, neque grammatice.
116. Breviar. Moz., Vivis in orbem. Vat. A, Vivis in urbe, quod non abhorret.
117. Retexere proprie est quod textum, infectum reddere. Sic Prudentius hymno 10 Cath., vers. 16, Et [Col. 0370D] dissona texta retexi. Alias est renarrare, ut hic, et vers. 81 hymni 5 Cath.: Quae tandem poterit lingua retexere Laudes, Christe, tuas?
118. Ald., recentans, quod interpretatur Nebrissa renovans, et quasi exulcerans, quod jam in cicatricem coierat. Alii, retentans. Breviar. Moz. scribit retemtans. Mihi non displicet recentans: nam recento est recens facio, ut observare licet apud Nonium et A. Gellium. Fortasse etiam trahi poterit a canto, quasi recanto, sive recino. Isonis glossa videtur corrupta. Fortasse legendum frustata est a verbo frusto, in frusta concido, quod nonnulli Floro tribuunt.
119. Breviar. Moz. male, Terra quam sulcos habeat amaros Vulnera narrans.
Arte virtutis, fideique olivo122. Impensus, effusus est, redditus, I.
125. Minus, id est non, I.
126. Abolens, delens, I.
[Col. 0371B] 128. So, oro, soporifero, I.
129. Cruda, recens. —Longum, diu, longe, I.
[Col. 0372A] 140. Viva, vivente, Mar.
141. Titulum, hoc decus. —Fruendum, habendum Iso.
[Col. 0372B] 143. Juge, diu, I.
[Col. 0371B]122. Gifanius docet impensus veteribus idem sonare quod magnus, ingens; quod Lucretii et Caesaris auctoritate confirmat, adducitque hunc Prudentii versum. Verum sanguis impensus hic significat sanguinem effusum, et quia impensus sonat effusus, profusus, idcirco nonnunquam idem valet ac magnus, ingens: ut impensa libido, impensum pretium.
123. Nonnulli scribunt abscissa cum duplici s, vetustiores abscisa cum uno. Martyrologium Romanum fortasse ex Prudentio sumpsit, Mamilla abscisa, et jecore avulso. In basilica SS. octodecim martyrum a servabatur papilla abscisa, ut constat ex epigrammate S. Eugenii, quod exscribam ad vers. 145.
125. Ald., Oxon., Urb., peractae sine est. Ambr., vetusti Heinsiani, Mar., Rat., Prag., Bong., peractae est. Vatt. A, B, P, Q, Widman. a prima manu, peractum est. In Alex. est pa, et reliqua obscura. Weitzius citat Fabricium pro per ictum: sed alium voluit dicere, nam Fabricius legit peractum est. Breviar. [Col. 0371C] Moz. mendose peracta est. Nebrissensis explicat, Non multi aestimandum. PRETIUM namque aliquando poenam significat. Certe hoc loco non significat, nam Prudentius ait minori laude videri dignos martyres qui occubuerunt, quam Encratidem, quae martyrio fuit superstes.
127. Breviar. Mozar. vitiose, concita membra.
128. Ald., Breviar. Moz., fine supremo. Plerique et vetustiores, soporo. Utrumque agnoscunt Gis., Prag., Palat., Widm., Sich. et alii.
129. Hailsbr., te longe. Alicubi tenuat, male, pro tenuit.
131. Vat. B, Rat. supra, Weitz., tenuit; melius est tenuat.
133. S. Cyprianus epist. 53 de iis qui per tormenta superantur: Cum cupientibus mori non permittebatur occidi, sed tandiu fessos tormenta laniarent, quandiu non fidem, quae invicta est, vincerent, sed carnem, quae infirma est, fatigarent.
[Col. 0371D] 134. Egm., Hailsbr., Vat. A a secunda manu, negaret. Vat. A a prima manu, necaret; Prag., necarit: utrumque male.
135. Breviar. Moz. perperam, perempta.
137. Hinc fortasse nonnulli putarunt Prudentium martyrio Encratidis praesentem adfuisse. Sed Prudentio illud videre per aetatem non licuit. Lupercius Leonardus in epist. ad Marianam impugnat Ambrosium Morales quod ex hoc versu collegerit Prudentium affirmare se partem jecoris Encratidis vidisse. Reponit Lupercius Prudentium poetice loqui quasi praesens martyrio fuisset. Bartholomaeus Leonardus in altera epist. ad Marianam idem argumentum confirmat; sed videtur esse mendum, quod Encratis tres minimum annos ante Prudentium passa fuerit. Nebrissa in hunc fere modum interpretatur, Videre [Col. 0372B] potuimus, si adfuissemus. Accedit, in hujuscemodi hymnis multa a Prudentio dici ex persona civitatis seu populi, qui praesens fuerit aut esse potuerit, quasi non multo post mortem hae laudes canerentur a populo. Opinor, partem illam jecoris Prudentii aetate conservatam fuisse, et ejus mentem esse, videri et ostendi partem jecoris quae longe jacuerat. Confer epigramma S. Eugenii infra ad vers. 145.
138. Vat. A pro diversa lect., late jacuisse. Breviar. Moz. contra sensum et metrum, jacuisset. Nebrissa pressis explicat in ipsa thoraeis penetralia impressis: ut scilicet simplex premo accipiatur pro composito imprimo. Sic verto pro everto poetae usurpant.
139. Breviar. Moz., Sichardus et nonnulli alii vulg., pellens. Legendum pallens epitheto proprio mortis: Pallida mors passim occurrit. In tuorum interpretes subaudiunt membrorum. Sed poterit sumi tuorum pro tuarum rerum neutro genere, et quasi substantive. Sententia est, partem jecoris a vulsam mortuam fuisse, [Col. 0372C] dum adhuc Encratis esset superstes.
140. Mariettus notavit quoque videri valere adhuc.
141. Cum martyrum sepulcra ab epitaphiis inscriptis, quibus nomen est titulus, tituli dicerentur, acute dixit poeta hunc novum titulum Caesaraugustae Christum dedisse, ut esset domus dicata, ac veluti sacellum, et martyrium martyris Encratidis adhuc viventis.
143. Ald., Parrhasius, Rat., Weitz., omnes Heinsiani, et plerique alii, juge viventis. Ita Gis. 1 ed., sed in ed. 2, in contextu, tumba, cum Fabr., Bong. supra, Vat. B, Sich., et obscure Mar. In Vat. A est jure, Vat. B pro divers. script. luge: vera lectio juge. Bivarius contendit episcopos olim nonnunquam templa consecrasse in honorem martyrum, qui suppliciis superstites vivebant, et adducit vers. 113, Martyrum nulli, etc., et hanc stropham. Eum jure refellit Riscus, quippe cum Prudentii versus non ita debeant intelligi, neque ullum sit in tota antiquitate vestigium [Col. 0372D] tam absurdae consuetudinis. Apud commentitium Marcum Maximum exstat hic de S. Encratide versiculus: Templa dicata sibi vidit haec in corpore degens. Verum nemo non videt, hujusmodi versum a recenti aliquo sycophanta confictum, ut sinistra interpretatio versuum Prudentii corroboraretur. Prudentius, ut supra Caesaraugustam appellavit domum plenam angelorum, et templum, sic nunc vocat domum dicatam martyris juge viventis. Non tamen vehementer repugnabo, si quis ex epigrammate S. Eugenii mox exhibendo colligat, reliquias S. Encratidis adhuc viventis, scilicet pallam cruore rubentem, papillam fibris sectam in aliqua basilica fuisse custoditas, aut etiam post Encratidis obitum domum ejus in ecclesiam fuisse consecratam.
Sanguis impensus, lacerata membra;145. Sacra, civitas. —Candidatis, martyrizatis, I.
147. Conscriptum, deputatum, I.
148. Pangere, laudare, I.
149. Ede, profer, compone, vel canta, I.
150. Tibi, a te. —Concinatur, canatur, I.
155. Tulerit, sustinuerit, I.
[Col. 0374A] 157. Bella, scilicet martyrum, I.
158. Quantus tua, scilicet sanguis bella, I.
161. Posthinc, postea, I.
162. Renuente, respuente, I.
163. Saturninos, nam barbara nomina erant; ideo in metro ponere nequibat, I.
[Col. 0373B]145. Ter seni candidati sunt octodecim martyres, quos supra vers. 74 vocavit chorum niveum togatae nobilitatis. Eorum nomina, ait Teolius, singulatim recenset, praeter quatuor Saturninos, quos simul conjungit, quia, ut ait vers. 162, respuebat eos metrum, cum prima in his syllaba producatur. Non satis intelligo an ex mente Teolii prima syllaba in nominibus quae Prudentius omisit producatur, et cur id metrum respuat, an in nomine Saturninos ea dicatur a Teolio produci. Si hoc tantum velit, Saturninos, quamvis renuente metro, tandem nominavit Prudentius. Explica da ergo est ratio cur peculiaria nomina quatuor Saturninorum, si alia nomina hi habuerunt, tacuerit. Nonnulli negarunt quatuor Saturninos propriis suis nominibus singulos fuisse insignitos: habuerunt tamen sua nomina, et ea exprimit S. Eugenius epigrammate de Basilica sanctorum decem et octo, tom. I operum PP. Toletanorum, pag. 22, quod hoc loco exhibebo: Incolit hoc templum sat felix turba piorum, Quorum promeruit sors benedicta polum. [Col. 0373C] Hic montes sacros virtutum culmine celsos, Unica ter senos continet urna viros. Fumea coenosi liquerunt gaudia mundi, Proque fide Domini membra dedere neci. Hic etiam compar meritis Encratia martyr. Sorte sepulcrali dissociata jacet. Hujus inexhaustum testantur sancta triumphum Palla cruore rubens, secta papilla fibris. Nomina sanctorum si mavis nosse virorum, Edicet cursim subdita summa tibi. Sed quia cuncta simul metrum non suscipit unum, Accipe diversis haec variata metris. Quintilianus adest, Eventius, atque Cassianus, Felix, Lupercus, Januariusque, Julius, Urbanus, Apodemius, inde Primitivus, Optatus, Publius, Caecilianus. Hic Successus inest, hic Matutinus habetur. Ecce Faustus, ecce Fronto, postque Martialis. Haec tibi turba potens concedat prospera, lector, Et veniam praestet haec tibi turba potens. Ad marginem diversae hae scripturae indicantur nomina magnorum pro sanctorum, et Evotius pro Eventius. Nomina Saturninorum a Prudentio non expressa haec sunt Cassianus, Januarius, [Col. 0373D] Matutinus, Faustus. Ex his Faustus metro sapphico nomen aptissimum est, Cassianus non minus quam Martialis, et Primitivus, eodem metro alligari potest. Januarius et Matutinus non ita facile, sed aliquo tamen modo in eodem carminis genere sonare possunt.
146. Aldus scribit optato et luperco, perinde quasi nomina propria non essent. Error clarus est glossae Mar., luperco, sacerdote. Ambr. scribit et Taepecco, Pal. Obtato. Parrhasius et Nepaeo. In nummis Caesaraugustanis apud Florezium non semel mentio fit Luperci. Peveratus notat ex Baronio Lupercum passum fuisse in Novempopulonia, ex Scaligero in Ausonium, passum sub Decio. Citat Scaliger vitas quasdam veteres martyrum Aquitanorum. Verum Lupercus ille [Col. 0374B] a nostro diversus esse debet, ut probant Bollandiani ad diem 28 Junii.
147. Marytres Caesaraugustanos antea vers. 75 vocavit togatam nobilitatem, nunc senatum conscriptum. Sic Laurentium in ejus hymno vers. 560, consulem perennem appellavit.
151. In edd. et plerisque mss., etiam martyrologia Romano legitur Juliam: sed restituere oportet Julium ex monumentis pervetustis domesticis, videlicet epigrammate Eugenii, Actis S. Braulioni ascriptis, et breviario Mozarabico. Consentiunt Usuardus, Ado, codex ms. S. Michaelis apud Ruinartium, et unus Vat. apud Teolium. Widm., resonat, pro resonet.
152. Prag., Quintilianam.
153. Prag., Breviar. Moz., Fabr., Gis., Vatt. A, B, et alii, pangat, Heinsius cum tribus scriptis, Aldum secutus, pandat, ut apud Valerium Flaccum initio operis: Versa proles tua pandat, Idume, Namque potest, Solymo nigrantem pulvere fratrem. Mariett. etiam, et Rat. a prisca manu, pandat.
[Col. 0374C] 157. Breviar. Moz., Rat., Vat. B, Widm. a prima manu, Mar., Thuan., Noms., Euvoti, Vat. A, Prag., Evanti. Put., Evovoti. Alt., Weitz., codex S. Michaelis apud Ruinartium, Euvanti; Ambr., Eunoti; Bong., Sich., Heuvanti. Ald., pleraque martyrologia, et multi scripti, Eventi. Parrhasius, Eugori. Rott., et unus Torrent., Evoti: quod aliis praeferendum acriter pugnat Heinsius adducto testimonio ex martyrologii Usuardi libro pervetusto, et ad ipsius Usuardi aetatem propius accedente, quod scilicet Lutetiae Parisiorum ad S. Germani asservabatur, ubi recensentur nomina octodecim martyrum eo modo quo ab Eugenio describi diximus, nisi quod Evoti nomen, non Eventii profertur. Allegat itidem martyrologium Adonis vetustissimum ejusdem bibliothecae, ejusdem Adonis martyrologium a Rosweydo editum, Usuardi martyrologium in bibliotheca Bigotiana, pervetusta manu exaratum, et editionem ejusdem Usuardi Lutetiae per Joannem Capellam collegii Navarraei concentorem [Col. 0374D] anno 1490 procuratam. Quibus propositis, Heinsius Eventium posthac e martyrologiis exsulare jubet. Huic sententiae nondum acquiesco, cum tot veterrima stent contra monumenta. Recentiores, etiam Gallandius cum Ruinartio et Papebrochio, reddunt Evoti.
159. Aldus, Sichardus, et nonnulli Vulg., cum tuos.
163. Cur metrum renuat Saturninorum nomen carmine sapphico exprimi dixi in proleg. num. 211. Iso etiam putavit barbara illa nomina fuisse, quod falsum esse constat ex epigrammate S. Eugenii supra ad vers. 145, et Actis nomine S. Braulionis. In opere Hispanico eruditissimi Florezii de Nummis mentio Saturnini occurrit inter nummos Calagurritanos. Notandum est in martyrologio Romano id referri ex [Col. 0375B] Prudentio, Et aliorum quatuor, qui Saturnini vocati esse referuntur. Usuardus quatuor propria nomina ex Eugenio aut Braulione videtur hausisse. Quaeram tamen cur Prudentius priscam vetustatem ad commune Saturninorum nomen proferendum testem advocet, siquidem saeculo IV ineunte hi martyres coronam adepti sunt? Alibi etiam eodem fere modo loquitur: nimirum tempus ante actum, quamvis non longissime distans, vocat vetustatem.
Martyris esset.166. Parvi facit, contemnit, I.
168. Rudis, nova, I.— Indocta, Mar.
171. Explicandus, pronuntiandus, I.
173. Recolet, numeret, I.
176. Jure, lege, I.
177. Ad antiquum numerum, decem et septem (forte et octo ), I.
178. Specimen puellae, pulchritudinem Encrate, I.
[Col. 0376B] 179. Sanguis, genus, Mar.
180. Fons, origo, I.
181. Silendi, scilicet estis, I.
183. Secundo, prospero, I.
184. Agone, certamine, I.
189. Sub altari, sub secreto Dei, Mar.
191. Creatrix, parens, I., Mar.
[Col. 0375B]165. Hinc patet nullum omissum fuisse a Prudentio nomen martyrum quia illud metro adversaretur: sed contra carminis leges positum vocabulum Saturninos. [Col. 0375C] Dicit nomina aurea, ut initio hymn. 1 Peristeph., Aureis quae Christus illic adnotavit litteris.
167. Aldus, otiosa. Sichardus restituit vitiosa ad fidem codd., et carminis leges, quod jam ediderat Parrhasius.
168. Ald., haec rudis: lege nec rudis.
169. Egm., modus adnotator.
171. Mar., Prag., Rat., Heinsius cum suis, praeter Oxon., Sich., Gis. Parrhasius aliique, explicandus. Ald., Oxon., et nonnulli alii scripti, explicandas. Egm., Hailsbr., explicandos apud Weitzium. De hoc vitae libro vide Apocalypsin Joannis cap. III, XX et XXI. Fortunatus, lib. VIII, carm. 4, Felices, quarum Christi contingit amore Vivere perpetuo nomina fixa libro.
174. Prudentius de extremo die judicii loquitur, et de angelis qui separabunt malos de medio justorum. Chamillardus intelligit angelum custodem ecclesiae Caesaraugustanae: nam SS. Patres angelos adesse tradunt non solum populis et nationibus, sed multo magis [Col. 0375D] ecclesiis et oratoriis, ubi sacra Christiana celebrantur. Non repugno; et fortasse hac de causa Prudentius vers. 5 Caesaraugustam dixit plenam magnorum domum angelorum.
176. Prudentius clare praefert in martyribus jus sepulcri juri patriae.
177. Ald., Parrhasius, Vat. B, Mar., Weitz., trahentur. Vat. A a secunda manu, tracentur, vitiose. Giselinus edidit trahetur; adhaesit Heinsius, quin varietates scripturae notaret. Heinsium recentiores plerumque sine ullo examine exscribunt. Riscus ex hoc versu arguit martyrium S. Encratidis fuisse posterius martyrio SS. octodecim martyrum Caesaraugustanorum: sed cum Prudentius simul adjungat Vincentium, cujus martyrium in Actis Braulionis prius enarratur quam Encratidis passio, probabile quidem [Col. 0376B] est quod ex noc hymno petitur argumentum, sed non omnino certum. Acta vero Braulioni ascripta quantam mereantur fidem, alii judicent.
179. Put et Ox. pro div. script., Tuque, Vincenti Vat. P mendose, morse Vincenti.
180. Parrhasius, Pons et honoris: in emendatis pro div. script., fons.
181. Ald. scribit Gagio, Weitz., Rat., Gaio. Plerique Caio. Hi octo versus sequentes absunt a Put. Idem de Tiliano codice testabatur Salmasius. Martyrologium Romanum XVI cal. Maii ex his Prudentii versibus, ut clarum est: Caius et Crementius secundo [Col. 0376C] confessi, et in fide perseverantes, martyrii calicem gustaverunt XVI cal. Maii anno 303. Bollandiani suspicantur primum agonem fuisse sub Ruffino praeside, secundum sub Datiano.
182. Nonnulli Vulg. contra metrum et sensum, quibus incrementum.
183. Id est, quod ait martyrologium Romanum, secundo confessi. Dubito autem an non potius secundus agon laudis a Prudentio dicatur confessio: nam primus et praecipuus martyrium est. Scilicet Caius et Crementius incruentum decus tulerunt ex confessione, quae est secundus, minusque gloriosus agon, sive certamen laudis.
185. Confessores olim vocabantur qui coram tyrannis Christum confessi sunt, non tamen palmam martyrii obtinuerunt. S. Paulinus, Natali 13, de S. Felice, vers. 94: Confessionis ante functus praelia, Sed incruento consecratus exitu.
187. Ald., leniter: metrum poscit leviter. Riscus [Col. 0376D] opinatur hos versus non excludere martyrium, sed indicare mortem minus fuisse acerbam. Non ita quidem judico: nam incruentum decus et ambo confessi verba sunt quae confessores, non martyres, significant. Eodem, ut ego opinor, pertinet secundus laudis agon.
189. De corporibus martyrum, sub altari conditis, saepius occurrit mentio. Sed hoc loco observanda est glossa Marietti. Altare sempiternum dicitur, ut apud S. Paulinum epist. 12 ad Severum: Sancta sub aeternis altaribus ossa quiescunt. Scilicet quia Christus sacerdos est in aeternum, neque unquam nostra altaria deficient.
190. Breviar. Moz. mendose, lapsisque nostris. Ambr., Parrhasius, precantur.
191. An ex hoc loco certo colligatur, omnium octodecim [Col. 0377B] martyrum natale solum fuisse Caesaraugustam, vide comment. ad vers. 107.
981 Prisca vetustas.192. Purpureorum, pro purpuratorum, I.
193. Date, sinite, ut, I.
194. Sulcos, litteras; epitaphia, Mar.
197. Generosa, nobilis, I.
1. Prospera, prosperum age, I.
[Col. 0378A] 10. Collucis insigni stola. Quando sanctus a praesenti vita transit, quasi una stola lucet; cum vero dies judicii venerit, et animo et corpore remunerabitur, tunc duabus stolis collucet, I.
[Col. 0377B]193. Pal., hos pio. De verbo date consule comment. ad vers. 594 Apoth. Idem sonat ac age.
194. Nebrissa et Cellarius interpretantur, in cineribus spem resurgendi opertam esse. Planius est quod etiam Teolio visum, intercessione martyrum, quorum cineres illis marmoribus tegebantur, veniam peccatorum sperasse Prudentium.
195. Breviar. Moz., Parrhasius, ut absolvat, scilicet spes, non ita bene.
196. Alex. a prima manu, vincla eorum, male.
197. Breviar. Moz. perperam, te toga. Parrhasius corrupte, Sternet et o tam generosa sanctis Civitas mecum: tumulis deinde Mox resurgentes animas, et artus Tota sequestris.
199. Breviar. Moz., resurgentis: lege resurgentes animas.
200. Prag. pro hoc versiculo Tota sequeris habet haec verba Tot si quaeris, inter dispersa reperies. Mariettus [Col. 0377C] ad haec, Quid sit, ait, nescio. Neque ego quidem aliud cogito esse, nisi exscriptoris alicujus aut ignari, aut inepti errorem. In Vat. A, post hunc hymnum sequitur Hymnus in honore beatissimorum martyrum Fructuosi episcopi, Augorii et Eulogii. In Vat. B et Mar., Passio S. Agnetis.
In hoc titulo plerique codices consentiunt: in quorum nonnullis hic hymnus ponitur post hymnum 1, ut ad finem ejus dixi. Fabricius habet Hymnus V Divo Vincentio martyri Caesaraugustano. Aldus, Ode in laudem S. Vincentii martyris. In codice pervetusto ecclesiae Veliternae, de quo dixi in Proleg. num. 212, in nota, exstat hymnus de S. Vincentio, quem, quoniam nondum editum puto, hoc loco transcribere non pigebit: Praecelsa saeclis colitur dies omnibus fidelibus clara, In honore martyris Christi Vincentii rite dicata, In cujus hodie natali solvimus laudes debitas. Insignis olim fulsisti, levita, gemina sub Valerio gliscens dogmata. Flagrans amore divino calcasti lubrica [Col. 0377D] mundi gaudia fortis athleta. Tempsisti saeva poenarum genera, risisti sereno corde plurima, vincla, verbera, furias, faculas, catenas, ungulas, ac craticulam. Carcer te teter nil terruit, aut ulla tortoris crudelitas, nec torrida ferri machina . . . . . Flammas testularum aspera fragmina ultro subisti impavidus. Septus cuneis mox sidereis ymnihabas mystica laetus carmina. Sonant organa permirifica modulatis vocibus concrepantia. Victis victor hostibus victorem cernebas comminus angelorum psallebas caterva voce tinnula . . . . . Eya, miles invicte, posita caduca sarcina arce poli florida necteris nos. Post tot tormentorum supplicia feliciter peracta, atque devicta penetrasti coeli sidera. Stola laureatus perspicua agnum sequens fulgida inter lilia agonista jam tripudias. Jam jam sancta [Col. 0378B] anima funde pia precamina pro nostro foedo facinore prece sedula. Fove, o martyr, immeritos famulos tuos noxa pellens, et commoda praebens omnia. Coaeterna una tecum in gloria jocundemur cantantes alleluia. Ubi puncta sunt addita, annotatur in codice, tanquam diversa lectio, primo loco teterrima trusus pelea, secundo ter collega, quae duo equidem non intelligo. Aliis in locis facilius intelligitur mendum cubare, quam vera lectio reperitur: nec tanti est eam investigare. Epigramma S. Eugenii de Basilica S. Vincentii exhibui hymn. super. ad vers. 90. In Prudentii hymno nulla fit mentio patriae S. Vincentii, neque oppidum, in quo passus est, nominatur; quamvis nomine populi, ut saepe in aliis, loquatur vers. 556, Exosculamur lectulum, et 563, Si sub tuorum gaudio Vestigiorum sternimur. Locum, ubi passus est, vocat oppidum vers. 333. Coire toto ex oppido; quod fuisse Valentiam prope littus Sagunti, ex Actis apud Ruinartium et Bollandianos constat. Esse autem hunc hymnum factum, ut die emortuali S. Vincentii caneretur, prima et secunda [Col. 0378C] stropha aperte ostendunt. Ruinartius putat Prudentium ex Actis antiquis, quae ipse profert, hymnum maxima ex parte concinnasse. Id satis est verisimile, cum Prudentii hymnus interdum etiam in verbis cum Actis consentiat, et Acta videantur esse antiquiora et fortasse statim post Diocletiani persecutionem confecta: quae in ecclesiis lecta fuisse ex S. Augustini sermonibus perspicitur. Caeterum nonnullae sunt conjecturae, ut Acta quae nunc exstant post Prudentium concinnata fuisse credamus. Ruinartius plura habet de cultu S. Vincentii, praesertim in Gallia, et quaedam nos quoque animadvertimus in notis ad Hymnodiam Hispanicam. Vide etiam tom. V Actor. SS. ordin. Benedict., et Florezium tom. VIII. Hisp. sacr., tract. 25, cap. 7. Nicolaus Antonius, Bibl. Hisp. tom. II, pag. 109, laudat ineditam dissertationem Michaelis Joannis Vimbodini, et Queralt de S. Vincentii levitae Hispani martyris sacri corporis translatione. Apud Boldettum lib. I, cap. 39, Observ. [Col. 0378D] exstat monumentum vetus expressum e coemeterio Callixti, quo SS. martyres Vincentius, Agnes, Poltus (Hippolytus) in vitro repraesentantur.
4. Sententia desumpta est ex II ad Timoth. II, 5: Nam et qui certat in agone, non coronabitur, nisi legitime certaverit. Etsi autem poeta fortasse id non cogitaverit, notandum est dici posse tibi vincenti, et tibi, o Vincenti. Non dubito quin Prudentius nomen Vincentii ad coronam quae vincenti datur ultro applicuerit. Paschalius, lib. I de Coronis, cap. 6, pag. 19, de corona quae praemium est martyrii copiose disserit.
10. Ald., Weitz. cum suis, scripti plerique Heinsiani, Vatt. omnes, excepto Alex., colluces, vel conluces. Put., Alex. a prima manu, Cauch. codex, schedae [Col. 0379B] Graevianae, collucis. Gifanius legit colluces, et ait Prudentium es saepe corripere, ut in fames. Barthius, lib. IV Advers., cap. 9, putat colluces crassius omnino erratum esse, quam ut poetae tanto concedi possit: adeoque ex conjectura corrigit Luces coinsigni stola. Giselinus pariter, ut idem vitium effugeret, edidit Luces in insigni stola, quod cur non observavit Barthius, in commentariis Giselini alias versatus? At vero cum multi nobiles codices habeant collucis, et plurima sint hujusmodi verba quae ad secundam et tertiam conjugationem spectant, de quibus agit Priscianus lib. X, et cum Prudentius id etiam observaverit [Col. 0379C] in percenseo, extorqueo, omnino legendum est collucis.
Purpureorum.
11. Quam, scilicet tu, I.
13. Idoli, species doli ab idea, I.
21. Maximus, ille, I.
23. Sanxit, decrevit, I.
24. Priscis, prioribus, Mar.
25. Nazareni, Nazareni vocabantur prius qui nunc Christiani, quod nomen prius repertum est apud Alexandriam, ubi beatus Petrus episcopus factus est, [Col. 0380B] Vat. A.
26. Rudem, novum, Mar.
28. Fumo, thuris, Mar.
30. Levita, in templo additus, I.—Sacra, Ecclesia, I. De sancta Ecclesia, Mar.
32. Columnis, septem donis Spiritus sancti, I.— Columnas septem appellat septem ministros Ecclesiae: tot enim prius ab apostolis fuerant ordinati, Vat. A.
[Col. 0379C]13. Glossa de idolo contemnenda est: vel lege species. Idolum ab idea.
14. Conjiciat aliquis arctis pro atris.
15. Thuan., divis gentibus: fortasse fuerit dis gentilibus, ut conjicit Heinsius.
18. Vat. A, effuderet, male.
20. Vat. A, prius; supra, pius.
22. Put., et pro diversa script. Oxon., publica pro Romula, quod non displicet Heinsio. Weitz. cum Hailsbr., et Widm. a prima manu, gestit pro gestat, minus bene.
25. Put., Nazoreni. Pro assistite conjici posset absistite, quasi desistite a vestra religione. Sic absistere bello, incoepto, et simpliciter Virgilius lib. I Aen., 196. Nec prius absistit. Christiani olim a gentilibus et Judaeis contumeliose vulgo Nazaraei, seu Nazareni vocabantur, quo de nomine plura scriptores antiquitatum [Col. 0379D] Christianarum, Mamachius, Binghamus, alii. In glossa legendum Antiochiam, non Alexandriam. Fortasse etiam legendum erit receptum, non repertum: nam scriptura ambigua est. Sed bene est repertum. In aliis verbis factus est intellige, vel corrige fuit.
26. Vat. B, corrupte, rudumque.
27. Giselinus fatetur omnes libros formis editos habere haec saxa: nihil dicit de mss., in quibus idem observatur. Nihilominus legit haec sacra, ut infra vers. 105 et seq., Tibi ergo soli, contumax, Tarpeia calcentur sacra? Non enim, addit, Datianus fateretur saxa a se coli pro numinibus quae saxis repraesentabantur. Vera tamen lectio est saxa, quibus divinitatem inesse putabant gentiles, ut ex responsione Vincentii [Col. 0380B] colligitur, et fusius ostendi in comment. ad hymn. 11 Cath., vers. 35. Neque apposite diceretur sacra placare fumo, et victima. Colebant autem gentiles saxa, quia intus habitare spiritus credebant. Vide vers. 77.
30. Ad rem S. Isidorus lib. VII Etym., cap. 12: Levitae ex nomine auctoris vocati: de Levi enim levitae exorti sunt, a quibus in templo Dei mystici sacramenti ministeria explebantur. Hi Graece diaconi, Latine ministri dicuntur, quia sicut in sacerdote consecratio, ita in diacono mysterii dispensatio habetur.
32. Apud Hispanos videtur viguisse eadem consuetudo [Col. 0380C] quae in Ecclesia Romana de septem diaconorum numero, quem apostoli statuerunt, dum diaconos eligerent Act. cap. VI. Cur autem dicantur columnae lacteae, Iso septem dona Spiritus sancti commemorat, Chamillardus innocentiam et castitatem qua praediti esse debebant, et quod tunc Ecclesiam veluti sustentarent. Existimo Prudentium alludere ad stolam, cujus supra meminit, et ad morem standi ante altare. Canon 4 concilii Barcinonensis: Ut diaconus in consessu presbyteri non sedeat. Et cap. 60 collect. Martini Bracar.: Non licet diaconum ante presbyterum sedere, nisi cum jussione presbyteri. Vide vers. 38 hymni S. Laurentii: Qui stant ad aram proximi.
35. Acta: Nam quos jubes deos confiteri, idola sunt lignea et lapidea. Tu illorum testis, tuque mortuorum fias mortuus pontifex. Ubi clare perspicitur convenientia inter acta et Prudentium.
37. In proleg. cap. 22, exposui conjecturam V. C. Giovenazzii legendum Nos lucis auctorem Patrem, Qui [Col. 0380D] solus, ac verus Deus, Ejusque Christum Filium, Datiane, confitebimur. Quam ille multis gravissimisque rationibus ex theologia et antiquitate ecclesiastica petitis corroboratam servat in suo ms. commentario in Hymnum S. Hilarii, Hymnum dicat turba fratrum, quod jam diu votis et utilitati litteratorum hominum debet.
39. Rat., qui est solus. In Actis: Profitemur nos Christianae religionis esse cultores, et unius ac veri Dei permanentis in saecula famulos ac testes.
40. Rat., fatebimur, contra metrum. Hujus Datiani memoria exstat in inscriptione Hispanica apud Gruterum, pag. CXCIX. Scilicet Datianus praeses Hispaniarum lapidem poni curavit terminum inter Eborenses et Pacenses, imperantibus Diocletiano et Maximiano [Col. 0381B] Herculeo, ut initio inscriptionis fusius declaratur. Tum legitur:
TERMINVS. INTER PACENS. ET. EBORENS CVRANTE. P. DATIANO [Col. 0381C] V. P. PRAESIDE. H. H.
Quam testis indomabilis41. Hic ille, tunc ipse.
42. Non felix, infelix, I.
43. Jus, conditio, vel imperium, I.
47. Juventae fervidae, tuae juventutis, I.
49. Cape, intellige, I.
50. Cespite, sicut tunc mos erat, I.
52. Luenda, persolvenda, I.
[Col. 0382B] 53. Altrinsecus, econtra, I., Mar.
56. Reluctor, ego, I.
66. Scitumque brutum, imprudens, Mar.— Decretum stultum, I.
72. Elinguia, sine lingua, I.
73. His, talibus diis, I.
[Col. 0381C]41. Prag., hic; supra, hinc.
47. Ald. et alii vett., Nec te jubente fervide. Giselinus restituit Nec te juventae fervidae, faventibus mss. Becmanus in Manuduct. ad ling. Lat. ex cod. Pal. restituebat Nec te juventa fervide, quam scripturam ex eodem, ut puto, Pal. allegat Weitzius, qui tamen praefert juventae fervidae.
48. Aldi error periculum.
50. Barthius, lib. XXV, cap. 7, Advers., ita legit hos versus: Aut ara thure e cespite Precanda jam nunc est tibi. Aut mora luenda est sanguine. Intelligit aram e cespite. Burmanno in Anthologia pag. 734, tom. I, displicet haec emendatio, quam Sagittarius cap. 10 de Cruciat. non solum adoptavit, verum etiam affirmavit hunc locum vulgo parum emendate legi. Barthius suae correctioni haec addiderat: Talia [Col. 0381D] multa in divino poeta a nobis observata sunt: a cujus spiritu etiam poetico reliqui Christiani vates longe absunt. PREGOR ita etiam usurpat Ausonius Ephemer.: Deus precandus est mihi, Ac Filius summi Dei. De ara cespititia, quae graminea a Virgilio dicitur, videndus est Petrus Berthaldus, de Ara, edit. 1636, in-8, pag. 57 et 58, cap. 6. Veteres non solum aras cespititias ex tempore et in castris exstruebant, sed etiam saepe alias cespite ad aram exstruendam utebantur, vel in ea jam exstructa cespite ad sacrificium utebantur. Cur Prudentius thus cum cespite conjungat, fortasse patebit ex Horatio lib. III, od. 8: Quid velint flores et acerra thuris, Plena, miraris, positusque carbo in Cespite vivo, et lib. I, od. 19: Hic vivum mihi cespitem, hic Verbenas, pueri, ponite, thuraque. Accedit Ausonius in Ephemer.: Nec liba crusti mellei. Foculumque vivi cespitis Vanis relinguo altaribus. Teolius observat [Col. 0382B] Mazochium Specim. Biblic. tom. II, dissert. 3 de Mosaico altari cespititio, plura hac de re habere et juniores castigare, quod caespes cum diphthongo scribant. Cellarius cum Festo, et aliis caespes a caedendo dictum, et cum diphthongo scribendum contendit. In hujusmodi controversiis orthographicis nihil fere firmum [Col. 0382C] stabiliri potest: nam plerumque veteres ipsi inter se dissentiunt.
51. Placanda malebat Cauchius: sed recte precanda. Vide vers. superiorem.
52. Ald., tuenda, male. Ab Hailsbr. et Rott. abest verbum est. Vide vers. 50.
53. Nonnulli vulg., respondet. Plautus etiam usurpavit altrinsecus.
56. Gifanius Ind. Lucr. verbo CONATA PATRARE fortasse hunc locum Prudentii intelligit cum ait eum dicere exerere pro instituta perficere, conata patrare. Idem verbum legitur in Actis: Siquid malignitatis viribus potueris, exere.
57. In Vat. A a prima manu abest nostra.
60. Extorque in tertia conjugatione.
62. De laminis ardentibus Horatius, Plautus, Cicero aliique profani, et passim scriptores Christiani. Vide Gallonium cap. 6, Sagittarium cap. 10, et Baronium ad diem 18 Maii de S. Dioscoro, qui novissime [Col. 0382D] laminis ardentibus adustus, martyrium consummavit.
63. Put., quaeque ipsa. Thuan., aut ipsa.
66. Vat. B corrupte, socrumque brutum.
68. Gis. in contextu, jubentis, scilicet Caesaris: sed monet in notis jubetis esse in aliis, et sic orationem vehementem esse et concitatam magis.
69. Confer quae notat Elmenhorstius ad Minucii verba de Deo gentium: Funditur, fabricatur, sculpitur, tunditur malleis; et Arnob. lib. VI, Simulacra ista, quae vos terrent, quaeque templis in omnibus prostrati atque humiles adoratis, ossa, lapides, aera sunt, etc.
70. Barthius loc. cit. distinguit Cavis recocta, et follibus, et intelligit cavum fornacem. Sed videtur cavis epitheton esse pro ventosis seu inanibus, et ventum recipientibus; quamvis certum sit cavum substantive etiam dici.
988 Hic ille jam commotior:79. Aucupes, venatores, vel captores, I.
87. Affore, futurum esse, I.
93. Intonantem, loquentem, I.
95. Obtrudite, claudite, I.
98. Lictores, carnifices, I.
101. Faxo, facere volo. —Jus praetorium, regalem [Col. 0384B] potestatem, I.
103. Tibi, a te, I.
106. Tarpeia, Romana, ubi idolorum maxima pars fuit, quod in Tarpeio monte cuncta idola congregate fuerunt, I.
107. Obteras, contemnis, I.
[Col. 0383B]77. Put., at sunt pro adsunt, quod ab aliis scriptis confirmari ait Heinsius, in quibus est vers. seq. Sunt; sed magistri criminum, quasi hic versus respondent primo. At sunt et illic spiritus, quod aiunt gentiles. Eam lectionem amplexus est Heinsius, et cum eo plerique recentiores, etiam Ruinartius. Gallandius scripturam veterem retinuit, neque sibi aliam probari ostendit. Sententia eadem est, in statuis idolorum latere daemones, qui dii esse non possunt, cum [Col. 0383C] magistri sint criminum, ad quae, impuram religionem docentes, provocant. Alludit Prudentius ad deos gentilium, qui erant ipsi daemones; et cum ex statuis aut corporibus obsessorum expellebantur, nomina illa se habere affirmabant sub quibus in templis colebantur. Vide comment. ad vers. 402 Apoth. li autem divique, et iidem daemones, ut ait vers. 92, etiam exemplo suo magistri erant criminum.
78. Gis., sed sunt. Plerique sunt sed.
79. Rat., Vat. B, Mar., Prag., Alex. a secunda manu, Gis., aucupes. Alex. a prima manu, et vetustiores Heinsiani scribunt aucipes. Ald., Fabr., Egm., auspices. Hailsbr., aucupes; supra, auspices; infra, capaces, quod neque metro, neque sensui convenit.
80. Minucius de oraculis gentilium loquens, ait: Spiritus sunt insinceri, vagi, a coelesti vigore terrenis labibus et cupiditatibus degravati. Isti igitur spiritus, posteaquam simplicitatem substantiae suae, onusti, et immersi vitiis, perdiderunt, ad solatium calamitatis suae non desinunt perditi, etc. Chamillardus ait ex his quae [Col. 0383D] de daemonibus scripsit Prudentius, facile colligi eos meros esse spiritus, ac corporis expertes existimasse. Addit Chamillardus: Constare tamen possent corporibus aethereis ac subtilibus, quae nihil quominus spiritus appellarentur prohiberent. Nescio an id ex Prudentii sententia disserat, ex qua nihil hujusmodi certe colligitur. Barthius, lib. IV, cap. 9 Advers., notat, sordidus apud Christianos epitheton esse proprium diaboli.
81. Vat. A mendose, latentes. Incitus significat percitum, incitatum. Catullus in Galliambo, sive carmine in Atyn: Alios age incitatos, alios age rabidos.
82. Vat. A, compellant, et pro div. script., compellunt.
86. Vat. B, et Mar., ac pro et.
87. Vat. B, ejus jam, sine que, quod necessarium [Col. 0384B] est. Rott., jam, jam affore, ut hiatus relinquatur, qui tamen minime tam solemnis est Prudentio quam vult Heinsius. Fabr. et Gis. in contextu, jam mox affore. Elegantius est jam jamque.
88. Perfidus pro infideli, vox a scriptoribus Christianis usurpata.
89. De his clamoribus daemonum dictum ad vers. 413 Apoth. Haec stropha deerat in ms. S. Michaelis.
90. Vat. A, Q, Hailsbr., pulsi ex. Pro corporum [Col. 0384C] habent viscerum Put. et Oxon., non male. Ita edidit Heinsius.
92. Peveratus nescio ubi invenerit denique pro divique: neque denique cohaeret metro. Alii scribunt idem, alii iidem.
95. Nebrissa oblitus est quid metrum exigeret, cum affirmavit puriorem esse lectionem obstruite quam obtrudite, aut, ut scribit Weitz. cum Widm., obstrudite. Melius tamen obtrudite.
99. Egm., Widm. ad oram, Put., Illos reorum Plutones, Pastos resectis carnibus. Hanc lectionem prae oculis habuit Heinsius ad vers. 362 lib. I contra Symmachum, ut ibi diximus. Cellarius notat, lucrum ex reorum suppliciis facere carnifices, qui plerumque lacertosi sunt, tanquam carnibus pasti.
103. Heinsius cum Put., Ne impune, ne nostris sibi: putat enim Heinsius hanc repetitionem vim egregiam addere orationi. Recentiores Heinsio adhaerent, Gallandio excepto.
107. Egm., Hailsbr., Vat. A, tu modo. Non constat [Col. 0384D] ratio metri.
109. Describitur tormentum eculei, de quo vide tabulam IX, et Gallonium de Cruciat. SS. mart. cap. 3, et Sagittarium, qui cap. 17 non dissimilem imaginem eculei exhibet, et eculeum definit esse ligneam machinam ad equi similitudinem fabricatam, in quam levati homines eidemque alligati sursum ac deorsum tendebantur ac variis modis torquebantur. Hinc phrases illae, levari in eculeo, suspendi in eculeo. Corrigit autem Sagittarius locum lib. V Etym. S. Isidori cap. 27, Eculeus autem dictus, quod extendatur; et hoc modo suppleri posse existimat: Eculeus autem dictus, quod ei tanquam equo reus impositus extendatur. Verum in editione postrema Matritensi ita legitur, Eculeus autem dictus quod extendat, et pro diversa scriptura quod extendatur. S. Hieronymus epist. ad [Col. 0385B] Innocentium 1, al. 49, At vero mulier . . . . . cum eculeus corpus extenderet et sordidas fetore carceris manus post tergum vincula cohiberent, oculis, quos tantum tortor alligare non poterat, suspexit in coelum. Vide etiam in Romano, vers. 110, ubi aliam Barthii opinionem de eculeo exponam. In eculeo corpus extendebatur, dum ipse eculeus cochleis extenderetur. Praeterea jacentes in eculeo torquebantur ungulis, sive fidiculis ut stropha seq. explicat Prudentius, et nonnunquam etiam lampadibus accensis. S. Cyprianus de Lapsis: Nunc eculeus extenderet, nunc ungula effoderet, nunc flamma torreret.
Adsunt et illic spiritus:112. Membratim, per singula membra, Mar.
113. Hiulcis, apertis, fissis. —Ictibus, ungulis, I
122. Eviscerando, lacerando, I.
126. Nubilo, caligine, I.
[Col. 0386B] 129. Proh pudor! cum pudore loquor, I.
131. Renidet, splendet laetitia, a nidore renidet, I.
137. Alumni, ministri, Mar.
138. Par, consortium, vel sodalitas, I.
[Col. 0385C]110. Extensio corporis eculeo tribuitur, tanquam vis propria hujus tormenti. Cyprianus ep. 1 ad Donatum: Et carnifex praesto est, ungula effodiens, eculeus extendens, ignis exurens. Caeterum haec descriptio convenire etiam potest tormento frequentatae elevationis corporis trochleis factae, quam Hispani trato de cuerda, Itali similiter tratto di corda appellant. De hoc supplicio Victor Vitensis lib. III de Persec. Vand.: Qui post caedes innumerabilium fustium trochleis frequentibus elevatus dum tota prae urbe penderet, nunc in sublime ictu se tollente celeri, dimissis iterum cannabinis, super silices platearum pondere corporis veniens, ut lapis super lapide corruebat. Sed et saepius tractum, et lapidibus acutissimis defricatum, et cutibus separatis, pelles corporis lateribus, dorsoque videres, et ventre pendere. Vide tabulam VIII, et Nicolaum Agnellum de Poena funis, seu de funis ictuum atrocitate, Ferrariae, 1786. Sed notandum, in Actis S. Vincentii mentionem eculei fieri; et plerique ita explicant Prudentium.
[Col. 0385D] 111. Plerique libri vett., ossuum.
113. Alex., iulcis ictibus, quod expressit Teolius in contextu, nescio an consulto, nam in notis habet hiulcis. Ox., bisulcis, non male, nam de ungulis est sermo, quas bisulcas dixit vers. 44 hymni 1 Peristeph. De eisdem ungulis in Romano vers. 452, Mucrone hiulco, ut multi interpretantur.
115. Put., Ox., latebras vulnerum. Apotheos. vers. 221 etiam dixit lacunas, loquens de Jesu Christi vulneribus.
117. Prag., ridebat hic, minus bene.
119. Rat., quo; recenti manu, quod.
121. Vatt. A, sic jam. In editione 1 Giselini, Coloniae repetita, ad marg. est satellitum, veluti glossa verbi fortium.
123. Ald., anhelos: lege anhelus. Haec fere omnia similiter in Actis: Defatigata lictorum manus, dum [Col. 0386B] per sancti latera pendet, victa defecit . . . . . fortium robur emarcuit . . . . . anhelum pectus fessis intremuit . . . . . Rimetur acrior ungula intima costarum . . . . . Tunc denuo subridens Vincentius, etc.
126. Moeroris nubilum, dolorum, mentis nubila apud Sidonium, Cassiodorium et alios aequales passim. Tempora nubila apud Ovidium et alios. Nubem pro tristitia ipse Ovidius posuit vers. Trist., el. 5: Pars vitae tristi caetera nube vacet; et alibi saepius.
127. Fabr., Gis., Widm. supra, illuminat. Heinsius ait suos habere constanter et vere luminat, quia ita etiam dixit in hymno S. Eulaliae, vers. 192, Atria [Col. 0386C] luminat alma nitor. Chamillardus ulterius addidit Fabricium et Giselinum cum Weitzio (cum uno Weitzii dicere debuit, ut Heinsius dixit, intelligens codicem Widmani) habere illuminat, sed male. Mihi placet luminat; sed non ausim damnare illuminat, quod exstat in pervetustis membranis Vat. B, Rat. et Mar. Saepius etiam Prudentius dixit illuminat quam luminat. Vossius in notis ad Velleium Paterculum lib. II, cap. 35, confirmat legendum in Velleio In altissimo luminavit, quia luminat legerat hoc loco in suo codice Prudentii; sed melius allegasset vers. cit. hymn. S. Eulaliae: nam illic metro necessarium est luminat, nec variant codices. Hic stare etiam potest illuminat. Caelius Aurelianus saepius usus est hoc verbo lumino. Dicit autem Prudentius frontem serenam, ut opponat nubilo.
131. Hailsbronn. perperam, gaudet, renitet. Renidere est ridere, ut apud Catullum et alios; supra Prudentius ait ridebat.
[Col. 0386D] 132. Aldus, Tortor, et tortus; Vat. A, Tortorem tortor: utrumque mendose. S. Cyprianus epist. 8, Steterunt torti torquentibus fortiores. Et de Laude martyrii: Nam praedurantibus licet guttis resultans ungula recurrat in vulnus, exeuntibus flagellis cum avulsa corporis parte rediens habena ducatur, stat immobilis tamen poenis suis fortior, etc. Inter opera Cypriano ascripta id opus collocatur.
134. Prag., noxiarum; lege noxiorum.
138. Vat. Q, Ald., Sich., Pars semper invictam mihi. Urb., Widm. ad oram, Invicta pars semper mihi. Fabr., Pars semper, invictam mihi Cohibete paulum dexteram. Giselinus fortasse primus veram lectionem restituit.
139. In Actis: Sed vos continete paulisper dexteras, vires resumite, ut improbum hostem innovatus miles ad poenam durius coerceat.
Sursum ac deorsum extendite,149. Quo pacto, quomodo, quemadmodum, qua ratione, qua virtute, I.
150. Recessus, profunditates, I.
154. Rere, reris, arbitrare, I.
156. Dilancinata, laniata, dilaniata, dilacerata, I.
[Col. 0388B] 160. Exsors, expers, I.
165. Quin imo, quin potius. —Enitere, stude, I.
169. Lacesse, irrita. —Discute, perquire, I.
171. Procellis, laboribus, I.
[Col. 0387B]142. Hic deficit codex Puteanus.
144. Noms. et schedae Graevianae, diluet. Vat. A, diruat; alii, diruet.
146. Ald., Weitz., suam tuorum, quod parum Latinum Becmano videbatur. Cauchius conjiciebat satin' tuorum. Plerique scripti, etiam Pal. apud Becmanum, si jam, pro qua lectione non bene Weitzius allegat Aldum. Pro perspicis Vat. A, praespicis.
147. Paulinus, Natali 5, de satellitibus quaerentibus S. Felicem: Illudente canes Domino frustratus hiantes. Barthius lib. VIII, cap. 14 Advers., notat hoc loco satellites vocari canes, quod convicium hodieque [Col. 0387C] acerrimum est apud Turcas, Ungaros, Polonos, alios: addo ego nominatim Hispanos, Italos, et, ut ex Veteri Testamento liquet, Hebraeos. Aeschylus in Prometheo vincto Jovis aquilam, quae hujus imperatis praesto erat, vocat canem. Apud Homerum et Quintum Calabrum valde usitatum convicium id, est. Furias et Harpyas nominatas etiam canes ex Aeschylo et Hygino tradit idem Barthius lib. XI, cap. 1, qui rursus lib. XLI, cap. 9, advertit proverbium esse Cane pejor, et vers. 216 Apoth. allegat Semifer et Gothus sentit cane milite pejor: ita enim legit et colligit, canes a Gothis in aciem ductos. Existimo peculiare fuisse satellites canes appellare, ut ex hoc versu Prudentii et loc. cit. Paulini colligi potest, quibus mirifice consonat Cicero 1 in Verr.: Debere eum aiebat (Verres) suam quoque rationem ducere: multa sibi opus esse, multa canibus suis, quos circa se haberet.
149. Vat. A, ostendo, non ita bene.
[Col. 0387D] 153. Sumere poenam meam pro de me durum, et plane insolens videtur Giselino aliisque post eum. Sed quid facias, addit Giselinus, ubi aliena sunt in manibus, non nostra. Non intelligo quid sibi haec velint. Hailsbr. legit, si novam pro si meam. Falsus animi fuit Chamillardus, cum affirmavit, omnes ad unum habere si meam, et Weitzius jam Hailsbronnensem allegaverat. Possessivum meus vim eamdem habet ac de me, sive a me: est enim mirus, ac varius ejus usus.
154. Widm., vitam pro poenam. —Latinius in Torn. recte emendavit te rere pro terere.
156. Seneca eadem significatione usurpat lancino. Arnobius lib. II, Corpora lancinatis, et diu vexatis nostra. Catullus dixit bona lancinata, et Plinius aures lancinare, metaphorice.
157. Vat. B, Mar., Prag., Rat., Weitz., Gis. aliique, [Col. 0388B] Est alter, est intrinsecus. Gis. 1 ed., Est alter hic intrinsecus. Fabr., Homo alter est intrinsecus. Ald., Torn., Galland., Est alter homo intrinsecus. Hoc praetulit Cellarius, et inter vitia metrica Prudentii objecit homo prima longa. Vide quae contra disputavi proleg. num. 208 in nota. Heinsius Giselino adhaesit, nullamque discrepantiam codicum ascripsit, Prudentius respicit illud Apostoli II Corinth. IV, 16: Propter quod non deficimus: sed licet is qui foris est noster homo corrumpatur, tamen is qui intus est renovatur de die in diem.
159. Vat. A, laetus pro liber.
[Col. 0388C] 160. Rat., expers, et quidem sine litura, supra pro div. script., exsors.
163. Ex Apostolo corpus vas dicitur. Vide comment. vers. 190 hymni 7 Cath.
164. Apostolus loc. cit. vers. 7: Habemus tnesaurum istum in vasis fictilibus.
169. Widm., hunc lacesse, pro quo Weitzius Aldum appellat; sed Aldus emendavit hunc tu lacesse. Alii, hunc, hunc lacesse.
170. Ald., Weitz., Vat. P, Invictum, insuperabilem, quod cum hiatu defendi posset: adeoque non tam apertus est hic error, quam vult Chamillardus, qui hiatus in Prudentio alias agnoscit. Heinsius etiam, qui saepe testatur, hiatum Prudentio esse familiarem, immerito nunc pronuntiat, versum hoc modo claudicare. Thuan. et tres Torr., Alex., Urb. Invictum inexsuperabilem. Heinsius hinc jubet legi Invictum, inexsuprabilem, quas contractiones litterarum Prudentium amare ait. Heinsio concinit Teolius. Sed cur hujusmodi contractionem (qualem vix aliam [Col. 0388D] in Prudentio invenias) contra codicum fidem admittemus? Nam versus recto stat talo Invictum, et insuperabilem, recepto anapaesto tertia sede, quod et licet, et Prudentio solemne est. Chamillardus jure lectionem Heinsii inexsuprabilem (non inexsuperabilem, ut ait Gallandius) rejecit. Idem Chamillardus legit Invictum, et insuperabilem, quod exstat in Fabricio. Giselinus ita in contextu, sed ad oram Invictum, et inexpugnabilem.
173. Egm., et tridentibus, quod non displicet, ut unci fuerint tridentes, ut patet in monumento veteri SS. septem Dormientium exhibito tom. I, pag. 356, de quo dixi etiam ad vers. 44 hymni 1 Peristeph. Caeterum alii unci, quibus martyrum corpora laniabantur, erant clavi incurvi, ut eos repraesentat tabula XIII Gallonii, et tabula XXVI a nobis addita, in [Col. 0389B] qua exhibetur uncus, olim repertus in coemeterio S. Agnetis, cujusdam martyris capiti affixus. Figuram ejus exhibet Sagittarius cap. 17, num. 18; quae simili est unco tabulae XIII Gallonii lit. B. Cl. Mamachius in opere De' costumi de' primitivi Cristiani, cap. 6, pag. 306, formam ejusdem unci aliquantulum diversam [Col. 0389C] repraesentat. Aringhus tom. II Romae subterr., lib. ult., cap. 1, ita uncum in coemeterio S. Agnetis repertum delineavit, ut a nobis tabula XXVI producitur. Erant autem unci tam ad suspendendum quam ad trahendum, discerpendum et laniandum apti. Horatius lib. I, ode 35, Nec severus uncus abest, liquidumque plumbum. Ammianus lib. VII, Intendebantur eculei, uncosque parabat carnifex. Elmenhorstius ad lib. I Arnobii, pag. 38, de uncis carnificum agit. Vide vers. 63 Peristeph. 11.
Dum se cicatrix colligit174. Denuo, iterum, ISO.
175. Praetor, praeses, ISO.
176. Anguina, serpentina, I.
177. Callum, duritia in pedibus rusticanis, I.
179. Pulvinar, lectum deorum, res divina, caeremoniae, sacra, I.
183. Secta, dogma, I.
[Col. 0390B] 189. Romphaea, ultio divina, igneus gladius, I.
198. Quem mox, te cito, I.
201. His, cum, I.
204. Egerit, exportat, I.
205. Cunctatus, dubitans, vel moratus, I.
206. Extrema, supplicia, I.
207. Grabato, craticula, I., Mar
[Col. 0389C]176. Mox vers. 197 Praetor vocatur serpens. Nunc recte anguina verba exsibilat.
177. Haec metaphora calli de animo occupata a Cicerone aliisque est.
179. Arnobius lib. VII adversus gentes: Lectisternium Cereris erit idibus proximis: habent enim dii lectos, atque ut stratis possint mollioribus incubare, pulvinorum tollitur, atque excitatur impressio.
180. Mar. scribit, abhomineris.
181. Rat., saltim. Ethnicos diligenter quaesivisse [Col. 0389D] libros Christianorum, ut eos igni traderent, expositum est hymn. 1 Peristeph. In persecutione Diocletiani hic furor maxime viguit, unde traditorum nomen iis inhaesit, qui libros tradiderunt. Vide Optatum lib. I. Elmenhorstius in Arnobium, pag. 69 libri III, plura habet de more in bene constitutis rebuspublicis libros, qui religionibus derogabant, igne comburendi. In Actis S. Vincentii hujus rei mentio non exstat.
187. Mar., Rat., Widm., Weitz., minaris pro minitaris.
189. Alex., Hailsbr. scribunt romfea; Weitz., Heins., rhomphea; alii, rhompaea. Gis. ad oram jam pro nam.
195. Vat. B, Widm. a prima manu, Rat., Mar. a veteri manu, Sodomae nec. Vat. Q, Sodomite. Sichardus, Sodomus. Latinius, Sodomius. Recte Sodomita cinis: nam sicut Sodomita de cive Sodomae dicitur, cur de cinere Sodomae dici non possit? In Psychomachia [Col. 0390B] etiam dixit Sodomita libido. Hoc loco etiam intelligi potest Sodomita in cinerem conversus. In hymno octodecim martyrum de S. Cassiano: Quicinis gentes domitas coegit Ad juga Christi.
197. Egm., Palat., Hailsbr. a prima manu semper pro serpens; quod postremum probum est. Vide ante [Col. 0390C] vers. 176, Anguina verba exsibilat.
198. Weitz., sulphoris, et Aldum pro hac scriptura allegat, apud quem invenio sulphuris.
202. Elmenhorstius in notis ad Arnobium, pag. 9 libri I, verba similia Arnobii illustrat: Flammae aestuent, anhelum pectus spiritum jaciat ex ore: et lib. V: Ardescit . . . . . spumat, anhelat, exaestuat.
204. Egmond. apud Burmannum tom. I Anthol., pag. 736, pro div. lectione, digerit, quod non probat Burmannus pro egerit. Haec varietas lectionis in Egmondano codice, a Burmanno notata, Weitzium, Heinsiumque fugerat.
205. Heraldus ad Arnobium, pag. 37 libri I, advertit recte ab Arnobio ignem ultimum tormentum numerati, Torquetis, dilaceratis, exuritis, ut in his etiam Prudentii versibus observare licet. Seneca lib. I de Ira, cap. 19: Torserat per omnia, quae in rerum natura tristissima sunt, fidiculis, tabularibus, eculeo, igni, vultu suo. Apuleius Miles. X: Nec rota, vel eculeus more Graecorum tormentis ejus apparata jam deerant. [Col. 0390D] Sed obfirmatus mira praesumptione, nullis verberibus, ac ne ipsi quidem succubuit igni. Post ignem extremus agon ferae, aut gladius sequebantur.
206. Pal., discernit: legendum est decernit. Ita interpunxi. Alii, Decernit extrema omnium: Igni, etc.
207. Fabr., ignis grabato. Ox., igni ut grabato. Rott., ligno, grabato. Gifanius in vemens pro vehemens praefert lamminis, et ita in vet. lib. scribi ait, quoties ea voce Prudentius utitur. In aliis est laminis. An lectus ferreus a craticula ferrea fuerit distinctus, inter Gallonium et Sagittarium disputari, dixi ad vers. 354 in Laurentio. S. Vincentium in crate ferrea ustulatum in Martyrologio Romano traditur. Prudentius, Ado, Beda lectum et grabatum ferreum vocant. Existimo craticulam saepe vocatam lectum, quia in ea martyres recumbebant; sed fuisse nihilominus lectos ferreos, qui craticulae formam non referrent: nam in martyrologiis haec distinctio saepe clare exprimitur. Beda XIV cal. Maii: Eleutherius primum vicit lectum [Col. 0391B] ferreum, deinde craticulam, et ignem suppositum, postea sartaginem cum pice, et adipe ferventem. Vide etiam Martyr. Rom. ad diem 18 Aprilis.
Laniatur uncis denuo:208. Exerceatur, imperativus. —Quaestio, poena, examinatio, I.
209. Munera, officia, I.
211. Pernix, velox, I.
213. Palaestram, ad certamen, I.
214. Spes, in Vincentio. —Crudelitas, in tyranno, I.
215. Anceps, duplex, I.
217. Serrata, serra vocatur lima, I.
222. Ore, facie, I.
226. Excussus, excussio, I., Rat.
227. Punctis, guttis, Vat. A.
[Col. 0392B] 229. Igneum, ignitum, I.
230. Cauterem, lectum ferreum, Vat. A. Torrem Mar. Cauter et cauterium dictum, quod urat; quod interdum pro signo, interdum pro cura adhibetur, ut vis morbi ignis ardore siccetur. Cauteriata caro; id est incensa cauterio. Inde Paulus: Cauteriatam conscientiam habentes, id est corruptam; quia sicut caro cauterio, ita mens prava doctrina corrumpitur. —Lavit. humectavit, I.
238. Lugubre, flebile, I.
[Col. 0391C]209. Vat. B, illi: corrige ille.
211. In editione Teolii erratum est pernox pro pernix.
212. Alex., Widm., poene: lege poenae.
214. In glossa mendum erat in Laurentio pro in Vincentio.
216. Ald., hic martyr: lege hinc.
217. Nebrissa ait commodius dici potuisse lamina pro regula, ut apud Virgilium I Georg., vers. 143: Argutae lamina serrae. Acta habent: Jam enim truculentus minister proferri lectum cum ferreis jusserat costis, et addita subter carbonum congerie exurendum Dei martyrem applicare.
218. Ald., Weitz. cum Vat. Q, Urb. et plerisque aliis mss., dente infrequenti, quod Nebrissa exponit valde frequenti, nam in saepe auget. Giselinus testatur in nonnullis esse dente frequenti, quod amplexi sunt Cauchius, Salmasius, Heinsius et recentiores, producta ultima in dente ob mutam et liquidam dictionis sequentis, quod defendi quidem potest. Giselinus edidit [Col. 0391D] dente in frequenti, quod revera confirmatum reperi in Vat. P, et satis clare in Alex. Errores hujusmodi ex dictionum diversarum conjunctione saepe in Prudentio occurrunt, ut infra vers. 537, plerique legebant obis pro o bis.
224. Putat Peveratus alludere Prudentium ad priscum morem quo victores coronas ipsi assumerent, sed non aliter quam interposito prius Hell nodicarum judicio, ad quorum tribunal athletae post peractum certamen accedebant. Paschalius, lib. VI de Coron., cap. 22, ostendit coronam ipsis judicum manibus illius capiti imponi consuevisse, quem praeco victorem renuntiasset.
226. Mariettus ex suo codice notat pro diversa lectione excussio, quae est glossa, ut puto, tum in eo codice, tum in Rat. Heinsius accepit salis in nominativo. Id displicet Chamillardo, qui suspicatur, excussum [Col. 0392B] sale, quo nominativo usus est Ennius, Gallandius conjucit rogus excussus aspergine salis, ut ex vers. 221 subintelligatur iogus. Quod additur Punctisque fervens [Col. 0392C] stridulis, arguit intelligi excussum salem. Nebriss recte putat cum auctoribus glossarum, excussus esse substantivum pro excussione. Sic hymno 5 Cath., vers. 7, Incussu silicis Giselinus, editionem Daventriensem secutus, edidit excussus cinis, aliamque lectionem ineptam putat. In Actis id ita explicatur: Salis ignibus sparsi crepitantes minutiae per membra dissiliunt. In sermone olim S. Augustino et S. Leoni ascripto, qui verius est S. Leandri, ut probat Florezius tom. VIII Hisp. sacr. append. 1, Strepentis in patentibus visceribus salis injectio. Non invenio apud Gallonium et Sagittarium distinctam hujus tormenti mentionem.
227. Puncta Mariettus explicat guttas sans, ex glossa veteri, opinor.
228. Cauchius conjiciebat, frigitur: sed melius figitur, scilicet sal.
229. Gis. prima ed., post haec; alii, posthinc.
230. Widm. scribit chauterem.
231. Vat. B, vis inde; alii, vis unde.
[Col. 0392D] 232. Rat., Widm. supra, Mar. ad oram, immersa; melius in membra.
235. Virgilius II Aeneid., Ad coelum tendens ardentia lumina frustra: Lumina, nam teneras arcebant vincula palmas. S. Hieronymus: Oculis, quos tantum tortor alligare non poterat, suspexit in coelum. Vide alia in Comment. ad vers. 109.
238. Pal., traditur, Egm., Lugubrae in antrum traditur. Vat. A, Lugubre in antra truditur. Peveratus ait, describi hoc loco carcerem Tullianum: fortasse intelligit carcerem similem Tulliano; non enim Vincentius Romae carceri inclusus fuit.
241. Augustinus in Joann., Et in ipso carcere non omnes, sed pro meritis causarum in IMA carceris detruduntur. De carcerum differentiis consule Sagittarium de Cruciat. cap. 3.
1000 Exerceatur quaestio.244. Strangulant, claudant, Vat. A.
246. Diurni sideris, solis, I.
249. Barathrum, nomen immensae profunditatis, I.
252. Divaricatis, separatis, disjunctis, vel commutatis, I.
254. Crucis, supplicii, I.
265. Vafra, callida, I.
[Col. 0394B] 268. Commenta, commentor excogito. Commentum liber, qui ab aliquo doctore excogitatur, sicut commentum Servii liber, quem excogitavit super Virgilium; et facit praeteritum commentus sum, non commentatus, Iso.
270. Fulgurat, splendet, I.
271. Morsus, punctos dicit, id est foramina nervi, quae appellantur in Scriptura puncti, I.
[Col. 0393B]247. Hailsbr., horrendos. Corcinne hoc dictum, ut suos inferos, hoc est, interiorem tutioremque custodiam subter humum carcer habere intelligatur. In Actis SS. Chrysanthi et Dariae: Erat IMA custodia in carcere Tulliano, unde putor horribilis ascendebat, quia cloacarum cuniculis digesta domorum stercora illic jugiter decurrebant. Et in hoc decursorio erat ima, et lutea, et tenebrosa custodia, ut penitus lucifluus aer nec signum ibi diei, nec vestigium aliquod lucis ostenderet. In martyrio S. Ignatii: Tollite eum, imponite ei ferrea vincula, et in ligno pedes ejus concludite, et custodite eum in IMO carceris, et nemo eum neque per foramen videat. Vide comment. ad vers. 468 lib. II in Symmachum.
[Col. 0393C] 251. De hoc supplicio Eusebius, lib. V, cap. 1, Hist. eccles., Cum in carcerem conjecti in locis horrida caligine obsitis, et plenis molestiarum jacerent, et illorum pedes in crassas compedes impositi distinerentur, et ad quintum usque foramen longa intercapedine interposita distenderentur. S. Paulinus Natali 4, Nervoque rigescunt Diducente pedes: Ruffinus etiam hanc ligneam compedem nervum vocavit; puto, nomine tracto a nervis, quibus pedes in foramina tanquam in ocreas, inserti astringebantur. Sed nervus accipitur etiam pro quovis vinculo quo pedes aut colla vinciuntur. In Actis SS. martyrum saepe lignea illa compes cippus appellatur, mansitque nomen apud Hispanos cepo. Cap. XVI Act. apost., vers. 24, lignum dicitur: Misit eos in interiorem carcerem, et pedes eorum strinxit ligno. Graeci κατ` ἐξοχήν vocant etiam lignum, ξύλον. Henricus Valesius ad loc. cit. Eusebii ita illud describit: Truncus fuit ligneus, quinis hinc, et inde [Col. 0393D] foraminibus certo invicem spatio divisis excavatus. In haec foramina, tanquam in ocreas quasdam, pedes inserebantur noxiorum, et vinculis seu nervis astringebantur. Vide plura apud Sagittarium cap. 2.
252. In Actis: Divaricatis praeterea, et distentis cruribus, ligno pedes ejus constringite.
256. Fando dicitur vel passive, vel active. Virgilius II Aeneid., Fando aliquid si forte tuas perventit ad aures. Idem lib. cit., Quis talia fando. Quaerat aliquis an ante S. Vincentium alii fragmentis testarum suppositis cruciati fuerint. De S. Felice hoc ipsum tradidit S. Paulinus Natal. 4, Sternuntur fragmina testae, Arceat ut somnum poenalis acumine lectus. Pari supplicio affectus est Eustratius apud Nicephorum lib. VII, cap. 14: quanquam Nicephorus potius innuit [Col. 0394B] fragmentis testarum corpus Eustratii fuisse confricatum. S. Damasus de Eutychio martyre: Testarum fragmenta parant, ne somnus adiret. Novam poenam vocavit etiam S. Damasus: Carceris illuviem sequitur nova poena per artus. Prudentius fortasse solum intelligit novam hanc, et inauditam fuisse poenam in oppido aut provincia ubi Vincentius torquebatur. Sagittarius cap. 2 hunc cruciatum expendit, neque solum in carcere, sed etiam extra eum hanc volutationem in testulis aliisque rebus acutis locum habuisse ostendit. Constat praeterea testaceis hujusmodi fragmentis corpora martyrum defricuisse tortores, ex Eusebio Caesariensi, Socrate et Martyrologiis.
[Col. 0394C] 257. Vat. A scribit, fracmenta. Mar. male pro div. script., testarum praebet.
258. Hailsbr. scribit herta. Mar., ungulis; supra recenti manu pro div. lect., angulis, quod verum est.
259. Acuminare verbum est Plinii et Lactantii.
260. Tornaes., nonnulli Weitziani, jacenti. Rott., Gis. ad oram, sternere. Conjicit Heinsius jacentis sternier. Sed non male procedit lectio vulgata.
261. Cellarius ait interpretes non attigisse hunc locum, quia aliquid dissonum est in sententia, nisi forte legendum, Totum cubile spiculis Armant dolores anxios. At Prudentius videtur, metonymia usus, ponere dolores anxii pro fragmentis ipsis testularum, quibus dolores anxii efficiuntur.
263. Prag. mendose, insomno. Widm. supra, Prag., subtus latus.
266. Vat. B, Rat., Mar. supra, Weitz, meditator. Melius meditatus.
[Col. 0394D] 267. Weitz. cum. Egm., Hailsbr., Beelzibulis. Widm., Beelzeb. Alex. a prima manu, Belzebolis. Vide comment. ad vers. 78 hymni 12 Cath. ubi dixi Drusium praeferre Belzebulis.
268. Weitz. scribere maluit comenta cum Hailsbr. Glossa a vero longe aberrat, nam commentus est praeteritum verbi comminiscor. Praeterea commentor facit commentatus.
269. Carceralis, carcereus, vocabula sunt vix ab antiquioribus Prudentio usitata.
270. Ald., Vat. A a prima manu, Weitz., Hailsbr., Widm., Gifanius ex vet. lib., in fulgere legunt fulgorat.
271. Morsus stipitis non sunt ligni foramina, quasi lignum plantas morderet, sed est morsus ille quo [Col. 0395C] duo ligna compedis incastrantur. Ducangius docet apud scriptores infimae aetatis praesertim puncta dici ea quae in singularum linearum initio et fine describuntur, vel subula punguntur, intra quae exarantur ipsarum linearum ductus quos sulcos vocant, quod maxime in codicibus e pergamenis confectis observatum. Id Ducangius verbis Isonis in glossa confirmat.
Locus tenebris nigrior.273. Hic, tunc, I.
280. Nectar, omnem suavitatem, I.
282. Cominus, prope, I.
283. Augustior, excellentior, nobilior, I.
284. Compellat, nominat, I.
290. Munia ministeria, vel officia, I.
298. Compensat, retributionem reddit. —Intermino, [Col. 0395C] interminato, infinito, Iso.
299. Collegam, collega: lego, legas, legatione fungor: inde collega, qui simul legatione fungitur; et collega, socius crucis. Potest appellari omnis passio [Col. 0396B] quae in martyribus potest inferri, I.
301. Pone, pro depone, I.
305. Haec ille, aiebat angelus, I.
309. Hoc, lumen. I.
310. Obsessor, custos, I.
312. Feralem, asperam, I.
314. Praedulce valde dulce, I.
[Col. 0396C] 315. Aemulae, imitatricis, Iso.
316. Reddit. imitatrix per echo respondit; nam aemula vox imitatrix dicitur, Iso.
318. Admota, adjuncta, I.
[Col. 0395C]272. Giselinus in suo ms. et editione Daventriensi invenit ruptis catenis, et intelligit ferrea vincula quibus ligna ἡμικυκλικῶς certis locis excavata committebantur, arcteque vinciebantur, adeoque existimat sententiae auctoris magis convenire catenis quam cavernis; sed ad marg. apposuit catenis. Foramina ipsa cippi intelliguntur esse cavernae, si cavernis legatur, [Col. 0395D] ut habent plerique.
273. Rat. contra metrum, agnoscit tunc.
279. Widm., vestiri, perperam.
280. Nebrissa ait nectar poni pro ambrosia, quae livinum spirat odorem. Verum etiam nectar divinum spirat odorem. Vide comment. ad vers. 388 hymni 2 Peristephan ω n.
284. Egm., Hailsbr., hic: lege his.
289. Ald. mendose, decussa jam.
294. Ald., Torn., Gall., Fortissimisque fortior. Vera lectio Fortissimorum fortior, de qua loquendi ratione dictum ad vers. 77 hymni 12 Cath. In Rat. recens corrector, abrasis prioribus, scripserat Et fortium fortissime.
299. Ald., proprieque, minus recte. In glossa fortasse [Col. 0396C] legendum collega crucis socius crucis. Crux potest appellari.
301. Abest hoc a Rat. et Mar., quod tamen addi necesse est. Vas pro corpore mire et nove a Lucretio, et hoc loco venustissime a Prudentio dictum, observat Gifanius: de quo nos plura alibi. Prudentius in conclusione operum vers. 26, Ut obsoletum vasculum caducis Christus aptat usibus.
304. Animas ab omni labe puras statim post obitum in coelum abire, rursus fatetur Prudentius.
308. Hailsbr., proditor, quod Heinsio non displiceret, si alii codices assentirentur. Melius tamen est proditur, quod in plerisque codd. legitur.
310. In Rat. videtur fuisse luminis; sed recte factum est liminis.
[Col. 0396D] 313. Psalmos hymnosque sacros inter tormenta saepe martyres concinebant. Vide Romanum vers. 837 et seq., et Agnem vers. 53 et seq.
315. Instar loco nominis ponitur.
316. Conclave pro cubiculo secretiori Terentius et Plautus posuerunt.
318. Heumannus in Poecil. tom. II, lib. III, pag. 364, monet legendum admota pro admonita. At admota, ut observat Gallandius, jam legebatur: neque ego scio quis legerit admonita.
321. Chamillardus vernare exponit splendere, sicut Plinius lib. VIII, cap. 27, ait de angue, Nitidusque vernat. Melius tamen propria significatione tam apud Plinium quam apud Prudentium vernare accipietur pro novo quasi vere renidere, et pullulare.
1005 Ruptis cavernis dissilit.327. Volvit, cogitat, I.
330. Benignis fotibus, blandis, mitibus nutrimentis, I.
334. Cerneres, si adesses, I.
335. Praefultum, stratum, I.
336. Siccare, tergere, I.
[Col. 0398B] 341. Linteam, ad reliquias faciendas, I.
343. Tutamen, firmamentum, protectionem, I.
345. Manceps, custos, manu capiens; manceps, qui mancipat, et qui mancipatur, servus inde emancipatus liber a servitio nec mancipi, id est, liber, indeclinabile, I.
[Col. 0397B]329. Duo Heinsiani cum Thuan., Vat. Q, Alex. recentiores, exemptus carceri; alii, carcere.
333. Cellarius ex oppido interpretatur Saguntum. At certum est ex Actis esse Valentiam. Hymn. 1 Per Calagurris dicta est oppidum, et quaevis urbs recte oppidum dicitur. Cod. Theod., leg. 2 de Monachis, [Col. 0397C] civitas et oppidum pro eodem ponuntur. Diaconi praecipue ad visitandos martyres in carceribus detentos videntur fuisse destinati. Sed dubium non est quin alii etiam Christiani viri et feminae id fecerint, ut ex historiis Actisque martyrum liquet.
335. Gis., perfultum; alii, praefultum. Giselinus et Chamillardus explicant dorum et asperum quomodo solent esse distenta et farta: a quibus longe dissentio. Nam cum fulcrum sumatur pro lecto, quod fulcris lectus erigatur et fulciatur, et fulcrum dictum sit a fultum, hinc praefultum torum vocat ab ipsis fulcris, quasi bene erectum et fultum. In sermone S. Leandri, de quo supra: Jubet invida mens, lenioris strati fulcra substitui.
337. Duplices sulci dicuntur, quia ungulis bisulcis excarnificatus martyr fuerat. Vide hymn. I Per., vers. 44.
338. Notanda est consuetudo veterum Christianorum, qui catenas et vulnera martyrum religiose deosculabantur. [Col. 0397D] Tertullianus lib. II ad Uxorem: Quis (paganus) ad osculanda vincula martyris reptare (uxorem Christianam) patietur? Confer Martyrologium Adonis nonis Junii, VI idus Septembris, et Martyrologium Romanum IX cal. Julii. Constantinum cicatricibus eorum qui Christum confessi fuerant et tormenta subierant, labra admovisse refert Theodoretus lib. I, cap. 2. Optatus lib. I contra Parmenianum ad hanc consuetudinem respicere videtur: Os nescio cujus martyris, si tamen martyris, libare dicebatur: quod ait de Lucilla Donatistarum patrona.
341. Ald., Gis., lineam; potiores, linteam. Mirabile fuit veterum Christianorum studium in reliquiis martyrum conservandis, praesertim in sanguine colligendo, quod a nemine clarius quam a Prudentio descriptum est: cui aperte concinunt Acta: Videres circumstantium frequentiam sancti vestigia certatim deosculando prolambere, vulnera totius laceri corporis pia [Col. 0398B] curiositate palpare, sanguinem linteis excipere, sacra veneratione posteris profuturum. Haeretici, qui venerationem sacrarum reliquiarum insectantur, vellem, adverterent, haec ipsa Acta in ecclesia S. Augustini tempore legi consuevisse, et saepius a S. Augustino laudari.
[Col. 0398C] 345. Chamillardus mancipem intelligit praefectum carceris, ut in cod. Theod. dicitur manceps thermarum, manceps salinarum; quin necessarium sit ut manceps carceris illi ministerio fuerit mancipatus, quod vult Nebrissensis. Proprie autem manceps est qui manu capit. Turnebus Adversar. lib. I, cap. 13, mancipem in Prudentio explicat custodem carceris, quem optionem carceris ab Ambrosio appellari observat.
347. Hic etiam Prudentius vetustatem consciam appellat ut in hymno octodecim martyrum, vers. 164, priscam vetustatem. Atqui saeculo IV res isthaec accidit.
348. Prag., Christo. Alex., reddidit; supra, credidit, quod retineri debet.
350. Rat., Vat. B a prima manu, densum. Mar., densae, sed sae factum, abrasis prioribus litteris.
354. Mar., contulit; ad marg., contigit, cum aliis. Nebrissensis quietem explicat, quia obdormivit paululum. Acta ita habent: Delatus namque Dei martyr [Col. 0398D] ad lectulum, ac piis sanctorum manibus in strati mollitie repositus, mox pretiosam resolutus in mortem coelo spiritum reddidit.
356. Gis. 1 ed., est mortis; in 2 ed., et mortis. sed emendavit est mortis, quod non displicet. Alii plerique et, ut suspendatur oratio usque ad vers. 367. Et tunc victor spiritus est oppositio: quasi dicatur, Vincentius, hoc est victor ejus spiritus coelum capessit.
357. Ald., Weitz., Gis. in contextu, hujusmodi. Plerique, ejusmodi.
358. S. Fulgentius in sermone de S. Stephano: Hodie miles egressus est de ergastulo carnis. Cum ergastulum sit poenarum locus in quo vincti operantur, belle id corpori convenire observat Chamillardus, cui tamen barbarum et insolens verbam videtur corporalis. At Seneca ep. 58 et 78 non semel eo usus est, etiam composito incorporalis.
Ipsumque vulsis nexibus362. Erutam, ablutam, I.
366. Rejecit, degit. —Aulaeis, palliis lectuli: aulaea proprie ab aula Attali regis dicta proprie cortinae; sed hic pro vestimentis lectuli ponitur, I.
369. Tramite, a transmittendo, I.
373. Stipant, circumstant, I.
378. Irrita, provocata, I.
[Col. 0400B] 379. Lividum, invidum, I
380. Efferata, ferina, I.
391. Gregalis, collecta: plebs est rustica, et proprie gregales vel gregarii vocantur qui equitum greges proficiscentium in hostem minant, I
392. Titulumque, epitaphium, memoriam. —Figat, scribat, I.
[Col. 0399B]363. Ald., Tornaes., Gis., et nonnulli vulg., inclytam. Egm., Pal., Ambr., Thuan, Altin., Oxon., Rott., elutam, quod tenent recentiores, etiam Ruinartius cum Heinsio; et id placebat Gallandio ob vocem lavacris, quamvis ediderit inclytam. Exstat etiam elutam in Vatt. A, P, Alex., ubi glossa ablutam, in Urb. [Col. 0399C] ablutam in contextu. Weitz. cum nonnullis suis, Vatt. B et Q, Mar., Prag., Rat., erutam, et in Mar. supra lavacris, recentiori manu pro div. lect. periclis. Cum tot veterrimi sint codices pro erutam, et id metri lex postulare videatur, praefero erutam, nam inclytam in mss. non reperitur, et ex Aldi ingenio profluxisse jure existimat Heinsius. Quod si elutam legas, tunc secunda corripienda erit, et vel solius Prudentii auctoritate id fieri posse sustinebo. Posset conjici elitam ab elino, purgo, quod verbum Lucilio tribuitur.
365. Aldus ediderat recline, probe: correxit reclive: nihil erat necesse mutare. Vide comment, ad vers. 150 hymni 4 Cath., Jaceat recline.
366. Rat., Mar. a prisca manu, redegit: melius rejecit. In glossa legam redegit.
370. Vat. A, servatur: lege reseratur.
371. Prag., caesus ab impio, non male.
375. Vat. A., et a secunda manu B, Mar. ad oram, Pal., omnes Heinsiani, et alii, missum. Ald., Weitz., [Col. 0399D] Gis. cum multis mss., missus, quod mihi magis arridet. Cellarius et Teolius aiunt mss. habere missum, non missus. At mss. variant, et vett. edd. nobiscum faciunt.
383. Ald. male distinguit exsultans ait Rebellis.
390. Romani sceleratos homines morte affectos honore sepulcri privabant, eorumque corpora aut in Tiberim unco protrahebant, aut avibus et canibus discerpenda relinquebant. Christianos vero hac ignominia afficiebant, ne fideles ad eorum sepulcra confluerent. Eleganter Lactantius, libr. V, cap. 11, de crudelitate adversus Christianos: Nemo hujus tantae belluae immanitatem potest pro merito describere, quae uno loco recubans, tamen per totum orbem ferreis dentibus saevit, et non tantum artus hominum dissipat, sed et ossa ipsa comminuit, et in cineres furit, ne quis exstet sepulturae locus. Quasi vero id affectent qui Deum contentur, ut ad eorum sepulcra veniatur, ac non ut ipsi [Col. 0400B] ad Deum perveniant? Plura ex historiis et Martyrologiis congesta Gallonius et Sagittarius proferunt.
391. Gregalis de contubernalibus, aut sociis, praesertim vilibus hominibus, quasi per contemptum dici solet.
392. Vatt. A, P, Alex., Oxon., Alt., Thuan., [Col. 0400C] duo Torrent., scripti Cauchiani, Heinsius, fingat, Ald., Vatt. B, Q, Mar., Weitz., Gis., figat: quod magis placet. Sermo est de sepulcri epitaphio, quod titulus dicebatur: et a titulo seu inscriptione sepulcrum ipsum dictum est titulus. Chamillardus affirmat Nebrissensem non intellexisse hunc locum, quia de epitaphio explicuit, et provocat ad vers. 45 hymni 12 Perist., Parte alia titulum Pauli via servat Ostiensis. Verum hoc ipso loco quid prohibet intelligi sepulcri inscriptionem, quae poetice ponatur pro ipso sepulcro? Praeterea ab inscriptione sepulcrum dictum est titulus, ut dixi, et poterit titulus pro epitaphio hic sumi, alibi pro sepulcro. Martinus Roa, de Die natali sacro et profano, cap. 21, de titulis erudite disserit. Ait vela olim ante aras fuisse posita, interdum pura, interdum pieta, quae tituli dicebantur: quae cortinas regias appellavit Ambrosius ad Marcellinam scribens. Addit titulum etiam accipi pro ecclesia, quod in loco ubi erat erigenda, crux in titulum poneretur, et ita explicat Prudentii versum, Titulumque figat martyris, [Col. 0400D] id est titulum in crucem statuat, ut sacer locus significetur ecclesiae designatus. Sed redit iterum ad vela: nam haec cum depictis martyrum imaginibus, aut sola nominis inscriptione tituli martyrum dicebantur. Conjectatur etiam ex Paulino, et consuetudine Romana etiamnum vigente, eos titulos pro foribus ecclesiae collocari solitos. Nunc enim Romae festus adhibetur ornatus, id est ramorum ac frondium serta, quae festones vocant. In his orbes, aut quadra ex intervallo relicta, quibus tituli sive vela depictis sanctorum imaginibus includuntur. Paulinus: Sanctaque praefixis obducant limina lamnis. De quibus titulis Roa Prudentium accipit in Hippolyto vers. 183, Ipsa, illas animae exuvias quae continet intus, Aedicula argento fulgurat ex solido. Verum ut rem ad sua principia revocemus, a titulo sive epitaphio sepulcri, ut aiebam, nomen tituli translatum est ad sepulcrum, memoriam, confessionem, basilicam martyrum, ac, si vis [Col. 0401C] ad illa vela de quibus Roa disserit, et quibus, ut ego conjicio, imagines, quae nunc altaribus imponuntur, originem debent suam. Consuetudo vero illa erigendi crucem in titulum antiquissima est, ut videri potest in notis Baronii ad Martyrologium Romanum, et in libro Sagittarii de martyr. Natal. cap. 3. Ac notandum saepius occurrere phrasin crucem figere, ut in Prudentio, Titulumque figat martyris: adeoque probabile est Prudentium eam consuetudinem innuere. In Ecclesia Romana antonomastice tituli appellatio haesit iis ecclesiis quae cardinalibus in titulum conceduntur. Verisimile etiam est titulum qui pro quolibet sacerdote ordinando requiritur, inde traxisse nomen, quod olim plerumque non admitterentur ad sacros ordines, nisi alicui titulo, sive basilicae, aut ecclesiae addicti essent. Quod autem Roa aliique aiunt, quoties ecclesia olim esset erigenda, crucem erectam in titulum, id inde profluxisse opinor, quod cum primis temporibus ecclesiae erigi consuevissent [Col. 0401D] ubi titulus sive sepulcrum martyrum esset, postea erectae etiam fuerunt ubi nullum erat hujusmodi sepulcrum, et crux erigebatur, quae pro titulo esset. Mazochius ex cap. XXVIII Genes., vers. 18 originem repetit: Surgens ergo Jacob mane, tulit lapidem quem superposuerat capiti suo, et erexit in titulum, etc. Ait Mazochius titulum esse quemvis etiam mutum lapidem, modo ad transmittendam memoriam valeat.
Mentem resolvit liberam,394. Ah! interjectio, I.
396. Exponit; projecit. —Carices, carectum locus, ubi carices nascuntur; carix vero herba similis civario crescens in locis palustribus; unde etiam carex herba vilissima similis cibaria; quae lixa dicitur, I.
401. Clangens, ales canons, I.
403. Impetu, de, I.
405. Excubat, vigilat, I.
410. Infestus, non fessus, I.
411. Oculosque, scilicet lupi, I.
[Col. 0402B] 412. Exegit, pellit corvus, I.
414. Ausit, possit, I.
417. M lignum, adverbium, I. Maligne, Mar.
423. Spiculis, angustiis, I.
424. Figebat, perdurat, I.
428. Vacuisque, ab anima, id est mortuis, I.
430. Hunc, tuum, I.
433. Nullus, respondet ille, I.
434. Immanitas, feritas, I.
[Col. 0401D]393. Widm., frendet; supra, frendit.
394. Vat. A, addirum. Vat. B, ac dirum. Mar., Rat., a dirum. Alex., adirum; supra, ah! dirum, quod verum est.
397. Ambr., Thuan., Vat. A scribunt famis; alii, etiam veteres, fames.
400. Hailsbr., tractu: melius tactu.
401. Chomillardus ad solam aquilam id refert, [Col. 0402C] quia clangere proprie aquilarum est. Sed cum it Actis dicatur: Cum adventantes avos reliquas, ac pernicibus metuendas alis quodam impetu eminus fugaret, et aquilae non nominentur, nihil prohibet quominus si qua clangens de quavis ave accipiatur. Et clangor non minus ad grues aliasque aves, quam ad aquilas referri potest, quamvis auctor carminis Philomelan aquilis clangorem tribuat. Est enim clango verbum expressum ad similitudinem soni. Itaque clangor ali antiquis ascribitur fulicae, accipitri, anseri, gruibus, passeri, phoenici, gallinis. Exempla exhibent lexicographi. Etiam de latratu canum clangor dicitur.
402. Alex., Ambr., Thuan., circumvolarat, quod Hensio rectius videtur. Plerique circumvolaret.
404. Hailsbr., fuga: legendum fugam.
405. Vide lib. III Regum, cap. XVII.
406. Notat Teolius portitor muneris occurrere apud Arnobium, et portitores apud Sidonium: addere potuit Virgilium, Statium et alios qui ea voce utuntur.
407. Plerique Heinsiani, Vat. A., Hailsbr. a prima [Col. 0402D] manu, Alex. et alii, sedule, quod minus obvium est quam sedulo. Ald., Mar., Weitz., et alii, sedulo. Egm. perperam, sedulae.
408. Irremotus pro non remotus ex solo Prudentio a Forcellino recensetur.
410. Iso fortasse legit infessus, aut exposuit non festus.
413. Perfidi pro infidelibus sumitur a scriptoribus ecclesiasticis, ut dictum est.
415. Virg. I Aen., Impar congressus Achilli. Catullus in Epithal., Pugnare duobus.
416. Vat. A corrupte, cessisce.
421. Ald. mendose, audiendi. Virgilius lib. IV Aeneid., Quis tibi tunc, Dido, cernenti talia sensus!
432. Weitz cum suis, Rat., frangit.
1013 Sic frendit, et corpus sacrum439. Ignoscit, mitescit, parcit, I.
446. Scabri, saevi. —Murices, Petrarum summitates, I.— Murices sunt summitates altissimae petrae; uliter murex ponitur pro purpura, Vat. A.
447. Recessus, secreta. —Scrupeos, asperos, id est lapideos, I.
450. Cymham, navis, I.
455. Lembulo: lembus naricula piratica, vel extrema pars inauratae vestis, I.
457. Sparteus, spartus est frutex spinosa, vel junrus, Mar. De sparto follis, id est de palma; unde et sportulana: et Romani parricidas cum gallo, et simia, it serpente in culleum, id est in tergum bovis undique [Col. 0404B] consutum in mare praecipitabant, I.
458. Culleus, fasciola assuta intrinsecus, culleus tunica ex sparto: spartus est frutex sine foliis ab asperitate vocatus; culleus saccus in quo rei inclusi mittebantur in mare, I. Culleus est corbis ex viminibus contexta, sive follis ex corio factus, Mar.
461. Emices, vadas, exilias, I.
462. Praepes, velox. —Palmula, remo, I.
466. Nomen, scilicet cui, I.
467. Barbarus, rusticus, I.
469. Funale, funerale, I.
471. Emensus, navigans, I.
[Col. 0403C]437. Ammianus, lib. XXII, de Georgio et sociis sub Juliano: Quo non contenta multitudo immanis dilaniata cadavera peremptorum camelis imposita vexit ad lacus: iisdemque subito igne crematis, cineres projecit in mare, id metuens, ut clamabat, ne collectis supremis, aedes illis exstruerentur, ut reliquis qui, deviare a religione compulsi, pertulere cruciabiles poenas adusque gloriosam mortem intemerata fide progressi, et nunc martyres appellantur. Rittershusius in comment. ad epist. Plinii de Christianis legit vexit ad litus, et subdito igne. Epiphanius haeresi 76 cineres Georgii in ventos dispersos narrat: negat autem inter martyres recipi debere, quia non ob Christiani nominis professionem, sed ob violentiam qua civitatem et populum oppresserat, a gentilibus fuerat peremptus. Erat autem Georgius episcopus Arianus intrusus, exturbato Athanasio.
441. Hailsbr., mobile, non male.
442. De motu in aqua Virgilius, lib. I Georg. vers. [Col. 0403D] 369, Aut summa nantes in aqua colludere plumas. Idem Virgilius de agitatione ventorum lib. VI Aeneid., Foliis ne carmina manda, Ne turbata volent rapidis ludibria ventis. Horatius, de Navi lib. I oda 14, Ventis Debes ludibrium.
443. Ald., Tornaes., et nonnulli vulg., Austris feretur flatibus, ex quo conjiciebat Cauchius Austris feretur flantibus, vel Austri feretur flatibus. Plerique, Vagis feretur flatibus, nisi quod in Thuan., Gis. ad oram, et Fabr. est fluctibus pro flatibus.
445. Widm. vitiose, aut suffragosis.
447. Virgilius lib. VI, Spelunca alta fuit, vastoque immanis hiatu Scrupea
449. Ald., Mar. a prima manu, Weitz., et quis. [Col. 0404C] Eadem varietas alibi occurrit.
450. Mar., paratus, et loco glossae, peritus. Plerique scribunt cumbam. Equidem nescio quo pacto scripserit Prudentius, et communior est scriptura cymba.
453. Widm., Mar., palustri cespite.
458. Uxoricidae in Hispania post strangulationem, in vase ligneo cum gallo, angue, cane, fele inclusi in flumen projiciuntur, idque Hispanice dicitur encubar. Confer Hurtadum de Martyr. res. 35, digr. 2, qui id ita refert; sed, ut audio, gallus, anguis, canis, felis non vivi cum occisi rei corpore includuntur, sed solum supra culleum, sive dolium humanitatis simul, et infamiae causa depinguntur. Fortasse temporum et locorum varia fuit, et est consuetudo. In Actis: Insuatur, inquit, complicitum cadaver in culleo parricidae.
459. Weitz. cum Widm. et Hailsbr. scribere voluit conexus.
461. Virgilius lib. VI Aen., Juvenum manus emicat ardens.
462. Giselinus indicat rotante tanquam diversam [Col. 0404D] lectionem pro rorante. Vat. A pro div. script. praepes pro praeceps. Heinsius praetulit praepes cum Ambr., Thuan., Rott., tribus Torr., praesertim cum paulo ante praeceps praecesserit. Certe sententiae magis convenit praepes.
469. Mar., fanalem, recte supra correctum per funale. Glossa Isonis ridicula est, quasi funalis sit a funere, et non potius a fune. De texto substantivo vide exempla apud Gifanium, et comment. ad vers. 16 hymni 10 Cathemerin ω n.
470. Vat. A, suto, cum aliis, sed supra pro div. lect., sancto. Prag., scuto, male.
Mansuescit, et elementia476. Straverat compescuerat, I.
480. Vasti, ampli, I.
482. Dehiscere, dividi, I.
483. Dum, usque dum, I.
485. Ipsa, virtus, I.
[Col. 0406B] 491. Pignoris, commendationis, I.
494. Vectam, scilicet fiscellam. —Marmore, mari, I
498. Phaselo scindere, navi sulcare, I.
501. Relatos, artus, I.
504. Carina, ima navis, I.
[Col. 0405B]475. Narrat id Matthaeus cap. XIV.
478. Virgilius in fine lib. VII: Celeres nec tingeret aequore plantas.
483. Ald., Sich., et alii ante Giselinum contra metrum, dum profundo aridum. Vat. A, Hailsbr. a prima manu, dum fundo arido, quod non displicet. [Col. 0405C] Hamartig. vers. 474, Aruit et medio sitiens sub gurgite limus. Vide comment. ad hunc versum.
484. Ald., Tornaes., Galland., Sich., Secura plebs incesserit. Mar. a prima manu, Rat. a prima manu, Vat. B, Alex., nonnulli Heinsiani, Weitz., Hailsbr. supra, iter terit, quod etiam invenit Giselinus in quodam codice emendatissime exarato canonicorum B. Catharinae Noviomagensium. Ipse praefert iter legit cum suo ms., et alio Buslidiensi, utpote mollius et poeticum magis. Thuan., Secunda plebs iter legit. Unus Torr., Secura plebs iter terat; Rat., iter gerat. Mar. a secunda manu, Egm., Pal., Vat. A, iter gerit. Rat. aliena manu, iter tulit. Plerique recentiores cum Giselino, iter legit.
485. Vat. A pro div. script., et ipse. De S. Quirino in ejus hymno eodem fere commemorantur.
487. Prag., Vat. Q, Urb., passibus. Alex. cum aliis, lapsibus; supra, cursibus.
490. Vat. A, spuma cadens, male.
494. Virgilius lib. II Aen., Pelagoque remenso. Pro [Col. 0405D] mari marmor apud Virgilium, aliosque passim.
496. Aestus maris hic intelligi poterit pro agitatione ex vento orta, et non pro fluxu, ut hic refluxui opponitur. Nebrissa de fluxu id accipit, quod, ut opinor, voluit Teolius, qui tamen scripsit. Undarum refluxu sequente, et vento. Chamillardus sententiam viri peritissimi et, ut ait, mathematicorum facile principis, profert, qui putabat in profundo maris fieri eodem modo quo in corporibus febriculosorum. fermentationem cujusdam materiae, qua fermentatione inflatur mare ut massa dum fermentescit. Addebat aestus periodos non esse magis supra captum intelligentiamque nostram, quam periodos febris tertianae aut quartanae.
501. Vat. A, delatos: corrige relatos.
506. Mar. a prima manu, successus, sed factum [Col. 0406B] cum plerisque secessus. Aldus et nonnulli vulg., recessus.
509. Widm., Mar., tum cura Victorius, Dissert. philolog., pag. 16, hinc ostendit difficultatem quae persecutionum tempore erat sepeliendi corpora SS. martyrum, adducitque haec verba ex epitaphio S. [Col. 0406C] Alexandri martyris sub Antonino Pio: O tempora infausta, quibus inter sacra et vota ne in cavernis quidem salvari possimus. Quid miserius vita? Sed quid miserius in morte, cum ab amicis et parentibus sepeliri nequeant? Vide Aringhum Rom. subterr. lib. I, cap. 3 et seqq., ubi certiora ad eam difficultatem confirmandam invenies monumenta: nam inscriptionem S. Alexandri non esse confictam frustra nonnulli laborant persuadere. Pietas vero Christianorum in corporibus defunctorum, etiam non martyrum, sepeliendis insignis erat, ut ex hymno Exsequiarum liquet; neque ethnicis ignota: eam enim laudat Julianus Apostata, etiam cum impiam religionem Christianam vocat, epist. 49 ad Arsacium pontificem: Convertamus oculos ad ea quibus impia Christianorum religio creverit, id est, ad benignitatem in peregrinos, ad curam ab illis in mortuis sepeliendis praestitam, et ad sanctimoniam vitae quam simulant.
512. Horatius, lib. III, oda 30, dixit laudem posteram. [Col. 0406D] Nebrissa vitam posteram intelligit diem judicii satis apposite, quod confirmari potest hymn. S. Fructuosi vers. 136, Sed ne relliquias resuscitandas. Et mox cum Domino simulfuturas, Discretis loca dividant sepulcris, etc. Sed fortasse Prudentius intelligit corpus S. Vincentii a fidelibus fuisse reservatum posteris, sive in posterorum beneficium. Sic ante vers 343, de ejusdem martyris cruore: Tutamen ut sacrum suis Domi reservent posteris.
513. Steph. Antonius Morcellus, in elegantibus et pereruditis commentariis ad calendarium Ecclesiae Constantinopolitanae, tom. I, pag. 134 et seq., his versibus confirmare nititur veterem fuisse consuetudinem, quod olim Christiani solemnem martyrum cultum a translatione maxime auspicati fuerunt: Quippe putat apud nostrates idem plane fuisse levare corpora martyrum, atque honores coelestes martyribus [Col. 0407B] rite decernere. Advertit sic a Prudentio utramque sepulturam memorari, ut priore justa mortuo persoluta, posteriore summum honorem martyri habitum facile intelligatur. Quam interpretationem libens exposui, ut eam teneant quibus probetur: acute enim excogitata ea est. Sed Prudentius nihil, ut puto, aliud vult, nisi S. Vincentio non potuisse honorificum erigi altare persecutionis tempore, quod, pace reddita, erectum fuerit: cum interea eum Christiani pro martyre haberent et colerent, cujus reliquias, etiam dum viveret, reservarunt, ut suis posteris essent tutamen. In Actis id luculenter expressum est: Itaque propter gentilium furorem non valentes eum digno venerationis tumulare cultu, ad quamdam parvulam detulerunt basilicam sepeliendum. Tandem autem cessante perfidorum crudelitate, ac fidelium crescente devotione, beatissimus martyr ad sepulturae honorificentiam inde levatus, digna cum reverentia deportatur, [Col. 0407C] et sub sacro altari extra muros ejusdem civitatis Valentiae ad quietem reponitur. In actis S. Saturnini: Tumulariam (al. tumultuariam ) eo tempore meruit sepulturam, scilicet propter furorem gentilium. S. Valerium, qui non diu post S. Vincentium obiit, templum S. Vincentii sui diaconi nomine erigi in oppidulo Aneto curasse lectiones officii proprii Hispanici referunt: quod monumentis antiquis non confirmatur.
Quae turgidum quondam mare515. Altar, recessus, I.
517. Subjecta, membra, I.
519. Auram, gratiam, I.
520. Perfusa, scilicet coelesti gratia, I.
521. Corpus, locus, I.
[Col. 0407B] 525. Illis, Machabaeis, I.
[Col. 0408A] 527. Malorum, laborum, I.
528. Supremus, novissimus, I.
529. Sector, Isaiae, I.
531. Segmenta, partes: proprie sunt vestes muliebres, sed non in hoc loco, I., Vat. A.
[Col. 0407C]515. Rat., quietam, sed correctum quietem. Ald., debitum, videlicet altar debitum. Giselinus ita ediderat. sed correxit debitam, quod habent codd. vetustiores nostri et Heinsiani.
517. Chamillardus ait Prudentium accepisse sacrarium pro pastophorio seu secretario, nempe illa templi parte ubi sacra reponuntur, et ubi sunt sancta sanctorum. Sed cum sacrarium significet etiam altare, de altari potius id accipio, de quo paulo ante Prudentius, et cui ossa SS. martyrum subjici, testatur in fine Eulaliae et octodecim martyrum Caesaraugustanorum.
[Col. 0407D] 518. Vatt. A, B, Mar., Rat., Prag., jam jamque ad aram. Melius imamque ad aram. Alex. a prima manu, imamque ad oram, minus apposite. Videtur innuere Prudentius distinctionem inter aram et altare, et corpora sanctorum fuisse condita sub altari, et non sub ara, sed ad aram subter humum. Vide comment. ad vers. 170 Passionis Hippolyti.
519. Nebrissensis, Chamillardus, Cellarius explicant ossa martyrum integra manere conservata divino munere. Teolius multo melius intelligit de sacramento eucharistiae, quod in altari et super ossa martyrum peragebatur. Vide comment. ad hymn. S. Eulaliae vers. 213. Existimo etiam Prudentium alludere ad foramen vel foramina quae in superiore parte sepulcrorum SS. martyrum aperiebantur, per quae [Col. 0408B] oraria, nardus, et oleum immittebantur, ut per contactum tumuli virtus miraculorum manifestior redderetur: quasi vellet Prudentius eam virtutem e coelestis muneris, sive eucharistiae aura effluere. S. Paulinus in fragm. Natalis incerti, sive 9: Et licet a veteri tumulis absconditus aevo, Viva tamen, vegetante Deo, membrisque superstes Gratia divinum spirantia martyris ossa Clarificat populis, merito vivente sepulti; et Natali 13, de sepulcro S. Felicis: Ista superficies tabulae gemino patet ore. Praebens infusae subjecta foramina nardo. Quae cineris sancti veniens a sede reposta Sanctificat medicans arcana spiritus aura. In hymno S. Hippolyti de ejus sepulcro, Balsama diffundunt, fletibus ora rigant.
520. Ald., Gis., subter. Weitz. cum plerisque mss., subtus. Cellarius ad vocem PERFUSA allegat vers. 131 Fructuosi, Et perfusa mero leguntur ossa: quod jam indicaverat Barthius lib. LXI, cap. 9 Adv. At in eo [Col. 0408C] hymno sermo est de ossibus nondum sepultis: nunc de ossibus sacrario subjectis.
523. Lib. II Machab., cap. VII, historia, et mors septem horum fratrum describitur qui Machabaei dicti sunt, quod in eo libro narratio de eorum tormentis et obitu contineatur. Confer in Romano vers. 751 et seqq.
524. Alex. scribit Esaiae cum Weitzio et aliis. Ald., Gis. prima ed., Fabr., secto sine que. Isaiam prophetam serra lignea dissectum fuisse, constantissima est Judaeorum traditio, quae pluribus auctoritatibus Justini, Origenis, Lactantii, Basilii, Hilarii, Ambrosii, Hieronymi, et aliorum Patrum confirmatur. Adisis interpretes ad vers. 37 cap. XI. Epist. Apostoli ad Hebraeos: Lapidati sunt, secti sunt, etc. Hoc notatur discrimen inter proximum et vicinum, quod proximus is dicitur quo nemo est vicinior, vicinus vero potest non esse proximus, si alius sit vicinior. Plautus, Terentius, Cicero, et alii eleganter conjungunt vicinus proximus; potest enim aliquis esse proximus, et non [Col. 0408D] vicinus, ut apud Virgilium lib. V, Proximus huic, longo sed proximus intervallo. Interdum hoc discrimen non observatur, et proximus ponitur pro vicino proximo.
525. Ald. vitiose, contingit.
532. Giselinus ait receptam scripturam esse aut vinclis dedit, sed non sine gravi mendo: fortasse ita erat in editione Daventriensi, quam non vidimus; ita certe est in Sich. et Fabr., sed in Aldo clare legitur aut undis dedit.
533. Ald., Gis. prima ed., nam pro num. Weitzius pro nam citat Fabricium, qui tamen legit num. Id unice verum est.
535. Widm. supra, Gis. ad oram, ruptamve. Melius raptamve. Pellis rapta proprie est viventi adhuc [Col. 0409B] detracta, ut apud Senecam, Fibra vivis rapta pectoribus; apud Virgilium, Viscera vivis eripuit. Vide Brissonium de Formulis pag. 23, qui plura veterum exempla profert, et monet ideo rapi exta, ut exspirantia adhuc et palpitantia consuli possent.
1020 Jam pace justis reddita,538. Brabii, muneris vel mercedis, I.
540. Laureas, coronas, vel victorias; laurus enim pro corona ponitur, I.
541. Victor, scilicet tu,
552. Stipitem, per nervum, cippum, I.
553. Testeum, testae enim confringebantur subtus martyrem, ut durius jaceret, I.
[Col. 0410B] 554. Parta, syncope, I.
561. Diem, suum diem, I.
562. Ore et rectore, laude et voto, I.
566. Favorem, auxilium, I.
572. Perfunctam, servitutem, I.
573. Quae, caro, I.
[Col. 0409B]537. In nonnullis vulg. irrepsit error obis pro o bis: [Col. 0409C] ansam dedit Aldus, qui aut sic edidit, aut non satis clare divisit. Nebrissensis jam legit o bis, et legerant etiam alii ante Barthium, qui hujus correctionis ignarus aliam aggressus est lib. LXI, cap. 9 Advers. Sic ergo legit: Solus tu obis bis inclyte. Lectio codicum retinenda est.
538. Brabium est victoriae praemium. Braveium malunt recentiores, et Chamillardus ait corrupte dici bravium: ita tamen in vulgata legitur, neque tam corrupte quam videtur Chamillardo. Alii scribunt brabium, alii bravium, sed a Graecis, a quibus ad ecclesiasticos scriptores ea vox devenit, scribitur βραβεῖον.
544. Latronem intelligo Datianum potius quam daemonem, ut nonnulli interpretantur. In hymno octodecim martyrum, vers. 186, Ambo confessi Dominum steterunt Acriter contra fremitum latronum.
548. Cellarius opponit, soli Christo id convenire. Verum doctrina de intercessione sanctorum non a [Col. 0409D] grammaticis, non a Cellario ejusque gregalibus petenda est, sed a Prudentio ejusque aequalibus SS. Patribus, qui uno omnes ore ita loquuntur.
549. Precandi formula poetis oratoribusque valde familiaris.
552. Gifanius verbo ROBUR putat carceris stipitem a Prudentio vocari eculeum. Sed ex epitheto carceralis, et ordine narrandi supplicia constat, carceralem stipitem esse lignam vel cippum, ut ait glossa, cui pedes fuerunt inserti. Vide supra comment. ad ver. 251.
555. Heinsius cum Ald., Oxon., Sich., per quem: quod a Weitzio non debuisse mutari, definit Heinsius. At Weitzius fidem potiorum codicum secutus est: nam legunt et quem Vatt. A, B, P, Q. Alex., Mar., Rat., Prag., aliique; neque Heinsius codicem ullum ms. allegat, excepto Oxonio. Elegantius tamen est per quem, magisque superioribus cohaerens.
[Col. 0410B] 556. Lectulum in quo S. Vincentius jacuit, reli gionis causa conservatum fuisse, non leve argumentum est curae veterum Christianorum in reliquiis martyrum comparandis et caute custodiendis. Ex quo facile respondetur quaerentibus qui fieri potuit ut tot et ex tam priscis temporibus reliquiae martyrum ad [Col. 0410C] nos continua successione devenerint.
561. Formula similis precandi apud Graecos Latinosque saepe occurrit. Terentius in prolog. Hecyr., Si nunquam avare statui pretium arti meae . . . . . Sinite impetrare me.
562. Breviar. Moz., veneremur: lege veneramur, ut postea sternimur.
563. Vat. A, Mar., Rat., Weitz., gaudia. Plerique, etiam veteres, gaudio.
565. Fabr., Sich., Gis., huc tu illabere. Concinnius Aldus et mss., huc illabere.
567. Vat. B, Rat., Mar., a prima manu, et nonnulli apud Weitz., sensu.
568. Mar. pro div. script., solamen indulgentiae.
569. Mar., Rat., Weitz. cum suis, restat. Ald., Gis., et plerique scripti, restet, quod probum est. Nam particula sic. cum post preces ponitur, optativum modum importat. Idem Prudentius in Hippolyto, postquam Valerianum episcopum rogaverat ut festum [Col. 0410D] Hippolyti diem in sua dioecesi celebraret, vers. 239 et seqq. ait: Sic te pro populo, cujus tibi credita vita est Orantem Christus audiat omnipotens. Ac vide felicissimam poetae venam, et nota quid Valeriano optet, quid Vincentio. Nam ex unione corporis cum anima in die judicii completam hominis gloriam consurgere certum est, et ipsi animae gloria aliqua accidentalis, ut theologi loquuntur, in resurrectione corporis accedet. Mariettus, qui in suo codice legerat restat, colligebat Prudentium in ea fuisse opinione, in qua multi alii Patres, adventum Domini et diem extremi judicii proximum esse.
570. Breviar. Moz., cum excitatam.
571. Pragensis trajicit hos versus, primum ponit Virtute, tum Carnem.
572. Nonnulli vulg. male, perfuncta.
573. De resurrectione corporis vide hymnum Exsequiarum. [Col. 0411B] Post hunc S. Vincentii hymnum in Vat. A sequitur hymnus in honorem decem et octo martyrum Caesaraugustanorum, in Vat. B. Passio S. Laurentii.
Inscriptio desumpta est ex Mar. et Rat., in quibus hic hymnus ponitur post hymnum S. Eulaliae. In Vat. A Hymnus in honore beatissimorum martyrum Fructuosi episcopi, Augorii, et Eulogii: ubi ponitur post hymnum octodecim martyrum. Aldus, Ode in laudem beatissimorum martyrum Fructuosi episcopi Ecclesiae Terraconensis, et Augurii, et Eulogii diaconi. Aldus scribit Terraconensis, et mox vers. 1, Terraco. Heinsius, Hymnus in honorem beatissimorum martyrum Fructuosi episcopi Ecclesiae Tarraconensis, et Augurii, et Eulogii diaconorum, et notat pro Augurio in Ambr. [Col. 0411C] legi Angorii, in Ox. Aucorii. Weitzius nobiscum fere facit. In Alex., post passionem Agnetis, Finit Passio Agnetis. Incipit hymnus in honorem, etc., ut in Heinsio. Parrhasius, Hymnus in laudem beatissimorum martyrum Fructuosi episcopi Tarraconensis, et Eugorii, et Eulogii diaconorum. Et deinde etiam scribit Eugorius; sed in emendatis ait quosdam legere Augori. Heinsius monet in martyrologiis XII cal. Septembr. celebrari natalem SS. Julii. Juliani, Vincentii, Auguri, et Eulodi ex codice vetustissimo, teste Holstenio in adnotationibus ad eum locum. Verum hi diversi videntur esse a S. Fructuoso et sociis, quorum festum agitur die 21 Januarii. Acta ad eum diem a Bollandianis exscripta pro authenticis habuit Ruinartius, et S. Augustini Prudentiique auctoritate confirmavit. Ruinartius ea edidit aliquanto auctiora ex codd. mss. Neque alia sunt martyrum Hispanorum antiquiora aut sinceriota Acta. Martyrium eorum refertur ad ann. 259 diem 21 Januarii, quae in feriam 6 incidit. [Col. 0411D] De his sanctis eorumque reliquiis dixi in Hymnodia Hispanica ad diem 21 Januarii. Eos Tarraconenses fuisse Nebrissa et Chamillardus affirmant; sed neque ex hymno Prudentii id colligitur, neque ex Actis sinceris constat. Florezius, tom. XXV Hisp. sacr., tract. 63, cap. 2, arguit eos fuisse Tarraconenses ex quibusdam verbis officii Gothici, ubi satis clare id exprimitur, et quia Prudentius hymn. 4 Perist. dixit: Tu tribus gemmis diadema pulchrum Offeres Christo, genitrix piorum Tarraco, etc. Certe ii sancti inter illos recensendi sunt quorum patriam Prudentius in eorum hymno non expressit: neque alia de causa Tarraconem celebrat, nisi ob martyrium, ut ex primis versibus liquet. In Breviario Mozarabico die 21 Januarii totus hic hymnus legitur, ubi versus quaterni, et quaterni per strophas distinguuntur. Prima stropha quam sit depravata facile perspicies, si cum Prudentio conteras; ita enim in eo breviario est descripta: [Col. 0412B] Felix Tarraco, Fructuoso vestris, Adtolit caput ignibus chorus Cum levitis geminis procul relucens. His piis nos Deus adspicit benignus. Vides unam dictionem coruscum corruptam esse, et divisam in duos versus chorus Cum et ex Hispanos tres voces factas His piis nos, ut alia omittam.
Avibus cruentis obtulit?574. Tulit, passa est, I.
1. Tarraco, civitas. —Fructuose, vocativus, I.
5. Quandoquidem, quia, quoniam, I.
7. Aethram, coelum, I.
8. superbum, nobile, I.
[Col. 0412B] 10. Praevius, ostendens viam, I.
13. Accitus, vocatus, I.
14. Forum, concilium: pro loco judiciali posuit, I.
18. Ultro, sponte, I.
19. Quis, aliquis, I.
[Col. 0412B]1. Egm. vitiose ventris pro vestris.
2. Egm. mendose, coruscam. Urbes caput habere a poetis dicuntur. Virgilius ecloga I, Verum haec tantum alias inter caput extulit urbes. Vide infra vers. 143, Quo nostrae caput excitatur urbis. Pulchre autem caput coruseum ignibus, et relucens geminis levitis, quandoquidem de martyrio per ignem agitur.
7. Ald. et Breviar. Moz., capescit. Videtur innuere Prudentius, Augurium veluti vi ignis capessere [Col. 0412C] aethram; quoniam ea virtus olim igni tribuebatur, ut in aethram tenderet.
8. Parrhasius, Thuan., Egm., Heins., Weitz., Pal., Hailsbr., Bong., Alex., Vatt. A, P, Q, superbum, quod approbant recentiores, quia apud Virgilium exstat fores, et sedes superba, et apud eumdem Prudentium vers. 823 Psych., Gradibus regina superbis Desiluit. Mihi magis e re videtur esse tendere ad supernum sedile. Et supernum quidem legunt Vat. B., Urb, Mar., Ald., Breviar. Mozar., Gis., Fabr. et alii. Mox vers. 26, Ad superna coeli; et ver. 97, Celsa scandere contigit Tonantis.
10. Mar., minister, ad oram prodiv. script., magister: sed utraque vox praevius et minister facta recentiori manu, abrasis prioribus.
12. Tria epitheta ex igne desumpsit ardens Augurius, lucidus Eulogius, clarus Fructuosus.
13. Weitzius cum aliis, ascitus. Vat. A, qui a: legendum quia.
[Col. 0412D] 16. Ald., inde et carceream, male.
17. Ald. corrupte, carnis extrahebat. Hymno super., vers. 99 et 100, lictores dicuntur reorum carnibus pasti; hymn. 4 Cath., vers. 167, de aquila, Sanguine pasta cui cedit avis; lib. I in Sym. vers. 383, Sanguine pasta voluptas. Claudianus, lib. II Stilic. vers. 14, Poenis hominum, vel sanguine pasci. Cicero II Phil., Versatus in bello est, saturavit se sanguine. Chamillardus nomina carnificum recenset ex Martyrologio Hispano. In Actis hi recensentur beneficiarii, sive apparitores, ut exponunt Bollandiani: Aurelius, Festucius, Elius, Pollentius, Donatus, et Maximus. Beneficiarii ex festo dicebantur milites qui vacabant muneris beneficio, ex aliis imperiales ministri, ex aliis satellites praetoris, qui a muneribus plebis vacabant.
19. Ald. mendose, socio. Vat. A supra pro div. script., socios subiret. Sed melius est feriret, ut cum dicitur, Magno perculsus timore. Becmanus in introduct. [Col. 0413B] ad ling. Lat., pro minor feriret ex cod. Pal. timor feriret. Torn., Sich. habebant minor: Latinius corrigebat minis.
Commune discrimen tulit,
20. Praeceptor, magister. —Vehemens, saevus contra vitia, I.
21. Calore, amore, I.
24. Palma, remuneratio, I.
25. Coronae, decoris, I.
28. Specum, Ubi fures et alii mali includebantur, Rat.
29. Exercent, populos baptizant, I.
30. Purgamen, peccatorum, I.
[Col. 0414B] 33. Catastae, eculei ardentes, lectus ferreus, I.
35. Insolens, superbus, I.
40. Damnes, necesse est: pro damna, id est, desere—Si sapias, si aliquid sapias. —Anile, vetus, inane, I.
43. Refert, respondet, Mar.
46. Prosatum, natum, I.
50. Destinat, adjudicat, deputat: distinat est repellit; sed destinat, deputat, I.
[Col. 0413B]24. Vat. A. Egm., Hailsbr., Pal., nec mors. Plerique ne mors. Breviar. Mozar., en pro est, non inconcinne.
25. Carcerem martyres laeto et alacri animo adibant. Damasus de S. Agatha, Deliciae cui carcer erat.
30. Ald., Hailsbr., Vat. Q, et, ut videtur, Alex., et purgamen aquae cum Noms., Ox., Alt., Thuan., Gis., Heins., Brev. Moz., et aliis. Vat. P. repetit mendose et purgamen aquae aquae. Urb., Parrhasius, Vat. B, [Col. 0413C] Mar., Rat., Weitz., et purgamina quae. Egm., Pal., Vat. A, expurgamen aquae. De baptismate et sacramento poenitentiae id intelligit Chamillardus. Rogatianum in carcere baptizatum Acta referunt: de sacramento alio poenitentiae non nisi divinando quis conjiciet. De carceris tenebris antea Prudentius in Vincentio vers. 237 et seqq., et in Cypriano vers. 51 et seqq. Vide Sagittarium de Cruciatibus, cap. 2, ubi ostendit a tenebris dici consuevisse carceres antra, specum, barathrum.
33. Christiani olim fratres vocabantur, ut dixi ad vers. 73 hymni S. Laurentii. Aliae conjecturae ut hi tres martyres fratres dicantur, inanes sunt. Hoc etiam loco catasta sumitur pro patibulo in quo martyres erant comburendi, ut hymno 1 Peristeph. vers. 56, Post catastas igneas.
34. Vat. A a prima manu, et Rat. scribunt Emelianus. Alii Emilianus, alii Aemilianus. Hic Aemilianus praefecturam in Hispania gerebat anno 259, adeoque [Col. 0413D] diversus est ab imperatore Aemiliano, qui anno 253 aut 254 occisus est.
36. Breviar. Moz. male, daemoniacas.
37. Gentiles id Christianis objiciebant et exprobrabant, quod mulieres et imperitos ad religionem Christianam pellicerent. Minucius: Qui de ultima faece collectis imperitioribus et mulieribus credulis, sexus sui facilitate labentibus, plebem profanae conjurationis instituunt. Vide quae ad hunc locum notant Heraldus, Elmenhorstius, Wowerus.
39. Weitz. cum Hailsbr. scribit distituant. Lucos et montes praecipue ad deos suos adorandos ethnici eligebant; idque innuitur Deuter. II, 2: Subvertite omnia loca in quibus coluerunt gentes quos possessuri [Col. 0414B] estis, deos suos super montes excelsos, et colles, et subter omne lignum frondosum.
40. Rat. a prima manu. Mar. supra pro div. script., Parrhasius, damna, quod conjecerat Bigotius ex damnas in Ambros., quomodo etiam in Rat. supra. Plerique, damnes. Breviar. Moz. corrupte, Augusti dogma pro anile dogma. Lactantius, lib. I, cap. 13: Si enim feminae sexus infirmitate labuntur ( nam interdum isti muliebrem et andem superstitionem vocant ), viri certe sapiunt. Et cap. 20: Jam profecto ab aniculis, quas contemnunt, et a pueris nostratibus error illorum, ac stultitia irridebitur.
[Col. 0414C] 42. Vatt. A, P, Alex., Egm., Hailsbr., Pal., Widm. supra, Gis., ut colamus, quod tenuit Heinsius eum Giselino, nihil ex suis scriptis advertens. Vatt. B, Q, Urb., Mar., Ald., Torn., Galland., Weitz., hoc colamus. Weitzius ait Aldum habere omne pro omnes. Mihi Aldus cum aliis omnes. Fabricius a Weitzio etiam citatur pro ut. Fabricius utrumque affert ut et hoc; videlicet Jussum est Caesaris ore Gallieni, ut Quod princeps colit, hoc colamus omnes.
44. Nebrissensis nihil mutandum censuit, sed suspicabatur deorum pro dierum, quod Chamillardo non displicebat, quasi diceret deum deorum.
46. Prag., Parrhasius, satum, contra metrum.
48. Ex Actis: Aemilianus praeses Fructuoso episcopo dixit: Episcopus es? Fructuosus episcopus dixit: Sum. Aemilianus dixit: Fuisti. Verbum energicum, fuisti, ut apud Virgilium Fuimus Troes, fuit Ilium, et ingens Gloria Teucrorum. Vixi, vivimus. Prudentius in praefatione carminum Per quinquennia jam decem, [Col. 0414D] Ni fallor, fuimus. Plutarchus in Alexandro refert veterem gymnosophistam Alexandro interroganti, vivine an mortui plures essent, respondisse, Vivos: nam mortui ne sunt qudiem. Hic gymnosophista irrideret phrasin abiit ad plures pro mortuus est. His loquendi modis fuisti, viximus, fuimus, finem vitae instare significatur. Hericus Altissiodorensis, lib. V, Viximus, et jussas aevi decurrimus horas.
49. Rat., Parrhasius, repugnante metro, furorem pro furor. Prag., ut refrenet, non male.
51. Rat., vulgus. Acta narrant ab ipsis quoque ethnicis amatum fuisse Fructuosum: Quia talem amorem habebat non tantum a fratribus, sed etiam ab ethnicis.
Praeceptor venemens eundo firmat,53. Libandum, gustandum, I.
55. Resignat, aperit, I.
56. Jus dicatum, jejunium, I.
57. Sacrum, jejunium, I., Mar.
58. Crucis, passionis, I.
61. Locum, amphitheatrum, Mar.
[Col. 0416A] 62. Cavea, amphitheatro, I.
64. Perstrepunt, personant, I.
66. Fremit. gaudet. —Voluptas, aspiciendo, delectatio videntium talia, I.
69. Supremis, altis, I. Maximis, Mar.
[Col. 0415B]53. Mar., Weitz. cum nonnullis suis, poculum ferentes. Baronius I Annal. ann. 34 ostendit veteres consuevisse eis qui ad mortem damnati erant, potum aliquem exhibere, quo a mente abalienati sensu doloris carerent, ubi de myrrhato vino Salvatori oblato agit, et hos versus allegat. Plura de hoc eodem argumento Joannes Tamaius de Salazar in Martyrologio Hispano.
54. Cum hi SS. Martyres die 21 Januarii passi fuerint, non aliud jejunium tunc occurrere potuit, nisi id quod veteres Christiani observabant feria 4, 6 et sabbato, ut dixi ad hymnum Jejunantium, et Post jejunium. Et erat certe jejunium, quod hora nona solvi poterat, ut vers. seq. exprimitur. Notandum est etiam veteres Christianos, dum jejunabant, abstinuisse a potu vini.
55. De semijejunio, quod in die stationis celebrabatur, hoc loco agi satis constat ex hora nona, quae nominatur, tanquam tempus aptum ad solvendum jejunium. Hic enim erat mos catholicorum, cum Montanistae [Col. 0415C] stationem protraherent ad vesperam usque, de quibus Tertullianus, lib. de Jejuniis, sive adversus Psychicos (ita vocat Catholicos), cap. 10: Aeque stationes nostras, ut indignas, quasdam vero et in serum constitutas novitatis nomine incusant, hoc quoque munus et ex arbitrio obeundum esse dicentes, et non ultra nonam detinendum, de suo scilicet more. . . . . De ipsis prius expostulandum unde hanc formam nona dirimendis stationibus praescribant. Rigaltius legendum putat stationes nostras, ut indictas: Priorius existimat Montanistas hoc loco impugnari a Tertulliano, non catholicos: quod nulla ratione confirmat. De hora nona, qua statio solvi poterat, plura habet Binghamus lib. XXI. cap. 3, § 3. Cassianus collatione 2, cap. 26: Commodum satis et utile hora nona refectionis tempus indultum est. Alardus Gazaeus in notis advertit hoc refectionis tempus quasi ex gratia et indulgentia quadam fuisse indultum, eo quod primi monachi ad vesperam usque jejunarent. Hoc ipsum innuit Prudentius [Col. 0415D] Cathem. 8, vers. 65: Laxus ac liber modus abstinendi Ponitur cunctis. SS. Basilius et Benedictus horam etiam nonam solvendi jejunium praescribunt.
56. Baronius ad ann. 262, num. 65, putat Fructuosum his verbis non innuere consuetum jejunium, sed arctius et diuturnius nempe a feria 4 ad feriam 6; quia, ut constat ex Tertulliano, episcopi persecutionum tempore, et urgente aliqua gravi necessitate, jejunia strictiora indicebant. Verum Prudentius satis clare jejunium stationis describit, et SS. martyres jejunium servasse non tam ex voto aliquo quam ex lege consuetudinis ecclesiasticae, ostenditur ex nominibus quibus jejunium appellat, scilicet jus dicatum, sacrum: similiter in hymno Jejunantium, et Post jejunium vocavit festum, victimam. Idem confirmant Acta: Cumque multi lex fraterna caritate eis offerrent, [Col. 0416B] uti conditi permixti poculum sumerent, ait: Nondum est hora solvendi jejunii. Agebatur enim hora diei quarta. Siquidem in carcere quarta ferit solemniter celebraverant. Igitur sexta feria laetus atque securus festinabat, ut cum martyribus et prophetis in paradiso, quem Dominus praeparavit amantibus se, solveret stationem.
57. Sic hymno 8 Cath. Post jejunium: Nona submissum rotat hora solem. . . . . Solvimus festum.
58. Prag., crucis sub ara.
61. Amphitheatrum describitur, quod veluti e duobus theatris constabat; et ea de causa dicitur locus rotunda cavea conclusus. Cavea dicebatur area quae etiam arena appellari solebat, quod arena spargeretur, ne gladiatores facile laberentur. Caveae etiam nomen habebat carcer, ubi fere detinebantur, et in circo gradus, unde populus spectabat, in quibus gradibus erat summa, media, et infima cavea. Cavea prima, seu ima, senatui et equitibus; media plebi; [Col. 0416C] summa et ultima, feminis attributa, ut colligitur ex Seneca lib. XI de Tranquill. Antiquiores caveam de theatro dicebant. Lipsius lib. de Amphitheatro, cap. 2, auctoritatibus Tertulliani, Prudentii et similium, probat de amphitheatro etiam caveam dici. Ruinae amphitheatri Tarraconensis adhuc exstant, sed ruinae tantum.
64. Chamillardus notat spectacula gladiatorum a rege Theodorico omnino prohibita. At prohibita multo ante ab Honorio constat, ut dixi in comment. ad finem lib. II contra Symm.
65. Latinius, ense diro.
66. Voluptatem peculiari significatione de spectaculis dici, notatum est in comm. ad lib. II in Symm. vers. 1123. Illud nunc occurrit, Horatii versum in arte poetica, Ficta voluptatis causa sint proxima veris, intelligi posse de his quae finguntur, ut in theatro repraesententur: nam de poematis theatralibus eo loci agit Horatius.
67. Aliam descriptionem pyrae ad martyres comburendos [Col. 0416D] vide in Romano vers. 846 et seqq. Celeriter hujusmodi rogi exstruebantur: ut enim refert Eusebius lib. IV, cap. 11, ex epistola Smyrnensium de S. Polycarpi martyrio: Populus confestim ligna et sarmenta partim ex officinis, partim ex balneis incredibili celeritate comportabant; praecipue vero Judaeis alacri animo, ut solent, operam suam in id conferentibus.
69. Breviar. Moz., fascibus metri lex postulat facibus. Nebrissensis faces supremas intelligit ultimas in ordine apparandi. Cellarius ait posse supremis sumi pro feralibus, funestis. In rogo faces, quae corpori cremando proximiores erant, et ultimae cum corpore ardebant, dici poterant ultimae, et quia pyra in altum erigebatur, summae, et supremae. Sed hoc loco Cellarii interpretatio magis arridet.
Quosdam de populo videt sacerdos70. Qui, rogus. —Solvit, destruxit: per ignem in favillas, I.
71. Lucis, coeli, I.
72. Carceris, corporis. —Antro, corpore, I.
73. Sodales, scilicet sui, I.
77. Facessite, recessite, I.
78. Gravet, impediat. —Obsequela, hoc obsequium dicimus et haec obsequela feminino genere, sicut suasio et suadela sub una significatione, I.
[Col. 0418B] 79. Atquin, certe, I.
85. Ediderat, protulerat, I.
88. Cremationem, rubum, I.
90. Pura, nuda, Vat. A.
91. Calce mera, pede puro, vel nudo,
94. Credite, cuncti, I.
95. Citata, velox, I.
98. Contigit, evenit, I.
99. Olim, in futuro, I., Mar.
[Col. 0417B]70. Ald. mendose, contremenda solvi. Vat. B, Alex., Mar., Parrhasius, concremata solvit. Heinsius ita etiam edidit cum Oxon., Thuan., Ambr. Recentiores Heinsium sequuntur, excepto Gallandio, cui non placet concremata. Legunt concremanda Vatt. A, P, Q, Urb., Breviar. Moz., Weitz. cum suis, Prag., aliique vett. [Col. 0417C] In Rat. ex concremenda correctum concremanda. Prag., solum pro solvit, sed nullus est sensus.
72. Vat. A, B, Alex. a prima manu, Mar., Prag. a prima manu. Rat., Widm., Hailsbr., Bong. a prima manu, Thuan., Heins., expediret. Vatt. P, Q, Urb., plerique Heinsiani, Ald., Pharrasius, Breviar. Moz., Weitz. aliique, expedivit, quod tenuit Gallandius, quamvis non ei displiceret expediret.
73. Alex., Vat. Q, Mar., Prag., Rat., pii cum plerisque edd. Aldus, Breviar. Moz., Parrhasius, Vat. P, Urb. aliique, piis.
74. Ald., Parrhasius, Breviar. Moz. scribunt calciamenta.
75. Is in Actis Augustalis dicitur Lector Fructuosi.
76. In Mar. videtur prius fuisse ora, sed factum deinde ore, et in margine pro div. script., ora, quod solum verum est.
77. Ald. mendose, premit. Parrhasius corrupte, sat est, si te, inquit, et ita quidem in plurimis exemplaribus [Col. 0417D] legi affirmavit in emendatis, sed scribendum censuit, facessite, inquit.
78. Mar., Prag., Vat. A, ne nostram.
79. Breviar. Moz. non recte separat at quin. Judaei ad adorationem nudis pedibus incedere solebant. Eadem fuit aliarum gentium consuetudo. Vide Broverium de Adorat. cap. 16, ubi probare contendit nudipedalia Hebraeorum proprium festum non fuisse; et Christianos nonnullos in processionibus et crucis adoratione nudis pedibus incedere consuevisse ostendit. Videtur Fructuosus non coactus, sed libere id fecisse, fortasse exemplo Moysis permotus, quod postea refertur.
83. Ald., ut siem. In Alex. videtur fuisse ut fuam. Vera lectio, certe communior codicum, est ut fiam, correpta prima in fiam. Alibi etiam corripuit Prudentius: ac simili modo fecerunt Arator, Tertullianus et alii. Gis. in 1 ed. posuit siem, quod in 2 ed. mutavit in fiam, sciolos correctores arguens quod codicum [Col. 0418B] lectionem pervertissent. Cellarius notat quod superstitem, et vivum rogant, non mortuum . . . . Necdum illo aevo mortuorum invocatio invaluerat. Quis non rideat plumbeum hominis acumen? Semel occurrit quod vivum rogaverint, et inepte colligit, necdum illo aevo mortuorum invocationem invaluisse. Centies ait Prudentius [Col. 0418C] rogari martyres vita functos a provinciis integris, et non propterea credit, invaluisse illo aevo invocationem mortuorum, ac vix fatetur, tunc coepisse. In hoc ipso hymno, vers. 145, praeclara sunt haec verba, Exsultare tribus libet patronis, Quorum praesidio fovemur omnes Terrarum populi Pyrenearum. Invalueratne illo aevo invocatio mortuorum? Erat quidem tunc in usu, ut nunc etiam est, ut Christiani sese precibus viventium commendarent. Sed invocatio haec viventium, sicut nostro aevo invocationi mortuorum non opponitur, ita neque aevo Prudentii, aut ante illud opponebatur.
87. Egm., rubrum: emenda rubum. Adisis comment. ad hymn. 5 Cath.
91. Ald., Gis., Urb., Alex. supra, Parrhasius, Breviar. Moz., mero. Plerique mera. Juvenalis satyr. 6: Observant ubi festa mero pede sabbata reges. Broverius loc. cit. ait Juvenalem. nugas de Judaeis prodere, qui potius quam ut nudipedes incederent omnibus [Col. 0418D] vestibus sabbatinis sese induebant, ut sabbatum vestium luxu honorarent. De hac voce merus vide comment. ad vers. 26 Apoth.
94. La Thuan., credita poena.
95. Mariettus monet videndum an legi debeat punctu; nam in suo codice ita legitur diserte sine litura, in Rat. puncto, sed sub litura, et omnino videbatur fuisse punctu.
99. Olim de futuro tempore Virgilius lib. IV Aen.: Nunc, olim, quocunque dabunt se tempore vires. Et lib. I: Hunc tu olim coelo spoliis Orientis onustum Accipies.
100. Prag. mendose, nec inter. Mar., cremantes, et ad oram eadem manu, crepantes, pro div. script.
101. Mar., Gis., Alex. ipsi Plerique, ipsis: ut supra tremunt catastae sic nunc minantur caminis ad robur animi demonstrandum: quod, ut Prudentius poetice, ita oratorie describit Hilarius in psalmum LXV, num. 21: Alii enim in vinculis carcerum gloriantur, [Col. 0419B] alii caesi in verberibus gratulantur, alii potestati irreligiosorum desecanda felicium colla submittunt, plures in exstructos rogos currunt, et, trepidantibus poenae ministris, ignem saltu devotae festinationis insiliunt; alii in profundum demergendi non in aquas necaturas, sed in refrigerium aeternae beatitudinis decidunt. In Actis dicitur stipites, quibus martyres ligati fuerant, permansisse: adeoque Florezius poetice locutum Prudentium censet, cum eos in ignem insiluisse narrat. Verum Acta exponi possunt de furca, quae saepe collo inserebatur, retortis in tergum brachiis eorum, qui in rogum injiciendi erant. Vide comment. [Col. 0419C] ad vers. 851 in Romano.
Qui dum corpora concremanda solvit,103. Nexus, agamma, I.
106. Cohibere, constringere, I.
109. Specimen, figuram, I.
111. Stupuit, obstupuit, I.
115. Vaporus, calidus, I.
116. Orant, sancti, I.
[Col. 0420B] 120. Missos, pro dimissos, I.
121. Domo, familia, Mar.
123. Insignesque, gloriosos, I.
125. Notam, signum, Iso.
126. Forum, concilium, Iso.
128. Sudum, serenitatem, I.
[Col. 0419C]102. Hailsbr., Bong. a prima manu, Gis. ad oram, crepitantibus: melius trepidantibus.
103. Breviar. Moz., Teol., retrorsum. Martyres comburendi stipiti, vel funibus alligabantur, vel clavis affigebantur. Hinc Christiani dicti semaxii ab axe, vel stipite. Licet nunc sarmentitios, et semaxios appelletis, qui ad stipitem dimidii axis revincti sarmentorum ambitu exurimur, ut ait Tertullianus in Apologet. cap. 50. Vide tabulam XVII. Hoc loco intelliguntur brachia in tergum retorta, antequam pyram ingrederentur.
104. Brev. Moz. male, renovaverant.
106. Vatt. B, Q, Prag., poena cohibere, sed lex metri poscit cohibere poena palmas.
107. Veteres Christiani, dum orarent, brachia levabant et extendebant in morem crucis. Usitatum id quoque fuit ab Hebraeis, ut ipse Prudentius cecinit hymno 12 Cath. vers. 170, de Moyse: Pansis in altum brachiis . . . . Crucis quod instar tunc fuit. Vide [Col. 0419D] etiam vers. 32 hymni 4 Cath. Victorius edidit Romae 1760 veteris gemmae ad Christianum usum exscalptae explanationem, ubi exhibet Deiparae imaginem, quae a non poenitendo artifice saeculi IX exscalpta Victorio videtur in sardonyche bicolore manibus, ita ut dixi, in formam crucis expansis, in speciem orantis, seu Deum deprecantis. Plures vetustissimas similes picturas, et marmorea toreumata Bosius, Aringhus, Ciampinius, Buonarrotius, Boldettus, Blanchinius, Bottarius, Broverius aliique illus rant.
110. Parrhasius Babylonium minus bene. De hac historia trium puerorum dictum in Apoth.
114. Ald. scribit incohante.
115. Breviar. Moz. contra metrum, vaporeus. Gis. 1 ed. vaporis. Chamillardus durum et barbarum esse pronuntiat vaporus ardor, neque apud alium occurrere vaporus pro vaporifero, nisi apud Prudentium. Verum ante Prudentium vaporus dixit Arnobus lib. [Col. 0420B] VI. Illud in rigoribus algidum, hoc vaporum, ubi aliqui minus bene legunt vaporeum. Nemesianus clare eclog. 4. vers. 63: Ter vittis, ter fronde sacra, ter thure vaporo Lustravit. Et vapor pro calore apud optimos scriptores sumi, jam monui in hymno S. Laurentii ad v. 345.
116. Vatt. A, B., orant sancti ut: non patitur metrum. Vat. Q, advocaret; supra recte, advolaret.
117. Brev. Moz., periculis, contra metrum.
120. Prag., Gis. erant, Bong., Fabr., missis: alii, missos. Nebrissensis exponit sibi, hoc est sibi ipsis. Melius tamen sibi, scilicet ipsi Deo. Confer hymnum Exsequiarum.
[Col. 0420C] 121. Egm. scribit satellis. Hinc etiam patet animas piorum ex Prudentii sententia ad coelum evehi, cum nihil purgandum remanet. Chamillardus ait, hoc in loco nonnulla mutavisse Prudentium, quia in Actis legitur, Babylonium et Mygdonium vidisse coelum apertum, necnon ex familia Aemiliani filiam, quae matri suae Fructuosum et socios in coelum euntes ostendebat. Verum optime Prudentio convenit cum Actis, quae ita habent: Apertumque est coelum, videntibus Babylan et Mygdonio fratribus nostris ex familia Aemiliani praesidis, qui etiam filiae ejusdem Aemiliani, dominae eorum carnali, ostendebant sanctum Fructuosum episcopum cum diaconibus, adhuc stipitibus, quibus ligati fuerant, permanentibus, in coelum ascendentes coronatos. Cumque Aemilianum vocarent, dicentes. Veni, et vide . . . . . Cum Aemilianus venisset, videre eos non potuit.
126. Ambr., quo foro, ex quo Heinsius conjiciebat quos foro. Hoc loco forum accipi potest pro loco in [Col. 0420D] quo rei suppliciis afficiuntur: quod solebat fieri in foro ipso, in amphitheatris, in circis.
127. Mar. a prima manu, Prag., haec dum, minus recte. Virginitas pro virgine, ut apud Claudianum, carm. 18, lib. I in Eutrop., Virgini as vestalis adit.
128. Ald., Vatt. B, Q, Urb., Mar., Prag., Rat., Hailsbr. a secunda manu, Sich., Gis., Ald., Widm. a prima manu, Weitz., patente coelo. Ambr., Alt., Thuan., Vat. A a prima manu, Vat. P, Hailsbr. a prima manu, parente caeco. Alex., Widm. supra parente coelo. Vat. A supra, patendo coelo. Breviar. Moz. corrupte, Perfidum meruit parentem caecum. In Actis legitur: Aemilianus veniens videre eos non fuit dignus. Si Acta haec Prudentium certe praecessissent, non dubium esset, quin huc Prudentius respexisset. Alioquin patente coelo non est lectio contemnenda. Per sudum Virgilianum est lib. VIII, Per sudum rutilare vident.
Flammarum trepidantibus caminis.129. Domus, familia, I.
131. Mero, puro vino, I.
132. Raptim, velociter. —Vindicabat, acquirebat, I.
[Col. 0422A] 139. Cernuntur, quidam viri, I.
142. Honor, martyrum, I.
143. Excitatur, erigitur, I.
[Col. 0421A]129. Tibullus lib. III, eleg. 7: Felix, quicunque dolore Alterius disces posse carere tuo.
130. In Breviar. Moz. desideratur de.
131. In proleg. num. 159 de hoc versu egi. In [Col. 0421B] Actis: Superveniente autem nocte ad amphitheatrum cum vino festinanter pervenerunt, quo semiusta corpora exstinguerent. Veteres reliquias corporum crematorum vino lavabant. Virgilius lib. VI, Relliquias vino, et bibulas lavere favillas. Rogus ipse exstinguebatur vino, et tunc amici aut propinqui ossa et cineres legebant. Vino veteri nonnullos usos probat versus Tibulli lib. III, eleg. 2, de suis ossibus post obitum. Et primum annoso spargant collecta Lyaeo. Legere ossa phrasis propria in funere: hinc oss legium; et Martialis sensu ambiguo: Edent haeredes, inquis, mea carmina: quando? Tempus erat jam te, Sosibiane, legi. Confer Tibullum lib. III, eleg. 2. Ut autem cineres corporis combusti cum aliis rogi cineribus non permiscerentur, ita corpus in pheretro componebatur, ut exstincto rogo reliquiae illius discrete essent ab aliis cineribus. Constat etiam, adhibitum in funeribus nobilium genus lini quod non absumebatur, de quo Plinius lib. XIX, cap. 1: Regum inde funebres tunicae corporis favillam a reliquo separant cinere. Desiderius [Col. 0421C] Heraldus Advers. 1, cap. 7, Kirchmannus lib. III, cap. 6, la Cerda, Comment. in Virg., aliique plura de hoc ritu congerunt. Exstat Joann. Ciampinii Dissertatio de incombustibili lino, sive de lapide amianto, deque illius filandi modo. Romae 1691. Kirchmannus lib. III, cap. 7, usum ejus lini non credit fuisse, et nugis similiora putat, quae alii de amianto lapide narrant. At certum est, Romae adhuc in urna quae in bibliotheca Vaticana exstat, hujusmodi sindonem amianti mirae magnitudinis asservari. Ante hos quinque annos Romae etiam ad portam Capenam e regione monumenti Scipionum reperta est sindon asbestina, ossa humana continens.
132. Parrhasius ita distinguit quisque vindicabat Fratrum: tantus amor. Agobardus in carmine post obitum Caroli et Leidradi Prudentium imitatur: Necnon Pantaleonis ossa raptim Tollunt cuncta simul, ligantque pannis. In Martyrologiis rapere corpora martyrum saepe occurrit: quo festinantium fidelium sedulitas [Col. 0421D] declaratur. In Actis nostris, festinanter, et mox, Eorumdem martyrum cineres collectos, prout quisque potuit, sibi vindicavit.
134. Gis. 1 ed., cinerem, perperam.
135. De hac consuetudine colligendi ossa saepius in sinum vide Heraldum et Kirchmannum locis c t. Imo urnulam, qua ossa claudebantur, ad tumulum sinu exportabant. Tacitus de Agrippina in funere Germanici lib. II, Tunc ferales reliquias sinu ferret.
136. Breviar. Moz. male, sed et.
137. Idem, futuros; melius futuras.
138. Idem, loco; corrige loca.
139. Vat. A contra metrum, stolis niveis. Breviar. Moz. corrupte, cernui pro cernuntur. Chamillardus probabiliter putat ipsos tres martyres apparuisse. Prudentius saepe martyres candidatos vocat. In Actis ita legitur: Apparuit (Fructuosus) fratribus, et menuit [Col. 0422A] ut quod unusquisque per charitatem de cineribus usurpaverat restituerent sine mora, unoquoque (fonte unoque) in loco simul condendos curarent. Aemiliano etiam, qui eos damnaverat, Fructuosus pariter cum diaconibus [Col. 0422B] suis ostendit se in stolis repromissionis, increpans, etc. In codd. nonnullis mss. haec adduntur: Et mane facto mox Christiani omnes, qui reliquias sanctorum abstulerant, deferentes cum magno metu, ac summa laetitia singuli narrantes visionem similem, in sacrosancta ecclesia sub altari sancto, exsultantes in Domino honorifice sepelierunt.
140. Breviar. Moz. male, cadaveraque pro cavoque claudi. Florezius id dictum putat per prolepsiu, quia eo ipso die martyrii vix fieri poterat, ut marmor secaretur. Verum hujusmodi urnae sepulcrales apud artifices factae parataeque in promptu erant, ut qui vellent, eas emerent. Hinc interdum accidit, ut in Christianorum sepulcris signa ethnicorum propria appareant.
141. Brev. Moz. mendose, Mixto marmori pulvere sa randa, Vat. B, mixtum pro mixtim. In sepulcrorum monumentis occurrit interdum mixtis cineribus. De reliquiis copiose agit Florezius.
142. In Vat. A desideratur o post honor. Parrhasius [Col. 0422C] lumen pro culmen; et notanda est haec varietas scripturae, nam in principio ait Prudentius, attolli caput Tarraconis coruscum ignibus horum martyrum, nunc idem caput hoc lumine triformi excitari. Itaque, si mss. faveant, legam libenter lumen.
143. In hymno octodecim martyrum de quavis civitate, quae martyre patrono gaudeat, vers. 13, Orbe de magno caput excitata. Chamillardus nostrae urbis intelligit Caesaraugustam, quia Caesaraugusta erat in provincia Tarraconensi, cujus caput erat Tarraco. Hoc ipsum voluerat Bartholomaeus Leonardus Argensola in epist. ad Marianam. Non placet haec interpretatio, neque placuit Nebrissensi, Cellario, Peverato, Teolio, innumerisque aliis, qui Tarraconem a Prudentio urbem nostram vocari dicunt, quamvis negent Tarraconem fuisse Prudentii patriam. Et Prudentius quidem redit ad sententiam primae strophae, et caput Tarraconis excitari intelligit. Paulinus ep. 4 ad Ausonium, Et capite insigni despectans Tarraco pontum. [Col. 0422D] Et quamvis Tarraco fuerit caput provinciae Tarraconensis, dubito an apposite dicatur caput uniuscujuslibet urbis in ea provincia contentae, puta, Caesaraugustae, Calagurris. Nam caput dicitur caput corporis, non caput pedis aut brachii. Ab iis qui aliter sentiunt exempla proferri desidero quibus Roma dicta fuerit caput Bononiae vel Ferrariae, aut Matritum caput Caesaraugustae vel Calagurris. Mozzius in versione Italica libri Peristeph. veram sententiam assecutus, ita reddidit: O triplicato onor, triforme cima, Per cui la città nostra erge la fronte Sublime piu d'ogni città d'Iberia! Hujus versionis memini in proleg. num. 121. Postea nactus sum exemplar ms. editioni paratum, ubi praemittitur Vita Mozzii, et de hoc opere id enuntiatur: Come persona ecclesiastica gli piacque di tradurre in ve so sciolto nella piu forbita Toscana favella gl' inni intitolati LE CORONE di Prudenzio insigne poeta cristiano, [Col. 0423B] che si danno ora alle stampe, i quali avea non poche volte fatti udire nelle accademie della sua patria con universale soddisfazione; e se morte non si fosse interposta, avea pensiero di continuarne la traduzione degli altri libri.
Ut crimen domini domus timeret.144. Iberis, Hispanicis, I.
153. Camoenas, laudes, I.
154. Hinc, ex una parte, I.—Arce, templo, Vat. A.
155. Inde, ex altera parte, I.
156. Freta, mare. —Feriata, otiosa, repercussa, I.
[Col. 0424A] 157. Olim, quandoque, I.
160. Fors, forte, I.
161. Prosperante, propitiante, I.
162. Revolvens, relegens, I.
[Col. 0423B]145. Bartholomaeus Argensola loc. cit. videtur legisse liber pro libet, et ex verbo activo infinitivi modi exsultare verbum deponens modi imperativi: ita enim vertit Hispanice, Alegrate pues, o ciudad libre, por tres patrones; quanquam non video cui substantivo voluerit applicare adjectivum liber: nam si intelligatur civitas, deberet efferri libera.
146. Galland., Tornaes., Bong., Fabr., foventur. Sed plerique mss. et edd. fovemur, quod praeferendum est.
147. Parrhasius male, Pyrenea per arva pro Pyrenearum.
149. Weitzius alicubi invenit heres pro heros. Widm., Bong., Vat. B, Mar., Prag., Rat., Thuan., anula. Parrhasius, Heins., Ambr., Teol., anulla, [Col. 0423C] quod in alio etiam codice reperit Heinsius. Schedae Graevianae aniula mendose. Ab anu aiunt fieri anula et anulla. Sed usitatius et melius est anicla ab anicula; et anicla habent Vat. A, Alex., Breviar. Moz., Ald., Weitz., Gis. et alii plurimi.
151. Mar., hymnis; supra recte, hymnus.
153. Alex., amoenas; supra, camoenas, probe. Non enim audiendus est Weitzius, qui cum Widm. a prima manu edidit canenas. Pro versibus camoenae ponuntur.
154. Mar. a prima manu, in acta. Parrhasius corrupte, inarchitecta. Olim templorum tecta inaurata esse solebant: etiamnum Romae praesertim haec consuetudo obtinet.
156. De imagine vocis id accipitur. Cellarius advocat huc illud Ciceronis, Parietes gratias agere gestiunt. Prudentius nauticae gentis cantus videtur innuere.
158. In Prag. ex acri non bene factum acris.
[Col. 0423D] 159. Verius, ait Cellarius, hoc Christo tribuisset. At haeretici nolunt animum advertere ad explicationem, et mentem catholicorum. Prudentius addit, Prosperante Christo.
161. Parrhasius inter verba Prudentii propria numerat prosperare pro favere: sed ita locuti sunt Livius, Plautus, Tacitus et alii.
162. Nonnulli vulg., hendecasyllabas. Hi versus phaleucii per antonomasiam vocantur hendecasyllabi. De sententia hujus conclusionis vide ptolegom. cap. 19. Breviarium Mozarabicum alios versus addit, qui minime sunt Prudentiani.
Inscriptionem exhibui quam habet Alex. In Vat. A eodem modo, sed in honore, et Ecclesiae Sesclanae. [Col. 0424B] Mar., Incipit hymnus in honore sancti Quirini martyris, et episcopi Ecclesiae Susclanae. Rat. ita, sed Ecclesiae Suscianae. Aldus, Ode in laudem Quirini martyris episcopi Ecclesiae Siscianae. Weitzius in honorem Quirini martyris et episcopi Ecclesiae Suscianae. Fabr., Quirino martyri et episcopo Sisciano Illyrico. Heinsius facit cum Alex. 3. In Egm., Rott., Ox., Torr. duobus et Alt. scribitur Sescia pro Siscia. In Vat. Q, Scitia. In Widm., Suscia. Prag., Sesciae; Vatt. A, B, Rat., Susciae; Mar., Sisciae. Nomen Sisciae aut Sysciae confirmatur ex Ptolemaeo, Strabone, Paterculo, Plinio, Antonini Itinerario, Ambrosiano codice, Eusebii Chronico, et ex martyrologiis multis in locis. Siscia civitas erat Pannoniae superioris ad Colapis, et Savi confluentem, de qua Plinius lib. III, cap. 25. Nunc vicus est Sisek sive Sisseg dictus prope Zagrabiam sedem episcopalem. Vide Geograph. ant. Cellarii. De Quirino ita Martyrologium Romanum die 4 Junii ex Prudentii hymno: Sisciae in Illyrico S. Quirini episcopi, qui sub Galerio praeside pro fide Christi, [Col. 0424C] ut Prudentius scribit, molari saxo ad collum ligato, in flumen praecipitatus est; sed lapide supernatante, cum circumstantes Christianos, ne ejus terrerentur supplicio, neve titubarent in fide, diu fuisset hortatus, ipse ut martyrii gloriam assequeretur, precibus a Deo, ut mergeretur, obtinuit. Idem fere in Chronico Eusebii narratur a S. Hieronymo ad annum 310: Quirinus, episcopus Siscianus pro Christo gloriose interficitur. Nam manuali mola ad collum ligata, e ponte praecipitatus in fluvium, diutissime supernatavit, et cum spectantibus collocutus, de suo terrerentur exemplo, vix orans ut mergeretur, obtinuit. Vide notas Vallarsii et aliorum. Gregorius Turonensis. Beda, Usuardus, Ado, idem martyrium referunt, sed narratione et fide Prudentii nituntur. Bollandiani ad diem 4 Junii memorant compendium Actorum, ex Prudentio fere acceptum, trium lectionum vicem praebens in die festo S. Quirini pro basilica S. Mariae Trans Tiberim. Quisnam sit Galerius, sub quo duce Quirinus martyrii palmam consecutus [Col. 0424D] a Prudentio dicitur, quaerunt atque inter se dissident auctores. Acta quaeda II exstant apud Mombritium in quibus narratur Quirinum a Maximo praeside fustibus caesum, ad Amantium Pannoniae praesidem missum, a quo capitalis poenae sententiam subiit. Hinc Baronius et Chamillardus Galerium Prudentii intelligunt esse Galerium Maximinum caesarem, qui Maximinus Daza est appellatus, et a Galerio Maximiano imperatore Orienti erat praefectus. Ruinartius opponit Maximum in Actis memoratum non fuisse caesarem: misit enim martyrem ad Amantium, quod ipse jus gladii non haberet. Cellarius et Teolius addunt Maximinum illum Dazam nullo praesidatu insignem fuisse, cum caesar, quod omnes mirabantur, [Col. 0425B] renuntiatus est, neque Illyricum post, sed Orientem rexisse. Sed notandum Chamillardum statuere, sub Maximino Daza jam Caesare passum Quirinum, non antequam Caesar fieret. Mihi placet sententia Giselini, qui a Prudentio ait designari Galerium Maximianum, qui in Diocletiani locum allectus, Illyricum, Asiam et Orientem obtinebat, tabulisque aereis de interitu Christianorum edicta proponebat. Maximus autem ille et Amantius de quibus Acta, praesides fuerunt sub Galerio Maximiano, ut aperte innuunt Acta a Bollandianis ad cod. ms. correcta: Prementibus itaque Maximiani imperatoris legibus, Christianus infestabatur exercitus: per Illyricum vero Diocletianus sacrilegis praeceptis in Christi populum hostiliter saeviebat, addito tyrannidi suae alio Maximiano, in regno participe, qui et suam rabiem, et Diocletiani per omnem Illyricum ostenderet. Fere tamen ad omnes provinciarum judices nefandorum principum sacrilegi apices mittebantur, ut in templis daemonum immolare cogerent Christianos. . . . . . . . B. Quirinus [Col. 0425C] episcopus Siscianus a Maximo praeside jussus est comprehendi. . . Post triduum autem Maximus Quirinum episcopum jussit ad Amantium praesidem ad primam Pannoniam duci. Antea legebatur addito tyrannidi suae Maximiano: Bollandiani ex ms. Vat. restituerunt alio Maximiano, quo Maximianus Galerius certo intelligitur. Ruinartius et Bollandiani ea acta pro sinceris habent; sed tam hi quam ille hymnum Prudentii addunt. In martyrologio Romano verba illa sub Galerio praeside fortasse melius in haec mutarentur sub Galerio imperatore, nam Prudentius ducem appellavit, ut imperatorem designaret, ut Honorium lib. II in Sym., vers. 1114, Te precor, Ausonii dux augustissime regni, et duos fratres imperatores Honorium et Arcadium ibid. vers. 14, Haec ubi legatus: Reddunt placidissima fratrum Ora ducum. Et in Romano de eodem Galerio vers. 31, Galerius orbis forte Romani statum Ductor regebat. Ruinartius, quem alii sequuntur, existimat Maximum praesidem vocari potuisse [Col. 0425D] Galerium Maximum, adeoque apte cohaerere, quod Quirinus sub Galerio duce, ut ait Prudentius, et sub Maximo praeside passus fuerit, ut Acta referunt. Id mihi minus probatur. Versu 1, Ald., Alex., Vatt. B, Q, Hailsbr., Thuan., Noms., Rat., Prag., Heins. et recentiores, meriti, ut cum secundo casu conjungatur adjectivum insignis. Alii, meritis, et nescio an melius, ut insignis pietate vel armis.
Cunctis urbibus eminens Iberis!
5. Fovent, colligunt, I.
10. Exitum, mortem, I.
15. Abluit, penitus, I.
16. Refert, distat, vel differt, I.
[Col. 0426A] 17. An, utrum, I.
20. Quolibet, utroque, I.
21. Summo, summitate, I.
23. Datur, jacitur, I.
[Col. 0425D]2. Mar., Widm., Vat. B, Prag., placidum: melius placitum.
3. Vat. B mendose, moeniae. De diversa ratione scribendi nomen Sisciae dictum jam est ad vers. 1.
4. Alicubi inveni notatum confessum ex vet. cod.
5. An haec verba complexu patrio innuant Sisciam patriam esse Quirini, merito dubitari potest. Ex Actis [Col. 0426B] nihil constat. Ejus corpus, ut referunt Acta, in basilica ad Scarabetensem portam fuit depositum. Sed cum Acta narrent non Sisciae, sed in civitate Sabariensi passum Quirinum, haec porta Scarabetensis ad Sabariam videtur pertinere. Chamillardus narrat, postea, cum barbari Pannonias devastarent, Romam translatum fuisse, et inde Mediolanum per Angilbertum Mediolanensem episcopum. Ruinartius, ex Rudolpho scholastico in vita B. Rabani saeculo IV Benedict., part. II, pag. 12, affirmat Roma in Germaniam translatum, et in celebri Fuldensi monasterio reconditum. Plura addunt Bollandiani.
7. Ex Virgilio I Aeneid., Illyricos penetrare sinus.
11. Sagittarius cap. 6, de Cruciat. curiose observat saepius conjungi a SS. Patribus in martyriis recensendis gladium, crucem, bestias, ignem, aliquando tamen unum, vel alterum ex hoc quaternario numero omitti, ut crucem a multis aliis, et hoc loco a Prudentio. Plures ipse auctoritates complectitur.
[Col. 0426C] 15. Ablutus est Quirinus tanquam lavacro martyrii, quod baptismus sanguinis dici solet, et, ut explicat Prudentius, nihil refert, sive vero flumine sanguinis quis abluatur, effuso scilicet sanguine pro Christo, sive alio modo mortem subeat. In officio ecclesiastico Martyrum saepe fit mentio effusionis sanguinis, quamvis vere non fuerit effusus: quia perinde est, dummodo vitam pro fide martyr impenderit.
16. Vat. A, nihil.
20. Glossa unius Vat. apud Teolium, Sanguine, an aqua humefacta.
25. In editione Veronensi Ruinartii ex cod. Germanico ad oram ingenti lapidum mole, quod depravatum est. De hoc martyrio Lactantius, cap. 15 de Mortibus persecut. de Diocletiano: Domestici, alligatis ad collum molaribus lapidibus, mari mergebantur. Gallonius cap. 1 agit de ponderibus quibus martyres cruciabantur, et advertit Romae adhuc asservari in [Col. 0426D] basilicis SS. Apostolorum, atque Apollinaris et Anastasii ad Aquas Salvias maximi ponderis lapides, nigrique coloris, rotundos, vel oblongos, ferreum annulum saxo impactum habentes, quo funiculus ad ligandum et suspendendum ad pedes vel manus sublime pendentium immittebatur: qui lapides orbicularia dicuntur a Josepho lib. de Machab. ad Polybium. Eorum forma exprimitur tabula 3, lit. D, Probat etiam Gallonius post Baronium in notis ad martyrologium, hujusmodi globos lapideos inventos fuisse inferendorum cruciamentorum causa, non aestimandorum onerum gratia, ac diversos etiam fuisse ab illis ponderibus quae lege 12 tabul. debitoribus exhibebantur. Ut autem vera haec omnia esse concedam, illud quaerendum superest an haec ipsa [Col. 0427B] pondera quae nunc in basilicis Romae, aliisque in partibus asservantur, instrumenta martyrii reipsa olim fuerint. Neque tamen inficior argumentum non leve peti vel ex hoc solo, quod cum epigraphe id indicante ea pondera asserventur: praesertim si ostendatur hujusmodi inscriptiones idoneo antiquitatis [Col. 0427C] testimonio fuisse appositas.
1041 Quirinum placitum Deo,46. Dicentem, scilicet haec, praedicantem, I
52. Partam, paratam, I.
59. Fremitum, sonitum, I.
[Col. 0428B] 60. Prona, currentia. —Sistere, retro fluere, I.
65. Salum, mare. —Solo, pede, I.
67. Vagum, velocem, I.
[Col. 0427C]27. Aldus edidit vertice, sed correxit vortice. Heinsius notat in suis esse vertice, et infra vers. 67 verticibus.
31. Teolius contra metri rationem, suspectant.
32. Rott., ductorem, quod non displicebat Gallandio, cum sequatur greges.
34. Sinuamen vox Prudentii propria, ut peccamen, et alia nomina similia, de quibus alibi.
36. Ald. minus bene, ut eminus.
37. Ald., Bong., Widm., Vatt. B, P, Q, Alex., Mar., Prag., Rat., Thuan., suos exemplo. Cellarius et Teolius affirmant mss. habere suo exemplo, non suos extemplo: de exemplo pro extemplo assentior ipsis. Heinsius solum ait magnum Scaligerum ad Eusebii Chronicon legisse suo exemplo, nam in Chronico dicitur ne suo terrerentur exemplo; in Aldo et Ambrosiano esse tuos exemplo (Aldus mutavit tuos in suos ), ac veram scripturam in margine editionis Giselinianae comparere. Giselinus certe edidit suos extemplo, [Col. 0427D] et ad oram suo exemplo. Non video cur lectio codd. mss. deserenda sit suos exemplo, quae plus dicit quam suo exemplo: exemplum enim intelligitur Quirini, etiamsi non exprimatur, et suos energice indicat pavidos greges Quirini. Itaque Gallandius retinuit suos exemplo trepidos. Alia lectio suo exstat in Vat. A. Chamillardus mendose edidit hos pro os, quem incaute secutus est Ruinartius.
42. Vett. edd., et multi mss. habent mirificis. Heinsius ex suis scriptis, et in his Ambrosiano restituit mitificis, quo vocabulo alibi etiam utitur Prudentius. Ex optimis membranis idem Heinsius in Silio Italico lib. XII legit mitificus pro horrificus. In hoc hymno mitificis confirmant duo codd. quos Ruinartius, et quinque quos Teolius consuluit.
[Col. 0428B] 44. Nonnulli vulg., ne constatis.
53. In martyrologiis et apud quosvis ecclesiasticos scriptores saepissime palma tribuitur martyribus: quia apud Graecos et Romanos palma erat victoriae insigne, et cap. VII Apocal., vers. 9, describuntur martyres amicti stolis albis, et palmae in manibus [Col. 0428C] eorum. Sacra congregatio indulgentiis et sacris reliquiis praeposita, anno 1668 decrevit, palmam et vas illorum (martyrum) sanguine tinctum pro signis certissimis (martyrii) habenda esse. Disputatum diu est an sola palma sit idoneum martyrii signum: nunc vero fere pro certo habetur solam palmam non constituere certum martyrii indicium.
57. Nonnulli vulg., gloriae, mendose.
59. Gis., calcare et fremitum. Alii, etiam ipse Gis. prima ed. sine et. Ultima in calcare producitur ratione caesurae, et ob fr dictionis sequentis.
65. Nebrissa ait, In quo posset ingredi, quasi in solo. At solum hic accipitur pro solea seu planta pedis. Vide Cathem. 3 hymn. vers. 129.
67. Teolius explicat, Instabilem ob frequentes vortices, et ita putat accipi posse Ammiani Marcellini verba de Druentia flumine, vorticibus vagis intortum lib. XV, cap. 10, quin necesse sit cum Valesio hanc lectionem sollicitare. Quae quidem acute excogitata esse, non diffiteor. Sed puto Prudentium ex Horatii imitatione [Col. 0428D] vortices tortos dixisse undas repulsas a loco in quem feruntur, ut refluentem Jordanem describat. Horatius, lib. I, o la 2, de Tiberis inundatione: Vidimus flavum Tiberim, retortis Littore Hetrusco violenter undis, Ire dejectum monumenta regis, Templaque Vestae. Bene flavum Tiberim, nunquam enim magis est arena flavus et turbidus Tiberis (quanquam semper est turbidus) quam cum hujuscemodi inundat ones contingunt: quae tum solent accidere cum, plurimis collectis aquis ex imbribus aut nivibus resolutis, praeterea ventus ita ostiis fluminis est oppositus, ut undas ejus repellat ac retorqueat. Hinc intelligitur quid sit retortis littore He rusco violenter undis, et in Prudentio tortis vort cibus.
Dejectum placidissimo70. Mentibus, transitibus, vel viis, Iso.
73. Leve, leviter, I.
76. Titulus, gloria, I.
[Col. 0430B] 78. Hebet, stupet, timet, vel mollescit, ut non audeant, sicut prius, I.
83. Cedo, da, precor, I.
[Col. 0429B]72. Heinsius distinguit Domine. Ut modo, et post, vers. 75, traham! cum admirationis nota. Melius intelligitur ut significare sicut, scilicet sicut miraculum est hoc, quod modo, etc.
73. Rat., Mar., Vatt. B, Q, Gis., Weitz., suspendar. Vat. A, Alex., Thuan., Noms., Ambr., Heins., suspendor.
75. Mariett. mendose scopum traham. Acta habent: Jussit, sancto Dei sacerdoti, vel famulo molam ad collum alligari. Usuardus: Qui pro fide Christi (ut Prudentius scribit) ligato ad manum molari saxo in flumen praecipitatus, etc., quod alii etiam expresserunt. Fortasse hic error ex verbis S. Hieronymi natus est, qui manualem molam ad collum ligatam scribit. Nam ad manum molari saxo factum videtur ex manuali mola, sive, ut alii loquuntur, manuaria.
76. Mar., cum; supra, jam.
77. Oxon., jam vis pro et vis.
78. Vat. A, Rat., Mar., Sich., Iso, Weitz., Gis., [Col. 0429C] hebet stupor. Scripti omnes Heinsiani, et alii nostri, habet. Teolius solum vidit unum Vat. ubi est Qua gentilis hebet stupor, quod fecit suum Weitzius. In Vat. Q est habet, et supra glossa id est, debet. Isonis glossa facta est pro hebet.
81. Amnicus vox Plinii, Apuleii et aliorum.
83. Terentius, Plautus, Persius et alii usurpant cedo pro da.
84. Aliqui codd. nihil pro nil scribunt. Vat. P, quod nil est; Vat. Q, quo nil pretiosius: utrumque mendose. Post hymnum S. Quirini in Alex., Vat. B et Mar. sequitur passio Cassiani, et post hanc De loco Baptisterii.
1. Ascripsi titulum ex Mar. et Rat. Ita etiam Vat. A, sed post est addit Calagorrae. Aldus, Locus ubi martyres passi sunt, quod nunc baptisterium appellatur. Alex., Incipit de loco, et alia, ut in Mar. Heinsius etiam consonat Marietto, sed post est adjungit Calagurri ex Oxonio. Egm. addit Calagorra, Hailsbr. Calagurra. Fabricius, Hymnus imperfectus de loco duorum martyrum [Col. 0429D] ubi nunc baptisterium est. Mihi perfectum videtur hoc poemation: sunt enim versus facti ut in aliquo baptisterio affigerentur, ut ego quidem puto, et innuit inscriptio in codice Florentino de quo dixi prolegom. num. 85 et seqq., Versus in laudem baptisterii duorum martyrum sanguine illustrati, vel, ut legitur in Urb., illustris. Quodnam fuerit hoc baptisterium quaerunt interpretes. Giselinus, Weitzius, Chamillardus putant esse baptisterium in carcere Mamertino ubi SS. Processus et Martinianus baptizati sunt. Parum tamen id probabile videtur: nam Prudentius diserte ait eo ipso in loco duos martyrium tulisse, et in carcere Mamertino neque apostoli Petrus et Paulus, neque [Col. 0430B] Processus et Martinianus occisi sunt. Praeterea in hoc carmine sermo est de baptisterio quod omnibus esset apertum dum scribebat Prudentius. At Romae baptisterium publicum erat ad S. Joannis in Laterano, in carcere Mamertino fuisse non constat. Weitzius ignorabat quam longe a Vaticano custodia Mamertina distet, cum affirmet baptisterium hoc fuisse locum Romae in Vaticano prope custodiam Mamertinam. Fortasse voluit scribere in Capitolio. Cancellierius in dissertatione Italica de hoc carcere jam ante a me laudata, cap. 17 testatur se carceris Mamertini, ad ecclesiae usum consecrati, mentionem non invenisse antiquiorem ea quae fit a Maphaeo Vegio in historia antiquae basilicae Vaticanae Eugenio IV dicata, ubi ait: E regione aediculae B. Petri in carceribus sub arce Capitolii. C. Riscus affirmat nullum dubitandi locum jam esse quin de Calagurri sit sermo, postquam Heinsius ex Oxon. Calagurrim in lemmate posuit; adeoque opinatur hos versus statim post hymnum [Col. 0430C] SS. Hemeterii et Celedonii esse reponendos. Verum jam ante Heinsium similem titulum in Egm. et Hailsbr. Weitzius notaverat; neque satis firmum est quod ex hujusmodi inscriptionibus petitur argumentum, praesertim ubi variant codices veteres. Non enim liquet quae et qualia lemmata Prudentius ascripserit. Adde in nullo codice hos versus cum hymno SS. Hemeterii et Celedonii conjungi. Baptisterium igitur quod laudat Prudentius, exstitisse Calagurri veterum codicum inscriptiones suadent, sed non persuadent, siquidem non ab auctoris manu, sed ex alterius opinione, qui ita existimaverit, videntur esse appositae. Neque exploratum habeo an Calagurri eo ipso in loco ubi SS. Hemeterius et Celedonius passi sunt, baptisterium fuerit erectum. Itaque illud tantum affirmari potest hos versus factos in laudem baptisterii alicujus sive Romae, sive Calagurri, sive quovis alio in oppido erecti ubi prius duo martyres pro Christo passi fuerant. Hujusmodi epigrammata ad ornanda baptisteria [Col. 0430D] fieri solebant. Apud Ennodium lib. II, epigr. 20, In baptisterio Agello, ubi picti sunt martyres quorum reliquiae conditae sunt. S. Paulinus epist. 12 mittit ad Severum tria epigrammata quae possent apponi baptisterio, a Severo duabus basilicis interposito, duo scilicet de picturis baptisterii, et tertium de ipso baptisterio, quod cum hoc nostro Prudentii conferri potest: est enim simillimum. Jam in 1 versu Egm. et Palat., Vat. P, Weitz., locus hic, ubi. Weitzius nullas glossas e suis codicibus huic hymno adjecit. Desunt etiam in Vatt. plerisque glossae veteres. Mariettus e suo codice adnotavit ad vers. 2, provehat id est, Christus.
Confugisse meatibus.
1. Forum, civitas. —Hoc, forum, I.
[Col. 0431B]3. In Aldo desideratur hic versus, quem se restituisse gloriatur Fabricius; sed jam exstabat in praecedentibus multis editionibus. Gis. et Fabr. legunt Christi pro Domini.
4. Liquet in loco baptisterii martyres fuisse passos. Barthius in aliam interpretationem abiit, cui Cellarius videtur adhaerere: scilicet lib. XLIV, cap. 2, tradit veteres Christianos baptisteriis reliquias supposuisse, et hanc putat esse interpretationem Apostoli I Corinth., cap. XV, vers. 29: Alioquin quid faciunt qui baptizantur pro mortuis, si omnino mortui non resurgunt? ut quid et baptizantur pro illis? Affertque hos Prudentii versus, et epigramma, quod nuper dixi, Ennodii. Et versus quidem Ennodii clare affirmant in baptisteriis condita corpora martyrum: Conditor Armenius, superum qui dignus honore est, Hic peperit fontem vivificantis aquae. Rapta sepulturis animavit corpora pictor. Funera viva videns mors eat in tumulum. Illorum tamen iste locus complectitur ortus. Quas paries facies, mens tenet alma fide. Addit [Col. 0431C] Barthius: Multa alia huc cumulari possint; sed nos contenti sumus ex solis poetis illustrare locum Apostoli, quos alioquin spernunt non pauci theologo-sophistae, primum quia non intelligunt, deinde quia talia scire non quaerunt, etc., concludit, ex hoc divino scriptore (Prudentio) plurima ad Ecclesiae veteris mores observari posse. Duo tamen contra Barthium dici possunt; primum, quo tempore Apostolus de baptismo pro mortuis ea verba protulit, nondum videri fuisse baptisteria quibus reliquiae seu corpora martyrum fuissent supposita. Alterum, in Prudentii his versibus nihil omnino exprimi ex quo arguatur corpora duorum martyrum certo esse in eo baptisterio condita: nam Prudentius solum ait eo in loco martyrium tulisse. Et, ut ego arbitror, si corpora etiam ibi fuissent sepulta, non id tacuisset Prudentius.
6. Fortunatus aemulatus est Prudentium in hymno de Resurrectione Domini: Candidus egreditur nitidis exercitus undis, Atque vetus vitium purgat in amne [Col. 0431D] novo. Notavit jam pridem Giselinus, et post Giselinum alii. Dicitur amne novo, ut opponatur veteribus maculis, et quia baptismus hominem renovat. Sic de gratia baptismatis Apoth. vers. 880, Christique inopem nova gratia mundat: nam Christi gratiam veteres Christiani interdum antonomastice pro baptismo dicebant, quod breviter innui in comment. ad eum vers., et veteribus inscriptionibus atque Actis martyrum uberrime posset confirmari.
10. Hailsbr. a prima manu, tunc laetae; melius nunc lotae.
11. Ald., Mar. a prima manu, Vatt. A, P, Alex., Urb., Gis., plures Heinsiani, aeterno. Vat. B, Rat., Prag., Weitz., nonnulli Heinsiani, aethereo vel aetherio, quod Giselinus etiam in nonnullis viderat, et rectius putavit Heinsius. Defendi potest aeterno, quia postea eodem sensu dicitur jugiter.
[Col. 0432B] 12. Mar. a prima manu, Rat., Vat., tribuat. Melius est tribuit.
13. Rat., Mar. a prima manu, contra metrum, alit. Mar. supra, haurit; ad oram, hausit. Alex. scribit aurit.
14. Heinsius ex Thuan. restituit uda pro unda. Favet Alex., ubi etiam est uda. Sic etiam Cathem. V, vers. 116, de humo, Fundit fonticulis uda fugacibus, rectius et concinnius quam unda. Miratur aliquis Chamillardum dixisse Hactenus jugiter unda Deo, cum praecessisset Heinsius. At Chamillardus saepe ita loquitur, verba Heinsii transcribens, quem in lectionibus variantibus indicandis se secutum, in praefatione clare monuit.
15. De duplici vulnere lateris abunde disseruimus ad vers. 86 hymni IX Cath. Addere juvat locum a Teolio indicatum, ex Actis S. Genesii inter opera S. Paulini: Cui unius baptismatis duplex gratia ex utroque scilicet Christi latere et aqua, et sanguis parabatur. Rosweydus suspicatur hanc homiliam esse Paulini [Col. 0432C] Biterrensis episcopi, qui Paulino Nolano aliquanto anterior. Papyrius Massonus in descriptione fluminum Galliae eam tribuit Patienti Lugdunensi episcopo. Ab eadem opinione de duplici vulnere abhorrere non videtur Thomas Hurtado de Vero Martyr. resolut. 35, digress. 2, sect. 8, ubi ait S. Augustinum innuere utrumque Christi latus lancea perfossum fuisse, de Temp. Barbar. cap. 8, Per has angustas portas pene jam totus mundus intravit.
17. Weitz., prout quisque: plerique alii, ut quisque.
18. Ald., Galland., Torn., devectus. Alii, evectus. Gis. prima ed., devectus; secunda ed., enectus mendo typographico, quod correxit in emendatis, sed non observavit Heinsius, qui contra sensum edidit enectus. Agitur enim de martyribus qui gladiis evehuntur in coelum, et de baptiza is qui aquis atria celsa petunt. De baptisteriis Christianorum praeter alios videri possunt Lupius alias laudatus, et Annibal degli abbati Olivier-Giordani, Dell' antico battistero della S. [Col. 0432D] Chiesa Pesarese. In Pesaro 1777. Post hos versus in Rat. et Mar. sequitur passio S. Romani.
1. Ita inscribitur hic hymnus apud Parrhasium., Alex. similiter, Finit Passio Quirini. Incipit passio, etc. Vat. A addit ad Valerianum episcopum, quod mendose ex hymno Hippolyti ad hunc est translatum. Rat. Passio S. Cassiani martyris Forocorneliensis. Vat. B, Mar. Passio S. Cassiani Forocorneliensi (sic). Aldus, Passio Cassiani martyris. Heinsius cum Alex. facit. In Mar., Alex. et aliis haec passio ponitur statim post hymnum S. Quirini. Duas hujus hymni versiones carmine Italico factas et editas recensui in proleg. num. 121 ubi indicavi episcopatum Forocorneliensem S. Cassiani mihi non probari: neque nunc aliter sentio, quamvis sciam apud Forum Cornelii et traditionem vigere, et picturam exstare, qua hic episcopatus exhibetur: nam utramque recentem puto, [Col. 0433B] nullisque antiquis monumentis confirmatam. Cassiani patriam fuisse Forum Cornelii innuunt nonnullae inscriptiones hymni; sed Prudentius minime id affirmat, et inscriptiones, utpote ab aliis additae, exiguum habent robur ad persuadendum, ut dixi ad hymnum SS. Hemet. et Celed. De hoc martyre alia certa non sunt praeter id quod tradit Prudentius, ex quo alii Acta concinnarunt. Dubia sunt, et, ut ego opinor, falsa alia Acta, in quibus Cassianus episcopus Brixinensis dicitur a qua dioecesi pulsus Imolam advenerit. Antonium Roschmannum, qui episcopatum Brixinensem, seu Sabionensem S. Cassiani asserere conatus est, Hieronymus Tartarottus confutavit in epist. ad eumdem, edita Venetiis 1750. Corpus S. Cassiani Imolae (sic enim nunc Forum Cornelii appellamus) sub ara principe ecclesiae cathedralis asservatur. Videri possunt Bollandiani ad diem 13 Augusti. De legenda hujus martyris, quae in codice Vat. X exstat, dixi cap. 4 prolegom., num. 79. Ad hujus hymni explanationem conferunt epistola 8, [Col. 0433C] lib. V, Bembi, et epistola Lipsii 32, cent. 1, ad Belgas. Uterque artem veterem notariorum restitui desiderant, Bembus etiam librum antiquum Hygini de sideribus his notis scriptum vidit. Joann. Clericus de Stylis veterum, variisque chartarum generibus, Hermannus Hugo de Origine scribendi, pluresque alii multa ad hunc hymnum spectantia exponunt. In catalogo codicum mss. bibliothecae Bernensis I. R. Sinner meminit codicis Bongarsiani, quo usus est Weitzius, de quo vide proleg. num. 99 et not. b (col. 638 not. d) . Sinnerus eum codicem distinctius describit, et in praefatione sui catalogi narrat ad hunc hymnum exhiberi pictam historiam S. Cassiani, duabus tabulis carmini appositis, quarum prima Cassianus ad pulpitum sedens pueros docet: hi scamnis insidentes stylos una manu, altera libros gestant; in secunda tabula pueri Cassianum stylis confodiunt. Forma librorum quos pueri gestant nostris est similis: ex quo arguit Sinnerus, jam Cassiani saeculo hunc morem [Col. 0433D] in locum voluminum obtinuisse. Non assentior: pictor saeculo IX, quo codex exaratus dicitur, sui saeculi, non saeculi Cassiani, morem videtur effinxisse. Saeculo V libros nostris similes coepisse verior est sententia.
Hic duo purpureum, Domini pro nomine caesi,
4. Prosperum, propitium, Vat. A.
7. Reputo, pro reputavi, I.
10. Fucis, nigris coloribus, aromatibus, I.
14. Stylis, graphiis, I.
[Col. 0434A] 15. Pugillares, tabulas. —Percurrere, scribere, I.—Ceras, cereas tabulas, Vat. A.
17. Consultus, interrogatus, I.
[Col. 0433D]2. Heinsius cum Ambr., vocitant, quod rectius esse ait quam vocant. Adhaeret Parrhasius, qui ita pariter legit; et Prudentius, hymn. 18 martyrum, vers. 3, etiam dixit: Caesaraugustam vocitamus urbem. Sed illic metrum exigebat vocitamus, hic sive vocant, sive vocitant dicatur, constat versus. Gallandius praetulit vocant: Et recte, inquit, quia est versus senarius iambicus. Hac ratione non minus recte dicetur vocitant. Cum hoc Prudentii hymno conferri possunt vetera Acta, sed ex hoc eodem hymno desumpta: de quibus Beda in prologo ad Vitam S. Felicis apud Bollandianos tom. I Januar. ad diem 14, ubi ait placuisse sibi ex [Col. 0434B] carminibus S. Paulini Vitam S. Felicis presbyteri Nolani concinnare, ejusque imitari industriam qui martyrium B. Cassiani de metrico opere Prudentii in commune apertumque omnibus eloquium protulit. Exstant ea Cassiani Acta apud Mombritium. Fide etiam et auctoritate Prudentii nituntur quotquot veteres de Cassiano scripserunt, Gregorius Turonensis lib. I de Glor. mart., Ado, Usuardus, Notkerus, Petrus Damiani et alii.
4. Gis. prima edit., propitium, quae est glossa pro prosperum.
5. In Eulalia vers. 5, Ossibus ornat.
7. Vulnera. Cellarius et Teolius crimina, peccata exponunt. Non abnuo; sed intelligi etiam possunt adversae fortunae casus. Vide vers. 101 et seqq.
9. Mar. pro div. script., obviam. Retine obvia. Imaginem Cassiani in ipso altari positam fuisse perspicuum est: neque tam claro exemplo haeretici habent quid opponant, nisi gerras et nugas. Jam enim tunc ad eam [Col. 0434C] imaginem Christiani preces fundebant: vers. 97. Audit, crede, preces martyr prosperrimus omnes, Ratasque reddit quas videt probabiles. Exemplum hoc imaginis in altari collocatae, et aliud Romae in ecclesia S. Hippolyti, ejusmodi erant quae neque a multis sanctissimis episcopis ignorari poterant, neque tolerari si haec eis inesset idololatria quam sibi fingunt heterodoxi, aliisque volunt persuadere.
10. Fucus in pictura passim dicebatur. In cod. Theod. lege 17, de poenis: Omnia simulacra (Eutropii) tam ex aere quam ex marmore, seu ex fucis, quam ex quacunque materia quae apta est effingendis . . . praecipimus aboleri. Vide Gothofredum ad hunc locum.
14. Thuan., concessa pro confossa, quod mallet amplecti Chamillardus, et Teolius ex nonnullorum codd. fide fortasse rectum dicit. Casaubonus, in Julio Caesare, pag. 42, ad verba Suetonii, Arreptum graphio trajecit, de martyribus aliisque agit qui stylis vel calamis confossi obierunt.
15. Ald., praecurrere. Bollandiani notant unde sumi [Col. 0434D] pro quibus, scilicet stylis. Chamillardus ait tabellas cereas dictas pugillares, quia stylo in eis pungendo scribebatur; Teolius a pugno seu pugillo, quo circumferri solebant assidue. Putant enim aliqui pugillare esse quod ad pugillum pertinet, seu pugillum implet. In hymno 10 Cath., ad vers. 144, dixi pugnum et pugillum genus esse mensurae apud coquos et medicos; et apud coquos quidem id significari videtur quod pugno potest comprehendi; apud medicos vero pugillum esse quantum quinque summis digitis pugni levari aut apprehendi potest, monuit me cl. Franciscus Petraglia, non solum artis suae medicae cognitionibus instructus, scriptisque notus, verum etiam amoenioribus litteris ornatus.
16. Vat. A mendose, annotante. Mar., scripserunt; supra rectius, scripserant. Chamillardus interpretatur; Scholare pensum annotarant, scripserant.
1051 Vocant ab ipso conditoris nomine.24. Praepetibus, velocibus, I.
27. Ephebo, imberbi juveni, I.
[Col. 0436A] 29. Tempestas, persecutio, I., Mar.
31. Moderator, magister. —Alumni, juvenilis, Mar.
[Col. 0435A]19. Haec advertant velim, qui putant Prudentium ex solis picturis non bene intellectis Acta martyrum interdum adornasse. Imo ego existimo, praeter peritiorum [Col. 0435B] narrationem, ipsum Acta sincera quae tunc erant consuluisse, sed ad poeticum quemdam gustum res exposuisse, tanquam ex alterius referentis ore, aut quia audita primum ab aedituo postea ipse diligentius perlegit. Non erat autem hic aedituus, quod aliqui putant, homo aliquis illitteratus: nam oportebat illum esse clericum ordinatum, ut colligitur ex epistola S. Cornelii papae. Vide Thomassinum tom. I, lib. II, cap. 30, de Discipl. eccles.
20. Etsi tempus vetustum Prudentius appellet, tamen res potuit eodem saeculo IV contigisse. Sic in Romano vers. 32, Ut refert antiquitas, et tamen de Galerio imperatore loquitur. Verum etiamsi haec antiquitas, et vetustas commode possit referri ad initium saeculi IV, tamen inopportunum est eam exponere de tempore Juliani Apostatae, qui anno 363, post breve imperium, exstinctus est. Vide vers. 31.
22. Sessio plerumque auctoritatem indicat. Sic jurisconsulti apud Ciceronem saepius sedentes, aut in solio consulentibus respondere dicuntur. Judices [Col. 0435C] etiam sedebant, cum sententiam proferebant. Notum est de Pilato, pro tribunali sedente. Jos. Ant. Gonsalus de Salas ad Petronii verba, Atque eques, in causa qui sedet, pag. 36 alia exempla profert. Magistri litterarum, quibus res erat cum parvulis, sellae non nimis altae insidebant. Plautus in Bacchid. III, 3, 28, In sella apud magistrum assideres. Docebant vero Christiani etiam ethnicorum filios, ut ex hoc hymno liquet, et colligitur ex Actis SS. Montani, Lucii, Flaviani et aliorum apud Ruinartium, ubi Flavianum discipuli hortabantur ut sacrificaret, quod dicerent, ultimi furoris esse magis mala mortis timere, quam vivere: quae verba alii aliter legunt. Sed paulo ante § 12, Cum Flaviani adjutorium reclamaret amore perverso, recte cl. Giovenazzius corrigendum censet auditorium pro adjutorium, cum sermo sit de discipulis.
23. Locus hic postulat ut de notariis quaedam explicemus, quorum artem docebat Cassianus. Dominicus Aulisius, lib. I delle Scuole sacre, cap. 17 et 18, [Col. 0435D] hac de re disputat. Ex Cosma monacho Aegyptio circa annum 540 refert scribas templi Hierosolymitani ex munere scripsisse sermones prophetarum, prout eos ab ipsis excipiebant, unde in prophetis apparet quaedam confusio, de qua videri potest Daniel Huetius in Praepar. evang., propos. 4, cap. 14, et S. Hieronymus in prologo ad prophetiam Hieremiae. Cum notari in foro Romano similes scribis templi Hierosolymitani fuerint, colligi potest hinc natam confusionem nonnullam in Actis SS. martyrum. Celeritatem scribendi in notariis veteres ipsi, qui ei rei inspiciendae assueti erant, valde mirantur. Martialis, lib. XIV, epigr. 208, Currant verba licet, manus est velocior illis: Nondum lingua suum, dextra peregit opus. Legi etiam potest epigramma Ausonii 137 ad notarium velocissime excipientem: Puer notarum praepetum, etc. Videntur autem fuisse nonnulli exceptores qui tanta velocitate scriberent, ut verba omnia redderent. Nam in homilia de martyrio S. Genesii inter [Col. 0436A] opera S. Paulini ita legitur: Sanctus itaque Genesius in juventutis flore primaevo, provincialis militiae tirocinium suscepit, eam officii partem studio et arte complexus, [Col. 0436B] quae patronorum verba vel nova signorum velocitate, vel dexterae sonum vocis aequaret. De notis Isidorus, lib. I Etym., cap. 22, Notarum usus erat, ut quidquid pro concione aut in judiciis diceretur, librarii scriberent complures simul astantes, divisis inter se partibus, quot quisque verba, et quo ordine exciperent. Romae primus Tullius Tiro Ciceronis libertus commentatus est notas. . .Notae autem dictae eo quod verba vel syllabas praefixis characteribus notent, et ad notitiam legentium revocent, quas qui didicerunt, proprie jam notarii appellantur. Peveratus aiebat apud se exstare notas mss. Tironis, et censet supposititias esse notas quas Gruterus Tironi ascripsit. Hinc colliges aliud fuisse litteris, aliud notis scribere. Notae erant puncta, seu signa, seu singula in parvis et brevibus figuris vim multarum litterarum continentia, aliquantulum similia compendiis litterarum, quae nunc abbreviaturas et cifras dicimus, sed magis simplicia, ut videtur. Confer epigramma de ludimagistro, et notas Burmanni Antholog. pag. 453 tom. I.
[Col. 0436C] 24. Puncta sunt notae, ut diximus. Ausonius loc. cit., Punctis peracta singulis Ut una vox absolvitur: conjunxit utrumque nomen puncta singula. Barthius, lib. XVII, cap. 9, advertit Prudentium eleganter usum verbo sequi, quod notat facilitatem in cera facili flexu. Plinius junior lib. VII, epist. 9, Ut laus est cerae, mollis, cedensque sequatur Si doctos digitos, jussaque fiat opus. Lucanus lib. IX, Solem cera sequetur.
25. Mar., Rat., Weitz., Bong. a secunda manu, Vatt. B, P, X, Gifanius Ind. Lucr. verbo JUSSA ex vet. lib., Parrhasius, plerique Heinsiani, jussa. Ald., Bong. a prima manu, Fabr., Ambr., Noms., Heins., Ruinartius ex codice S. Michaelis, visa, scilicet praecepta, quae aspera et tristia discipulis videbantur. Giselinus edidit visa, sed in aliis invenit jussa: quod, inquit, adeo allubescit, ut, quid debeam praeferre non videam.
26. Mar., moverat; supra, moverant.
27. His similia S. Ambrosius lib. VI Hexaem. cap. [Col. 0436D] 6: Nam quae ignavis, aut infirmis, aut impiis plerumque offensioni atque terrori sunt, aliis usui ita sunt haec, ut paedagogi parvulis. Amari videntur, acerbi et molesti, formidabiles verbere, libertatem lasciviendi negant, necessitatem disciplinae exigunt, pueriles animos, ne luxu diffluant, terrore constringunt. Nec dissimilia alii passim.
28. Teolius, ulla, mendose, ut puto.
31. Nonnulli ex his versibus colligunt Cassianum sub Juliano Apostata passum; perinde quasi Prudentius dicat eum comprehensum fuisse, quod pueros doceret, cum idolis sacrificare nollet, quod Juliani edicto vetitum erat; sed vetustius tempus videtur indicare Prudentius vers. 20, et causam martyrii clare innuit fuisse, quod Christianum nomen profiteretur, minime vero quod pueros doceret. Consule Bollandianos. Neque vero laudabilis Cassianus videretur, si contra imperatoris edictum pueros docere pergeret. Sic de Victorino Augustinus lib. VIII Confess., cap. 5, [Col. 0437B] narrat eum Juliani legem amplexum, loquacem scholam deserere maluisse quam verbum Domini: idem refert de Musonio Eunapius, et de Proaeresio Hieronymus in Chronico: Proaeresius, sophista Atheniensis, lege data, ne Christiani liberalium artium doctores essent, cum sibi specialiter Julianus concederet, ut Christianos doceret, scholam sponte deseruit.
Historiam pictura refert; quae tradita libris,36. Fictis, formatis. —Imbuens, docens, Mar.
37. Ultro, cito, statim, I.
40. Feriatas, armatas, vel otium habentes, I.
42. Coercuit, strinxit, I.
[Col. 0438A] 43. Vincitur, ligatur, I.—Manus, per manus, Mar.
46. Felle, furore, Iso.
49. Impacta, immissa, ingesta, I.
51. Vibrant, quatiunt, I.
[Col. 0437B]34. Parrhasius, rebelli, non recte.
35. Parrhasius, respondit, male.
36. Rott., tres Torr., strictis, pro fictis, nec male, aiebat Chamillardus. Ficta signa sunt notae, de quibus supra.
38. Scriptor, Prudentio antiquior, non occurrit qui dixerit verberator. Apud Ciceronem exstat verberatio.
40. Feriatas est ferias celebrantes. Postea vers. 75: Non petimus toties te praeceptore negatas, Avare doctor, jam scholarum ferias.
41. Vat. B, Weitz., volo sese. Hailsbr., Bong., Widm. ad oram, volo per se. Probum est volupe est [Col. 0437C] pro jucundum est, auctoribus Terentio et Plauto.
42. Ald., Cellar., Thuan., Gis. ad oram, minis: alii plerique, nimis.
43. Rat., amictum minus bene. In non ullis vulg., spoliatur; melius spoliatus.
44. Simile martyrium refertur de S. Felice in Pincis, qui Romae passus est XIX col. Febr., quod tamen merito rejiciunt Bollandiani die 14 Jan. in comm. praevio ad Vitam S. Felicis Nolani, § 6. Nicephorus, lib. XV, cap. 18, narrat Stephanum Antiochiae episcopum a pueris interfectum calamis instar telorum praeacutis. Theodoretus lib. III Histor., Sozomenus lib. V, et ante hos S. Gregorius Nazianzenus orat. in Julian. Marcum Arethusiorum episcopum cultris pennariis a pueris vexatum commemorant: de cujus recta fide et cultu apud catholicos videri possunt Bollandiani ad diem 21 Martii.
46. Ald., Weitz., effudit. Ald., Vat. X, tantum; alii, tandem.
[Col. 0437D] 47. Multi scribunt coniciunt. Ald., vetus codex ad marg. edit. Weitz. apud cl. praesulem Reggium, Torn. in contextu, lapides pro fragiles, quod exstat in plerisque. Pro ora habent ore Vat. A, Bong., Weitzius. Sed concinnius est in ora. S. Gregorius Turonensis de Gloria martyrum lib. I, cap. 43, ex Prudentio, ut puto, idem fere exprimit: Ceratas in caput illidunt tabellas. Plautus Bacchid. III, 3, 36: At nunc, priusquam septuennis est, si attingas eum manu, Extemplo puer paedagogo tabula dirumpit caput.
48. Scribebant veteres in corticibus, papyro, pergameno corio, frondibus arboreis, sed praecipue in tabulis ceratis. Fieri autem solebant pugillares, sive hujusmodi tabulae ceratae e ligno, fago, acere, citro, ebore, aliquando crystallo et onyche, plerumque e buxo. S. Ambrosius lib. III Hexaem., cap. 13: Buxus [Col. 0438B] quoque elementorum apicibus utilis exprimendis, levi materia, usum manus puerilis informat. Unde ait Scriptura: Scribe in buxo. Locus exstat cap. II Habacuc, vers. 2, ubi Vulgata habet: Scribe visum, et explana eum super tabulas, ut percurrat, qui legerit eum. S. Ambrosius eum LXX vertit in buxo, aut super buxum. Dicitur autem buxus, buxi, et buxum, buxi. Pulchra est elegia Propertii lib. III de Amissis Pugillaribus, ubi inter alia ait: Non illas fixum caras effecerat aurum, Vulgari buxo sordida cera fuit.
50. Vat. B, Mar., Rat., Weitzius, curva tumens. Ald., Widman. supra, plerique Heinsiani, Vatt. P, Q, codex unus Bolland., curta tumens. Vat. X, curvo tumens. Hailsbr., curve tumens. Pal., custe tumens. Cauchius curva, et humens. Ambr., chartae et humens Parrhasius, Rubentque ab ictu chartae, et humens pagina. Gronovius, cap. 5 Observat. eccles., conjecerat curta, et humens pagina. Scilicet CURTA mutilata, truncata, recisa: HUMENS, cruore martyris. Ita etiam castigaverat Heinsius ad Claudianum, et in textum admisit [Col. 0438C] cum Thuan. Giselinus agnoverat varietates lectionum, in pervulgatis curva tumens, in Gandavensi curta tumens, in Daventriensi curve turgens, in alio curva tundens (ita edidit Fabricius). Sed suam lectionem curva humens in plerisque antiquis exstare affirmat, eamque defendit auctoritate Bedae, qui docet in poetarum arbitrio olim fuisse, utrum h aspiratio instar fortium consonantium synaloepham arceret, an pro modo suae fragilitatis nihil valeret; adducitque exemplum Fortunati, quem tamen Prudentio pene aequalem perperam dicit. Fatetur vero Giselinus mollius esse curva et humens. Quod attinet ad legem metri, Heinsius non deberet recusare curva humens; admisso illo hiatu, quem toties in Prudentio agnoscit. Teolius ait lectionem curta tumens commodam admittere interpretationem, et omnium codicum Vaticanorum esse. Verum etsi concedam aliquam excogitari posse commodam interpretationem, tamen ea lectio metro refragatur, neque vere est omnium [Col. 0438D] codicum Vaticanorum, ut vidimus. Imo Alex. et Urb. diserte habent curva, et humens, quod proinde videtur praeferendum. Heumannus in Poecil. tom. II, lib. III, pag. 364, putat Prudentium scripsisse nuda, et humens.
51. Althelmus in aenigmate de pugillaribus: Nunc ferri stimulus faciem proscindit amoenam Flexibus, et sulcis obliquat ad instar aratri. In stylo stimulus et acumen est pars acuta ferri aut aeris qua scribebant. Cicero de Orat.: Omnia sub styli acumen subeant, necesse est. Altera erat styli pars plana qua scripta delebantur. Hinc stylum vertere, stylo depascere pro corrigere, mutare. S. Hieronymus ep. 50 vel 51 ad Domnionem: Stultus ego, qui me putaverim haec absque philosophis scire non posse; qui meliorem styli partem eam legerim, quae deleret, quam quae scriberet. [Col. 0439B] Symposius in aenigmate de graphio sive stylo: De summo planus, sed non ego planus in imo, Versor utrinque manu, diverso et munere fungor. Altera pars revocat quidquid pars altera fecit. Verum haec omnia a nullo clarius quam a nostro poeta explicantur, quod plures jam notarunt. Formam styli veteris exhibet Pignorius de Servis, pag. 112, ubi praemittit Prudentium antiquam scribendi rationem adamussim explicuisse. Similem imaginem styli profert Hermannus Hugo cap. 9, ubi stylum ferreum in Vulgata editione cap. XIX Job celtem vel caeltem vocari affirmat. Quam lectionem, inquit, omnium accuratissime [Col. 0439C] defendit et explicavit Ludovicus Molina in prima parte S. Thomae, q. 26, art. 1, disp. 2, ubi probat ex Lexicis et Orthographia Manutii, caeltem esse ferrum sculptorium, sic dictum a coelo, vel antiquo verbo coello , quod significat coedo. In Orthographia Manutii verbo cloaca inscriptio sepulcralis Servii aut Sergii Polensis legitur, ubi haec sunt verba: Malleolo, et celte litteratus silex. Plurimos hoc monumentum decepit, quod saeculo XV confictum inter cruditiores constat.
1055 Gregis, quod aris supplicare spreverat.53. Aequoris, planitiei, I.
54. Area, planities, I.
56. Viscus, viscera, I.
59. Summa pupugerat, extrema, scilicet cutis; id est, parum laeserat, I.
[Col. 0440B] 63. Condita, abscondi a, I.
65. Este, estote, I.
76. Ferias, cessationes, I.
77. Pangere, infigere, I.
[Col. 0439C]52. In nonnullis vulg. male, cerea. In Torn. deest cera. Latinius ascripsit charta. Hoc versu acumen styli describitur.
53. Haec est planities sive latitudo styli qua characteres scripti delebantur, et innovabatur cerea tabula, ut iterum scribi posset. Ausonius tabulam aequor dixit loc. cit.: Et mota parce dextera Volat per aequor cereum. De hac voce aequor rursus in hymno S. Hippolyti.
[Col. 0439D] 55. Acumine styli foditur, secatur vero planitie seu parte lata. Hinc discimus, ita planitiem styli aut semper aut interdum fuisse factam, ut ad secundum ea utilis esset. Gregorius Turonensis loc. cit.: Secantes latitudinibus stylorum, punctisque minutis transverberantes membra magistri, dignum Deo martyrem effecerunt: quod a Prudentio mutuatur.
56. Ex Servio notat Giselinus, viseus non tantum intestina, sed quidquid sub corio est, significare. Ab initio hujus hymni hucusque desideratur in Prag.
57. Ald,. Sich., et Gall., cruentae pro ducentae, quae est codicum lectio, et confirmatur adverbio pariter, et totidem.
58. Prag., per vulnera; melius vulnerum.
59. Secunda in pupugerat producitur. Vide proleg. num. 205.
60. In nonnullis vulg., perforata, male. Vat. B, [Col. 0440B] Mar. a veteri manu, perfoderat, Prag., perfoderit. Legendum perforarat.
61. Bong., praecursor, non bene.
62. Vat. B, Mar., Rat., Pragens., Widm., Bong., Hailsbr. supra, Sich., solescit: melius solis scit.
65. Cellarius et Teotius has voces martyris esse dicunt. Sed possunt etiam esse narrantis, qui, quasi praesens adesset, in eas voces eruperit. Parrhasius edidit esto, et in notis ait, esto hic non esse verbum, aut affirmandi particulam, sed hortandi adverbium. Caeterum merito censet legendum este.
66. Vulg. nonnulli, desit pro defit.
[Col. 0440C] 69. Vat. B, Rat., Mar. a prisca manu, Ut quid jam gemis, exclamant, tute ipse magister.
71. Ald., tibi nunc, et vers. seq. quae. Fabr., tibi jam, et postea quae. Gall. cum Torn. et ed. Paris. Patrem adhaeret Fabricio. Plerique, etiam Parrhasius, habent ut edidimus.
72. Parrhasius, quam stando, et flendo. Mar., excidimus; supra rectius, excepimus.
73. Prag., scripsimus: melius scribimus. Ms. codex S. Michaelis apud Ruinartium, vivebas, vitiose, pro jubebas.
74. Vat. A, Pal., Alt., Cauch., dextera ferre stylum. Ambr., dextera fere. Heinsius suspicabatur dextera ferri stylum, quamvis agn scat etiam in ferre e postremum posse produci ob st dictionis sequentis. Verum lectio communis codicum non est sollicitanda. Apud Ruinartium metrum vitiatum est quietum ut dextera ferret. Jubeo cum ut saepe Prudentius, saepe alii usurpant. Notatum a nobis jam alibi est.
[Col. 0440D] 77. Ald., Gis. in textu, codex Buslidiensis apud Giselinum, pungere, quod Gise iao placet ob elegantem agnominationem pungere puncta, quae durat etiam in phrasi sequenti, sulcisque intexere sulcos. Ad marginem apposuit pingere, et agnovit alios legere pangere, sed neutrum tam venustum ipsi, si videbatur quam pungere. Plerique nostri legunt pingere. Vatt. A, B, Alex., Mar., Rat., Prag. cum Weitz., Widm. a prima manu, et aliis. Parrhasius, Ambros., tres Heinsiani, Widm. supra, Pal., pangere, quod etiam habent Bong., Fabr., et sequuntur recentiores. Siquidem pangere Festo est figere, sic pangere clavum, pangere plantam, hoc est, in terram defigere. His addo, Columellam eodem verbo in eadem re saepius esse usum, et eadem metaphora, lib. X, Ceu littera proxima primae Pangitur in cera docti mucrone magistri. Pro intexere Hailsbr. minus recte intendere. [Col. 0441B] Notandum in Eulalia plagas et verbera vocari notas, et scriptionem metaphorice vers. 35, Eulalia numerante notas. Scriberis ecce mihi, Domine. Hac eadem metaphora Plautus aliique usi sunt, et nunc pueri illudentes magistro Cassiano. Catullus carm. 25: Ne laneum latusculum, natesque mollicellas Inusta turpiter tibi flagella conscribillent. Ubi obiter noto corripi a Catullo primum i in conscribillent: quod peccatum si admisisset Prudentius, quot grammatici in eum insurrexissent? Caeterum haec ipsa metaphora adhuc sermone Italico celebratur graffiare, quod est ungulis conscribillare, et dicitur a graphio, ut advertit [Col. 0441C] Vulpius ad Catulli carmen 25. Vide in Romano vers. 557, Charaxat ambas ungulis scribentibus Genas.
Qua parte aratis cera sulcis scribitur:78. Impedire, volvere, I.
80. Quid, aliquid, I.
82. Quis, aliquis discipulorum, I.
88. Expedit, exolvit, vacuavit, I.
93. Expressa, imaginata, I.
95. Suggere, indica illi, pete. —Quod, aliquid. —Votum. [Col. 0442B] precem, I.
96. Aestuas, cupias, I.
99. Pareo, obedio. —Fundo, abtempero, I.
100. Saxum, pavimentum, I., Mar.
101. Percenseo, praeteritum pro praesenti, I.
103. Domum, uxorem, I.
[Col. 0441C]78. Chamillardus id intelligi ait aut de notis quas diximus, aut de scriptura Runica, qua Gothi utebantur antequam Ulfilas litteras eis invenisset, aut de scribendi ratione singulari qua Galli usi sunt usque ad Chlodovei tempora. Specimina illarum veterum scripturarum Mabillonius in praeclaro opere de Re diplomatica exhibuit, ubi observare licet flexas virgulas catenis colligatas, sive impeditas. Vide lib. I, cap. 9, et lib. V, tab. II. Caeterum Prudentius de notis Romanorum, quas docebat Cassianus, non de aliis barbarorum litteris loquitur.
85. Genitivum verbo miserand junctum alibi Bollandiani non legerant: sed ita eo verbo usi sunt Silius lib. XI, vers. 381, Minucius, Accius apud Nonium, et alii.
87. Mar. a prima manu, difficilisque.
88. Ald., Gis. prima ed., Relaxat artus, et latebras expedit. Pal., istas pro arctas.
[Col. 0441D] 89. Mariettus, patescens; supra, patentes, melius
93. Horatius, lib. IV, ode 8, Liquidis ille coloribus Solers nunc hominem ponere, nunc Deum.
94. Vat. B, ita: corrige ista.
95. Prag., Rat. a prima manu, Mar. a prima manu siquid habes, non ita bene.
96. Scripti constanter cum Aldo et Parrhasio, spes siqua tibi est, quod cum hiatu sustineri potest. Giselinus, fortasse ut id vitaret, tibi siqua spes est. Fabricius, spes si tibi est qua. Weitzius conjiciebat siqua tibi spes, siquid.
97. Alex., audi; supra, audit, probe. Vat. B, credo: retinendum crede. Cellarius rursus, e grammatico theologus factus, hujusmodi invocationem labem fidei vocat, quae aevo Prudentii fuit, aut esse coepit. Nec enim, ait, omnium ejusdem aetatis haec opinio, vel error fuit. Allegatque Ambrosium in Roman. I comm. [Col. 0442B] 21, et Hieronymum epist. 53 ad Riparium. Verum auctor Commentariorum in Epist. ad Roman. (neque enim Ambrosius verus est auctor) nihil eo loco affert, quod Prudentio, quod vero Ambrosio, quod doctrinae catholicae de invocatione sanctorum opponatur. Hieronymus ad Riparium scribit contra Vigilantium, qui ausus est os foetidum aperire, et putorem spurcissimum contra sanctorum martyrum reliquias, et nos, qui eas suscipimus, appellare cinerarios, et idololatras, qui mortuorum hominum ossa veneremur . . . . . Honoramus autem reliquias martyrum, ut eum cujus sunt martyres adoremus. Honoramus servos, ut honor [Col. 0442C] servorum redundet ad Dominum. Quid haec contra invocationem sanctorum? Negat quidem Hieronymus reliquias sanctorum martyrum colendas et adorandas esse. Sed negant etiam catholici, qui solum hujusmodi vocabula, a multis SS. Patribus usurpata, adhiberi posse concedunt, exposita commoda distinctione de cultu aut adoratione latriae et duliae.
98. Prag., redde, perperam. Mar., Rat., Weitz., reddet, minus bene. Hailsbr., vidit. Metrum exigit videt. Vat. X mendose, ratasque Deo reddet.
99. Glossa Isonis fundo, abtempero, videtur applicanda verbo pareo, scilicet pareo, obedio, obtempero.
100. Latinius correxit altare: probum est altar. Vat. X corrupte, Altare posco ore. Alex., tepessit, correctum per tepescit. Hujuscemodi pietatis exemplum praecesserat in S. Gregorio Nysseno orat. 3 in Quadraginta martyres: Ipsamque sacrarum reliquiarum thecam lacrymis amaris aspersi. Lacrymae gentilium ad aras deorum de quibus Broverius cap. 23 [Col. 0442D] de Adorat., a piis Christianorum lacrymis, poenitentiae causa fusis, immane quantum differunt.
102. Latinius in Torn. correxit timebam pro timebo. Parrhasii singularis est lectio, Tum quod petebam, quodque avebam, murmuro. De significatione hujus vocis murmuro dixi ad vers. 36 praefat. lib. I in Symmach. Adde Broverium de Adorat. cap. 8, qui precantes solitos murmurare, seu voce submissa loqui, multis exemplis probat.
103. Iso domum intelligit uxorem, et postea futuri, filios. Fortasse hae duae glossae pertinent ad domum, uxorem, filios: perinde quasi domus totum id significet. Ex hoc loco, ut puto, aliqui collegerunt Prudentium fuisse conjugatum, ut legitur in codice Vat. F, num. 77 proleg., in nota. Verum etiamsi uxorem non duxerit, recte nihilominus domum vel familiam habuisse dicetur. Siquidem domus et familia, cum [Col. 0443A] ad personas refertur, accipitur pro corpore personarum, quod jure proprio ipsarum, aut communi cognationis nomine continetur.
Flexas catenis impedire virgulas.104. Futuri, scilicet filii, I.
105. Urbem, Romam, Mar.
1. Assertor, sicut Nazarene, I.
[Col. 0444A] 2. Elinguis, infacundi. —Organum, sonum, I.—Fautor, adjutor, Mar., I.
[Col. 0443A]104. Mar., Prag., Gis. secunda ed., sorte. Ald., Weitz., et plerique codd., forte. Heinsius notavit in scriptis esse forte, sed edidit sorte, fortasse nolens, [Col. 0443B] aut quia typographus vocem Giselini sumpsit. Recentiores textum Heinsii exscribunt.
105. Rottend., urbe adeo, ex quo conjicit Heinsius urbe abeo, Foro Cornelii. Verum lectio aliorum omnium codicum longe melior est. Nam Prudentius urbem Romam petebat, ubi dextris successibus usus est. Relege vers. 3. Post hunc hymnum in Mar., et Rat. sequitur, De loco in quo martyres passi sunt.
Haec est inscriptio in codice Marietti, ubi hic hymnus ponitur post versus De loco in quo martyres passi sunt. In Vat. A, Liber de beato Romano martyre, et ponitur post hymnum S. Eulaliae. Aldus statim post Hamartigeniam, Romanus martyr. Alex., Aurelii Prudentii Clementis V. C. Finit contra Symmachum liber II. Incipit ejusdem Romanus contra gentiles. Parrhasius, De Coronis liber, et sine alio titulo incipit primus versus Romane. In Ambr. cod., Sancti Romani martyris contra gentiles dicta. Opuscula Aurelii Prudentii Clementis, metro iambico senario. Et [Col. 0443C] in fine, Finit sancti Romani liber Peristephanon. Incipit Aurelii Prudentii Clementis hymnus in laudem SS. martyrum Emeterii, etc. In Thuan. post libros adversus Symmachum legitur cum titulo Incipit ejusdem Romanus contra gentiles: qui locus fortasse etiam in Puteano huic hymno obtigerat. Ambrosianus codex hunc hymnum fere integrum habet, et versus 30 primos praefationis loco notat. In Oxon. sub titulo Passionis Romani inter Hamartigeniam et Psychomachiam inseritur. Et in vita Prudentii, quam is codex exhibebat, novem ejus recensentur libri, Cathemerinon, Apotheosis, Psychomachia, Hamartigenia, contra Symmachum; item contra Symmachum, Romanus, Peristephanon. In Rott. hoc poema ultimum est inter hymnos Peristephan ω n. In Egm., Incipit Romanus. Fabr. Hymnus D. Romano martyri Antiocheno. In editione Lotteri anno 1513, Aurelii Prudentii liber, in quo scribitur passio beati Romani martyris, et in eodem contra omnes gentilium deos, sectasque, et sacra disputatur. Weitzius, qui post versus de loco baptisterii [Col. 0443D] hoc carmen collocat, inscribit, Incipit Romanus Prudentii Cl. contra gentiles. Fabricius in commentario peculiari ad hunc hymnum tradit a Nebrissensi inscribi, Agon Romani, ab Aldo Manutio Tragoedia ex versu 1113, Seriemque tantae digerens tragoediae. Addi potest carmen et materiam esse tragica. Caeterum Aldus apud me solum ait Romanus, et Nebrissensis Romani martyris supplicium. Fortasse Fabricius voluit dicere Murmellium.
1. Nonnulli putarunt hunc Romanum esse illum ipsum quem S. Laurentius ad fidem convertit. Nebrissensis narrat Romanum fuisse monachum Antiochenum. Chamillardus censet duos fuisse Romanos martyres Antiochiae passos anno 303, eodem die XIV. cal. Decembris, Prudentium vero utrumque permiscuisse, unum eumdemque esse putavisse. Cellarius hac de re dubitat; etsi enim Eusebius cum Prudentio non omnino consentiat (qua ratione ductus est Chamillardus post Baronium, ut duos Romanos [Col. 0444A] astrueret), tamen unus potuit esse Romanus, in cujus passionis circumstantiis quibusdam vel Eusebius, vel Prudentius decepti fuerint. Martyrologium Rom. plane sequitur Prudentium: de eodem Romano agunt Beda, Usuardus, Ado; et Graeci in menologio iisdem pene verbis, ut fatetur Baronius ad [Col. 0444B] diem 18. Nov., quamvis Graeci hunc Romanum distinguant a Romano diacono ecclesiae Caesariensis, quem laudat Eusebius. Ruinartius Acta S. Romani apud Mombritium pro sinceris non habuit, et ea tantum profert quae Eusebius narrat lib. II de Resurrectione et Ascensione Domini: ex quibus et ex aliis quae idem Eusebius tradit lib. de Martyr. Palaest., cap. 2, colligit Romanum genere Palaestinum fuisse, Caesariensis ecclesiae diaconum et exorcistam, et extra patriam Antiochiae passum anno 303. Ex Prudentio vero ea assumit quae ad infantis martyrium pertinent, de quo Eusebius non meminit. Hoc Eusebii silentium ratio nulla est ut duo Romani eodem die eodemque in loco martyres admittantur. Quod autem Eusebius innuit, martyrium contigisse sub Diocletiano imperatore, Prudentius vero nominat Galerium, id nihil refert: nam Galerius Caesar eodem tempore erat, et persecutionem adversus Christianos ipse maxime urgebat. Fronto Ducaeus, in not. ad 1 homil. Chrysostomi de S. Romano, prudentissime [Col. 0444C] judicat unum eumdemque esse Romanum quem Eusebius, Prudentius et Chrysostomus celebrant: Non video tamen, inquit, quid obstet quominus utrumque contigisse dicamus . . . Saepe enim fit ut dum eamdem pugnam duo narrant historici, quaedam ejus partes ab uno attingantur, quaedam ab alio praetermittantur. Profecto cum Eusebius martyrium Romani in lib. de Martyr. Palaest., et in lib. de Resurrect. enarraverit, magis sibi ipsi adversari videtur Eusebius, quam Eusebio adversetur Prudentius, ut postea explicabo. Baronius aliique veteres librum Eusebii de Resurrect., a Sirmondo primum editum, non viderant, adeoque facilius duos Romanos distinguebant: quia Prudentius quaedam de Romano dixit quae Eusebius in lib. de Martyr. Palaest. omisit. Quod si Baronius vidisset, multa alia ab Eusebio in lib. de Resurr. in martyrio Romani enarrando proferri, quae penitus in lib. de Mart. Palaest. tacuerat, fortasse aliam sententiam tulisset. Recentiores, quia illam [Col. 0444D] distinctionem Romanorum a Baronio admissam legunt, fere sine alio examine a Prudentio Romanos confusos fuisse pronuntiant. In hoc hymno ita magnifice pleraque exponi ait Fabricius, ut solos Christianos sapere, solos facundos esse dixeris. Ejusdem elogium ex Barthio lege proleg. num 216. De commentario Murmellii vide ibid. num. 105. Fabricius nihil in hoc hymno ait desiderari posse, nisi quod parum pia est invocatio et conclusio. At quanto magis id est pium quam si Phoebum aut musas more aliorum poetarum invocaret? Dixi jam saepe quam inaniter haeretici invocationem Sanctorum evertere conentur. Glossam Isonis in hoc versu non intelligo.
2. Elinguis dici solet qui non est eloquens, ut paulo post lingua sumitur pro eloquentia, et contra infantia opponitur facundiae. Exempla congessit similia Barthius lib. X Adv., cap. 14, lib. XLI, cap. 20; lib. XLIII. cap. 16, ut haec ipsa Prudentii loca illustraret.
Et spem futuri forte nutantem boni.
3. Comptum, ornatum. —Infantissimo, ineloquentissimo, I.
4. Mira. pro miracula, I.
5. Nam, quia. —Mutos, alalos, Graece mutus, I.
8. Indixit, imposuit, I.
10. Palpitet, vacillet. —Meatibus, transitibus vel viis, I.
11. Haerens, tardans, I.
12. Absonis, turpibus, inhonestis, I.
[Col. 0446B] 15. Laxabit, solvet, I.
17. Messian, Christum, I.
20. Suggeram, sumministrando, ministrabo, sumministro, I.
22. Luculente, manifeste, aperte loquetur, I.
23. Explicabit, solvet scilicet illos, I.
24. Moverit, dederit, I.
26. Ictu, percussione, I.
[Col. 0445B]3. In officio Mozarabico colitur S. Romanus die 18 Novembris, et nonnullae strophae ex hoc hymno desumuntur. Hic versus ita in eo breviario legitur: Largire comptum carmen, et faustissimum.
5. Breviar. Moz., Qui scis et ipse. Parrhasius, nam scis ipse, desideratur et. In emendatis ait Parrhasius, ut versus bene servari possit, rectius fortasse esse scribere Nam tu scis ipse posse mutos eloqui. Verum neque ita recte procedit metrum. Pro mutos Widm. supra, Vat. B, Mar. a prima manu, Prag., mutum, [Col. 0445C] fortasse ut intelligatur non duos martyres, quos hic celebrat, sed unum S. Romanum, exsecta lingua, fuisse locutum. In Rat. erat mutos, sed apparebat indicium liturae. Mariettus conjiciebat mutum os. Advertendum est, eloqui esse eleganter loqui, ut explicat Isidorus in Differentiis; et hoc ipsum vult Prudentius, mutos, volente Deo, non solum loqui, sed etiam eloqui.
6. Cicero, de Natura deorum cap. 59, Plectri similem linguam nostri solent dicere, chordarum dentes. Infra iterum Prudentius vers. 988, Titubante plectro fatus esset debilis. Suetonium multi allegant, quasi dixerit in Claud. cap. 30, plectra linguae titubantia, sed legendum est praeterea, non plectra.
7. Revellit, seu revulsit, est a revello.
10. Mar., Vat. A, Rat., etsi recisis; alii, nec si recisis.
11. Teolius hic, nescio an data opera, nam alii habent sic. Linguam adhaerere faucibus phrasis est e Psalmis petita. Virgilianum est Vox faucibus haesit. Pro lingua Ald., Fabr., Egm., Bong., Hailsbr., et [Col. 0445D] nonnulli alii, linguae.
12. Parrhasius contra metrum, balbutit modis et. Heinsius mallet et laborat absonis modis, si per mss. liceret, quia id concinnius est. Mihi lectio codicum non videtur sollicitanda.
13. Egm. mendose, respersas. Weitzio placuit cum Hailsbr. scribere respargas. Pro gratia coelesti ros supernus ponitur ex stylo sacrae Scripturae.
15. Parrhasius, balabit, minus bene, pro laxabit. Eamdem varietatem lectionis ex Ambros. ascripsit Heinsius, et in nonnullis quidem peculiaribus scripturis Parrhasius cum Ambrosiano consentit, et fortasse Parrhasius Ambrosianum consuluerat; alioquin diverso codice usus est Parrhasius, nam in aliis differt ab Ambrosiano.
16. Parrhasius, Ambr., Rott. tres Torrentiani, [Col. 0446B] scribit; alii, scripsit. Matthaei locus exstat cap. X, vers. 19.
19. Vat. B, Mar., Rat., Prag., providentes quaerere.
21. Rat., facundia.
22. Vat. A, male, me lingua. Idem, luculente disserit. Mar., Rat., luculenter; plerique, luculente. Vatt. P, Q, Alex. a secunda manu, disserit; alii, disseret. Nebrissensis ait non posse legi Christus, sed Christo, quia mea lingua est nominandi casus. Murmellius vult mea signa Christus, id est, mei animi [Col. 0446C] sensa: quamvis fateatur in quibusdam exemplaribus esse mea lingua; quod metricae rationi non quadrare perperam affirmat. Non videntur hi auctores assecuti Prudentii mentem, et venustam appositionem Christus, qui est mea lingua.
23. In his verbis supremo spiritu intelligi potest Romanum in ultima persecutione passum, quae persecutio caeteris fuerit atrocior. Giselinus simpliciter id intelligendum ait quomodo illa in Laurentio vers. 505, Dum daemon invictum Dei Testem lacessit praelio, Perfossus ipse concidit. Irridet autem Murmellium, quod totam hanc periodum ad historiam quae est Matth. XVII, Lucae IX, conatur detorquere: ubi scilicet narratio de puero lunatico exponitur.
24. Vat. A, daemonum, sed factum daemon. Vat B, dederit, recte etiam correctum per moverit, quod est in margine pro div. script.
26. In margine Vat. A notatur ad hunc versum Aesopi fabula de lima et serpente. Fortasse indicatur fabula 7 lib. VII Phaedri: Mordaciorem qui improbo [Col. 0446D] dente appetit, Hoc argumento se describi sentiat. In officinam fabri venit vipera, Haec cum tentaret siqua res esset cibi, Limam momordit. Illa contra contumax: Quid me, inquit, stulta, dente captas laedere, Omne assuevi ferrum quae corrodere? Similem de mustela fabellam Aesopus et Camerarius conscripserunt.
27. Florus, lib. II, cap. 15, Quam maxime mortiferi morsus esse solent morientium bestiarum. Lib. IX Controv. Senec., 6, Concitatissima est rabies in desperatione, et morte ultima in furorem animus impellitur. Quaedam ferae ipsa tela commordent, et in mortis auctorem per vulnera ruunt.
28. Scilicet fera quassans ferrum compressis dentibus immoratur spiculo, adeoque vulnus reddit gravius. Dicit immoratur, ut postea vers. 832, Nec immorata fetibus.
Largire comptum carmen infantissimo:29. Hastile, gladius, I.
30. Cassa, inania, I.
32. Refert, narrat, I.
36. Legio, quae sic vocatur, Mar.— De legione daemonum nunc dicit, quae invaserat homines duos, qui non in domibus, sed in sepulcris morabantur. Alia illud daemonium, quod vocatur Legio, Vat. A.
40. Vel, saltem, I.
[Col. 0448B] 43. Ecclesia tenus, usque ad ecclesiam, I.
44. Mancipandam, ligandam, I.
45. Nazarenam, Christianam, I., Mar.
46. Ipse, praefectus, I.
49. Altaris, sacramenti. —Pessumdare, perditum tradere, vel perdere, una pars est sicut circumdare: pessumdo, id est perdo, vel dissipo, I.
[Col. 0447B]29. Parrhasius, manat. Metrum exigit manet.
30. Prag., haec cassa; melius nec. Virgilius XII Aen., Non cassa in vota vocavit. Elmenhorstius, pag. 38 in Arnobium lib. I, similia profert ut illustret Arnobii verba: Periculi nihil est, si, quod dicitur imminere, cassum fiat et vacuum.
31. Prag., Valerius: Egm., Calerius. Legendum Galerius, qui tunc Caesar erat. Vide hymnum S. Quirini vers. 6. Aldus edidit Galerius urbis forte Romanae statum: ita etiam Teolius, quin discrepantiam lectionum adnotaverit. Plerique, orbis Romani: et hic sensus est Prudentii, qui comprobatur vers. 34, [Col. 0447C] Edicta late mundum in omnem miserat. Apud Gruterum pag. 280, de Galerio exstat inscriptio, quam retuli ad hymn. S. Eulaliae vers. 87. In Rat. ad hunc versum Explicit praefatio: Incipit passio: qui titulus ante eumdem versum in Ambr. exstat, et simili modo apud Parrhasium Passio S. Romani.
34. Galerii edictum est illud ipsum de quo Eusebius lib. VIII Hist., cap. 2: Mandabatur ut omnes ubicunque Ecclesiarum antistites primum quidem conjicerentur in vincula, deinde vero diis sacrificare omnibus modis cogerentur. Et lib. II Vitae Const., cap. 51: Sanguinolenta edicta cruentis, ut ita dixerim, mucronibus scripsit; et judicibus praecepit ut ingemi solertiam sibi a natura insitam ad acerbiora supplicia excogitanda intenderent.
36. Teolius mendose, dicta pro dictat. Widm., Bong. a prima manu, Mar., Vat. B, Prag., Rat., legio: de qua voce vide glossas. Lex metri non patitur legio. Os regium intelligitur os imperatoris, aut [Col. 0447D] Caesaris, et fortasse Prudentius respicit etiam ad vocem basiliscus, quae sonat regulum.
37. Vide cap. V Marci, et hymnum 9 Cathemern ω n.
38. Aldus contra metrum, clamabat. Vatt. A, B, advento: lege adventu.
41. Imminere conatum quemdam et efficaciam indicat.
42. Prag., judices; supra, milites.
43. Ald., Torn., Ecclesiatenus quae de sacrariis. Vat. A, Hailsbr., duo vel tres apud Heinsium, Ecclesiatenus, ac de. Rat., Ecclesiatenusque, ac de. Vat. B, Weitz., Mar., Ecclesiatenusque de. Prag., Ecclesia tenus usque de. Egm., Pal., Ecclesiam tenus, ac de. Ambr., Thuan., Ecclesias tenusque de. Editio Melchioris Lotteri anno 1513, curante Hermanno Tulicho, Ecclesia tenusque de sacrificiis. Heinsius suo periculo scribi jubet Ecclesiastem usque de sacrarius Raptare plebem: quia ecclesiastes apud Graecos est, tam qui audit conciones, quam qui concionatur, atque ita exstare in Thuanco ex schedis Salmasianis [Col. 0448B] didicit. Fortasse alius est hic codex Thuaneus; nam aliam lectionem ex Thuaneo Heinsius jam indicaverat. Heinsio recentiores adhaerent, etiam Gallandius. Parrhasius ita legerat, et distinxerat, ire mandat milites Ecclesias per, usque de sacrariis Raptare plebem. Giselinus cum Murmellio ediderat Ecclesiatenusque de sacrariis: sed in notis monuit malle se legere Ecclesia tenus, atque de sacrariis, ut sententia sit jussos fuisse milites in ipsam usque ecclesiam irrumpere, atque raptare plebem de sacrariis. Haec mihi lectio prae caeteris placet, et exstat in Alt., et in Vat. P. Phrasis est Prudentiana Ecclesia tenus, ut crate tenus Perist. 3, [Col. 0448C] vers. 148; aure tenus Symm. 2, vers. 729; fundo tenus Peristeph. 13, vers. 85; summo tenus extima tactu Psych. vers. 692; et fortasse ex aliqua glossa usque ad pro tenus postea turbata est vera lectio, admissa glossa in textu. In Alex. tamen videtur fuisse Ecclesiasten usque de sacrariis, sed factum postea Ecclesia tenusque de, quod in Urb. est ita unitum Ecclesiatenusque. Tenus pro usque ad cum verbis motus ab aliis etiam usurpatum est. Vide lexica.
45. Judaei contumeliose Christianos Nazarenos vocabant, a quibus fortasse gentiles id vocabulum contra Christianos mutuati sunt. Vide vers. 25 Vincentii. Nihilominus Prudentius ipse ita loquitur 1 in Symm. vers. 550, Ad sincera virum penetralia Nazareorum: nisi etiam tum intelligit hoc nomen per contumeliam olim Christianis datum.
47. Sancta sanctorum ex phrasi Hebraica pro sacrario. Psychom. vers. 815, Sanctorum sancta revisat. Eusebius lib. de Martyr. Palaest. ait comprehensum [Col. 0448D] Romanum, quia quosdam Christianos templa deorum adeuntes increpabat: et lib. II de Resurr. narrat eum ad judicem objurgandum aggressum. Vera haec omnia esse potuerunt.
48. Ald., profanis, minus recte.
49. Thuan., arcam: lege aram. Distinguit Prudentius aram ab altari, ut hymn. 7 Cath., vers. 203, Altaris aram quod facit placabilem. Murmellius summam altaris partem aram vocat. Alii altare divis erigi, aram Deo poni docent. Nonnulli altare dictum quasi aram altam existimant. Giselinus simpliciter locum oblationibus dicatum, sive in summo altari positum, sive alibi, aram vocari censet. Altare vero ait esse aedificium e terra exaltatum, hominibusque convenientibus ad martyrum tumulos recipiendis destinatum. Nunc certe ara ab altari ita distinguitur, ut ara sit pars sacratior altaris, et in qua sacramentum eucharistiae perficitur et collocatur. Haec nostra consuetudo cum Prudentii verbis cohaeret, ut in Hippolyto iterum dicemus. Berthaldus, de Ara cap. 2, [Col. 0449B] monet Prudentium ea imprimis calluisse quae ethnicorum erant, et hoc loco declarare altare arae impositum fuisse, aramque ipsius altaris penitus disjectam ac dirutam, velut eversum aliquod fundamentum. In hac significatione altaris ara erit fundamentum altaris. Sed cum Berthaldus ipse ex hymno S. Hippolyti [Col. 0449C] colligat aram ab altari distingui, quia reliquiae martyrum altari supponebantur, et propter aram apponebantur, non satis intelligitur quo pacto ara sit fundamentum altaris.
Hastile fixum sed manet profundius,50. Solvere, vertere, I.
52. Acris, fortis, prudens. —Excellentiae, constantiae, I.
53. Perduelles, pugnaces: duelles, id est rebelles. Duellio et duellis est homo rebellis; duellum et duellium res ipsa, id est, rixa. Pugnantes, I.
54. Praestruens, praemonens, I.
55. Turbini, tentationi, I. Persecutioni, Mar.
60. Libenter emori, sponte mori, I.
61. Refert, renuntiat. —Ad subsellia, ad tribunalia, ad senatum, ad loca judicii, I.
63. Pervicaci, pertinaci. —Audacia, duritia, I.
64. Jugulos, colla. —Obstinate, perseveranter, [Col. 0450B] dure I.
65. Quo, ut. —Oppetant, moriantur, I.
66. Praeceps, velox, I.
67. Fax, incensor ad hoc, I.
68. Contumaci, pertinaci, vel pervicaci, I.
69. Vinciri petit, ligari desiderat, I.
71. Pene, vel pone, id est juata, I.
76. Astanti, martyri. —Ob ora, contra faciem, I. Contra ora, Mar.
77. Intestabilis, indignus testimonio, sine teste bonitatis, vel detestabilis, I.
79. Inquietas, commoves, I.
80. Dedat, sponte tradat, I.
[Col. 0449C]50. Vat. B, Prag., vertere pro solvere.
51. Hailsbr., praecucurrit, perperam. In nonnullis vulg. mendum est judex pro index.
52. Ald., Hailsbr., Romanus sacrae heros excellentiae; in marg. Vat. A pro div. lect., Romanae sacrae heros excellentiae. Fabricius, Romanus heros excellentiae sacrae: quae omnia sunt contra metrum, uti etiam Romanus sacris heros excellentiae in quibusdam minus vetustis. Cauchius conjiciebat Heros sacrae Romanus excellentiae, atque ita habet Vat. P; neque multum abludit Urbinas, Sacrae Romanus heros excellentiae. Sed verior et communior scriptura est Romanus, acris heros excellentiae, quae etiam exstat in veteri editione Lotteri, in Thuan. vero acrae a manu prima. Ex postrema littera Romanus, et acris factum sacris in nonnullis. In heros postrema corripitur a [Col. 0449D] Prudentio, ut in daemon: quod in catalogis syllabarum quae male ab eo vel producuntur, vel corripiuntur, a Chamillardo, Cellario et Teolio animadversum non est. In hoc eodem hymno vers. 457, Cum sit quietus heros in quem saeviunt.
54. Prag. mendose, praestruens hostibus.
60. Vat. A corrupte, ut pro vel. Parrhasius, fidem tenere.
61. Subsellia sunt judicum tribunalia, et pro ipsis judicibus a Martiali ponuntur lib. I, epigr. 27. Sextiliane, bibis quantum subsellia quinque.
63. Vat. B, Prag., pertinaci audacia.
64. Id Cicero ita dicit, Jugulum ostentare.
65. Ammianus lib. XXII, Pertulere cruciabiles poenas adusque gloriosam mortem intemerata fide progressi, et nunc martyres appellantur. Ita homo ethnicus de Christianis, ut fusius exposui in Vincentio ad vers. 407.
67. Hailsbr., solus ut. Ald., solusque et: lege solusque, [Col. 0450C] ut.
71. Parrhasius male, poenas. In Mar. videtur esse pone. Retine pene.
73. Gis. in textu, Lotteri ed., exarandas pro exsecandas. Murmellius etiam exarandas: sed monet alios habere exsecandas. De ungulis bisulcis vide hymn. 1 Peristeph. ad vers. 44. Baronius in not. ad Martyr. Rom. ad diem 16 Martii, pag. 122, multis collatis Prudentii locis, ungulas ferreas describit.
74. Fabricius ait denotari templi magnificentiam a liminis sublimitate. Nescio an Christianorum an paganorum intelligat templum. Melius Nebrissensis, praetorium judicis exponit.
75. Statius 12 Theb., 463, Et ad reg m qui deprendere trahuntur. Ubi alii legunt trah bant. Juvenalis sat. 3, Tunc te sacra ad delubra vocantem Praecedit, trahere imo ultro, ac vexare paratus.
77. Intestabiles dicebantur qui vel testimonium perhibere non poterant, vel testamentum condere. In notis mss. editionis Lotteri falso dicitur hoc vocabulum [Col. 0450D] raro apud auctores reperiri. Intestabilis pro scelerato legitur apud Horatium, Sallus ium, Tacitum aliosque.
78. Egm. vitiose, tuentilator, et editio Lotteri, tu ventulator pro tu ventilator. Id gentiles vulgo Christianis exprobrabant. Dictum jam ad passionem Fructuosi.
79. In nonnullis vulg. male distinguitur mentes inquietas, mobiles: nam inquietas est verbum quo Columella multique alii usi sunt.
80. Imperitia passim objecta Christianis, ut constat ex Minucio, Arnobio, Tertulliano, Luciano, Theodoreto, Justino.
Foresque et ipsas in ruinam solvere.81. Populare, venerabile, vel gloriosum, I.
82. Illitterata, indocta. —Frequentia, agmen, multitudo, I.
83. Autument, aestiment, I.
85. Flammis, flammeis montibus, Mar.—Montium, principum; nam dii, in montibus stantes, fulmina mittebant, I.
88. Impiati, corrupti, I.
91. Aequum est, justum est, I.
94. Futurae, scilicet crunt. —Exitium luas, periculum persolvas, I.
96. His, verbis, I.
[Col. 0452B] 97. Amplector, tua jussa libens suscipio, I.
99. Cuncta, tormenta. —Consulis, scilicet respondebo, I.
100. Crudelitas, scilicet patiar, I.
106. Gregem, consortium, I.
107. Faxit, faciat: optando dicit, I.
109. Eculeo, patibulo. —Eminus, longe, I. Alte, Mar.
110. Crescere, tumescere, I., Mar.
111. Apparitores, tortores. —Suggerunt, indicant, I.
112. Prosapia, in suo genere, I.
[Col. 0451B]83. Ald., Alex. supra, autumans.
85. Iso montium interpretatur principum. Praefectus alludit ad fabulam de gigantibus, adversus quos Jupiter montes jaculatus est.
86. Prag., o perdite.
88. Pal., Egm., Vatt. A, P, Q, quatuor Heinsiani, [Col. 0451C] impiali saeculi sine et. In Vat. B est factum impiati, abrasis quibusdam characteribus. Hoc etiam convicium Christianis illatum, profanos, impios, sacrilegos eos esse. Suetonius in Nerone: Christiani, genus hominum superstitionis novae ac maleficae. Id demonstratur etiam ex Arnobio, Tertulliano, Justino aliisque. Vide notas Heraldi et Woweri ad Minucii verba: Plebem profanae conjurationis instituunt; ubi plura his Prudentianis similia invenies.
92. In Prag., Vat. P, Rott. deest ut ante carnifex; et in Alex. deletum est, quod secutus est Heinsius, et cum eo recentiores. Gallandius cum antiquis edidit, ut carnifex. Sed melius ut omittetur.
94. Prag. a prima manu male, primo pro primus. Aldus, exitum: melius exitium.
96. Egm. corrupte, redduntur e libero. Reddere pro respondere poetis usitatum.
99. Prag. contra metrum, dignus sum subire. Mar. a prima manu, Rat., nonnulli Vulg., si me consulas.
[Col. 0451D] 101. Recens corrector in Rat. pro idolorum, quod videtur erasum, posuit pessimorum, quod non est ferendum. Servus idolorum et daemonum phrasi ecclesiastica pro Dei hoste ponitur. Infidelibus olim non licebat in ecclesiam ingredi; sed in narthece interiori consistebant, non ultra progressi, ut liquet ex concil. Carthag. IV, Chrysostomo, Augustino, aliisque. Vide Jul. Laur. Selvaggium Antiq. Christ. instit. tom. III, lib. II, part. 1, § 3.
102. Ecclesia inter alia nomina vocabatur etiam oratorium, domus orationis, et, ut patet ex hoc versu, domus salutis: quanquam fortasse haec non erat peculiaris appellatio ecclesiae; sed ita a Prudentio ecclesia circumscribitur. Non enim nunc occurrit similis ab aliis usitata appellatio.
104. Ald., Mar., Widm., Pal., Urb., et scripti plerique [Col. 0452B] apud Heinsium, confido in sancto Spiritu. Vatt. B, Q, confido in Spiritu sancto. Ambr., Thuan., Alex., editio Lotteri, Parrhasius ad metri rationem, confido sancto in Spiritu. Giselinus confido in almo spiritu, ad marginem cum Aldo. Nonnulli vulg., confido sancto Spiritu.
[Col. 0452C] 106. Ald. et nonnulli vett. codd., nisi forte. Virgilus lib. II, Noster eris.
107. Egm. depravate, merearis uni. Rat. perperam, merearis sumi. Vat. B. corrupte, faxat Deus.
110. Weitz., Fabr., Hailsbr., Bong., ungulisque crescere, minus bene. Parrhasius, Pendere; et uncis, ungulis decrescere. Vera lectio vinculisque crescere. Sermo est de uncis quibus vincula alligabantur, et de his ipsis vinculis quibus torquendi in eculeo extendebantur, adeoque crescebant. Seneca epist. 66 a Sagittario laudatus: Aut eculeo longior factus. Silius, lib. I, vers. 175, Per artem Saevitiae exstenti, quantum tormenta jubebant, Creverunt artus. De eculeo egi in Vincentio ad vers. 109. Thomas Hurtado, de Vero Martyrio, resolut. 35, digress. 2, sect. 3, existimat eculeum esse tormentum illud quod Hispani vocant potro, quae vox significat eculeum, sive equuleum, aut parvum equum: quo scilicet membra fidibus usque ad sulcos constringuntur, [Col. 0452D] et usque ad ossium fracturam, si nimis fidiculae intorqueantur. Approbat enim explicationem C […] lepini, fidiculas Hispanis esse trato de cuerda. Verum Hispani hoc nomine vocant elevationem illam corporis per trochleas, de qua dixi in Vincentio ad vers. 110, ut ipse Hurtadus videtur agnovisse in Anacephalaeosi. Ibidem amplectitur Barthii sententiam lib. XLII, cap. 27 Advers., qui tenet, omne tormentorum genus, cui impositi rei extenderentur, a similitudine ascensionis equestris eculeum fuisse appellatum, neque ab hoc nomine abhorrere caballettum, quod Thomas Segetus Mirandulae superesse scripsit. Italis cavalletti vox hoc ipsum quodammodo indicat: quae Latine eculeus est.
112. Weitzius cum solo Widm. edidit genitum prosapia, repugnante metro lib. VII, cap. de Malefic.: Excepta tormentis sunt corpora honoribus praeditorum; [Col. 0453B] praeter illa videlicet crimina quae legibus demonstrantur. Cod. Theod. de Quaest. lib. IX, tit. 35, leg. 1, agitur etiam de exemptione nobilium a quaestione sive tormentis; ubi plura explicat Gothofredus, qui observat, in hac lege tantum sermonem esse de fidiculis.
Populare quiddam sub colore gloriae113. Primum, principem, I.
115. Plebeia, rustica, vilis. —Clarum, nobilem, I.
116. Tergum, per tergum, Iso.
117. Extuberet, tumescat, vel crescat, strumosa fiat; inflatur, I.
[Col. 0453B] 118. Persona quaeque, omnis homo. —Competenter, secundum suam naturam. —Plectitur, punitur, I.
119. Magnique, pretii; magna distantia, I.
120. Gradu, natura. —Datur, competenter, I.
121. Grandine, persecutione, vel ictuum, I.
124. Praestet, faciat; sublimem faciat, I.
[Col. 0454A] 125. Secta, doctrina, I.
126. Incunabulis, incunabula, cunae, crepundia et crepitacula idem sunt, I.
127. Textu, ordine. —Stemmatis, generis, nobilitatis, generationis, I.
[Col. 0454B] 128. Parentis, patris. —Ab ore, quando primo parenti insufflavit spiritum vitae, I.
130. Degener, dicitur, qui factis depravatis non respondet nobilitati parentum, I.
131. Stemmati, nobilitati, I.
132. Ut magistratus, sicut dignitas, I.
[Col. 0453B]116. Ald., Mar., Rat., Vatt. B, Q, Urb., Weitz., Bong., Widm., Gis. in contextu, Sich., tundatur, inquit, tergum. Alex., Vat. P, Alt., Rott., Thuan., Ald., aliique recte, tundatur, inquit, terga, ut sit graecismus. Monuit Gifanius in vas, ita habere vett. lib. et metri rationem postulare: Namque in eo carmine praestantissimus Clemens hoc servavit perpetuo, ut [Col. 0453C] quarta sedes haberet iambum. Comparem tribrachym quarto loco nonnunquam Prudentius admisit: non autem spondaeum, qualis esset si legeretur tergum crebris. Parrhasius et Lotterus non ita concinne, Tundantur, inquit, terga crebris ictibus. In Ambr., tendatur, inquit terga, ex quo Heinsius conjicit Tendatur, inquit: terga crebris ictibus, Plumboque cervix verberata extuberent. Baronius in notis ad Martyr. 11 Junii ex legibus cod. Theod. colligit, plumbatarum verberibus viles tantum personas fuisse vexatas. Sed illae leges potius Prudentio favent, cum inde pateat plumbatarum ictus ante eas leges latas supplicium fuisse personarum etiam non vilium. Gothofredus ad leg. 2 loc. cit. docet hac lege curiales a fidiculis immunes esse, non item a plumbatis.
117. Hailsbr. mendose, exuberet pro extuberet. Per synecdochen plumbum ab Hilario, Ambrosio, et hoc loco a Prudentio usurpatur pro plumbatis, quae, ut multi explicant, erant flagella ex funiculis aut loris, [Col. 0453D] in quorum summitatibus glandes plumbeae alligabantur: quae descriptio parum placet. Alii aiunt plumbatas fuisse pilas plumbeas corio consutas. Doctissimus Lupius in Dissert. 12 agit de plumbatis quae Romae in sepulcro cujusdam martyris repertae fuerant, Benedicto XIII pontifice. Erant autem illae glandes ex aere, non ex plumbo, et catenulis, non funiculis aut loris, alligatae. Suspicatur Lupius, initio ex plumbo factas fuisse glandes, unde plumbatarum nomen manserit: neque enim audierat usquam asservari plumbatas ex plumbo. Ex aere etiam sunt plumbatae, quarum ectypum exhibemus tab. XXVI. Exstant in museo sacro Vaticano, et catenulis ferreis vel aeneis, ut mihi inspicienti visum est, glandes sunt colligatae.
121. Parrhasius, ille; rectius, illa. Plumbatarum [Col. 0454B] mentio saepe fit in cod. Theod. diversis formulis, plumbatarum ictus, cruciatus, verbera, plumbi verbera, plumbo affici, plumbo coerceri, plumbo contundi, plumbatis coerceri: quas omnes comprehendit Prudentius: Tundatur ictibus, plumbo verberata, pulsatus grandine, ictus plumbeos. Libanius etiam orat. 7 pro Aristoph. plumbatarum verbera vocavit grandinem.
124. Suspicor legendum lex Curia. Nota ms. in editione Lotteri exponit lex Portia. Sed leges curiae, et curiatae dictae sunt, quas Romulus, postquam in triginta curias populum Romanum divisit, ad reipublicae regimen tulit. Alii etiam reges leges curiatas [Col. 0454C] tulerunt. S. Ambrosius in cap. III Lucae similia quaedam habet de curiis.
125. Vide Ouzelium ad Minucii verba: Nobilitate generosus es? parentes tuos laudas? Omnes tamen pari sorte nascimur, sola virtute distinguimur.
126. Parrhasius, Si prima nostri quae sit incunabulis. Widm., Si prima quae sit nostris in cunabulis, contra metrum. Plerique, Si prima nostris quae sit. Sed Urb., Vat. Q, Alex., incunabulis; alii, in cunabulis. Heinsius cum Ambr. praetulit nostri quae sit in cunabulis, sed conjiciebat nostris quae sit incunabulis, quod reipsa in emendatis ediderat Giselinus.
128. Chrysostomus egregie probat, aeque homines esse nobiles, qui Deum Patrem vocant in oratione dominica Pater noster, homil. in Matth. 19, al. 20: Omnibus quippe unam largitus est nobilitatem cum omnium similiter Pater vocari dignatus sit.
129. Parrhasius et Lotterus, quisquis: metrum exigit quisque. Dixi jam alibi de hac voce quisque [Col. 0454D] pro quisquis, et plura videri possunt in Anthologia Burmanni, pag. 356. Aliquis volebat scribi quique pro quisque, aut quisquis: nihil mutaverim, invitis codicibus.
131. Parrhasius, dein: metrum vult deinde.
132. Fabricius censet, magistratum hic poni pro magisterio, sive magistri officio, ut contrario modo potestas pro praetore apud Ciceronem, et Juvenalem Exponit scilicet, ut magistratus venit, id est, postquam fidei periculum faciendum est. Mihi id obscurum videtur: neque puto, Prudentium aliud voluisse, nisi splendorem ingentem, qualis e magistratibus provenit, Christianis accedere e martyrio: perinde quasi dicat omnes Christianos esse nobiles, martyres vero veluti honoribus magistratuum gaudere. Sic in hymno S. Laurentii hunc perennem consulem vocavit.
Meritisque multis esse primum civium.133. Probum, bonum, I.
134. Inusta, valde usta, I.
136. Cave, cave, velis simul jungendum: cave enim abnegativum est nec eget aliqua abnegatione, sicut Cave, facias debemus dicere; non Cave, ne facias, I.
137. Mi, pro mihi. —Remissus, ad misericordiam, [Col. 0455B] mollefactus, I.
139. Ampliatus, dilatatus, prosperitatibus, auctus, I.
140. Flocci fecero, pro nihilo duco, parvipendam, parvipendo; ductus sermo a flocco, quod homines, in re vilissima utentes, a vestimentis extrahunt et projiciunt, quasi pro nihilo reputantes, I.
142. Cursim, velociter, I.
143. Fasces, honores, summae dignitates. —Sellae, [Col. 0456A] quae in curia ponebantur. —Praetextae togae, genus vestimenti: praetexta vestis est qua utebantur pueri usque ad saxtum decimum annum, et dicta praetexta eo quod latior purpura ei intexebatur in capitio; postea toga utebantur, I.
144. Lictor, virgifer. —Trecenta, finitum pro infinito. —Insignia, [Col. 0456B] ornamenta, I.
146. Initis, intratis. —Vernae, juvenes, servi; vernaculus, ut dicit Isidorus, dictus est, quasi bonus haereditarius natus; qui et domigena dicitur, id est dominatus, I.
148. Ex eburna, eburneae aquilae ferebantur in vexillis Romanorum propter aquilam, quae armiger Jovis est, I.
[Col. 0455B]133. Nomen Christianum, nomen Christi, et simpliciter nomen pro eadem re veteres Christiani passim usurpabant. Mazochius Spicil. Bibl. part. 2, pag. 90, putat Christianos veteres imitatos religionem Judaeorum in nomine tetragrammato, adeoque nomen simpliciter dixisse, cum nomen Christi vellent indicare. Certe saepe videtur nomen Christi significari, ut apud Cyprianum de Laude martyrii: Per hoc et testimonium nomini redditur, et majestas nominis redampliatur. Sed interdum clarum est, sermonem esse de nomine Christiano, ob cujus solius confessionem vel professionem sine alio crimine supplicio Christiani [Col. 0455C] afficiebantur: quia scilicet illud nomen erat nota religionis.
135. Prag. mendose et inde dolorum. Rat., Vat. B, Mar. a prisca manu, finem dolorum.
136. Vat. B, Mar., Rat., Sich., Weitz., Hailsbr., Bong., Widm. a prima manu, perversibilis, quod metro non cohaeret. Alii, perverse velis. Fabricius, perverse ut velis.
138. Vat. B a veteri manu, tortor jam tum nobilis, contra metrum et sententiam. In Prag. etiam mendose jam tamen; supra jam tum, vel jam sum.
139. Ampliari ad nobilitatem refertur, ut amplitudo. Exempla vide in lexicis.
143. Mar., Rat., Prag. non bene, sellae pro sella: nam quarto loco spondaeus esse nequit, adeoque Weitzius erravit, cum edidit sellae. Aldus, Vat. B, praetexta, togae. Ox., praetexta togae. Fabr., praetextae, toga. Hailsbr., praetextae toga. Ambr., praetexta et togae, et sic etiam Parrhasius. Heinsius vult praetexta et toga. [Col. 0455D] Weitzius, Gifanius in flere ex vet. lib., Vat. A, Alex., praetextae togae, quod probum est. Toga communis erat omnibus, praetexta toga propria magistratuum. Heinsio recentiores consonant: Gallandius vero edidit praetexta et toga, et ex aliis adnotat sellae, praetextae, togae. Fasces et secures consulum erant insignia, sellae aedilium, praetextae togae imperatorum. Lictor ad consules etiam pertinebat, tribunal ad judices. Juvenalis sat. 10: Praetexta, et trabeae, fasces, lectica, tribunal.
144. Egm., Hailsbr., tribunal, haec trecenta. Gis. ad oram, et cruenta.
145. Detumescere legitur etiam apud Petronium et Statium. Tumoris nomine Christiani scriptores passim superbiam significant, quod ex Euripidis Hecuba et Horatio sumptum censet Barthius lib. XXX Adv. cap. 19: ego ex ipsa rei natura magis credo. Wipertus, Prudentii amator et imitator, lib. I, cap. 11: Ingenii [Col. 0456B] excellentia, qua solent carnales super modum tumescere, moxque detumescere.
146. Vat. B, ut vermes solent, quod Colerus in suis membranis exstare ait ad Valerium Maximum, pag. 548. Codex Marietti, de quo loquitur Colerus, habet certe vermes, et supra pro diversa scriptura verres, demum ad oram vernae. In eodem Mar. videtur esse dum pro cum. Interpretatio horum versuum haec circumfertur, Romanos, cum consulatum inibant, farre pullos pascere (quod munus est servorum), quoniam ominosum habebatur, si pulli farre abstinerent, et Romani nihil inauspicato agere solebant. Pignorius, [Col. 0456C] de Servis pag. 270, agit de aviario, altiliario, qui ab Horatio fartor appellatur, cujus officium, inquit, erat aves opimare et obesare in gratiam lautarum epularum. Et hinc arripuit occasionem apud Prudentium Romanus martyr deridendi praefectum Asclepiadem. Itaque existimo ipsos qui consulatum inibant pullos per se pascere, ut auspicia captarent; et idcirco ait Prudentius: ut vernae solent, farre pullos pascitis. Giselinus ait, id factum per pullarios, quia Romani, teste Hal carnasseo, nec magistratus, nec magni aliquid inchoabant, priusquam eos consulerent. Parum haec explicatio Prudentio congruit. Salvianus, lib. VI de Gubern., eam superstitionem in Christianis merito reprehendit: Quid enim nunquid non in consulibus designandis et pulli adhuc sacrilegiorum more pascuntur, et volantis pennae auguria quaeruntur, ac pene omnia fiunt, quae etiam illi quondam pagani veteres frivola et irridenda duxerunt? Et cum haec omnia ipsi agant, qui annis nomina tribuunt, etc.
[Col. 0456D] 148. Vat. B mendose, sumpti pro sumit. De hac aquila eburna dictum jam ad vers. 349 lib. I contra Symmachum. Chamillardus ait, aut errasse Prudentium, aut diversum morem fuisse temporibus Livii: nam hic affirmat scipionem eburnum cum aquila exstante in summitate ex eadem materia triumphantibus fuisse praelatum. Verum hoc nihili est: siquidem scipio gestabatur nomine triumphantis, et erat sceptrum, sive gestamen consulare. Valerius Maximus lib. IV, cap. 4 de C. Attilio Serrano: Sed illae rustico opere attritae manus salutem publicam stabilierunt: ingentes hostium copias pessumdederunt; quaeque modo arantium boum jugum rexerant, triumphalis currus habenas retinuerunt: nec fuit iis rubori, eburneo scipione deposito, agrestem stivam aratri repetere. Fabricius narrat talem aquilam eburneam crista rubea insignem repertam Romae, et talem exsculptam esse in fornice arcus Vespasiani, in quo manu eam tenet [Col. 0457B] Vespasianus. In delineatione arcus et in ipso arcu solum invenio Titum aquilae insidentem in coelum ferri, veteri superstitione inter divos relatum, in arcus fornice. In quatuor angulis aquilae cum fulmine triumphum exornant.
Si confitendi nominis testem probum149. Ejus, aquilae. —Belluae, elephanti, I.
150. Cui, ossi. —Alitis, aquilae, I.
151. Sigillorum, simulacrorum, vel signorum; idolorum, I.
152. Siti, positi, I.
153. Projectius, despectius, I.
[Col. 0457B] 154. Carpentum, vehiculum, currum, I.
155. Proceres, nobiles: proceres proprie mutuli trabium eminentes e maceriis; inde proceres dicuntur eminentiores in populis, I.
156. Lapis, gagathes, in quo pingebatur, Vat. A. [Col. 0458A] Gagathes, I.—Gemellus, ideo potest dici gemellus, quia in vehiculo ipsa cum filio suo Cupidine solebat sculpi vel pingi, Prag.—Essedo, essedum genus vehiculi Gallicani, id est, quasi assedum ab assidendo dictum; genus vehiculi, I.
160. Almonis, fluvius, I.
[Col. 0458B] 162. Luperci, nudi: luperci dicebantur qui lupercalia celebrabant, id est festa Panis dei, in quibus omnia immunda fiebant, I.
165. Verbere, percutiendo nates illarum, I.
[Col. 0457B]150. Ebur dentem elephanti esse norunt omnes. Prudentius os belluae vocat.
151. Ald. perperam, suberis pro sub aris. De sigillis pro statuis vide comment. ad vers. 545 lib. II contra Symmachum.
152. Vat. B, Mar., Widm., intra; alii, infra. Vocat sectilem quercum statuam; adeoque infra legendum [Col. 0457C] est.
154. Balduinus, de Calceo antiquo cap. 3 et 33, agit de hoc ritu antiquorum nudandi plantas in quibusdam sacris functionibus. Eques Victorius dissertationem edidit anno 1753, qua illustravit exiguam Gybelis statuam quae nunc in museo Victorio Vaticano asservatur, ut Teolius notavit.
155. Etymologiam glossae, quod proceres sint capita trabium, docet etiam Servius ad I Aen. ex Varrone. Alii proceres a primus derivant.
156. Vat. B, Prag., Mar. a prima manu, gemellus; alii, nigellus. Ald., Alex. a secunda manu, Vatt. P, Q, Urb., esseda; plerique melius essedo. Murmellius et Lotterus, evehundus. Arnobius, lib. VI: Videtis, Arabas informem lapidem coluisse, lignum indolatum Carios pro Diana, Pessinuntium silicem de coelo lapsum pro deum Matre. Gisbertus Cuperus in notis ad Lactantium, cap. 11 de Mort. persecut., ait vel hunc lapidem lineamenta faciei muliebris habuisse, vel [Col. 0457D] inclusum fuisse capsa argentea faciei muliebris: quod tamen aliis examinandum relinquit. Mihi vix dubium est quin ipse lapis lineamenta muliebris oris habuerit: et id ex verbo sedet confirmari potest. Nihilominus Bulengerus, lib. I, cap. 18, de Pict., probare contendit, columnas per initia pro statuis fuisse, et stipites, et lapides. In glossis lapis nigellus dicitur gagathes: posset intelligi achates, nam achates lapis est nigellus, ut ex Plinio, Solino et Isidoro patet, quanquam gagathes celebratur etiam a Plinio et Eugenio Toletano. Verior scriptura est gagates ex Graeco vocabulo. Joannes Fridericus Hervartius, de Admirandis theologiae ethnicae Mysteriis cap. 52, ostendere conatur primum simulacrum, e Pessinunte Romam advectum, fuisse e magnete, et acum illam decantatam Magnae deorum Matris, qua Romanum imperium sustentatum Servius prodit, fuisse acum magneticam, cujus notus jam esset usus. Joannes Winckelmannus in opere de Monumentis antiquis ineditis, tom. II; [Col. 0458B] sect. 2, cap. 1, de Cybelis statuis agit. In Calendario Romano Maffaeiano ita indicantur ludi Megalenses die 4 Aprilis: Ludi Matr. Mag. In Vindobonensi: Ludi Megalesini. In Praenestino: LVDI. M. D. M. I. MEGALENSIA. VOCANTUR. QVOD. EA. DEA. MIGALE. APPELLATVR. NOBILIVM. MVTITATIONES. CENARVM. SOLITAE. SVNT. FREQVENTER. FIERI. QVOD. MATER. MAGNA. EX. LIBRIS. SIBVLINIS. ARCESSITA. LOCVM. MVTAVIT. EX. PHRYGI a. ROMAM. Vide notas Petri Franc. Fogginii.
157. Arnobius lib. VII de eodem lapide coloris fulvi atque atri, angulis prominentibus inaequalis, quem omnes hodie illo ipso videmus in signo oris [Col. 0458C] (forte insigniori) loco positum, indolatum, et asperum, et simulacro faciem minus expressam simulatione praebente.
158. Prima in praeeundo hoc loco intervallo longo effertur, vimque diphthongi retinet. Ammianus lib. XXIII de Juliano Apostata: Ubi ad diem VI cal. (Apriles) quo Romae Matri deorum pompae celebrantur annales, et carpentum quo vehitur simulacrum, Almonis undis ablui perhibetur, sacrorum solemnitate prisco more completu, somno per otium capto, exsultans pernoctavit, et laetus. Confer S. Ambrosium, lib. III, ep. 48; Augustinum, lib. II de Civit. Dei, cap. 4; Arnobium, Ovidium, Valerium Flaccum, Lucanum, et alios.
160. Thuan. contra metrum perventuri. Hailsbr. praevenitis. Rivulus Almo extra portam Capenam, sive S. S bastiani via Appia fluit: ejus nomen nunc Acquataccio, quasi aqua corrupta, ut puto. Origo ejus est fons aquae salutaris, qua multi Romae ad [Col. 0458D] curandos morbos utuntur. Ea vocatur acqua santa Italice, et ad capitulum S. Lateranensis basilicae spectat, exstatque prope viam Latinum.
161. De hujusmodi superstitionibus ethnicorum abunde dictum est ad libros contra Symmachum et ad hymnum S. Laurentii, quod indicasse semel sufficiat.
162. Baronius ad annum 496 refert S. Gelasium lupercalia prohibuisse, et Andromachum senatorem. qui ea defendebat, scripto refutasse. Epistola Gelassi exstat inter alias pontificum. Andromachus imaginem quamdam lupercalium retinendam contendebat. Gelasius neque ita quidem a Christianis celebrari posse lupercalia demonstrat.
164. Servorum erat proprium currere et festinare. In prologo Heautont. Terentius: Ne semper servus currens, iratus senex . . . . assidue agendi sint mihi.
165. Parrhasius, pultet, quod in notis confirmat. dum probat, Prudentium tentasse fastiditis gratiani [Col. 0459B] reddere; scilicet dixisse volupe est ex Enuto et Plauto, ninguidos ex Lucretio, pultet pro pulset. Ald., Torn. et nonnulli vulg., actas pro ictas. Luperci scutica, virgave e pelle hircina mulieres obvias feriebant, quae manus ultro praebebant, quasi ita feliciores puerperae essent futurae, ut ex Ovidio, Juvenali et aliis colligitur. Vide lib. II in Symm., vers. 861. Iso nates verbere ictas docet, quod ex Choulio fusius refert Joan. Saubertus de Sacr. vet. cap. 6. Sed, ut hic ritus perageretur, mulieres ipsae ad lupercos se conferebant.
Gestator ejus, ac superbit belluae166. Sacrorum, idolorum, I.
172. Vultuosus, terribilis, vel tristis, I
177. Mares, masculos, I.
[Col. 0459B] 178. Sexu duplici, de mare et femina, I.
179. Abnepotes, natos de nepotibus. —Editos, pronatos, I.
181. Luduntur, decipiuntur, I.
182. Amasionum, amatorum: amasii et amasiones unum sunt. —Comprimuntur, stuprantur, I.
183. Incesta, stupra, non casta. Distat inter fornicationem, et adulterium, et incestum; nam fornicatio cum puellis et viduis; adulterium cum uxoribus aliorum, [Col. 0460A] incestum cum sororibus et sanctimonialibus; et dicitur incestum, quasi non castum, I. Jovis et Junonis, Mar.—Moechorum, Martis et Veneris, Mar.
[Col. 0460B] 184. Fallit, uxorem. —Maritus, Saturnus Opim, Mar. Vulcanus, I.—Pellicem, pellex dicitur quasi pelle illiciens, id est decipiens; nam pulchritudine deputantur homines. Concubinam, I.
185. Deos, Martem et Venerem, quos Vulcanus alligavit, I.
187. Vervece, vervix vocatur a verme quem habet in fronte, qui commovens incitat eum ad praelium, I.
[Col. 0459C]166. Rat., Vat. B., Mar. a pr. in. et pro me non ita probe.
167. Vat. B., Mar., secli: metrum postulat seculi. Roma dicitur summum saeculi caput, ut imperii domina Apoth. vers. 507. Saeculum pro mundo, aut orbe accipitur, ut in hymno Sedulii: Beatus auctor seculi, et S. Petrus Chrysologus serm. CLX, Universo saeculo non capacem concludi corpore perpusillo. Vide vers. 584. In Laurentio.
170. Mar., velis, nolisne. Rat., velis, nolisque: utrumque contra metri regulam. Nec melius Parrhasius, nolis velis, nequid. Gis., Lotterus, nolis velisve. Scriptis plerique, nolis velisne. Pro idolis sordes posuit. In Laurentio, vers. 263, Dum daemonum sordes colis. Sic Ennodius in Natali Epiphanii, Numina fallaci finxerunt sordida cantu.
171. Vat. A, ne terret.
172. Vultuosus et vultuose usurpant Apuleius, Donatus, Capella, Quintilianus, Sidonius. Innuitur vultus [Col. 0459D] asper, terribilis. Supinus pro superbo Juvenalis sat. 1, Et multum referens de Maecenate supino: quanquam hic pro molli potius accipitur. Pro arroganti vero Persius sat. 1, Seque aliquem credens, Italo quod honore supinus Fregerit heminas Areti aedilis iniquas.
173. Vat. B et Mar. non bene scribunt laeti pro lethi aut leti.
174. Hailsbr., moveri; Egm., ullus.
175. Ad hanc sententiam pertinet illud Minucii: Cum non disputantis auctoritas, sed disputationis ipsius veritas requiratur. Ubi interpretes plura similia adnotant.
177. Aldus, Vat. Q, feminas, ac mille mares. Ita Vat. B a secunda manu, nam a priori manu videtur fuisse, ut est in Mar., matres pro mares. Vat. A, Alex., Giselinus in emendatis. Heinsius et alii, feminas mille, [Col. 0460B] ac mares, quod magis metro et consuetudini Prudentii congruit. Besselius, pag. 24 Miscellan. syntagm., legendum conjicit Ut tecum adorem feminas, molles mares, ut Ganymedes, Hebe, aliique molles mares intelligantur. At vero lectio codicum recte procedit: neque Hebe inter mares recensenda est, dea scilicet juventutis, non deus. Sexum deorum diversum gentilibus Lactantius, Arnobius, multique alii Christiani scriptores exprobrarunt. Arnobius, lib. III: Adduci enim primum hoc ut credamus non possumus, immortalem illam praestantissimamque naturam divisam esse [Col. 0460C] per sexus, et esse partem unam mares, partem esse alteram feminas . . . . . Nam consuestis in precibus, Sive, tu Deus es, sive tu dea, dicere: quae dubitationis exceptio dare vos diis sexum disjunctione ex ipsa declarat. Preces quas Arnobius indicat legi possunt apud Macrobium lib. III Saturn., cap. 9: Si deus, si dea est, cui populus civitasque Carthaginensis est in tutela, etc. A. Gellius lib. I, cap. 28: Eas ferias si quis polluisset, piaculoque ob hanc rem opus esset, hostiam SI. DEO. SI. DEAE. immolabat. Idque ex decreto pontificum observatum esse, M. Varro dicit: quoniam et qua vi, et per quem deorum dearumve terra tremeret, incertum esset. In veteribus inscriptionibus eadem formula occurrit Sive deo, sive deae. Si deus, si dea est. Huc spectat quod in precibus interdum dicebant, Quisquis es deus. Vide Broverium, de Adorat. cap. 7, praeter Catonem et alios.
180. Ald., Weitz., et plerique scripti, et tot. Gis., ac tot. Heinsius cum Thuan., ut tot, quod habet etiam [Col. 0460D] Alex. In Ald. et Oxon., prosapiem.
181. Exempla habes in Proserpina, quae Plutoni; Hebe, quae Herculi; Minerva, quae Vulcano nupta est. Deceptae sunt a Jove Europa, Aegina, Leda, Danae et aliae.
182. Utitur voce amasionum Apuleius lib. VII de Asino aureo.
183. Furta concubitus illicitos poetae libenter vocant.
184. In Jove haec omnia crimina in promptu est reperire. Ejus stupra novem recenset Ovidius VI Metamorphos., filios illegitimos supra viginti enumerat Hyginus tab. 155.
185. Prag., duos pro deos, minus bene.
186. Vat. A, adoras: lege ad aras.
187. Weitzius, nihil metrum curans, edidit verbecae cum Widm. et Bong. In Vat. B ex verbice factum [Col. 0461B] recentiori manu verbece. Mar. a prima manu, verbice. Rat., et Prag. a prima manu, ut videtur, verbece; alii scribunt vervece. Verbex, seu vervex, est mas inter oves, sed castratus: de quo Isidorus lib. XII Etym., cap. 1, consentit glossae: Vervex, vel a [Col. 0461C] viribus dictus, quod caeteris ovibus sit fortior; vel quod sit vir, id est masculus; vel quod vermes in capite habeant: quorum excitati pruritu, invicem se concutiunt, et pugnantes cum magno impetu feriunt. Varro a natura versa vervecem dictum existimat. De ara cespititia vide hymnum S. Eulaliae.
Miseret tuorum me sacrorum, et principum,188. Palaestrici, palaestrici, qui, in theatro saltantes, turpia deorum canebant, I.
189. Ephebi, imberbis, I.
190. Effeminavit, castravit. —Gymnadis, nuditatis, vel exercitii licentia rustici, I.
191. Impuratus, commaculatus: impuratus et impurus [Col. 0461B] ita distinguuntur, quod impurus in seipso immundus; impuratus autem ab alio contaminatus dicitur, I.
192. Disco, discus genus ludi qui super discum agebatur, quem ille ephebus ludens a Borea vento occisus est. —Florulentum, in florem sui nominis, Mar.—Subcubam, vel succubam. Succuba dicitur qui alii in patienda libidine succumbit, a succumbendo dictus: in succumbendo ad turpes usus, qui et amasio, I.—Cucubam, cucuba herba est dicata ab Apolline Hyacintho, cujus flos hyacinthus est secundum nomen pueri, Prag.
194. Furem, latronem. —Passus, sustinens, I.
195. Tela, arcum et pharetram, I.
[Col. 0462A] 196. Cybebes, Cybele, et Cubele, quae Mater deorum dicebatur, quae et Berecynthia, I.
197. Puer, Atys, Mar.—Gallus, scilicet castratus. Atys omnes eviratos Gallos vocabant, postquam Galli Senones Romam ceperunt, et postea quicunque Gallum ceperunt, evirabant, ne illud semen cresceret; et Gallos [Col. 0462B] ca tratos omnes vocabant. —Ob. propter, I.
199. Impudicae, inverecundae. I.
200. Matris, Cybeleae. —Spado, eunuchus, I.
201. Credo, ironice, I.
202. Citetur, jud caretur, vel commoveatur; judicetur secundum scita, I.
203. Implicatus, damnatus. —Juliae, Romanae legis; Julia lex a Julia repertrice, quae adulteras damnabat, I.
204. Scantiniam, a Scantinia inventore, quae utique judicabat adultero: legem Romanorum, id est, iram; ea est nomen deae, I.
[Col. 0461C]188. Vatt. A, Q, vetant, quod videtur etiam fuisse in Alex. Indicatur fabula Hyacinthi, de qua Ovidius lib. X Metamorph.
189. Mar. a prima manu, quam, male.
190. In palaestra nudi luctabantur: hinc apud veteres gymnasii licentia in proverbium abiit.
192. In Vat. A recentior corrector, prioribus erasis, fecit florulentum, et sucubam. Videtur fuisse cucubam; ad oram legitur cucubum, et sucubum pro diversis lectionibus. Vat. B., Widm., florulentam cucubam. Prag., Mar., florulentum cucubam; sed in Mar. recenti manu factum florulentam. Alex., Ald., Weitz., Vat. Q, Urb., Lotter., Heinsius et alii, florulentum [Col. 0461D] succubam, vel subcubam. Bong., florulentum subcubum; supra, florulentam succubam. Florulentus vox est auctoris Pervigilii Veneris et Solini.
193. Fabula Apollinis, qui armenta regis Admeti pavit, a quo boves et arma furatus est Mercurius. Videtur quarta sede tribrachys collocari. Posset aliquo pacto id negari; sed vers. 978 sine ulla controversia pes quartus tribrachys est.
195. Horatius, lib. I, cda 10, Viduus pharetra Risit Apollo.
196. Ald., Torn., Gall., Cybellis, Mar., Cibiles; Vatt. A, Q, Urb., Cybelis; alii Cybaebis; Hailsbr., Cibelis; Alex., Cybeles; Parrhasius, Cybelles; Thuan., Egm., Alt., Cybebis. Heinsius scripsit Cybebes, aliisque scribendum persuasit ex vett. exemplaribus Virgilii, Phaedri, Lucani, et ex antiquis marmoribus. Graece Cybele et Cybebe dicitur. Nihilominus Chamillardus edidit Cybeles. Sacra Cybeles in montibus [Col. 0462B] ubi lucus pineus erat celebrari solebant: et pinus ipsa arbor est Cybele sacra; ejusque imago corona e duobus ramis pineis insignita in nummis pungebatur. Monfauconius tom. I Ant. plures imagines Cybeles exhibet, ac de ejus gestis sive fabulis copiose [Col. 0462C] disserit cap. 1 et seqq.
197. De Gallis vide lib. II in Symm. vers. 522.
200. Vat. B, Mar., Prag., Weitz.. Ambr., Thuan., Oxon., matri, quod exstat etiam in Alex., Gis. in textu, Heinsio. In aliis, matris. In Rott. supra sacra pro div. script. erat aera. Ex quo Heinsius et Chamillardus suspicantur a manu Prudentii esse Per multa matris aera plorandus spado. Referunt videlicet ad corybantia aera.
201. Juvenalis, sat. 6, vers. 47, Tarpeium limen adora. Ex Arnobio, Ovidio, Tibullo et aliis patet hunc fuisse ethnicorum morem, ut templorum limina exoscularentur. Neque propterea accusandi sunt Christiani quod eadem venerationis signa suis templis exhibeant. Adisis prolegom. cap. 14.
202. Widm. corrupte, scitetur pro citetur. Idem error est in Mar. et Prag. In Vat. B, qui siscitetur. Latinius in Torn. correxit vestris pro vestri. En rationem cur Prudentius, qui tumulos martyrum amplectebatur, [Col. 0462D] negat licere amplecti limen Jovis.
203. Lege Julia moechi puniebantur. Juvenalis, sat. 2, vers. 37, Ubi nunc lex Julia? dormis? De hac lege Cujacius observat. 20, cap. 18 et 19. Ab Augusto lata ea lex est: neque glossae aliter disserentis habenda est ratio. Leges minari, dictum ad vers. 179 lib. II contra Symmachum. Hoc argumento deos gentilium Athanasius exagitat: Num dignum est ut is (Jupiter) qui designat talia, quique ejusmodi flagitiis famosus est, quae ne communes quidem leges Romanorum in mere hominibus impunita velint, pro numine habeatur? Quis ipsum non vituperet? quis non mulctandum morte judicet?
204. Ald., Fabr. et nonnulli, luet pro luat. Vat. B, Mar., Prag., Rat., Luat severum victus, et Scantiniam. Vat. A, Luet severam vinctus et Scatiniam. Thuan., Alt., Noms., Rott., Luat severam vinctus et Scantiniam, quod tenent Alex., Heins., et alii. Latinius [Col. 0463B] in Torn. invenit Cantiniam, correxit Scatiniam. Parrhasius videtur duas in hoc versu leges distinguere: ita enim habet, Luat severam victus, et Scantiniam. Unica tamen lex Scantinia nominatur, quae erat de impudicis, a Scantinio Aricino lata contra eos qui muliebria patiebantur, ut ait scholiastes ad Juvenalis sat. 2, vers 43,. Citari Ante omnes debet Scantinia. [Col. 0463C] Nonnulli putarunt nomen eam legem accepisse a C. Scantinio, qui M. Claudit Marcelli filium de stupro appellavit, et accusante patre condemnatus est, ut refert Valerius Maximus lib. VI, cap. 1. Etsi enim leges plerumque nomen ab iis qui eas tulerant accipiebant, non raro tamen a damnatis, ut Laia a Laio.
1082 Delphosne pergam? sed vetat palaestrici205. Cognitore, te sciente, vel judice: cognitor, qui causas cognoscit judicii, I.
206. Conditorem, constitutorem, id est Saturnum, I.
[Col. 0463B] 207. Censes, judicas, I.
208. Reformidat, reformido et formido unum sunt, I.
210. Occulendi, occultandi, I.
211. Dissidentum, discordantium, I.
213. Lemnius, Vulcanus a Lemno insula: quia Vulcanus prodidit adulterium Veneris et Martis, ideo inter se dissident; et dicitur Lemnius Vulcanus, quasi lutosus, a Graeco quidem linos, id est lutum: nam sordidatio luxuriae ex colore fit, qui est Vulcanus, quia [Col. 0464A] ex pellice natus fuit, I.
215. Signo, imagine, sigillo, I.
219. Piaclum, facinus. Iso. Peccatum, Mar.
[Col. 0464B] 221. Cygnus, Jovis in forma. Jovis in cygnum conversus stupravit Dianam. —Stuprator, de Jove et Leda, vel de Jove et Pasiphae. —Pulpita, lectus deorum, gradus scenae, I.
222. Saltat, canit. —Taur cornem, proprium nomen, mimilogus quidam qui cantabat Jovem versum in taurum vitiasse Europam. —Lydius, Jovis, vel nomen toni musici: musicus, I.
[Col. 0463C]205. In Ambrosiano multa hic desiderabantur usque ad vers. 454. Heins. post carcerem interrogationis notam adjicit.
206. Prag. male, quod aureorum. Sermo est de Saturno, aurei saeculi conditore, in cujus templo propterea Romani aerarium esse voluerunt.
208. Thuan., furem: melius furtim. Gis. ad oram, dum pavesceret malum: quod in aliis exemplaribus esse ait Murmellius.
209. Pal., audet; recte supra, audit.
210. Mar. a prima manu, colendi conscius; supra, occulendi conscius. Prag., oculendi conscius. Legendum occulendi conscios.
211. Widm., dissidentium. Alex., discidentum. Vat. [Col. 0463D] Q, dissidendum. Vera lectio dissidentum. Bella deorum inter se pugnantium gentilibus plures e nostris objecerunt, Athanasius, Augustinus et alii. Arnobius, lib. IV, Vulnerari, vexari, bella inter se gerere furialium memorantur ardore discriminum. Lactantius, lib. I, cap. 3, Homerus bellantes inter se deos finxit.
214. Peveratus ait plurimis in locis a Prudentio quique usurpari pro quicunque, seu quisquis, quod hodie fere contra fidem vett. lib. et Prudentii consuetudinem in quisque mutatum est. Sed fallitur: nam vett. codices habent quisque, non quique, et consuetudo aequalium Prudentii fuit, ut quisque pro quisquis usurparent. Vide comment. ad vers. 216 hymn. 7 Cathem. Illud vero facilius mutarem, si per membranas liceret ut deum: nam legendum puto Junonis iram sentiet, quisque aut deum Signo aut sacello consecrarit Herculem. Porro Hercules Jovis filius, Junonis privignus fuit ex Alemena pellice.
215. Latinius in Torn. emendavit aut pro et.
[Col. 0464B] 216. Ald., Urb., Gis., Oxon., dices; plerique, dicis. Hanc responsionem simili arguendi ratione rejecerunt Augustinus, Theodoretus et alii. Arnobius, lib. IV, Sed poetis tantummodo licere voluistis indignas de diis fabulas, et flagitiosa ludibria comminisci. Quid pantomimi vestri, quid histriones, quid illa mimorum, atque exoleti generis multitudo? Nonne ad usum quaestus [Col. 0464C] sui abutuntur diis vestris, et lenocinia voluptatum ex injuriis attrahunt, contumeliisque divinis? Sedent et in spectaculis publicis sacerdotum omnium magistratuumque collegia, etc.
219. Vat. A, tu turpia dum. Vat. B, Mar., Lotteri editio, tu cur piaculum, male.
221. Alii scribunt cycnus, alii cygnus. Martinus Roa, lib. III Singularium, part. 1, cap. 16, agens de cynedica saltatione in theatro vulgo zarabanda, hos versus in medium profert ut rem illustret. Saltabatur fabula Jovis, qui in cygnum conversus Ledam compressit. In theatris nostri saeculi non absimilia scelera, vel haec ipsa saltatione repraesentantur. De saltatione cygni stupratoris intelligendus est etiam Juvenalis sat. 6 vers. 63, Ledam molli saltante Bathyllo. Spurcitiam veterum pantomimorum exagitant Clemens Alexandrinus lib. II Paedag., cap. 10, et Cyprianus epist. 103: Superinducitur homo fractus omnibus membris, et vir ultra muliebrem mollitiem di solutus, cui ars sit verba manibus expedire, ut desaltentur [Col. 0464D] fabulosae antiquitatis libidines. Plura affert eruditus Bulengerus lib. I de Theatro, cap. 42 et 43, et Meursius in Orchestra, sive de Saltationibus veterum.
222. Vat. B, Rat., Prag., Mar. a prima manu, Widm., Bong. supra, comantem pro tonantem, quod unice verum est. Ald., Urb., Gis., Heins., et alii Lydius; quae scribendi ratio placuit Murmellio, quia istiusmodi saltandi ars ex Hetruria Romam delata est, et Hetrusci e Lydis originem ducunt. Alii scribunt ludius, alii lidius. Glossa Isonis quae verbo tauricornem apposita est, potius convenit voci Lydius. Lydium pro histrione saltante Ovidius aliique posuerunt. Ornatum quo Planeus Glaucum saltavit, describit Velleius lib. II, Cum caeruleatus et nudus, caputque redimitus arundine, et caudam trahens, genibus innixus Glaucum saltasset.
223. Cuperus, ad Lactantium cap. 36 de Mortibus persecut., censet hoc loco pontificem summum vocari [Col. 0465C] pontificem provinciae. Cellarius ait intelligi Galerium sive praesentem, ut sentit Eusebius, sive absentem per apostrophem. Hoc postremum satis est probabile, quamvis Romanus alias Asclepiadem alloquatur.
1084 Te cognitore dignas ire in carcerem.224. Diluis, purgas talia convicia: deluo, purgo: diluo, permisceo: inde diluvium, eo quod omnia permisceat, [Col. 0465B] I.
227. Alcmenae, Ledae: dicitur Alcmene uxor Amphitryonis, quam vitiavit Jovis, vertens se in faciem illius dum ipse expugnabat quamdam civitatem. —Deus, Jovis, I.
228. Meretrix, Venus. —Adonin, Ado amasius Veneris, quem aper interfecit: unde nimium flevit Venus. Hoc ideo fingitur, quia Ado est sol, aper hiems, et aper interfecit Adonem, id est, veniente hieme, sol a calore deficit, et moritur; et flet Venus, id est terra, quia tunc terra nihil parit, obnubilata hieme. Priapum eunuchum. —Scenica, theatralis, I.
230. Cypridis, Veneris a Cypro insula, ubi colitur, I.
231. Quid, scilicet est, I.
233. Sigillum, idolum, vexillum, I.
235. Leno, machinator stupri: qui conciliat stuprum. —Exoletum, [Col. 0466A] juvenem Ganymedem: exoletum, quod jam adolescere, id est crescere, desiit. Adultum, [Col. 0466B] obsoletus, et exoletus sordidus; sed exoletus excretum aliquando significat, sicut excretum pullum dicimus, id est adultum. —Qui, qualiter, I.
236. Ceres, quaerens Proserpinam vi raptam, I.
237. Virginem, Proserpinam, I.
239. Tirynthium, Herculem, quem Umfala ( Omphala ) faciebat, ut fusos rotaret. Umfala concubina ejus erat: umphala umbilicus, in umbilico enim est luxuria. Per Herculem fortes et sapientes, quia luxuria etiam sapientes decipit et deludit, I.
240. Cur, fecit hoc? Mar.
241. Deum, deorum, I.
242. Priapos, deos hortorum, I.
245. Jus, scilicet est. —Algis, herbis marinis, I.
246. Censor, judicator: ironicos dixit; judex, I.
[Col. 0465C]224. Thuan., ridensque. Ald., Heins., Cham., Gall., Alex. a secunda manu, Urb., Gis., deluis; plerique diluis, etiam Teolius. De hoc plausu vide notata ex Arnobio ad vers. 1108 lib. II contra Symm.
226. Vat. B, mendose, sacratae. Alcmenae fabulam scripserunt apud Latinos Actius, Caecilius, Plautus; apud Graecos Aeschylus et Archippus, ut notat Fabricius.
228. Rat. scribit meritrix. Vat. A, Weitz., Heins., et Alex., Adonem; alii, Adonin; pro quo Vat. B, Mar., Prag., Rat. sine ulla litura, Parrhasius, habent spadonem. Arnobius lib. VII, Obliit rabit offensam Venus, si Adonis in habitu gestum agere viderit saltatoriis in motibus pantomimum. Adonin scripsisse dicuntur Aratus tragicus et Plato comicus. De Adoni dente apri vulnerato Ovidius lib. X Metamorph., Lactantius [Col. 0465D] lib. I de Falsa Religione, cap. 7. Exstat etiam idyllium Theocriti de eodem argumento, quod simul cum aliis ejusdem auctoris idyllis amicus noster Joannes Franciscus Sandoval e Graeco in sermonem Hispanum plane venusto et eleganti carmine convertit, typisque paratum habet.
231. Ald., et, ut videtur, Alex., quidquid. Alii apud Gallandium, quia quod; plerique, quid quod.
234. Plinius, lib. X, cap. 3, Negant unquam solam hanc alitem (aquilam) fulmine exanimatam: ideo armigeram Jovis consuetudo indicavit. Alia significatione armiger accipitur pro stipatore, et corporis regis custode, ut dixi ad vers. 495 Apoth.
235. Mar. a secunda manu, quod tyranno. Jupiter inter alia cognomina regis nomen habuit, et merito a Prudentio tyrannus dicitur.
236. Egm., mendose, praetendit. Peveratus cum Nebrissensi malebat praecincta quam recincta, quia recincta est soluta, ut apud Virgilium lib. IV Aeneid., [Col. 0466C] In veste recincta, et Ceres quaerebat filiam Proserpinam a Plutone raptam. Verum metrum non patitur praecincta; et Fabricius recte explicat recincta, id est fluxa, ut tunc vestem forte gerebat; sic enim indicatur summopere turbatam deam fuisse. Caeterum hujusmodi pleraque vocabula duas contrarias habent significationes, ut revincio. Notatum jam id est ad vers. 37 lib. II in Symm. Ruaeus ad vers. cit. Virgilii vestem recinctam interpretatur succinctam et collectam, quia re in plerisque verbis non negat, sed auget, in aliis vero utramque vim habet, ut in recanto, et recino.
237. Parrhasius male, quod si deorum.
239. Fabula Herculis cum servivit lolae.
240. Ald., Mar., Alex., Lotterus, cur sine aere: sed in nota Alex. est Neaera. Prag., cur si enereide. Vat. Q. cur sineore. Rat., cur si neere. Parrhasius, cur sibi nere. Murmellius legit, cur sine aere, sed ait legendum quare, vel cur hic sine aere, id est sine statua ex aere deformata. Vera lectio cur si Neaerae. [Col. 0466D] Neaera commune nomen est meretricularum formosarum, ut apud Tibullum, Horatium, Virgilium et plures alios. De Neaera meretrice, quae plures amicos habuit, Athenaeus lib. XIII Deipnosoph. Pausanias Autolyci uxorem, quae Metra proprio nomine dicebatur, vocavit Neaeram, quia aliis se prostituit. Neaeram scripsit Licinius Imbrex. Vide comment. ad vers. 139 lib. I contra Symmach.
241. Vat. B, Bong., Fabr., Gis., detestor; plerique, detester.
242. Nonnulli Faunos etiam et Priapos vocaci putant fistularum praesides. Melius alii intelligunt Pana, qui fistularum creditus est inventor.
245. Parrhasius, in ulvis, male. Ald. et plerique scripti, jus. Fabr., Lotterus, Gis., vis, quod verias es e conatur persuadere Giselinus contra Murmellium. Neque ego negaverim dici posse vim divinitatis, ut vim majestatis apud eumdem Prudentium, et alia similia. Sed praeferenda est codicum auctoritas.
Ridesque et ipse, nec negando diluis,248. Pulmonem, pulmo enim concipit ventum et emittit, cum ridet homo et loquitur, I.
249. Derisus, derisio. —Ineptias, vanitates, I.
250. Vinolentae, vino plenae. Lentum dicimus plenum: inde vinolentus dicitur vino plenus, temulentus [Col. 0467B] temeto plenus, I.
251. Mysticae, secretae, vel figuratae, I.
253. Promisce, metri causa, vel promiscue, I.
255. Canopus, Aegyptus a stella sic dicta, I.
256. Comprecare, similiter. —Simiam, dea Aegyptia, I.
257. Aspis, serpens quem venerabatur Aesculapius medicus, I.
258. Crocodilus, deus Aegyptiorum: animal et in aquis, et in arboribus ascendens. —Ibis, ciconia Aegyptia: genus avis, I. Meridiana pars ibices aves vocat, qua Nili fluentis inhabitant. Orientalis vero occidentalisque [Col. 0468A] plaga parva quadrupedia ibices nominat quibus est moris in petris parere, quae neque sciunt nisi in petris habitare. Cod. Biblioth. Bernens.
260. Cepe, cephal Graece caput; inde cephe accepit nomen, quia tantum caput utile est; caeterum corpus [Col. 0468B] fulciens. I.
262. Oluscula, multiplex ista idololatria qua colebantur etiam olera, ex hac occasione coepit in Aegypto, quod cum exiret Pharao cum curribus et equitibus suis persequendo filios Israel, et mersus fuisset in mari Rubro cum toto exercitu, caeteri Aegyptii qui domi remanserant occupati circa varia negotia, sibi postea formabant simulacra, tanquam liberati essent per illa: verbi gratia, qui porrum eo tempore plantavit, porrum deinceps quasi liberatorem suum coluit, ut in caeteris fecerunt, colendo ea per quae se liberatos putaverant, Prag.
[Col. 0467B]248. Juvenalis sat. 10, Perpetuo risu pulmonem agitare solebat Democritus.
250. Ald. mendose, vino lentae. Mar., et Rat. scribunt vinulentae.
251. Aldus, aut siquid; multi, aut siquod. Ita veteres [Col. 0467C] interdum locutos pro siquid ostendit Gifanius verbo QUOD: scribit at. Heinsius, at siquid cum Giselino. Nostri plerique, aut siquod.
252. Ald., et Urb., primum: lege primus, ut metri ratio constet.
253. Alex., Vat. Q, Alt., Thuan., promisce adora, quod bene esse ait Heinsius: puto, promisce, adora. Weitzius adverbii more edidit promisce adora cum Egm., Widm. supra, Fabr., Hailsbr., Palat., Bong., Widm. At Sich., Gis. in textu, Vat. B, Mar., Prag., Rat., promiscue adora. Ald., Gis. ad oram, pronusque adora, quod Heinsius in contextu edidit, et recentiores tenuerunt. In Urb., permisce, adora.
254. In deos Aegyptios comici et satirici Romani luserunt. Narrat Tertullianus Apolog. cap. 7, Serapim, Isidem, Harpocratem cum suo Cynocephalo esse Capitolio prohibitos, id est curia deorum pulsos, et ipsorum aras apud Romanos fuisse eversas, postea vero restitutum eorum cultum. De diis Aegyptiis vide [Col. 0467D] lib. II adversum Symmach., vers. 864 et seqq., et Apoth. vers. 194.
256. Vide interpretes Minucii de diis Aegyptiis, ubi haec aliaque Prudentii loca expenduntur.
257. Mar. scribit Aescolapii.
258. Weitz. cum Widm., Bong., scribit Ybis. Ald., Gis., canes; plerique, et castigatiores scripti Heinsiani et nostri, canis, probe, quia de Anubi est sermo. Juvenalis sat. 15, vers. 8, ubi haec numina irridet, Oppida tota canem venerantur. Glossam de ibice desumpsi ex codice bibliothecae Bernensis, quem Sinnerus describit in catalogo pag. 170 et seqq., et ad saeculum IX refert. Ordo librorum Prudentii idem fere ac in Weitzio: hymni Natalis et Epiphaniae ponuntur post librum Peristephan ω n. Titulus est, Incipit prooemium Aurelii Prudentii Clementis viri liberali peritia disertissimi. Prima littera versus primi Per quinquennium exhibet effigiem Prudentii, cujus capiti nimbus caerulei coloris impositus est. Hunc catalogum cl. [Col. 0468B] Fea J. C. mecum voluit communicatum, in quo certe gavisus sum haec legere. In eodem catalogo referuntur nonnulli hymni Prudentii pag. 160.
259. Pal., portis, mendose. Juvenalis Porrum, [Col. 0468C] et cepe nefas violare, et frangere morsu.
260. Mar. a prima manu. acervum; recte supra, acerbum. Giselinus hoc loco mendosus est, cepe, et mordax halium. Pro allium nonnulli scribunt alium unico l.
261. Juvenalis sat. 9, vers. 137, O parvi, nostrique lares, quos thure minuto, Aut farre, et tenui soleo exornare corona. Et sat. 12, vers. 89, Laribusque paternis Thura dabo, atque omnes violae jactabo colores.
Lares a Prudentio fuliginosos dici aiunt, quia illis sacrificabatur ex rebus fumum exhalantibus. Veriorem illam rationem puto quod Lares essent prope focum. Vide comment. ad vers. 511 Passionis S. Laurentii.
262. Ald., Mar., Rat., Cham. scribunt holuscula.
263. Egm., at unde. Giselinus edidit aut unde, sed in notis praetulit at. Plerique, et potiores, aut.
264. Fabr., quam plantae. Vera lectio nata, et ex illo Juvenalis sat. 15, O sanctas gentes, quibus haec nascuntur in hortis Numina.
265. Aldus edidit Si numen ignivus ollis numen et porris inest. Correxit non melius Si numen ignibus, [Col. 0468D] ollis, et porris inest. Murmellius ex exemplaribus in Germania impressis recte praetulit Si numen ollis, numen et porris inest. Non placet multis explicatio glossae Rat. ollis pro illis. Hic possunt intelligi ollae, quibus numen tribuitur, quia, ut ait Cellarius, ollae in focis sunt, et foci erant sacri, vel potius, ut ego arbitror, quia in ipsis ollis erant quaedam expressae imagunculae quibus Lares colebantur, ut de aliis rebus quae erant prope focum dixi in comment. ad cit. hymn. S. Laurentii. Et Prudentii quidem ratio haec mihi esse videtur: Si ollae quibus porri coquuntur divinitate gaudent, cur eam porris ipsis negabitis? Ex responsione quae sequitur conjicitur formam aliquam in ollis aereis sculptam pro deo habitam. Caeterum explicatio glossae fortasse verior est. Cicero, de diis loquens lib. II de Legibus: Et ollos, quos in coelum merita vocaverint, Herculem, etc. Et mox, Olla numina, pro illos, illa.
Sanctum putare? nonne pulmonem movet267. Quid imprecabor, in quantum maledicam. —Officinis, vel templis, I.
270. Vestrum, vestrorum. —Coelitum, deorum, I.
271. Efficax, potens, I.
272. Circumplicat, deflectit, I.
274. Corymbos, racemos, annulos, circulos, I.
275. Hydris, serpentibus. —Asperat, asperum facit, I.
279. Ephebum, juvenem, id est Bacchum: Liberum patrem, I.
280. Thyrso, trunco vitis, I.
[Col. 0470B] 281. Molle, adverbium pro molliter, delicate, I.
285. Clava, lancea hasta Herculis, baculus Herculis, I.
287. Polite, ornate, I.
289. Litantis, sacrificantis, I.
290. Mentitur, fingit, I.
291. Mentorem, dei mendacem, I.
292. Phidias, fidis chorda, unde fidius, qui fidibus canit I.
[Col. 0469B]266. Mar., inaeris; supra, inaere: Prag., in ere. Lege in aere.
267. Vat. A, gratiae. Vat. B, Gretiae. Corrige Graeciae.
268. Weitz., stultos; melius stultis.
269. Giselinus Murmellium arguit quod ordinem verborum immutaverit Polycleti malleus pro malleus [Col. 0469C] Polycleti. At ante Murmellium immutaverat jam Aldus, qui scribit Pollicleti. Penultima in Polycleti longa est, sed a Prudentio ratione accentus Graeci corripitur, ut in Paraclitus. Rat. et Heinsius cum suis scribunt Polycliti. Myron et Polycletus celeberrimi statuarii, aequales et cond scipuli.
270. Ald., mendose, verorum est. Scripti, vestrum est. Gifanius in Ecthlipsis, et DEM non extrita, pag. 437, alias 464, vellet tolli verbum substantivum est ex vet. lib. Sed obnituntur codices Heinsiani et nostri.
272. Arnobius lib. VI, Riciniatus Juppiter, atque barbatus, etc. In rigentem exprimitur rigor barbae, qua parte adhaeret mento, in circumplicat extrema pars barbae circumplicatae, mox in defluentem leniter majestas et artificium, ut Horatius in Arte poet., Et molles imitabitur aere capillos.
[Col. 0469D] 273. Palat., defluentes, scilicet capillos.
274. Bacchi, ut Apoll nis, comae laudari solent a poetis.
275. Refert ad aegida Minervae, in qua erat caput Medusae, sive Gorgonae, connexique angues, de quibus Virgilius lib. VIII, et Servius in Comm. Cicero 6 in Verrem: Gorgonis os pulcherrimum crinitum anguibus. Jupiter aegida, scutum suum, dono dederat Palladi. De his plura poetae et mythologi. Utitur verbo asperat, ut serpentum naturam et artificis curam exprimat.
277. Alicubi editum est aeris: at non aer, sed aes materia fulminis efficti indicatur.
278. Gis. ad marg., Gorgonis. Haec ipsa est Medusa quae Gorgon et Gorgona dicitur.
279. Alii ephebum, alii ephaebum, alii ephibum scribunt. Baccho a poetis inconsumpta juventus ascribitur.
280. Thyrsum multi aiunt fuisse telum cujus mucro hedera tegebatur. Iso aliter. Thyrso percussos in furorem rapi putabant gentiles.
281. Alii tum, alii tunc habent. Egm. scribit succintam. [Col. 0470B] De Diana alte succincta adisis comment. ad vers. 366 lib. I contra Symmach.
282. Egm., virgines: melius virginis.
283. Rat. a prima manu, tristiores, male.
284. Hercules in nummis apparet cum caesarie crispa fusus.
[Col. 0470C] 285. Ald., Vat. Q, Egm., Hailsbr., Heins., Fabr., Cham., clavam. Alii et Nebris. pro div. script., clava. Latinius in Torn. pro clavam substituit clava.
287. Thuan., iras. Junonis ira in proverbium abiit apud Graecos et Romanos. Virgilius lib. V, vers. 781, Junonis gravis ira, et inexsaturabile pectus.
288. Weitzio cum Hailsbr. placuit scribere velud. Vat. B, vel ut. Idem. Mar. a prima manu, Prag., detort s. Repugnat metrum. Oculus retortus est obliquus, ut irretortus apud Horatium rectus.
289. Vat. B, Mar., avertit. Weitzius conjunxit verba delitantis, et ex Egm. indicat dilitantis. Corrige de litantis, ut correxit etiam Aldus, qui ediderat delitantis.
290. In Cellarii editione 2, minus pro minas mendum puto, ut plura alia in ea editione quae ultro praetereo.
291. Ald., Widm., Bong., et nonnulli alii, sacratis. Weitz., Heins. cum caeteris, sacrastis. Mentor caelando argento clarus.
292. Vatic. B, Mar., Rat., Prag., Hailsbr., Widm., Fidius. Lege Phidias. Alex., Urb., Vat. Q, scribunt [Col. 0470D] Fidias, quod Weitzius edidit. Phidias fuit pictor, statuarius, sculptor nobilissimus. Iso longe aberrat.
293. De hoc versu dicam ad vers. seq.
294. Post hunc versum in Vat. B, Urb., Mar., Ald., inseritur hic Cum condiderunt gentibus stultis deos, quem in Torn. et ed. Paris. Patrum exstare ait Gallandius, repetitum ex vers. 268, sed, ut ipse putat, mendose. Fortasse a manu Prudentii non est iste versus sic repetitus: alioqui sine ullo incommodo posset retineri. Fabricius ait hunc versum poni in nonnullis exemplaribus, in quibus deest versus 293 Fabri deorum: qui merito praefertur.
295. Vide Minucium et commentatores ad illius verba, Deus enim . . . . . conflatur, tunditur malleis, et incudibus figuratur.
Sed pulchra res est torma in aere sculptilis.296. Pago, vico, vel paganismo. Pagi, ut Isidorus dicit, sunt apta aedificiis loca inter agros habitantibus: unde pago dedite, sine urbium disciplina. Villa. Page Graece villa; inde villanos paganos, quasi a civitate Dei remotos, dicimus, 1. Pagus hic ponitur pro stultitia, Vat. A.
297. Obsonia, negotia, viles res, id est carnes, et similia ad esum pertinentia, ad operandum proposita; servitia, prandia; obsonor, prandeo; inde obsonium, [Col. 0472A] prandium, I.
299. Pelvis, vas pedum. —Cantharus, ansatus calix, vas vinarium, I.
303. Circulator, deceptor, quia alios quodam circulo erroris involvit et decipit, I.
304. Raucidae, rauce canentes: raucidum iratum ex vitio nuncupatum, quod raucos efficiat, I.
305. Edentularum, anuum, quasi sine dentibus, I
[Col. 0471B]296. Locus Isidori ab Isone indicatus exstat lib. XV Etym., cap. 2. De hac voce pagus, et cur idololatrae pago dediti et impliciti a Prudentio dicantur, vide comment. ad vers. 449 lib. I contra Symmachum. Weitzius advertit in pagis et villis cultum superstitionis fuisse frequentem, ut liquet ex Cicerone lib. II de Legib.; ex quo paganalia festa et feriae paganicae ortum duxerunt. Censorinus lib. I de Natali Die tradit gentiles in suis agris habuisse partem aliquam diis sacratam ubi eos colerent. Invalescente Christiana religione, cum publice in urbibus idola venerari non liceret, ad pagos secedebant, ut l bere cultum suis numinibus exhiberent. S. Augustinus, serm. 62, olim 6, de verbis Domini: Multi pagani habent istas abominationes in fundis suis. Nunquid accedimus et confringimus? Prius enim agimus ut idola in ipsorum cordibus confringamus. Mazochius, tom. III Spic. bibl., pag. 295, in hujus vocabuli Paganus etymologia investiganda elaborat. Videri etiam potest Baronius in notis ad Martyr. Rom. die 31 Januarii. Nonnulli Prudentium [Col. 0471C] reprehendunt quod hoc loco et vers. 1009 paganum praefectum a Romano vocatum dixerit, cum ea vox ad idololatram significandum solum post Constantini tempora adhibita fuerit. Verum, ut alia nunc omittam, ex his ipsis versibus colligi potest etiam ante Constantinum vocabulum paganus adhibitum fuisse ad hominem denotandum superstitioni ac ridiculis ritibus, et diis, quales in pagis colebantur, deditum.
297. Nebrissensis obsonia intelligit liba quae offerebantur diis Manibus. Sed Prudentius loquitur de omnibus oblationibus et epulis quae in honorem quorumcunque deorum fieri solebant. Et liba quidem in aliis sacris etiam offerebantur, aliquando cruda, aliquando cocta. Obsonium vero proprie est quidquid praeter panem et vinum paratur et coquitur cibi gratia.
298. Alii dis, alii diis scribunt.
299. Mar. scribit cantarus. In hoc eodem argumento [Col. 0471D] plurimi versantur. Minucius: Deus enim ligneus, rogi fortasse, vel infelicis stipitis portio . . . . . et deus aereus vel argenteus de immundo vasculo, etc. Tertullianus, Apologet. cap. 12: Quantum autem de simulacris ipsis, nihil aliud deprehendo quam materias sorores esse vasculorum instrumentorumque communium vel ex iisdem vasculis et instrumentis, etc. Arnobius lib. VI: Simulacra ista, quae vos terrent, . . . . . ossa, lapides, aera sunt, aurum, testa, lignum sumptum ex arbore, aut commixtum glutinum gypso: ex ornatibus fortasse meretriciis. aut ex muliebri mundo, camelinis ex ossibus, aut ex Indici animalis dente, ex cacabulis, ollulis, ex candelabris, ex lucernis, aut ex aliis obscenioribus vasculis congesta. Adisis Joann. Ludovicum de la Cerda in not. ad loc. cit. Tertulliani.
302. In Egm., Pal., Hailsbr., Alt., Noms., Watt. A, I, Q, Alex., ita legitur hic versus, Quos verum [Col. 0472B] latet, qui fidunt in stipite. Ita etiam in Bong ad oram, et in Rat. ad marg. inter duos versus quos lana, et quos saepe, sed aliena manu, neque omnino antiqua Teolius in tribus Vatt. esse hunc versum testatur, et a Prudentio potuisse esse censet; non tamen Addenda Heinsii hoc loco consuluit, cum affirmet nec verbum quidem de hoc versu habere Heinsium; qui in tribus suis codicibus exstare eum aperte dixit. Caeterum nemo qui senarii iambici regulas noverit, et consuetudinem Prudentii animadverterit, tam exlegem versum Prudentio affinget. Ald., Urb., Thuan, Oxon., tres Torr., Heins. et alii, discolora a nomine discolorus, discolora, discolorum, ut multicolorus, versicolorus. Vide comment. ad vers. 821. Hamartig. Weitz, Mar., Vat. B, Prag., Parrhasius, Torn., Rat., discolor, minus bene. Egm., Gis., discolore. Fabr., discolori. Latinius, discolore. Alt., discolos. Non placet. Gitanius, ubi agit de desinentibus in r, ex vet. lib. praetulit discolor, quia putat veteres interdum desinentia in r longa fecisse: sed non persuadet. Nebrissensis [Col. 0472C] existimat praestigias circulatoris alicujus ex colorum mutatione significari. Neque ab hac interpretatione longe dissideo; sed vellem eam veteri aliquo testimonio de hujusmodi praestigiis corroborari. Bulengerus, qui in lib. de Theatro artes veterum praestigiatorum et fallacias diligenter exposuit, nihil tale retulit. Giselinus affert versum Virgilii e Pharmaceutria: Terna tibi haec primum triplici diversa colore Licia circumdo. Aliam explicat onem de arboribus vittatis vide ad vers. 1009 lib. II in Symmach., cui Arnobius lib. I maxime favet: Venerabar elephantorum ossa, picturatas veternosis in arboribus taenias. Simulacra ex ebore vocat ossa elephantorum. Dicitur vero lana terrere ob metum et horrorem illum qui religionum omnium quodammodo proprius est. Weitzius addit stemma, teste Sophoclis interprete in Oedipode tyranno, fuisse lanam ramo (sive stipiti) circumvolutam, quo stemmate simulacra coronati consuevisse colligitur ex Julio Obsequente. Affirmat [Col. 0472D] idem Weitzius olim circulatores lanam in picto scipione gestasse, ut pueris et fatuis imponerent: sed ejus rei testem non profert. Itaque congruentius hic locus accipitur de arbore vittata, de qua plura ad vers. cit. lib. II in Symm. Plinius, lib. XII, cap. 1, de arboribus: Haec fuerunt numinum templa, priscoque ritu simplicia rura etiamnum deo praecellentem arborem dicant: nec magis auro fulgentia, atque ebore simulacra. quam lucos et in iis silentia ipsa adoramus.
303. Weitz. cum Egm., falsos. Heinsius cum Thuan. et Alt., salsus, ut passim apud scriptores homo salsus pro ridiculo, Mihi hoc loco falsus probum videtur, quamvis Heinsio recentiores adhaereant.
304. Ald., Urb, Hailsb. a prima manu, Bong, supra, vanulae; vetustiores, rancidae; Alex. rancide. Heinsius minime probat vanulae, quia apud Martialem rancido ore loqui, et apud Persium rancidulum [Col. 0473B] valva de nare loqui dicitur. Nonnulli veteres habent raucide, et id tenet Iso. Gis. prima ed., vanulae, ad oram rancidae. Parrhasius, quis omne, scilicet quis.
1093 Non erubescis, stulte, pago dedite,307. Perpensa, temperata: perpensa res, id est aequo pondere repensa; aequa reddita, I.
324. Pollet, pollere proprie exercere; sed hic pro excellit, I.
327. Globos, stellas: lunam et stellas dicit, I.
329. Septentriones, ursi, I.
331. Praerupta, aspera, I.
[Col. 0474B] 333. Subjugales, equos, boves, et quidquid sub jugo mittitur, I.
334. Fruteta, virgulta humilia, I.
335. Vernant, florescunt, virescunt, I.
336. Molitus, conatus, I.
339. Verbo, Filio, I.
340. In Verbo, in Filio, I.
[Col. 0473C]306. Christianos ethnici imperitos et ignaros vocabant: et Christiani per derisum ethnicos peritos et doctos. Sic Arnobius lib. II: Vos soli sapientia conditi, atque intelligentiae vi mera, nescio quid aliud videtis, et profundum . . . . . Dicite, o festivi, et meraco sapientiae tincti et saturi potu. Respondet Romanus congruenter ad ea quae praefectus objecerat: Populare quiddam sub colore gloriae Illitterata credidit frequentia. Verum de his plura Heraldus, Wowerus, Elmenhorstius, Rigaltius, et praecipue Ouzelius ad verba Minucii, Studiorum rudes, litterarum profanos, expertes, etc. Adde Elmenhorstium ad Arnobium pag. 38. Nobis enim longiores esse non licet, et digitum in fontes intendere satis fuerit.
308. Ald., moralia: lege mortalia.
309. Egm., quod. Vat. A, qui. Alii, quo. Ald., edat., male, pro regat.
310. Ald., creatum, quae, sine est. Vat. B, Alex. Mar., Rat., Prag, et alii, creatum est, quae, quod expressit Heinsius. Weitz., Sich., Egm., Hailsbr., Pal., [Col. 0473D] creatum est, qui.
311. Joannes Filesacus, cap. 1, lib. I Select., hunc locum illustrat aliis similibus Ambrosii, Clementis Alexandrini, Paulini et aliorum. Elmenhorstius pag. 17 ad Arnobium similiter in hoc argumento versatur. Inaestimabilis est pretium omne excedens apud Livium et Valerium Maximum. Cicero dixit inaestimabile quod nullius est pretii.
312. Sich., vivendo. Metrum exigit videndo.
315. Gis. ad oram, extraque, et intra complet. Hilarius, de Trinit. III, Ipse extra omnia, in omnibusque. Paschalius, de Spiritu sancto: Quem praesto esse per omnia, id est intra, extraque, non ambigo. Petavius, tom. I, lib. III, cap. 9, multis allatis testimoniis, eamdem sententiam confirmat.
316. Intemporalis vox est Caelii Aureliani, Apuleii, quanquam ab Aureliano pro inopportuno sumitur.
317. Significatur aeternitas Dei, quae in ejus nomine, Ego sum qui sum, indicata est. Circumscribi [Col. 0474B] solet aeternitas hac explicatione: Interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio: quae est definitio Boetii lib. V de Cons. pros. 6, communi omnium consensu [Col. 0474C] probata. Hinc Deus esse et fuisse semper unus obtinet: et idem est in eo esse, fuisse, ac futurum esse.
318. Filius Dei est. et dicitur lumen de lumine. Vide Apoth. vers. 278.
320. Gis, huic; ad oram, hic. Hoc ret nendum cum scriptis.
321. Noms., una Filii sine est.
323. Alex., Pal., Vat. B, claritatis numine. Alii, lumine.
327. Globus lunae apud Virgilium, globus solis paulo post vers. 537. Respicit ad illud Genes. I, 16, luminare majus, ut praeesset diei; et luminare minus, ut praeesset nocti.
333. Vat. B, Widm. a secunda manu, Mar., Rat., Prag., Gis. in textu secundae ed., pecudes. Parrhasius, Ald., Sich., et alii plures, pecua, quo vocabulo usi sunt Cicero, Livius, Plinius et ant quiores. Vide Nonium in pecua. Fabr. edidit. pecora.
[Col. 0474D] 334. Alex., Parrhasius, fructeta. Giselinus ita etiam edidit, sed emendavit frutecta: quod miror ali Heinsio non esse animadversum, nam error typographicus Giselini in Heinsii editione receptus est. Atqui neque versus constat cum fructeta, et frutetum, aut frutectum, ut alii scribunt; a frutex originem trahit, non a fructus. Chamillardus ab Heinsii errore non cavit.
335. Lectio Parrhasii, ab aliis multum dissidet, Quae sunt odorae: quaeque vernantes comae. Aldus contra metrum, Quae sunt odori, quaeque vernantes esui.
336. Parrhasius molitur. Theodoretus, Graecar. affect. lib. IV: His itaque verbis manifeste ostendit Deum non ex subjecta materia res omnes procreasse . . . . At rerum omnium Deus opifex nec instrumentis, nec materia indiget, etc.
338. Vide hymn. Cath. 9. Omni hora.
339. De hujusmodi vocabulis omniformis vide hymn. 3 Cath., vers. 1 et 2.
Vos eruditos miror et doctos viros341. Cognostis, noscitis, pro cognovistis, I.
343. Sanxerit, statuerit. —Donaria, dona, I.
546. Ipse, Deus, I.
348. Incapacem, qui non capit solutionem, I.
350. Discriminatis, discretis, divisis, separatis, varius. —Illitam, pictam. —Coloribus, scilicet virtutam, I.
354. Litari, sacrificari, I.
355. Placere, scilicet illi, I.
359. Parcitatem, abstinentiam, I.
360. Spem, spes non debet jacere: sed se erigit, I.
[Col. 0476B] 361. Amoenus, delectabilis. —Vapor, fumus, I.
362. Croci, genus pigmenti, I.
363. Persicorum, Persia regio est ubi abundant aro mata, I.
365. Prosperatum, benignum, I. Propitiatum, Vat. A
366. Infensus, molestus, 1.
367. Probatum, probabiliter, nomen pro adverbio, I
369. Ignis, animae, quae est igneae naturae, I.
374. Cadaveri, corpori, quod resolvendum est in cadaver, I.
375. Supra, coelestia, Vat. A
[Col. 0475C]341. Hailsb., cognoscis: melius cognostis.
342. Prag. perperam, tempus genus.
343. Mar, quae dicari, Vat. A, dedicari auxerit. Egm., quae dedicaris auxerit. Depravata sunt haec omnia.
345. Vat. B, Mar., Rat., mandat; melius mandet, ut poscat, velit
346. Giselinus in suo codice invenit sedem pro aedem. Murmellio magis placet Aedem sibi ipse mentem hominis condidit, ut consona non absorbeatur. Neque id displicet Giselino, qui hanc etiam lectionem e veteribus libris depromptam esse testatur. Ita certe edidit Lotterus. Caeterum hanc sententiam de templo mystico in corde hominis saepius Prudentius noster adornavit, sed hoc in loco elegantissime. Quam rem, inquit Barthius lib. LV, cap. 5, nemo unquam gratius et suavius quam . . . . . suavissimus augur, et olor Christi Prudentius in Romano: Aedem sibi ipse, etc. In Epist. I Petri, II, 5, Et ipsi tanquam lapides vivi superaedificamini, domus spiritualis, sacerdotium sanctum, offerre spirituales hostias, acceptabiles Deo per Jesum Christum. [Col. 0475D] Non solum sacrarum Litterarum sanctorumque Patrum testimoniis eadem sententia comprobatur, verum etiam ethnicorum dictis. Plinius, Panegyr. ad Trajan., Animadverto enim etiam deos ipsos non tam accuratis adorantium precibus quam innocentia et castitate laetari; gratioremque existimari qui delubris eorum puram castamque mentem, quam qui praemeditatum carmen intulerit. De templo et ara in corde vide etiam Berthaldum de Ara cap. 29.
347. Parrhasius, Ald., flebilem; alii, flabilem. Nebrissensis recte flabilem exponit spiritualem. Sed cum rogat, Quid si legas STABILEM? ad carminis hujus leges non attendit. Natura animae nostrae his versibus declaratur.
350. Per colores discriminatos virtutes intelligo, quae naturales sunt animis: nam supernaturales postea refert. Lactantius, lib. de Ira Dei, sub finem, etiam utitur voce destructilis: ubi tamen alii legunt destructibilibus, non destructilibus.
[Col. 0476C] 351. Parrhasius, Alex. a secunda manu. Hailsbr, sacrata in limine. Vat. A, Alex. a prima manu, sacrata limine. Alii sacrato in limine, sed in Thuan. deest in.
352. Fabricius id explicat, quia sola fides victimas gratas et legitimas adducit: haeretice, quasi sola fides placeat Deo. Primas ergo fores custodit fides, quia sine fide impossibile est placere Deo, et quia accedentem ad Deum oportet credere, quia est, etc. Eudem sententia exstat lib II in Symmach., vers. 92, Respondet vel sola fides, doctissima primum Pandere vestibulum vere ad penetralia sectae.
355. Victimae candidatae sunt immaculatae, ut praescribit Moyses cap. III Levitici.
357. Fabricius et Giselinus, oris quietem. Scripti Heinsiani, Weitz ani et nostri, pacis quietem. Fabricius in jejunia, flagellationes, vota religiosa importune invehitur. Nam si tantum velit sine fide has victimas Deo non placere, nobiscum facit; sed ille aperte vult tum unius fidei virtutem ultra quam par [Col. 0476D] est extollere, tum aliorum bonorum operum utilitatem imminuere: quam haeresim saepissime in commentariis inculcat.
361. Vat. B, vitiose, hostigiis pro hostiis, uti ibi correctum est. Prag., amaenis hostiis.
363. E Persia aromata afferri solent. Nebrissensis madentes interpretatur sparsas, scilicet per quas aromata sparguntur. Sed bene etiam est madentes pro madidis: nam aurae aromatibus madefiunt.
367. Alicubi, probate: quae est glossa ad probatum adverbii more.
369. Ignem de animi vigore, uti etiam de Deo saepe Prudentius dixit, et nos explicuimus.
372. Nationes pro gentibus et gentilibus. Carnulentus dixit Solinus.
375. Lotterus, mendose, nunquam summa. Fabricius ait supra esse enallagen pro superna, ut conster sermonis ordo. Posset conjici supera, et eo alludit glossa. Sed supra probum est.
Cognostis ipsum, nunc colendi agnoscite378. Terrulenter, in terra, I.
381. Deasciato, cum ascia inciso: ascia planato, vel formato. Ascia genus instrumenti quo formantur res, I.
383. Ofellis, diminutivum ab offa, quod fructum significat, I. Particulis praecisis, Mar.
385. Urnas, sepulcra, Mar.
387. Liberis, a servitio diaboli, I.
389. Asserentibus, affirmantibus, I.
390. Est, scilicet illis, I.
[Col. 0478B] 391. Coquebat, parabat. —Disserente, haec dicente, I.
392. Subdolam, fraudulentam, I.
393. Stomachatus, iratus: stomachor, irascor, I.
394. Bilemque, fel, invidiam, vel iram bilis; nigredo fellis, unde ira procedit, I.
396. Pro! exclamative: ah Deus! I.
399. Perorat, loquitur, I.
401. Fas, lex, I.
[Col. 0477B]378. Vat. A a prima manu, Gis., Parrhasius, Vat. Q, Alex., plerique Heinsiani, Bong, Widm. a secunda manu, terrulente. Ald., Weitz., Mar., Rat., terrulenter. Antiquior Prudentio scriptor qui terrulentus et terrulenter dixerit, nullus occurrit.
379. Contra elementorum consecrationem disputavit etiam lib. I contra Simmach., vers. 297 et seqq.
381. Ald., Mar. a prima manu, Alex., Vat. Q, [Col. 0477C] scribunt deasceato. Urb., mendose, dissecato. Deascio est ascia laevigo. Exstat haec vox in Plau o et in vett inscriptionibus. Ascia proprie est instrumentum ferreum quo fabri lignarii ad polienda ligna utuntur: Hispanis hacha, ut ego puto: nam runcina videtur esse cepillo, scobina genus limae ad abradendum. Vide epistolam Mazochii de dedicatione sub ascia. Tertullianus, Apologetic. cap. 12: In deos vestros per omnia membra incumbunt asciae, et runcinae, et scobinae. Minucius: Deus enim ligneus, rogi fortasse, vel infelicis stipitis portio, suspenditur, caeditur, dolatur, cuncinatur. Barthius hunc Prudentii versum confert lib. IV, cap. 12, cum versu Tibulli eleg. IV lib. II, Seu stipes habet desectus in agris. Ita enim legit pro desertus ex uno codicum Palatinorum. Nam utcunque rudis stipes, aliquo tamen modo cultus erat, ut qui numen aliquod inter caeteros crederetur habere solus. Qua de re dixi ad vers. 1005 lib. II in Symm., in simili Ovidii versu. Sed verior videtur lectio quam ibi indicavi, desertus a desero, a quo est desevi et deserui, [Col. 0477D] desitus et desertus, hoc est plantatus. Alii scribunt dissero, dissevi, disserui, dissertus, dissitus, eadem significatione. Macrobius, lib. III Sat., cap. 18, hos Suevii versus exscribit: Hoc genus arboris in praelatis finibus Graiis Disseruere, novos fructus mortalibus dantes.
382. Simulacra olim in basi inscribi solebant: hinc saxa inscripta. Sues immolabantur Cereri, Cybele, Bonae Deae, Marti, Termino. Eos sues non fuisse proprie verres, sed maiales, aut, ut Varro appellat, nefrendes, notat Fabricius. Differt autem a verre maialis, ut ab ariete vervex, ab equo cantherius, et ab hirco caper.
383. Ald., Widm., Bong., Vat. Q, scribunt offellis; sed ab offa fieri ofellam extrito uno f, probat quantitas primae vocalis, quae est brevis. In glossa pro fructum fortasse legendum frustum.
385. Nebrissensis legit deorum, non male. In his versibus sermo est ut ego opinor, de imperatoribus [Col. 0478B] in deos retatis, quorum urnas Romani osculabantur. Morticinus proprie est ab se mortuus, non ab alio occisus. Vocantur ergo urnae morticinae sepulcra in quibus corpora defunctorum jacebant. Nonnulli interpungunt Urnas reorum morticinas lambere, hoc est sepulcra et carnes morticinas. Fabricius hanc superstitionem, ut vocat, Italis objicit, quod urnas in quibus corpora sanctorum jacent exosculentur. Verum [Col. 0478C] haec religionis veraeque pietatis, non superstitionis, signa, apud omnes catholicos vigent, et viguerunt semper, ut ex ipso Prudentio liquet. Quid ergo Prudentius ethnicis exprobrat? Quod homines et sceleratos quidem, pro deis colerent. Non enim ea venerationis obsequia illis exhibebant, tanquam hominibus sanctis, verique Dei amicis, sed tanquam propria divinitate praeditis.
387. Weitz. cum nonnullis suis, fortibus, et liberis. Metrum postulat fortibusque et. Jubeo tibi Graecismus est posterioris aevi, quam aurei saeculi scriptoribus familiarior. Scioppius tanquam maxime Latinum id defendebat ex Cicerone, Livio et aliis.
388. Aliqui habent nihil. In Vat. B. ita hi versus disponuntur: 1. Nihil pavori; 2. Nil est amore; 3. Dei perennis.
389. Vat. A, B, Q, Weitz., Widm. supra, et alii vel a prima, vel a secunda manu, numen. Alex., Urb., Mar, a prima manu, Rat. a veteri manu, Ald., Parrhasius, nomen.
[Col. 0478D] 390. Vat. B., Mar., Rat., nil est pavori. Non constat versus. Fabr., Gis., Heins., nihil est pavori. Parrhasius, Ald., Hailsbr., Alex., et alii, nihil pavori est. Ald., repugnante carminis lege, trajecit verba est, et mors pro est, mors et.
398. Ald., mendose, phoro pro foro.
399. Ald., Mar., Prag., Weitz., Rat., Parrhasius, Tornaes. et alii, hic perorat. Gallandius secutus id est, ac putavit mendum esse in Chamillardo ac pero rat. At Heinsius praetulit ac perorat cum Egm., Pal., Thuan., Noms., Vat. A, Alex. et aliis. Pro perditus, Prag. habet perditos cum hac glossa, id est orando suadet perditos sibi credere. Verum parum Latine id diceretur.
401. Ald., Hailsbr., O fas piorum. Melius priorum. In nonnullis vulg., motis, perperam, pro moris. Nebrissensis, qui cum Aldo legit o fas piorum, exponit, heu pietas, o fas! Dici autem solet fas de his quae per religionem licent.
Furorue summus, ultima et dementia est,403. Pompiliorum, patronymicum. Pompilius primus invenit culturam deorum, ut populum a furore belli revocaret. Pompilius Numa, qui ferociam populi ad sacra convertit. —Carpunt, disrumpunt: carpere est minutatim rem distrahi; inde carpunt, id est disrumpunt et vituperant. —Saecula, tempora, I.
404. Sophistas, id est callidos: sophos sapiens, sophista callidus et ingeniosus argumentator; falsos conclusores, I.
407. Consules, qui istos coluere deos, I.
408. Retexam, ne computem proferam. —Nestoras, antiquos reges. Nestor rex Graecorum antiquissimus qui coluit deos; et inde excrevit illa nefanda consuetudo, I.
410. Pyrrham, uxor fuit Deucalionis, I.
412. Divum favore, in honore deum. —Mavortius, [Col. 0480B] bellicosus, vel filius Martis, I.
413. Septicollem, quia septem monticulos Roma cingit, I.
414. Auspicato, adverorum pro auspicio, I.
415. Statori, Romulus etiam, cum quadam vice insequeretur ab hostibus, fugiente exercitu, vocavit Jovem; tunc stetit exercitus fugiens; unde Jovis Stator dicitur, I.
416. Ab aevo, ab initio, I.
418. Delubra, templa. —Faustus, felix, beatus. —Secundet, prosperet. —Gloriam, principis, I.
419. Procinctus, paratus, apparatus bellicus, I.
420. Frenet, regat, I.
421. Accingere, praeparare, I.
422. Rite, recte, I.
426. Tunc ille, scilicet ait, I.
[Col. 0479C]403. Intelligit superstitiosas nugas Numae Pompilii.
404. Christiani ab ethnicis sophistae dicebantur; etiam Salvator noster a Luciano crucifixus sophista, scilicet hoc vocabulo sumpto pro homine qui captiosis argumentationibus alios deciperet. Rationem addit Prudentius, quia deos colendos esse negabant. Hinc pariter athei, impii, profani, sacrilegi nuncupati.
407. Mille consules sunt mille anni.
408. Per Nestoras intelligit tempora heroica. Saepe Prudentius plurali numero effert nomina singularis alicujus hominis, ut Pompilios, Deucaliones, Nestoras, et inter numina Junones, Cythereas, Priapos.
409. De novitate religionis, Christianis objecta, vide lib. II contra Symmach., Lactantium de Mort. persecut. cap. 2, Arnobium lib. I et II.
410. Ald., Vat. Q, Vis summam rerum nosse? Pyrrham consule. Non patitur lex carminis. In Mar. videtur fuisse summa, sed factum postea summam, et deinde consulem; sed inductum erat m. Rat., Vat. B, consulem, hoc videlicet sensu, Vis summa rerum, [Col. 0479D] nosse Pyrrham consulem. In Alex. deest interrogationis nota post nosse. Vera tamen lectio est ea quam exhibui, et tenent plerique.
414. Vat. B mendose, pollet auspicio.
415. Rat. contra metrum, debetur. Nonnulli scribunt dis pro diis. Jovis Statoris imago exstat apud Montfauconium, Antiquit. Rom. explic. tom. I, pag. 39, cum epigraphe IOVI STATORI. Cicero contra Catilinam ad equites Romanos: Jupiter Stator, quem vere hujus imperii Statorem majores nostri nominaverunt: cujus templum a Romulo, victis Sabinis, in Palatii radice cum Victoria est collocatum. Dictum ita volunt, quod milites Romanos adversus Sabinos pugnantes stare fecerit. Seneca vero aliam rationem affert, quod ejus beneficio starent omnia. Vide lib. [Col. 0480C] IV de Benef., cap. 7. In vet. inscript. legitur: I. J. M. STATORI.
416. Ald., Parrhasius et nonnulli vulg., ab avis, Repone ab atavis ad metricam rationem. Apud Minucium: Quanto venerabilius ac melius antistitem veritatis majorum excipere disciplinam? religiones traditas colere? Deos, quos a parentibus ante imbutus es, timere, quam nosse familiarius, adorare? Similia Symmachus, ut in libris contra eum potes observare.
418. Delubra notat Fabricius esse e lignis deasciatis sacella, in quibus plures dii sub uno coluntur tecto. Alii aliam significationem tradunt, et delubrum esse dicunt fustem delibratum, sive dedolatum, quem venerabantur pro deo. De omni sacra aede delubrum passim et sine ullo discrimine dicitur.
419. Rat. vitiose, utique pro utque. Barthius hinc colligit lib. XLI Adv., cap. 12, procinctum Christiano etiam aevo exercitum significare. Proprie procinctus est apparatus militaris ad pugnam ineundam, sive exercitus ipse expeditus ac paratus ad bellum.
[Col. 0480D] 420. Virgilius I Aen. 527, Gentes frenare superbas.
421. Virgilius lib. II: Quisquis es, amissos hinc jam obliviscere Graios. Fabricius advertit superbum esse, et de ignotis vulgo dici, Quisquis es. Confer comment. ad vers. 31 praefationis Carminum: Dicendum mihi: Quisquis es.
422. Prag., ritu: emenda rite. Imperatoris vitam vocat principalem.
425. Egm. male, principum pro principem. Codex Marietti sic legit, et distinguit Sprevisse templa, respuisse principem: quod melius videtur Marietto, ut sensus sit, Solve poenam quod templa spreveris et respueris principem. Mihi minus id placet. In eodem Mar. videtur fuisse pro div. script. templum pro principem; sed resistit metrum.
Inventa regum pro salute publica428. Fidele, fideliter, I.
433. Succulentis, udis fletibus, nebulosis. —Influens, scilicet illud lumen, I.
436. Crassum, pro crasse, I.
438. Liquidis, puris. —Liquor, puritas, I.
439. Natura fervens, anima. —Ferventissimae, avidissimae, I.
442. Si, si tamen, I.
445. Crede, mihi, I.
[Col. 0482B] 447. Vindices, quae debent vindicare nos a talibus, I.
449. Abditam rimamini, absconditam scrutamini, I.
450. In principem, contra, I.
452. Hiulco, fissili, evaginato. —Pensilis, pendentis, I.
453. Tractim, trahendo, ut major esset cruciatus, idea tractim secabant, I. Continuatim, Vat. A.
456. Nitendo, insistendo, vel incumbendo, I.
[Col. 0481B]428. Parrhasius legit quam fidei ut militent, ut [Col. 0481C] longa sit secunda in fidei. Contra consuetudinem Prudentii id est, et membranae obnituntur. Vide comment. ad. vers. 62 Dittochaei. In allocutionibus imperatorum ad exercitum praecipue laudabatur fides militum: et in nummis vett. occurrunt hujusmodi verba, Fides militum, fides exercitus, fides exercituum. Vide Anselmum Bandurium de Numism. Similiter in vett. inscriptionibus, Legiones fideles. De hac fide sermo nunc est; in vers. seq. de fide Christiana. Justinus ad Antoninum Pium, ut notat Chamillardus: Nos solum Deum adoramus, et vobis in rebus aliis laetum praestamus obsequium, imperatores ac duces hominum esse fatentes, et simul rogantes ut cum imperii potestate sanam quoque mentem obtinere comperiamini. Arnobius, lib. IV, sub finem: Nostra quidem scripta cur ignibus meruerunt dari? cur immaniter conventicula dirui? In quibus summus oratur Deus, pax cunctis, et venia postulatur magistratibus, exercitibus, regibus, etc. Athenagoras in fine Apologiae similia habet, ubi videri possunt notae Maurinorum.
[Col. 0481D] 430. In Rat. sciolus aliquis propter vocem Paraclitum, et idolorum, ita mutavit hos versus, erasis prioribus, Ipsumque flamen coelitus cap ant sacrum, Cacodaemonumque respuant caliginem. Satis intelligitur ineptum hunc correctorem artem metricam ita percepisse, ut ipse versus faceret, non ut Prudenti versus emendaret. In Mar., Paraclytum, minus bene, pro Paraclitum.
431. Aldus videtur data opera edidisse uti dolorum, ne secunda in idolorum corriperetur. At nulla opus est correctione, et scripti jubent legi ut idolorum.
432. Ald., mendose, illum pro illud, Gis., Weitz., cernant et; plerique alii cernant ut.
433. Oculos succulentos dicit ob humorem et succum immodicum quo hebetes fiunt. Simili significatione in praef. Hamart. furores succulentos, et Paulinus ad Cyther. succulenti corporis. Utitur etiam hac [Col. 0482B] voce Apuleius.
[Col. 0482C] 438. In nonnullis vulg., liquidus, male, pro liquidis. De hoc vocabulo liquidus pro spirituali consule proleg. cap. 15.
443. Ald., Urb., Cauch., Oxon., Rot., unus Torrent., et alii, resistat. Plerique, resistit. Hailsbr., resistis.
445. Cauchius malebat nunquam inserviam. Cur, invitis scriptis?
450. Thuan., Heins., erupit pro erumpit.
451., Vat. B, Mar. supra, duo Torrentiani, Gis. ad oram, utrinque pro utrumque. Pro teterrimi Prag., Mar., a prima manu, deterrimi. Viva imago horrendi tormenti his versibus exprimitur. Sagittarius cap. 5 censet hos versus capiendos esse de scorpionibus, quod genus erat flagelli a scorpionis cauda dicti, quia arcuato vulnere corpori infigebatur. Vide cap. 4 Gallonii, et tabulam IX. An autem in eculeo Romanus martyr ita caesus fuerit, dicam ad vers. 491.
454. Mar., transversi, et pro div. script. transversis.
455. Fabricius hypallagen agnoscit pro ossa albent [Col. 0482D] retecto pectore.
457. In heros corripitur o, quamvis sit o mega, quod neque a Chamillardo, neque a Cellario, neque a Teolio in suis indicibus est animadversum, ut ostendi ad vers. 52.
458. Nonnulli vulg., audet sponte.
460. Weitz. cum Egm., Hailsbr. scripsit lacinamur. Retinendum lancinamur. In Vat. A est laniamur; in Vat. B lanzinamur.
461. Ald., Gis., insidet. Scripti potiores, insedit. Galland. cum Ald., Torn., et Paris. ed. Patrum, insidet.
462. Ald., Torn., Galland., Widm., Bong., contra metri rationem, Populos quod istos tecum trahis perditos. Ambr., Thuan., a manu secunda, Parrhasius, perditus tecum trahis. Thuan. a manu prima, perditum, quod verum putat Heinsius. Sic apud Terentium, Cur te is perditum? Teolius in uno Vat. eamdem scripturam [Col. 0483B] invenit; sed non bene ait majoris momenti codices apud Heinsium habere perditum. Fab., Populos trahis tecum quod istos perditos. Gis., Populos quod istos perditus tecum trahis. Haec placet scriptura; nec displicet Populos quod istos perditos tecum trahis. Illud Terentii, Cur te is perditum? dissimile est, num aliud est trahere, aliud ire.
Anter precabor, quam fidele ut militent,465. Crudum, crudele, I.
470. Perpetem, perpes, perpetis, permanens, I.
472. Juge, diu, pro jugiter, I.
475. Disjuncta, separata. —Mancipatur, capitur, I.
477. Olim, in futuro, I.
478. Pacto, lege, I.
481. Fidiculae, funes ad flagellandum. Quamvis fiducula a fidibus dicatur, in hoc tamen loco significat ungulas, vel genus tormenti quo rei in eculeo suspensi [Col. 0484B] torquentur, ut fides et veritas inveniatur. Fidicula genus tormenti, vel ferri subtilissimi, quo incidebantur martyres, I.
485. Pleurisis, morbus, vel dolor laterum, I.
486. Inusta, valde usta, I.
488. Summa pellis, summitatem papularum, I.—Ignis, sacer ignis, Mar.—Obductus, latens, I.
489. Papulas, pustulas, Vat. A.
[Col. 0483B]465. Parrhasius, crudum quae: corrige crudumque. [Col. 0483C] Vat. B, Mar., Rat. a prima manu, Widm., Bong., exemplum trahunt: rectius alii tremunt.
467. De catasta dictum ad vers. 56 hymni 1 Peristeph. Apud exteros scriptores catasta est pegma ligneum quo servi venales prostabant. Hic denotat locum eminentiorem ubi de reis supplicium sumebatur. S. Cyprianus epist. 38, alias 33; sive epist. 5, libr. II de Aurelio, qui in catasta Christum confessus fuerat, ait eum de catasta in pulpitum venisse, quod lector ab ipso fuerat ordinatus. De catasta videri possunt Gallonius et Sagittarius, qui aliorum errores corrigunt. In homilia 2 S. Chrysostomi, sive alterius Chrysostomo aequalis, de S. Romano mentio fit eculei: Suspendentes in eculeo lacerabant; ille vero tanquam vitae arborem eculeum amplexabatur. Sed Graece solum est τὸ ξύλον, lignum, nec certum puto Romanum in eculeo suspensum, ut postmodum dicam.
468. Parrhasius ita legit hos versus, Christus paterna e gloria splendor: Deus Rerum creator: nostri et idem particeps. Christus splendor gloriae Patris dicitur [Col. 0483D] in Epist. ad Hebraeos, I, 3.
469. Prag., Lotterus, nostri idem: fortasse nostri et idem, ut Parrhasius.
470. Hailsbr., perpetim.
474. Nonnulli vulg., intret.
476. Mar. pro div. script., curandum. Sed metrum et sensus exigunt curanda. Cauchius castigabat Curanda merces qualis, et quaenam mihi; additque Heinsius propius ad vulgatam accedere qualis, ac quaenam mihi.
478. Lucifer Calaritanus in libro, Moriendum esse pro Dei Filio: Quantum ad exitum, nihil interest, clavo per te, an lancea moriar, restrictis post terga manibus, an porrectis sparsisque, etc.
479. Weitz. cum suis, certa. Alii concinnius, certe.
480. Sich., Bong. a prima manu, cadat pro ruat.
481. Vat. B, Urb., Prag., Mar. supra, Weitz., Gis., ignes. Probatiores cum Ald., ignis. Pro et Fabr. an. Ald., Weitz., Gis., Parrhasius, Alex., Vat. Q, Urb., [Col. 0484B] Lotterus, et alii, fidiculae. Prag., fidiclae, quod expressit Heinsius, quamvis varietatem lectionis non indicaverit. Multi putant fidiculas esse flagella; alii instrumenta quibus rei alligantur ut veritas ab eis extorqueatur; alii ungulas ferreas, ut dictum est ad vers. 44 Per. 1. Minus probabilis est sententia Magii, idem tormenti genus fuisse ac eculeum; aut Laurentii Vallae, qui instrumentum ex duobus obliquatis lignis fuisse opinatur. Pro ungulis Isidorus, lib. V [Col. 0484C] Orig., cap. 27, clare fidiculas accipit: Ungulae dictae, quod effodiant. Hae et fidiculae, quia iis rei in eculeo torquentur, ut fides inveniatur. Eodem sensu fidiculas usurpare videtur Prudentius vers. 550 hujus hymni. Nihilominus alii fidiculas pro nervis seu funiculis quibus rei alligabantur et distendebantur, sumunt, auctoritate praesertim Suetonii et Valerii Maximi. Nihil prohibet quominus eadem vox duplicem significationem, aut aliam alio tempore habuerit.
482. Nonnulli scribunt langor.
483. Weitz. cum Egm., saevitas: id conjecerat Cauchius, et tenuit Heinsius cum aliis. Giselinus e iam in emendatis monuit ad marginem ascribendum saevitas pro div. script. Plerique habent saevitia. Sed Murmellius notat in sexta regione carminis vix alium pedem inveniri quam iambum; adeoque mavult saevitas, quod verbum reperitur apud Gellium. Alii tamen in Gellio legunt scaevitas, uti etiam in Apuleio. Certius hoc vocabulo usus est Firmicus. [Col. 0484D] Parrhasius legit Cum saepe morbus major, ac saevitia. Sed deest sensus, et metrum obstat. Fabricius in Poetis Christianis edidit saevitia, sed in comment. peculiari ad hunc hymn. observat saevitas esse vocem antiquam pro saevitia.
484. Egm., fodet, non bene.
485. Weitz., Vatt. A, B, Q, Mar., Alex., pleurisis, quam veram scripturam esse affirmat Heinsius. Multi tamen, etiam veteres, habent pleuresis. Nonnulli vulg., male, quanta pro quanto; nec melius alii distinguunt fodit Mucrone, quanto. De pleurisi recte mucro dicitur: qui morbus Italice puntura appellatur.
486. De laminis quibus corpora martyrum inurebantur, vide Gallonium cap. 6.
488. Ald. mendose, summam.
489. Virgilius, III Georg.., in fine: Ardentes papulae, atque immundus olentia sudor Membra sequebatur.
1107 Crudumque nostrae sortis exemplum tremunt.490. Cauteribus, hic, et haec cauterium facit sub secunda et tertia declinatione; et dictum cauterium a caute tenendum ne se homo coquatur, I.
[Col. 0485B] 495. Nodosa, quae nodis inest. —Arthrisis, arthesis, vel artisis dentium dolor, vel communiter omnium articulorum; et sumpsit nomen a passione articulorum, I.
498. Laniena, ferrum medicabile, vel locus ubi animalia mactantur, vel ipse pecudum laniator et hominum carnifex a laniatura dictus. Laniola locus ubi medici faciunt medicinas, et laniant carnes infirmorum. —Hippocratica. Hippocrates medicus; inde Hippocratica dicitur medicina, a principe medicorum dicta. Hippocras [Col. 0486A] summus medicus; inde adjectivum Hippocraticus, I.
499. Viscus, caro, I.
500. Scalpella, id est ferrum, quibus abraditur putredo [Col. 0486B] ab ossibus, I.
501. Chirurgos, medicus dicitur, qui homines incidere solet; chirurgus a manuum operatione dictus: χεῖρ enim Graece manus dicitur. Chirurgi medici manu medicinam operantes; chira enim Graece manus: empirici vero, tantum intellectu morbum cognoscentes, salutem corporum tantum voce indicant, manibus nihil operantes, I.
504. Isti, chirurgi, I.
[Col. 0485B]490. Widm. supra, cremari ut stridulis. Ald. ediderat cauteribus, correxit cauteriis. Sed cauteribus verum est: quo vocabulo alias etiam utitur Prudentius. Glossa ridicula est. Quanquam omnes hujuscemodi glossarum ineptias notare non fuit animus: quod si ante non monui, nunc moneo.
491. Neminem vidi qui non hos versus de supplicio [Col. 0485C] eculei accipiat. Ac revera in Vincentio vers. 109 et seqq. eodem modo describi videtur eculeus. Verum in Romano id obstat, quod judex jusserat quidem Romanum eculeo torqueri, sed admonitus nobilem esse virum, Jubet amoveri noxialem stipitem, Plebeia clarum poena ne damnet virum. Vide vers. 108 et seqq. Praeterea certum est martyres extra eculeum suspensos, interdum fuisse ungulis excarnificatos: nam suspendebantur, ut carnifices commodius ungulis corpora exararent. Itaque probabile est Romanum suspensum fuisse brachiis post tergum revinctis, atque ejus pedibus gravia pondera alligata fuisse. Vide tabulam I, lit. B, et tabulam XIII, lit. A. Fulvius Cardulus in not. ad hist. SS. martyrum Abundii et soc. tradit a nonnullis definiri eculeum, genus tormenti quo vinctis superne manibus, et appensis utrique pedi gravissimis ponderibus, homo pendens immaniter torquetur. Sed ipse in aliam videtur abire sententiam, et Prudentius eculeum noxialem stipilem vocavit.
[Col. 0485D] 492. Prag., extensus ulnis.
493. Weitzius Aldo affingit crepitantibus; et ita quidem Aldus edidit, sed in emendatis mutavit in crepantibus. Fulvius Cardulus loc. cit. intelligit nerveas funes quibus membra devincta erant, crepare. At Prudentius clare loquitur de nervis corporis, qui crepabant, dum nimium membra extenderentur.
494. Vat. A scribit hejulantes.
495. Arthrisis vera scriptura ab Heinsio dicitur; quam tamen vix invenias in codicibus. Ald., Fabr., Gis., arthresis. Alex., Prag., artesis. Urb., Vat. B, Mar., Rat., arthesis. Vat. Q, atresis. Pal., artresis. Parrhasius, artisis, et id vocabulum Prudentii proprium esse ait pro morbo articulari quem chiragram Graeci vocant. Nescio quis, vulgata hujus loci scriptura nixus, artesin Latinis lexicis inseruit. Eum refellit Giselinus, quia cum hic morbus articulorum Graecis dicatur ἀρθρίτις, tempore Prudentii eum arthresin nuncuparunt. Sic ex pleuritide pleuresin, ex phrenitide phrenesin fecerunt. Inaniter vero Giselinus [Col. 0486B] laborat ut persuadeat inscitia Graecae linguae hujusmodi vocibus ita formatis usum fuisse Prudentium, et medium in eis corripuisse. Nam primum jam concedit tertiam Latinis esse sic satis notam; sed ita ut (addit) Juvenalis, Martialis et alii Graece docti ejus mediam produxerint, solus Prudentius corripuerit. Deinde cum Prudentius jam sua aetate videret eas [Col. 0486C] voces in usu esse, et ita vulgo pronuntiari (quis enim hoc neget?) ut ab ipso efferuntur, cur, quamvis Graece esset doctissimus, contra ecclesiasticum usum et sui temporis consuetudinem agere deberet? Praeterea constat ante ipsum mediam in phrenesis a Sereno fuisse correptam. Denique Ausonium Graece peritum fuisse nequit verti in dubium; et tamen haec ipsa quae in Prudentio reprehenduntur, vel alia prorsus similia, aut explicatu difficiliora, in Ausonio passim occurrere compertum est. Verum de his uberius diximus in prolegom. Podagra et arthrisis conjunguntur etiam a Lucilio apud Nonium pag. 166, Quod deformis senex, arthriticus ac podagrosus. Alii legunt paedidus, alii perditus pro arthriticus.
496. Parrhasius, has: lege hasce.
498. Mar. a prima manu, Vat. B, Prag., lammina, vel lamina; Lotterus lamiena pro laniena, sed corrupte. In Rat. recens corrector, abrasis prioribus, At quando saevit lamina accensa Hippocratis. Hoc ultimum verbum prius ita erat. In Hippocratica antepenultima [Col. 0486D] producitur eadem licentia qua in idolium corripitur, ratione accentus Graeci in Hippocrates. Laniena Hippocratica est pars medicinae quae chirurgice dicitur; aut tota medicina appellatur laniena ab ea parte.
499. Boher. prior, exsecatur. Quid sit viscus, vide ad hymn. S. Cassiani vers. 56. Visceratio dicta, cum carnes distribuebantur viritim. Livius, lib. VIII, cap. 22, Populo visceratio data a M. Flavio in funere matris.
500. Ald. vitiose, scalpellam.
501. In nonnullis vulg., putatur, male et contra metrum. Torn., chirugos, mendose.
506. Ex Epist. ad Galat., V, 17, Caro concupiscit adversus spiritum.
508. Gifanius, de intervallis vocalium rarioribus in Ind. Lucr., ex vet. cod. legit sorde tumescit, eleganter, ut putat; neque probat sordet, tumescit. Notat vero ex Prisciano lib. VII, in quibusdam Latinis quae nominativum in es productum terminant, paresque cum genitivo habent syllabas, in tertia declinatione scilere [Col. 0487C] produci ablativum, ut a mole, fame, tabe, sorde. Weitzius id secutus est cum Egm. et Hailsbr. Scripti nostri et Heinsiani habent sordet, quod non debet displicere. Mar. a prima manu, liquitur, supra liquatur, contra metrum. Parrhasius, fetit: retine fetet. Nebrissensis sordet ad avaritiam referri posse opinatur, quia sordes pro avaritia legimus. Horatius, lib. II sat. 5, Sepulcrum Permissum arbitrio sine sordibus exstrue.
Credas cremari stridulis cauteribus.510. Livores, colores pallidos de nigra cholera dicit, I.
511. Regestum, absconditum, a terra abstractum, I.
512. Illusa, picta. —Bombyx, sericum: vermis de cujus sanguine purpura tingitur, I.
514. Luxus, dulcedo, superfluitas. —Arvinam, pinguedinem, I.
515. Voluptas, aelectatio, I.
517. Fomitem, incendium, I.
518. Situ, situs hic ponitur pro vetustate, Vat. A.
519. Supersit, ut remaneat, I.
521. Turba, o mea, I.
523. Clienti, minori, vasso, vassallo, servienti, I.
[Col. 0488B] 524. Vernularum, servorum, I.
526. Jactura, perditio, damnum, proprie est damnum quod navigantes in mari patiuntur; sed ponitur pro omni damno. —Mordet, punit, constringit, I.
528. Occupat, scilicet mori, I.
529. Natura, naturalis res est mors. —Vertit pro vertitur, I.
530. Damnum, mortem. —Praemiis, sempiternis, I.
531. Fortibus, martyribus, I.
533. Subvolabit, ascendet, I.
536. Plicabitur, involvetur, cum non cadet, sed prae nimio timore ita videbitur, I.
538. Sphaeram, lunam. —Menstrualem, quae singulis mensibus crescit, I.
[Col. 0487C]509. De libidine proprie dicitur solvi et diffluere. Vide comment. ad vers. 87 hymni 7 Cath.
510. Weitzius, Ald., intincta pro tincta. Parrhasius, felle tacta, minus bene. Mar., labores; supra, recte, livores.
512. Virgilius II Georg., Illusasque auro vestes.
514. Carnes pro carnis in Teolio error est metri.
517. Prag., rape, ad marg., probe, carpe.
518. Parrhasius corrumpit metrum carnis usu pro carnis situ.
520. Ald., Weitz., alii, ne gestet. Ald., tyrannos, [Col. 0487D] mendose.
522. Egm., Pal., et codex Becmani, si diversus est a Palatino Weitzii, hoc perdolosum. Vat. A, hoc per dolosum. Lege hoc perdo solum. In Aldo et nonnullis vulg. error irrepsit praedo pro perdo.
527. Egm., Pal., quod carendum est: atque ita legendum esse asseverat Gifanius in Utor quarto casui junctum, etsi etiam in libris vett. hic locus es et in litura partim demersus. Pro extimescimus Vat. B, Rat., Mar. a prima manu, exgemiscimus. Prag., minus recte, pertimescimus.
529. In Rat., perperam, naturam a recenti manu. Fabricius ait Prudentium loqui admirantis animo, quia hoc a natura praestari non potest: munus enim Dei est, siquis mortem judicat esse gloriam. Caeterum natura sumitur pro ipso homine, seu natura humana, quae gratiae munere mortem pro Christo judicat [Col. 0488C] gloriosam. Potest etiam sumi vertit pro vertitur, scilicet cur natura, sive necessitas moriendi non vertitur in rem gloriae? Justinus martyr ad Romanos: Nec vero occideremur, nec potentiores nobis essent iniqui homines, nisi omnino cuilibet homini genito etiam mori constitutum esset. Id igitur debitum (mortis) nos persolventes, gratias agimus.
530. Cauch., Rott. regale damnum. Rectius legale, quia sermo est de lege moriendi.
532. Vat. A, qui: emenda quae.
533. Cauch. et Ambr., coelo refulsus. Parrhasius edidit coelo revulsus. Neutrum probo.
534. Prag., Dei perennis.
535. Ald., regente; alii, regnante.
536. Weitzio libuit exarare plecabitur, quia ita invenit in Egm. Isaiae XXXIV, 4, Et tabescet omnis militia coelorum et complicabuntur sicut liber coeli. Justinus, sive quis alius, in respons. ad quaest. 94: Quemadmodum coeli creationem divinae litterae per similitudinem conferunt aliquando cum pellis extensione, dicentes, [Col. 0488D] Qui extendit coelum sicut pellem; aliquando cum firmato fumo, Coelum, inquit, ceu fumus, firmatum est; aliquando cum rotunditate camerae, Qui extendit, inquit, coelum velut cameram; sic e diverso coeli dissolutionem per comparationem conferunt cum aliis rebus, ut cum volumine involvendo et implicando. In Apocalyps. phrasi simili eadem sententia exponitur cap. VI, vers. 13 et 14, Et stellae de coelo ceciderunt . . . . Et coelum recessit, sicut liber involutus. Vide Ludovicum Alcazar ad loc. cit. Apocalyps.
537. Parrhasius, rotatus.
538. Alii spheram, alii speram, alii spaeram, alii sphaeram scribunt. Hoc loco potest stare sphaeram. Alibi cum prima corripitur, scribendum est sphera.
539. Egm., Hailsbr., superstis. In nonnullis vulg. mendose soles pro solus. Quod autem Deus solus dicitur, intelligitur Deum cum justis et angelis permanere, [Col. 0489B] exclusis damnatis, et in ignem aeternum rejectis. Nam damnatos aeternum puniendos, in fine Hamartigeniae Prudentius fatetur. Sed id non est permanere simul cum Deo.
Inflatur ira, solvitur […] dine:541. Contemne, respue. —Praesens, praesentem utilitatem, I.
546. Dum, adjectio syllabica, I.
547. Interserit, interrumpit sermonem, I.
552. Scaturientes, ebullientes, I.
553. Follibus, faucibus, Vat. A.
[Col. 0490B] 555. Verba, labra, I.
557. Charaxat, scribit: charaxo Graece est scribo; inde charaxavit, id est scripsit, I. Charaxare dicimus scribere: inde character, Vat. A.
559. Carptim, minuatim, I.
564. Nominis, scilicet Dei. —Praeconium, laudem, I.
[Col. 0489B]540. Prag., permanebit, non bene.
541. Parrhasius, vile o prudens, quod ratione aliqua sustineri posset, admisso hiatu, quem multi volunt familiarem esse Prudentio.
[Col. 0489C] 545. Gis. ad oram, quid sis. Vide comment. ad vers. 419 Apoth.
546. Vat. B, Mar., vix tum.
549. Ald., Mar. a secunda manu, manus: Parrhasius malleum et maxillas mutavit in malas in emendatis. Legit ergo inque malas malleum.
550. Heinsius, fidiclas. Scripti et edd. vett., fidiculas. Vide vers. 481. Ex hoc loco patet fidiculas potius esse ungulas quibus fodiebatur martyr, quam funes quibus eculeo alligatus erat. Nebrissensis volebat speciem sumi pro genere. Quid enim, inquit, fidiculae ori nocere poterant? Poterant certe ungulae. Mox vers. 557, Charaxat ambas ungulis scribentibus Genas, etc. Verba Suetonii in Tiberii Vita, et Valerii Maximi lib. III, cap. 3, non magis clara sunt pro opinione affirmante fidiculas esse funiculos nerveos quibus sontes eculeo torquebantur, quam hic Prudentii locus pro explicatione quam exhibui. Nemo autem veterum tam clare dixit fidiculas esse funes, quam Isidorus esse ungulas. Cl. Zacharias, in Histor. [Col. 0489D] litter. Ital. tom. V, pag. 396, et tom. IX, pag. 325, multa dixit, ut probaret fidiculas esse nerveas funes
551. Prag. depravate., interrumpatur; Vat. A, ipse transforetur non male si bacchium quinto loco admittere velis. Verbositatem pro enormi loquacitate non sine felle poni, monet Peveratus.
552. Heinsius scribit scaturrientes. Cauchius conjectabat ebullientes, non probante Heinsio. Arnobius, lib. V, prope finem: Scaturiginem istam vocis, et strepitum foedae loquacitatis amittere.
554. Prag., modum tenet. Melius retinebitur ponit modum.
555. Hailsbr., labia, supra: retine verba.
556. Heinsiani, Parrhasius, Vat. A, Alex., Egm., Hailsbr., Gis. ad oram, impius. Ambr., livor impius. Recentiores cum Heinsio, lictor impius. Verius videtur lictor improbus ea significatione qua dicitur labor [Col. 0490B] improbus. Et ita habent Ald., Weitz., Gis., Vat B, Mar., Prag.
557. Vat. A, Egm., Hailsbr. scribunt caraxat. Fabr. charassat. Murmellius carattat. Hoc verbo pro scribere utuntur Anianus corrector sententiarum Julii Pauli, Isidorus in glossis, Gregorius Turonensis, Marculfus monachus, Adamannus Scotus, Aldhelmus, Eckherardus Junior, Hincmarus, Barthius, lib. XLV, [Col. 0490C] cap. 19, observat aetatem sequiorem a Prudentio auctoritatem sumpsisse. Sic Wipertus, lib. I, cap. 2, Totum ejus corpus invenitur charaxatum quasi crucicularum stigmatibus. Wipertus clare Prudentium aemulatur, ut vers. 145 observavi. Giselinus diversam aliquam lectionem indicat: nam cum minus bene dixisset Prudentium charaxo derivasse a χαράξω, futuro verbi χαράττειν, quod valet sculpere, arare, scarificare, addit: Quae huc ab aliis afferuntur, et scriptis libris adversantur, et poetae nostri genio. Parrhasius inter alienigena quae Prudentius usurpavit, refert charaxat; et charaxat explicat, Calamorum, sudiumque fastigatis, atque subtilibus spiculis corpus infigit: quod poenae genus adhuc Hispani retinent. Verum Prudentio charaxat solum est conscribillat. De hac metaphora ungulae charaxant, scribunt, vide comm. ad vers. 77 hymni S. Cassiani.
558. Prag., siccat pro secat, et suspicatur Mar. sicnat pro signat. Sed obstat lex metri. In nonnullis vulg., faciem rotis, minus bene, pro notis.
[Col. 0490D] 559. Vat. A et Pal., captim. Legendum carptim. In Mar. corrumpitur metrum, verbis ita transpositis, Hirsuta barbis carptim solvitur cutis.
562. Notanda est consuetudo veterum Christianorum, qui ab impiis judicibus condemnati, gratias illis agebant. Justinus, apolog. 1 et 2; Eusebius, lib. IV Hist., cap. 17: Quo audito, Lucius illi gratias egit, quod hac ratione a malis dominis liberaretur, et ad bonum Patrem regemque Deum proficisceretur. Tertullianus in fine Apologet.: Inde est quod ibidem sententiis vestris gratias agimus, ut est aemulatio divinae rei et humanae; cum damnamur a vobis, a Deo absolvimur. Alia ex Actis martyrum profert Sagittarius, cap. 7. Philosopho Senecae ignotum id erat: Neminem, ait epist. 66, adhuc scio eo nomine votum solvisse, quod flagellis caesus esset, aut podagra distortus, aut eculeo longior factus.
564. Mar. scribit arlabat pro arctabat.
565. Prag. ad laudem Dei.
Cum sempiternis permanebunt angelis.567. Rictibus, apertionibus. Ringo, os aperio; inde rictus, apertio, I.
574. Reciprocatis, revocatis, iteratis, I.
578. Nequiter, crudeliter, I.
580. Victum, corpus, I.
581. Rigorem, fortitudinem, I.
[Col. 0492B] 582. Obstinata, dura. —Occalluit, obduruit, obduravit, I.
590. Diurnum, Christum. —Nox, peccatores, I.
595. Gravatus, iratus, I.
598. Retro, ante, I.
604. Nostrum, corpus, I.
[Col. 0491C]567. Mariettus e suo codice notaverat multis fusa, et conjecerat multis refusa.
570. Egm., Hailsbr., quod: lege quot. In homilia 2 Chrysostomi sive Flaviani de S. Romano: Ille vero quasi plura tum ora recepisset, orationem habebat.
572. Fabricius advertit veteri verbo junis poenam carnifices ipsos significare. Apud poetas certe poenae vocantur Furiae, quia scelerum sunt vindices.
573. Vat. B, Mar., Prag., Ald., Weitz., ignes. Alii venustius, ignem. Juvenalis, sat. 13, vers. 73, Per solis radios, Tarpeiaque fulmina jurat. Virgilius, lib. VI, Per sidera juro, Per superos.
574. Virgilius, lib. II Georg., Atque in se sua per vestigia volvitur annus.
575. Prag., et annus reducitur. Resistit metrum.
576. Rat. vitiat metrum, trajectis verbis, tibi jam. Weitz., Gis., Urb., Rat., ignis parandus. Vat. A, B, ignis parandos. Plerique ignes parandos, et vers. seq., devorent.
577. Ald., Gis., Weitz. et alii, devoret: intelligi [Col. 0491D] potest rogus.
583. Suetonius in Nerone, cap. 16, Afflicti suppliciis Christiani, genus hominum superstitionis novae et maleficae.
584. Mar., jam fuit: recte supra haud.
586. Parrhasius perperam omittit est, et vers. seq. haec.
588. I ad Corinth. II, 14: Animalis autem homo non percipit ea quae sunt Spiritus Dei: stultitia enim est illi, et non potest intelligere.
590. Ex cap. I Joannis, vers. 5 et seq., Et lux in tenebris lucet, et tenebrae eam non comprehenderunt.
591. Rat., Vat. Q, Torn., Mar., omittunt in, quod aliena manu in codice Mar. est appictum.
592. In quibusdam edd. lippos, male, pro lippus. Weitz. cum Aldo, oclos, ut sit iambus quarta sede; et Nebrissensis advertit esse syncopam. Lotterus, Giselinus, Heinsius, et recentiores, excepto Gallandio, oculos, quia, ut ait Teolius, duae breves unam longam faciunt. Hac eadem ratione, et hoc exemplo [Col. 0492C] supra vers. 481 et 550 cum scriptis reponendum erit fidiculae et fidiculas, non fidiclae et fidiclas. Quarta sede Prudentius aliique in senariis nonnunquam tribrachyn, pedem tribus brevibus constantem, admittunt. Latinius etiam, qui in Torn. invenit lippos oclos, emendavit lippus oculos. Pro obteget Prag. obtegit. Nebrissensis exponit, Qui credit, statim intelliget, juxta illud: Nisi credideritis, non intelligetis. Addit Fabricius non aliter hunc locum citare Prosperum Aquitanicum, qui solet in suis operibus Graecorum Septuaginta versionem sequi.
593. Alex. a prima manu, Vat. Q, Prag., Egm., Pal., Haisbr., dicit; alii, dicet. In Parrhasio error est metri remove pro removete, uti vers. seq., videntibus claritas pro videnti.
594. Lotterus, Invidiosa est nil videnti claritas. Repone injuriosa.
595. Parrhasius probe ediderat gravatus; correxit contra metricam rationem ingratus.
[Col. 0492D] 599. In nonnullis vulg. mendose exordiorium. Vat. B non recte omittit est. Vat. Q a prima manu vitiose, est et temporum, et dierum.
600. Hoc est Pater quod Filius significat eamdem esse naturam. Non autem recte diceretur: Hic est Pater, qui Filius, quia id innuit eamdem esse personam. Sic Pater, et Filius, sunt alius et alius, non aliud et aliud; haec enim est theologorum regula, quod masculina nomina vel pronomina distincte proferamus de singulis personis: neutra vero non plura, sed unum commune accommodemus tribus personis: quia scilicet masculina personas, neutra essentiam indicant.
602. In eamdem sententiam Fabricius hos Prosperi versus profert: Sed mortale meum subit, ut quia vita teneri Morte nequit, pereat mihi mors: et non ego jam in me Vivam, sed Christus, qui se mihi miscuit in se.
604. Ald., Vat. Q, Heins., possit.
605. Vat. B, Prag., surrexit, male.
Multisque fusa rictibus reddit sonos606. Congressa, pugnavit. Congredior tibi, id est [Col. 0493B] pugno contra te, I.
608. Sophistae, sapientes, I.
614. Fastis, libris, vel consulibus, I.
617. Otium, tempus, I.
[Col. 0494A] 618. Capellam, Amaltheam capram, quae fertur nutrisse [Col. 0494B] Jovem. —Gnossiam, Creticam, I.
620. Olim, in futuro, futuro tempore; quae colitis, I.
623. Expedita, prodita, I.
625. Consono, convenienti, I
[Col. 0493B]606. Ald. corrupte, membra gestant ideo.
607. In Rat, fuit tentant non bene. Vat. B, cessat; supra, cessit, probe. Murmellius edidit cessat, quod exstat etiam in Lotteri editione. Nebrissensis suspicatur immortalitas pro immortalibus, ut sit sensus, quod immortalitas cessit morti, quia dicimus ex communicatione idiomatum, quod Deus passus est. Heinsius scribit hic et alibi temptat pro tentat. Teolius expressit etiam temptat, sed putavit esse frequentativum a temno, atque ita exponit: Dum mors Christum carne nostra indutum contemnit, divinae postmodum cedere debuit virtuti. Manet in edd. plerisque esse tentat sensu non admodum diverso. Verum sive [Col. 0493C] temptat, sive tentat scribatur, non est verbum frequentativum a temno. Sententia satis percipitur: Dum mors membra Christi mortalia qualia sunt nostra, tentat, aggreditur, seu perimit, cessit Deo resurgenti, sive membris immortalitate in resurrectione donatis.
609. Ald., Fabr., Lotterus, Torn., eligit: melius elegit. Ex Epist. I ad Corinth. cap. I, quem locum simili modo Paulinus in carmine ad Cytherium versibus complexus est.
611. Peveratus censet Prudentium innuere veram belluam Romuli nutricem fuisse. Mihi non satis id liquet. Nam Prudentius feminas prostitutas vocavit etiam lupas lib. I in Symm. vers. 107. Vide comment. in eum locum.
612. Ald. ita distinguit Lupam renarras primum, et omen vulturum. De hoc omine vide comment. ad vers. 396 lib. II contra Symmach.
613. Hailsbr., Pal., respues. In Rat. fuit tamen, recte emendatum tam.
614. Diminutivum aetatis in Vita Urbani III, apud [Col. 0493D] Muratorium tom. III, pag. 476, est aetatuncula. Apud Ciceronem, Suetonium et Plautum aetatula. Asclepiades dixerat vers. 407, Post evolutos mille demum consules. Scilicet ab Urbe condita mille quinquaginta anni circiter numerantur ad initium saeculi IV, quo passus est Romanus. Fabricius male numerat annos mille et ducentos circiter. Neque id congruit verbis Asclepiadis et Romani. Etsi enim ante consules Romae reges annos circiter 244 regnaverint, tamen ab eo tempore ad annum Christi 303 non fuerunt mille consulatus, sed ab Asclepiade et Romano mille consules, et mille fasti dicuntur, ut totidem anni intelligantur.
615. Ald. male, condiore ab augure.
616. Egm., Widm. a secunda manu, Mar. a prima manu, Vat. B, cognita: melius condita. Prag., prius, errore metri, pro pridem: imitatio est Planti in Aulul. [Col. 0494B] II, 4, 41, Sexcenta sunt quae memorem, si sit otium.
618. Minucius, Et quae Jovis sacra sunt? Nutrix capella est, etc. Vide quae Elmenhorstius et Ouzelius in hunc locum commentantur. Obvii praeterea sunt mythologici libri.
620. Parrhasius non sine venustate, Sed illa nunc sunt? Haec et olim non erant. Negat quippe interrogatio. Sed erunt rectius, quam erant. In emendatis ait Parrhasius quosdam legere, Nunc ista sed sunt: haec et olim non erant.
622. Prag., primus: corrige primum.
623. Crux expressa fuit in ligno vitae, et multis aliis figuris in Veteri Testamento expositis, quas enumerat [Col. 0494C] Gretzerus lib. I de Cruce, cap. 42 et seq. Per sibyllas etiam praenuntiata fuit. Cellarius ita distinguit, ut signa crucis intelligat Prudentius sacrificia veteris legis, vel potius signa naturalia, de quibus Minucius, Signum sane crucis naturaliter visimus in navi, etc. Litteras vero quibus crux expedita dicitur, idem Cellarius exponit vaticinia sacrae Scripturae. De signis naturalibus crucis videri potest Tertullianus in Apologet., et Heraldus in notis, praeter Justinum et alios.
625. Vat. B, Mar., Alex., praenuntiatur ore.
626. Fabr., judices et principes cum plerisque. Ald. cum aliis, judicesque, et principes.
628. Ald., Weitz., Widm., Hailsbr., Egm., Heinsius cum suis, Non destiterunt pingere formam crucis; favent huic lectioni plerique nostri. Fabr., Gis. secunda ed., Non destiterunt pingere hanc formam crucis, quod propius accedit ad rationem carminis. Ita etiam legebat Latinius, quamvis in vet. cod. invenerit [Col. 0494D] Non destiterunt crucis umbram pingere. Gis. prima ed. non male, Formam crucis non destiterunt pingere. Urb., Bong., Non destiterunt formam pingere crucis, quae lectio, cum aperte sit mendosa et metro repugnans, fortasse errore typographico in editione Parmensi admissa est. Teolius enim nullam lectionum diversitatem indicat. Equidem suspicor Giselinum et Fabricium non tam fidem codicum secutos, quam metro consulere voluisse. Non autem video qui defendi possit lectio fere omnium codicum, et Heinsii: neque enim in quarta sede pyrrichius locum habet, imo neque in toto senario. Itaque amplector pingere figuram crucis, quod invenio in veteri editione Lotteri: nam tribrachyn quarta regione non semel posuit Prudentius. Figura mystica crucis et nominis Jesu vocantur 318 vernaculi Abrahami in praef. Psych.; qua de re plura eo loco.
Congressa mors est membra gestanti Deo:629. Praenotata, praescripta. —Adumbrata, figurata, I.
630. Combiberunt, graviter senserunt, perceperunt, I.
633. Coram, manifeste. —Conspicabili, veneranti, vel lucido, I.
634. Fluctuaret, titubaret, I.
635. Cominus, praesentialiter, vel prope, I.
[Col. 0495C] 636. Nos, nostra caro, I.
[Col. 0496B] 647. Processu, incremento, I.
651. Luctarier, pro luctari, I.
655. Fuci, mendacii, vel fraudis: nigredine peccati, vel mendacii; omnes enim qui in judicio labuntur, aut labentur odio, aut timore, aut amore, I.
657. Favoris, tumoris, vel adulationis: jactantiae, I.
659. Periclitemur, probemus: periclitari est probare, I.
[Col. 0496C] 663. Nec olim, nuper, I.
[Col. 0495C]630. Peveratus venustam hanc esse expressionem dicit: nam ardenti quadam siti et cupiditate ferebantur in crucem, ut qui vehementi siti aestuant, avide feruntur in aquam.
633. Vigilius Tapsensis, lib. VI, de Trinitate, utitur hac voce conspicabilis. Quod multifarie a patribus in conspicabili materia visum fuit. Eadem vox legitur in oratione pro martyribus inter opera Cypriano ascripta.
634. Thuan., nec fluctuaret.
636. Vide epist. I ad Corinth. XIV, 13 et seqq. Si autem resurrectio mortuorum non est, neque Christus resurrexit, etc. Confer finem Apoth., Nosco meum in Christo corpus consurgere, etc.
641. Sic aiebat Apostolus ad Gal. II, 19, Christo confixus sum cruci. Lipsius, lib. II de Cruce, cap. 6, ex Plauto, Nonno, Nazianzeno confirmat hanc phrasin excurrere, ascendere, salire in crucem, scilicet erectam. [Col. 0495D] Quarta sede hujus versus recipitur tribrachys.
644. Bong. a prima manu, Sich., natura simplex. Rat. perperam, in natura duplex. Heinsius ita distinguit, Et nobis Deus Christus reversus, ipse qui moriens homo est: Natura duplex moritur, et mortem domat. Et hanc distinctionem Ambrosiano codici deberi profitetur. Sed non male distingues cum Parrhasio Natura duplex: moritur, et mortem domat: ut intelligatur in Christo esse duas naturas, quarum una moritur, altera mortem domat. Alioquin ex communicatione idiomatum Deus etiam mortuus dicitur.
648. Giselinus conjecerat margarita spargere, quia in Psychomachia dicitur margaritum ingens. Revera in Hailsbr. exstat margarita spargere, et Burmannus, Antholog. tom. I, pag. 413, testatur, in Egm. pro margarita spargere esse margaritas, sed a secunda manu. Heinsius edidit margarita, cui consonant recentiores. In Psychomachia vers. 873 producitur a secundum in margaritum necessitate metri; hic corripitur, [Col. 0496C] quamvis in antiquioribus fortasse desint exempla. Praeceptum hoc exstat Matth. VII, 6.
650. In Parrhasio turbatur metrum e trajectione verborum animalia ne terant. Nec melius correxit in emendatis Animalia sanctum lutulenta ne terant.
651. Ad marginem Vat. A notatur Passio S. Bararae pueri; ad marg. Vat. I, Passio S. Barari pueri. Mombritius in Actis S. Romani puerum vocat Barulam; ita etiam Iso ad vers. 671. Eucherius, sive Eusebius Emissenus, aut, ut alii volunt, Gallicanus in homilia de S. Romano martyrium pueri narrat, sed nomen non profert. Supprimitur etiam nomen in secunda homilia S. Chrysostomi, sive Flaviani. In orationibus officii Mozarabici hic puer vocatur parvus Theodulus. Fortasse cum ignoraretur nomen, Theoduli nomen Graecum, quod servus Dei esset, impositum illi est. Nam in officio Mozarabico S. Romani [Col. 0496D] ex solo Prudentii hymno historia videtur desumpta. In Egm. et Hailsbr., luctuarier, mendum. Cicero, de Oratore, Non luctabor tecum; ac simili modo alibi.
652. Supra vers. 175, Ratione mecum, non furore, dimica.
654. Fabr., Gis., sensuum scientia.
655. Plures censent fac semper corripi: Prudentius producit.
656. Vat. A, Prag., Torn., Ruinartius, septennem. Corrige septuennem ratione metri.
663. Horatius, lib. IV, ode 4, Jam lacte depulsum leonem.
664. Hailsbr., Alex., Urb., Vat. B, praecepit, quod vitiosum in metro est. Vat, B, quodvis roga. Prag., quidvis rogo.
665. Vat. B, in quo recentiori manu, et fortasse fuit inque a prima manu, ut putat Mariettus, id est, dic. Mar. a prisca manu, in quo. Lege inquit. Apud Ciceronem Socrates pusionem etiam interrogat in Tuscul
Crux praenotata, crux adumbrata est prius,671. Arrisit, consentit. —Infans, Barulas. —Rettulit, respondit, I.
676. Sub pudore, sub verecundia; dubitans quid faceret, I
685. Hausi, potavi, I.
[Col. 0498B] 686. Cedo, consentio; impero, I.
690. Orba, vidua. —Corrupit, sua doctrina, I.
692. Quantus, quam parvus, Mar.
693. Mortis, quia cito moritur infans, I
694. Acrius, videndo dolorem filii, I.
[Col. 0497B]667. Ald., Mar., Vat. Q, Alex., lactantis. Giselinus edidit lactantis, sed in emendatis correxit lactentis, quod non videtur observasse Heinsius.
668. Prag., verum, et congruum.
670. Minucius: Quid formae ipsae et habitus? nonne arguunt ludibria, et dedecora deorum vestrorum? Vulcanus claudus deus et debilis; Apollo tot aetatibus laevis; Esculapius bene barbatus, etsi semper adolescentis Apollinis filius; Neptunus glaucis oculis, etc. Fabricius ex [Col. 0497C] Prospero id addit: Ille per innumeros vultus, et mille per aras, Barbatos, laevesque deos, juvenesque, senesque, Ut quondam fecere, colunt.
673. Ald., Tornaes., omittunt et, quod metro necessarium est. Cauchius conjiciebat quod cuique est unicum, forte sine et, hoc pacto, Unum esse oportet, quod cuique est unicum. Sententia est eadem quae exprimitur Hamartig. vers. 39, Cui filius unicus uni est. Itaque etsi vulgo distinguant et quod uni, est unicum, tamen puto ita debere distingui et quod uni est unicum, quasi dicat Deum esse unum, qui est Pater, et Filius, qui uni est unicus: et ita clare legit Lotterus. Parrhasius edidit Unum esse oportet: quod uni est unicum. Emendavit Unum esse oportet, quod unius est unicum. Neutrum lex metri patitur. Latinius in vet. cod. invenit Unum esse oportet undequaque quod unicum est. Sed undequaque pro undecunaue parum Latinum est.
674. Scilicet Christus est id, quod est uni unicum.
[Col. 0497D] 675. Parrhasius milia, emenda multa. Proverbium est nec pueri putant. Juvenalis sat. 2, Nec pueri credunt, nisi qui nondum aere lavantur. Prudentius argutius e persona pueri.
677. Pharrhasius, docebant, scilicet leges. Puerorum aetatem innoxiam dixit Tacitus lib. III Hist., Minucius annos innocentes; Lactantius, lib. I, cap. 21, innocentes animas; Tertullianus, adversus Marcionem lib. IV, cap. 23, innocentem aetatem. Ita alii et olim locuti sunt, et nostris temporibus loquuntur.
678. Rat., Torn., Prag., Weitz., legis. Lotterus Gis., lege. Gis. in marg., leges.
680. Vat. B, Quis, inquit, auctor.
682. Pal., Hailsbr., spiritus, male.
683. Parrh., quom pro quo. Retine quo.
684. Ubera, quae aliquando sororiantia dicuntur, concinne vocat gemellos fontes.
685. Haurire cum lacte proverbiale esse, notat [Col. 0498B] Fabricius. Cicero 3. Tusculan.: Ut pene cum lacte nu tricis errorem suxisse videamur. Barthius, lib. XXXII Adv. cap. 21, advertit Christum credere pro credere in Christum non barbare a Prudentio dici.
686 Prag. semper scribit assit.
687. Egm. alia manu, ut exitum.
688. In magistra brevis manet postrema, quamvis sp sequatur. Vide Proleg. num. 213, in nota.
689. Matres aeque, vel magis torqueri in liberis [Col. 0498C] quam in seipsis, docent jureconsulti, aliique consentiunt. Vide P. Fabrum 3 semestr. cap. 8.
690. Ald., corrumpit: rectius, corrupit.
691. Nebrissensis legit adsit, et hanc esse veram lectionem, non absit, asseverat. Longissime ab eo dissentio: et codicum lectio est absit.
692. Ald., Prag., Torn., Parrhasius, Egm., Hailsbr., Bong., Widm., Alex., Vat. Q, quantulus autem dolor. Mar., quantus autem dolor. Fabr., quantulus est autem dolor? Vexabit artus, mortis auxilio brevis. Gis. cum suo ms., tantulos at si dolor Vexavit artus, Murmellius, Lotterus tantulos autem dolor. Codex Latinii, Nostros fatiget tantulos, at si dolor Vexabit. Thuan., Rott., Urb., quantulos autem dolor Vexabit artus, quod Heinsius secutus est. Teolius cum Weitzio, et Ruinartio et plerisque Vatt. codd., quantulus autem dolor. Heinsius notarat id esse contra metrum. Respondere posset Teolius non magis contra metrum esse quam Non destiterunt pingere formam crucis [Col. 0498D] vers. 628, prout Heinsius expressit. Mihi placet Hensii lectio, quia et metro congruit, neque a sententia abludit, imo magis cum ea cohaeret: non enim dolor erat parvus, sed artus erant parvi, ideoque brevi morte erant afficiendi. Fabricius in commentario peculiari videtur edidisse tantulos at si dolor, nam vocem tantulos exponit tam teneros, et adhuc lactentes. Fortasse melius intelligetur, sermonem esse de matris artubus, ut ex versibus sequentibus arguitur.
693. Ald. et nonnulli vulg., vexabat. Cauchius reponebat vexarit. Fabr. suspicatur mortis aspectu. Nihil muto.
594. Alex. a prima manu, Egm., parentes. Widm. a prima manu, Mar., parentum. Prag. puniantur. Rectius parentis punientur.
696. Torn., profanus, mendose. Prag., profatur, minus bene Alex. a prima manu, praecepit, male.
Lactentis oris indolem, Filiole, ait,703. Impacta, immissa. Impingo, id est mitto; inde impacta, I.
707. Illacrymasse, valde lacrymasse. —Demanantibus, effluentibus, I.
709. Scribas, exceptores, qui dicta judicis et responsa [Col. 0500B] martyris excipiebant. —Coronam, multitudinem, I.
711. Hisce, pro his, I.
712. Soli, illi. —Renidet, resplendet, I.
[Col. 0499B]697. Sublime pro in sublime. Lucretius, Virgilius, Nemesianus et alii. Pueri solebant virgis caedi. Beda et Ado de hoc puero aiunt XIX cal. Decembris: Cumque puer unum Deum solum credendum dixisset, indignatus Asclepiades, catomo suspendi eum, ac verberari jussit. Saepe in martyrologiis et Aetis martyrum occurrit catomo, sive cathomo suspendi, catomis caedi, in catomo levari, ex quo verbum catomidiare apud Spartianum in Adriano. Quid autem hae phrases significent, diversae sunt auctorum sententiae. Alii aiunt catomum fuisse flagrum quo martyres caedehantur; alii catomo caedi esse virgis aut plumbatis in vertice, [Col. 0499C] aut in humeris caedi. Plerique probabilius affirmant, alicujus humeris suspendi, et verberari more puerorum hoc ipsum esse catomo caedi aut suspendi, ex Graecis κατά et ὧμος humerus. Plura de his Gallonius, Sagittarius, et Ducangius in Dict. Vide tabulam IX Cruciat.
699. Weitz., Egm., Vat. A a prima manu, ductis ictibus.
700. Vat. B, Prag., Rat., Mar. a prima manu, Widm., plus inde. Juvenalis Sat. 11, de haedo, Qui plus lactis habet quam sanguinis. In Dittochaeo de innocentibus martyribus, Fumant lacteolo parvorum sanguine cunae.
701. Rat., Prag., Vatt. B a secunda manu, Q, Alex., Weitz., Widm., Egm., Hailsbr., Parrhasius, cautis. Ald., Gis., Urb., et alii, cautes.
702. Vat. A, qui ferre possit. Vat. B, Mar., Alex., posset.
703. Weitzius cum Egm. scribit salex. Alii salix. [Col. 0499D] De virgis quibus rei caedi solebant, vide comm., ad vers. 44 hymn. 1 Perist., Gallonium de Cruciat. SS. mart. cap. 4, et tabulam X et XI.
705. Egm., Hailsbr., Pal., plaga fecerat; Prag., fecerat e roscidis. Bong., Wid., Rat., feret. Fabr., Murmellius. Lotterus, ferret. Mar., Torn., Vat. B, ferat. Parrhasius, flebat; quae vera est lectio, aut propius accedit ad veram lectionem flerat, quam exhibent Ald., Gis., Alex., et tuetur Gifanius in FLERE pro stillare, rorare. Lucretius lib. I, In saxis ac spetuncis permanat aquarum Liquidus humor, et uberibus flent omnia guttis. Vide hymn. 5 Cath. vers. 24. Giselinus ait hanc esse lepidissimam translationem: summa enim cute perstricta stillatim cruor, non confertim effunditur.
707. Mar., denatantibus; supra pro div. script., demanantibus. Rat., denatantibus. Nonnulli dividunt de manantibus.
[Col. 0500B] 711. Valsecchius, pro religione Christiana contra Freretum part. 2, cap. 8, his versibus utitur, in carmen Italicum conversis.
712. Ald., Prag., Widm., frons renitet, quod metro repugnat.
713. Ald., Egm., Fabr., Hailsbr., Widm., Bong., et alii, stat impiorum, quod in editione Lotteri nota ms. explicatur, scilicet tortorum. Sed non dubium est quin separanda sint verba stat in piorum: sermo enim est de matre, in cujus corde pietas stabat fortior. Fabricius hoc ipsum tenuit in commentario peculiari. In secunda ed. Giselini errore typographico [Col. 0500C] scriptum est impiorum quem in emendatis Giselinus correxit. Id non animadvertit Heinsius, adeoque edidit impiorum, quod incaute recentiores secuti sunt Cell., Teol., Cham. Sed Chamillardus, cum in textu appareat impiorum, in nota legit in piorum, et Cypriani verba adducit quae hanc ipsam lectionem videntur confirmare.
716. Nebrissensis id explicat, quia tristitia et dolor exsiccant ossa: quo affectu nec Salvator noster caruit, dicens in cruce Joan. cap. XIX, Sitio. Quanquam illud sitio aliud significabat. Fabricius ait, aestuante sanguine, et corde laborante, hominem quaerere refrigerium.
719. Ambr., Ox., Noms., Bong., Egm., Hailsbr., Widm. supra, Alex. a prima manu, Mar. a secunda manu, Parrhasius, Vat. Q, Urb., Boher. vetustus, triste intuens, Rott., tres Torr., tristem tuens. Cauchii codex tristem intuens. Ald., Weitz., Cauchius, Prag., Lotterus, et nonnulli alii cum Gis., tristi. Teolius [Col. 0500D] hoc ipsum edidit, sed non vere ait, omnes ita habere, excepto uno cod. Vat., ubi a manu posteriori est triste, nisi si forte intelligit omnes editiones. Heinsius in textu tristi, sed in notis, sive potius in addendis, et in erratis, aut mutandis in contextu praefert triste, et distinguit triste intuens, Vultu et severis. In hoc brevi indiculo erratorum Heinsius mutavit in lib. II contra Symm. vers. 148 et 149, prematur. Luctandum in prematur, Nitendum, et vers. 151 distinxit Conditionis amet; nimium ne congerat aurum. Quod tunc ego non adverti.
720. Ald. omittit et post vultu.
721. Rat., imbecilli, non male.
722. Vat. A, Et te doloribus horror afflictum domat. Ad marg., et te doloris.
723. Vat. A omittit hanc, quod supra appictum exstat.
724. In Vat. A desideratur vox spem.
Sublime tollant, et manu pulsent nates,734. Sedat, quiescat, I.
740. Mella, dulcedines, I.
741. Nitere, conare, I.
745. Vagitibus, adhuc vagientibus, I.
[Col. 0502B] 752. Editi, formati, I.
759. Puberem, puerum. Pubis et puber, puberis facit de puero, I.
[Col. 0501B]726. In quibusdam Vulg., bibendum, non recte. Nebrissensis vult interrogative scribi postulas? Neque id mihi displicet. Ac revera interrogative edidit etiam Parrhasius.
727. Parrhasius Fons ille vivus praesto qui cum perfluit. [Col. 0501C] Psalm. XXXV, Apud te est fons vitae. Joan. IV, 14, Sed aqua quam ego dabo ei, fiet in eo fons aquae salientis in vitam aeternam.
731. Vat. A corrupte, fluetem, et supra, fluentem. Lege fluentum.
732. Vat. A, Hailsbr., solis. Parrhasius, amor. Corrige solus ardor. In Psalmis et in Apocalypsi fit mentio hujus fontis, quem sitit anima.
734. Vox Gellii est flagrantia pro ardore. Cicero etiam non dissimili significatione dixit flagrantia oculorum.
736. Matth. XX, 22, Potestis bibere calicem quem ego bibiturus sum?
737. Ald., Parrhasius, Bethlem. Non constat versus. Mariett., Betheleem. Eos qui de hac historia dubitant, Ansaldus rejecit edito libro tituli ambigui, Herodiani infanticidii vindiciae.
739. Vat. A, aetas prius amaris, sed recte abrasum est prius, quod adhuc apparet. Mar., amara; melius [Col. 0501D] amaris.
740. Rat., Weitz., referta poclis. Lotterus male refecta poculis: Gis. ad oram, sanguine pro sanguinis.
741. Virgilius, Aeneid. XII, Disce, puer.
742. Virgilius, lib. I Aeneid., Nate, meae vires, mea magna potentia solus. Genes. XLIX, 3, Ruben primogenitus meus, tu fortitudo mea.
744. Neminem diem pro nullum Teolius licentia poetica dictum putat. Certe vix exemplum simile reperies, et nemo est quasi ne homo. Cicero dixit nemo hominum, Virgilius Nemo divum.
746. Weitz., dum, pro cum. In nonnullis vulg., sic saepe dixi. Servius illud Virgilii VII Aeneid., Nec plura alludens, exponit: Aut vacat AD, et ludentem significat; aut certe ALLUDENS, ad responsi fidem verba componens.
747. Ita vocat dimidiata verba pueri balbutientis, et acute: nam ut in scriptione signa non sunt litterae, sed notae quibus litterae significantur, ita in locutione [Col. 0502B] pueri balbutientes non tam verba proferunt quam signa verborum.
748. Nonnulli scribunt Isaac.
750. Teolius cum interrogationis nota seni? nescio an consulto.
[Col. 0502C] 752. Prag., una cum matre. Vitiatur metrum. De his septem fratribus Machabaeis vulgo nuncupatis vide comment. ad vers. 523 Passionis Vincentii.
756. Bong. a prima manu, ridebat: supra, videbat Prag., videbat et ipsos. De tormentis quibus Machabaei fratres vexati sunt videri possunt Victorinus Afer et Jason Cyrenaeus. His quae sacra Scriptura narrat alia addunt, et Prudentius adjungit laminarum impressionem.
758. Lotterus, autem: corrige aut. Mar., oliva: supra olivo, recte.
760. Vat. A, Pal., Hailsbr. supra, Bong. supra, Gis in textu ed. 2, Heinsius, Teol., crepasset, quod explicat Cellarius crepitum edidisset. Gallandius cum Ald., et vett. edd., cremasset, qui in Cham. crepasset mendum putavit. Cellarius tuetur crepasset, quia verba primae formae, quae in ui praeteritum habent, saepe etiam antiquum casum resumunt, quod Vossius, III de Analogia, cap. 20, exemplis cubo, domo, frico, [Col. 0502D] seco, veto probavit. Caeterum cremasset exstat in Vat. B, Mar., Prag., Parrhasio, ac pluribus aliis, quod non displicet, et a Murmellio editum est.
761. Hoc supplicii genere Christianos etiam ethnici affecerunt, ac peculiari ratione permoti, quod non aliter crucis signum quo frons Christianorum in baptismo et confirmationis sacramento notabatur, eripere se posse existimabant. Julianus Apostata, cum fidem Christianam ejuravit, impuro et nefario sanguine signum crucis in fronte sibi inscriptum eluere conatus est, ut colligitur ex Gregorio Nazianzeno orat. 1 in Julianum.
762. Parrhasius, A fronte tortor: quem nudatum tegmine. Non patitur metrum. Ald. non bene interpungit A fronte tortor nudu testa, ut tegmine. Barthius, lib. XXXIX, cap. 1, et lib. XLIV, cap. 12, observat, eleganter testam sphaeram cranii sonare. Dicitur enim a medicis et poetis testa cavum, convexumque os quo [Col. 0503B] cerebrum continetur. Hinc Gallis Italisque testa pro capite. Sic cara Hispanis ex II lib. Corippi vers. 413, Postquam venere verendam Caesaris ante caram: quod est Graecum vocabulum. Imo testa pro capite ignotum non est Hispanis.
Te procreavi, cedere ut letho scias763. Dehonestaret, deturparet, I.
765. Hunc, decoratum, I.
767. Satis, multum, I.
775. Dicata, consecrata, I.
777. Septies, pro martyrio septem filiorum, I.
779. Feracem, fecundam et portatricem, I.
[Col. 0504B] 785. Assere, affirma, I.
787. Nihilumque, quia ex nihilo Deus corpus format, I.
790. Refuderis, pro refunde, I.
793. Ridebat, deridebat. —Cognitor, judex, qui res cognoscendo dijudicat, I.
[Col. 0503B]763. Dehonestare usurparunt Tacitus, Suetonius, [Col. 0503C] Trebellius Pollio in Gallieno. Prima longa remanet ob aspirationem.
764. Mar., Rat., Sich., pater. Prag., pateret. Corrigendum patere.
765. Alex., Vatt. A, B, Mar., Heinsiani, Gis., apicem hunc. Ald., Urb., Prag., Parrhasius, Weitzius apicem corona sine hunc. Vat. Q, mendose, aspice hunc corona, Egm., et pro ex.
768. Parrhasius corrupte, Jam paratum nobis gloriae pars optima. Mariettus glossam adjicit sive suam, sive alicujus codicis: Pars optima boni viri, contra mali pessima. Juvenalis, sat. 19, Nam lingua mali pars pessima servi.
771. Enunciatrix dixerunt interpretes Theodori Gadarei apud Quintilianum lib. II, cap. 15.
772. Utitur vocabulo praeco, tanquam si esset generis communis, masculini et feminini.
774. Ald., primo: caeteri, prima.
775. Mar., dicata mox sequentur corpora. in marg.: Al. caetera. In Rat., corpora, supra aliena manu, caetera. [Col. 0503D] Iso, dicata.
776. Heinsius in addendis ait in Egm. ac aliis nonnullis scribi Maccabaeos, recte, quia Graecis sunt Μακκαβαῖοι, quae tamen non est ratio efficax.
777. Subjugare verbum Asconii Pediani, de quo Cellarius in Cur. Poster. Utuntur eodem Arnobius, Claudianus, Lactantius et alii.
779. In Aldo claudicat versus Me partus ut feracem gloriae. Vat. A, Egm., unus et, non ita bene.
781. Thuan. a prima manu, contemtacula, id est contentacula. Quo respicit Alex. a manu prima contetacula.
782. Pragens. contra legem metricam, menses bis quinos. In sacris litteris novem menses nominantur: sed decem menses inchoati dici possunt et decem, et novem. Sic Virgilius eclog. 4: Matri longa decem tulerunt fastidia menses. A. Gellius, lib. III, cap. 16, medicorum et philosophorum opiniones exponit: [Col. 0504B] Gigni hominem septimo rarenter, nunquam octavo, saepe nono, saepius numero decimo mense: eumque esse hominem gignendi summum finem, decem menses non inceptos, sed exactos.
783. Ovidius de ovibus Met. 15, Pleno quae fertis in ubere nectar.
[Col. 0504C] 784. Parrhasius, data si crepundia, quod metro adversatur. Virgilius lib. IV, Si bene quid de te merui, fuit aut tibi quidquam Dulce meum: quanquam non materno id amore dictum.
785. Asserere Deum pro testari, fateri, aut tueri, vindicare.
786. Digna haec sunt quae cum verbis ipsis sacrae Scripturae conferantur, lib. II Mach., cap. VII, vers. 22: Dixit ad eos (mater): Nescio qualiter in utero meo apparuistis; neque enim ego spiritum et animam donavi vobis, et vitam, et singulorum membra non ego ipsa compegi. Sed enim mundi creator, qui formavit hominis nativitatem, quique omnium invenit originem, et spiritum vobis iterum cum misericordia reddet et vitam, sicut nunc vosmetipsos despicitis propter leges ejus.
787. Nebrissa ait non esse nihilum, unde est corpus. Heumannus in Poecil. t. II, pag. 364, lib. II, sine ulla dubitatione reponit animusque, et illud: quod Gallandio placebat. Verum proba est lectio codicum: sumit enim poeta nihilum pro exiguo, quod [Col. 0504D] hoc ipsum in rerum initio ex nihilo creatum est.
788. Vatt. B, Q, Mar., Prag. a prima manu, Widm., amator, male, pro animator.
789. Weitzius ex Fabricio citat impende et ipsi. At Fabricius in Poetis Christianis cum caeteris legit impendere ipsi. Fortasse in comment. peculiari scripsit impende et ipsi. Nebrissensis subaudit decet. Sed hoc loco impendere potius est imperativus modus vocis passivae.
792. Parrhasius minus bene virgas stupentes. Weitz., Widm., Bong., Hailsbr. supra, Vat. A, Rat., Sich., Mar., Prag., Gis. ad oram, vulnerum. Ald., Parrh., Heinsiani, Alex., verberum. Nonnulli, dolores.
793. Rat., Mar., Wdm., Bong., actum. Vat. B, actum, quod conjecerat Weitzius in actum. Ita in Egm. Hailsbr., Pal., ictum factum ex hic tum, quae verior est lectio, et exstat in plerisque. Prag., actum, postea divisum ac tum.
1130 Cervicem adusque dehonestaret caput.800. Superbus victor, fortis Romanus. —Ignavos, pigros, I.
805. Lacertos, brachia, I.
807. Efficacior, valentior, I.
808. Offas, morsus, I.
809. Fatiscitis, lassatis, I.
810. Socors, socordia dicitur pigritia. —Edacitas, voluntas edendi, I.
[Col. 0505C] 811. Istis, verbis, I.
[Col. 0506B] 812. Concitat, commovet, I.
815. Damnatus, morte scilicet, ut eum morti traderet, I.
817. Pone, retro, I.
818. Appello, voco: homines in judicio positi, quibus violentia infertur, solent dicere, Appello sedem apostolicam, vel regem, I.
821. Differo, moror, I
[Col. 0505C]799. Parrbasius, Vatt. A, B, prosequebantur notas.
802. Hailsbr., labentis. Rat., labentem, supra aliena manu, labentis. Legendum omnino labantis.
803. Parrhasius, potuisse; ita etiam Alex., et accedit Urb. potisse. Verum Parrhasius in emendatis monet vos pronomen redundare. Vatt. A, B a secunda manu, Q, Prag., Sich., Hailsbr., Palat., Bong., Gis. ad oram, potestis. Ald., Vat. B supra Weitz., Gis., Heins. et alii, potesse: quod probum est pro posse antique apud Lucretium, Lucilium, Arnobium.
807. Parrhasius, morsus est vulturum; redundat et metro officit est.
809. Vat. A, in belli fame. Prag., Rat., imbecilli famae. Parrhasius, atque, nonnulli vulg., at pro ac. Legendum ut hic editum est, aut cum Widm., Languetis imbelli fame fatiscitis; aut cum Lottero, et fatiscitis.
810. Torn., ferina, socors: Latinius corrigebat ferina, [Col. 0505D] et socors, non ita bene. Prima in socors alibi etiam a Prudentio corripitur.
814. Vat. B, Rat., Mar. a prima manu, comburere. Retine vorabere.
815. Rat., ut pro et, sed a recenti correctore videtur factum. Parrhasius corrupte, et favillae jam termes fies. Pro fies legunt eris Vat. A, Egm., Pal. apud Weitzium et Becmanum, Hailsbr. supra, Widm. ad oram, Alt., Rott., Cauch., quod approbat Becmanus, quia extremo loco iambus poni debet. Sed cum Prudentius alibi priorem corripuerit in fies, haec videtur vera lectio quae in plerisque vetustioribus mss. reperitur. In nonnullis videtur esse sies, ut editum est a Lottero, quod non displicet pro sis. In Vat. Q, et favilla jam fumans, et desideratur postrema vox. In aliis etiam, in quibus est eris, est fumans pro tenuis.
816. Vat. B, Sich., arriperent.
817. Nebrissensis ait pone superfluere, quia respecto significat retro aspicio. Sed plura sunt hujusmodi [Col. 0506C] quae per pleonasmum dicuntur, ut quia nam, quia enim.
818. In Vat. A abest ad, et abesse quidem potest: nam veteres dicebant, Appello Caesarem sine praepositione: posteriores saepius cum ea.
819. Vat. B, Mar., Widm., metum.
820. Vat. A, nihil esse quod, vitiose. In Vat. B deletum est nil, et charact. minuto additum nihil; similiter videtur factum in Mar. Utrumlibet stare potest.
822. Heraldus in Arnobium pag. 221, et Elmenhorstius ibid. pag. 12, de convicio agunt, quo gentiles impios vocabant Christianos. Arnobius lib. IV, Quoniam nos impios, irreligiosos vocatis. Tertullianus, Eusebius, Lactantius, Justinus martyr, aliique similia proferunt.
823. Minucius: Ut quisquam illum rudem sanguinem novelli, et vix dum hominis caedat: ubi etiam sermo est de infante.
[Col. 0506D] 824. Mar., infamis; bene ad oram, infantis
828. Conjeceram gregis pro geri, quod etiam ex gregi in Thuan. Heinsius putabat.
829. Vat. B a prima manu, Mar. in textu depravate, sanctiali pro sancti Abelis.
830. Vat. A, et puriorem. Vide cap. IV Gen. Etiam gentilium mos erat grege de intacto, ut ait Virgilius lib. VI, vers. 38, hostias offerre, ubi de juvencis loquitur.
831. Vat. A, poscit: metrum exigit poposcit.
832. Minucius: Osculum labiis impressit, al. pressit. Vide vers. 209 lib. I in Symmachum.
833. Rott., tres Torr., Cauchii excerpta, udum pro unum. Sic apud Martialem lib. VIII, epigr. 44, Osculis udus. Cellarius edidit udum, alii unum. Certe aliud est osculis udus, et aliud osculum udum. Fabr., vale, vale, dulcissime, et affectuosam repetitionem hanc vocat. Rejicit autem verbum ait ad vers. 835. Prudentius [Col. 0507B] imitatur phrasin et matum Virgilii ectog. 3, Vale, vale, inquit, Iola.
Romanus auctor torqueatur acrius.837. Psallere, Deo laudes, I.
841, Explicabat, resolvebat, I.
842. Sub ictu, ictu et sanguine, I.
844. Globum, quasi spiritum volens recipere filii, I.
[Col. 0508B] 850. Ferocius, acrius, I
852. Ingerebatur, immittebatur, I.
860. Fomitem, nutrimentum quo ignis incendebatur, I.
[Col. 0507B]835. Fabr., ait pro jam. Raynaudus in lib. de Titulis cultus specialis sanctorum, tom. XVIII oper., puncto 9, multis probat communionem sanguinis, nationis, patriae idoneum titulum esse specialis cultus quo sanctos venerari debeamus.
838. Ald. scribit Davitici. Psalmus est ordine CXV ubi v. 15, Pretiosa in conspectu Domini mors sanctorum ejus.
840. Vat. A, tuus ergo servus. Pal. mendose, tuus ego servus pro ergo, quod legitur etiam in Alex., et Vat. Q. Pro proles scribunt prolis Alex., Ambr., Thuan. cum aliis. Nihilominus Heinsius edidit proles, quamvis ultima debeat corripi. Sententia videtur [Col. 0507C] deprompta ex psalmo CXXII, v. 2 et 3: Ecce sicut oculi servorum in manibus dominorum suorum. Sicut oculi ancillae in manibus dominae suae.
841. Vat. A pro div. script., et plicabat.
842. Gis. ad oram, Vat. A, Alex. in marg., sub ictum vulneris. Vat. Q mendose subictam vulneris. Egm. non melius, tenebat sub ictum. Pal., sanguine; supra, vulneris. Latinius, partim ex conjectura, ut videtur; partim ex vet. cod., legit Manusque subtendebat ictu vulneris.
843. Undam pro copia et affluentia posuit, ut alibi unda meri.
844. Egm., Hailsbr. in textu, orbis pro oris. Nebrissensis interpretatur sanguinis undam conglobatam; adnotator editionis Lotteri, et Teolius, abscissum infantis caput, quod magis placet: vide vers. seq. Weitzius glossam Isonis cum glossa versus 242 continuavit. Non dubito quin duae sint glossae, atque inter se separandae. Itaque separavi. Prima est diversa lectio.
[Col. 0507D] 845. Parrhasius contra metrum, excipit. Weitzius apposite conjicit, more quodam peculiari matrem applicuisse pectori filii caput. Et fortasse Prudentius prae oculis habuit illud Valerii Maximi libr. IV, cap. 7, in T. Volumnio, qui Marci Luculli, ab Antonio interempti, caput, quod abscissum jacebat, sublevatum corpori suo applicavit. Post hunc versum in margine Vatt. A et I erat ascriptum Explicit, scilicet martyrium infantis.
846. De ratione qua hujusmodi pyrae celeriter exstruerentur, vide comment. ad vers. 67 Peristeph. 6, et tabulam XVII.
847. Hailsbr., fimida; puto fumida pro fumidus.
848. Urb., corrupto metro, et struem feni. A sarmentis quibus accensis vivi comburebantur, Christianos dictos fuisse sarmentitios notare potes in verbis Tertulliani ad vers. 103 Perist. 6.
849. Ald., liquata; alii, liquato. Parrhasius, liquato rore: frumenti spicas.
[Col. 0508B] 850. Egm. mendose, quos et ferocibus pro quo et ferocius.
851. Ald., Nebr., Torn., etiam pro et jam, quod praestat. In Mar. ex minis videbatur factum eminus. Parrhasius, furcae nimis Romanus aptus, quod exstat etiam in Mar., ubi legitur a prima manu et nimis, a secunda manu, eminus. Teolius furcam interpretatur fuscinulam. Verum Scaliger, in Manil., pag. 462, ad vers. Accensisque rogis, lib. V, docet patibulatos, ut Plautus loquitur, hoc est brachiis districtis ad furcam per urbem circumlatos, ita tandem in rogum conjectos, aut retortis in tergum brachiis, furca collo inserta: quo respicit Prudentius. Et idcirco, ut opinor, ait eminus, quasi furca e collo eminuerit. Hac ratione [Col. 0508C] in hymno S. Fructuosi conciliari potest quod martyres in rogum insiluerint, ut refert Prudentius, et stipites quibus illi erant alligati remanserint, ut narrant Acta. Romanus quidem, ut memorat Eusebius, vivus in ignem jam accensum conjectus est portans in humeris crucem, quod de furca potest exponi.
853. Thuan., ut nunc cremer.
854. Ald., Oxon., dictum est mihi. Vocabulum passionis theologis usitatum pro quovis supplicii genere, neque aliud esse in hac significatione expressius S. Augustini sententia, monuit Fabricius. Usus ea voce fuit Tertullianus, et Cornelius Gallus, sive quis alius auctor elegiarum sub ejus nomine.
855. Vatt. A, Q, Parrhasius, Ambr., Thuan., duo Torrent., Alex., Egm., Pal., et alii, et restat, quod tenent recentiores, excepto Gallandio, qui cum Ald., Torn. edidit sed. Plerique edd. et scripti, sed restat. In Rat., fiat ut, sed a recenti correctore, ne si legatur [Col. 0508D] quod fiat, prima in fiat corripiatur. Lotterus etiam, fiat ut. Eusebius lib. de Martyr. Palaest. ita rem narrat: Cum ministri qui rogum accensuri erant imperatoris tum forte praesentis judicium exspectarent: Ubinam, inquit, mihi ignis? Quibus dictis accitus coram imperatore sistitur novo quodam supplicii genere plectendus, linguae scilicet abscissione. Tacet miraculum ignis qui non potuit accendi. Atqui ipse Eusebius idem miraculum fuse exponit in lib. de Resurr. Vide ergo quam parum fidendum argumento neganti.
856. Torn. mendose, ossa sequitur. Fragorem nimbi ruentis ita descriptum cataractam a nonnullis existimari, notat Fabricius. Sed cataracta proprie est in fluminibus locus praeruptus, angustus, et praeceps, ubi aqua magno impetu et fragote ruit. Fabricius fortasse loquitur de cataractis coeli, de quibus in Genesi.
858. Vat. A, fulmine ignes. Alex. corrupte, flaminae ignes. Parrhasius, Praeceps aquarum flumine: et ignis obruit.
Memento matris, jam patrone ex filio,861. Trepidare, trepidabat, I.
863. Versare, versabat, I.
865. Semen, scintillam, I.
869. Thessalorum. Thessalia abundans est venenis et herbis quibus magicam faciunt magici; et ibi multi sunt magici et incantatores, e quibus Erichtho fuit, ut [Col. 0510B] refert Lucanus, I.
870. Peritus, doctus, I.
874. Coibit, coadunatur, I.
875. Vertex, caput, I.
876. Quampiam, aliquam, I.
879. Oppetat, moriatur, I.
[Col. 0509B]861. Vat. B, trepidabat ether, sed aliud fuerat prius. Rat., trepidabat aether, sed inductum aether, et factum supra teter. Prag., trepidabat ater. Mar., trepidat aether: supra tamen recentiori manu factum trepidare teter, quod unice verum est, scilicet trepidare coepit, noto schemate.
862. Egm., Hailsbr., possit.
863. Mar., humidis; supra: Al. aridis.
865. Homericum est semen ignis, σπέρματα πυρός. Notat etiam Fabricius proverbiale esse ignem in undis [Col. 0509C] quaerere de re quae frustra tentatur. In re nostra aptissime cadit proverbium.
866. Ambr., Thuan., Cauch., duo Torr., Rat., Vat. B, Parrhasius, Mar., Quod cum tumenti nuntiatum judici Movisset iram, quod amplexus est Heinsius, et cum eo recentiores; non tamen Gallandius, qui lectionem Aldi, Torn., et aliorum secutus, se ignorare ait unde Chamillardus aliud hauserit. Prag., nuntiatum est judici, Movessat, et glossa in margine, movesso esse verbum desiderativum a moveo, ut capesso a capio. Urb., Vatt. A, Q, Aldus, Lotterus et alii, nuntiatum est judici Commovit iram. Alex., nuntiatum est judici, Movisset, et ad marg., commovit.
868. Cum Christiani olim divino auxilio a tormentis interdum liberarentur, convicium illis objectum id est, ut magi appellarentur. Relege ad vers. 583 verba Suetonii de Christianis sub Nerone.
869. Vat. A, Hailsbr., Pal., Alex., duo vetustiores Heinsiani, Heinsius, illudet. Ald. cum plerisque, illudit. Gis. prima ed., illudet; secunda ed., illudit. [Col. 0509D] Heinsius cum Ambr., Thessalarum, quia Thessalides ob artem magicam erant infames. Infames etiam erant Thessali, et plerique habent Thessalorum, etiam Parrhasius, qui cum Ambrosiano solet consentire. Cellarius inepte pro Thessalide saga adducit Horatii odam 27 lib. I, Quae saga, quis te solvere Thessalis Magus venenis . . . . . . poterit. Nam hic venena ipsa vocantur Thessala. Alii sane Thessalides veneficas diserte et frequenter nominant: neque est cur Gallandius putet Thessalarum in Chamillardo typothetae errorem fuisse. Erichtho, cujus meminit glossa, est saga Thessalis apud Lucanum lib. VI. Idem nomen sive huic ipsi, sive cuivis alteri sagae tribuit Ovidius.
872. Vat. A, Pal., Hailsbr., ense; alii ensem. Alex. scribit hensem.
873. In Vat. B, amputatu; sed fuit amputatum a prima manu.
874. Barthius, lib. XIV Advers., cap. 1, ex hoc aliisque locis ostendit vulnera coire dici, cum summa [Col. 0510B] cute conglutinantur. Videtur indicare Barthius coire semper dici de vulneribus quae intus non sanantur: quod non puto verum, nisi addatur male coeunt vulnera, aut aliquid simile,
876. Pagani, ut saepe dictum, Christianos diutine torquebant, ut miserabiliter perirent, ac mori se sentirent.
877. Ald., truncate, minus recte.
878. Ethnici nolebant Christianos simpla, vel simplici morte perire. Vide notata in Laurentio ad vers. [Col. 0510C] 336 et 337. Adjectivo simplus usus est Plautus. Fabricius ait simplum referri ad quantitatem, et esse numeri; simplex vero ad qualitatem, et esse habitus. Alii hoc discrimen non agnoscunt.
879. Ambr., cadat velat una, ex quo Heinsius conjectat cadatque et una.
880. Chamillardus mendose, quod membra. Alii nescio qui apud Gallandium quin; lege quot.
881. Parrhasius vitiose, Libet experiri, Lernaea sicut traditur Hydra, an renatis pullulet hic artubus. Giselinus affirmat locum hunc ab aliis fuisse corruptum, et perperam explicatum. Aldus vero, et alii jam legerant, ut legit Giselinus. Neque difficilis est aut obscura explicatio. Ait Asclepiades se experiri velle an, amputata parte aliqua Romani, aliae renascantur, ut in Hydrae Lerneae capite accidebat. Quod si id fiat, addit, non deerit aliquis Hercules qui hanc hydram interficiat.
882. Ald., pululescat pro pullulescat, ut habent multi; sed plerique pullulascat, ut Rat., Mar., Urb., [Col. 0510D] Vatt. B, Q., Alex. a prima manu, Lotterus.
883. Ald., Mar., imminutis: lege imminuti. Nebrissensis corrigebat imminutus: Nihil est necesse.
884. Rat., tunc erit, quod edidit Gis. et Weitz. Melius erit tunc. Apud Anselmum Bandurium, tom. II, pag. 55, exprimitur numisma Maximiani Herculei, in cujus aversa parte Hercules repraesentatur clava Hydram oppugnans, cum epigraphe: HERCULI DEBELLATORI. Id viri docti existimant innuere, Maximianum sibi arrogasse, quod Christianorum nomen delevisset, ut constat ex veteri inscriptione, quam vide in Eulalia ad vers. 100.
885. Ald., Teol., Urb., Vat. Q, Weitz., et alii, ustum ire, admisso hiatu. Pal., Egm., Hailsbr., Sich., Alex., Ambr., Thuan., ustuire, ut hymnire et ignire, et Heinsius putat esse pro ustumire, ut circuire pro circumire. Duo Torrent., Alt., Fabr., Parrhasius, ustulare, quod Cauchio arrisit ex conjectura. Salmasius [Col. 0511B] usturire, vel ustulare. Hailsbr. supra, ustuare. Lotterus, Latinius, Gis. prima ed., ire inustum; secunda ed., ustulare, ad oram ire inustum. Gifanius in indice Lucretii, ubi de ECTHLIPSI agit, legit ustum ire pro urere, ex vet. lib., et ex alio vet. ustuire, rectius, ut in jure civili credituiri, debituiri, etc., de quibus Antonius Augustinus lib. II Emendat., cap. 2. Existimat Gifanius ustulare irrepsisse ex glossa. Heumannus in Poecil., tom. II, lib. III, pag. 364, corrigebat Hydrina suetus is coire vulnera. Galland. praefert [Col. 0511C] ustuire. Hydriam ab Alcide ustam tradunt veteres. Vide Burmannum Antholog. pag. 569. Albricus de Deorum Imaginibus ita rem narrat: Fuit autem hydra juxta fabulam in Lerna palude, cui uno caeso capite, duo excrescebant; igne circa eam apposito illam exussit. Prudentius innuit Herculem exussisse vulnera capitum quae abscindebat, ne ex eo vulnere alia pullularent: quod Apollodorus lib. III narrat: Qui cum proximae silvae partem succendisset, ignitis torribus renascentia hydrae capita inurens, eum in modum renascentium capitum ortus suboriri prohibebat.
Trepidare teter carnifex rebus novis888. Disparare, separare, Vat. A.
889. Hunc, talem, Vat. A.
894. Fas, legem, Vat. A.—Prophanavit, corrupit, I.
896. Accitus, advocatus, I
902. Scalpellum, genus ferri quo medici utuntur. —Insertans, immittens: insertare est immittere cum aliqua [Col. 0512B] violentia, I.
903. Sensim, tractim, I.
906. Rictu, rictus apertio oris, I.
907. Scaturiens, ebulliens, I.
908. Russo stemmate, rubeo sanguine, I.
909. Fert, suffert, I,
[Col. 0511C]886. Giselinus perite observat elegantissimam hanc esse veri chirurgi periphrasin, desumptam a proximis adjunctis, peritia scilicet anatomicae artis, et proba luxationum ac vulnerum curatione. Dolet autem partes nobilissimae artis pessimo exemplo ab eo usque tempore discerpi, ac laniari coepisse. Hic enim Aristo chirurgus tantum fuisse videtur.
888. Widm., Bong., Vat. B, Mar., Prag., Rat., [Col. 0511D] discrepare. Sich., Bong. supra, dissipare, quo alludit in textu Hailsbr., dissiparare. Plerique, disparare.
890. Vat. B, Mar. pro div. script., novis, contra metrum, pro nodis. Mar., Widm., compagina: lege compaginat. In Thuan. erat Sarcians, ex quo Heinsius conjiciebat sarcinans, quod Salmasio quoque visum fuerat. Sed non facile mutaverim sarciens cum sarcinans.
891. Ovidius lib. VI Metamorph., Comprensam forcipe linguam Abstulit ense fero; radix micat ultima linguae. Plautus Aulul. II, 3, 72, Si hercle ego te non elinguandam dedero usque ab radicibus. Contra immane istiusmodi supplicium gravissime declamavit Cicero pro A. Cluentio num. 66: Nam Stratonem quidem, judices, in crucem actum esse exsectu scitote lingua: quod nemo est Larinatium qui nesciat. Timuit mulier amens non suam conscientiam, non odium municipum, non famam omnium; sed quasi non omnes ejus sceleris testes essent futuri, sic metuit, ne condemnaretur extrema servuli voce morientis. Quod hoc portentum, dii immortales? quod tantum monstrum in ullis [Col. 0512B] locis? quod tam infestum scelus et immane, aut unde natum esse dicamus?
892. Vat. B, corpori, minus recte. Vide quae contra linguam, nempe malam, habentur in epist. cathol. Jacobi cap. III, et supra comment. ad vers. 768.
893. Ald., Mar. a prima manu, Vat. B, illa procaci, quod videtur Prudentianum, ut producatur a in illa ob pr dictionis sequentis, ut alibi ex probabili plurium scriptura: Dente frequenti exasperat. Prag. [Col. 0512C] corrupte, illa pessima et procaci.
894. Pal., motus, male. Fas ad Deum et religionem pertinere, jura ad homines, notavit Servius I Georgic., Quin etiam festis quaedam exercere diebus Fas et jura sinunt.
896. Ambr., quondam medicus. Weitzius scribit ascitus. Chirurgi medici vulnerum dicebantur, aut medici chirurgi.
898. Ald. distinguit Martyr retectam pandit, ima et faucium. Fabr., Gis., et pandit ima faucium. Alii pandit ima et faucium. Teolius omnino omisit et, nescio an consulto. In nonnullis vulg. male, ima et pandit faucium.
901. Alex., ab ore protrahat, supra protrahet. Lege protrahens; Prag. corruptissime, trahens ab ore.
902. Inusque, aut in usque divisim pro usque in usurpatur a Statio et Avieno. Simile est inante.
904. Arnobius lib. VI dixit simili phrasi, Malam dentibus comprimens.
[Col. 0512D] 905. Hailsbr. a prima manu, Egm., ictis. Weitzius scribit artis. Sich., Gis. in textu, Fabr., aut cruorem. Alii, nec.
907. Weitz., Egm., Widm., Heins., scribunt scaturriens. In Rott. et Cauchiano, defluat pro defluit. Cauchius conjecerat defluens ebulliit, merito improbante Heinsio.
908. Lotterus et Parrhasius, ruffo. Gis. prima ed., rufo, Fabr., rubro. Cellarius rejicit glossam Isonis, et censet verius ex Seneca et Plinio describi signa generis et nobilitatis, imaginibus per lineam successionis alligatae, quae et ipsae parvae imagunculae. At dubium vix est quin sermo hoc loco sit de sanguine, qui russum stemma dicitur, quia eo fuso martyres vere nobilitantur. Salmasius in not. ad Lampridium in vita Heliogabali affirmat, legendum stammate pro stagmate, ut apud Lampridium simma pro sigma, apud Juvenalem stemma pro stegma. Est autem Graece stagma gutta, stilla, aut liquor. Acuta est haec conjectura.
Jam nunc secandi doctus adsit artifex:913. Oblatraret, latraret, I.
916. Reponit, repromittit. —Ad, ante, I.
918. Abdomina, pinguedines, de folliculo suis, I.
919. Hos, tales, I.
922. Inclementius, durius, furiosius, I.
[Col. 0514B] 932. Testudine, Curvatura: testudo curvatura. Sub testudine ideo dicit, quia uranon Graece, Latine palatum dicitur, eo quod curvum est in similitudine coeli, qui et uranon dicitur. Cavitate, I.
[Col. 0513B]910. Vat. A, Rat. a secunda manu, fruitueque ostro: melius fruiturque et ostro. Parrhasius, fucatus ostro.
911. Scripti et vett. edd., ut Ald., Parrhasius et alii, constanter praefectus ergo ratus, obnitente metro; in Alex. mendose erga pro ergo. Giselinus ausus est ordinem verborum mutare Ergo ratus praefectus, aliis exemplis adductus in quibus Prudentius corripit primam in ratus. Secutus est Heinsius et alii. Vosius, de Arte grammat. lib. II, cap. 22, pronuntiat a Prudentio a in ratus produci, nec mutari debere ordinem. verborum. Vide proleg. num. 216.
[Col. 0513C] 912. Sacrare hic et alibi est sacrificiis colere, ac deos venerari.
913. Alex., Vat. A, Thuan., Rott., tres Torr., Alt., Pal., blateraret, quod probat Heinsius, quia primam in blaterat produxit etiam auctor Philomelae. Ald., Fabr., Lotterus, obblacteraret. Plerique oblatraret, quod tuetur Gifanius in indice de Ecthlipsi ex tribus vett. lib. Giselinus in textu, obblacteraret; ad oram, Nil oblataret in deorum dedecus. Potest scribi obblacteraret a blatero: nam et deblacterare apud Festum scribitur pro deblaterare. Et Prudentius quidem amat hujusmodi verba composita ab ob. Hoc vult Nebrissensis, qui ex Festo notat, blaterare esse stulte, et percupide loqui. Ex obblateraret factum puto oblatraret, quod cum hiatu retineri posset. Fabricius obblacterare explicat ovis in morem contra blacterare, ut in cognata significatione obgannire.
914. Ald., et; alii, ac.
915. Parrhasius, multi loquentis: lege multo loquentis.
[Col. 0513D] 919. Teolius apponit punctum post perspicit, nisi erravit typographus.
920. Aldus interpungit Insufflat ipsos, ceu videret daemonas. Barthius, lib. IV, cap. 7, ostendit, exsufflare usitatum Christianis scriptoribus verbum significare per contemptum flando abominari, et detestari, atque adeo irridere, ex Severo: Vidit post tergum ipsius daemonem mirae magnitudinis assidentem, quem eminus, ut verbo, quia ita necesse est, parum Latino loquamur, exsufflans, etc. Barthius addit: Utitur eadem voce Tertullianus, de Idololatr., et, nisi fallor, Prudentius. S. Hieronymus, cap. 17 Vitae Pachomii: Qui signo crucis frontem suam muniens exsufflavit in eum (daemonem), moxque fugatus est. Intelligebat enim cunctas inimici versutias; et timore divino praeditus illusiones ejus pro nihilo computabat. Vide Onomasticon Rosweydi. Certe non aliud in Prudentio legerat Barthius, nisi hoc insufflat, quod ejusdem est significationis. Vide comment. ad vers. 21 hymni S. Eulaliae.
921. Sich., Bong., arridet hoc.
[Col. 0514B] 922. In quibusdam vulg., nunquid insolentius, quod sententiae congruit.
924. Pal., Vat. A, Heinsiani, et alii, quidvis. Ald. cum aliis, quod vis. Ald., Weitz., Gis. prima ed., ac per ora edissere. Parrhasius, Lotterus, Gis. secunda ed., Heinsiani, et nonnulli Vatt., perora, et dissere. Gallandius cum Torn., Effare quod vis, ac per ora edissere.
925. Vat. A, liber ut, minus recte. Fabr., Gis., libere exercere te. Scripti aliter. Tribrachys est quarto loco, admisso hiatu.
[Col. 0514C] 927. Vat. B, Rat., sic exorsus Widm., Mar., sic exorsus est. Metrum exigit et sic orsus est.
928. Breviar. Moz., loquendi non ita bene. Fabricius praeclaram Fabricius preclaram hanc sententiam dicit, et miraculis confirmatam: miraculis confirmatam: nam Christianos homines quibus Vandali linguas exiderant, locutos circa annum 530 tradit Gemblacensis. Exstat hujus rei testimonium minime dubium imperatoris Justiniani lib. I, tit. 27, cod., lege 1: Vidimus venerabiles viros qui, abscissis radicitus linguis, poenas suas miserabiliter (forte mirabiliter) loquebantur. Alia exempla plena manu congerit Sagittarius cap. 16. De Romano idem miraculum confirmant Chrysostomus et Eusebius, qui tradit Romanum, dum linguam carneam haberet, balbum fuisse, postea ea abscissa, rectissime locutum. Fuse id exaggerat Eusebius in lib. de Resurr., qui tamen idem in lib. de Martyr. Palaest. nullum de tanto miraculo fecit verbum. Imbecillum est igitur argumentum negans.
[Col. 0514D] 929. Nonnulli vulg., quae. Rectius, quo.
932. Glossam confirmat Isidorus lib. XI, cap. 1: Palatum nostrum sicut coelum est positum, et inde palatum a polo per derivationem; sed et Graeci similiter palatum οὐρανὀν appellant, eo quod pro sui concavitate coeli similitudinem habeat. Ubi Griales locum Ciceronis de Epicuro adnotat: Sed dum palato quid sit optimum judicat, coeli palatium, ut ait Ennius, non suspexit. Hispani similiter palatum vocant el cielo de la boca: quam linguae nostrae proprietatem vellem illustratam in Diction. Acad. Hisp., origine ex Graeco Latinoque sermone indicata.
933. Ald., Ox., repercusso. Nebrissensis etiam repercusso, et palato repercusso, exponit ex testudine oris. Non autem probo ejus conjecturam, legendum nec ex palato, et vers. seq., nec temperetur: quasi Romanus de se, abscissa lingua, haec intelligat.
934. Inter linguam et dentes plures litterae formantur, ut notum est.
935. Ald. mendose, his augendis. De plectro linguae [Col. 0515C] dictum initio hujus hymni. Chrysostomus homil. 1 de S. Romano: Os enim erat cithara, lingua plectrum: artifex anima, ars vero confessio; plectro tamen ablato, lingua, inquam, neque artifex, neque ars, neque instrumentum inutile evasit. Et in homil. 2: Velut enim cithara quaedam plectro destituta Creatorem collaudat.
Fruiturque et ostro vestis ut jam regiae.936. Idem, Deus. —Fistulas, sicut lingua, I. Arterias, Vat. A.
937. Consono, convenienti, I.
939. Exitum, sonitum. —Profarier, loqui, I.—Cymbalis, labris, Mar.
940. Parce, moderate, I.
942. Cui, a quo, I.
943. Nempe, certe, I.
944. Texere, ordinare, I.
945. Postulet, indigeat, I.
948. Coit, coadunatur, I.
[Col. 0516B] 949. Dispar, multum. —Queis, quibus, I.
950. Solet, mare, I.
953. Percitum, percitus dicitur velox. —Gradum, gressum, I.
958. Rebare, pro rebaris, I.
964. Haerens, stupens, dubitans. —Ostenti, monstri, miraculi, I.
966. Efrenae, indomitae, I.
969. Citari, vocari, I.—Nundinatum, mercede conductum, Mar. Mercatum, locatum pretio, nundinor, mercor. —Arguit, nunc, I.
[Col. 0515C]936. Parrhasius, fauces, sicut fistulas, qui error est in metro. Nebrissensis interpretatur Romanum loqui, ut, si Deus vellet, loqueretur fistula et cymbalum, quamvis haec non habeant voces articulatas. Non haec poetae mens est; describit enim vocis organa, et formationem in his qui lingua bene valent, ut concludat, Deum, qui haec omnia fecit, pariter posse facere ut sine his vox formetur. Vocat autem faucium fistulas, et cymbalum oris, quia fauces in fistularum formam, os in cymbali similitudinem factum est.
937. Rat., continentes, recte emendatum per concinentes.
[Col. 0515D] 939. Mar. pro div. lect., exitum. Ox., vel in exitu.
940. Rat. contra metrum transponit pressa labra parce.
944. In Vat. A abest hic versus, sed in fine paginae est ascriptus cum hujusmodi nota, qua indicetur hoc loco esse reponendum. Virgilius VI Aen., Leges fixit pretio, atque refixit.
945. Vat. B, Mar., Rat. a prisca manu, loquelae. Widm., postules; supra, postulat. Lege postulet, et loquela potius quam loquelae.
948. Natura pro creatura ponitur, ut apud Arnobium et alios. Vide Meursium lib. I Critic. Arnob. cap. 11.
949. Ald., Vat. A ad oram, quae dispar. Fabr., Sich., qui dispar. Alii, quam dispar. Parrhasius depravate, quam disparilis legibus.
951. Prag., usuatum, recte supra alieno quamvis charactere usitatum.
[Col. 0516C] 953. Prag., concitum pro percitum.
954. Meursius, in Critico Arnobii cap. 10, lib. I, ex Cicerone, Plauto, Arnobio, Tertulliano, Cypriano et aliis, probat audientiam esse probam vocem Latinam. Sed notandum hic poni pro auditu, apud alios alia gaudere significatione; neque pro auditu alium scriptorem Forcellinus allegat, nisi Prudentium.
955. Weitz., Urb., Vatt. A, B, Mar., Rat., insuetam. Alex., Vat. Q, Ald., Bong., Gis., insuetae. Quod tenuit Heinsius, quamvis discrepantiam lectionum non adverterit.
957. Meursius, loc. cit. cap. 3, lib. II, fidelia pro fide digna, et credibilia recte accipit. Alia significatione fidelis est Christianus.
960. Prag., linguam: et probatis. Meursius loc. cit. mendum putat cede, et scribit crede. At concinnius videtur cede, et nulla est causa cur mendum id dicatur.
963. Rat., Mar., Parrhasius, Widm., an somniet. Ratio metri poscit anne.
[Col. 0516D] 969. Torn. corrupte, nunc arguit. Weitz. cum Bong., nundinatum argui: quod non placet. Nundinari, ait Fabricius, est opera quae in nundinis fiunt exercere, ut licitari, indicare, vendere, poscere, emere, addicere.
970. Vat. A a prima manu, concluderet, sed factum colluderet, vel, ut alii scribunt, conluderet.
971. Parrhasius, Aut ferrum in os nihil agens irritum, vitiatio metro.
972. Parrhasius, seu retonsis tactibus. Vat. A, se retusis tactibus. Alex., se retunsis actibus, et pro div. script., tacibus. Vat. Q, retusis tactibus. Urb., Weitz., seu retunsis tactibus. Ita Vat. B, Mar. a prima manu, Prag., ubi est se pro seu. Fabricium et Aldum citat Weitzius pro seu retunsis actibus, sed illi habent tactibus. Hailsbr., seu retusis tractibus. Egm., Thuan. a manu prima, Heinsius in notis, se retunsis actibus. Widm., seu retusis tactibus. Gis., ceu retusis ictibus. [Col. 0517B] Lotterus, seu retusis ictibus. Alt., Heinsius in textu, Pal., se retunsis tactibus. Mar pro div. script., seu retunsis ictibus. Gifanius in DISPANSUS ex tribus mss. praefert se retunsis actibus, ubi se pro eum ponitur. Latinius, ceu retusis ictibus, et pro div. lect., ceu retunsum tactibus.
1144 Si mandet idem, faucium sic fistulas975. Usquequaque, omnimodis, ex omni parte. —Abscideret, occideret, I.
976. Harmoniam, consonantiam. —Probae, bonae, I.
977. Non, scilicet putabat ille, I.
978. Concrepare, sonare, I.
979. Specu antro, eo quod ibi lateat lingua, veluti in specu, I.
981. Veris, verbis: probamentis. —Refutat, abnegat, I.
982. Scrutare, o judex, I.
984. Haustus, hiatus oris. Vat. A.
985. Lateatne, utrum, I.
[Col. 0518B] 986. Quanquam, quamvis, I.
989. Magistra, lingua, I., Mar.—In vitium cadit, laesa fuerit. Vat. A.
991. Periclum, inquisitio, fac probamentum, I.
992. Edat, proferat, I.
994. Cui, a qua. —Fragosa, scilicet clamat. —Inconditus, inarticulatus, I.
995. Stridulum, pro stridule, I.
996. Salutem, per salutem, Mar.
999. Suggillet, pro subministret, I. Suggerat, Mar.
[Col. 0517C]973. Suspicabatur aliquis leve pro breve: sed breve vulnus recte dicitur.
974. Hailsbr., sauciatam, minus recte.
975. Vat. A, Eg., Wid. ad marginem, occideret. Ald., Cell., abscinderet. Vat. Q, occiderat. Plerique abscideret, pro qua scriptura tres alios codd. laudat Gifanius in vitalia rerum.
976. Ambr., Ald., Hailsbr., Bong., Widm., armoniam. Egm. corrupte, arimoniam. Mar., Iso, probae pro probe.
978. Vatt. A, Q, Alex. supra, Weitz., Hailsbr., Pal., lingula. Heinsius cum Ambr. et Thuan., ligula, quia diminutivum a lingua est lingula et ligula. Alex., ligula a prima manu. Teolius tres Vatt. pro eadem scriptura indicat, et notat ligulam a Sidonio vocari etiam legulam, et apud Josue VII, 21, pro regula reponendum legula, ut animadvertit Sidonii commentator Savaro: nam Hebraica vox non regulam, sed linguam sonat. Verum etiamsi vox Hebraica linguam significet, tamen multi adhuc exponunt regulam, [Col. 0517D] sive laminam auream in linguae formam cusam; adeoque retineri potest vox regula. Praeterea apposite multi legunt lingua, ut Ald., Urb., Vat. B, Mar., Gis., et alii. Quarta sede hujus versus tribrachys recipitur. Hoc, aliisque similibus exemplis communis lectio vers. 481 et 550, fidiculae, et fidiculas sustineri debet.
980. Ald., Hailsbr., Gis. ad oram, Heinsius cum mss., exstat. quod amplexus est Teolius. Sed quod hic addit, in probatioribus mss. non esse exit, non omnino verum est: nam exit habent Vat. B, Mar., Rat., Prag. et alii, praeter edd. Weitz., Gis.
981. Eusebius lib. de Resurr. tradit medicum hunc fuisse Christianum, sed infirmitate carnis, non proposito, cecidisse: adeoque linguam abscissam ad sanitatem illius delicti quod admiserat abnegando, domi recondidisse, ut consuerunt infirmiores, fideles [Col. 0518B] tamen, honorare, si quid a martyribus sumpserint. Addit Eusebius medicum produxisse coram judice linguam quam inciderat, et facto simili experimento in quodam damnatorum, hunc statim obiisse.
985. Parrhasius, latetne. Widm., quidquid; ad oram, quidquam, probe.
[Col. 0518C] 987. Vat. A perperam, tenui vel linguam contigissem.
988. Mar. factu, supra factus, Parrhasius, Weitz., factus. Melius fatus, scilicet loquela.
989. Prag., ministra vocis.
990. Mar., obnitente metro, necesse est loquendi. Potiores, est et loquendi. Vat. A, Weitz., Hailsbr., Pal., Alt., est, eloquendi: id conjiciebat Chamillardus, mendosum judicabat Teolius in non paucis mss. Certe rectius est est, et loquendi cum Ald., Parrhasio, et allis. Gis., necesse est, ut loquendi.
991. Prag., fac pro fiat, et hujusmodi pro cujusmodi; utrumque male. Parrhasius bene edidit periclum, correxit perperam periculum.
992. Prag., edat loquelam, minus bene.
993. Ald. scribit grunitum.
995. Parrhasius, probabo mutum.
996. Sichard., nec: retine me. Veteres jurare solebant salutem, vel genium principis. Vide legem 33 [Col. 0518D] D, de jurejurando, et interpretes, et Tertullianum lib. ad Scapulam, et Apologet. cap. 28 et 32: Sed et juramus, sicut non per genios Caesarum, ita per salutem eorum, quae est augustior omnibus geniis. Etiam Joseph cap. XLII Genes. v. 15. Per salutem Pharaonis non egrediemini hinc, donec veniat frater vester minimus. Vide notas Cerdae ad cit. loc. Tertulliani.
999. Vat. A, sciat, et supra scit pro div. scriptura. Ambr., Gis. ad oram, Parrhasius, Nebrissensis, et Cauchius ex conjectura, suggerat; quae est glossa. Chamillardus ignota significatione suggillo a Prudentio poni affirmat. Joseph Sacliger apud Becmannum de Orig. ling. Lat. ait ex Verrii opinione suggillare dictum a gula. Teolius exponit gulam arctando extorqueat verba. Prudentius pro suggerat verbum hoc adhibet, et fortasse a suggero deducit. In sacris Litteris suggillo est strangulo.
Aut arte quadam vulnus illatum breve,1000. Disertus, distincte loquens, I.
1001. His se, scilicet ubi, I.
1003. Vesaniam, pertinaciam, I.
1006. Eccum, pro ecce, I.
[Col. 0520A] 1010. Permadescitis, humefactatis, I.
1013. Infulatus, infula est proprie redimiculum coronae sacerdotalis, sed abusive pro omni vestimento sacerdotali ponitur, Vat. A.
[Col. 0519B]1000. Vat. B, Mar., ergo unde, melius ego: Vat. A male. sit hic disertus.
1001. Ald., Mar. a prisca manu, Torn., Sich., Bong., Widm., his se Aristo, quod Weitzius edere non debuit, siquidem metro consulere voluit.
1002. Saepe persecutores Christianorum latrones vocat Prudentius.
1004. Ambr., Parrh., Thuan., Alt., Cauch., Rott., Heins., quaerit, alienus cum Vat. A, Alex., Rat., Egm., Hailsbr. Sed Ald., Fabr., Gis., Galland., et alii vulg., quaerit num alienus. Weitz., Vat. B, Mar., Prag., Rat. aliena manu, quaerit an alienus. Ald., Hailsbr., Heinsius cum Ambr., Thuan., Alt., Cauch., Rott., ille. Weitz., Fabr., Vat. B, Mar., Prag., illum. Parrhasius omittit utrumque, et legit sanguis an asperserit.
1005. Gis., Fabr., effluxerit.
1006. Gis., Fabr., ecce; alii, eccum. Simili modo in Laurentio vers. 309, Eccum talenta, suscipe: quanquam hoc loco recte procedit eccum, praesto sum: scilicet ecce me. In Laurentio eccum pro ecce simpliciter [Col. 0519C] positum est, nisi etiam ibi intelligas ecce me, talenta suscipe.
1007. Hailsbr., bubuli: ita Vat. A. Praeferendum bubulus.
1010. In Thuan., promadescitis. Heinsius putat scribendum pro madescitis: nam veteres pro, non proh scribebant.
1011. Vix jam dubium est quin de taurobolio loquatur Prudentius. Veteres interpretes aliud sacrificium intelligebant. Nebrissensis existimabat describi Terentina sacra, quae fiebant Romae in campo Martio, in loco qui dicebatur Terentos, in quo erat ara Diti patri sacra, pedibus viginti sub terra defossa: et sacrificabatur bos nigra. Ita fere Giselinus et Fabricius, qui addit haec sacra facta mensibus Septembri, Octobri, Novembri, singulis semel, sed noctibus tribus continuis. Nebrissensi et Fabricio accedit Weitzius: nec dissentit Chamillardus, qui tamen haec ipsa sacra Terentina Tauropolia dicta affirmat. Peveratus putat [Col. 0519D] describi sacrificium, et ritus profanos, ac risu dignos, quibus Julianus Apostata, ut more majorum imperatorum una cum imperio summum pontificatum acciperet, ut baptismatis chrisma deleret, et Christi signum abstergeret, tauri sanguine prolui voluit. Sed, ut dixi, de taurobolio sermo est. Antonius Van Dale, de Antiquit., in prima dissertat. de origine ac ritibus hujus sacrificii agit. Praemittit gentiles quaedam e Christianis ad sua sacra sumpsisse; inter haec taurobolium, quo aemulabantur veram per Christi sanguinem expiationem. Coepit taurobolium anno Christi 175, aut paulo ante: deletum est Valentiniano IV et Neoterico coss. Van Dalius ritus explicat ex Prudentio, quos Baronius, Bulengerus, et alii de consecratione pontificis maximi intellexerant. Distinguebantur in hoc sacrificio vires tauri exceptae, consecratae, conditae. Vires exceptae erant sanguis, consecratae cornua, [Col. 0520B] conditae testiculi. Alii aliter explicant. Et, ut inter Christianos corruptela invaluit, ut alii pro aliis baptizarentur, ita etiam gentiles pro aliis etiam tauroboliabantur: nam hoc quoque verbum invexerunt. Gisbertus Cuperus epist. 4 ad Van Dalium confirmat, ethnicos imitatos fuisse caeremonias Christianorum et formulas loquendi. Apuleius ait, per sacra renasci homines, et exstat inscriptio vetustissima RENATVS TAVROBOLIO IN AETERNUM. De taurobolio videri potest V. C. Zacharias in utilissima sua Institutione Lapidaria pag. 42., ex Montfauconio, Grutero, Salmasio in Vita Heliogabali pag. 804, et inscriptione Ulpii Egnatii Faventini: Iterato viginti annis ex perceptis tauroboliis aram constituit, quo significabatur tauroboliatos per annos 20 puros manere, neque posse tauroboliari, nisi exacto eo tempore. De taurobolio etiam agit Julius Firmicus: Tauribolium, vel criobolium scelerata te sanguinis labe perfundit. Laventur itaque sordes istae, quas colligis. Quaere fontes ingenuos, quaere puros liquores, ut illic te post multas [Col. 0520C] maculas cum Spiritu sancto Christi sanguis incandidet. Wowerius in notis duas veteres inscriptiones profert ex quarum altera colligi posse videtur taurobolia instituta fuisse in honorem Cybelis et Attidis. Itaque summus sacerdos intelligetur esse sacerdos Cybelis, qui fortasse pro aliis tauroboliari solebat Philippi a Turre episc. Adriensis dissertatio de Taurobolio Lugdunensi exstat tom. III Thes. antiq. Sallengre. In praefatione ad Vitas pontificum Anastasii plures inscriptiones de taurobolio, criobolioque Blanchinus profert, explicationemque nonnullam addit ex commentario Dominici de Colonia S. I. de hoc argumento. Exstant hujusmodi inscriptiones in hortis Burghesianis via Salaria, in quibus occurrit Lucius Ragonius Venustus pontifex major; et Q. Clodius Flavianus anno 383, pontifex major . . . . . . pontifex dei Solis; et eodem anno 383 V. C. T. sacerdos maxima . . . . . . taurobolio, criobolioque repetito. Anno vero 374 Clodius Hermogenianus Casarius V. C. [Col. 0520D] proconsul Africae, praefectus Urbis, taurobolio, criobolioque percepto. Consule Montfauconium tom. II Antiq., pag. 171.
1013. Gis. ad oram, tres Torrent., Cauch., Rott., mitra infulatus, quod amplectitur Heinsius, improbante Teolio, quia Romani mitra non utebantur, multo vero minus pontifices. Gallandius mendum putabat in vett. edd. mire pro mitra. Paschalius, de Coronis lib. IV, cap. 13 et 22, hos versus exscribit, et multa addit de sacerdotibus coronatis, vittatis, infulatis; et cap. 21 ostendit sacerdotes gentilium mitratos fuisse: nam mitrae genus erat pileus sacerdotalis, sive apex, et flamen, aut filamen. Communiori usu mitra est diadema episcopale et pontificium Christianorum.
1014. Gis. ad oram, nexus, et replexus pro nectens, et repexus. Mar., Vat. B, Prag., Rat., Sich., Weitz., [Col. 0521B] Widm., Bong., Hailsbr., supra, nexus. Weitz., Egm., Hailsbr., Pal., Bong., Gilanius in PLEXUS ex tribus mss., et alii, replexus. Vat. Q mendose, coronatum pro corona tum. Ambr., coronatum repexus auream, ex quo Heinsius in notis scribi jubet coronam tum repexus auream, ut sit Graecismus. De corona aurea vide Burmannum Anthol. pag. 34 tom. I. Nebrissensis [Col. 0521C] repexus exponit aut nimium pexus, aut ita depexus, ut turbarentur capilli. Sed in Oxon. bene explicatur, id est, bene ornatus, ut refert Heinsius.
Ego, unde mutus sit disertus, nescio.1015. Gabino, Gabis civitas est cujus sacerdotes seminudis corporibus immolare solebant. Ergo sacrificantibus eis, affuere lupi, et tulere carnes quas ipsi [Col. 0521B] immolabant; hinc ipsi, sicut erant impediti, coepere eos persequi, et revocavere praedam. Proinde consuetudo venit ut ibi homines nudis litarent corporibus, Vat. A. Genus vestimenti. Gabini Romanis vicini fuerunt, a quibus magnam partem caeremoniarum sumpserunt. — Fultus, fultam habens, I.
1016. Super, desuper. —Pulpita, gradus scenae: sedes, vel lectuli deorum, I.
1017. Pegmatis, juncturis. Pegma hoc loco pro [Col. 0522A] junctura; alias ferrum rotundum quo scenici ludunt, id est theatrales. Conglutinationis et compaginationis. Pegma genus machinamenti quo luditur in theatris, I.
[Col. 0522B] 1018. Subinde, deinde. —Aream, planitiem tabularum, I.
1023. Impeditus, coronatus, I.
1025. Bractealis, laminis aureis. —Inficit, miscet, I.
1027. Pectus, scilicet tauro. —Venabulo, ferrum quo dividitur pecus, aptum venatoribus, id est minor securis; lancea, I.
1035. Putrefactus, sordidus, I.
[Col. 0521C]1015. Vat. A. scribit siricam. Codex Latinii, Gis. in textu, russeam; ad oram melius sericam. In quibusdam vulg. mendose seriam. Cinctus gabinus est, cum toga exerto brachio dextro sic in tergum rejicitur, ut ima ejus lacinia a tergo in pectus sinistrorsus revocata hominem cingit. In columna Trajana imperator, ejusque milites hoc more induti conspiciuntur. Sed non propterea Fabretto in ejus explanatione licuit inferre, hunc habitum militarium virorum et magistratus tantum proprium fuisse, et Prudentium poetica licentia illum summo sacerdoti attribuisse, uti Lucanum aliis lib. I Pharsal., Turba minor ritu graditur succincta gabino. Etenim vel alii etiam hujuscemodi habitu utebantur, ut multi docent, vel Prudentius taurobolium describit ab ipso imperatore, aut a viro primario perfectum, ut sacrificium magis risu dignum ostendat. Origo verior cinctus gabini [Col. 0521D] inde petitur, quod incursione repentina hostium Gabii, cum non esset spatium sumendi saga, togas subductas et retro rejectas circa corpus complicaverunt.
1017. Egm., Alex. a prima manu, pigmatis: scribe pegmatis.
1022. Boves in sacrificiis coronari solitos constat etiam ex Act. apost. XIV, 12: Sacerdos quoque Jovis, qui erat ante civitatem, tauros et coronas ante januas afferens, cum populis volebat sacrificare. Delrius comment. in Oedip. Senecae docet cornua victimarum auro quasi jugari et vinciri consuevisse, item coronari. Trebellius Pollio in Vita Gallenorum pag. 178: Processerunt etiam altrinsecus centeni albi boves, cornibus auro jugatis, et dorsualibus sericis discoloribus praefulgentes. In antiquo lapide Romae insculptum est de voto vicennali: Vota Faventinus bis deni suscipit orbis, Ut mactet repetens aurata fronte bicornes. Utrumque morem his Prudentii versibus confirmari notat [Col. 0522B] Delrius. Advertendum est illa Faventini veta de taurobolio esse intelligenda. Auratam frontem Virgilius dixit, inaurato cornu Tibullus: quod multi explicant de cornibus auro litis. Sed aliud praeterea in Prudentio indicat versus 1025, Setasque fulgor bractealis inficit.
1023. Weitz., Iso, Gis., impeditus. Aldus., Parrhasius [Col. 0522C] et scripti Heinsiani, impeditis. E nostris Vat. B, Mar., Prag., Rat., impeditus. In Egm. mendum perspicuum, impenditis.
1024. Parrhasius vitiose nec non et tauro. De hoc more Plinius, lib. XXXIII, cap. 3: Deorum vero honori in sacris nihil aliud excogitatum est quam ut auratis cornibus hostiae, majores duntaxat, immolarentur.
1025. Ald. scribit blattealis; alii brattealis, alii bractealis. In Mar., et, ut videtur, in Rat. erat prius bratteolis. Alex. etiam scribit brattealis.
1026. Vat. B, stimulando; supra aliena et recentiori manu, est immolanda. In Mar. pariter, stimulando; ad oram vera lectio descripta est.
1027. Ald., Alex., Urb., Parrhasius, Mar. supra, Gis., Weitz., et alii, sacrato dividunt venabulo. Vatt. B, Q, Mar. a prima manu, Ratt., Prag., Thuan., Noms., Heins., sacrata dividunt venabula. Heinsius in duobus invenit sacratum dividunt venabula: scilicet pectus sacratum.
1029. Rat., subdita. Substantive textum ponitur [Col. 0522D] apud Catullum, Lucretium et alios. Vide Gifanium.
1030. Mar. in textu, Widm. supra, Hailsbr., vaporem: lege vaporum. Chamillardus in indice notat esse substantivum. Sed poterit etiam esse adjectivum a vaporus, ut in hymno S. Fructuosi vers. 115, Vaporus ardor.
1031. Prag., sequentes: rectius frequentes. Imo id unice verum videtur.
1034. Vatt. A, Q, Hailsbr., Pal., Egm., turpe objectans. In Alex. videtur factum turpes objectans. Retinendum turpe subjectans. Fabr. turpe adverbium esse putat, et in parenthesi per indignationem legi mallet.
1035. Ald. mendose, omne pro omni. Heinsius cum solo Thuan., putefactus: quia apud Prudentium, inquit, prima in putrefactus, et putris semper occurrit brevis. Ineptam hanc et falsam esse rationem, liquet ex vers. 9 hymni 7 Cathem., Arvina putrem ne resudans crapulam. Teolius et Cellarius Heinsio [Col. 0523B] adhaerent: sed scripti et vett. edd. constanter et probe habent putrefactus. Chamillardus in textu, putefactus, in indice solum adnotat putrefactus.
Cinctu gabino sericam fultus togam.1041. Egesto, emisso, I.
1042. Compage, tabula, I.
1047. Piaculi, purgationis, I.
1051. Hecatomben, centum; inde hechatontam, id est centum potestates habentem; et ideo centum hostiae ei immolabantur, I.
1056. Pulvinarium, lectisternium vocat pulvinarium qui in templo ponebatur quando augurium quaerebant per sacrificium, I.
1058. Crudos, rusticos, pingues, I.
[Col. 0524B] 1059. Quando, siquidem, I.
1060. Votivus, qui per votum venit, I. Voluntarius, Vat. A.
1061. Fanaticus, sacerdos qui in fano moratur, I.
1062. Deam, Berecynthiam, I.
1063. Rotari, scilicet objectans caput. —Mysticum, figuratum. I.
1064. Parca, quae parcit, non se incidendo. —Fertur, dicitur esse, I.
[Col. 0523B]1036. Ald., Torn., qui nos. Meliores libri nostri, et Heinsiani cum Cauchio, Latinius, Parrhasius, Gis., quin os. Weitzius, quinos. Scaliger, lib. II, cap. 1, Lect. Auson., cum invenisset alicubi quinos, correxit cinnos, vel cinos. Glossarium cinum ἐπισκύνιον. Cinnus [Col. 0523C] νεῦμα. Et Italica In gua, et vetus Gallica usurpant cenno, accennare, accener. Scaligero accedit Gattackerus ad Antoninum de Vita sua. Heinsio tamen minime id placet, neque aliis debet placere.
1046. Egm., Palat., Hailsbr. in textu, hinc pro hunc. Pro contagiis alios legere contactibus testis est Fabricius. Salmasius pag. 180 in Aelium Lampridium luculentam hanc descriptionem taurobolii dicit, et multa profert de taurobolio ac tauroboliatis ad hunc gentilium ritum illustrandum aptissima.
1047. In Prag. hic versus rejicitur post versum 1050, Foedis, etc.
1050. Egm., Lat., Hailsbr., Vat. A, laverit, non male.
1051. Vat A, corrupte, illam vis haec ad opem tuam. Vat. B, Mar., Prag. scribunt echatontem tuam. Egm., Widm., eccatontem. Plerique hecatombem, aut hecatomben. Canchius conjiciebat si vis hecatombem, ut metro consulatur. At Prudentius nunquam quarto [Col. 0523D] loco dactylum immisit. Producit secundam in hecatombem necessitate quadam metrica: non enim alio modo facile hoc vocabulum adhibere potuisset, nec prudens ab eo abstinere debuit. Isonis glossa ita emendari potest: hecaton centum, inde hecatombem, etc. Hecatombe est sacrificium centum boum; a Laconibus primum institutum dicitur, qui cum olim centum praeessent urbibus, centenos quotannis boves pro centum civitatibus immolabant. Alii alia. Vide Eustathium in Homeri Iliad.
1052. Vat. A, fere; supra videtur esse ferro. Prag., fere. Rott., Prag., Hailsbr., Vat. B, Mar. supra, Gis. ad oram, Sich., cui cadunt. Alii, cum cadunt. Widm. et Parrhasius omittunt cum, vel cui: sed corrumpitur metrum.
1055. Ald., Vat. B in textu, Mar., Bong., Widm., [Col. 0524B] Sich., Gis. prima ed., profundum sanguinem. Alex., Urb., Vatt. A, B, supra, Q, Hailsbr., Pal., Fabr., Gis. secunda ed., Heins., profundum sanguinis. Weitz., Egm., profunda sanguinis.
1056. In Vat. B videtur fuisse pluinarium, aut certe plumarium, sed male. Vocat autem pulvinarium deorum macellum pingue, quia cruore host arum templa redundabant.
[Col. 0524C] 1059. Vat. A, vosmetipsos. Prag., cum vosmetipsos, supra quando. Lex carminis poscit quando vosmet ipsi. Recenset nunc poeta ritus gentilium quibus in deorum honorem sibi vulnera inferebant.
1061. Prag., cultros, repugnante metro. Mar. lacertis, supra lacertos rectius. Bellonae sacerdotes lacertos sibi et brachia cruentabant, et fanatici dicebantur. Lactantius, lib. I, cap. 21; Bellonae sacerdotes non alieno, sed suo cruore sacrificant. Sectis namque humeris, et utraque manu districtos gladios exerentes currunt, efferuntur, insaniunt. De his fanaticis Horatius, Lucanus, Juvenalis et alii. Sub Commodi tempora consuetudo invaluerat ut cruentationem fanatici simularent, non vere lacertos exsecarent. Nam Lampridius in ejus Vita ait: Bellonae servientes vere exsecare brachium praecepit studio crudelitatis. Apud Montfauconium, tom. I Antiq., lib. IV, pag. 262, repraesentatur Fanaticus Bellonae, Isidis, et Serapidis duos cultros manibus tenens.
[Col. 0524D] 1062. Nebrissensis vult legi deum pro deam, ut intelligatur Cybele mater deorum ex sententia Apuleii, qui Bellonam, Cybelem, Isidem idem numen esse putat. Ac revera deum legitur in editione Lotteri. In Actis S. Symphoriani saepe Cybele mater dea dicitur. Sed fortasse tam in his Actis quam in Prudentio praestabit legere mater deum, ut in veteribus inscriptionibus passim occurrit.
1063. Ald., ac rotare. Melius ac rotari. Rat., et rotari. Lotterus mendose ejus pro jus. Minucius: Hi sunt et furentes quos in publicum videtis concurrere, vates et ipsi absque templo, sic insaniunt, sic bacchantur, sic rotantur, etc. Confer notas Heraldi et aliorum ad Minucium, et Elmenhorstii ad lib. I Arnobii, pag. 1.
1064. Ald., Vat. B in contextu, Torn., Mar., [Col. 0525B] Weitz., parta. Meliores Heinsiani, et nostri cum Parhasio, Latinio, parca. Neque aliter Giselinus: etsi enim ediderit parta, tamen in emendatis correxit parca cum explicatione scilicet: Impius est qui parce secat, pius qui crudeliter. Nebrissensis exponit parata, quia legit parta; sed id est contra sententiam poetae, nec pro parata recte dicetur parta.
Quin os supinat, obvias offert genas,1066. Metenda, abscidenda, I.
1070. Auctam, accumulatam, vel placatam, I.
[Col. 0525B] 1071. Uterque, ironicos dicit. — Sanctitati, illi. —Displicet, eviratus utrumque genus despicit, et masculinum, et femininum, I.
1076. Fragitidas, fragis Graece dicitur missile: hinc fragitidae spicula, vel acus majores, Vat. A. Notas [Col. 0526A] a frangendo, Mar.
1078. Igniverint, pinxerint, I.
[Col. 0526B] 1081. Functum, defunctum. Fungi dicimus officium implere; defungi ab officio cessare; defunctus dicitur ab officio vitae cessans, I.
1083. Bracteae, laminae auri
[Col. 0525B]1066. Parrhasii error in metro dicat pro dedicat. Nunc arguuntur sacerdotes Cybelis, de quibus non semel dictum.
1070. Prag., vena defluenti, contra metrum. Thuan. pro effluenti scribit efluenti, ex quo Heinsius conjicit [Col. 0525C] vena et fluenti. Salmasius, vena fluenti. Parrhasius corruptissime edidit hos duos versus: Illam revulsam masculini germinis Venam: effluenti Pasitheae sanguine. In emendatis monuit quosdam codices habere Venam effluenti pascens auctam sanguine.
1075. Ald., Parrhasius, et nonnulli vulg., levibus, seu laevibus. Scripti plerique, lenibus. Heinsius edidit laevibus.
1076. Vat. A, sacrandos: lege sacrandus. Parrhasius ita legit hunc versum, Quid cum sacrandus occidit Phryx Atidi? Nescio quo sensu. Ald., Gis. scribunt sphragitidas, et Giselinus deducit a σφραγίζειν, signare, et insignire. Inde σφραγίς, et σφραγίσμα. Derivativum σφραγίτις pro stigmatis et punctionibus vix alibi legi putat Giselinus. In scriptis Weitzianis, Heinsianis et nostris legitur fragitidas. Nihilominus Heinsius edidit sphragitidas. Nebrissensis sphragitidas exponit medicamenta e terra sphragitide, seu sigillata, quae valet ad cicatricanda vulnera. Ex Celso [Col. 0525D] lib. V, cap. 20 et 26, pastillus ad glutinandum vulnus sphragis nuncupatur. Melius Fabricius interpretatur signa aut notas impressas, vel memoriae causa, ut fit annulo; vel religionis, ut fit ferro ignito. Ii etiam qui nomen militiae dabant, ignito ferro pungi et stigmari solebant: unde sacramentum militare dictum, quia milites quasi sacrabantur. Lipsius, de Militia Romana, lib. I dialogismo 9, agit de militibus in cute punctis. Raynaudus, de Stigmatismo sacro et profano, sect. 2, cap. 7, de hoc ritu copiose disserit: non autem probat quod Primasius locum Apostoli ad Rom. I ita explicet, ut intelligatur ethnicos contumeliis affecisse corpora sua, dum sibi characteres et ustiones infligunt in consecrationibus idolorum; nam Apostolus clare agit de contumeliis per libidines et impudicitiam.
1077. Prag., ingegit, fortasse ingerit.
1078. Prag., mendose, pergunt perurere, cum igniverint. Egm., corrupte, verauntur aere. Ald., Parrhasius, [Col. 0526B] scripti Heinsiani, Gifaniani, nostri, pergunt urere, ut igniverint. Id secuti sunt Weitzius, Heinsius et alii. Et Heinsius agnoscit quarta sede tribrachyn admitti cum hiatu. Gis. et nonnulli vulg., utque igniverint; ita enim postrema in urere eluditur, et fit iambus. Gifanius legit quidem urere, ut igniverint, sed quarta sede iambum, non tribrachyn, agnoscit. Defendit enim ex Mortiani sententia, ea quae in t finiuntur ancipiti intervallo habita esse: itaque producit ut. Hermanus. Hugo, cap. 19, de Prim. scrib. Rat., ubi probat non solum servis et reis, sed etiam militibus aliquando et sacris hominibus notas et litteras [Col. 0526C] fuisse inustas, legit etiam, urere, utque igniverint. Vossius de Vitiis sermonis inter barbara rejecit verbum ignio, quod Hincmaro tribuit. Paulinus epist. 4 ad Ausonium usus est ignitus, quam vocem usur, at etiam Gellins. Barthius, lib. IX, cap. 18, notat Arnulfum ignire a Prudentio sumpsisse. Arnulfus ait: Sublimes oculos et acuti luminis ignit Excellens sensus, ingeniique vigor.
1079. Egm., Quacunque partem corporis fervens nota Stigmaret.
1080. In Vat. A. aliena manu videtur factum stagnarit, ad marg. stigmarit: incertum quid prius in contextu fuerit. Ald., Rott., hanc si consecratam. Egm., Vat. A, hanc sacratam, claudicante versu. Hinc Heinsius conjectabat hancce sic sacratam, vel hancce consecratam. Parrhasius hanc consecratam; sed neque ita versus constat. Plerique, hanc sic consecratam.
1081. Ald., Bong., relinquit spiritus.
[Col. 0526D] 1084. Prag., insignis auro lamina.
1085. Fabricius ait eam partem auro aut argento includi, et quasi sacram post mortem asservari. Prudentius solum innuit partes quae perustae et notatae sunt ignibus, obduci lamina auri impressa, atque adeo tegi. Hujus ritus quis allus meminerit, non occurrit. Raynaudus loc. cit. Fabricium impugnat quod crediderit ex hoc gentilium ritu morem pervasisse in Ecclesiam, ut digiti, brachia, articuli sanctorum includerentur vasis, et osculanda exhiberentur. Prudentii mentem esse ait Baynaudus, inter efferendum funus honestata ad modum praedictum fuisse membra stigmate notata, sive consepultis, sive post funeris pompam detractis ante illationem in tumulum hujusmodi ornamentis. Puto autem sermonem esse non de solis sacerdotibus Cybelis, neque de solis sacerdotibus Isidis, sed de quovis sacerdote, qui se numini aliqui notis corpori inustis consecraret. An autem omnes sacerdotes id facere deberent, an solum alicujus numinis [Col. 0527B] sacerdotes, et cujus numinis, nondum satis mihi liquet. Raynaudus loc. cit. recenset sacerdotes Cybelis, Bellonae, Dianae, Deae Syriae, Mithriacos, et [Col. 0527C] diversos singulorum ritus magno doctrinae apparatu exponit.
Coelum meretur vulneram credulitas.1089. Contumelias, contumeliae proprie sunt verbera et illatae alicui injuriae, I.
1103. Illis, tortoribus et sectoribus, I.
1105. Quam, nisi, Vat. A.
1114. Fasces, potestates, Mar.
[Col. 0526B] 1115. Vivacibus, diu durantibus, I.
1116. Diutina, longaeva, I.
1117. Situ, vestustate, I.
1120. Obsolescit, deletur. —Apex, littera, I.
[Col. 0527C]1086. Minucius recte de Cybelilustrio: Haec jam non sunt sacra, tormenta sunt.
1087. Parrhasius corrupte, cohaerant lege; quamvis ipse contendat cohaerant esse proprium Prudentii vocabulum pro addicunt ab aere, interjecta aspiratione hiatus causa. Longe enim melius dicitur coercere lege, quam addicere lege.
1092. Prag. male, tyrannide cum impia.
1096. Prag. minus bene, debitis.
1100. Vat. A, desines. Aldus non bene interpungit, desinas, Cessabit equidem tortor, et sector dehinc. Judex minatur. Verba cessabit equidem tortor non Romani, sed judicis sunt.
1101. Adverbium equidem Latinissime adhiberi posse etiam cum tertia aut secunda persona, multi jam docuerunt, nonnullis reclamantibus.
1103. Parrhasius, Egm., Rat., Hailsbr., Ambr., succedit. Ox., Rott., Urb., Vat. Q, Pal., succedat, [Col. 0527D] Gis. ad oram, succedat illi. Plerique edd. et mss., succedet illis. Eusebius, cap. 2 de Martyr. Palaest., ita factum narrat: Cum imperatoris vicennalia jam adessent, et ex solemni more universis qui in custodia tenebantur indulgentia publice per praeconem annuntiata esset, solus ad quatuor usque puncta distentos habens pedes, in ipso jacens nervo, fractis laqueo faucibus, martyrio, sicut optaverat, exornatur. Igitur Eusebius refert Romanum diu superstitem in carcere fuisse, et, cum vicennalia imperatoris adessent, strangulatum in carcere, scilicet ad publicos rumores vitandos.
1105. Supra dixit faucium fistulas, cymbalum oris, plectrum linguae; nunc tubam vocat instrumentum vocis.
1107. Vat. A, Egm., mendose, nox illis pro noxialis.
1108. Strangulari in carcere infame mortis genus putat Teolius. Non assentiar, nisi testem veterem videro.
[Col. 0528B] 1111. Intimare pro indica e verbum est Cypriani, Vopisci, Spartiani, Symmachi, non Livii, ut Fabricius putavit, mendosa aliqua editione deceptus: nam [Col. 0528C] lib. IV, cap. 46, non intimasse filio, sed institisse filio legendum est.
1112. Ex veteri consuetudine id factum observat Teolius auctoritate Eusebii in Chronico, qui ait veterem hanc fuisse consuetudinem provinciarum rectoribus, ut quidquid novi apud ipsos contigisset, imperatori nuntiarent, ne quid ipsum lateret.
1114. Prag., tyrannus omne, et vers. seq., suum laetatus: sed hoc postremum metro non congruit. Cauchius ex conjectura, et Latinius in fastos refert Suos tyrannus: quod tenuit Giselinus, et cum eo Heinsius: sed uterque suum, non suos: et ita ediderant olim Murmellius et Lotterus. Refragantur plerique edd., et mss. Fabricius fasces interpretatur scytalas et latercula quae in aulis imperatorum solebant convoluta aut deposita asservari. Nebrissa intelligit fasces librorum, aut potius annales, qui a consulibus nomen accipiebant, quorum insignia erant fasces.
1116. In nonnullis vulg , male, illa sed aetas pro illas.
[Col. 0528D] 1117. Cauch., Thuan., Parrhasius, Sich., Vatt. A, B, Mar., Rat., Weitz., et alii, uligo, Plerique cum Aldo, fuligo.
1119. Mar., inscripto; supra inscripta, probe. Isaias XLIX, 16: Ecce in manibus meis descripsi te. Vide vers. 1 hymni 1 Per., Scripta sunt coelo duorum martyrum vocabula, et hymn. 4, vers. 171.
1120. Ald., obsolescet.
1121. Ex Evangelio Matth. XVIII, 10, Angeli eorum in coelis semper vident faciem Patris mei, qui in coelis est. Fabricius, quamvis heterodoxus, tamen fatetur non poetice id fictum, sed veram esse narrationem viri rerum divinarum scientissimi. Nam angelos Dei nobis adesse tanquam custodes, comites, defensores, spectatores, sacrae historiae testantur et experiuntur pii homines.
1124. In Vat. A supra pingens erat additum u, ut esset pinguens, inepte.
Has ferre poenas cogitur gentilitas.1131. Regestis, occuttis. Regestum vocatur liber continens memorias aliorum librorum, et epistolas in unum collectas; et dictum regestum, quasi iterum gestum. Joannes Scotus registron dicebat, I.
[Col. 0529B] 1132. Monumenta, monumentum, et monimentum, et monimen, sed uno sensu semper ponuntur, I.
[Col. 0530A] 1133. Olim, in futuro tempore, I.
1134. Libramine, pondere, I.
1138. Rex, Christus, I.
1140. Vellere, innocentia, I.
[Col. 0530B] 1. Romula. debuisset dicere in Romulea; sed propter metrum Romula dicitur, I.
[Col. 0529B]1131. Aldus edidit male hic intregestis, nec melius correxit hic iter gestis. Scripti hic in regestis. Regesta etiam dixit. Vopiscus in Probo. Joannes Scotus, qui, ut ait glossa, registron dicebat, videtur esse Joannes Scotus Erigena, qui floruit primum in Anglia, deinde in Gallia sub Carolo Calvo, qui regnavit ab anno 840 ad annum 877. Aequalis fuit Isoni, qui obiit anno 871, ut confirmatu ex Mabillonio in observationibus praeviis ad vitam S. Othmari. De hujus S. Othmari miraculis Iso libros duos scripsit, qui exstant etiam tom. I Scriptorum rerum Alamannicarum, ubi tom. II aliud opus ejusdem Isonis inseritur quod inscriptum est Formulae chartarum.
1132. Plerique monimenta; alii monumenta scribunt.
1133. Weitz. cum Egm. et Hailsbr. maluit scribere [Col. 0529C] religendus.
1135. Egm., Hailsbr. male, comparavit.
1136. Totum hunc locum abunde explicuimus cap. 19 prolegom. Dudo Decanus S. Quintini, lib. III de Moribus Norman. Prudentium aemulatus, ut captus erat illorum temporum, ita lusit: Et me olidis vinctum cum spexeris eminus haedis, Hic mihi nam spondent heu monimenta mei. Candidulos memet quamprimum transfer in agnos, Coagnus dexter eam velleris almiflui. In simili loco Herici Altissiodorensis loc. cit. proleg., vinctum diversa est scriptura pro junctum.
1137. Latinius ex conjectura, opinor, si sum futurus. Non male Cellarius, Ut sum futurus, id est ut omnino merui peccatis meis, qui inter haedos statuar. Fabricius in Comm. Poet. Christ., pag. 118, Quid est, ait, Prudenti Clemens, quod inter haedos te futurum dicis? an oblitus tui es, qui ante scripsisti: Crux nostra Christi est, nos patibulum ascendimus, Nobis peremptus Christus? Tum in Romani invocationem invehitur. [Col. 0529D] Ita homines isti, haeretico ac pravo judicio superbi, non solum veterum Patrum sententias licenter spernunt, verum etiam eosdem tanquam ineptos scriptores, et in eodem opere sibi ipsis aperte contrarios objurgant. Hunc Fabricii locum, uti alia plura quae nos identidem notavimus, deleri jussit index expurgatorius Belgii, ubi post censuram in Christianos poetas G. Fabricii Chemnicensis excusos Basileae, per Joannem Oporinum, anno 1564, illico additur: Atqui editiones illae, sive Germanicae, ut Basileae, aut Francofurti, aut alibi excusae, sive Parisiensis apud eumdem Jacobum du Puys anno circiter 1560, quae additas habent praeterea praefationes, seu additiones Lutheri, aut Melanchthonis, multo magis suspectae sunt; habent et appendices suspectissimas. Quod restat, et haec, et reliquae editiones tam Latinae quam Germanicae, Gallicae, et Theutonicae, interdicantur in universum omnes. Quae verba, non satis intelligo an plures alias editiones Poetarum Christianorum, an aliud innuant. De hoc indice plures tragoedias haeretici [Col. 0530B] excitarunt, et quasi ab auctoribus in ipso initio compressus fuisset, eumdem ipsi anno 1599 recuderunt. Schelhornius, tom. II Amoenit. lit., pag. 371, eum inter libros rariores recenset. Exemplar primae editionis Antuerpiae 1571 exstat in bibliotheca Collegii Romani, hoc titulo: Index expurgatorius librorum qui hoc saeculo prodierunt, vel doctrinae non sanae erroribus inspersis, vel inutilis, et offensivae maledicentiae feltibus permixtis juxta sacri concilii Tridentini decretum, Philippi II regis catholici jussu et auctoritate, atque Albani ducis consilio ac ministerio in Belgia (sic) concinnatus anno 1571 Antuerpiae ex officina Christophori Plantini prototypographi regii. 1571. Praefatur Arias Montanus.
1138. In Vat. B desideratur hoc. Vat. B a prima [Col. 0530C] manu, precanti, non bene.
1139. Teolius et Chamillardus secuti sunt Heinsium, qui cum solo Rott. ediderat huc haedum. Sed cum Heinsius in Addendis aliter sentire videatur, et codd. plerique habeant hunc haedum, retinendum id est. Confer proleg. num. 186. Post hoc carmen in Vat. A sequitur hymnus Natalis Domini. In Vat. B, Mar., Finit Romanus Aurelii Prudentii Clementis. Incipit hymnus VIII cal. Januarii. In Aldo Finit Romanus. Aurelii Prudentii Clementis Peristephanon. Et illico ponitur hymnus SS. Hemeterii et Celedonii. In codice Bongarsiano, de quo egi in comment. ad hymn. Cassiani in titulo, post Passionem Romani haec leguntur: Finit Kathemerinon Prudentii Aurelii Clementis. Hoc est liber Ymnorum in honorem martyrum. Hinc colligit Sinnerus, videri hymnos martyrum olim non sub Per stephan ω n nomine venis e. Rectius inscitiam exscriptoris collegisset. Idem Sinnerus notat in eo codice ad Romani martyrium picturas fuisse [Col. 0530D] additas. Codex iste fuit olim ecclesiae Argentinensis, tum Friderici Casimiri comitis palatini ad Rhenum Bipontini, dein ex hujus dono Jacobi Bongarsii, demum bibliothecae Bernensis.
1. Ita hic hymnus inscribitur in Vat. B., Mar., Rat. In Heinsio, De passione sancti Hippolyti bratissimi martyris. Ad Valerianum episcopum. In Aldo, Passio Hippolyti martyris ad Valerianum episcopum. ln Alex., Ad Valerianum episcopum. De passione Hippolyti beatissimi martyris. In Vat. A, Passio Hippolyti beatissimi martyris; ubi omittitur Ad Valerianum episcopum, quod praepostere titulo hymni S. Cassiani appositum est. Weitzius cum Aldo facit, nisi quod scribit Yppoliti, ut in quibusdam vett. codd. legitur. Jo. Albertus Fabricius duobus tomis in-fol. edidit Opera S. Hippolyti episcopi et martyris cum virorum doctorum notis et dissertationibus. Hamburgi 1716, ubi hymnus hic Prudenti, et plura testimonia de Hippolytis exstant. Eadem opera majori apparatu doctrinae cl. Simon de Magistris edere jam pridem [Col. 0531A] meditatur, qui controversiae de Hippolytis novam lucem addet: et jam in praefat. ad Danielem secundum LXX, etc., num. 7, de eodem S. Hippolyto quaedam nova atque ab aliis non observata protulit. Hospinianus de Festis, in festo S. Hippolyti, Reinoldum pariter heterodoxum lib. I, cap. 1. de Ecclesiae Romanae idolo atria secutus, censet talem Hippolytum sanctum neminem exstitisse. Prudentius enim, ait, [Col. 0531B] antiquus atque haud scio an primus auctor hujus martyris videtur poetico more lusisse . . . . Videtur, inquam, figmentum Ovidii lib. XV Metamorphoseos ex nominis etymologia ad Hippolytum martyrem accommodasse. Quae ego verba ita retuli, ut hymnus cum eis collatus impudentissimi hominis temeritatem coarguat. Quippe Prudentius non solum cultum S. Hippolyti celeberrimum fuisse testatur, sed etiam ad ejus sepulcrum se saepius orasse, et picturam in qua martyrium erat descriptum, vidisse asseverat, et ejus martyrium se cognovisse affirmat, dum rerum apices ceterum per monumenta sequitur. Quisnam ergo locus fictioni poeticae esse potest? Alia notis est controversia cum catholicis, qui dicunt Prudentium tres martyres. Hippolytos in unum confudisse, scilicet Hippolytum militem, qui ab equis discerptus est; Hippolytum presbyterum Antiochiae, qui schisma Novati amplexus est, et Hippolytum episcopum: contra quos auctores ubelius disputare esset animus, sed [Col. 0531C] non est otium. Breviter dicam Prudentii narrationem praeferendam esse narrationibus illorum, quos longe post Prudentium scripsisse constat, neque tantam diligentiam in actis hujus martyris investigandis adhibuisse, quantam a Prudentio adhibitam vel ex hoc hymno liquet. Constantinus Ruggerius, infausta morte praereptus, dissertationem imperfectam reliquit de Portuensi S. Hippolyti episcopi et martyris sede, quam absolutam et multis adnotationibus auctam Achilles Ruschius Romae 1771 publicavit. Ruggerius Prudentium de Hippolyto episcopo Portuensi, atque insigni scriptore, locutum contendit, sed ita ut gesta martyrii Hippolyti militis, et haeresin Novatianam Hippolyti presbyteri simul confundat. Quoniam vero auctores qui Prudentii fidem tuentur, varias addunt conjecturas de Hippolyto unico, quem Prudentius celebrat, Ruggerius multis rationibus hujusmodi conjecturas oppugnat: sed rem acu non tangit. Nam Prudentius sua auctoritate sustinetur, donec [Col. 0531D] contraria monumento aequalis ponderis non proferantur. Illud autem ex Prudentio liquet, Hippolytum presbyterum, olim sectae Novatianae fautorem, martyrium subiisse, ab equis discerptum, ejusque reliquias ad coemeterium Romanum fuisse translatas. An autem idem fuerit episcopus, non ita clare patet, minus vero, an fuerit auctor operum quae sub Hippolyti nomine exstant. Martyrologia, in quibus plurimi errores et correcti jam sunt. et, nisi fallor, adhuc corrigentur, ad fidem Prudenti, qui certe multo ante scripsit quam haec martyrologia, ut ad nos quidem pervenerunt, concinnata sunt, revocari debent, et cum Prudentio, si fieri possit, conciliari, ubi autem id non possit, rejici. In re praesenti de martyrio S. Hippolyti auctoritatem Prudentii tuentur Ruinartius, Tillemontius, Ceillerius, Basnagius, Fronto Ducaeus, Plinius, Petrus Lazzeri in Thesibus de historia ecclesiastica Romae 1747, et recens interpres Prudontii cl. Teolius, qui tamen Ruggerium pro eadem [Col. 0532A] sententia immerito allegat.
Omnis notata est sanguinis dimensio,
2. Sacer, sacerdos, I.
3. Incisos, sculptos vidimus. —Singula, scilicet si, I.
4. Replicare, explanare, numerare originem, I.
5. Hausit, consumpsit, quasi devoravit, I.
[Col. 0532A] 6. Cum, quando, —Coleret, colebat, I. Troja, a Trojanis exstructa, Vat. A. Quia a Trojanis ducunt originem, I.
[Col. 0532A]2. Gis. et nonnulli vulg., Christo. Sic Alex. a secunda manu. Plerique scripti cum Aldo, Torn., Christi, elegantius ut aliis similibus exemplis probat Heinsius, Ciceronis Verrina 3, Illa insula horum deorum sacra putatur; Plinii lib. VIII, cap. 21, Feram nomine axim sacram Liberi patris; Nasonis, Isse sacros Martis sub juga panda boves. Harduinus in notis [Col. 0532B] ad loc. cit. Plinii non probat dici sacer cum genitivo. Sed multae elegantiae sermonis Latini perirent, si Harduini judicium in pretio haberetur. Itaque sacer hoc loco non tam est sacerdos, ut ait Iso, et putavit etiam Parrhasius, qui id Prudentii proprium esse dixit, quam Christo consecratus. Adisis proleg. num. 31 et 32, de hoc Valeriano, in cujus dioecesi satis probabiliter conjicitur natum Prudentium. Fontaninus, Hist. Aquileiens, pag. 123, recte Magdeburgenses coarguit quod cent. 4, cap. 10, p. 974, Valerianum Aquileiensem cum ejusdem nominis antistite, quem laudat Prudentius, male conflaverint. Nostrum hunc Valerianum Fontaninus Calagurritanum dicit. Parrhasius scribit Valleriane. Castus Innocens Ansaldus edidit opusculum in-8 o , de Causis inopiae veterum monumentorum pro copia martyrum dignoscenda adversus Dodwellum dissertatio. Mediolani 1747. Solus Prudentius, quem impudentissime pro se allegat Dodwellus, ad ejus refellendum temerariam [Col. 0532C] opinionem sufficeret. Testis enim est oculatus, qui ea scriptis tradebat, quae palam nota erant; et, ut ex libris adversus Symmachum patet, crudelitatem gentilibus objiciebat, qui innumeros martyres occidissent: quod minime auderet, nisi tantum crimen in comperto esset. Primis octo distichis hujus hymni hanc martyrum multitudinem Prudentius praedicat. A versu 43 ad versum 77 idem argumentum fuse persequitur. In hymno S. Laurentii legimus vers. 541, Vix fama nota est, abditis Quam plena sanctis Romasit: Quam dives urbanum solum Sacris sepulcris floreat. Lib. II contra Symmach. vers. 671: Post hunc et Decius jugulis bacchatus apertis Insanam pavit rabiem. Mox haec sitis arsit Multorum similis per vulnera tristia flagrans Extrahere in ignes animas, ac ludere poenis, Undantesque meum in gremium diffundere mortes. Et lib. I. vers. 515, pariter de Roma: Mox ubi contiguos fossis muralibus agros Sanguine justorum innocuo maduisse recordans. Invidiosa videt tumulorum [Col. 0532D] millia circum, Tristis judicii mage poenitet. Prudentia concinit Paulinus Nat. 13: Hic Petrus, hic Paulus proceres, hic martyres omnes, Quos simul innumeros magnae tenet ambitus Urbis.
3. Hinc patet titulum quod saepe dixi, sumi pro elogio sepulcrali. Colligo praeterea Prudentium vidisse etiam titulum Hippolyti, adeoque non ex sola pictura acta ejus enarrasse. Giselinus in emendatis pro tu correxit et singula, quod Hiensius non animadvertit. De inscriptionibus tumulorum consulendus Kirckmannus lib. III, cap. 19 et 20 de Funer. Roman.
5. Populus quamvis multitudinem significat. Observavit id Barthius, qui lib. IV Advers., cap. 13, et lib. XLI, cap. 3, fere totum hunc hymnum notis illustrat. Idem Prudentius Cath. hymn. V. vers. 135, Umbrarum populus. Psychom. vers. 798, Virtutum populus. Apuleius lib. V Metam., Sive illa de nympharum populo.
6. Parrhasius. maxima Roma.
1162 Vidimus, o Christi Valeriane sacer.7. Signata, clausa. I.
8. Epigramma, superscriptio, I.
9. Tumbas, sepulcra, I.
[Col. 0533B] 10. Significant, indicant, I.
11. Virum, virorum, I.
15. Comperta, recitata, I.
17. Sicubi, ubique, I.
18. Rerum, martyrii, I.
19. Schisma, dogma, discussio, haeresim. —Novati. Novatus iste schismaticus, nam distat inter schismaticum et haereticum. Schisma, id est scissio; inde schismaticus, qui a corpore Ecclesiae aliqua novitate, sicut iste, qui dicebat hominem semel prolapsum criminali [Col. 0534A] peccato, nunquam posse resurgere. Haereticus namque qui sectam suam colit; haeresis enim secta, videlicet non credens unum Deum esse Patrem, et Filium, et Spiritum [Col. 0534B] sanctum, sicut Arius, I. Novatus iste monachus fuit et episcopus, qui dicebat hominem baptizatum, si semel peccasset, non posse postea veniam mereri. Vat. A.
20. Nostra, dogmata, Mar. Ecclesiastica, catholicam Ecclesiam, I.
21. Provectum, scilicet inveni. —Insigne, ornamentum. —Tulisse, accepisse, I.
23. Mirere, mireris. —Senem, Hippolytum, I.
24. Ditatum, scilicet esse, I.
25. Victor, ipse, I.
[Col. 0533B]7. Weitz. cum Widm. scribi locuntur.
8. Parrhasius, aliquid: lege aliquod.
9. Gis. in contextu, Sunt et multa tamen tacitas claudentia turbas. Ad oram, muta, et tumbas. Scripti castigatiores, muta; plerique tumbas. Parrhasius, Vat. A, a secunda manu, B. Egm., Pal., Widm., supra, multa. Valsecchius, qui lib. II, cap. 2, de Fundam. [Col. 0533C] Relig. pro copia martyrum auctoritate Prudentii pugnat. existimat, veriorem esse lectionem turbas. Parrhasius, qui legit tumbas, id verbum numerat inter alienigena quibus usus est Prudentius. Graecum est τύμβος, bustum, tumulus; unde factum opinor catacumbas euphoniae gratia pro catatumbas, ut revera apud nonnullos veteres legitur. Alii catacumbas a cumbis, vel cymbis, navibus, et alia significatione calvariis deducunt. Vocabulo lumba pro sepulcro utuntur Hieronymus, Alcuinus, Rathbertus, aliique plures Christiani scriptores. In inscriptionibus Christianis eadem significatione legitur tumbus. Vide Ducangium.
11. Mor, male, acerbis pro acervis. Torn., minus bene, conjectis pro congestis.
13. Alicubi, defossa, perperam. Moles de sepulcro apte dicitur: sic moles Hadriani.
15. In officio ecclesiastico canitur, Quorum nomina nota sunt in coelis. Vide vers. 1 hymni 1 Per., et vers. 1119 hymn. 10.
[Col. 0533D] 16. Gis. ad marg., quos proprie junxit amicitia. Justos amicos vocari, et esse Dei, notum est ex sacris litteris.
17. Notanda diligentia Prudentii, qui inscriptiones investigabat, ut de actis martyrum certus fieret. Et quod addit Invenio, Hippolytum, etc., aperte innuit te e certis monumentis inscriptis historiam comperisse; neque enim ex sola pictura cujus postea meminit, tam accuratam narrationem haurire potuit; neque credibile est historiam veram S. Hippolyti in tam magnifico ejus templo aut ignoratam, aut falso fuisse descriptam. Qui affirmant Prudentium, vulgari narratione deceptum, e tribus Hippolytis unum fecisse, advertere debent neque esse verisimile, ut Romae historia S. Hippolyti eo tempore in ejusdem ecclesia ignoraretur, neque Prudentium eum esse qui aures vulgo facile praeberet, cum in promptu illi esset doctiores interrogare, et vetera monumenta inspicere. [Col. 0534B] Quod si ejus rei veritas tunc Prudentio non patuit, cur credemus eam martyrologiorum auctoribus multa post saecula patuisse?
19. Mar., Rat., inveni; plerique, invenio. Videtur innuere Prudentius se in titulo sive epitaphio Hippolyti legisse id quod de haeresi Novati refert. Certe ex sola pictura, ut dixi, narrationem adornare non [Col. 0534C] potuit. Novatus presbyter fuit Carthaginensis, qui potestatem in Ecclesia esse negabat veniam concedendi gravioribus criminibus, quamvis lapsi poenitentiam egissent. Novatus Romam veniens Novatiano antipapae, qui schisma adversus Cornelium pontificem Romanum conflavit, sese adjunxit, et in suam haeresim Hippolytum aut solum presbyterum, aut etiam episcopum pertraxit, ut ex Prudentio constat. In martyrologio Romano post Baronii recensionem ad III cal. Febr. refertur Hippolytum presbyterum Antiochenum Novati doctrinae prius faventem, postea ad fidem catholicam regressum pro Christo jugulum praebuisse. Sed diversus videtur fuisse hic Hippolytus, qui vere etiam Novato faverit, aut cui affictum fuerit quod de Hippolyto suo narrat Prudentius. Sollerius, Act. sanct. tom. VI Junii, in not. ad martyrologium Usuardi die 30 Jan., censet rem solum implicuisse Adonem, qui elogium illud Antiocheni Hippolyti adjunxit, quod inde caeteri transcripserunt. [Col. 0534D] Martyrologos nostros, addit, maximi sane facimus, non tanti tamen ut ubique Prudentio tot saeculis anteriori praeferendos putemus. In glossa supplendum est qui discessit a corpore.
20. Egm., Hailsbr. supra, sequere, perperam, pro sequenda. Ald. et alii editi, presbyter. Widman. corrupte, presbyter. Mihi verius videtur presbyteri cum Vat. B, Prag. et Mar., ubi aliena manu ex presbyter factum presbyteri. Et fortasse Prudentius Novatianum antipapam vocat Novatum: fuit autem Novatianus presbyter Romanus, a tribus episcopis postea schismatice episcopus consecratus: Novatus autem haereticus presbyter Carthaginensis, qui a Baronio et Chamillardo male creditur episcopus Afer fuisse.
23. Ald., ne mirere. Quod hic ait Prudentius de Hippolyti senectute, et replicat vers. 78, 109, 137, arguit diversum hunc esse Hippolytum ab Hippolyto milite, ut clarius postea patebit.
Plurima litterulis signata sepulcra loquuntur26. Exitium, periculum, I.
28. Consultus, interrogatus. —Secta, fides, I.
29. Exsecranda, odiosa, respuenda, I.
[Col. 0535B] 31. Vigeat, crescat in vobis. —Prisco, Christi. —Templo, familia, I.
32. Cathedra, doctrina, I.
33. Docui, antea. —Piget, pudet. —Venerabile, dignum esse. —Martyr, scilicet ego, reciprocum, I.
34. Cerno, scilicet modo. —Cultu, religione. —Rebar, aestimabam, sperabam, vel dicebam, I.
35. His, scilicet verbis. —Detorsit laevo, avertit sinistro, I.
36. Dextra, recta, I.
37. Spretis, contemptis. —Anfractibus, dubietates errorum, I.
39. Sistitur, praesentatur ipse Hippolytus. —Insano, contra insanum rectorem, I.
[Col. 0536A] 40. Tiberina, ubi mare intrat Tiberis, I.
42. Peste, persecutione. —Quateret, puniret, I.
44. Tingere, fluxu, I.
[Col. 0536B] 45. Janiculum, illum montem. Domum, id est montem. —Fora, loca: fora, fori, forum, et fores ita distinguuntur: fora, exercendarum litium locus, a fando dicta; forum, mercatorum, quod foris habeatur: fori, latera naviam concava, a ferendis oneribus dicta; vel fori, loca ubi uva calcatur; fores, januae quae foras revolvuntur, sicut valvae quae intus. —Rostra, loca ubi rostra de aere Antoniarum navium Romae posita sunt: dicta quod bello Punico captis navibus Carthaginensium rostra ablata sunt, et in foro Romano praefixa, ut essent hujus insigne. —Suburram, loci nomen in Roma ubi nova coria parantur; vel Suburra regio Romae ubi publicus conventus fieri solebat, I. Suburra, proprium nomen loci Romae ubi nunc coria parantur, Vat. S.
[Col. 0535B]27. Rat. a prima manu, comitatibus. Teolius cum Ruinartio ex his verbis negat colligi posse Hippolytum fuisse episcopulo, sed tantum presbyterum cujus [Col. 0535C] curae aliqua plebis pars fuerit commissa, quales sunt nostri parochi, sive curiones, quos olim quoque obtinuisse post Sozomenum tradunt Petavius et Mabillonius. Mihi vertus videtur hic describi episcopum sive Portuensem, sive Hostiensem: utrumlibet enim ex Prudentio argui potest. Infra, vers. 80, Ipsum Christicolis esse caput populis. Ruggerius Ruinartii sententiam convellere conatur, sed non tam validis rationibus quam ipse putat. In martyrologio Romano haec notantur: In Portu Romano S. Hippolyti episcopi, eruditione clarissimi, qui sub Alexandro imperatore ob praeclaram fidei confessionem, manibus pedibusque ligatis, in altam foveam aquis plenam praecipitatus martyrii palmam accepit. Diversum martyrii genus narrat Prudentius; sed vel fides Prudentio potius est adhibenda, vel tenendum duos fuisse Hippolytos martyres episcopos, alterum operum quae Hippolyti nomine circumferuntur, auctorem; alterum de quo Prudentius in hoc hymno: quod factu [Col. 0535D] facilius est quam quod Prudentius, in ecclesia ipsa S. Hippolyti gesta hujus investigans, allucinatus fuerit.
28. Multi aiunt Hippolytum tunc primum haeresin, vel schisma Novati ejurasse. Sed id ex Prudentio non colligitur. Potuit enim Hippolytus jam antea ab schismate recessisse, et martyrio proximus suam sententiam de recta fide consulentibus exponere.
30. De his versibus vide proleg. cap. 21.
33. Ruinartius legit piget et venerabile cerno, repugnante metro. Exponit autem, Testis sum haec esse veneranda: vel, Nunc ego martyr, etc.
35. Ald. mendose, his ubi detersit.
37. In Vat. A e rectis factum recti probe. Scilicet ducem recti.
39. Cellarius aut Alexandrum imperatorem principem mitem fuisse et causae Christianae faventem, adeoque solum per tumultum plebis Hippolytum pati potuisse. Addit Prudentium, qui diversos Hippolytos commiscet, etiam alium hoc loco principem finxis e. Chamillardus putat Prudentium loqui de Ulpiano, [Col. 0536B] qui Christianis infensissimus erat, cui praefecturam praetorii Alexander contulerat, et quem scriniorum magistrum creaverat. Hi auctores pro vero ponunt [Col. 0536C] id quod falsum est, aut quod in quaestione esset ponendum. Iterum dico, vel duos esse Hippolytos, vel narrationem martyrologii Romani narratione Prudentii debilitatam vacillare, non contra. Hippolytum quem Prudentius celebrat, martyrio coronatum in acerbissima persecutione Decii, aut Galli, aut postea Valeriani, probabilissimum mihi est. Et cum Prudentius de Hippolyto schismatis Novatiani fautore sermonem habeat, intolerandus anachro ismus esset ejus martyrium imperio Alexandri Severi adjudicare. Difficultas ergo a Cellario excitata contra martyrologium Romanum, ubi Alexandri Severi fit mentio, valere fortasse poterit, Prudentium certe minime tangit. Caeterum sub Alexandro plures martyres vel Ulpiani J. C., vel aliorum adversus Christianos odio passos fuisse, ex martyrologiis et historia ecclesiastica perspicuum est.
40. Duo sunt ostia per quae Tiberis in mare influit. Duae urbes hinc inde conditae olim exstabant, Ostia Tiberina altera dicta, in orientali parte, altera Portus [Col. 0536D] Romanus, sive Portus Augusti, in occidentali. Urbes fuerunt; et adhuc celebrantur illustria nomina, titulis duorum cardinalium insignita, quorum Ostiensis decanus est sacri collegii. Ex hoc versu colligi potest Hippolytum Prudentii fuisse episcopum Ostiensem: nam Ostia Tiberina nomen proprium erat civitatis quae simpliciter Ostia nominata est. Fabricius et Weitzius hanc tenent sententiam; quae confirmatur ex vers. 151, Ostia linquunt, quod vix de Portu Romano dici possit. Nomen Ostiae feminino genere antiquissimum est. De martyribus Ostiensibus praesertim sub Alexandro Severo, instigante Ulpiano, agit Piazza Hier. Card. pag. 16.
41. Cauchius conjiciebat ipso pro ipsos, scilicet secesserat illo ipso die.
43. Ald., Rat. a prima manu, Hailsbr., Heins cum suis castigatioribus, celsa. Parrhasius, Vatt. A, B, Mar., Prag., Weitz., Gis., et alii, celsae.
45. In Glossa ad vocem rostra pro Antoniarum lege [Col. 0537B] Antiatium. Parrhasius scribit Suburam cum Rat., Mar. et aliis.
1166 Exsultante anima carnis ad exitium.46. Eluvie, sorde, vel putredine. —Affluere, abundare. I.
47. Tyrrheni, Tuscani, Tiberini. —Oram, finem, I.
52. Idolii, idolium est templum idolis consecratum, idolothytum vero sacrificium idolis immolatum, Vat. A. Servitus idolorum: officium idolorum. —Ardebat, furebat. —Perfidia, idolicae, I.
53. Situ, squalore, I.
[Col. 0537B] 54. Excrucianda, vexanda, I.
[Col. 0538A] 55. Inde, postea. —Lorea, ex loris facta. —Flagra, flagella, I.
56. Stridere, pro stridebant. —Concrepitare pro concrepitabat, I.
57. Ungula, genus tormentorum. —Costarum cratibus, costis, vel juncturis, I.
58. Pandere, pro pandebat: scilicet coepit. —Lacerare, pro lacerabat, I.
[Col. 0537B]46. Ald., Vatt. A, P, Alex., Gis., Heins. cum suis castigatioribus, affluere. Vatt. B, Q, Urb., Parrhasius, Mar., Rat., Prag., Weitzius cum suis scriptis, effluere.
47. Widm., horam: lege oram.
48. Portum Romanum hic indicari probabile est. Sed cum supra Ostia Tiberina nominata fuerint, semper dubitandi locus relinquitur an in Portu Romano, qui minus proprie Ostia Tiberina dictus antea fuerit, an in Ostiis Tiberinis, quae nunc Aequoreus Portus appellentur, Hippolytus martyrio fuerit coronatus. Verius tamen videtur Ostia Tiberina etiam hoc loco intelligi: nam infra vers. 151 simpliciter dicitur de loco martyrii: Ostia linquunt.
50. Parrhasius, structo; Egm., mendose, extratto. [Col. 0537C] Ut ministeria pro ministris, ita officia pro illis qui officio funguntur, et apud Suetonium, Plinium Juniorem, jureconsultos veteres pro praetore, pro apparitore, pro comitatu praetoris.
51. Rebelles cum patrio casu notabat Barthius, uti perfidiam pro vitio fidei opposito vers. seq. In hymno S. Quirini vers. 1, Insignis cum patrio casu occurrit, et quamvis varient codices, elegantius multis videtur dicere Quirinum insignem meriti, quam meritis. Perfidos pro infidelibus alibi quoque usurpavit Prudentius.
52. Parrhasius, minus bene, idoli.
53. Ald., crinata: lege crinita. Dictum ad vers. 80 hymni 1 Peristeph., reos comam apud Romanos nutrire consuevisse: hinc crinita agmina.
54. Rott., horrificis. Parrhasius, excruciata, non ita recte.
55. De diversis instrumentis et modis quibus SS. martyres caedebantur, vide tabulas cruciatuum X [Col. 0537D] et XI.
57. Instrumenta quibus corpora martyrum discerpebantur, tria numerat Ruinartius, ungulas, uncos, pectines: quae in Gallonii figuris melius exponi affirmat. Confer tabulam XXVI a nobis additam, et ex veris instrumentis expressam: ubi num. I exhibetur chirotheca ferrea digitis incurvis, et extrema parte acutis, quae ungularum species est, in coemeterio Callepodii reperta. Vide Aringhum tom. II Rom. subterr., pag. 687, et Mamachium De' Costumi de' primi. Crist., tom. II., pag. 306. Num. 2 repraesentatur uncus ferreus qui in coemeterio S. Agnetis repertus est capiti cujusdam martyris infixus: de quo Mamachius loc. cit. Num. 3 describitur pecten ferreus qui exstat inter sacras reliquias monasterii sanctimonialium ordinis Dominicani S. M. Magdalenae in monte Quirinali, de quo agunt Boldettus pag. 319 et Mamachius loc. cit., et [Col. 0538B] pag. 309, et tom. III Antiq., pag. 205. Num. 4 et 8 ex museo sacro Vaticano duo instrumenta deprompsi quibus corpora martyrum lacerabantur, et videntur inter ungulas vel ungues esse referenda: nam sunt similia unguibus avium rapacium. Num. 5 exhibentur ungulae bisulcae quae asservantur in basilica S. Petri, de quibus agit Gallonius, et nos jam antea locuti sumus. Num. 6 expressae sunt plumbatae ex museo sacro Vaticano, de quibus vide comment. ad vers. 117 in Romano. Num. 7 et 9 repraesentantur duo lebetes quales insculpti sunt in sepulcris Victorinae, et Exuperantii, et a Mamachio inter alia martyrii instrumenta descripti tom. II de' Costumi pag. 306. V de etiam tom. III Ant. Christ. pag. 206. Haec omnia martyrii instrumenta addere visum est tabulis Gallonianis, quas cum P. Peregrinus Chiesa editioni [Col. 0538C] quam meditabatur, operum Prudentii paratas expeditasque haberet, liberaliter concessit, ut in usum cui destinatae erant cederent. Diversae sunt, neque ita accurate descriptae imagines martyriorum quas Gallonius in opere Italico de Cruciatibus SS. martyrum excuderat. Differunt etiam a nostris picturae quas, jubente Gregorio XIII, hortante ac consilium praebente Michaele Lauretano S. J., Pomarantius et Matthaeus Senensis in ecclesia S. Stephani Coelii montis, sive, ut vocant, Rotundi expresserunt, aerique Tempesta incidit. Libellum vidi inscriptum: Triumphus martyrum in templo D. Stephani Coelii montis expressus. Julio Roscio Hortino auctore. Opera et industria Joannis Baptistae de Cavalleriis. Romae, ut puto, editus est hic libellus: cujus nonnullae tabulae ad martyres libri Peristephan ω n spectant, scilicet tabula III, SS. apostoli Petrus et Paulus; tabula XVIII, S. Laurentius cum Hippolyto equis raptato; tabula XXII, S. Agnes; tabula XXIV, S. Vincentius [Col. 0538D] in craticula. Consule etiam Marc. Ant. Boldettum lib. I, cap. 60, qui de his picturis agit, et quaedam instrumenta martyrii a se visa repraesentat, ut cultros ferreos, lanceam, forcipem ferreum, praeter pectinem ferreum coemeterii Callepodii, quem exhibemus, et lebetes insculptos in sepulcris S. Victorinae et S. Exuperantii: rationesque affert cur existimandum sit his lebetibus significari instrumenta martyrii. De hujusmodi instrumentis insignis exstat locus S. Leonis in natali S. Laurentii: Saevisti, persecutor, in martyrem; saevisti, et auxisti palmam, dum aggeras poenam. Nam quid non ad victoris gloriam ingenium tuum reperit, quando in honorem transierunt triumphi etiam instrumenta martyrii? Ubi censeo sermonem potissimum esse de craticula S. Laurentii, quae religiose Romae asservatur, semperque magno in honore habita est, ut dixi ad hymnum S. Laurentii contra Sagittarium.
1168 Cerneret eluvie sanguinis affluere:60. Cassa, in vanum. —Cognitione, poena, I.
63. Quaesitor, judex. —Unco, ungula, I.
64. Quaestio, tormentum; hinc quaestionarii dicuntur tortores, Vat. A. poena, judicium, castigatio. —Agito, facito, imperativus, I.
65. Tollat, elevet, I.
66. Viventesque, opertos (forte apertos ), I.
67. Conjice, projice, I.
[Col. 0540B] 68. Pyra, rogus. I.
69. En tibi, scilicet sint, I.
71. Male suta, carina: male vincta, I,
72. Vexerit, navigator. —Caesa, percussa. —Labarit, natat, I.
77. Persultanti, cum quadam arrogantia dicenti, I.
78. Senior, Hippolytus. —Nexibus implicitus, ligaminibus ligatus, I.
[Col. 0539B]60. Sich., et in nonnullis vulg. ad eram, conditione: melius cognitione.
61. Ald. omittit ex perperam.
62. Parrhasius, vitiare animum.
63. Ald., Alex., Vatt. A, P, Q, Urb., Egm., ab uno. Alii, ab unco. Heinsius hoc expressit ex Giselino, sed varietatem lectionum non adnotavit. Uncis ferreis laniabantur martyres, eculeo etiam, et uncinis suspendebantur. Vide comment. ad. vers. 173 Peristeph. [Col. 0539C] 5, Arnobium lib. II, Gallonium, Sagittarium, et tabulam XIII et XXVI.
64. Noms., morte agita, minus bene. Quaestio praecedebat tormenta; sed sumitur etiam pro tormentis, quia inter ipsa tormenta continuabatur. S. Cyprianus epist. 69 ad Florentinum: Tot confessores quaestionati, et torti, et insignium vulnerum et cicatricum memoria gloriosi. Ubi Rigaltius notat, cognitione data, haberi quaestionem primum, dein adhiberi tormenta. Sed gentilium haec erat insania, ut Christianos quaestione et tormentis cogere vellent ad fidem Christianam negandam, non ad veritatem proferendam.
65. Ald., Gis., abscinde. Heinsius cum aliis, abscide. Parrhasius, Vat. B, Prag., Mar., Rat., excide. Peveratus patat Prudentium in his verbis crux istum tollat in auras respexisse ad etymon vocabuli Graeci σταυρός, crux, de quo Hesychius: Stauri defixi stipites sunt, valli, et omnia ligna recte stantia: ab eo quod stent, stauri, vel quod ad auram consistant.
[Col. 0539D] 66. Vat. A, viventisque. Cathem. hymn. 6, vers. 63, Ast alterum rapaces Fixum vorant volucres. Horatius, lib. I, epist. 16, Non pasces in cruce corvos. Juvenalis sat. 14. Vultur, jumento, et canibus, crucibusque relictis, Ad fetus properat, partemque cadaveris affert. Apuleius lib VI de Asino, Patibuli cruciatum, cum canes et vultures intima protrahunt viscera. Ex quo notat Lipsius lib. II de Cruce, cap. 13, cruces non semper fuisse praealtas, quandoquidem canes viscera cruci affixoram protrahere poterant. Vide tabul. cruciat. I, II. Nonnulli SS. martyres in cruce plures dies vitam duxerunt, ut constat ex Eusebio lib. VIII Hist., cap. 8, et martyrologio Romano. De martyribus quorum corpora avium et bestiarum laniatui relicta fuerunt, Sagittarius cap. 8.
67. Ald. cum nonnullis, hos cape. De more ligandi martyres, qui rogo injiciebantur, vide vers. 103 Perist. 6, et tabulam XVII.
[Col. 0540B] 69. Eusebius, lib. VIII, cap. 6, plurimos martyres ita exstinctos narrat. Confer Gallonium de Cruciat. SS. martyr. cap. 9, et Sagittarium cap. 11, qui plura exempla profert. Supplicium hoc veteribus Romanis non fuisse inauditum. colligitur ex verbis Caesaris apud Suetonium cap. 66: Vetustissima navi impositos, quocunque vento, in quascunque terras jubebo avehi.
71. Ald., Pal., Thuan., Ox., Rott., Gis., Heins., [Col. 0540C] rapidum, Vatt. A, B, Alex., Prag., Rat., Sich., Weitz., rabidum. Parrhasius, Mar. a prima manu gravidum; in Mar. aliena manu factum rabidum pro div. script. Gifanius in VICTUS, et VINCTUS, ex vet. lib. legit, Quos ubi susceptos rabidum male suta per aequor Vexerit, et tumidis caesa labarit aquis, et explicat: Tralatio a re militari: navis icta a tumidis undis (tum autem rabidum est mare) labrit; ut Virgilius, labat ariete crebro Janua. Labat ergo, deficit, dissolvitur. Caesa etiam tecta ibi consimili fere modo dixit. Barthius notat Prudentium dixisse male sutam cymbam, ut Virgilius sutilem.
72. Gis., caesa lavarit; ad oram, celsa labarit, al. levarit. Parrhasius corrupte, caesa libarit. Vat. Q, equis; supra recte, aquis. Cauchii codex, Hailsbr., a prima manu, caesa levarit. Fabr., caesa lavarit. Pal., celsa lavarit. Bong., Sich., celsa lavarit. Potiores, caesa labarit cum Aldo, cui tamen Weitzius affingit celsa labarit. Barthius ait, eleganter cymbam dici caesam, quia videntur hiatus velut ferro facti. Vetus [Col. 0540D] poeta: Caesaque abra tument, hoc est, velut incisa. Vide Nonium.
75. Parrhasius, cetoso pro coenoso, magis acute quam vere. Coenosos mendum est in nonnullis vulg.
77. Vat. A, Haec praesul: stanti. Non placet. Consimili significatione vers. 10 praefat. Hamart., Vox ecce summo missa persultat throno; et vers. 86, hymn. 5 Cath., persultare pontum. Apuleius et Ammianus ita saepe locuti sunt.
78. Egm., Pal., Vat. A, a prima manu, implicitis: verius implicitus.
79. Prag., Widm., supra, Mar., supra, aliena manu, Gis., Cham., Heins., fremebant. Plerique, ferebant.
80. Ruggerius aliique evidentissimum putant Hippolytum Prudentii fuisse episcopum, quia ethnici ipsum Christianorum caput esse dicebant. Quae ratio probabilis quidem est, sed non plane efficax. Quid enim prohibet ethnicos caput Christianorum vocasse [Col. 0541B] presbyterum cujus auctoritas plurimum apud Christianos valeret? Confer Cajetani Migliore commentarium in Neophyti presbyteri titulum.
Ac jam lassatis judex tortoribus ibat86. Affirmant, respondent, I
87. Hippolytus, id est equinus. —Jugales, equos, I.
95. Bigas, equos, I., Vat. A.
96. Nexuerant, ligaverant, I.
99. Jugo, fune, I.
100. Ima pedum, summitatem pedum, I.
101. Hujus, scilicet funis. —Ad extremum, ad extremitatem, I.
[Col. 0542B] 102. Orbita, rota, I.
104. Plantas, pedes. —Rudente, fune novo, I.
106. Feros. equos, I.
108. Iliaque, latera, I.
109. Senis, Hippolyti, I.
110. Hi, scilicet equi, I.
111. Alacres, laeti, I.
[Col. 0541B]82. Parrhasius non ita bene, Romani.
[Col. 0541C] 83. Ald., Alex., Urb., Vatt. P, Q, Mar., et nova poena Inventa. Gis., Weitzius, Vat. B, Prag., et nova poena est Inventa. Heinsius cum duobus Torrent., et nova poena Inventa, quod jam ediderat Parrhasius. Id magis sententiae congruit.
84. Parrhasius, repedent. Widm. a prima manu, trepidant.
86. Hymn. 10 Peristeph. vers. 172, Quod vultuosus, quod supinus, quod rigens.
87. Vat. B, Widm. ad marg., Mar., Prag., Hippolytus fiat: ergo agitet, quod editum est a Weitzie. Parrhasius, Hippolytas fiat ergo; agitet. Rat. ita etiam. In Prag. eadem manu erat in margine scriptum, superfluum esse ergo, cum fiat habeat primam longam. Additur, alios codices habere Ergo sic Hippolytus agitet: quam lectionem vidi in Urb., sed in hoc quatiat, non agitet. Heinsius cum suis castigatioribus, Ald., Bong., Hailsbr., Gis., Vatt. A, P, Q, Mar. a recenti manu, Ergo sit Hippolytus: quatiat. Alex., Ergo Hippolytus: quatiat; supra recte, Ergo [Col. 0541D] sit. Widm. in textu, Hippolytus sit ergo: agitet. Gifanius ex vet. lib., Ergo sit Hippolytus: agitet; neque putat satis Latine dici quatiat. Vide indicem Lucretii pag. 436, ubi de incisione agit. Fabula Hippolyti ab equis discerpti, quod ejus nomen Graece indicat, nota est ex Metamorphos. Ovidii et aliis mythologis. Glossae etymologia imperfecta est.
88. Ex Actis mss. Vallicellanis et Vaticanis id profert Peveratus: Jussit ergo Valerianus in conspectu Hippolyti, ut omnes capite truncare tur, et decollati sunt promiscui sexus decem et novem. B. vero Hippolytum jussit ut pedes ejus ligarentur ad colla equorum indomitorum, et sic per cardeta et tribulos trahi; qui, cum traheretur, emisit spiritum. Verum haec, opinor, acta sunt S. Hippolyti militis, quae nullo in pretio apud eruditos habentur.
89. Animal ait Barthius significare equum, jumentum in sacris litteris, quas imitatur Prudentius. De [Col. 0542B] hoc supplicii genere fuse Gallonius cap 9, et Sagittarius cap. 12.
90. Hailsbr., Vat. A, Mar., Prag., Rat., Gis. ad orum, insueta.
[Col. 0542C] 91. Cauch., blandave manu. Barthius pro non stabulis legit non stabilis, et addit, equum aut blanda palpatione, aut pertinacia regi.
95. Vat. B, Mar., Rat., Prag., Hailsbr., Widm., Bong., sociarunt.
97. Barthius censet stylum Prudentii, cum annexio martyris describitur, difficiliorem esse, nisi, inquit, est et aliqua commaculaiio.
100. Widm., corrupte. traitur. Transire ima pedum dicitur funis. quod fuerit longior, et in terra tractus, qui, antequam innecterentur crura Hippolyti, procedebat largius. Ita explicabat Barthius.
101. Mar., cujus ad extremum. Vat. A, quia; alii, qua.
102. Sulcus quem currus rota imprimit dicitur orbita. Hinc exorbitare verbum Tertulliani, Firmici et aliorum. Refugae viae sunt contrariae.
104. Ald., Gis. prima ed., atque rudente.
106. Ald., Rat., a secunda manu, Bong., Hailsbr., Gis., Alex, a prima manu. Urb., Vat. P, Gall., Torn., [Col. 0542D] feras. Melius feros cum quinque Heinsianis scriptis, Vat. B, Mar., Rat. a prima manu, Prag., Weitz., Widm. et aliis. Vat. Q, mendose, ferox pro feros. Gifanius in VITRICUS ex vet. lib. amplexus est feros, quia ferarum nomen est nimis generale, et quia sequitur Hi rapiant. Parrhasius jam olim ediderat feros, sed aliter distinxerat, neque male, verbera, vincla: feros Instigant. Feros non addito alio nomine pro equis accipi, auctoritate Catulli, Horatii, Virgilii, confirmatur. Peveratus observat hac de causa Hippocentauros semiferos dictos, quasi semiequos: nam equos dimidiata sui forma assimilasse dicuntur.
108. In quibusdam vulg., infectis: legendum infestis.
110. Ald., Mar. aliena manu, Heins., Prag., rapiunt; alii, rapiant.
111. Alex., Vat. Q, Hailsbr., Bong., Fabr., caeco et terrore. Vetustiores Heinsiani ita prorsus. Becmanus [Col. 0543C] rectius putabat cum suo ms. Pal. caecoque errore, quod exstat in Ald., Egm., Pal. apud Weitzium, Urb., Vat. P. Gis. ad oram: hic in contextu habet caeco et terrore. Gifanius, ex vet. cod., ubi agit de desinentibus in t, legit caeco et errore, et rejicit terrore, quia error est caecus, non terror. Verum etiam terror caecus recte dicitur ab effectu. Weitzius cum Widm., et caeco errore; ita Prag., sed alacris pro alacres. Parrhasius quoque alacris, sed caecoque errore.
Pectora Romanis sponte sacranda deis.112. Exagitant, agunt, I.
113. Incendit, scilicet eos, I.
114. Mobile onus, corpus martyris, I.
118. Prona, humilia. —Fragosa, aspera. —Ardua, montes, I.
119. Minutatim, particulatim. —Frusta, particulas, I.
120. Hirtus horridus, I.
122. Parte, sanguinis illius, I.
123. Exemplar, depictum. —Habet, retinet. —Illitus, pictus, I.
124. Fucus, malitiae, color, hic pictura. Fucus herba unde tinguntur vestes: unde in omnibus rebus ubi rei veritas obducitur, fucus dici potest. Pictura. —Digerit, ordinat, componit, I.
[Col. 0544B] 126. Effigians, significans, conformans. —Viri, Hippolyti, I.
127. Rorantes, scilicet quasi; laus picturae. —Apices, summitates. —Saxorum, in pictura, I.
129. Manus, pictoris. —Effingere dumos, depingere spinas, I.
130. Luserat, ludendo depinxerat, pinxerat. —Russeolam, rubicundam, I.
131. Cernere erat, cerni poterat scilicet in pictura, I.
132. Situs, loca aspera, I.
133. Addiderat, pictura. —Caros, propinquos, I.
134. Fractum, curvum, I.
135. Rimantibus, investigantibus, I.
136. Laceris, laceratis, I.
[Col. 0543C]112. Parrhasius ita legit, Qua sonus, atque timor, qua furor exagitat.
116. Rat., oppositos, supra correctum.
121. Cham. mendose, per sentibus haeret.
123. Existimant nonnulli Prudentium martyrium Hippolyti militis quod Romae pictura expressum vidit, alteri Hippolyto affinxisse. Sed primum quaeram quis, nisi multa post Prudentium saecula, Hippolytum militem hujusmodi martyrium subiisse affirmavit? [Col. 0543D] Deinde ecclesiarum picturae appositis versibus et inscriptionibus solebant illustrari, ut ex operibus Damasi et Paulini colligitur. Praeterea Prudentius non erat ita rusticus ut in pictura aliud pro alio acciperet, neque ita imprudens ut rei veritatem ex doctioribus non exquireret. Postremo praeter picturam aliis monumentis Prudentium inniti, totus ejus hymnus ostendit.
124. Fucus illo aevo pigmentum et colorem designabat. Testes Paulinus, Ausonius, alii.
125. Sub imperatoribus Romanis, ut notat Peveratus, pictores nativis coloribus, non per umbram ac recessum, sed in clarissima luce delinearunt; sed interdum umbras addiderunt ut ex hoc loco colligitur. Barthius tamen liquidas umbras interpretatur perspicuas assimulationes et expressiones veritatis. Vide hymn. 9 Peristeph, vers. 93.
[Col. 0544C] 126. Mer. aliena manu, Parrhasius, Rat. a prima manu, tractim: rectius tracti.
127. Olim omnes episcopos papas appellatos fuisse constat ex Cypriano, Hieronymo, Augustino, Rufino, Sulpicio Se e o et aliis. Coepit postea id nomen peculiarius Romano pontifici attribui; adhuc autem apud Venantium Fortunatum, et Eulogium Cordubensem, qui saeculo IX floruit, alii episcopi papae dicuntur. Gregorius VII, anno 1073, in synodo Romana statuit nemini licere seipsum vel alium nomine papae appellare, quod proprium esset Romani pontificis. De quo nomine fuse agit Baronius in not. mart. Rom. ad diem 10 Januar.
129. Aliqui putant fide non esse dignum quod hic narrat Prudentius, quia pictor potuit prout magis ipsi libuit fabulam effingere. Verum quis credet aut aliis persuadere poterit, historiam martyrii quod post dimidiatum saeculum III accidit, paulo post indocti alicujus pictoris licentia, videntibus et tacentibus caeteris, fuisse fabulis deformatam?
[Col. 0544D] 130. Parrhasius, male, et nimio rufficolam saniem. Thuan., e nimio russeolam. Vat. P, ex minio roseolam. Mar. a prisca manu, Rat., Prag., Bong., Vat. Q, Urb., et nimio roseolam. Fabr., rosseolam. Alex., Ald., Mar. a correctoris manu, Ald., Weitz., Gis., et plerique editi, russeolam. Russeolus est a russus: verbum vetus et egregium, ait Gifanius, pro ruber. Barthius, lib. XXXV Adv., cap. 13, contendit legendum roseolam, quia roseum prima extenta Christiani poetae non raro usurpant. At Prudentius rosa et roseus a rosa semper corripuit.
133. Caros substantive pro amicis. Pro liberis posuit Lactantius lib. VI, cap. 12, Cum sciat se caros suos Deo relinquere.
134. Ald., Alex., Vat. P, Urb., Egm., Alt., duo Torr., quo. Alii plures, qua.
135. Torrentiani bini cum Cauchiano, lacrymantibus, [Col. 0545B] non rimantibus. Veterum Christianorum praecipuum studium fuit in SS. martyrum membris diligenter conquirendis, atque inter sese officiose et perite componendis et coaptandis, ut in his Prudentii versibus perspicue cernitur. Adhuc Romae corpora SS. martyrum collectis ossibus simili arte et industria rite coaptantur, ut publicae venerationi exponantur. Blanchinus in praef. ad Ana t. Biblioth. num. 26, ex narratione sacerdotis praepositi ecclesiae S. Paulini Nolensis refert reperta ibi fuisse ossa integra S. Justae virginis, deposita manibus cancellatis. At Romae corpora martyrum quae reperiuntur, ita solent [Col. 0545C] esse composita, ut brachia et manus ad latera deorsum protendantur. Incertum ergo est an sacerdos ille rem liquido sibi compertam narraverit. Illud mihi certius est, inscriptiones ejus ecclesiae, quas Blanchinus profert, non esse satis fideliter exaratas.
Qua sonus, atque tremor, qua furor exagitant.137. Ille, scilicet sinus. —Reverendam, venerabilem, I.
138. Confovet, nutrit, vel protegit, I.
139. Hic, alter, I.
140. Legit, colligit, I.
141. Bibulae, a bibendo —Arenae, ab ariditate, I.
[Col. 0545B] 142. Infecto, corrupto, sordido, mixto, interso —Ros. sanguis, I.
143. Quis, aliquis —Sudibus, spinis, palis, I.
144. Omnem, sanguinem, I.
[Col. 0546A] 145. Corpore, Hippolyti, I.
146. Fraudat ab exsequiis, non humaretur corpus, I.
147. Recensitis, renumeratis, inventis, I.
151. Metando, exquirendo, ponendo, I.—Ostia, civitas, Mar. Tiberina, portas, januas, I.
152. Placet, eligitur, I.
[Col. 0546B] 153. Haud procul, non longe a Roma. —Ad pomoeria, prope murum: pomoerium hic pro viridario; alio loco locus secretus muro cinctus; et dicitur pomoerium, quia post murum, I.
[Col. 0545C]137. Pictura exhibebat (et vidit Prudentius) caput niveum et reverendam canitiem. Quis id militi Hippolyto tribuat, cujus nutrix Concordia simul cum ipso martyrio est coronata? Notum est aetatem militarem a decimo septimo ad quadragesimum quintum aut quadragesimum sextum annum fuisse computatam, et solum periculosis temporibus ad annum quinquagesimum. Paulinus epithal. in Julianum episcopo Memori juniori canitiem apostolicam pectore, ut ait, ascribit: Posterius natus, senior; quia sede sacerdos Gestat apostolicam pectore canitiem: perinde quasi reverenda, sive apostolica canities propria sit episcopi senioris.
138. Rat., molle; corrige molli.
139. Ulnae sunt cubiti.
[Col. 0545D] 141. Palliola intelligit Barthius esse tenues institas, tenero, ut putat, lino factas.
142. Ald., duo Torr., Ox., Cauch., Gall., in intecto. Vat. B., Mar. a prima manu, Prag., Parrh., Rat. in contextu, in intacto. Plerique, in infecto. Alex., res maneat; supra ros. In nonnullis vulg. editum est in intacto.
144. Pal., insidit: lege insidet. De hac cura ac diligentia Christianorum in colligendo sanguine martyrum praeclarum est hoc testimonium Prudentii: de quo plura Boldettus in Observationibus de coemeteriis, Aringhus, Marangonus, Muratorius, Lupius, Fabrettus et alii. Exstant adhuc plura vasa in quibus sanguis concretus cernitur, et fragmenta spongiae qua colligebatur apparent. Plura ejuscemodi vasa exhibet Boldettus.
146. Vat. A, haut pro aut ex diversa scribendi ratione. Saepe Prudentius docet quanta sedulitate Christiani [Col. 0546B] veteres corpora defunctorum sepelienda curarent, his scilicet rationibus permoti, quas in hymni Exsequiarum uberius explicat. Profecto pervulgata illa Lucani sententia, Coelo tegitur, qui non habet urnam, non magis prudens mihi solet videri, quam siquis hominem nudum solaretur, quia Coelo tegitur qui non habet vestem.
147. Ald., Urb. Parrhasius, Gis., recensitis. Weitz., Heins. cum plerisque scriptis, recensetis. Mariettus notat, recenseo facere recensetus, vel recensus: recensitus nihil esse. Dissentiunt alii.
148. Numerus perfectum opus et omnibus partibus [Col. 0546C] integrum designat.
149. Parrhasius, retinerent invia. Plerique deberent avia eadem significatione. Rat., Weitz., invia pro avia.
151. Weitz. cum Egm., eligitur.
153. Egm., Hailsbr., cultu; lege culta; Rat.. pomaria a prisca manu, quod vult una ex glossis. Binghamus, lib. XXIII, cap. 1, tom. X, probare contendit tribus primis Ecclesiae saeculis ex legibus Romanis nulla loca sepulturae in oppidis fuisse, neque per subsecuta aliquot saecula per leges Christianorum imperatorum intra civitates et ecclesias sepelire licuisse. Si legatur pomeria, potest intelligi esse idem ac pomaria, sive locum pomis consitum. Alioquin pomoeria est locus pone muros, qui antiquitus moeri dicebantur, et multi pomoeria post moenia interpretantur. Igitur extra civitates coemeteria, sive catacumbae martyrum erant: sed in ipsis catacumbis fuisse altaria sub quibus corpora martyrum quiescebant, ex hoc hymno satis liquet. Quod autem aiunt aliqui, non in coemeteris sepultos martyres, quod isthaec revera [Col. 0546D] ecclesiae essent, sed potius in coemeteria fideles convenisse, quod reliquiis martyrum sacra essent, et ab hominum frequentia remota, id rei veritatem non debilitat, scilicet martyres, imo alios in ecclesiis coemeterialibus tribus primis Ecclaesiae saeculis fuisse sepultos. Et ex veteri quidem consuetudine id ita usitatum puto, ut vicissim, ubi corpora martyrum essent, ibi sacra peragerentur, et ubi altare ad sacrificandum erigeretur, ibi corpora sive reliquiae martyrum supponerentur. Itaque quod in ecclesiis post tria prima saecula mortuos sepeliri non liceret, non inde originem traxit, quod consuetudini ecclesiasticae id repugnaret, sed quia leges Romanae vetabant intra Urbem loca esse sepulturis, et ecclesiae tunc intra Urbem erigebantur. In quibusdam autem locis earum legum nonnullae erant exceptiones sive ob leges municipales, sive ratione personarum scilicet nobilium et episcoporum. Quod attinet ad hanc descriptionem [Col. 0547B] cryptae, Barthius affirmat elegantissimam esse, et quovis summo poeta dignissimam, numeros etiam esse aptissimos. Baronius ad annum 226 recenset circiter quadraginta hujusmodi coemeteria in Romae suburbanis. Neapolitanas catacumbas Romanis nobiliores et spatiosiores esse multi tradunt. Apud cl. Mamachium tom. III Orig. Christ., et tom. III de' Costumi de' primitivi Cristiani, videri potest ichnographia unius e coemeteriis Romanis. S. Hieronym. in Ezech. cap. LX.: Dum essem Romae puer, et liberalibus studiis erudirer, solebam cum caeteris ejusdem aetatis et propositi diebus dominicis sepulcra apostolorum et martyrum circuire: crebroque cryp as ingredi, quae in terrarum profunda defossae ex utraque parte [Col. 0547C] ingredientium per parietes habent corpora sepultorum: et ita obscura sunt omnia, ut propemodum illud propheticum compleatur: Descendant ad infernum viventes: et raro desuper lumen admissum horrorem temperet tenebrarum, ut non tam fenestram quam foramen demissi luminis putes: rursumque pedetentim acceditur, et caeca nocte circumdatis illud Virgilianum proponitur: Horror ubique animos, simul ipsa silentia terrent. De coemeteriis Romanis praeter Aringhum, Boldettum et alios, videri potest Marianus Parthenius, sive vero nomine Joseph Mazzolarius in opusculis piis quae paulo ante mortem conscripsit.
Ille caput niveum complectitur, ac reverendam155. Hujus, cryptae, I.
156. Aufractus, cochleas, I.
157. Summo tenus, a summo. —Intrat, lux. —Hiatu, apertione, I.
158. Limina vestibuli, introitum porticus, vel cryptae, I.
[Col. 0547B] 159. Inde, deinde. —Ubi, scilicet itur, I.
160. Nox obscura, tenebrae, I.
[Col. 0548A] 163. Quamlibet, quamvis. —Ancipites, dubii, I.
166. Crebra, multa. —terebrato fornice, perforata crypta, I.
167. Sic datur, tali modo permittitur; estque laus picturae, I.
169. Mandatur, commendatur —Opertis, secretis, [Col. 0548B] claustris, I.
170. Propter, juxta illum locum, I.
[Col. 0547C]154. Ald., Parrhasius et plerique scripti, patet, quod rectum putat Heinsius, cum mox subsequatur luce latente. Infra, ampla, fauce licet pateat. Nec male Rott., cavernosis crypta patet foveis. Gis., latet; ad oram, patet. Egm., pavet. Bong., fovet, minus recte. Pinius Act. Sanct. ad diem 15 Augusti suspicatur coemeterium S. Hippolyti exstitisse ad Tiberinum Urbis tractum, non in agro Verano, ut plerique opinantur. [Col. 0547D] Rationem petit ex versu 174, Pascit item sanctis Tibricolas dapibus. Ratio suspicandi imbecilla certe est. Verum cum ipse prope S. Laurentium in agro Verano coemeterium Hippolyti militis collocet, rei falsitas ostendi non potest. Nam quod ait Prudentius, Culta ad pomaeria, et Excisi subter cava viscera montis, congruentius quidem coemeterio in agro Verano id convenit, sed aliquo tamen pacto applicari etiam potest coemeterio via Ostiensi, si in eo Hippolytus, a Prudentio laudatus, fuisset sepultus. Aringhus tom. II Prudentiam explicat de coemeterio Cyriacae in agro Verano. Baronius tom. II Annal. ad ann. 226 eamdem sententiam tenuerat. Fabricius verbo cryptae profert epistolam Cornelii papae, qui sub Decio vixit, ad Lupicinum Viennensem, ubi ait: Unde neque publice, neque in cryptis notioribus missas agere Christianis licet. Supposititia haec epistola est.
155. Mar., cujus, a correctore factum hujus. Prag., hujus ad occultum.
156. Iso anfractus exponit cochleas, et Teolius magis explicat scalas coclides, quae ita dicuntur, quod anfractuosae sint in modum coclearis testae. Verum anfractus, scilicet flexus, circuitus, et ambages etiam sine scalis intelliguntur.
157. Prag., Primas namque fores imi summo tenus intrat Illustratque, quod non intelligo.
161. Ald., Vat. B., Widm. a prima manu, decurrunt pro occurrunt. Ald., Rat., Pal., Bong., Torn., cod. S. Mich. apud Ruinartium, et nonnulli vulg., celsis, Mar., caecis, supra caesis, quod exstat in plerisque. Heinsius suspicatus fuerat caecis, sed recte se habere caesis fassus est. Ald., Pal., Torn. in contextu, immensa; alii, immissa. Parrhasius, Decurrunt celsis immissa foramina [Col. 0548C] tectis.
162. Pal., Bong., Vat. A, Thuan., Alt., Noms., Cauch., Ox., jactant. Heinsius amplexus est jaciant, et cum eo recentiores; sed Gallandius cum aliis et vett. edd. retinuit jaciunt. In cryptis erant quaedam loca majori lumine desuper immisso illustrata. In Libro pontificali: Marcellus presbyter noctu collegit corpora (SS. Marcellini papae et aliorum) . . . et sepelivit ea in via Salaria in coemeterio Priscillae in cubiculo claro, quod patet usque in hodiernum diem . . . in crypta juxta corpus S. Crescentionis.
163. Parrh., ancipitis: lege ancipites
165. Mar., Parrhasius, cava subter viscera. Virgilius III Aeneid. Interdum scopulos, avulsaque viscera montis.
167. Mar., subter terranea: ita etiam Rat., sed abrasum est aliquid ante subter. Plerique, per subterranea. Postrema pars glossae ex versibus superioribus, ubi pictura describitur, in hunc locum videtur esse trajecta.
169. Operta pro locis tenebrosis. Psycnom. vers. 745, [Col. 0548D] Marceat obscuro stertens habitator operto. Paulinus fragm. Natal. incerti: Qua mortalis erat, latuit telluris operto. Pro mysteriis etiam sumi solent operta. Gretzerus, lib. II, cap. 18, de Sacr. Peregr., argumentum suum confirmat his versibus: Haec, ait, pulcherrime doctissimus vates Prudentius.
170. De consuetudine veteri exstruendi aras super martyrum sepulcra vide hymnum S. Eulaliae in fine. Aliqui, distinguentes altare ab ara, dicunt corpora sanctorum sub altari fuisse recondita, sed ad aram, sive prope aram, non sub ara, et hunc versum Prudentii laudant ubi ara dicitur apposita corpori B. Hippolyti, non imposita. Berthaldus de Ara cap. 2 ait hanc rem multorum ingenia exercuisse et torsisse; per aram nonnullos summam altaris partem intelligere, alios infimam, et quasi fundamentum ac basim totius aedificii, alios locum oblationibus dicatum, sive in summo aedificii loco, sive alibi fuerit. Haec postrema sententia probabilior caeteris mihi videtur: praesertim quia noster usus loquendi [Col. 0549B] ex veteri consuetudine facile originem duxerit. Caeterum Rosweydus in Addendis ad notas S. Paulini ex his versibus tradit corporibus SS. martyrum altaria imponi vel apponi consuevisse. S. Paulinus epist. 12 ad Severum corpus Clari sub ara positum clare docet: Casta tuum digne velant altaria Christi, ut templum Christi contegat ara Dei. Tom. XXXIV Hisp. sacr., pag. 445, exscribitur instrumentum Frumini II episcopi Legionensis, ubi haec de S Christophoro: Cujus [Col. 0549C] reliquiae reconditae sunt in civitate Legione juxta porta (sic) Dmi episcopi, sub ara S. Cypriani et S. Mariae ante altares sedis antiquae.
Haud procul extremo culta ad pomoeria vallo171. Sacramenti, corporis vel sanguinis Domini. —Donatrix, scilicet est, I.
[Col. 0549B] 174. Tibricolas, Romanos, I., Mar.
176. Spes, aestimationes. —Juvat, adjuvat, I.
177. Corruptelis, pestibus, I
178. Opem, auxilium, I.
179. Reditu, reversione, I.
182. Quis, aliquis. —Annuere, adjuvare, tribuere, concedere, I.
183. Exuvias, de corpore dicit, I.
[Col. 0550A] 184. Fulgurat, splendet, I.
185. Dives, docta: artificis. —Aequore, planitie: [Col. 0550B] aequor omnis aequalitas dicitur. —Laevi, plano, I.
187. Pariis, candidis. Parus, insula abundans candido marmore. —Contenta, sufficiens. —Aditus, fores cooperire, I.
188. Ornando, ad ornandum, I.
189. Salutatum, ad salutandum, id est adorandum; ad salutem. —Adorat, ipsum martyrem, I.
191. Latios, Latinos vel Romanos, I.
[Col. 0549C]171. Oxon. pro div. script., illa dicamenti. Idem, mensa sub antro. Egm., mens eademque: retinendum mensa. Cauchius in S. Paulino Natal. 9 melius conjecit mensa Petri pro mensque Petri, ut apud eumdem Paulinum paulo post Mensa, domusque Dei. Etiam ethnici mensam pro altari usurparunt, ut Ovidius, Virgilius et alii plures. Similiter Graecis Christianis τραπέξα est ara.
172. Mensa custos martyris dicitur, quia servat ossa, etc. Martyrarii seu cubicularii appellantur etiam in antiquis monumentis custodes martyrum. Sepulcra ipsa martyrum cubicula vocari solebant: unde natum nomen cubiculariorum, qui cub cula martyrum in Domino dormientium custodiebant. Vide comment. ad hymnum 10 Cathem. vers. 56. De cubicularis loquitur Juvenalis sat. 5, Sed quis custodiet ipsos Custodes; et verbum servandi adhibet Ovidius lib. II [Col. 0549D] Amor., eleg. 2, Quem penes est dominam servandi cura Bagoe; et eleg. 3, Hei mihi quod dominam nec vir, nec femina servas.
173. Alex. Urb., Pal., Ald., Vat. P., Oxon., Cauch., Alt., spem vindicis. Alii spem judicis cum plerisque edd.
177. Vat. A, corruptibilis; supra corruptelis pro liv. lect.
178. Iterum consuetudo orandi ad martyrum sepulcra confirmatur. Adisis Dungali librum contra Claudium Taurinensem. Cellarius impudentissime ait: Poeta morem suum aut errorem sequitur de invocatione. Poeta et suum, et Ecclesiae catholicae morem suo tempore vigentem exponit.
184. Mar., Prag., et pro ex. Martinus Roa. de Die natali sacr. et prof., cap. 21, aediculam fulgurare argento ex solido intelligit de his orbibus sive quadris in quibus tituli sive vela depictis sanctorum imaginibus [Col. 0550B] includuntur, cum his ramorum et frondium sertis quae pro foribus templorum in praecipuis diebus festis Romae ostentantur, et festones dicuntur, ubi nunc cernere licet bracteolas o ichalci fulgurantes. Ego potius id accipio de argento solido quo altare ornaretur, aut etiam arca sepulcri constaret. Nam id innuunt tabulae et talenta de quibus poeta pergit dicere. Et vers. 193, Oscula perspicio figunt impressa metallo.
[Col. 0550C] 185. Barthius ait tabulas scriptoribus rusticis esse aequas planities, ut in hoc versu Prudentii. Intelligo autem tabulas sive laminas argenteas aequore laevi expolitas. Aequor proprie est ubi omnia aequa, plana, ut confirmat Becmanus verbis Ciceronis 2 de academ. quaest., Quid tam planum quam mare, ex quo et aequor illud poetae vocant? Lucretius, lib. IV, Rejectae reddunt speculorum ex aequore visum. Huc allusit Prudentius. Vide vers. 53 hymni S. Cassiani. Teolius Muratorii lapsum notavit, qui in Paulini vers. 557, Seque latere putans exstabat in aequore claro, mendum exscriptoris esse dixit, et positum pro aethere, aut aere claro. Paulinus intellexit planitiem apertam.
186. Macrus in Hierolexico recavum hoc loco exponit caelatum, incisum; et inde Italice ricamo dictam opinatur acus picturam quae a fundo elevatur: quae omnino absurda est explicatio. Nam Prudentius recavum speculum dicit, ut recavum palatum Psych. vers. 422. A voce Hebraea racam Hispanice recamo dici putat Covarruvias.
[Col. 0550D] 188. Talentum ponitur pro materia ipsa argentea ex qua fit talentum.
189. Veteres solebant deos salutando compellare, ut in multis scriptoribus antiquis passim cernitur. Martialis, lib. XII, epigr. 78, Multis dum precibus Jovem salutat. Salutatio hujusmodi proprie matutinis horis exercebatur; et a Romana salutandi patronos consuetudine nomen habet. Martialis, lib. II, epigr. 18, Mane salutatum venio. Sic Virgilius mox laudandus. Vide Matthaeum Broverium de Veter. ac recent. Adorat., cap. 6 et 9, qui multa veterum testimonii profert.
190. Parrhasius, puppis, mendose, pro pubis vel pubes. Heinsius mavult pubis cum Thuan., Ald., Egm., Pal., ut vulpis et gruis in veterrimis Phaedri exemplaribus. Multi, etiam veteres, scribunt pubes, ut Mar., Prag., Vat. B. In duobus Torrent., plebis. Widm. non bene distinguit omnis adorat: Pubes eunt.
1181 Illa sacramenti donatrix mensa, eademque193. Perspicuo, nitido, praeclaro, I.
198. Celebrando, ad celebrandum, I.
199. Augusta, Roma, nobilis. —Quirites, Romanos. — Romanos principes, I.
200. Ambitione, cupiditate, I. Desiderio, Mar.
201. Plebeia, rustica, vilis exercitus, plebeii milites. —Umbonibus [Col. 0551B] humeris. I.
[Col. 0552A] 202. Discrimen, discretionem. —Praecipitante, incitante, impellente ad hoc, I.
206. Picens, gentile nomen, sicut Romanus, a Piceno urbe. —Hetrusca, Italica, I.
207. Samnitis, civis, a Samnia provincia, I.
208. Nolanus, a Nola civitate, I.
[Col. 0551B]193. Barthius quaerit cur Prudentius dixerit perspicuum metallum, cum supra dixerit argento ex solido? nam argentum in perspicuas laminas duci nequaquam potest, non magis quam ebur, de quo Macrobius in Somnium memorat. Facilis est et expedita responsio. Tabulae argenteae ita erant expolitae, ut aequore laevi niterent, quale recavum nitet speculum. Id significat perspicuum metallum, hoc est nitidum, et in quo tanquam in speculo homo se possit inspicere: nam perspicuum non solum pro diaphano, verum etiam pro nitido et lucido accipitur, ut exponunt glossae.
194. Alt., balsama desudant. Heins. cum aliis scribit defundunt. Ita Alex. a prima manu, supra, diffundunt, quod reperitur in multis. Weitzius, difundunt. Mos tunc erat afferendi unguenta ad sepulcra [Col. 0551C] martyrum. S. Gregorius scribens ad Secundinum indict. 2, lib. VII, epist. 54: Aloem, thymiama, styracem et balsamum, sanctorum martyrum corporibus offerenda, latore praesentium deferente, transmisimus. Vide comment. ad vers. 519 hymni S. Vincentii.
195. Prag., nam cum se. Parrhasius divisim, et in emendatis divisis pro decursis, non ita bene.
196. Diem quo SS. martyres martyrio coronati sunt, stylo ecclesiastico natalem dici res est notissima. Videri potest Martinus Roa de Die natali sacro et profano. Imperatores imperii sui ortum seu natalem celebrabant. Ad natalem cathedrae sive episcopatus Romani pontificis celebrandum plures episcopi congregari solebant, ut constat ex epistola Xysti pontificis ad Cyrillum episcopum Alexandrinum Theodosio XIII et Maximo coss., ut in actis concilii Ephesini legitur; sed legendum videtur Theodosio XIV, scilicet anno 433, et ex alia ejusdem Xysti ad Joannem episcopum Antiochenum. Hilarius papa in epistola ad episcopos Tarraconensis provinciae: Lectis ergo in [Col. 0551D] conventu fratrum quos natalis mei festivitas congregarat, litteris vestris. Anastasius Bibliothecarius in Vita Hadriani I: Denique ejus beatitudo fecit et pharum majorem in eadem B. Petri ecclesia in typum crucis qui pendet ante presbyterium, habentem candelas mille trecentas et septuaginta. Et constituit ut quatuor vicibus in anno ipsum pharum accenderent, id est in nativitate Domini, in Pascha, in natali Apostolorum, et in natali Pontificis. Hujusmodi phari in typum crucis vestigia exstant in cruce quae in basilica Vaticana S. Petri plurimis lucernis ardentibus ornata ostenditur nocte feriae 5 majoris hebdomadae. Natalem sui episcopatus etiam alii privati episcopi celebrabant: de quo legi potest Binghamus lib. IV, cap. 6, vol. II, pag. 188.
199. Parrhasius, urbs angusta: legendum Augusta: qui titulus Romae tribuitur in cod. Theod., item apud Paulinum, Apollonium, Ammianum et alios. Vomere de magna copia. Virgilius II Georg. vers. 462, Mane salutantum totis vomit aedibus undam.
[Col. 0552B] 201. Isonis glossam vides: accipe Barthii explicationem. Pari cultu, pari festinatione. Proceres habebant vestitum quo dignoscerentur, sed omnis tum vestitus aequalis habebatur festinatione nimia. Idem dicit Papinius in Violantilla: Omnis plebeio teritur praetexta tumultu. Cellarius addit: Studio pietatis et festinatione inornati exibant proceres et plebeii. Chamillardus, umbones aequos putat esse scuta pura et alba: nam nobiles insignia familiae suae, aut factorum suorum praeferebant descripta in clypeis. Mens Prudentii haec mihi esse videtur. Ut Quirites Urbe effusi, et ambitione pari patricii properabant, ita plebeii aeque fide armati praecipites ibant, neque hac in re ullum erat discrimen. Dixit vero poeta umbonibus aequis pro aequalibus armis allegorice, quoniam agmina et plebeiam phalangem dixerat, et mox acies.
[Col. 0552C] 203. Fabricius primum id explicat de porta Romae Albana, nunc Exquilina, vulgo Taurina, quam Procopius Praenestinam, antiquissimi Metiam nominaverunt. Mavult tamen intelligere portas Romam deducentes ex oppido Alba. Ac revera ita est intelligendum. Alba vetus, sive Alba Longa anno Urbis 86 eversa est. Saeculo IV Romae exeunte, in loco non procul distante Alba, aliud oppidum veteri nomine florere coepit, ubi nunc est Albanum. Via Appia, regina viarum dicta, hoc oppidum intercurrebat: hinc via Appia, sive Albanae portae prius a Prudentio memorantur. Romae anno 1787 prodierunt Memorie storiche di Alba Longa, e deli' Albano moderno, auctore Joanne Antonio Riccy. Acies candida significat toga recenti ornatos. Vide comment. ad vers. 547 lib. I in Symmachum, Candidiore toga. Ut infausta et tristia atra dicimus, sic laeta, fausta et festiva, candida. Horatius od. 7 lib. III favonios dixit candidos, quia Romae praesertim hic est prae caeteris laetus placidusque ventus. Virgilius eclog. 5: Candidus insuetum miratur [Col. 0552D] limen Olympi.
204. Prag., perperam, longis dulciter. Egm., Hailsbr., dicitur, non melius.
206. Parrhasius edidit Peligna, et picens, non male.
207. Plerique ita distinguunt, Concurit Samnitis atrox habitator, et altae, etc. Cellarius ac Teolius aiunt in Samnitis intelligi terrae, regionis in patrio casu. Parrhasius recte distinguit, Concurrit Samnitis atrox, habitator et altae Campanus Capuae. In nominandi casu est Samnitis, ut lib. II in Symm. vers. 515, Samnitis, Marsusque; et apud Catonem ex Prisciano lib. VII, Ager Gallicas, Samnitis, Apulus, Brutius. Plerique efferunt Samnis. Dicuntur autem atroces, quia erant bellicosissimi, aut quia ludo gladiatorio ita erant dediti, ut eorum nomen pro gladiatoribus ipsis accipiatur. Vide Ciceronem pro Sextio.
208. Prima syllaba produci solet in Nolanus: hic corripitur, quod in indicibus Chamillardi, Cellarii et Teolii notatam non est. Parrhasius refert nonnullos [Col. 0553B] confuso locorum ordine scribere janicolanus pro jamque Nolanus. Cauchio arridebat jamque bolanus.
1183 Oscula perspicuo figunt impressa metallo210. Pignoribus, hoc interest: pignora rerum, pignera filiorum. —Gestit, gaudet, cupit, I.
[Col. 0553B] 216. Nobile, regale, I.
217. Superba, nobili, I.
218. Opulens, dives, pro opulentum, I.
220. Auratis, auro pictis, I.
221. Breviore, strictiore, I.
[Col. 0554A] 224. Editiore apice, altiore celsitudine, I.
226. Tollitur, elevatur, I.
[Col. 0554B] 227. Aegre, vix. —Undas, catervas, frequentias populorum, I.
228. Confertis, plenis, I.
229. Alumnos, filios, I.
[Col. 0553B]212. Praeclare dictum ad immensam multitudinem hominum significandam.
214. Prag. semper scribit haut.
215. Multi pro certo ponunt hoc templum eidem S. Hippolyto fuisse consecratum. Sed Ruggerius loc. cit. num. 18 existimat cum aliis Prudentium his versibus basilicam S. Laurentii in agro Verano descripsisse, quae vere juxta S. Hippolyti coemeterium et aediculam apposita erat, et in quam Prudentii descriptio optime cadit. Anastasius Bibliothecarius de [Col. 0553C] Hadriano I ait: Simul et coemeterium B. Hippolyti martyris JUXTA S. Laurentium, quod a priscis marcuerat temporibus, renovavit. Vide Aringhum lib. IV, cap. 16, ubi de templo S. Laurentii agit.
220. Parrhasius, mendose, suppositas. Veteres inaurabant trabes aedificiorum. De templis Christianis confer hymnum seq. et hymn. S. Fructuosi.
221. Haec forma aedificiorum in ecclesiis pervetustis adhuc cernitur.
222. Teolius apud Vat. unum, et alterum invenit extenuent pro exsinuent. Putat Teolius extenuent esse glossema verbi exsinuent. Sed Giselinus aliter explicat Exsinuent: Sinuum seu laciniarum in morem explicent, latiusque extendant. Addit Giselinus nostra templa hodie non aliter exaedificari. In duobus autem mss. invenit aeque novum vocabulum eximient, et lectori optionem praebet. Fabricius legit exinient, et in comment. ait exinire esse in spatium brevius contrahere, ut in ordinibus fit columnarum, cum primum latae porticus, deinde contractiores fiunt. Verum [Col. 0553D] proba lectio est exsinuent: quo verbo utitur Ausonius idyll. 14, vers. 29, Collectosque illa exsinuabat amictus; et Paulinus epist. 36 ad Macarium, al. 49, Cum velum videret jam exsinuatum, id est expansum, sive e sinu quasi emissum et explicatum. Hoc vult Prudentius.
225. Hanc cathedrae descriptionem elegantissimam esse Barthius pronuntiat. Idem, lib. XXXII, cap. 2, ex his versibus colligit, in meditullio sacrarum domuum fuisse cathedras unde mysteria sacerdotes profitebantur. Dominicus Aulisius, lib. II delle Scuole sacre, cap. 6, diversum morem ab hoc quem Prudentius describit, fuisse in Gallia arguit ex versibus Sidonii ad Faustum episcopum: Seu te conspicuis gradibus venerabilis arae Concionaturum plebs sedula circumsistit. Sirmondus ad Sidonium pag. 151 nullum discrimen agnoscit: Inde enim, ait, sedentes in cathedra tribunali concionari solebant; adducitque haec ipsa Prudentii verba. Distinguit scilicet Sirmondus [Col. 0554B] tribunal sive cathedram pro gradibus arae intra cancellos exstantem, ab ambone in quem conscendisse Chrysostomum, ut a pluribus audiretur, Socrates, aliique, ut peculiare narrant. Sozomenus, lib. VII, cap. 19, refert aetate sua nullum Romae verba in ecclesia fecisse ad populum: In eadem urbe neque episcopus, neque alius quisquam in ecclesia populum docet. Valesius Sozomeno assentitur in notis, praesertim quia Cassiodorius verba Sozomeni repetit. Sed cum Cassiodorius eo tempore verba Sozomeni transcripserit quo apud omnes constat Romanos pontifices homilias ad populum habere consuevisse. [Col. 0554C] Cassiodorii testimonio parum aut nihil juvatur Sozomenus. Quidquid autem sit de tempore Sozomeni. Prudentio testi oculato omnino fides est praestanda. Gradibus sublime tribunal non erant ipsi gradus altaris, ut nonnulli contendunt, sed pulpitum, aut etiam cathedra ipsa episcopalis. Concionabantur similiter Graeci intra cancellos quibus sacrarium a capso, quod illi ναόν appellabant, dirimebatur. Ambo autem non in sacrario, sed in navi ecclesiae erat constitutus, in quem episcopi aliquando, ut facilius ab omnibus audirentur, ascendebant. In sacratiori bematis, sive sanctuarii, aut presbyteri parte intra cancellos erigebatur cathedra, sive thronus, ac sedes episcopi, juxta quem presbyterii utrinque demissioribus subselliis sedebant. Etsi autem totum sanctuarium, quia gradibus in illud ascendebatur, bema aut tribunal dici posset, et interdum diceretur, tamen gradibus sublime tribunal de quo Prudentius, sedem episcopalem denotat ex peculiari expresso munere praedicandi Deum. Et sanctuarium quidem hujus [Col. 0554D] ecclesiae non in hoc templo magnifico, sed in aedicula supra descripta collocatum videtur, ubi scilicet erat mensa sacramenti donatrix. Sed advertendum illud est, ex unius vel alterius ecclesiae more non statim esse arguendum eam consuetudinem in omnibus ecclesiis viguisse; qua in re saepe decipiuntur aut decipiunt qui antiquitates ecclesiasticas explanant: nam olim usurpatum in ecclesia simpliciter affirmant, quod fortasse in una tantum aut in paucis ecclesiis obtinuerit, neque tamen constat an omni tempore hujusmodi consuetudo viguerit.
228. Vat. B, consertis; lege confertis. Ex Lucretio lib. VI, Omnia complebant loca tectaque, quo magis aestus Confertos ita acervatim mors accumulabat. Barthius, lib. I, cap. 9, recte observat in libris legi aestu. ex quo Lambinus eos tum fecit invitis musis. Alii legunt in eodem Lucretio confectos pro confertos.
229. Parrhasius, condit.
Quisque sua laetus cum conjuge, dulcibus et eum230. Fetos, impletos, I.
235. Crede, scilicet mihi, I.
236. Lucis, diei, I.— Festi diei celebrati, Mar.
241. Sic tibi, optando, I.
244. Sedulus, studiosus, I.
245. Lacteolis, candidis. —Compleveris, pro compleas, I.
[Col. 0556B] 1. Coeunt, scilicet quid, I.
2. Ovantque, laetantur; nam tractum est a triumphantibus, qui albam ovem immolabant, I.
3. Festus, quasi respondet interrogatus, I.
5. Innovatus, veraciora gesta habent, quod non anno revoluto, sed prorsus uno eodemque die sunt ambo isti principes apostolorum passi, Prag.
[Col. 0555B]230. Gis. ad oram, fetus accumulata suos cum Vat. A a secunda manu. In Mar., Urb., Prag, Vat. B a prima manu, fetus. Alex., fetas; supra, fetos.
231. Quod ait Prudentius, Si bene commemini, non dubitat, sed considerate loquitur, et caute affirmat. Sic vers. 1 praef. carminum, Per quinquennia jam decem, Ni fallor, fuimus. Cicero pro M. Fonteio: Qui primum illud verbum consideratissimum nostrae consuetudinis ARBITROR, quo nos etiam tunc utimur, cum ea dicimus jurati, quae comperta habemus, quae [Col. 0555C] ipsi vidimus, ex toto testimonio suo sustulit atque omnia se scire dixit. Nonnulli putant Hippolytum, quem idibus Augusti celebrari ait Prudentius, esse solum Hippolytum militem. Sed cum Prudentius de alio Hippolyto certissime loquatur, hujus Hippolyti, quem laudat Prudentius, diem festum olim in idus Augusti incidisse judicandum est.
232. Rat. ex ipse recte ipsa. Ald., non bene, punctum post vocat adhibet.
235. Gis. ad marg., annos pro ortus.
236. Praemia diei festi celebrati videntur esse salutigeri ortus, sive anni. Barthius addit praemia de coelo; nec repugno.
237. Alex., Ald., Chelidoni. Vat. B, Mar., Celedoni. Parrhasius, corrupte, Celeboni. Notandum festum diem S. Cypriani jam tum in Hispania celebratum.
239. Ald., tradita vita est. Teolius glossam unius Vat. ascribit: Adjuvantis est, id est, si hoc feceris, tunc te Christus audiet. Minime dubito quin sit legendum adjurantis est.
[Col. 0555D] 242. Barthius scribendum putat rapta pro capta. Sed membranae constanter habent capta, et paulo post occurrit raptus. Neque male est capta, ut bello captus, dolis captus, pisces jaculo aut hamo capti. Torn., mendose, captum.
245. Psych. vers. 792, Lacteolam mentitus ovem. Vide comment. ad vers. 165 hymni S. Eulaliae. Stabula ovium vocantur caulae ex Graeco nomine, c detracto: nam Graeci αὔλας dicunt. Fortasse Paulinus hoc etymon respexit de Reditu Nicetae: Nunc oves facti duce te gregantur Pacis in aulam.
246. Haec valida mihi videtur conjectura ut credamus Hippolytum fuisse episcopum, quod scilicet Valerianus, Christi sacer, sacro Hippolyto esset futurus comes in coelo, sacerdotii sive episcopatus, ut ego puto, ratione. Raptus pro defunctus verbum est [Col. 0556B] sacrae paginae, ut denotetur aliquem e periculis hujus mundi in coelum eripi. Post hunc hymnum in Vat. B et Mar. ponitur passio S. Cypriani. Exscripsi titulum ex Mar. et Rat. In Vat. A et Weitzio, Passio apostolorum Petri et Pauli. Ald. et Heins. addunt beatorum apostolorum. Haec passio in Mar. et Vat. B sequitur post passionem S. Cypriani, ut in Weitzio.
1. Heinsius conjectabat, quid sic Romam per omnem cursitant, ovantque? Cellarius secutus est hanc conjecturam: [Col. 0556C] quae mihi etiam placet, quamvis lectio codicum recte procedat, neque careat elegantia. Ad festum diem apostolorum celebrandum multi olim undique conveniebant, etiam episcopi. Vide ep. Paulini 13 ad Severum, et 16 ad Delphinum.
2. Etymologiam verbi ovare, a glossa indicatam, comprobant Servius et Plutarchus. Alii cum Festo ovare deducunt a clamore quem edere solent victores, geminata littera o; alii ab evoe, bacchantium voce. Adisis Becmanum de Origin.
5. Haec Prudentii aliorumque opinio fuit, SS. Petrum et Paulum eodem anni die, sed non eodem anno martyrium subiisse. Prudentius hanc suam opinionem clarius explicat vers. 21, Ut teres orbis iter, etc. Joannes M. Brassichellensis in Indice librorum expurgandorum, quem num. 184 in not. proleg. laudavi, hanc sententiam censura perstringit, quod contraria sit communiori opinioni, quamvis fateatur illam defendi ab Augustino et Aratore. Vide pag. 257 [Col. 0556D] et 262 ejus Indicis. Eminentissimus card. Stephanus Borgia in celeberrimo suo opere, Vaticana Confessio beati Petri, multa affert quibus tum aliae antiquitates ecclesiasticae illustrari possint, tum fere totus hic Prudentii hymnus facilius intelligi. Hanc ipsam quaestionem ad examen revocat, et fatetur S. Augustinum idem sensisse ac Prudentium, serm. 295 in natali apostolorum Petri et Pauli, et serm. 381 de eod. natal., ubi ait: Natalitio ergo Petri passus est Paulus. Neminem alium ex antiquis Latinis scriptoribus ejusdem sententiae assertorem reperit, excepto Aratore subdiacono, qui saeculo VI floruit, et lib. II Hist. Apost. ita cecinit: Geminos, quos edidit astris, Non eadem, tamen una dies, annique voluto Tempore sacravit repetitam passio lucem. E Graecis Photius in Biblioth. cod. 276 locum S. Nili discipuli S. Joannis Chrysostomi profert ubi affirmatur Petrum ante Paulum occubuisse. [Col. 0557A] Justinum martyrem et Irenaeum memoriae mandasse Paulum quinque post Petrum annis martyrio coronatum, refert Metaphrastes, approbantibus Colomesio et Junio in notis ad epist. 1 S. Clem. ad Cor. Rupertus Tuitiensis, qui anno 1124 sub Lotario III obiit, lib. VI de Operib. Spiritus sancti, cap. 10, ita habet: Creditur ambos (SS. Petrum et Paulum), uno eodemque unius ejusdemque diei anno inclyto coelos decorasse martyrio; non tamen desunt qui putent eodem quidem die, sed non eodem martyrium complevisse anno. Unde idem, qui supra, Unus utrumque dies, etc. [Col. 0557B] Communiori sententiae de eodem anno et die martyrii SS. apostolorum magnum pondus adjecit celebre Gelasii I decretum de libris apocryphis in concilio Romano anni 494, quod sub Damaso celebratum falso dixit Chamillardus, et, ut opinor, voluit dicere sub Gelasio: Cui data est etiam societas beatissimi Pauli apostoli, vas electionis, qui non diverso, sicut haeretici (al. haeresi) garriunt, sed uno tempore, uno eodemque die gloriosam mortem cum Petro in urbe Roma sub Caesare Nerone agonizans coronatus est. Nihilominus anno 544 Arator subdiaconus Ecclesiae Romanae eamdem sententiam, ut vidimus, expressit, cujus carmina ut publice recitari juberet, Vigilium papam litterati omnes doctissimique rogaverunt, ac revera summo plausu in ecclesia S. Petri ad Vincula recitata sunt. Eodem Aratore recitante, distinctis diebus ambo libri septem vicibus sunt auditi, cum unius medietas libri tantummodo legeretur propter repetitiones assiduas, quas cum favore multiplici postulabant. Vide Labbeum tom. I Biblioth. mss. pag. 668. [Col. 0557C] Igitur sententia Prudentii non tam male audiebat tunc Romae quam videri possit, si solum decretum Gelasii consideretur. Accedit S. Gregorius Turonensis de Gloria martyrum cap. 29 lib. I: Paulus vero apostolus post revolutum anni circulum ipsa die qua Petrus apostolus passus est, apud urbem Romam gladio percussus occubuit. Ruinartius in notis ait deesse haec verba post revolutum anni circulum in quodam codice: quae lectio, etsi conformior veritati videatur, incertum tamen illi est an sit sincerior.
Ac foveat fetos accumulata sinus.
6. Superba, nobili. —Laureatum, coronatum, I.
9. Crucis et gladii, Petri et Pauli. —Testis, Tiberis. —Quibus, [Col. 0558A] tropaeis, I.
[Col. 0557C]6. Prag., mente: lege morte. Paschalius, de Coronis lib. VIII, cap. 10, probat laureatum significare victorem, et interdum pro triumphante poni, ut hoc loco a Prudentio.
7. In editione Parmensi vitiatum est metrum, transpositis ita verbis, quae lambitur flumine; in nota recte quae flumine lambitur. Teolius ait in omnibus mss. Vatt. esse lambitur, non labitur. Sed dubium non est quin in Vat. Q et aliis sit labitur; quod legit Mariettus [Col. 0557D] in Vatt. A, B, Rat., Prag. In Vat. P, Oxon., Thuan. a manu prima, Egm., Pal., Fabr., Parrh., lambitur. Heinsius edidit labitur, sed putat castigandum Scit Tiberina palus, qui flumine lambitur propinquo, Binis dicatum cespitem tropaeis. Scilicet cespes lambitur, non palus, ut infra de eodem Tiberi: Qua stringit amnis cespitem sinistrum. Addi potest similis loquendi ratio ex Ammiano lib. XXVII, Ister, qua Romanum cespitem lambit. Mihi non displicet conjectura, quamvis Teolio nimis dura et coacta haec videatur constructio. Caeterum nihil mutaverim, repugnantibus mss. Cellarius insigniter allucinatus est, qui non solum edidit qui lambitur, verum etiam falsissimam notam subjecit: Ita mss. Vulgo, quae labitur. Giselinus affirmat in quodam ms. esse quae lambitur, in Daventriensi quae lambit ex propinquo. Sed addit utrumque de Rhodano Lemanum allambente, similibusque fluminibus recte dici posse; de paludibus [Col. 0558A] autem ad montium radices scaturientibus, ac in vicinos amnes perenniter sese exonerantibus, non item. Nihilominus mihi arridet quae lambitur, ita ut palus Tiberina intelligatur esse campus Tiberi proximus, quem idcirco paludem vocat, quia stagnantibus aquis vel ob pluvias immodicas, vel ob fluminis inundationes frequenter operiebatur, ut egregie explicat laudatus Em. card. Borgia. Ex quibus verbis recte colligit locum in quo S. Petrus martyrium subiit non fuisse montem Janiculum, ut recentiorum tenet opinio, sed planitiem eam quae Tiberim inter et montis Vaticani [Col. 0558B] radices excurrit: quod allatis aliis antiquitatis monumentis uberius confirmat. Hanc sententiam ita explicatam non satis intellexisse videtur Teolius, nisi fortasse novam aliquam ipse excogitavit. Ita enim ait in admonitione ad hunc hymnum: De loco autem par ratio non est. Quantumvis enim speciosae sint recentiorum conjecturae, qui sanctos apostolos diversis in locis animadversos fuisse contendunt, conjecturae tamen sunt, quibus nemo prudens rerum aestimator testem antiquum sane, ac sinceritate, et eruditione ubique commendatum praeferendum esse non fateatur. Cum itaque Prudentius aperte dicat vers. 9 eamdem paludem, quaecunque illa fuerit, utrorumque apostolorum sanguine imbutam fuisse, uno eodemque loco sanctos apostolos martyrium complevisse in dubium revocare non audemus: uti nec, certis deficientibus monumentis, quisnam fuerit locus ille definire. Rem totam accurate discussam, ac summa eruditione pertractatam vide apud illustriss. praes. Stephanum Borgia, etc. Verum aperte doctissimus card. [Col. 0558C] Borgia pag. 84 et 85 assertionem Petri Comestoris tuetur, Paulum gladio occisum in catacumbis versus occidentem, Petrum crucifixum in Vaticano, in vico scilicet qui est extra civitatem, ubi fiebant dolia; et pag. 89 ait: Locum ubi doctor gentium gladio percussus occubuit, nemo clarius quam S. Gregorius Magnus expressit, cum basilicae S. Pauli massam ad Aquas Salvias donaret. De qua massa sive possessione ad Aquas Salvias ait S. Gregorius: In qua palmam sumens martyrii capite est truncatus, ut videri potest apud cl. praesulem Gallettium antiquitatis cultorem eximium, Inscription. Rom. infimi aevi, t. I, p. 5.
8. Per cespitem intellige gramen, campum. Infra vers. 46, Qua stringit amnis cespitem sinistrum. Weitzius ad vers. 50 hymni S. Vincentii putaverat cespitem hoc loco sumi pro ara. Cespes campi Tiberini binis tropaeis dicatus dicitur. Caius, sive Gaius presbyter Romanae Ecclesiae sub Zephyrino Romano pontifice saeculo II, apud Eusebium Hist. eccles. lib. II, cap. 25: Ego autem apostolorum tropaea possum [Col. 0558D] ostendere. Nam sive in Vaticanum, sive ad Ostiensem viam pergere velis, invenies tropaea eorum qui ecclesiam hanc fundaverunt. Tropaea apud Prudentium et Caium sunt sepulcra martyrum qui palmam martyrii consecuti sunt. S. Hieronymus epist. ad Marcellam: Est ibi (Romae) sancta ecclesia, sunt tropaea apostolorum, ad haec et tituli. Fortasse tropaei nomen magis proprie apostolorum Petri et Pauli sepulcris tribuebatur; tituli etiam alia sepulcra, eisque inaedificatae ecclesiae vocari solebant. Fortunatus haec tropaea propugnacula appellavit lib. III, carm. 7. A facie hostili duo propugnacula praesunt, Quos fidei turres Urbs caput orbis habet. Supra, vers. 2, occurrit triumphus apostolicus. S. Ambrosius similiter de SS. Gervasio et Protasio epist. 22: Eruuntur nobiles reliquiae e sepulcro ignobili, ostenduntur coelo tropaea.
9. Egm., et crucis, et gladii testes. Heinsius parum hic vidit; ait enim ita in Egm. legi, ut ad herbas, non [Col. 0559B] ad imbrem sanguinis referatur testes. Vera lectio est testis, et refertur ad Tiberinam paludem, non ad imbrem sanguinis. Sententia est: Scit Tiberina palus testis crucis et gladii, quibus, scilicet cruce et gladio imber irrigans sanguinis bis fluxit per easdem herbas. Teolius ex hoc versu arguit eodem in loco Petrum et Paulum passos. At Prudentii mens est in eisdem campis Tiberinis utrumque martyrium contigisse, non in eodem omnino loco paludis Tiberinae: designat enim locum martyrii, sed non locum loci, ut cum jureconsultis loquar. Sic ait, Tiberinam paludem scire, cespitem dicatum binis sepulcris; et postea clare distinguit et separat haec ipsa sepulcra: [Col. 0559C] Dividit ossa duum Tibris. Sic etiam ait, easdem per herbas, cum non eodem anno martyrium astruat: et bis fluxisse sanguinem, cum Petrum affirmet cruci affixum. Haec enim omnia aliud sonant, aliud significant: quanquam fortasse etiam sanguis Petri fluxit. Hieronymus epist. 23 ad Castrutium plus dixit: Quid Petro, quid Paulo sublimius? Neronianum gladium cruentarunt. Sagittarius cap. 6 de Cruciat. plures Patres allegat qui geminum hoc mortis genus de Petro et Paulo sub Nerone confirmant.
1190 Vidit superba morte laureatum.12. Praeminente, eminente, atto patibulo, I.
13. Veritus, timens. —Celsae, quae est illa gloria. —Aemulando, imitando, I.
[Col. 0559B] 14. Ambire, desiderare, I.
15. Exigit, rogat, exegit, petiit. —Supinis, elevatis, I.
16. Quo, ut, I.
[Col. 0560A] 17. Subter, ad terram. —Sola, plantas, I.
18. Mente major, humilior. —Minor, despectior. —Figura, honore, I.
[Col. 0560B] 21. Ut teres, sicut rotunda; circulus, I.
23. Evomit, emittit. I.
24. Feriri, puniri, I.
26. Eundum. contendendum, I.
[Col. 0559C]11. Weitzius ait a nonnullis dubitari Romaene an apud Hierosolymam Petrus cruci sit affixus. Scio a nonnulis dubitari, sed haereticis. At quid respondent toti antiquitati, in qua tot sunt qui affirmant Petrum Romae martyrium subiisse, nullus qui neget? Videri possunt testimonia apud em. cardinalem Borgiam collecta.
13. Egm., Widm., supra, Vat. P, aemulandae: metrum aemulando poscit. Cur Petrus in versis vestigiis [Col. 0559D] cruci affigi postulaverit, hanc eamdem rationem reddunt Egesippus, Hieronymus, Chrysostomus, Augustinus, Eutychius Aegyptius, Maximus et alii. De hac inversa Petri crucifixione concinnum exstat Petri Labbei elogium, quod Sagittarius cap. 8 de Cruciat. exscripsit.
14. Hailsbr., tantam. Egm., tangi, male, pro tanti.
15. Gis. ad oram, pedibus versum. Ald. imprimat: melius imprimant.
17. Parrhasius male, solo pro sola: quod est a solum soli, non a solea, sublato e, ut ait glossa. Diversa crucifigendi genera exponit Seneca in Consolat. ad Marciam cap. 20: Video isthic cruces, non unius quidem generis, sed aliter ab aliis fabricatas. Alii capite conversos in terram suspendere; alii per obscena stipitem egerunt; alii patibulo brachia explicuerunt. S. Petrum capite deorsum demisso fuisse affixum cruci Origenes narrat apud Eusebium lib. III Hist. eccles., cap. 1: Qui ad extremum Romam veniens, cruci suffixus [Col. 0560B] est capite deorsum demisso: sic enim ut in cruce collocaretur oraverat. Consentiunt Egesippus de Excidio Hierosolym. cap. 2, lib. III; Abdias (quisquis est) auctor Historiae Apostolorum, quamvis apocryphae; Palladius in dialogo de Vita Chrysostomi; Augustinus serm. 28 et 29 de Sanctis; Eutychius Aegyptius patriarcha Alexandrinus in Originibus Ecclesiae suae; S. Maximus serm. 1 Natal. apostolorum Petri et Palui; Hieronymus cap. 1 de Script. eccles.; S. Ambrosius lib. 1 de Interpellat. Job et David., cap. 1; S. Gaudentius episcopus Brixiensis in serm. de SS. apost. Petro et Paulo; S. Joannes Chrysostomus homil. in princip. apost.; S. Gregorius Nyssenus in orat. 8 de [Col. 0560C] beatit, aliique innumeri: ut temere nonnulli hac de re dubitare visi sint. In Breviar. Mozarab. exstat hymnus qui S. Ambrosio tribuitur, ubi id clare affirmatur: Verso crucis vestigio, etc., et in orationibus ad matutinum: Cum et Paulus dissolvi cupiens gladio necatus interiit, et Petrus inversis se poscit vestigiis crucifigi. Rupertus Tuitiensis, lib. VI de Operib. Spiritus sancti, cap. 10, hos ipsos Prudentii versus allegat: Super hoc quidam fidelis, et in fide laudabilis metrice canens ita dixit: Figitur ergo manus, etc.
20. In nonnullis vulg., defecit; in aliis, hora. Corrige dejecit ora.
21. Vat. B, Q, Mar., Prag., Rat., Weitz. cum suis, Thuan., Ox. pro div. script., Parrhasius, retro. Ald., Vat. P. et alii, rota. In Alex. hic et sequens versus desiderantur.
23. Vat. A, cruorem; supra, furorem.
24. Intellige feriri gladio, quod supra indicavit. S. Augustinus saepe feriri simpliciter dixit, ut epist. 260: Si non solum subito feriri juberentur, verum [Col. 0560D] etiam in loco proximo ferirentur. Vide Sagittarium cap. 7 de hac formula gladio feriri. Cum gladius communis esset omni populo, securis vero propria Romanorum, gladio quam securi feriri magis erat ignominiosum. Victimae immolandae securi caedebantur. Vide Baronium ad annum 226, num. 3. Chamillardus hoc discrimen non advertit, cum non semel affirmet Paulum securi percussum, quod nemini ignotum esse dicit. Prudentius, ut potestatem primam Petro libens concedit, ita praecipuam laudem docendi gentes Paulo. Hanc distinctionem recte exprimit Breviarium Mozarabicum in capitulis ad Benedictus in hoc festo: Cum potius tendentes ad regna coelestia, quo Pauli docentis adduxerit pietas, intromittat Petri potestas.
25. Prag., inepte, Cato, et supra glossa, sapiens. Lege cito.
26. Parrhasius distinguit Ad Christum eundum est [Col. 0561A] jam, resolvor, inquit. Epist. II ad Tim. II, 6: Ego enim jam delibor, et tempus resolutionis meae instat. Confer etiam epist. ad Philipp. I, 23, Desiderium habens [Col. 0561B] dissolvi.
1192 Bis fluxit imber sanguinis per herbas.31. Dextra regio, aquilonaris plaga. —Aureis, nobilibus, I.
32. Canens, albescens, candens, a canitie dicta, albens et venit a caneo canes. —Fluento, orta aqua, I.
[Col. 0562A] 34. Fontem, baptisterium. —Chrismatis, unctionis oleo baptizati unguntur, Vat. A.—Fontem, baptisterium perpetuum. —Feracem, fertilem, I.
[Col. 0561B]27. Parrhasius, depravate, Haec mora quae trahitur, poenae datur. Immolatur ense. Ald. et nonnulli vulg. male distinguunt nec mora protrahitur.
28. Vat. A, autem. Emenda vatem.
29. S. Petrum sepultum fuisse in Vaticano, et S. Paulum in via Ostiensi certior est sententia. Nonnulli e catacumbis eorum corpora in haec loca ubi nunc sunt, a Cornelio pontifice Romano translata fuisse non satis idoneis auctoribus affirmant. Vide S. Isidorum de Vita et Morte sanctorum cap. 68 et 69. Negari tamen nequit aliquandiu corpora beatorum apostolorum in catacumbis occultata fuisse: quod S. Damasi et S. Gregorii Magni testimoniis demonstratur.
31. Prag., perceptum: corrigendum receptum. Hic etiam tecta aurea templi Vaticani memorantur, ut infra de basilica S. Pauli. Peveratus ad hunc versum exscribit haec verba Pomp. Ugonii ex scheda ms. [Col. 0561C] quam apud se habebat: Aug. Constantinus basilicam B. Petro apostolo ex rogatu Silvestri episcopi in templo Apollinis inclusit in loculo corpus S. Petri. Ipsum loculum undique aere Cyprio conclusit, quod est immobile. Ornavit supra ex columnis porphyreticis. Hae columnae steterunt sub ciborio usque ad tempora nostra, nunc sunt in altaribus S . . . . . . . et alias columnas vitineas, quas de Graecia perduxerat, et exstant hodie. Fecit auream crucem lib. 150. Quae verba mendis inquinata esse facile intelliges: sed tanti non est ea emendare.
32. Mar., canans; supra, recte, canens. Prag., Weitz., Vatt. B, Q, olivo. Rat., olivae. Ald., oliva, et murmurans. Plerique, ut editum est. Etiamnum olivae in Vaticano virescunt. Weitzius ait prope templum Vaticanum ortum fontem ex quo S. Petrus sui carceris custodes baptizaverit, de quo loquitur Prudentius. Hunc errorem animadverti et correxi ad hymn. De loco in quo martyres passi sunt, etc. A Giselino errorem hausit Weitzius.
[Col. 0561D] 33. Baronius ad an. 384, num. 24, in his Prudentii versibus baptismalem ecclesiae Vaticanae fontem agnoscit. Eodem respiciunt glossae veteres. At ego existimo a Prudentio describi fontem magnifice exstructum ante fores templi Vaticani, quo ora manusque lavarent fideles antequam ecclesiam ingrederentur. De hoc fonte Paulinus epist. 33 ad Alethium, sive 13 ad Pamachium ed. postr., qui epulum praebuerat omnibus Romae pauperibus in basilica apostolorum principis: Quanto ipsum apostolum attollebas gaudio cum totam ejus basilicam densis inopum coetibus stipavisses, vel qua sub alto sui culminis mediis ampla laquearibus longum patet, et apostolico eminus solio coruscans ingredientium lumina stringit, et corda laetificat; vel qua sub eadem mole tectorum geminis utrinque porticibus latera diffundit; quave praetento nitens atrio fusa vestibulo est, ubi cantharum ministra manibus, et oribus nostris fluenta ructantem fastigiatus solido aere tholus ornat, et inumbrat, non sine mystica [Col. 0562A] specie quatuor columnis salientes aquas ambiens. Decet enim ingressum ecclesiae talis ornatus, ut quod intus mysterio salutari geritur, spectabili pro foribus opere [Col. 0562B] signetur. Similem fontem postea Leo Magnus ante Ostiensem S. Pauli basilicam condidit, quem Eunodius celebrat: Unda lavat carnis maculas, sed crimina purgat Purificatque animas mundior amne fides. Quisque suis meritis veneranda sacraria Pauli Ingrederis, supplex ablue fonte manus. Perdiderat laticum longaeva incuria cursus, Quos tibi nunc pleno cantharus ore vomit. Provida pastoris per totum cura Leonis. Haec ovibus Christi larga fluenta dedit. Hunc morem veterum Christianorum lavandi manus et ora ante fores ecclesiae, aut interius sacrarium, confirmat Eusebius lib. X, cap. 4, et indicat Tertullianus lib. de Oratione, cap. 11: Quae ratio est, manibus quidem ablutis, spiritu vero sordente orationem obire? Apud ethnicos eadem fuit consuetudo. In Christianorum ecclesiis vas aquae lustralis ad expianda peccata venialia, quod nunc cernitur, his quos dixi fontibus successit. Et fortasse sacratioribus diebus majoris hebdomadae Christiani veteres ecclesiam ingressuri [Col. 0562C] manus et ora non lavabant, ad doloris sensum de passione Domini indicandum: unde originem traxerit consuetudo non adhibendi aquam lustralem feria 5 et 6 ejus hebdomadis. Matriti anno 1786 prodiit opusculum quo haec consuetudo improbatur. Jam anno 1782 editum fuerat Perusiae volumen in 8 quo quatuor opuscula Italice scripta continentur, quorum primo auctore G. C. hujusmodi usus refellitur, tribus aliis prorsus anonymis defenditur. Jam si Prudentii versus cum veteri illa consuetudine, cum Paulini et Ennodii verbis conferantur, planum fiet non de fonte baptismali illum locutum, sed de fonte ante fores templi collocato. Ait igitur Prudentius regionem in qua sepultus erat S. Petrus aureis sub tectis, olivis et fluento esse conspicuam: nam aqua in monte scaturiens frondem (ita enim lego) oleae excitat et alit: inde per marmora et clivum ad viridem natationem sive receptaculum confluit. In interiori parte tumuli sive aedificii e cantharo labuntur aquae, et in stagno volvuntur. Pictura tholi tingit undas, et [Col. 0562D] vicissim musci ab auro relucent, et aurum a muscis virescit; aqua caerulea a rubro colore supernae picturae trahit umbram sive imaginem, et lacunar fluctibus videtur moveri. Pastor sive pontifex Romanus suis ovibus exhibet haec fluenta.
34. Dixi vers. sup. legendum esse frondem; et ita revera legunt Vat. B, Alex., Mar., Prag., Rat, Weitz. cum plerisque suis, Gis. ad marg., Sich., Thuan., duo Torrent., Heins., Cham. Et, ut Prudentius dicit nunc frondem perennem, ita vers. 175 Dittochaei de monte Oliveti, Frondibus aeternis praepinguis liquitur humor. Janningus tom. VII Junii etiam legit frondem perennem, et interpretatur oleam. Nihilominus Parrhasius, Ald. ac multi mss. legunt fontem, quod expresserunt Cellarius et Teolius; quanquam hic non vere affirmat omnes Vatt. praeter unum habere fontem. Chamillardus etsi legat frondem, tamen in liquore orto, de quo vers. super., intelligit ex mente Prudentii erupisse aliquem fontem in morte S Petri, ut [Col. 0563B] tres erupisse in morte S. Pauli memoriae proditum est. At Prudentius loquitur de fonte qui in monte vicino scaturiebat. Peveratus, qui cum Baronio putat sermonem esse de fonte baptismali, legit fontem, et putat eum cum ipso coemeterio omnino destructum, ita ut nullae supersint reliquiae, nisi forte quod circa posterioris crepidinem apsidis, et sub areae Vaticanae porticibus etiamnum aquarum scaturigines conspiciuntur quarum aliquot in limpidissimum fontem corrivavit Urbanus VIII, versibusque exornavit, et postea fons Liberii papae, ac Damasi in aream Vaticani palatii ab Innocentio X deductus ac instauratus est, qui historiam Liberii pontificis sacro populum abluentis [Col. 0563C] baptismate marmori exsculpendam curavit. Verum hic ipse fons Liberii et Damasi, et non alius baptismalis a Prudentio est descriptus. Versus Damasi legi possunt in ejus operibus et apud Baronium; nihil enim habent ex quo argui possit ad fontem baptismalem describendum fuisse compositos. Baronius ipse assentitur a Paulino Nolano descriptum fuisse fontem atrii basilicae Vaticanae. Paulinus autem eum Prudentio mire consentit. Addit Baronius aliam inscriptionem Damasi, ubi clarior fit mentio baptismatis; sed minime constat eam ad basilicam Vaticanam pertinere. Imo existimo tempore Damasi non aliud exstitisse Romae publicum baptisterium nisi ad S. Joannem Lateranum, quod unum nominat Prudentius lib. I contra Symm., vers. 586 et seq.
Nec mora: protrahitur, poenae datur, immolatur ense,35. Ruit, oleum, —Lubricatque, flectit. —Clivum, devexitas montis, I.
36. Colymbo, natatu. Mar. Prag., natatu; nam Graece colymbin natare dicitur. Natatu: fructu olivae. Corymbi racemi hederarum; colymbi tubi per quos currit aqua per loca occulta, I. Colymbi tubi dicuntur, Vat. A.
38. Nivali, candido, I.
[Col. 0563B] 39. Superne, desuper, adverbium. —Tingit, colorat; pictura, I.
40. Musci, viriditates, Vat. A. Qui ibi picti erant. —Relucent, ex auro, I.—Aurum, ex musco, I. Laminae [Col. 0564A] aureae affixae laquearibus, Vat. A.
41. Cyaneusque, viridis, vitreus; viridis. Cyane gemma est Scythiae coruscans; interdum nitore pura est, et punctalis; interdum micantibus auratis varians punctulis. —Ostri, rubei coloris: ostrum purpurae liquor ab ostrea, quae Graece testa dicitur. Genus muricis bene olentis, I. Lazureus, vel purpureus, Vat., A. Albus [Col. 0564B] lapis, Mar.—Umbram, imaginem, Vat. A.
43. Pastor, Petrus, I., Vat. A.—Rigore, algore, I.
44. Fluenta, doctrinam, I.
45. Ostiensis, Portuensis, ab Ostia: proprium nomen loci, I.
[Col. 0563C]35. Ald., Mar. a prima manu, murmura: lege marmora. Ox., lubricatque clivo; id est liquor fluit lubricus per clivum. Aliud lubricat clivum significat, scilicet ab humore clivum lubricum reddi.
[Col. 0563D] 36. Urb., mendose, fluctu et colymbo. Alex. a prima manu, Thuan., Gis. ad oram, corymbo. In notis ait Giselinus se expressisse Daventriensem his de causis. Primum quod κολυμβὸς inter vocabula ecclesiastica usitata non sit numerandum, deinde quod natatus inepte rivulo affingatur; postremo quod paulo ante regionem ubi sepeliebatur B. Petrus, dixerit canere oliva. Hic igitur idem repetens ait, rivulum ubi per pretiosa marmora ruerit, clivumque lubricarit, fluctuare virentibus corymbis, id est ramulis et foliis olearum. Heinsio non arridet corymbo, quia id ad olivam referri posse non videtur; et colymbades olivae apud Plinium, Columellam, alios occurrunt: quae ita dicebantur, quod muriae, qua erant conditae innatarent. Muli alii colymbades olivas in colymbo cogitant; sed non video qua ratione colymbus poni possit pro oleis, quamvis olivae a colymbo, sive natatione colymbades dicantur. Parrhasius scribit colymbo, et ait colymbum esse labrum quo defluens unda excipitur. Janningus colymbum explicat canalem [Col. 0564B] sive aquaeductum. Ugutioni colymbus est herba crescens in aqua, vel thyrsus virens, vel aquaeductus. Mihi videtur colymbus esse natatio, sive locus aut stagnum natationi aptum; et consentiunt glossae Isidori: Colymbus, Locus ubi vestes mundantur. Lampridius in Vita Heliogabali: Marinae aquae colymbos exhibuit in mediterraneis locis: hoc est piscinam et natationem, ut explicat Salmasius. Lupius in dissertatione de baptisteriis Christianis, etsi Prudentii verba intelligat de baptisterio Vaticano, tamen multa affert ex quibus arguit colymbos et colymbethras, seu natatorias promiscue de lavacris sacris et profanis dici consuevisse. Pro colymbus nonnulli scribunt columbus.
[Col. 0564C] 37. In medio illo stagno, seu concha, et colymbo erigebatur moles cum cantharo, ex quo aquae labebantur in stagnum ipsum: nisi si forte cantharus de quo loquitur Paulinus, in aliquo angulo ad usum lavandi manus erat expositus. Conjiciebam interior tubuli pars est.
38. Mar. a prima manu, Hailsbr., Prag., Rat., Parrhasius, nivale: melius nivali. Teolius nivali interpretatur candido. Verius, ut puto, gelido, ut mox gelidi rigore fontis.
39. Cauchius perperam, pictura superba. In superne postrema rite corripitur, ut ostendit Gifanius in e breve.
41. Paulinus aiebat Fastigiatus solido aere tholus ornat et inumbrat.
43. Nonnulli vulg., adit: lege alit. Glossae pastorem intelligunt S. Petrum in verbis pastor alit, fortasse ex veteri nomenclatura qua S. Petrus nutritor [Col. 0564D] in antiquis monumentis appellatur, ut ex lib. Pontificali constat. Prudentius lib. I in Symm. vers. 585, Quo cinis ille latet genitoris amabilis obses. Ita vocat S. Petrum. Eminentissimus cardinalis Garampius singulari doctrina et eruditione ubique notus, dum nuntium apostolicum ad Caesarem ageret, in diplomate dato Varsaviae 14 Februarii 1774, antiquitatem imitatus, principem apostolorum pastorem ac nutritorem nostrum opportune nuncupavit. Prudentius autem hoc in loco Romanum pontificem designat, et probabiliter ipsum Damasum, qui fontem construxit. Ennodius in versibus quos ante retuli, Prudentium aemulatus videtur: Provida pastoris per totum cura Leonis Haec ovibus Christi larga fluenta dedit. In Prudentio gelidi rigore fontis accipitur rigor pro magno frigore.
44. Parrhasius, Vatt. B, Q, Mar., Prag., Rat., Weitz., Gis., Heins., videt. Alex., Urb., Egm., Vat. Q, Ald., vidit.
45. Ald., Pauli titulum: lege titulum Pauli. Prudentius [Col. 0565B] tertium pedem semper facit spondaeum, duos primos et quartum dactylos. Cellarius titulum exponit inscriptionem sepulcri, plerique basilicam ipsam Ostiensem S. Pauli. Proprie Prudentius titulum hic vocat sepulcrum, et peculiarius ossa sepulcro condita, utitur enim verbo sibi familiari ad significandum ossa in via Ostiensi esse condita, servat, quo denotatur corpora sanctorum exspectare resurrectionem. In Hippolyto, vers. 173, Servat ad aeterni spem judicis ossa sepulcro; quod pluribus prosequitur in hymno Exsequiarum, vers. 125 et seqq., Nunc suscipe, terra, fovendum, etc. Vide alia ad vers. 2 hymni 18 martyrum.
1196 Nunc pretiosa ruit per marmora, lubricatque clivum,46. Cespitem sinistrum, meridianum, versa vice ad occidentem civitatis. Sinistram ripam dicit, id est meridianum, versa vice ad occidentem, I.
47. Princeps, Constantinus, I., Vat. A.—Arces, templa Petri et Pauli, Vat. A.
48. Lusitque, ornavit, quasi ludendo fecit. —Ambitum, circuitum, I.
49. Bracteolas, trabes cum bracteolis, laminas. —Sublevit, circumdedit, junxit, a liniendo. —Aurulenta, auro plena. I.
[Col. 0566A] 51. Parias, candidas, marmoreas. —Fulvis, rubeis, auratis, I.
53. Camuros, curvos, Vat. A. Recurvos, Prag. Curvos, introrsum respicientes; curvos. Camurum Graece curvum; inde camerata domus cujus testudo curva est; inde camelum animal tortuosum. —Hyalo, vitro. Hyalum Latine vitrum dicitur. —Cucurrit, ornando; pinxit. —Arcus, fornices, I.—Hyalo, vitro, Vat. A., Rat.—Cucurrit, pinxit, Rat.
[Col. 0565B]47. Egm. male, hac pro has. Describitur basilica Ostiensis S. Pauli; neque enim arces sunt templa Petri et Pauli, ut in glossa dicitur, sed solum templum Pauli: siquidem templum Ostiense soli S. Paulo consecratum est, templum Vaticanum soli S. Petro. Nonnulli viri, alioquin doctissimi, et qui Romae scribebant, affirmarunt templum Vaticanum in [Col. 0565C] honorem SS. apostolorum Petri et Pauli esse erectum; qui inscriptione ipsa, quae litteris enormibus ante fores templi Vaticani patet, satis refelluntur. Sacrare arces de imperatore qui templum construxit recte dicitur, ut apud S. Damasum de Constantina: Sacravit templum victricis virginis Agnes. De quo autem imperatore Prudentius sit intelligendus, non convenit inter auctores. Plerique Constantinum putant esse; alii Valentinianum. At ex veteri inscriptione quae etiamnum exstat in arcu majori basilicae, de Theodosio id explicandum esse aperte demonstratur: Teodosius cepit, perfecit Onorius aulam Doctoris mundi sacratam corpore Pauli Placidiae pia mens operis decus homne paterni Gaudet pontificis studio splendere Leonis. Edita olim haec fuit inscriptio in opere Inscriptiones antiquae basilicae S. Pauli Romae 1654 in-fol., et in multis aliis operibus repetita est. Theodosius Sallustio praefecto Urbis praecepit ut curam basilicae S. Pauli apostoli magnifice construendae susciperet; [Col. 0565D] Baronius ad ann. 386 litteras Valentiniani, Theodosii et Arcadii nomine ad Sallustium datas ex cod. Vaticano descripsit, ex quibus compertum est veterem basilicam a Constantino erectam debuisse destrui, novamque ampliorem construi.
48. Vat. A, mendose, elusit. Fabr., Gis., clausitque. Sed Giselinus in nota ait lusitque, et explicat, adeo liberaliter erexit, ut sumptibus pepercisse non videatur. Et in prima quidem editione Giselinus amplexus fuerat lusitque; sed ejus explicatio inepta est. Ludere pro pingere a Prudentio dicitur lib. II in Symm. vers. 44, Aucta coloratis auderet ludere fucis. In Hippol. vers 130, Luserat e minio russeolam saniem. Melius fortasse leges clusit pro clausit: quo spectat glossa ad sublevit, quae transposita videtur, et favet Vat. A, et in caeteris lusit.
[Col. 0566B] 49. Widm., Vatt. A, Q, Mar., Prag., Rat., supplevit pro sublevit. Teolius glossam in duobus Vatt. invenit substravit, quasi laqueare non tantum auro illitum fuisset, sed etiam laminis solidis substratum. In Egm. glossa est apud Burmannum in Anthol., pag. 317, Bracteolas, laminas tenuissimas auri. Pro aurulenta Aldus cum Urb. scribit aurolenta. Dicit aurulenta, ut alibi rorulenta et rosulenta. Pro aurulentus solum Prudentium allegat Forcellinus. De hac consuetudine inaurandi trabes tectorum Lipsius de Magnit. Rom. lib. III, cap. 14. Arnobius lib. VI: Sint ergo haec licet aut ex molibus marmoreis structa, LAQUEARIBUS AUT RENIDEANT AUREIS; splendeant hic gemmae et sidereos evomant variata intersitione (alit. interstinctione) fulgores: terra haec sunt omnia.
50. Browerus ad Fortunat. pag. 60 ait Fortunatum, quod a radiis solaribus infusis, bonoque lumine templa saepe collaudat, Sidonii exemplo id fecisse. Sed uterque Prudentium auctorem habet. Sidonius, lib. [Col. 0566C] II, epist. 10: Intus lux micat, atque bracteatum sol sic sollicitatur ad lacunar, Fulvo ut concolor erret in metallo. Fortunatus, lib. III, carm. 7: Ire, redire vides, radio crispante, figuras, Atque lacunar agit, quod maris unda solet.
51. Adhuc exstat in basilica S. Pauli quaternus ordo columnarum. Non esse parias, ut eas vocat Prudentius, recte notavit cl. Fea ad Vink. lib. I, cap. 2, qui opinatur eas in aliis antiquioribus aedificiis prius fuisse collocatas, non vero in mole Hadriani, ut vulgi fert opinio. Dicuntur vero pariae a Prudentio per metonymiam, qua una species pro alia ponitur, vel quia parium in sacris Litteris sumitur pro marmore pretioso. Paralip. I, XXIX, 2, Et marmor parium abundantissime, ubi textus Hebraicus habet lapides de Sais.
53. Ald., Mar. a prima manu, Alex., Widm., camyros. Mar. a secunda manu, Hailsbr., cameros. Vat. A, Rat., Prag., Parrhasius, camiros. Vat. Q, Urb., mendose, carros. Weitz., Gis., Heins., Vat. P et alii, [Col. 0566D] camuros, Pro hyalo, Prag. hiala; pro varie, Ald. variae; pro cucurrit, Mar., Rat., percucurrit: quae omnia mendose sunt scripta. Cauchius pro cucurrit malebat recurvat; sed cucurrit verum est. Salmasius et aliquando Heinsius putabant camurus cucurrit arcus, ut arcus ipse cucurrerit, atque ita ediderat Fabricius. Sed princeps bonus est qui cucurrit camuros arcus, id est continenter ornavit hyalo insigni. Currere pro percurrere cum accusandi casu exstat apud S. Damasum de S. Agatha. Veteres verbis simplicibus saepe pro compositis utebantur, ut vertere pro evertere. Camuros esse curvos glossae docent, et confirmat Servius ad vers. 53 lib. III Georg.: Camuris hirtae sub cornibus aures, id est curvis, unde et camerae appellantur. Quid autem significet quod imperator curvos arcus hyalo insigni varie percurrerit, non satis adhuc [Col. 0567B] explicatum est. Giselinus ait: Nunc vitreas fenestras intelligit, quae fornicatis arcubus includi solent? an potius arcus illos camuros columnis pariis innixos vitreo colore, seu lumine fuisse perfusos? Sententiam de vitreis fenestris, quae fornicatis arcubus includi solent, amplexus est Fea in notis ad Winkelmannum lib. XII, cap. 3, et rursus tom. III, pag. 208, 209, qui Janningi explicationem ab em. card. Borgia adoptatam rejicit. Janningus ait in notis mss. veteribus sui codicis esse glossam pinxit pro cucurrit, et ita versum exponit: Princeps bonus Constantinus, qui utriusque basilicae ambitum magnis lusit, illusit, seu pinxit talentis . . . . ita etiam arcus camuros, id est curvos aut curvatos, varie cucurrit, percurrit, distinxit, aut pinxit hyalo, seu vitro insigni. Peveratus solum adnotat, in arcu triumphali exsculpi solitas varias rerum imagines in triumphi pompam, ferculorum ordinem, caeteraque id genus in marmore exprimi hyalo distincta. Vera explicatio desumenda est ex his quae adhuc in quibusdam veteribus templis videmus, ubi camerae et [Col. 0567C] arcus musivo opere ornati apparent. De pictura musiva Plinius lib. XXXVI, cap. 25: Pulsa deinde ex humo pavimenta in cameras transiere e vitro: novitium et hoc inventum. Agrippa certe in thermis quas Romae fecit, figlinum opus encausto pinxit; in reliquis albaria adornavit: non dubie vitreas facturus cameras, si prius inventum id fuisset, aut a parietibus scenae, ut diximus, Scauri pervenisset in cameras. Seneca, epist. 86, Vitro absconditur camera. Statius, lib. I, silv. 5, vers. 42, Effulgent camerae, vario fastigia vitro. In species, animosque nitent. Symmachus, lib. VIII epist. 41. Novum quippe musivi genus, et intentatum superioribus reperisti, quod etiam nostra rusticitas ornandis cameris tentabit affigere, si vel in tabulis, vel in tegulis exemplum de te praemeditati operis sumpserimus. Consule Bulengerum de Pictura lib. I, cap. 8, et laudatum Fea lib. I, cap. 2. Hyalus, sive, ut alii scribunt, hialus est vitrum aut crystallum: hoc autem loco sumitur pro tessellis vitreis, e quibus picturae veteres musivae [Col. 0567D] fiebant. Hadrianus I in epist. data anno 787 ad Carolum regem, qua cultum sacrarum imaginum tuetur, sic ait cap. 19: Itemque de sancto quarto concilio egregius atque mirificus praedicator S. Leo papa et ipse fecit ecclesias, quas in musivo et diversis historiis seu imaginibus pingens decoravit. Magis autem in basilica B. Pauli apostoli arcum ibidem majorem faciens, et musivo depingens, Salvatorem D. N. J. C, seu viginti quatuor seniores nomine suo versibus decoravit. Confer Ciampinium tom. I Vet. Monum. cap. 24. S. Paulinus de basilica S. Felicis a se condita in epist. 12, ad Severum: Absidem solo et parietibus marmoratam camera musivo illusa clarificat. Gregorius Turonensis lib. V Hist., cap. 45, Ecclesiam fabricavit, quam columnis fulcivit, variavit marmore, musivo depinxit. Hinc musivarii, de quibus cod. Theod. lege 2, de excusationib. artific., et Ciampinius loc. cit., ubi cap. [Col. 0568B] 10 explicat musivum opus ex vitro colorato, quod parietibus ecclesiarum Urbis accommodabatur.
Qua stringit amnis cespitem sinistrum.54. Sic, sicuti. —Vernis, vernalibus. —Renident, splendent, vel refragrant (forte reflagrant ), I.
55. Conferente, tribuente. —Dotes, ornamenta; dos potest dici quidquid honorifice datur, I. Obsides, Mar.
56. Togatae, ornatae, nobili, pacificatae, I.
58. Lux, laetitia, gloria. —Una, communis, I.
[Col. 0568A] 59. Incitato, veloci, I.
61. Pontis Hadriani, Hadrianus fuit rex qui pontem aedificavit in Roma ad ecclesiam Pauli, I.
62. Laevam, Petri, I.
63. Solvit sacra, ad ecclesiam Petri. —Sacerdos, apostolicus, I.
[Col. 0568B]54. Prag., renitent; corrige renident. Horatius, lib. II, oda 8, Neque aureum Mea renidet in domo lacunar.
57. Ald. mendose, funditus. Parrhasius, per fidas: lege per bifidas.
58. S. Gregorius Magnus commemorationem S. Pauli apostoli invexit, cum antea non nisi uno eodemque die festum SS. apostolorum Petri et Pauli celebraretur.
60. Mar. et Prag., his, et illis; metrum poscit et his, et illis. Egm., profruamur.
61. Pons juxta molem sive sepulcrum Hadriani Aelius dicitur a Dione, quod Aelius Hadrianus imperator hic vocaretur. Cellarius, Ubi, inquit, Paulum apostolum tradunt sepultum esse in via Ostiensi. Fallitur egregie. Nam via Ostiensis non in ponte Aelio, aut ultra eum exstat, neque hoc in loco Paulus sepultus est. Cellarium fortasse decepit glossa, paucis verbis multos errores comprehendens. Prudentius [Col. 0568C] prius festum Vaticanum memorat, tum alterum viae Ostiensis vers. seq.
64. Ald., hic; alii, huc. Testimonium hoc antiquissimum est de duabus missis in uno die ab eodem sacerdote celebratis. Revera in sacramentario Gelasiano duae missae peculiares in festo SS. apostolorum Petri et Pauli describuntur, altera In natali S. Petri proprie, altera In natali S. Pauli proprie. Tertia est missa communis, ut extra basilicas SS. Apostolorum celebraretur. Hi dies in quibus plures missae dicebantur, ut nunc in die Nativitatis Domini, polyturgici appellari solebant: de quibus videri potest Walafridus Strabo cap. 21 de Reb. Eccles. Olim plures hujusmodi polyturgici dies erant: nunc tantum in die Natalis Domini tres missae celebrantur, et in Hispania tres in die Commemorationis omnium fidelium defunctorum. S. Ambrosius in hymno SS. apostolorum Petri et Pauli tribus in locis diversis eorum festum celebratum indicat: Tantae per urbis ambitum Stipata [Col. 0568D] tendunt agmina: Trinis celebratur viis Festum sacrorum martyrum. Fortasse missa quae in sacramentario Gelasiano nocte celebranda praescribitur, in alia ecclesia peragebatur. Cancellierius, in opere de Carcere Tulliano, cap. 17, Torrigium et Constantium rejicit, qui in laudato hymno indicari putarunt locum carceris Tulliani; existimat enim tertiam ecclesiam, sive locum quo fideles in die festo SS. apostolorum Petri et Pauli confluebant, fuisse Vaticanum, sive sepulcrum S. Petri: nam duas alias ecclesias fuisse affirmat Aquas Salvias, ubi gladio caesus est Paulus; et Janiculum, ubi opinio erat Petrum cruci fuisse affixum. Negat autem Cancellierius hymnum illum inter opera S. Ambrosii a se repertum. At de antiquitate ejus hymni dubitari nequit: exstat enim in Breviario Mozarabico. Et quamvis Maurini inter hymnos Ambrosianos hymnum de apostolo Petro et Paulo non [Col. 0569A] recenseant, ut multos alios omiserunt, qui certo sunt Ambrosiani, tamen hic hymnus legitur in editione Parisina operum Ambrosii 1661, tom. V, col. 358. Depravata vero est lectio hujus strophae: Tanta per orbis ambitum Stipata pendent agmina, Trinis celebrantur [Col. 0569B] viis Festa sanctorum martyrum. Emendatius legitur in Hymnario V. Thomasii, ubi etiam hic hymnus S. Ambrosio adjudicatur.
1200 Sic prata vernis floribus renident.65. Haec didicisse, nam interrogavit, Dic, amice, quid sit concursus populi? modo respondet, I.
1. Punica, Africana. —Tulit, genuit. —Quo, unde, I.
[Col. 0570A] 2. Inde domo, de illa patria, ex illa. —Cyprianum, scilicet tulit, I.
3. Ore, doctrina, I.
[Col. 0569B]66. Ald., Parrhasius, bis festum contra metri leges. In nonnullis vulg., si colas: legendum sic colas. In Vat. B et Mar., post hunc hymnum sequitur hymnus martyrum Caesaraugustanorum.
1. Ita inscribitur hic hymnus in Alex., Mar., Vat. B. in Aldo, Passio Cypriani martyris. Heins., Passio beati Cypriani martyris. Weitz., Passio beati Cypriani martyris et episcopi Carthaginensis. In Vat. A bini junguntur hi versus, ut superiores. In Mar. metrum ita describitur: Metrum Archiloicum constans tetrametro bucolico, et tribus trocheis. De vita Cypriani ante baptismum, quamvis taceat Pontius, credamus Augustino, qui serm. 311 ait: Ipse (Cyprianus) scribit, ipse testatur, cujus vitae fuerit aliquando, quam nefariae, quam impiae, quam improbandae ac detestandae. Prudentius affirmat S. Cyprianum [Col. 0569C] magicis artibus deditum fuisse, antequam nomen Christo dedisset. Plerique putant Prudentium ambiguitate nominis deceptum, id de Cypriano Carthaginensi episcopo narrasse, quod de altero Cypriano mago, qui postea etiam episcopus passus est cum Justina virgine refertur. Hanc proferunt rationem quod de hujusmodi magia Cypriani Africani tacent et ejus acta, et Pontius diaconus, qui hujus vitam litteris consignavit. Si reponas etiam S. Gregorium Nazianzenum, Metaphrastem et alios de S. Cypriani magia testimonium perhibuisse, eadem facilitate respondent hos etiam fuisse deceptos. Ego, ut ingenue dicam quod sentio, argumentum negans contra plurium et gravissimorum scriptorum auctoritatem cum aliis in rebus, tum praecipue in hac ipsa quaestione nullius esse roboris existimo. Cypriani Africani nomen in Hispania praesertim celeberrimum erat, neque ejus acta sincera ignorari poterant a Prudentio, qui ejus elogium texere voluit. Quippe notandum valde est Prudentium in hymnis S. Vincentii et SS. Fructuosi [Col. 0569D] et sociorum, omnino consonare actis eorum, et ita ut verba ipsa interdum in Prudentio et in actis legantur. Vix autem alia acta SS. martyrum magis aut aeque sincera ad nos pervenerunt. Quamobrem judicium idem de hymnis aliorum martyrum ferre aequum est, videlicet eos ad fidem actorum quae tunc sincera legebantur, a Prudentio fuisse compositos, quamvis acta aut perierint, aut interpolata nunc sint. In praesenti hymno peculiaris militat ratio: nam in dioecesi Valeriani festus dies S. Cypriani agebatur, ut testis et Prudentius in hymno S. Hippolyti vers. 237, Inter solemnes Cypriani, vel Celedoni, Eulaliaeque dies currat et iste tibi. Minime ergo probabile videtur ut res gestas Cypriani e falsis monumentis descripserit. Pontius diaconus ita Cypriani vitam concinnavit, ut ea quae ante baptismum gessit, potius silentio praeterire quam enarrare velle videatur. Unde igitur, ait, incipiam? Unde exordium BONORUM ejus aggrediar, nisi a principio fidei et nativitate coelesti? [Col. 0570A] siquidem hominis Dei facta non debent aliunde numerari, nisi ex quo Deo natus est. Elogium ergo Cypriani, non vitam scribit Pontius. Non autem probo quod nonnulli dubitant an Vita Cypriani quae nunc exstat, Pontium diaconum habeat auctorem, quia non est [Col. 0570B] tam egregium volumen, ac de Pontii opere praedicavit Hieronymus. In actis quae nunc de ejus martyrio circumferuntur, ea tantum quae ad gloriosum ejus obitum pertinent commemorantur. Cyprianus ipse in epist. 1 ad Donatum multa de suis ante baptismum erroribus et peccatis commemorat, quae ego libens praetereo, quod de paganismo possint intelligi, et ad Christianam Cypriani humilitatem referri. Hanc magicam artem plurimum olim valuisse etiam apud viros aliis scientiis instructos, colligitur ex Isidoro lib. VIII Etymol., cap. 9 de Magis; Lactantio lib. II, cap. 17; Tertulliano in Apologetic., et in lib. de Anima cap. 57: Publica jam litteratura est, quae animas etiam justa aetate sopitas, etiam proba morte disjunctas, etiam prompta humatione dispunctas evocaturam se ab inferum incolatu pollicetur. Xiphilinus ex Dione tradit Caracallam magis et praestigiatoribus adeo delectari solitum, ut Apollonium honoribus et monumento etiam, qualia consecrantur heroibus, coluerit. S. Gregorius [Col. 0570C] Nazianzenus, qui Cypriani scientiam ac nobilitatem omnium maxime commendat, minime absurdum putavit credere eumdem magicis artibus fuisse deditum. Alloquebatur autem Constantinopolitanos vel, ut alii putant, Nazianzenos, qui annuis honoribus festisque Cyprianum celebrabant: apud quos proinde simile veri non est rumorem falsum de illius magia fuisse divulgatum. Cl. Aug. Ant. Georgius in approbatione dissertationis Bayerianae pro patria SS. Laurentii et Damasi, qua jura Hispaniae redintegrata, immota, et firma consistere, ingenue fassus est, affirmat S. Gregorium Nazianzenum in eo fuisse errore, ut Cyprianum, in proxima Orientis regione sub ejusdem saeculi initium insigni martyrio functum, genere fecerit Carthaginiensem, a quo errore, addit, nec sanctus ipse Prudentius sese alienum exhibuit. Annumerandus ergo est Georgius iis quos sancti titulo nostrum Prudentium ornasse tradidi num. 56 proleg. in nota a Res vera ipso explicatione indiget: non enim Gregorius Nazianzenus et Prudentius Cyprianum, [Col. 0570D] qui in Oriente martyrium subiit, genere Carthaginiensem faciunt, sed Cyprianum doctorem, qui genere Afer fuit, ante conversionem magicis artibus deditum narrant, quod unice alteri Cypriano Antiocheno convenire plerique nunc opinantur. Et fortasse uterque Cyprianus magus fuit: sed de Antiocheno minus id constat.
2. In nonnullis vulg., inde domum, male. S. Cyprianum Carthagine ortum affirmant multi; sed dissentiunt Maurini in Vita ejusdem praefixa operibus. Prudentius Maran ejus vitae auctor affirmat Prudentium et Suidam Carthaginem patriam Cypriani dicere, sed probabilius esse, quod Cyprianus alibi natus fuerit. Bollandiani ad diem 14 Sept. opinantur Cyprianum patria esse Carthaginiensem, sed negant id colligi ex hymno Prudentii. Phrasis Inde domo respondet alteri communiori qua interrogatur, Unde domo?
3. Cyprianum ore et amore nostrum, hoc est Hispanum vocat, quia in Hispania peculiaris est memoria [Col. 0571B] S. Cypriani ob celeberrimam epistolam ad Legionem Asturicam et Emeritam. Ecclesia et sedes episcopalis [Col. 0571C] Legionensis titulo S. Mariae et S. Cypriani jam olim erat insignita. Vide comment. ad vers. 170 hymni S. Hippolyti, et tom. XXXIV. Hisp. sacr. pag. 89. In officio Mozarabico celebratur etiam festum S. Cypriani: sed alius recitatur hymnus ab hoc Prudentii diversus: et observatur jejunium dictum calendarum Novembrium tribus diebus ante festum S. Cypriani. Confer hymnum S. Hippolyti vers. 237.
Haec didicisse sat est Romae tibi: tu domum
4. Lybia, Africa, I.
5. Agit, disputat, loquitur, I. Vivit, Mar.
10. Actus, missus, I., Mar., Vat. A.
11. Novum, mirabilem, I.
12. Ut, quasi. —Ambrosius, divinus, fidelis, vel purus, I.
16. Opulentus, dives, I.—Exsecutor, assertor, Vat. B., Tractator, Mar., Expositor vel tractator, assertor, vel praedicator apostolicus, I.
19. Quo mage, ut magis. —Cruda, stulta. I.
[Col. 0572B] 21. Unus, Cyprianus. —Sinistris, malignis, magicis, I. Hic fallitur Prudentius aequivocatione nominis Cypriani: non enim iste Cyprianus, sed alius artibus magicis deditus erat. Sic etiam de Hippolyto aequivocatione nominis deceptus est, putans Romanum Hippolytum in haeresim lapsum, cum non ille, sed alius fuerit, Prag.
23. Cantamen, carmen. —Inire, scilicet consueverat, inibat, I.
24. Quo, ut. —Geniale, nuptiale; voluptuosum; naturale: hic pro nuptia (forte nuptiale ), I.
[Col. 0571C]4. Duplex basilica sub nomine Cypriani prope Carthaginem aedificata fuit: una, ubi martyrio coronatus est, de qua S. Augustinus serm. 310; altera ubi sacrum ejus corpus sepultum erat, in loco qui Mappalia dicebatur. S. Cypriani ossa postea translata sunt ad monasterium Compendiense, de qua translatione agit Ado Viennensis. Adisis Bollandianos die 14 Sept., et Ruinartium in praef. ad Acta S. Cypriani, qui de utraque basilica et de translatione disserit.
5. Vat. A., Alex., Egm., Pal., Hailsbr., Widm., supra, uterque Boher., Alt., illa superstes. Alii, sola.
[Col. 0571D] 6. Widm., sinit: melius sinet. Vat. B, Mar., ac pro et. In Rat. desideratur et, vel ac. Codex Cauchii, vigere mundo, non male.
7. Vat. B, scripturarum; supra, recte, litterarum.
8. Mar., Rat., legit: melius leget.
10. Ald., Hailsbr., auctus pro actus. De eloquentia Cypriani tam multa alii dixerunt, ut supervacaneum sit quidquam addere. Confer comment. ad vers. 16.
11. Linguam pro eloquentia sumi notum est. Vide comment. ad vers. 2 Romani, Elinguis oris.
12. Ald., Pal., Thuan., Alt., o liquor. Heinsius suspicatur quo liquor. Vat. B, Mar., Rat., duo Torr., Cauch., Bong., Widm. a manu prima, irrigat. Alii, imbuit.
13. Vat. A semper scribit penitrat.
16. Widm., opulenter; supra, opulentus. Barthius, lib. XLI, cap. 20, quaedam hujus hymni explicat, et exsecutor exponit explanator. Glossae veteres non sunt [Col. 0572B] contemnendae. In quodam Vat. Teolius invenit praedicator. Opulentus exsecutor est copiosus, eloquens [Col. 0572C] assertor. Lactantius, lib. V, cap. 1: Et siqui forte litteratorum se ad eam (sapientiam) contulerunt, defensioni ejus nos suffecerunt . . . Unus igitur praecipuus et clarus Cyprianus exstitit, quoniam et magnam sibi gloriam ex artis oratoriae professione quaesierat, et admodum multa conscripsit in suo genere miranda. Chamillardus non recte interpretatur hunc versum, Deerat aliquis, qui redigeret ad praxim Evangelium. Quamvis enim exsecutor apud veteres Latinos, Velleium, Suetonium is solum sit qui exsequitur, tamen aperta Prudentii mens est, deesse doctorem qui opulenta et locuplete facundia doceret orbem: quod ante Prudentium dixerat Lactantius.
17. In Vat. A videtur prius fuisse urbem, recentiori manu factum orbem.
20. Teolius putat timoris opus vocari Vetus Testamentum: sub quo Judaei saepius timore ducti legem exsequebantur. Giselinus ait intelligi posse eorum affectus quos suorum criminum poenitere incipit, [Col. 0572D] cum metu divini judicii et gehennae ad meliorem mentem revocantur, vel constantem sui abjectionem, vel sanctum et filiis dignum timorem Dei, qui sapientiae initium statuitur. Mihi non displicet interpretatio Chamillardi, qui opera salutis et scientiam mysteriorum hoc versu comprehendi innuit. Scilicet ut homines nossent cum timore et tremore salutem suam operari, et religionis mysteria intelligerent.
21. Mar., ditissimus, recte correctum doctissimus recenti manu.
23. Vat. B corrupte, contamen pro cantamen, quod vocari etiam solet cantus magicus, potentia carminum, murmur magicum. Genus autem incantationis valde usitatum erat e sepulcris manes excire. Lib. I in Symmach., vers. 96, Murmure nam magico tenues excire figuras, Atque sepulcrales scite incantare favillas.
24. Prag., Rat., quo genitale: melius geniale. Ald., jusso lueret: corrige jus solveret.
Incubat in Lybia sanguis, sed ubique lingua pollet:28. Oris, faciei. —Nitoris, habitus, I., Mar.
30. Compescitur, tondetur, I.
31. Modesta, modeste. —Loqui, loquebatur. —Quaerere, quaerebat, I.
32. Vivere, vivebat; penetrabat, I.
35. Gallienus, ejus filius, I.
36. Fatenti, Cypriano, I.
37. Terrigenum, gentilium, vel idolorum, I.
[Col. 0574B] 39. Quis, aliquis. —Ab egregiae, a Christianitate, I.
40. Neu, ne. —Pretium, mortem, martyrium, I.
41. Modo, tantum, tantummodo. —Conferat, computet, vel comparet, I.
44. Cursim, velociter, I.
45. Grave, scilicet est. —Quiete donat, dat requiem, I.
46. Necis, mortis. —Furoris, cruoris, martyrii, I.
[Col. 0573B]29. Vat. B, Mar., Rat., Gis., Weitz, severum. Alex., Urb., Vatt. P, Q, Rott., Noms., severam, quod placuit Heinsio et aliis. Eo alludit Ox., in quo severa. [Col. 0573C] Aldus male scribit saeveram.
30. Indicatur vetus consuetudo, cujus adhuc vestigia restant in nomine et ritu quo prima tonsura clericis confertur. Canon 44 concilii IV Carthaginensis praescribit: Clericus nec comam nutriat, nec barbam: ubi aliqui addunt radat, vel tondeat; alii id omittunt, ut canonis sensus sit, nec comam nec barbam nutriendam. In cod. canon. Eccles. Hisp. apud Lopezium, de cujus auctoritate nihil definio, canon 66: Non oportet clericos comam nutrire, et sic ministrare, sed attonso capite, patentibus auribus: et secundum Aaron talarem vestem induere, ut sint in habitu ordinato. Huc, opinor, spectat quod Marcellinus lib. XXII narrat, Diodorum quemdam Christianum ab ethnicis Alexandriae sub Juliano Apostata occisum, quod, dum aedificandae praeesset ecclesiae, cirros puerorum licentius detondebat, id quoque ad deorum cultum existimans pertinere. Consule Sirmondum in notis ad Sidonium pag. 52, ad verba Sidonii: Coma brevis, barba prolixa. In barba radenda vel promittenda varia [Col. 0573D] fuit consuetudo. In concilio Barcinonensi anno circiter 540 clerici barbam radere prohibentur; in concilio Cojacensi in Hispania anno 1050 presbyteri et diacones semper coronas apertas habere, et barbam radere jubentur.
32. Alex., Vivere justitiam Christi, penetrare dogma nostrum: quod Heiensius conjecerat; et Teolius addit probatiores Vatt. hoc ipsum confirmare. Sed Urb., Vat. P habent justitia, neque lectionem discrepantem ex Vatt. A, B, Prag., ac suo cod. notavit Mariettus. Vat. Q, Rat., Weitz., Gis. ad oram, vivere justitiae Christi. Ald., Hailsbr., Ox., Alt., Rott., tres Torr., vivere justitia Christi. In Egm., ubere justitiam bibere Christi. Thuan., bibere justitiam Christi. Gis. edidit justitiam bibere Christi. Heinsius suspicabatur justitiam imbibere Christi; sed vertus putat vivere justitiam Christi, hoc est, legem divinam vita et moribus exprimere, ut Cath. 2, vers. 33, vivere severum. [Col. 0574B] Apud Tertullianum vivere mortem, apud Paulinum vivere pabula mortis, apud Juvenalem vivere bacchanalia, apud Solinum vivere hominem. Ald., [Col. 0574C] Gis., et plures scripti habent et post Christi; Alex., Weitz., Mar., Rat. et alii omittunt. In Bong. nostrorum est contra metrum pro nostrum.
34. Sedes episcopi in sacratiori bematis seu sanctuarii parte altior erat caeteris sedibus presbyterorum. Gregorius Nazianzenus carm. Insomnii de Anastasiae templo: Sede alta haud alta consistere mente videbar: Nam neque per somnum mente superbus eram. Presbyterique graves sellis utrinque sedebant Demissis, aetas lecta, ducesque gregis. Vestibus in niveis astabat turba ministra, Splendorem referens agminis angelici.
35. Ald. scribit Galienus. Imperavit Gallienus ab anno Christi 254 septem circiter annos cum patre Valeriano, deinde solus. Similis phrasis in Eulalia vers. 81, Maximianus opum dominus.
36. Ald., male, poena capitis dominum fatenti. Weitz., Vat. A, capiti, quod etiam exstat in Prag. et Rat. cum glossa omni; ut poena constituta sit capiti fatenti Deum. Sed proba est lectio poenam capitis.
[Col. 0574D] 37. Sacrari, coli, ut in Romano vers. 912, Cogi ad sacrandum. Idola vocat spurcissima millia terrigenum, ut alibi sordes et spurcum Jovem.
40. Ald., qui sumere; lege quis.
41. Ald., Alt., Oxon., Thuan., Heins., Sich., Vatt. A, P, Alex., Urb., conferas. Vat. B, Q, Mar., Prag., Rat., Weitz., Gis., conferat. Concinnius est conferas. Sententia Apostoli est ad Rom. VIII, 18. Cyprianus ipse, lib. III ad Quirin., cap. 17: Minora esse quae in saeculo patimur, quam sit praemium quod promissum est.
44. Aldus edidit volucri tempore: correxit volucri dat tempore; sed legendum volucri cum tempore. In nonnullis vulg., nam tempore pro cum.
45. Widm., Bong., Vatt. B, Q, Mar., Prag., Rat., quietem. Metrum poscit quiete.
46. Widm. a prima manu, Iso, Mar. ad oram, Rat. supra, furoris pro cruoris, quod postremum unice verum est.
Luxuriae rabiem tantae cohibet repente Christus,47. Dicare, offerre, I.
49. His, scilicet dictis. —Virum, virorum. —Calefacta, amore Christi accensa, I.
[Col. 0575C] 50. Proconsule, proconsul est qui vice consulis judicat, sicut vicarius, qui vice comitis judicat, I.
52. Abdicata, a luce separata, vel semota. Semota. —Soli, luci, I.
53. Specubus, speluncis, I.
54. Supremi, altissimi, summi. Supremus, quando venit a supremo, significat ultimum; quando a supra praepositione, vel adverbio, primum, I.
58. Tinctum, fucatum, I.
[Col. 0576B] 61. Si luteum, si quid est. —Charismate, gratia Spiritus sancti, gratia vel dono. —Expiasti, purgasti, I.
62. Vise, visita, invise, I.
[Col. 0576C] 64. Liceat, licitum sit, I.
65. Nequa, aliqua, I.
67. Iners, infidelis, I.
68. Titubetve, scilicet in fide sua, I.
70. Permoverat, ad hoc quod petebat, I.
71. Acrioris, firmioris, I.
73. Discrimine, discrimen hic pro periculo; alias pro separatione, I.
75. Rapi, ut rapiantur, I.
[Col. 0575C]47. Teolius, mendose et contra metrum, seque gladio caput submittere. Prag., sanguine: retine sanguinem.
48. Ald., non bene, quis pro qui.
49. Pal., is ubi corda. Alii, bis.
51. Vat. A., Egm., Rott., Pal., Bong., Sich., Gis., altius. Weitz., Ald. et plerique scripti, abditis.
[Col. 0575D] 52. Vatt. A, B, mendose, abdita soli pro abdicata soli.
54. Vat. B, Mar. a prisca manu, Rat., Prag., Widm., Bong., Teol., utraque manu. Elegantius alii utramque manum. Vat. B, Mar. in contextu, Prag., Rat., perperam, invocabat summi. Alex., invocat summi; secunda manu, supremi, quod verum est: nam aliud rationi metricae repugnat. Rott., invocat superni.
55. Ald., Vat. P, Widm., supra, Egm. a manu prima, Gis. ad oram, Christi decus. Vat. Q, depravate, Christi decet. Vat. B, Mar., Widm., Christe Deus. Plerique, genitor Christi, Deus, et. Weitzius cum Bong., Christus Deus. Ita etiam Sichardus.
56. Barthius, lib. cit. XLI, cap. 20, vellet Christiparens hominis, ob alteram, inquit, generationem. Sed cum sequatur quem diligis, et vetas perire, retinendum est Christe, parens hominis. Ep. II Petri, III, 9, Nolens aliquos perire.
57. Ald. mendose, quae pro quem.
[Col. 0576C] 59. In editione Teolii error est jamque tuus; et in Prag. fit pro fio.
60. Ald., Alex., Vat. Q, at novus. Alii, et novus ex veteri.
61. Vat. B mendose, chrismate, ut chrismate in quibusdam vulgatis. Rat. scribit carismate. Widm. supra, Pal., Alex., Vat. P, Ox., tres Torrent., Rott., [Col. 0576D] corpus; plerique, pectus.
63. Prag., eripe carcereo de corpore.
64. HANC ANIMAM, ait Barthius loc. cit., sponte offerentis magnanima vox: quod multis Virgilianis exemplis probat, ut I Aen., Non potuisse, tuaque animam hanc effundere dextra; III Aen., Vos potius quocunque animam hanc absumite letho.
66. Postrema in invidia producitur ratione solius incisi.
68. Vat. A, Mar. a prima manu, Rat., titubetne, non recte, quod in Egm., Pal., Bong. invenit Weitzius; sive malis legere titubet nequis tuorum. Ex Ald. et Hailsb. citat Weitz. titubetque nequis; sed Aldus meus habet titubetque quis. Alii titubetve. Heinsius cum Oxon., Rott., tribus Torr., neu cadat pro ne cadat.
69. Ald. mendose, incolumen. Apud Adonem: Et cum duceretur, populus fratrum plangens dicebat: Et nos cum eo decollemur: quod ex Actis petitum est.
73. Egm., Hailsbr., at: lege ad.
Seque caput gladio submittere, sanguinem dicare:77. Prope, juxta. —Margines, fines. —Refertam, repletam, I.
79. Mortifer, ex odore calcis mortuus est Hadrianus imperator, Vat. A.
87. Candida massa, id est trecenti martyres massa Cypriani dicuntur, I.
[Col. 0578B] 88. Thascius, Cyprianus a loco, I. Cyprianus a loco sic dictus, Vat. A, Mar.
89. Indomiti furori, contra indomitum furorem. —Eminus, elonge, I.
90. Jussus, interrogatus, Mar.
92. Ille, imperator ad haec ait, I.
[Col. 0577B]76. Jure hi versus, quibus graphice tercentum martyrum triumphus describitur, lectissimi visi sunt Sagittario, cap. 10, ubi agit de martyrum constantia in igne.
78. Gis. ad oram, et vetus codex in editione Weitziana apud cl. praesulem Reggium, exit pro ardet.
79. Flatum calcis mortiferum vocat ex odore, quia aura calcis etiam conclavibus tectorio inductis solet esse lethalis, ut accidit Joviniano. Ita Barthius et glossae, ubi Hadrianus pro Joviniano ponitur.
80. Egm. scribit stitisse.
[Col. 0577C] 81. Rat. a secunda manu, salis ut micam. Egm., Gis., Heins., aut suis. Weitz., Ald. cum aliis, et suis. Legesis vers. 112 Eulaliae: Si modicum salis eminulis; et ibid. vers. 29, Thura cremare, jecur pecudis.
82. Ald., sponte ruerent. Mar., corruerent; supra cum plerisque, sponte irruerent. Haec historia ita ab Adone refertur: Nono cal. Septembris apud Carthaginem natalis sanctorum martyrum massae candidae qui passi sunt tempore Valeriani et Gallieni. Ferunt enim, inter alia supplicia tunc a praeside clibanum calcis accensum, et in ora illius prunas cum thure exhibitas, et dixisse praesidem Christianis: Eliyite e duobus unum, aut thura super his carbonibus offerte Jovi, aut in calcem demergimini. Tunc trecenti viri fide armati se ictu rapidissimo, Christum Dei Filium Deum fatentes, jecerunt in ignem, et inter vapores calcis pulverei sunt demersi. De eisdem martyribus agitur in martyrologiis Romano, Bedae, et Usuardi. Ruinartius in praefat. ad Acta S. Cypriani verius putat hos martyres Uticae fuisse passos, quamvis martyrologia [Col. 0577D] quibus favere videtur Prudentius, prope Carthaginem eos martyrium consummasse narrent. Auctor sermonis 317 Append. Augustin. eosdem gladio percussos affirmat. Sed Prudentii aliorumque auctoritas longe praevalet.
83. Vat. A., prosiliere.
84. Barthius acutum dicit, quod calcem instar aquae suffocantem Prudentius aridum liquorem vocet. Et lib. LVI, cap. 12, confert hoc ipsum cum versu 78, ubi calx viva eleganter niveus pulvis dicitur.
86. Vat. B, Mar., Prag., candor venit ad superna mentis. Rat., candor venit ad superna mentes. In Prag., Mar., vehit, pro diversa scriptura; in Rat., vehit factum ex venit. Vat. Q, vehit ad superna mentis. Hailsbr., vehat. Egm. apud Weitzium, ardos vetat superna; apud Heinsium idem Egm. a manu secunda, ardor vehit. In Alex. desideratur ad, quod in Vat. A additum est recentiori manu.
[Col. 0578B] 87. Barthius suspicatur hunc versum ab aliquo monacho intrusum. Et cupiam, inquit, doceri quid sibi velit, aut quid isthic sit loci? Verum et locus idoneus illi est, et massae candidae nomenclatura ab antiquis non ignorata opportune eo exprimitur. S. Augustinus in honorem horum martyrum sermonem 306, al. 112 de Diversis, habuit, ubi ait: Massa enim dicta est de numeri multitudine; candida de causae fulgore. Et serm. 311 appellat etiam massam candidam Uticensem. De numero eorum tract. in psalm. XLIX ait fuisse plus quam cenum quinquaginta tres martyres. [Col. 0578C] Plerique trecentos numerant. In Actis innumerabilium martyrum Caesaraugustanorum mentio etiam occurrit massae candidae, ut ad hymnum octodecim martyrum Caesaraugust. adverti.
88. Cauchius volebat ob fidem suorum; sed probum est ob diem. Valerius Flaccus, Dies simul et suus admonet omnes. Tale et illud est, Hic meus est, dixere, dies. De praenomine Thascius vide notas Pamelii ad epist. 69: Cyprianus, qui et Thascius, Florentio, cui et Papiano, fratri salutem. Dubitant aliqui Tatius an Thascius scribendum sit. Pro Thascius facit, quod in Tatius prima corripitur. In glossis Cyprianum Thascium a loco dictum affirmatur. Adhaeret hymnus Breviarii Mozarabici: Urbis magister Tasciae. Verum libentius legam: Orbis magister Thascie, in vocativo, ut egregie.
90. Ald., Dogmatis, atque loci jussus genus edere: Christianus, inquit. Longior est versus uno pede; itaque in Mar., Vat. B, Rat., Alt., Fabr., Gis. prima [Col. 0578D] ed., Widm., Bong., abest vox edere: sed carminis ratio non constat. In Urb. abest vox jussus; sed sententiae deest hoc verbum, aut aliud simile. In Oxon., tribus Torr., Dogmatis, atque loci jussus genus edere Cyprianus, omisso inquit. In Rott., jussus genus Cyprianus, inquit. Giselinus e pervetusto codice et Daventriensi editione restituit Edere jussus erat, quid viveret: Unicultor, inquit; quod secutus est Weitz., Heins. et alii; et exstat in Egm., Pal., Alex., Vatt. A, P, Q, Alt., ubi hic versus alteri Dogmatis subjungitur, in Rat. ad marg. recenti manu. Eo respicit Thuan., Tradere jussus erat quid viveret: Unicultor, inquit. Teolius Aldo attribuit Cyprianus, inquit, sed mihi Aldus exhibet Christianus, inquit.
91. Ald., Alex., Thuan., trado pro servo. Vat. P, mendose, tradere.
92. Vetus codex in Weitziana editione apud cl. praesulem Reggium non male, sat, ait, jam criminis.
Fama refert, foveam campi in medio patere jussam,93. Fulmen, potestatem. —Expedite, proferte, evaginate, I.
[Col. 0580B] 97. Cultior, pulchrior,
103. Imbuit, edocet, I.
[Col. 0579B]94. Egm., Pal., Fab., Vat. P, Gis., carnificis gladio. Ald., Weitz., Heins. cum plerisque scriptis, carnifices; gladio. Sagittarius cap. 7 de Cruciat. plures laudat Patres qui Cyprianum gladio occisum tradunt: ubi expendit formulam qua judices utebantur in reis manui carnificis tradendis, Gladio animadverti placet, aut gladio feriatur.
95. Ado ex Actis: Et his dictis, decretum ex tabella recitavit. Thascium Cyprianum gladio animadverti placet. S. Cyprianus hoc audiens, dixit: Deo gratias ago. [Col. 0579C] Eadem formula exstat in Augustini sermone de S. Cypriano; ac multis confirmat Sagittarius cap. 7 de Cruciat., martyres, audita capitali sententia, solitos fuisse dicere: Deo gratias. Apud Ruinartinm in actis S. Crispinae: Crispina respondit: Christo laudes ago, etc.
96. Editio Parmensis mendose contra metrum et sententiam, abire Christum pro abire virum. Ald., Egm., Pal., Urb., Vatt. P, Q, Heins. et alii, abire virum, non male. Alex., abirae, corrupte.
97. Vat. B, Mar., Prag., Rat., Weitz., Widm. a prima manu, dogma. Alex., Urb., Vatt. A, P, Q, Heinsiani, docta, quod Heinsio concinnius videtur.
99. Heinsius boni tantum mallet, si per libros liceret. Vide Baronium tom. II Annal. ad ann. 265, qui hoc utitur elogio ad scripta Cypriani commendandam Prudentius videtur legisse Gregorii Nazianzeni verba: Neque enim Carthaginensi tantum Ecclesiae, nec Africae, ab eo et propter eum etiamnum clarae et celebri, praeficitur, verum etiam occiduis omnibus regionibus, ac prope etiam orientali omni, atque australi et septentrionali [Col. 0579D] orae, quocunque illius fama et admiratio pervagata est. Sic Cyprianus noster efficitur.
101. Barthius prophetare verbum aptum esse ait ad exprimenda dona Spiritus sancti, quae a Paulo apostolo memorantur, nec Latinis ut accedat indignum: quo etiam utuntur Hieronymus, Adamannus Scotus, Julianus lib. I contra Judaeos, et alii. Ante hos usus est Juvencus lib. IV, Christe, prophetabis, cujus te palma cecidit. Addit Barthius hunc Prudentii versum attentiore speculatione dignum esse: plurimum enim ecclesiasticae Latinitatis habet. Disserere est persuadere, vel argumentis uti. Eloqui eleganter loqui. Tractare episcopale verbum est, quorum sermones tractatus peculiariter vocantur. Docet ad nationes pertinet, instruit ad discipulos, ut habemus Eucherii libros Instructionum, etc.
102. Ald., Vat. Q, exitusque. Alex., exitque: lege exit usque.
103. Chamillardus cum interrogationis puncto Gallos fovet? Crediderim esse mendum.
[Col. 0580B] 104. Plerique, Hesperiam hic intelligunt Italiam, et Iberos Hispanos. Auctor hymni S. Cypriani in Breviario Mozarabico, qui, ut puto, hunc Prudentii hymnum legerat, sic ait: Ditans cruore Africam Verbo docens Hesperiam, ubi Hispaniam certo intelligit. Vide vers. 3, supra.
106. Ald., Urb., illic pro illinc. Vat. A, male, patronis. In Vat, B et Mar. sequitur passio SS. apostolorum Petri et Pauli, quem ordinem in sua editione tenuit Weitzius.
[Col. 0580C] In Vat. A et Weitz. est inscriptio quam exhibui. In Aldo, Passio Agnetis martyris. In Heinsio, Passio Agnetis virginis. In Ambr., Incipit passio Agnes. In Thuan., Passio Agnes. Parrh., Passio beatae Agnetis. Alex., Finit passio SS. XVIII, Incipit passio Agnes. In Vat. B ponitur post passionem martyrum Caesaraugustanorum, ut in Mar. et Weitz. In Vat. A hi versus junguntur bini et bini; in Mar. terni et terni. S. Agnetem maximis laudibus celebrarunt S. Ambrosius, S. Augustinus, S. Hieronymus, S. Damasus, S. Martinus apud Severum Sulpicium, S. Maximus episcopus Taurinensis, S. Gregorius Magnus, martyrologia Latina, menaea Graeca, de quibus vide Bollandianos et Ruinartium. In Breviario Mozarabico legitur hymnus Prudentii, sed multis in locis depravatus. In Hymnario Ven. Thomasii exstat hymnus in honorem S. Agnetis a S. Ambrosio compositus. Hildebertus martyrium illius descripsit versu elegiaco. Poema vetus de eadem edidit Barthius lib. XXXI, cap. 13 Advers. Nonnulli putant martyrium B. Agnen subiisse circa [Col. 0580D] annum 310, cum praefectus Urbis esset Symphronius, vel Symphorianus, vel Sempronius, de quo vide Corsinum de Praefect. Urbis, Ruinartius explodit Acta vulgata, et Ambrosio ascripta, ubi dicitur eamdem virginem in ignem praecipitatam, Aspasio vicario jubente, sub Valeriano et Gallieno; et verosimilius censet martyrium contigisse anno circiter 304.
1. Vat. A, Breviar. Moz., Oxon., Cell., Cham., Agnae. Ald., Heins., Weitz., Agnes, cum plerisque scriptis. Gis., Agnis, quod Stephanus Claverius volebat, et exstat in cod. S. Michaelis apud Ruinartium. Ego non dubito quin quolibet ex his modis dici possit Agnae ab Agna, ae, ut allusio sit in nomine, et ad originem Graecam, qua castitas virginis designatur. Agnes ab Agne, es, ut grammatice, es; Agnis ab Agnes, is; Agnetis ab Agnes, etis. In antiquis inscriptionibus reperitur Hagnes, cum aspiratione, et ita scribi debere, si origo Graeca attenderetur, nonnulli opinantur; sed aliud jubet usus, quem penes arbitrium est, et jus, et norma loquendi, nec minus scribendi. Et [Col. 0581B] fortasse hic usus coepit cum in aliis vocibus aspiratio omittebatur, ut in ymnus, Ippolytus, et similibus. In Vat. Q et Egm. mendum est Agnen, ut in Aldo Romuli. Barthius, lib. IV, cap. 13 Advers., advertit, Romulea in domo dici pro Romae, ut apud Horatium, domus Albuneae resonantis pro fonte nymphae Albuneae, et ex emendatione ejusdem Barthii, Nec domus exsilii Plutonia. Itaque etsi concedendum sit ex aliis monumentis S. Agnetem fuisse Romae natam, tamen ex hymno Prudentii id non colligitur; multo vero minus Roma tanquam illius patria in hoc hymno praedicatur, cum solum affirmetur Romae esse sepulcrum Agnetis. Correctionem vero Barthii in Horatii versu exilii pro exilis, non facile admittent qui curiose observarunt Horatium hujusmodi patrios casus semper unico i extulisse, ut favoni.
Thascius: ipse Jovis fulmen negat. Expedite ferrum,
3. Condita, sepulta, abscondita, I.
4. Quiritium, Romanorum. Quirites dicebantur Romani a Quirino, id est Romulo, qui semper hasta utebatur; nam quiris lingua Sabinorum hasta dicitur, I.
6. Supplices, humiles, I.
8. Virginal, locus in quo devirginantur virgines, I. [Col. 0582A] Virginitas, Prag.
9. Liberae, gloriosae, I.
13. Renisam, resistentem, I.
16. Illice, decipiente, I.
18. Pertinax, dura, I.
[Col. 0581B]3. Peveratus ait poetam meminisse turrium quarum nomen adhuc viget, et sanguineas turres Romani indigitant fortasse a gladiatorum sanguine. Addit sepulcrum S. Agnetis nunc esse ubi quondam circus [Col. 0581C] agonalis erat, et Ciceronem turres istas orat. 3 in Catil. memorasse: Profecto memoria tenetis, Cotta et Torquato coss., complures in Capitolio turres de coelo esse percussas. Verum haec explanatione et correctione indigent. Romae prope circum agonalem exstat locus Tor sanguigna, Turris sanguinea nuncupatus. Hic locus a Capitolio longe distat. Alia similia sunt nomina Romae a turribus dicta, ut Tor di specchio, Tor di Nona, et in agro Romano 45 loca enumerat Eschinardus quibus a turri nomen est inditum. In circo agonali, nunc Piazza Navona, celebris ecclesia est S. Agnetis, quae locus lupanaris creditur fuisse ubi Agnes prostituta fuit. Sepulcrum ejus visitur in alia ecclesia sub ipsius nomine in via Nomentana non longe ab Urbe. De hac ecclesia intelligo Prudentium: quae quidem posita est in conspectu turrium et palatiorum Romae. Domus altae turres a poetis vocantur: hinc urbes turrigerae, turrita moenia. Notat vero Peveratus S. Agnetem in via Nomentana a parentibus sepultam, [Col. 0581D] ubi coemeterium Agnetis dictum: puellas Romanas hanc basilicam frequentasse: duos agnos candidos duci solitos ad aram, ut benedicerentur, ex quorum vellere creditur texta fuisse pallia novi pontificis: fortasse Christianos hunc morem invexisse, ut alium superstitiosum abolerent cujus meminit Festus verbo ALBOGALERUS, qui erat pileus ex hostia alba Jovi caesa factus, cui affigebatur apex virgulae oleaginae. Hoc albogalero flamines diales, id est sacerdotes Jovis utebantur. Caeterum vera historia haec est, quod pallium archiepiscopale conficitur e lana agnorum candidorum, qui a canonicis regularibus Sancti Salvatoris nuncupatis, in die festo S. Agnetis, in ejus ecclesia via Nomentana pro canone (duo quotannis) basilicae Lateranensi contribuuntur. Hos benedicit summus pontifex, et sanctimonialium alicui monasterio arbitratu suo nutriendos mittit. Plura de [Col. 0582B] pallio et de hac consuetudine vide apud Macrum in Hierolex., et doctissimum Zachariam in Onomastico rituali selecto.
5. In universa Ecclesia celeberrimum erat nomen S. Agnetis, de qua Hieronymus epist. 8 ad Demetriadem, et ex eo martyrologium Romanum: Omnium gentium litteris atque linguis praecipue in ecclesiis Agnes vita laudata est, quae et aetatem vicit, et tyrannum, et titulum castitatis martyrio consecravit.
6. Gregorius de Valentia, Comment. theolog., disp. 6, quaest. 2, punct. 7, valide confirmat sanctos in coelo Deum nobis precantibus reddere propitium ex miraculis, et gratiis quas obtinent, et hos Prudentii versus similesque alios Paulini in medium profert.
7. Hic accipi videtur corona non tam pro praemio quam pro ipso martyrio et virginitate. Hanc distinctionem explicat Paschalius lib. I de Coronis, cap. 6.
8. In nonnullis vulg., mendose, virginali pro virginal. Barthius, lib. XXVI, cap. 12, elegantissime id dictum [Col. 0582C] affirmat. Quam vocem, inquit, pessime interpretati sunt, Iso pro loco ubi feminae devirginantur, et Georgius Fabricius pro eo ubi virgines versantur. Prudentius posuit pro parte verenda virginei corporis, uti Solinus, Apuleius, et ex correctione Barthii glossae Isidori. In Macri Hierolexico virginal exponitur virginitas, et ex sententia Caroli Widmani lupanar, omnino male. Giselinus explicat ὑμὴν, seu virgineum vinculum, de quo Joannes Wyerus medicus. Ausus est, addit Giselinus, Prudentius, quod Augustinus atque alii efferunt in plurali numero, efferre in singulari, quomodo antea nomen altar. Idem Giselinus plane rejicit ut spurium, neque cum sequentibus cohaerens Intactum ab omni crimine corpus est, quod in quibusdam legerat, sed aliena manu, ut videbatur, scriptum. Quod autem Giselinus virginal tanquam Prudentii proprium in singulari notat, facile refellitur auctoritate Apuleii, Solini et aliorum. Apuleius ut Metam. etiam dixit feminal.
[Col. 0582D] 10. Brev. Moz., maritali: lege jugali. Vat. B, Mar. a prima manu, Rat. in contextu, habitam, minus bene, pro habilem. Rat., supra, habilem, vel aptam, quod postremum est glossa.
12. Rat. recentiori manu pro impiis habet improbis. Brev. Moz., impii.
13. Rat. recentiori manu, quo minus impiis. Retine idolis.
14. Vat. B, contra metrum, addita. In Rat. corrector idem ineptus, addicta sacris, ut sit impiis addicta sacris.
15. Breviar. Moz., binis, pro multis.
16. Parrhasius, mendose, judices. Brev. Moz., illicis: melius illice. Non solum in epistola pseudo-Ambrosii, sed etiam a S. Maximo Taurinensi narratur, a filio praefecti Agnen in uxorem expetitam. Hinc judex illam illecebris tentabat.
Conspectu in ipso condita turrium19. Excruciatibus, poenis, I.
21. Trux, severus. I.
22. Subactis, superatis, I.
24. Dicatae, scilicet Deo, I.
25. Lupanar, dicitur a lupis, id est, meretricibus; quia sicut lupi devorant praedam, sic illae avidissime devorant amatores suos. —Trudere, pro trudi, I.
26. Applicat, inclinat, I.
28. Temnere, despicere, I.
29. Irruat, cum impetu veniat, I.
30. Mancipium, mancipium, quasi manu captum, I.
[Col. 0584B] 32. Aureum, nobilem, I.
35. Integritatis, virginitatis, I.
36. Impiabis, maculabis, I.
38. Publicitus, publice, manifeste, I.
39. Flexu, in plateae, in via; in biviis. —Sistere, praesentare, I.
40. Frequentia, multitudo, I.
42. Verendum, pudibundum, Rat.
43. Forte, casu. —Procaciter, irreverenter, luxuriose, I.
44. Os, faciem, I.
[Col. 0583B]19. In quibusdam vulg., exercitatibus: in aliis excruciantibus. Corrigendum omnino est excruciatibus.
21. Brev. Moz., tunc atrox tyrannus: lege tum trux.
23. Nonnulli vulg., aut pudor, non recte. Breviar. Moz., corrupte, at pudor ejus Dicatae virginitatis impetendus est.
[Col. 0583C] 24. Prag., clarus: lege carus. Parrhasius, minus bene, dicatae virginitati erit. Olim virgines Christianas a teneris annis virginitatem Deo consecrasse, tum ex hoc hymno, tum ex aliis monumentis liquido patet. Tertullianus egregie Apologet. cap. 50: Proxime ad lenonem damnando Christianam potius quam ad leonem, confessi estis, labem pudicitiae apud nos atrociorem omni poena et omni morte reputari.
25. In hoc lupanari erectam nunc S. Agnetis esse ecclesiam, dixi ad vers. 3. Cl. Cancellierius in suo opere de Sacello pontificio, pag. 132, pollicetur aliud ita inscriptum: Descrizione del circo agonale, e della chiesa di S. Agnese ivi eretta con un appendice di documenti degli Atti del martirio, e delle omilie de' SS. Padri in onore della medesima V. e M.
26. In Mar. desideratur est. Fabr., Gis., Prag., Rat., Brev. Moz., applicet, et vers. seq. roget. Plerique cum aldo, applicat, rogat. Ethnici deorum suorum statuas amplexari et osculari solebant.
27. Weitzius mendum Egmondani exprimere voluit [Col. 0583D] Menerva. Idem Weitzius Fabricio et Giselino affingit regit, in quibus est roget pro rogat.
29. Vatt. B, P, Weitz., Gis., Torn., irruat. Parrhasius, Brev. Moz., Alex. a prima manu, Cham., irruet. Plurimi alii habent irruit cum Aldo.
30. Eadem occurrit varietas petat, petet, et petit.
36. Brev. Moz., corrupte, Ferro, impia soboles, potes servire.
38. Ambr., jubent: melius jubet. Innuitur mos, quem pseudo-Ambrosius explicat: Adhaec insanus judex jussit eam exspoliari, et nudam ad lupanar duci sub voce praeconis dicentis: Agnetem sacrilegam virginem, diis blasphemiam inferentem, scortum lupanaribus datam. Vide ep. 1 inter segregatas a Maurinis.
39. Burmannus secundus in Addend. ad Claud., pag. 1012, e duobus antiquis libris Leodiensibus legit fluxu in plateae, et interpretatur confluxum populi per plateas. Vide Gronov. ad Liv., pag. 343. In Mar. et Rat. [Col. 0584B] ex flexus factum flexu. Prag., Vat. Q, male flexus in plateae. Ald., vetus codex in editione Weitz. apud cl. praesulem Reggium, flexu in plateas. Brev., Moz., flexam in plateas. Verior lectio flexu in plateae. Iso interpretatur in bivio, in quo lupanaria construi mos erat. Miratur Peveratus cur non dixerit flexu in theatri: siquidem fornices illi erant in circo agonali. Constat [Col. 0584C] publica scorta in fornicibus spectaculorum manere consuevisse. S. Cyprianus, sive quis alius vetus scriptor, lib. de Spectac.: Si rursum perrogem, quo ad illud spectaculum itinere pervenerit, confitebitur per lupanarium, per prostitutarum nuda corpora . . . . . qui festinans ad spectaculum, dimissus et adhuc gerens secum, ut assolet, eucharistiam inter corpora obscena meretricum tulit. Cum autem postea occurrat etiam plateae vers. 49, retinendum est flexu in plateae; et, ut ego puto, flexus plateae solum indicat angiportum, aut vicum angustum et flexuosum, ad quem e platea ingressus esset. Petronius de Lupanari: Per anfractus deinde obscurissimos egressus in hunc locum me perduxit.
40. Vat. B. Mar., stantum, minus bene; Hailsbr., male, statum. Verbum proprium est stare de feminis prostitutis, quae ante fornices quaestus gratia stabant. Hinc meritorium ipsum stabulum dicebatur, et a Tertulliano appellatur lib. II ad Uxorem consistorium libidinum publicarum: ipsae meretrices prostitutae, et [Col. 0584D] prostibula audiebant. Horatius. sat. 1, Nullam nisi olenti in fornice stantem. In II Controvers. Senecae, Meretrix vocata es, in communi loco stetisti.
41. Vat. A, Egm., Pal., adversa; alii, aversa, quod retinendum est.
42. Peveratus exponit, hoc est templum. Ita quidem ait Damasus in versibus quos post hymnum proferam; sed alia explicatione opus est. Barthius notat lib. VIII, cap. 19, locos mulierum in libris medicorum genitalia membra designare, uti etiam saepe apud Columellam. Quod autem cap. 5 lib. cit. ex hoc loco infert, quod dum publicitus nudae mulieres prostabant (sive Christianae, sive aliae), avertebant oculos qui aderant, morum pristinorum reverentia, non puto universe verum: nam id in Agnete veluti ex peculiari Dei providentia narratur. Quod de locis mulierum dicit, graviori Lucretii testimonio posset confirmari. Vide Gifanii indicem in LOCA et LOCI.
Corpusque duris excruciatibus46. En ales, ecce velox, I.
50. Tollunt, elevant. —Sodales. Sodales dicuntur, quasi simul edales, id est, simul manducantes, I.
51. Exsequialibus, qui in exsequiis conveniunt, I.
54. Quod, eo quod, I.
60. Innovatum, scilicet referunt. —Visibus integris, virginitatis custodia, I.
61. Gradum, miraculum, I.
[Col. 0586B] 63. Ascensus, martyrii gradus, I.
65. Astringe, evagina. —Exere, perfice, profer, et exerce, I.
70. Vesanus, transvectus a sanitate, I.
72. Ephebus, juvenis, imberbis. —Tinctus aromate, unctus unguento, I.
73. Funere, morte, luctu, I.
74. Hic, hic, talis, I.
[Col. 0585B]45. Ald. male, exspectare formam; nec melius vetus codex in editione Weitziana, formam exspectare; aut Torn., exspectans formam; aut Latinius, despectas formam. Dicit lumine lubrico, ut in hymn. 2 Cath., vers. 103, Oculive peccent lubrici. Cicero, lib. II de Nat. deor., Sed lubricos oculos fecit (natura) et mobiles.
[Col. 0585C] 46. Breviar. Moz. depravate, gehennalis ignis flaminis in modum. Angelum sub alitis specie vibratum intelligi posse, censet Ruinartius, Certe Agneti aderat angelus qui ejus virginitatem defenderet: sed nihil prohibet ignem volucrem, sive celerem (non avem) de coelo missum, qui oculos impudici juvenis perstringeret. Ita enim ego hunc locum accipio; et haec explicatio confirmatur vers. 48, Caecus corusco lumine corruit: nam lumen coruscum est hic ipse ignis ales et ardens quo caecus corruit juvenis. Juvenis, inquam: etenim filium hunc fuisse praefecti Urbis Acta docent, et vers. 29 ait judex: Omnis juventus irruat, etc.
50. Imitatio Virgilii lib. V, Ast illum fidi aequales genua aegra trahentem, etc.
52. Videtur e lupanari virgo extracta, ut per vias duceretur; vel ibat triumphans ponitur pro triumphabat.
54. Vat. B, pericli: emenda periculi.
55. Prag., ne violabile, et supra glossa ne pro non. [Col. 0585D] Melius nec.
56. Brev., Moz. aspecta: lege experta.
57. Vat. A, precem pro preces. Alii retulerint, alii rettulerint scribunt: utrisque sua adest ratio, Precibus S. Agnetis hunc juvenem ad vitam revocatum narratur etiam in sermone 48 inter sermones S. Ambrosio ascriptos, quem e tribus mss. Maurini ediderunt.
59. Ald., Brev. Moz., tum invenit. Legendum tum juveni.
60. Brev. Moz., usibus. Cauchii codex jussibus, unde ille conjiciebat sensibus. Sed bene est visibus. Glossa non placet.
61. Brev. Moz. ita distinguit, usibus integris Primum; sed Agnes, non probe.
63. Sich., Vatt. A, Q, Alex., Prag., Rat., Weitz. cum suis, Gall. cum Torn., editione Parisiensi Biblioth. Patrum, ms. S. Michaelis apud Ruinartium, [Col. 0586B] mox alius datur Ascensus: iram nam furor incitat, Heinsius nullam lectionis varietatem advertit, sed Giselinum secutus, edidit mox alius datur. Accensus iram nam furor incitat, quod tenent Ald., Parrhasius, Vatt. B, P, Urb., recentiores: quanquam Teolio altera lectio magis videtur arridere. Nonnulli tradunt [Col. 0586C] Symphorianum, ne in odium Romanorum incurreret, substituisse alium judicem Aspasium nomine, qui virginem Agnetem primum igni tradi, tum igne illaesam gladio percuti jussit. In comment. ad 1 hymn. Perist., vers. 93, quaestionem agitavi, cur martyres alia tormenta interdum superarent, gladio vero vix unquam cederent. Postea vidi dissertationem Baruffaldi: Del colpo di spada, o di qualunque ferro tagliente, non mai vano, o fallace nel decapitare, o dar la morte ai martiri di Christo, tom. III Nov. Collect. Calogeran. Venet. 1757. Baruffaldus iisdem rationibus quaestionem resolvit. Nam quod addit, ictum gladii insuperabilem fuisse, quia Deus martyrium hoc mortis genere complere, et per ictum gladii martyres coronare decreverat, hoc ipsum est, quod quaeritur, cur Deus id potius quam aliud decreverit. Negat praeterea Baruffaldus gladium martyribus unquam cessisse, ac veteres historias quibus id affirmatur, aut in dubium revocat, aut sine miraculo rem evenisse contendit.
[Col. 0586D] 65. Vat. B, Mar., Rat., Weitz., astringe ferrum. Rott., Thuan., Ald., Brev. Moz., Alex., Vat. Q, stringe. Ita in Vat. P, sed deest prima littera. Heinsius restituit i, stringe cum Ambr., tribus Torr., Cauchiano. Adhaeret Vat. A., et in Vat. B videtur id indicari ad oram. Parrhasius olim jam ediderat i, stringe, sed mendose illico miles exsequere. Urb. habet jam stringe, quod fuit a Giselino editum. Vide comment. ad vers. 199 hymn. 11 Cath.
72. Weitz. cum Widm. scribit ephebus. In Egm., Hailsbr., efybus. Chamillardus existimabat aromata tantum plurale apud Latinos reperiri, quamvis apud Graecos etiam in singulari dicatur ἄρωμα. Verum Marcianus aroma Indicum dixit D. lib. XXXIX tit. 4, leg. ult. Prudentius aroma in singulari dixit etiam Cath. 3, vers. 22, Apoth. vers. 758.
74. Parrh., hic amor, contra metrum.
75. Alex., Vatt. A P, obvia
Spectare formam lumine lubrico.76. Demorabor, detineam. —Vota, quae habent me ad interficiendum. —Calentia, iracunda, furentia, I.
77. Recepero, recipiam, I.
79. Sic, taliter. —Poli, aeris, I.
81. Divide, aperi, I., Mar.
82. Prius, in primo parente, I.
84. Cum, pridem, vel modo, quando. —Tum, deinde. —Hostiam, [Col. 0587C] martyrium, I.
85. Vertice cernuo, inclinato capite, I.
86. Vulnus imminens, imminentem gladium, I.
87. Subiret, sufferret, I.
88. Ille, carnifex, I.
91. Spiritus emicat, anima splendet, salit, I.
94. Situm, positum, I.
[Col. 0588B] 95. Ardua, excelsa, I.
97. Implicat, colligit, I.
100. Gradus, honores, I.
101. Stulta, stulte, I., Mar.
102. Siti, cupiditatis, I.
103. Cunctis, populis. —Petitam, quaesitam, ipsan rabiem cupiditatis, I.
[Col. 0588C] 106. Vota, optiones, I.
110. Tetrius, pessimum, I.
113. Calce, pede, I.
114. Terrena, scilicet corpora. —Ferus, saevus, I.
116. Solo, planta, I.
117. Cerebri, capitis, Mar.—Deprimit, deponit, I.
118. Verticem, caput, I., Mar.
[Col. 0587C]78. Vat. A non bene omittit que. Brev. Moz., Pectusque adimet vim, gladii traham, quod reformandum est.
80. Vel intelligit poli aethere celsior, vel tenebras poli vocat, ut vers. 95, Spectat tenebras ardua subditas: quia tenebrae sunt omnia quae sub pedibus coelitum jacent, quamvis clara videantur.
81. Ald. mendose, aeternae.
82. Parrhasius, terriginis, male.
84. Brev. Moz., Cum virginali tunc Patris hostia, [Col. 0587D] minus recte.
88. Prag., peregit manu: metrum poscit peragit.
89. Ald., unum sub ictu. Plerique, uno sub ictu. In Bong. reperitur conjuncte subictu; et Gifanius ita legendum contendit ex vet. suo lib., ut alibi dixit Prudentius subtacitus, et Lucretius subcavus: in vulg., uno sub ictu, male et barbare scribi affirmat; sed hactenus viris doctis qui Prudentium ediderunt, id non persuasit.
91. In Eulalia vers. 161, Emicat inde columba repens.
94. Aemulatur Virgilium ecloga 5, vers. 56, Candidus insuetum miratur limen Olympi; Sub pedibusque videt nubes et sidera Daphnis.
96. Alex., Ald., videtque solis. Vatt. A, Q, rota circumit, non male.
98. In hymno superiori S. Cypriani vers. 90, Quid viveret.
99. Vat. B, Mar., nobilitas, non absurde, nam dicitur vana, et sermo est de regibus et honoribus.
[Col. 0588C] 101. Brev. Moz., stulte: lege stulta.
102. In Vatt. A, P, desideratur vim. Aldus, Vatt A, P, Q, Hailsbr., Pal., rabidam sitem. Widm. in contextu, vim rabidam sitis. Weitz., Widm. supra, Alex., Parrh., Prag., Gis., Heins., vim rabida siti. adhaerent Rat. et recentiores. Mar., Vat. B, vim rabidam siti. Urb. minus bene, et aurum: vim rabidam sitim.
105. Ex Virgilio II Georg. vers. 464, Illusasque [Col. 0588D] auro vestes. Vide comment. ad vers. 48 hymn. 12 Peristeph.
106. In. Brev. Moz., irati, mortem; corrige iram, timorem.
107. Seneca in Thyeste act. IV, Nulla sors longa est; dolor et voluptas Invicem cedunt: brevior voluptas.
110. Vat. A perperam omittit quod. Tetrius malorum omnium pro malis omnibus. Vide comment. ad vers. 77 et 78 hymni 12 Cath.
112. Concinnius est haec pede cum Mar., Prag., Rat.; quam ac cum aliis edd. et mss. In Brev. Moz. mendum proculcat pro proterit. In nonnullis edd. ad oram excusum est crepasset: quod non intelligo quid sit, aut quo pertineat.
116. Saepius dictum solum pro imo pede accipi. Confer Frontonem Ducaeum ad Paulinum pag. 766, Sola sancta tergere epist. 2 ad Severum et Sirmondum ad Sidonium pag. 113.
118. Vat. B, vinctus: melius victus.
Nec demorabor vota calentia:121. Unam, coronam. —Edita, de martyrio, oblita de martyrio dedit. —Sexies, sexies decies fiunt sexaginta; et sexagenarius numerus significat continentiam vidualem: quae una corona illi erat propter laborem quem sustinent viduae; nam laborem sustinent maximum, quod ipsa complexa digitorum significat, I.
123. In altera, de virginitate, I., Mar.
126. Colluvionibus maculis, pollutionibus, immunditiis, [Col. 0590A] I. Pollutionibus, Mar.
127. Diademate, corona, I.
128. Cui, id est tibi, I.
129. Vel, etiam. —Fornicem, tupanar: locum dicit in theatro ubi devirginantur virgines, I.
130. Purgabor, ego. —Oris, vultus, I
132. Pia, pia visitatione. —Visere, videre, visitare, I.
[Col. 0589B]121. Vat. A male, una. Alii scribunt decimplex, alii decemplex. Aemulatur Cyprianum epist. 70: Cujus numero nec virgines desunt, quibus ad sexagenarium fructum centenus accessit, quasque ad coelestem coronam gloria geminata provexit. Plerique fructum sexagesimum virginitati, fructum centesimum martyrio in parabola Matth. XIII, 8, promissum esse autumant. Et cum hoc loco Prudentius ipse virginitati fructum sexagesimum assignare videatur, in lib. II. adv. Symmach., vers. 1059, legi poterit Hinc decies seni: ubi etiam de praemio virginitatis disseritur. In glossis diversae sunt opiniones; apud Isonem quid sit, Quod ipsa complexa digitorum significat, intelliges ex Hieronymi verbis lib. I in Jovinianum sub initium: Centesimus, et sexagesimus, et tricesimus fructus, quanquam de una terra et de una semente nascatur, tamen multum differt in numero. Triginta referuntur ad nuptias: nam et ipsa digitorum conjunctio, quasi molli se complexans osculo, et foederans, maritum pingit et conjugem. Sexaginta vero ad viduas, eo quod in angustia [Col. 0589C] et tribulatione sunt positae. Unde et superiori digito deprimuntur, quantoque major est difficultas expertae quondam voluptatis illecebris abstinere, tanto majus est praemium. Porro centesimus numerus ( diligenter, quaeso, lector, attende ) de sinistra transfertur ad dexteram, et eisdem quidem digitis, sed non eadem manu, quibus in laeva nuptae significantur et viduae, circulum faciens exprimit virginitatis coronam. Veterem hanc consuetudinem numerandi per digitos explicatius tradit Beda in lib. de Computo, vel Loquela per gestum digitorum. Vide etiam Gazaeum in not. ad Cassian. collat. 24, cap. ult., qui rem hanc enucleate exponit.
122. Egm., Pal., mercis pro merces.
124. Sic in versibus nunc exscribendis S. Damasi O felix virgo.
128. Prag., solus Cunctiparens pro soli.
129. Brev. Moz. male, redde fornicem. Fornices erant arcuatae domus ubi prostabant meretrices: loca [Col. 0589D] abdita et occulta quae ab Apostolo cubilia vocantur: Non in cubilibus, etc. Vide comment. ad vers. 108 lib. I in Symm.
130. Ald., Vat. P, et nonnulli vulg. corrupte, purgabo roris. Brev. Moz. non leviori mendo, Purga jam corda propitiabili. Parrhasius recte jam olim ediderat purgabor oris. Giselinus observat errata pleraque quae Prudentium miserrime foedarunt, librariorum inscitia contigisse, qui modo in unam dictionem diversissima conglutinarunt, modo cohaerentia separarunt: et haec exempla profert. Secernere scriptum erat vers. 35 Apoth., pro se cernere. Consulet et vers. 390, lib. II in Symm., pro consultet. In acie ib. vers. 1024, pro macie. Sed et ib. vers. 193, pro sedet. Suam in hymno S. Vincentii vers. 146, pro si jam. Obis ibid. vers. 537. pro orbis. Quinos in Romano vers. 1036, pro [Col. 0590B] quin os. Fluctu et in passione SS. apostolorum Petri et Pauli vers. 36, pro fluctuet. Exitusque in Cypriano vers. 102, pro exit usque. Purgabo roris hoc loco, pro purgabor oris. Quibus alia similia addi possent.
131. Christi et divini Spiritus hoc esse Cellarius opponit. Deberet ipsum pudere toties fateri Prudentium tam doctum, tam pium vatem, et in omni antiquitate tam venerandum, suae haeresi tam aperte esse contrarium.
132. In Brev. Moz. mendum est quam pia viscera pro quod pia visere. In eodem breviario adduntur quidam versus quos Prudentii non esse, ut nunc quidem leguntur. certo possum confirmare.
133. Barthius, lib. XXXVI, cap. 4 Advers., ait deorum tactum efficacem habitum, ut apud Horatium de Venere: Tange Chloen semel arrogantem. Id quod, inquit, allusit eruditissimus poeta Prudentius, Dignaris almo vel pede tangere. Sed Prudentius, ut ego existimo, nihil aliud vult nisi pudicum id omne esse quod Agnes ingreditur: ut castum reddidit ipsum [Col. 0590C] fornicem. Post hunc hymnum in Vat. A sequitur passio beatissimi Laurentii. In aliis sunt versus S. Damasi in laudem S. Agnetis, in quibus sanctissimi hujus pontificis pietas non minus quam in caeteris ejus carminibus elucet. Apologiam pro Damaso aliisque pontificibus Romanis IV saeculi contra apertas calumnias Ammiani Marcellini nondum dedita opera confectam fuisse puto; neque operae nullum esset pretium. Carmina ipsa Damasi, edente Merenda, typographi negligentia corruptissime impressa sunt, ut editoris naevos praeteream. Versus quos dicebam in laudem S. Agnetis correctos nunc exhibebo. Igitur post hymnum S. Agnetis in Vat. B, Mar., Prag., Rat., in Widm. codice apud Weitz., in codice Florentino, de quo in proleg. num. 86, qui cum Urb. consentit, inseruntur versus sequentes. Versus Constantinae, Constantini filiae, scripti in absida basilicae quam condidit in honorem S. Agnae virginis. Constantina Deum venerans, Christoque dicata, Omnibus impensis devota [Col. 0590D] mente paratis, Numine divino multum, Christoque juvante, Sacravit templum victricis virginis Agnes. Templorum quod vincit opus, terrenaque cuncta, Aurea quae rutilant summi fastigia templi. Nomen enim Christi celebratur sedibus istis, Tartaream solus potuit qui vincere mortem. Invectus coelo solus inferre triumphum. Nomen Adae referens retro ciet omnia membra, A mortis tenebris, et caeca nocte levata. Dignum igitur munus, martyr, devotaque Christo, Ex opibus nostris per saecula longa tenebis, O felix virgo memorandi nominis Agnes. Plerique filiam hanc Constantini vocant Constantiam ex actis non authenticis. Sed vel utrumque nomen habuit, vel vocanda potius est Constantina, ut ex primo versu liquet: Constantina Deum. Idemque nomen legitur in primis litteris versuum primorum undecim: est enim carmen acrostichum. Ac fortasse [Col. 0591A] legendum erit Constantina Deo venerans, Christoque dicata. Nam primae litterae trium versuum extremorum faciunt Deo. De hac ecclesia S. Agnetis in via Nomentana agit Ciampinius de Sacr. Aedif. cap. 9. Lectiones variae codicum sunt. In titulo Widm. in honore S. Agnes virginis. Vers. 1 Vat. B, Dei, pro Deum. Vers. 5 Widm., opes pro opus. Merenda, terrenaque juncta. Vers. 6, Merenda in textu, aurea nam. Vers. 7, Merenda, fastigia tecti. Vers. 9, Widm., Prag., Mar. recenti manu, Merenda, solusque pro solus. Urb., solus qui. Rat. non bene pro diversa scriptura, vectus; supra, invectus. Vers. 10. Corrupte Vat. B, Nomen ferens retorquet et omnia membra. Rat., Numina vera ferens retro ciet omnia membra, quod videtur esse supra in Vat. B. In eod. Rat. charactere minutiori subscribitur: Nomen Adae referens detorquet et omnia membra: et ita edidit Weitzius ex Widm. In Prag., Numen ad aethra ferens post se ciet omnia membra cum glossa Ciet, id est vocabit. In Mar. a correctore erat factum supra Numen ad ethra ferens [Col. 0591B] retro ciet omnia membra. Merenda, Urb., Nomen adhuc referens, et corpus, et omnia membra. Ita etiam in Florentino codice. In nonnullis editionibus hi duo versus Nomen, et A mortis desiderantur. Vers. 11, Vat. B, depravate, amo tenebris pro a mortis tenebris. Vers. 12, Merenda in textu, dignum Agnes munus. Sequuntur versus S. Damasi hoc titulo in Mar. et Rat.: Item Damasi Papae versus de eadem: quos tamen ego exscribam ad ectypum aeri incisum in dissertatione Bayeriana de S. Damaso ex archetypo in ecclesia S. Agnetis via Nomentana: Fama refert sanctos dudum retulisse parentes Agnen, cum lugubres cantus tuba concrepuisset. Nutricis gremium subito liquisse puellam, Sponte trucis calcasse minas, rabiemque tyranni, Urere cum flammis voluisset nobile corpus, Viribus immensum parvis superasse timorem, Nudaque profusum crinem per membra dedisse. Ne Domini templum facies peritura videret. O veneranda mihi, sanctum decus, alma pudoris, Ut Damasi precibus faveas, precor, [Col. 0591C] inclyta martyr. Vers. 1, Prag., Widm., flevisse pro retulisse. Urb. male, sanctos dudum regulis reparantes. Vers. 2, Urb. mendose, Agmen, et concrepavisset. Vers. 4, Mar., rabiesque. Mar. et alii, truces. Vers. 7, Widm., diffusum pro profusum. Merenda in operib. S. Damasi, profusos crines. Vers. 9, Prag. contra metrum, Agnes tu decus; Rat., Agnes mihimet decus, supra tu. Mar., Agnes mihi decus, supra mihi tu decus, et ad oram, columenque, et palma pudoris. Alii, O venerandum Agnes mihi tu decus alma pudoris. In Urb. hic versus corruptus est, O veneranda m Deus alma pudoris. Merenda et alii, inclyta virgo. Porro vix dubium est quin versus superiores non minus quam hi auctorem habeant Damasum. De voce lugubres, primis duabus correptis, dixi in Comment. ad vers. 79 hymni 9 Cath. Apud profanos scriptores occurrit etiam salubris secunda correpta, ut videri potest in Anthologia Burmanni. In Vat. B, Mar., Weitz. post hos versus sequitur hymnus S. Eulaliae. In aliis Epilogus.
Unam decemplex edita sexies
Vers. 1. In Alexandr. titulus est, Epilogus, id est clausula vel finis libri. In Vat. B, Incipit de opusculis, Patri Deo immolat. per trocheum et trimetrum endecasyllabum. Ponitur ante Dittochaeum, sed tanquam conclusio libri Peristephan ω n, qui praecesserat, siquidem in fine legitur Finit Peristephan ω n. Incipiunt Tituli historiarum. In Mar., Incipit de opusculis suis. Trocheum trimetrum endecasyllabum. Ponitur ante Dittochaeum, et post hymnum de Epiphania: sed hymnus de Epiphania in hoc codice, ut in aliis, ultimus est in libro Peristephan ω n. Fortasse hinc occasionem aliqui [Col. 0592A] sumpserunt ut hanc odam, quae in nonnullis codicibus hymnum Epiphaniae sequitur, tanquam praefationem libri Peristephan ω n huic libro praefigerent; sed notandum est hoc discrimen, quod hymnus de Epiphania in quibusdam codicibus claudit librum Cathemerin ω n, in aliis librum Peristephan ω n. Giselinus diserte affirmat in suo codice et in Daventriensi libro Peristephan ω n hos versus praefigi: quam collocationem probat, quia Prudentius ait trochaeos et iambos se Christo consecrare, et liber Peristephan ω n ex trochaeis et iambis maxime constat. Sed, ut dicam ad vers. 7, Prudentius versus quibus haec oda constat nominat, non autem alios libri Peristephan ω n intelligit. Addit Giselinus nullum esse aliud opus cui prooemium non dederit suum. Sed praeterquam quod Dittochaeo nullus est prologus, libro Cathemerin ω n non est alia praefatio nisi ea quae reliquis operibus communis est. Et sicut liber ille primus prologo communi incipit, ita liber hic ultimus, qui est de Coronis, congruenter epilogo communi concludetur. Heinsius [Col. 0592B] fassus est nullum suorum codicum martyribus dicato libro hanc oden praeponere, neque Puteanum, neque Ambrosianum, in quibus initium libri Peristephan ω n erat; sed haec ode non comparebat. In Oxonio, uti apud Aldum, claudebat agmen poematum omnium. In Rottendorphio inter libros adversus Symmachum, et Dittochaeum, legebatur: ex quo editiones nonnullae, uti etiam vetus codex Nomsianus praefationem Dittochaei faciunt hanc odem. In Addendis confirmavit Heinsius plerosque vetustos codices epilogum voluminis hanc ipsam oden facere, et ad pristinum locum, unde exsulabat immerito, esse postliminii jure revocandam. Inscriptio in Egm. erat, Incipit de opusculis suis Prudentius. In Thuan. ac priore Boher., De opusculis suis Prudentius. In Rott., Incipit de opusculis suis. In Thuan. carmen dicitur iambicum mixtum. Ab Aldo inscribitur Ode, in qua poeta de se loquitur. In codice Florentino, ubi hi versus post librum Peristephan ω n collocantur, hic est titulus, Immolat opuscula [Col. 0592C] sua Deo Prudentius, et primus versus est Pius, fidelis. De epilogis poetarum agit Scaliger lib. I Poetic., cap. 55. Ait clausiones sive epilogos separasse Horatium, Exegi monumentum aere perennius; et Ovidium, Jamque opus exegi: non separasse Virgilium in Georg., Illo Virgilium. At inter Ovidium et Virgilium vix ullum discrimen agnoscitur. Aliud pii epilogi exemplum praebet Juvencus noster, quem libenter describerem, nisi jam ad finem ipse properarem. Nonnulli scriptores Hispani saeculi XIV, in operibus vulgari lingua conscriptis epilogum vocabant ultilogum, rationemque hanc reddebant, quia praefatio vocatur prologus: quam putidam elegantiam merito posteri non sunt imitati. In plerisque deest hic primus versus Immolat Deo Patri, ut in aliis postremus, Quo regente vivimus. Giselinus versum primum e ms. descripsit, quod ad sententiam omnino desiderari crederet, et necessum esset, carmen iambicum orationem semper finiens posteriore loco poni, ad illius Horatiani formam: Non ebur, neque aureum Mea renidet in domo [Col. 0592D] lacunar. Ultimum versum exemplo Manutii, ut spurium, rejecit. Exstat versus ille primus in Rott., Weitz., et plerisque edd. Goldastus legit Immolat Patri Deo. Existimo in multis codicibus deesse, quia in titulum ipsum invectus est, ut in Vat. B, Incipit de opusculis Patri Deo immolat, etc. Fortunatus hos versus, ut puto, legerat post lib. Peristeph., et in his versum Immolat Deo Patri: hoc enim innuit, cum ait in praef. Vitae S. Martini: Martyribusque piis sacra haec donaria mittens Prudens prudenter Prudentius immolat actus.
1225 Immolat Deo Patri11. Approbat, laudat, I.
24. Magno, scilicet pretio, I.
25. In atrio. intra Ecclesiam. I.
[Col. 0594B] 26. Obsoletum, vitiis. —Caducis, vilibus, I.
31. Vel, etiam, I.
[Col. 0593B]7. Ald. contra metrum, iambos pro iambicos. In nonnullis editionibus scribitur iambicos cum j consonante, quod carminis lex respuit. His duobus versibus explicat Prudentius, quo metri genere nunc scribat, ut hymno 3 Cath., vers. 28, Sertaque mystica dactylico; hymno S. Eulaliae vers. 209, Texta feram pede dactylico; hymno S. Fructuosi in fine, Dulces hendecasyllabos revolvens. Vocat vero iambicos citos, ut Horatius in Arte poetica, Syllaba longa, brevi subjecta, vocatur iambus, Pes citus. Et ibidem, ut corrigit Barthius lib. XVII, cap. 4, Archilochum propero rabies armavit iambo. Alii legunt proprio. Ausonius [Col. 0593C] epist. 21, Iambe, Parthis, et Cydonum spiculis, Iambe, pinnis alitum velocior, Padi ruentis impetu torrentior, Magna sonorae grandinis vi densior, Flammis corusci fulminis vibratior.
8. Trochaei recte dicuntur rotatiles, quia nomen habent a trocho, sive rota. Cicero lib. III de Oratore: Iambum et trochaeum frequentem segregat ab oratore Aristoteles, Catule, vester: qui natura tamen incurrunt ipsi in orationem, sermonemque nostrum; sed sunt insignes percussiones eorum numerorum, et minuti pedes.
10. Ex hoc versu colligunt aliqui Prudentium divitiis non abundasse: et satis verisimile est, eum, cum ad severiorem vitam animum applicuit, ut honoribus, ita etiam divitiis, si quas habebat, renuntiasse. Caeterum in hac oda imitari videtur Horatium lib. IV, oda 8, Donarem pateras, grataque commodus, etc.
11. Vat. B, approbet, non ita bene.
13. Ex Apostoli Epist. II ad Timoth. cap. II, vers. 20, In magna autem domo non solum sunt vasa aurea [Col. 0593D] et argentea, sed et lignea et fictilia; et quaedam quidem in honorem, quaedam autem in contumeliam. Eadem Apostoli similitudine multi alii usi sunt. Walafridus Strabo Prudentium certe legerat: Ditis heri locuples capit aurea vasa supellex, Argenti species annumerans varias. Haec eadem non ficta luto, non lignea spernit Vascula, sed propriis mancipat officiis.
16. In Mar. prius erat, Nec non aere fit expedita pelvis, quod recte emendatum est supra. Goldastus pro div. script., Nec edere fit expedita pelvis; supra, expolita. Tene quod a nobis editum est. Defit pro deest usurpavit etiam Prudentius Cathem. 4, vers. 85, et Apoth. vers. 812.
17. Mar., aula; supra, olla, probe. Weitzius perperam excudit aula.
18. Vat. B, paripsis. Mar., Rat., Rott., parabsis. Plerique, parapsis, ut Ox., Thuan., Bong., Weitz., Heinsius. Giselinus, paropsis. Vide comment. ad vers. [Col. 0594B] 532 Psych., Dextramque parapside jungit.
23. In Vat. B ex inferunt recte factum instruunt quod verbum aptissimum est.
24. Vat. B mendose, parato.
25. Bivarius suspicari voluit me materno, inepte et nescio quid meditans nugarum de Ecclesia Caesar augustana B. Virginis de Columna nuncupatae, quam hoc loco a Prudentio laudari somniabat. Qua de re dixi num. 58 proleg.
26. Gis. et nonnulli vulg., vasculis, mendose. De humilitate Christiana Prudentii ex hoc aliisque locis satis in prolegomenis locuti sumus. Vide ibi num. [Col. 0594C] 46 in not. a (huj. ed. col. 597, n. a) , verba Barthii, qui hanc oden summis laudibus evehit.
27. Rat., abdat pro aptat; et vers. seq., sinatque pro sinitque. Utrumque probabat et praeferebat Mariettus.
29. Fideles illustres caritate sunt vasa argentea et aurea; fragiles infirmique in fide et justitia sunt vasa fictilia.
32. Obsequela, sive scribere malis obsequella, ponitur pro obsequium. Sic Lucretius carcerem vocavit luelam sceleris pro luitione. Vide Gifanium in indice, qui alia exempla exhibet in CUSTODELA, CONFUGELA, etc.
33. Heinsius praetulit cum Thuan., Quidquid illud accidet pro accidit, quod exstat in plerisque. Barthius loc. cit. non intelligit quid velit sibi Quidquid illud accidit, et legendum putat, Quidquid illi ut accidat: nam quidquid significat quodcunque. Nemesianus ecloga 1, Te quidquid carminis Echo Respondent silvae. Ita autem ordinat versus: Inimus intra regiam salutis, [Col. 0594D] Quidquid illi ut accidat, Juvabit ora personasse Christum, Quo regente vivimus: Attamen vel infimam Deo obsequelam praestitisse prodest. Quocunque loco vilitas nostrorum carminum in Ecclesia Dei collocabitur, nos tamen ipsos, nostra ora ea composuisse et cecinisse juvabit. Dubitat an melius legendum sit ora quam ore. Verum, ut tanta Scripturae varietas invehatur, nulla idonea causa ostenditur. Nam sententia hujus versus est, Quidquid sit id, quod accidet, cum regiam salutis iniero. De versu vero Nemesiani, qui obscurus est, et fortasse corruptus, vide notas Petri Burmanni in edit. Poetar. Latin. minorum, qui diversam explicationem affert.
34. Rat., personare; supra, personasse, quod probum est. Sic Horatius dixit sonaturum, Plinius Junior juvaturi. Vide comment. ad vers. 760 hymn. 10 Peristeph., ubi aliqui legunt crepasset, alii cremasset.
35. Hunc versum omittunt Ald., Gis., Heins., Teol, [Col. 0595A] et alii. Sed cum exstet in Vat. B, Mar., Rat., Sich., Alex. et aliis, juvat illum proferre. In uno Vat. vidit Teolius Quo regnante vivimus; sed metrum poscit regente. Heinsius, cum in Rott. et Ox. hunc versum invenisset, putavit nonnulla hujus carminis deesse. Certum quidem est Horatianam hujus generis odam 8 lib. II ita esse dispositam, ut a versu breviore incipiat, et desinat in longiorem. Sed cur alio modo versus ordinari non poterunt, si malit poeta? Barthius affirmat hunc versum plane Prudentio dignissimum esse. Sic alibi ait, ut sui perpetuo similis ornatissimus [Col. 0596A] poeta, vers. 1 hymn. 8 Cathem., Christe, servorum regimen tuorum. Et est sensus, qui rex simul es et vita nostra. Denique animadvertendum est Prudentium carminibus suis fastigium imponere eadem fere sententia quam in praefatione expressit: Haec dum scribo, vel eloquor, Vinclis o utinam corporis emicem Liber, quo tulerit lingua sono mobilis ultimo. S. Hieronymus epist. ad Demetriad. in fine simili sententia ait: Nihil aliud noverit lingua, nisi Christum Nihil possit sonare, nisi quod sanctum est.
1227 Alter et pecuniam
Epistola dedicatoria
Eminentissimo et reverendissimo principi, et D. D. Francisco Antonio de Lorenzano et Butron, S. R. E. presbytero cardinali, archiepiscopo Toletano, Hispaniarum primati, cancellario majori Castellae, praeclari regii ordinis Hispanici Caroli III magna cruce insignito, etc., Faustinus Arevalus.
1. Veterem Christianum poetam Dracontium, quem inter Patrum Toletanorum opera typis elegantissimis recusum a te, eminentissime princeps, superioribus annis acceperam, libens merito nunc tibi reddo ad codices manuscriptos bibliothecae Vaticanae, ut tibi morem gererem, diligenter recognitum. Percommodum vero, perque jucundum mihi accidit, ut hoc ipso tempore Gregorius Alfonsus Villagomez, et Lorenzana, tuus ex sorore nepos, archidiaconus Calatravensis, Romam accesserit, vir ornatissimus, atque iis animi virtutibus, iis ingenii dotibus, et doctrinarum praesidiis instructus, quae ut tibi maxime carus sit efficiunt: in cujus ego manum Dracontium de manu trado, ut hac etiam ex parte meus qualiscunque in poetam doctum et ingeniosum labor gratus tibi adveniat, quem alioqui jure tuo a me posses repetere. Ac tametsi Dracontium ita, ut vides, a me recensitum tibi non deberem, ut multis equidem debeo nominibus, tamen cui alteri potius luce denuo publica donatum offerrem? Utinam ea opera quam in eximio poeta illustrando collocavi, ut tibi debita est, ita etiam te tuoque singulari merito, doctrina, integritate morum, digna esset!
II. Cum enim priscae illi avitae Legionensi nobilitati quae Maurorum jugum ab Hispanorum cervicibus in primis excussit, reliquas virtutes amplissimae tuae dignitati consentaneas cumualtissime adjunxeris, divinarum Litterarum adeo diligens cultor, et munificus patronus existis, ut decessoribus tuis, Montanis, Helladiis, Eugeniis, Ildefonsis, Julianis, Cisneriis, te vel conferre, vel praeferre etiam possimus, caeteris praesulibus qui sunt quique futuri sunt, ad imitandum, vel certe ad admirandum proponere. Longum profecto est, et in re perspicua non necessarium, immortalia tua merita in ecclesiasticae doctrinae studiosos commemorare, omnino vero de iis tacere, quando hic mihi locus opportunus oblatus est, nefas esse arbitror.
III. Etenim in praestantissimo sublimiorum disciplinarum curriculo ecquae pars est aliquanto illustrior quam tu, eminentissime princeps, non dico ingenii acumine, judicii gravitate, industriae constantia gloriose non decurreris, verum etiam monumentis edendis qua antiquis, qua recentibus, qua tuis, qua alienis, non nobilitaveris, provexeris, auxeris? Atque ut praeteream sacrorum Bibliorum studium, ad quod pertinet non solum Analogia Veteris et Novi Testamenti auctore Martino Becano, tuis sumptibus bono publico recusa, sed et multa alia ex iis quae indicabo prima mihi ante oculos obversatur Rerum Liturgicarum Scientia, qua fides catholica maxima ex parte continetur, consensu veterum Patrum, et ipsa non interrupta saeculorum successione stabilita, vel potius unanimi omnium Christianorum voce decantata.
IV. Magno exterarum etiam gentium plausu celebratur politicus ille, sed multo magis Christianus heros, cardinalis Franciscus Ximenez de Cisneros, quod Liturgiam Isidorianam, quam Gothicam alii, alii Mozarabicam vocitant, non tam typis quam aeternitati commiserit. Ejus tu vestigiis insistere dum voluisti, longius etiam progressus es; sive missae Mozarabicae Explicationem a te elaboratam, exemplarque absolutum totius missae et Horariarum precum hujuscemodi liturgiae Angelopoli typis expressa perpendamus, sive nitorem, elegantiam, magnificentiam Breviarii Mozarabici, quod Matrici recudendum curasti, tabularum praeterea aeri incisarum artificium consideremus, sive, quod magis tuum est, prolegomena ad novam hujus [Col. 0597] Breviarii editionem inspiciamus, quibus de veteri divino officio Ecclesiae Hispanae tam docte disseris, ut nihil supra.
V. Dicerem hoc quidem loco de academicis consessibus a te, princeps eminentissime, ad illustrandam liturgiam constitutis aut promotis, nisi properantem me ad sese vocaret sumptuosa et magnificentissima editio Patrum qui sedem tuam pontificalem antiquis temporibus obtinuerunt. Quorum scriptis singularem splendorem, et lumen non solum doctis et opportunis praefationibus attulisti, verum etiam subjectis adnotationibus ex intima theologia, ex multiplici antiquitatum ecclesiasticarum notitia, atque exquisita artium reconditarum intelligentia profectis. Quo in genere studiorum silentio praetereundum mihi non est quod opera conterranei tui sancti Martini Legionensis, viri theodidacti, quorum editionem litterati homines jam diu expetebant, nonnulli incassum tentaverant, tu primus ad exemplar ex chirographo auctoris descriptum quatuor magnis voluminibus in publicam lucem emiseris.
VI. Neque vero praetermittere licet antiquissima novi orbis Concilia, quae, dum archiepiscopatus Mexicani infulis ornatus esses, maxima diligentia summoque studio collecta, catalogis antistitum singularum ecclesiarum provinciae Mexicanae, aliisque insignibus monumentis illustrata, typis mandasti: neque illos egregios duos doctrinae Christianae populo explicandae libros, quos catechismos dicimus, jussu et auctoritate concilii IV Mexicani, cui etiam ipse praefuisti, tua potissimum opera juvante, Mexici divulgatos. Nobiliora ubique sunt, multoque gravioris ponderis vetusta Ecclesiae Hispanae concilia, quae modo in summam redacta, modo perinde disposita et distributa, ut corpus juris canonici digestum est, te nimirum praeclaro auspice, in communem utilitatem prodierunt. Huc etiam referri potest quod tot tamque flagitiosis libris in vulgus contra religionis vel decora, vel fundamenta disseminatis sacrum Tridentinum concilium Hispanice conversum, tuoque patrocinio decoratum peropportune opposueris.
VII. Illis vero munificam tuam dexteram porrigere nunquam destitisti, qui tuta via ad graviora haec studia adolescentium ingenia amoenioribus politioris litteraturae praeceptis, aut philosophicis institutionibus deducunt. Quanquam hoc in argumento praecipuam laudem merentur illa ipsa quae tu in volumine Epistolarum, aliorumque operum tuorum Toleti formis expresso prudentissime tradidisti, dum scilicet novam editionem Rhetorices sacrae incomparabilis viri Ludovici Granatensis commendas, aut de recta studiorum ratione verba facis, ad majorum utique normam, quoad ejus fieri possit, accommodanda.
VIII. His omnibus libenter adderem, princeps optime, singularem beneficentiam qua meas, quamvis exigui aut nullius pretii, lucubrationes largissime prosecutus es, si id nunc agerem, ut fidelem grati animi memoriam et testificationem, quae sane a pectore aut ore meo nunquam aberit, ostentarem, ac non potius ut egregia tua in sacras Litteras merita aliqua tantum ex parte ostenderem. Verum hoc etiam est bonitatis tuae, quod in divinis his scientiis vel ipsos conatus proficiendi praemiis afficiendos esse censeas, nec modo scriptores re et maturitate commendatos, sed eos etiam qui spem et exspectationem aliquam prae se ferunt, benignissime excipias.
IX. Illud vero neque tacere debeo, neque satis pro dignitate eloqui possum, te in ecclesiasticis studiis promovendis, in publicandis et per Europam liberaliter spargendis tot ecclesiasticae doctrinae monumentis, ut bibliothecam archiepiscopalem Toletanam insigniter a te auctam, aliamque privatam selectam et locupletem tibi comparatam omittam, sumptu et magnificentia in eum modum prodiisse, ut siquis solum oculos in haec tua benefacta conjecerit, facile sibi persuadeat tuam largitatem ultra hos terminos progredi non potuisse: cum tamen ea multo magis excelluerit in sustentanda multorum inopia, in calamitatibus populorum relevandis, in viis publicis muniendis, in pontibus aedificandis, in xenodochiis erigendis, in aliis aedibus constituendis, aut a fundamentis excitandis, quibus aegri curentur, amentibus provideatur, uno verbo in publica hominum felicitate longe provehenda. In volumine tuorum operum, de quo paulo ante mentionem feci, plures sunt epistolae, quibus vera ratio traditur prospiciendi saluti et commodis egenorum; sed illa maxime digna est quae legatur ac palam celebretur epistola, qua germanum fratrem tuum Thomam; antistitem Gerundensem, eisdem quibus tu studiis gratificandi incensum, bene de multis meritum ac merentem, ad hospitalem caritatis domum aliaque publica pietatis opera absolvenda, quamvis currentem, impellis et gravissime cohortaris, allatis in medium exemplis episcoporum praesertim Hispaniae qui non insanis et invidiosis substructionibus, multoque minus sumptibus effusis cum probro ac dedecore, sed aedificiis commodo publico construendis ac domibus piis fundandis quibus pauperibus utriusque sexus provideatur, pueri et puellae, viri et feminae seorsum artibus vitae hominum necessariis et opificiis exerceantur, sempiternam sibi nominis famam pepererunt.
X. His et similibus aliis tuis praeceptis et cohortationibus, princeps eminentissime, expressam cernere licet tuae benignitatis imaginem. Tot enim exstant tuae piae liberalitatis perennia monumenta in amplissima dioeceseos tuae provincia partim ab aliis inchoata, sed a te perfecta, partim a fundamentis ad fastigium a te ipso per nobilissimos architectos perducta et perducenda: tam effusa providentia cum annona ingravescit, populis pastorali tuae curae commissis prospicis: sic artes liberales, earum etiam academica schola rite instituta, in melius provehis; sic alia opificia ad vitae usum necessaria auges, ut te uno in exemplar proposito facile ostendatur quantum Christiani cultus disciplina, et cleri catholici institutio inanibus impiorum quorumdam hominum commentationibus praestet ad universae reipublicae commoda procuranda.
[Col. 0599] XI. Intelligo, princeps optime, tantam dignitatem et magnificentiam in publicis pietatis operibus quae summatim perstrinxi, consistere non posse sine privata illa continentia caeterisque virtutum praesidiis quibus episcopum instructum esse oportet, eum potissimum qui summum honoris gradum in Ecclesia Hispana tenet, et quem potentissimus rex catholicus Carolus IV, aequissimus meritorum aestimator, inter ipsa suscepti regni initia SS. D. N. Pio VI commendavit, ut in sacrum collegium eminentissimorum S. R. E. cardinalium cooptaretur. Verum tantarum laudum praeconium, de quibus nec breviter dicere propositum mihi est, dum aliquis vigebit humanitatis sensus, Hispania celebrare non desistet, et per universum orbem Christianum, dum stabunt sacrae Litterae, tuum dulcissimum et immortale nomen personabit.
XII. Hoc unum a te, eminentissime princeps, dum ad sacrae purpurae osculum venerabundus accedo, pro tua mihi cognitissima humanitate non solum exspecto, verum etiam postulo, et, si pateris, omni studio contendo, ut in Dracontii tui gratiam ejus editorem in tuam fidem et clientelam velis recipere. Ex quo profecto fiet ut hic meus quantuluscunque conatus aliquando, si tantum sperare licet, inter argumenta singularis amoris tui, et benevolentiae erga ecclesiasticarum disciplinarum cultores, possit aliquem vel extremum locum nancisci.
Prolegomena
1 Excellentium operum scriptores in scriptis suis potissimum vivere, atque ex eis solis interdum in publicam hominum notitiam venire, multis exemplis ac diversis temporibus repetitis, est confirmatum. Hoc ipsum de Dracontio magna ex parte licet affirmare: de quo pauca, neque satis dilucide exposita, veteres nobis reliquerunt; recentiores conjecturis rem agentes alia quaedam addiderunt, sed quae ex mss. membranis carminum Dracontii a me nuper repertis partim corrigi possint, partim illustrari. Dum enim carmina veterum poetarum Christianorum [Col. 0599B] undique perquiro, diligenter perlustro, et ad veteres codices sedulo recenseo, forte fortuna incidi in Carmen de Deo sub Aurelii Augustini nomine in membranis exaratum, ac tres in libros divisum, in quorum primo Hexaemeron Dracontii jam pridem editum continebatur: initium ejusdem libri primi, et duos reliquos libros Dracontium quoque habere auctorem pro certo nunc statuo, neque dubitabunt qui argumenta mox afferenda expendent, aut integrum opus legent. Ex 2 hoc poemate nonnulla lux vitae ac conditioni Dracontii affulget; sed multo major splendor accedit ex epistola ad Guntharium regem Vandalorum, quam valde imminutam, et tanquam ad Theodosium Juniorem Augustum scriptam Sirmondus aliique typis evulgarunt.
[Col. 0599C] 2. Non patiar igitur, quantum in me est, ut tam insignia Dracontii carmina diutius jaceant in tenebris, gratum, ut opinor, facturus iis qui, religiosi antiquitatis amatores, veterum scriptorum, praesertim ecclesiasticorum, opera renovari et illustrari malunt, quam nova aliqua cudi et in lucem emitti. Profecto saepe mecum animo cogitavi quid causae esse possit cur tantopere priscos scriptores recentibus praeferamus, cum tamen illi ipsi et sua aetate fuerint novi, et antiquiores alios unice amaverint. Pervulgatum illud est de comoediis quod Muretus lib. XVII, cap. 11 Var. [Col. 0600A] lect. profert, ut veterum scriptorum lectionem commendet, ex prologo ad Casinam Plauti:
3. Neque tamen propterea jure quisquam negabit maximo in honore et pretio habenda esse ea fere omnia monumenta quae per longam saeculorum seriem ad nos transmissa pervenerunt. Cum enim antiquis temporibus scripta non sine magno exscriptorum labore divulgarentur, judicandum certe est eos [Col. 0600B] codices, qui post multos ab auctorum obitu annos transcribebantur, aliquid prae se et in se ferre quod laudes posteritatis possit obtinere. Certe multa quae nunc typis facile edita et magnificentissime quidem excusa, aeternitati quodammodo commendantur, vereor ut post duodecim aut quindecim saecula patienter quisquam legere sustineat, cum gratia et favor cessabit, cum judicare libere licebit. Huic autem praejudicio, quod antiquis omnibus scriptoribus quorum exstant opera favet, 3 ad Dracontium commendandum accedit praeclara de eo existimatio ex imperfecto ejus poemate jam dudum concepta.
4. Cum vero ineunte saeculo v floruerit Dracontius, quo tempore et bonae litterae vigebant, et Latinitatis non contemnendae peculiaris quidam gustus, [Col. 0600C] praesertim in poetis, supererat, et doctrina ecclesiasticarum rerum summum apicem attigerat, non dubito quin tam sacrae quam profanae litteraturae studiosi ambabus ulnis meum excipiant Dracontium. De cujus laudibus plura non dicam, ne forte aliquis ex Lucilio apud A. Gellium lib. III, cap. 14, opponat:
5. Sed, ut id quod in his prolegomenis explanandum suscepi exsequar, videndum est quid veteres olim de Dracontio scriptum reliquerint, quid recentes alii excogitaverint, ut ex scriptis ejus tandem concludam et ostendam quid in his narrationibus tenendum sit, quid rejiciendum. Qui Dracontium [Col. 0601B] proprio nomine appellaverit, antiquiorem Isidoro reperi neminem. Exstat quidem Dracontii nomen in codice Theodosiano, ubi plures apparent leges ad eum directae anno 364, 365, 367, cum vicarius Africae esset, de quo videri potest commentarius Gothofredi ad leg. 16 de ann. et trib. Verum antiquior hic est quam ut illi carmina sub Dracontii nomine edenda tribui possent, nisi si forte in extrema senectute constitutus ea conscripserit. Quod tamen ut negem illa me impellit ratio, quod cum Dracontius 4 de aerumnis quas patiebatur multa dixerit, nihil de senio locutus est; quod minime oportuit omittere, ut ita facilius veniam a rege Vandalorum impetraret, et liber e carcere dimitteretur. Julianus archipresbyter in supposititio opere Advers. 498 Dracontium poetam, [Col. 0601C] et Africae vicarium eumdem hominem facit: sed illius auctoritas nulla est, opinio omni probabili fundamento caret, ut dixi.
6. Alius certe a nostro est Dracontius monetae praepositus sub Juliano imperatore, cujus meminit Ammianus lib. XXII, qui narrat eum a gentilibus Alexandriae fuisse occisum, quia aram in moneta quam regebat, recens locatam evertit. Assentior etiam Fabricio, qui in Bibl. med. et inf. Lat. a poeta hoc Dracontio distinguit tum Dracontium episcopum ad quem data est epistola S. Athanasii tom. I, pag. 63, edit. Montfauc., de quo confer infra num. 32; tum episcopum Dracontium ab Acacianis et Arianis in concilio Constantinopolitano depositum, de quo agunt Socrates lib. II, cap. 42, et Sozomenus lib. IV, cap. [Col. 0601D] 24. In epistola synodica concilii Alexandrini anno 362, quam Eusebio, Lucifero, etc., scripserunt Athanasius caeterique episcopi qui Alexandriae ex Italia, Arabia, Aegypto et Libya aderant, inter eos qui cum Athanasio scribunt nominatur Dracontius. In Vita S. Hilarionis auctore S. Hieronymo cap. 25, mentio fit Dracontii episcopi et confessoris, qui jussu Constantii ad castrum Thebatum exsulabat. Ab his omnibus, si tamen omnes inter se sunt distincti, Dracontium nostrum et tempora, et rationes vitae ab eo institutae, quantum quidem ex poemate de Deo et ex Elegia colligitur, satis aperte discernunt. Propius ad Dracontii nostri aetatem accessit Dracontius discipulus Pambonis abbatis, qui vir admirabilis dicitur in historia [Col. 0602A] Lausiaca Palladii cap. 10, et in Heraclidis Paradiso pag. 940, in Vitis Patrum Rosweydi. Sed neque hic monachus cum nostro Dracontio confundendus est. In epistolis S. Nili interprete Leone Al latio lib. I, epistola 314, dicitur missa Dracontio; lib. II, epistola 327, Dracontio Vindici; eodem lib. II, epistola 94, Dracontio monacho; lib. III, epistola 36, rursus Dracontio monacho. Haec postrema epistola a Montfauconio in Catal. biblioth. Coislian. cod. 363 inscribitur 5 Dracontio Diacono. Nilus quidem, S. Joannis Chrysostomi discipulus, Theodosio Juniore imperatore vivebat; sed hos Dracontios a nostro diversos videri ex ejus carminibus ostenditur.
7. Igitur primus S. Isidorus Dracontii meminit, inter ecclesiasticos scriptores eum recensens cap. [Col. 0602B] 37, his verbis: Dracontius composuit heroicis versibus Hexaemeron creationis mundi, et luculenter quidem composuit et scripsit. Cum haec scribebat Isidorus, non alia carmina Dracontii videtur agnovisse praeter librum primum carminis de Deo, qui a reliquo corpore separatus jam tunc erat, et Hexaemeron inscriptus; et quidem valde corruptus, ut ex alio loco Isidori potest demonstrari. Siquidem lib. XII Etym., cap. 2, ita habet: Ichneumon Graece vocatus eo quod odore suo et salubria ciborum, et venenosa prodantur. De quo Dracontius ait: Praedicit suillus vim cujuscunque veneni. Suillus autem a setis est nuncupatus. Quo in loco adnotator Grialius observat aliter legi praecidit pro praedicit. Gallandius in editione Dracontii veram scripturam esse praecidit ex contextu [Col. 0602C] colligit; sed ex contextu ipso praeferam praedicit. In suillus error manifestus est, quem neque Isidorus ipse deprehendit. Non enim de ichneumone Dracontius, sed de Psyllis Africae populis loquitur:
8. Tacito Dracontii nomine verba ex ejus elegia protulit Isidorus lib. VI Etym., cap. 9: Cerae litterarum materies, parvulorum nutrices, Ipsae dant ingenium pueris primordia sensus. Grialius in notis animadvertit versum hunc esse Dracontii lib. II de Machina mundi: ita enim vocat ille elegiam Dracontii. [Col. 0602D] Legit autem ex ms. cod. Dracontii:
9. Nihilominus Columbanum inter eos non numero qui Dracontium aperte laudaverint, uti neque episcopum Constantiensem Salomonem II, exscriptorem Papiae et Isidori, ut ait Rivinus ad vers. 57 epistolae Dracontii suae editionis: qui Salomon locum Isidori ubi exstant Dracontii versus de cera, transcripsit vocab. cera. Salomonem istum non vidi. Papias vocabularista verbo CERA solum affert ex Isidoro haec verba: Cera materies fuit litterarum quae parvulorum nutrices fuerunt. Rivinus in Isidoro conjiciebat cerae litterarum matrices. Nihil mutaverim. Alios etiam nunc praetereo qui eumdem Dracontium imitati sunt [Col. 0603D] aliquando, quos suis locis indicabo. Illud vero admonebo, ipsum S. Isidorum videri ignorasse de Dracontio, an diaconus, an presbyter, an episcopus, an vir saecularis fuerit: nihil enim horum expressit, ut solet in aliis. Tacuit etiam hominis patriam, locum ubi scripserit, tempus in quo vixerit: nam quod nonnulli Dracontium ad saeculum VI rejiciunt, ut dicam num. 30, quia ab Isidoro inter Avitum et Victorem Tunnensem collocatus est, nae illi vehementer errant; neque enim Isidorus ordinem chronologicum servare potuit, ubi scriptorum aetates nescivit, neque reipsa voluit, ubi quo quisque tempore vixerit non ignorabat, nisi dicamus etiam ordinem capitum libri de Vir. illustrib. librariorum negligentia [Col. 0604A] aut audacia inversum in mss. codd. inveniri. Sed certe veteres auctores, qui catalogos scriptorum concinnarunt, de certo aetatis ordine servando solliciti non fuerunt.
10. Post S. Isidorum memoria Dracontii exstat apud S. Eugenium Toletanum hujus nominis, ut plerique exteri vocant, secundum, ut nostri malunt, tertium; et est ille quidem 8 tertius, nam duobus Eugeniis qui Gothorum tempore Ecclesiam Toletanam rexerunt, primus Eugenius adjungendus est a S. Dionysio Parisiis Toletum missus, cujus martyrium Ecclesia Toletana et Parisiensis celebrat, et de quo [Col. 0604B] Ildumus abbas, et auctor Vitae S. Gerardi meminerunt, quamvis, Gothis in Hispania regnantibus, ejus memoria et celebritas intermissa fuisse videatur. Eugenius igitur tertius Toletanus praesul Dracontii Hexaemeron, fortasse ipsum quod Isidorus habuerat, vel ex eo exemplar descriptum emendare conatus est. Quanam vero ratione permotus id egerit, melius ex ejus epistola, quam subjicio, intelligi poterit.
EUGENII EPISTOLA AD CHINDASUINTHUM REGEM.
Inclyto, glorioso rerum domino Chindasuintho, principi summo, et maximo regum, Eugenius vestrorum fidelium servulus.
Clementiae vestrae jussis, serenissime princeps, plus volendo deserviens quam valendo, Dracontii cujusdam libellos multis videns erroribus involutos, Christo Domino [Col. 0604C] tribuente valorem pro tenuitate mei sensuli subcorrexi. Hoc videlicet moderamine custodito, quo superflua demerem, semiplena supplerem, fracta constabilirem, et crebro repetita mutarem. Versiculi sane, quos huic operi detrahendos esse putavi, et sensu tepidi, et verbis illepidi, et nulla probantur ratione subnixi: nec in eis aliquid reperitur quo lectoris animus animetur, aut mulceatur doctus, aut doceatur indoctus. Et quoniam de die septimo praefatus auctor omnino reticuit, semum mihi opusculum videbatur, si non inde aliquid in hoc codiculo haberetur. Idcirco in fine libelli, quamvis pedestri sermone, sex dierum recapitulationem singulis versiculis quos olim condidi, denotavi; de die vero septimo quae visa sunt dicenda subnexui; decretumque divale ac si non ut volui, velut valui, consummavi, [Col. 0604D] implorans vestri solii praelargissimam pietatem, ut vile servuli fidelis oblatum vestra sibi gloria efficere dignetur acceptum, fiatque 9 mihi misero repensio fructuosa laboris placida respectus vestri contributio gratiae vel favoris.
11. Huic epistolae ita a Sirmondo in prima editione Parisiensi promulgatae plane consonat exemplar codicis Toletani, nisi quod in hoc non exprimitur nomen regis cujus jussu Eugenius correctionem Dracontii fuit aggressus. Duplex alia, eaque levis discrepantia notatur; nam in codice Toletano legitur multis hactenus videns, et paulo post et crebrius repetita. In editione Lugdunensi Biblioth. Patrum 1677 postrema verba ita leguntur contribu . . . . vel favoris. [Col. 0605A] In editione Parisiensi omnium operum Sirmondi contributa gratia vel favoris. In exemplari primae editionis, quo utor, vitio typorum non clare verba haec apparent. Rivinus, qui solum Sirmondi editionem vidit, edidit contributio amoris vel favoris. Henricus Florez, Hispaniae sacrae egregius primusque auctor, qui excerptum eorum quae eo codice Toletano continentur, manu Joannis Vazquez del Marmol descriptum penes se habebat, cum videret nomen regis initio epistolae deesse, conjecit eum fuisse Reccesvinthum, qui studio sacrarum litterarum delectabatur. Hanc conjecturam eminentissimus cardinalis Lorenzana, quem honoris causa nomino, ac saepius in hoc opere nominare debeo, in eruditis adnotationibus ad Patres Toletanos praeclare et nervose refellit: [Col. 0605B] tum quia studium sacrarum litterarum Chindasuintho cum filio Reccesvintho commune fuit, tum quia Sirmondus in ms. codice nomen Chindasvinthi reperit, quod proinde retinendum est. Equidem puto Florezium editionem Dracontii Sirmondianam aut non vidisse unquam, aut non expendisse, non solum quia non advertit Chindasuinthi nomen expressum in ea esse, verum etiam quia affirmat Dracontii opus quod a Sirmondo editum fuit, non esse Hexaemeron, ut ab Eugenio correctum est, sed aliud diversum ab illo carmine quod in codice Azagrensi existit; allegatque auctoritatem Joannis Baptistae Perez in nota ad cap. 14 Ildefonsi de Vir. illustrib.
12. Sed primo loco quaeram a Florezio qui fieri potuit ut Perezius de editione Sirmondiana loqueretur, [Col. 0605C] cum ille anno 1597 obierit, Sirmondus vero Dracontium anno tandem 1619 typis vulgaverit? 10 Deinde utramque editionem consideranti, Sirmondianam scilicet et eam quam ex cod. Azagrensi eminentissimus cardinalis Lorenzana procuravit, manifesto liquet Dracontium a Sirmondo editum vere fuisse, ut ab Eugenio fuerat correctus. Itaque cum Perezius ad caput 14 S. Ildefonsi de Vir. illustr., caput 37, Isidori de Dracontio laudasset, et addidisset: Dracontius porro poeta, cujus hic fit mentio, jam diu fertur impressus, non tamen ut fuerat ab Eugenio emendatus; sed hanc Eugenii emendationem vidi in illo vetusto codice Ruizii Azagrii, cujus supra mentionem feci; laudatus cardinalis Lorenzana subjecit: Et hic Dracontius, ut ab Eugenio emendatus, editus saepius [Col. 0605D] est, primum a doctissimo Sirmondo, deinde in PP. Biblioth., tandem a nobis hic inter caetera S. Eugenii opera supra recusus. Florezius quidem fortasse ex eo deceptus est quod Nic. Antonius Bibl. vet. tom. I, lib. V, cap. 5, non satis clare explicuit, in editionibus quae Sirmondianam praecesserant deesse epistolam, prologum metricum, et recapitulationem Eugenii ad opus Dracontii; et lib. III, cap. 3, cum ex Ildefonso narrasset Dracontii Hexaemeron ab Eugenio correctum fuisse, et recapitulatione atque appendice septimi diei auctum, subjunxit: Hoc ita curatum opus primum prodiit Parisiis ex bibliotheca S. Victoris. Ipse cardinalis Aguirrius, qui editionem Bibliothecae veteris curavit, notam margini lib. V, cap. [Col. 0606A] 5, apposuit, qua ait penes se esse ex ms. codice Toletano epistolam Eugenii ad regem ( Reccesvinthum forsan, inquit, aut Chindasvinthum ), praefationem ad idem opus versibus scriptam, et recapitulationem ad finem libri Dracontii appensam, quo satis innuit visam a se Sirmondi editionem non fuisse, in qua haec omnia reperiuntur, et Chindasvinthi regis nomen epistolae praemittitur. Quod attinet quidem ad temporum rationem, utrique regi epistola data esse potuit; sed de Chindasvinthi nomine, quod ex veteri cod. Sirmondi eruitur, dubium nullum esse debet; nisi forte dubium aliquod nascatur an vere illud nomen in aliquo codice antiquis litteris exaratum legatur.
13. Dicam hoc loco de Sirmondo quod de eo ac [Col. 0606B] de multis aliis viris criticis saeculi proximi ac superioris sentio; sed dicam 11 prius me Sirmondum tanti facere quanti paucos alios; cui in judicii exacti maturitate, et hac sacra amoeniori doctrina neminem praefero. Vehementer etiam me oblectat placidum et aequabile dicendi genus etiam in contentionibus, ex quo, si aliunde nescirem, animo eum miti et tranquillo fuisse comprehenderem. Sed non propterea sine examine illico recipiendum est quidquid ab eo ita profertur, ut ex aliquo veteri ms. videri possit desumptum. Mitto oscitationes quasdam tolerabiles, quas omnino cavere humana natura non potest. Illud non probo, quod saepe Sirmondus aliique in lucem scripta vetera proferebant, quin explicatius traderent quid in membranis exstaret, quid ab ipsis additum [Col. 0606C] fuisset, sive ut corrigerent, sive ut supplerent, sive ut declararent; ac nonnunquam neque indicarent quo in loco codices asservarentur. Et illi quidem securi posteritatis bona fide agebant; at nos saepe in eas difficultates incidimus, a quibus expediri non possumus, quia illi, cum possent, viam non explanarunt. Itaque Ruinartii diligentia laudanda est, qui cum nactus fuisset codicem ms. quo Sirmondus in edenda Notitia provinciarum et civitatem Africae usus fuerat, non solum titulum veterem restituit, verum etiam scripturam codicis alicubi adhibuit, omissa interpretatione seu restitutione Sirmondi, quamvis probabilis ipsi videretur.
14. Nonnulli asserunt Sirmondum eos scriptores edidisse ex cod. ms. bibliothecae Parisiensis S. Victoris. [Col. 0606D] Hoc ipsum innuere videtur Nic. Antonius loc. cit. Bibl. vet., vel saltem ansam errandi praebere potest. Andreas Rivinus in sua Dracontii editione dubius haesit: Sirmondus, ait, Dracontium . . . . haud dubie ex Azagrii istius Hispanico exemplari, nisi fortassis ipsius Vaticanae . . . . publicavit. Putabat, ut opinor, Rivinus Dracontium curis Michaelis Ruizii de Azagra typis editum fuisse. Ex Sirmondo ipso nihil horum colligitur; nam in indice operum quae simul edebat anno 1619, post nomina Eugenii, Dracontii, Martini Dumiensis et Columbani, quos unde promat distincte non exprimit, solum addit: Severini episcopi doctrina ex bibliotheca regia et monasterii Theologiensis. Tironis Prosperi Aquitani confessio ex Vaticana. Hoc ipsum [Col. 0607A] ita repetitur in 12 editione Parisiensi omnium operum Sirmondi cura Jacobi de la Baune anno 1697, tom. II, ac solum editor ad verbum Theologiensis notat: Nunc Tholeia, coenobium ordinis S. Benedicti ad Sarram fluvium in finibus Lotharingiae, et dioecesis Trevirensis. Nihil aliud expiscari potui aut ex Bibliotheca Patrum Lugdunensi anni 1677, ubi opera Dracontii ex editione Sirmondiana recuduntur, aut ex Veneta editione omnium operum Sirmondi anno 1728 publicata.
15. In bibliotheca Parisiensi S. Victoris Montfauconius recenset Draconicium, qui est noster Dracontius; sed cum ex ea bibliotheca prodierit Dracontius anno 1560 mutilus, et sine epistola, et prologo metrico, et recapitulatione Eugenii, illum codicem [Col. 0607B] imperfectum in ea bibliotheca adhuc servari credendum est, non alium, ad quem Sirmondus suam editionem conformaverit. De bibliotheca monasterii Theologiensis nihil habeo quod in medium afferam. Magis exploratum mihi est Sirmondum editionem suam Eugenii et Dracontii adornasse ex codice bibliothecae regiae Parisiensis, quem num. 46 describam; hoc enim innuit, aut clare etiam affirmat auctor Catalogi codicum mss. ejus bibliothecae. Sed adhuc quaerendum superest an veteri charactere in eo codice scriptum fuerit, Eugenii epistola ad Chindasuinthum regem, an ex conjectura ab aliquo recentiori ita appositum, aut declarationis causa a Sirmondo adjunctum. Quippe animadvertendum est nullam in toto opere inveniri Sirmondi adnotationem [Col. 0607C] qua sciri possit an aliquod verbum obscurum aut corruptum mutaverit aut correxerit. Quis autem sibi persuadeat codicem ita omnino esse scriptum, ut a Sirmondo editus est? Crediderim facile Sirmondum nihil ausum nisi ex justa causa aut probabili conjectura. Sed nostra interest scire quid certo ex fide mss. tenendum sit, quid congruenter recipiendum ex conjecturis editorum. Quam multa passim proferimus tanquam explorata veteris alicujus scriptoris verba, quae fortasse ejus non sunt, sed primi editoris, qui locum mutilum, difficilem, vitiatum suo marte supplevit, declaravit, emendavit? Neque tamen plerique hujuscemodi editores cum Sirmondo sunt comparandi. Quae a me ita sunt disputata, 13 non ut Chindasvinthi nomen rejiciam, sed ut illud caute, [Col. 0607D] et donec aliud constet, retinendum esse concludam: tum ut ad codices Dracontii diligentius quaerendos et conferendos, si qui alii adhuc sint, Hispanorum industriam excitem.
16. Ex epistola Eugenii patet quid in Dracontio emendando ab ipso praestitum fuerit. Putant enim nonnulli nihil aliud egisse Eugenium, nisi ut codicem, vetustate et librariorum negligentia vitiatum, corrigeret. Sed aliud sibi volunt ea verba: Superflua demerem, semiplena supplerem, fracta constabilirem, et crebro repetita mutarem: tum etiam quod addit de versiculis, quos subtraxit, quia et sensu tepidi, et verbis illepidi, et nulla probantur ratione subnixi, nec in eis aliquid reperitur, quo lectoris animetur, aut [Col. 0608A] mulceatur doctus, aut doceatur inaoctus. Quod judicium Eugenii an ab omnibus fuerit probatum, paulo post videbimus. Non ignorabat ipse, in aliquorum reprehensionem posse hanc agendi rationem incurrere: adeoque in secunda praefatione, ut sese excuset, satagit. Solebant enim veteres duas praefationes libris interdum praeponere, praesertim carminibus. In Martiali id cernere licet, ex quo ad Prudentium pag. 232 notavi, praefationem hujusmodi simpliciter epistolam appellari. Id confirmatur ex Statio, lib. II Silvar. in praefat. Inter poetas Christianos Prudentius Apotheosin duobus prologis carmine conscriptis ornavit. Juvencus cum uno tantum prologo editur: sed in veterrimo codice ms. Vaticano reg. Suec., num. 333, duas praefationes hexametris confectas, ac clare [Col. 0608B] distinctas inveni. Ante primam legitur Incipit praefatio, eaque absoluta item praefatio. Hunc codicem sequar in ea quam molior editione Juvenci ad veteres codices atque editiones recogniti, perpetuisque notis illustrati. Arator duas elegias Actibus apostolorum praefixit: sed cum altera data sit ad Florianum abbatem, altera ad Vigilium pontificem, et utraque sit pro epistola dedicatoria, existimo Aratorem unum exemplar Vigilio cum epistola ad eum dedisse, alterum Floriano cum epistola ad ipsum. Nunc certe nonnulli duabus epistolis dedicatoriis sua opera muniunt, vel morem veterum secuti, vel qualibet alia ratione permoti. Sedulio tres praefationes aliqui imputant, 14 primam oratione soluta ad Bonifacium, alteram versibus elegiacis, quibus de suo Opere Paschali loquitur, [Col. 0608C] tertiam, quae dicitur Dedicatio ad Theodosium Augustum. Verum haec Dedicatio in nullo codicum Vaticanorum, qui Sedulii et de Sedulio non pauci sunt, a me reperta est, et Sedulius diversa ratione metri leges sequebatur.
17. His veterum poetarum exemplis ductus Eugenius primae praefationi alteram subjunxit, qua sese excusat quod Dracontii poema emendaverit. Ea autem ita habet in utraque editione Sirmondiana, et Matritensi sine ulla discrepantia, ut a nobis hoc loco repraesentatur.
18. 15 In versu 17 obscurum est quam non velle [Col. 0609A] videt; et fortasse Eugenius scripsit velle meum, aut velle suum, aut velle jubet. Poetae Christiani velle pro voluntate, posse pro potestate usurpant. Vide vers. 367 lib. I Dracontii, Velle pares, et nolle pares. Caetera commode procedunt, nisi quod saepius ratione solius caesurae brevem producit. Rivinus in emendatis, nescio cur vers. 3 correxerit Et nitidum capere longo, pro Et capere nitidam longo. Idem, ibid. vers. 14, pro et quis est posuit et quisnam est; sed in Eugenio mirum videri non debet quod produxerit quis, et frigidum est quisnam est hoc loco. In Rivino nitidum mendum videtur pro nitidam. Prima in Draconti corripienda esset, si ratio nominis inspiciatur: sed poetae Christiani in nominibus propriis magnam licentiam sibi arrogabant. Observanda est etiam phrasis [Col. 0609B] summus vatum, ut apud Prudentium Psychom. vers. 530 magnus discipulorum, vel, ut multi legunt, summus discipulorum. Virgilii Aeneidem Tuccam, et Varium jussu Augusti leviter correxisse, atque ita ut nihil addiderint, neque versus imperfectos compleverint, in Virgilii Vita, quae auctore Donato circumfertur, traditum est. M. Valerius Probus notas in Bucolica et in Georgica Virgilii scripsit. Rivinus in emendatis pro Tucca, Variusque, Probusque correxit Variusque et Tucca probusque: videtur enim velle, probus accipi pro adjectivo, quod cum Tucca cohaereat. At quid sibi tunc vellent duae illae conjunctiones et Tucca probusque? Aristarchus ita Homeri versus corrigebat, ut Homeri esse negaret quos non probabat. Apertius alii censuram in Homerum exercuerunt: [Col. 0609C] nec desunt qui tot in eum aliorum emendationes confectas putent, ut opus multorum potius quam unius auctoris censendum sit. In percelebri controversia de veterum libris corruptis non levis difficultas ex hac parte creari potest, quod multi sibi licere putarent aliorum opera in meliorem formam redigere, hoc est, si loqui simpliciter volumus, corrumpere. Neque vero credendum est, omnes qui antiquorum scripta emendabant eo animo ingenuo fuisse quo fuit Eugenius, nec tam probabili ratione permotos, ut ausum suum fateri non erubescerent. Verum ex hac ipsa praefatione recte arguitur, 16 etiam tunc vitio datum fuisse veterum scriptorum codices sine justa causa interpolare:
19. Eugenius non solum poema Dracontii emendavit, verum etiam recapitulationem et supplementum de die septimo addidit, quoniam sine aliqua diei septimi commemoratione opus semum, ut ipse loquitur, vel semiplenum, ut ait Ildefonsus in Eugenii elogio, illi videbatur. Revera in Dracontii poemate integro, ut a me editur, nulla ratio diei septimi haberi debuit: cum enim Dracontii scopus esset bonitatem Dei erga homines et justitiam, sed bonitatem maxime, [Col. 0610A] praedicare, in libro primo hominis creationem, atque ea omnia quae propter homines sex illis primis diebus Deus fecit, diligenter exposuit, quoniam ex opificio sex dierum argumentum suum insigniter illustrare poterat: tum duobus reliquis libris alia Dei opera ex Veteri Novoque Testamento in eamdem sententiam persecutus est. In ipso libro primo, atque in ipsa hujus libri parte, quam Eugenius recensuit, ultra sextum diem Dracontius longe progressus fuit. Describit enim primos parentes in paradiso jam collocatos, eorumdem peccatum, sententiam Dei misericordia et justitia temperatam, qua e paradiso sunt ejecti, sed simul in eorum usum natura jussa est opera sua exercere per miras ac varias rerum vicissitudines; qua occasione de resurrectione corporis humani [Col. 0610B] exemplis e natura petitis edisserit.
20. Recapitulationem Dracontii Eugenius sua sponte conscripserat, priusquam rex negotium Dracontii emendandi illi injunxisset. Hujusmodi recapitulationes poematum veterum plurimae exstant, scilicet argumenta rerum paucis versibus comprehensa. Graeci periochas vocant quales in Homeri Hiadem scripsit Ansonius, in Terentii comoedias Sulpicius Apollinaris, in Virgilii Georgica et Aeneidem plures, ut videri potest in Collect. Pisaur. vet. Poet., tom. IV, pag. 472 seqq., et in Anthol. Burmanni. In poetis Christianis non sunt ita frequentes periochae. 17 In bibliotheca Vaticana codex Palatinus num. 1717 habet Aratoris opera, quae cum aliis mss. contuli, in quo leguntur duo versiculi rhythmici initio uniuscujusque [Col. 0610C] capitis, quibus argumentum exponitur. Aurora etiam Petri Rigensis suas habet recapitulationes utriusque Testamenti, quas ex mss. edidit Leyserus histor. Poet. med. aevi pag. 703. Is est Petrus ille de Riga ab opere Aurorarius dictus, qui magna ex parte adhuc ineditus est, quamvis plenam ejus editionem multi sint polliciti. Romae ea egregie ad exitum perduci posset; sunt enim multi codices mss. ejus operis non solum in bibliotheca Vaticana, sed etiam in tabulario basilicae Vaticanae S. Petri. in aliisque Urbis bibliothecis. Ad meas manus, dum aliud quaero, venit codex bibliothecae Vaticanae, quem multo auctiorem deprehendi quam sint codices a Fabricio in Bibl. Lat. med. et inf. aevi laudati. Ex eo clare colligitur carmina in Novum Testamentum ejusdem Petri opus [Col. 0610D] esse, quod multi in dubium revocaverant.
21. Igitur recapitulationem Eugenii cum supplemento ad Dracontium nunc adjiciam; decrevi enim omnia quae de Dracontio Eugenius scripsit, in his prolegomenis producere, et his locus non videtur esse alienus, ac fortasse alius opportunior non occurret. Nam diversae lectiones quae in opere Dracontii ab Eugenio emendato, et in membranis Vaticanis observantur, melius sub ipsis versibus proferentur.
22. Sirmondus hos versus post epistolam Dracontii posuit, quibus hunc titulum praefixit: Monosticha recapitulationis septimi diei, a B. Eugenio, in fine libri Dracontii adjicienda. Prima verba Monosticha recapitulationis septimi diei ex codice sumpta sunt, ut colligi videtur ex catalogo biblioth. reg. Paris. In codice Azagrensi pro septimi diei rectius legitur septem dierum, nisi forte legendum sit Monosticha recapitulationis sex dierum, et supplementum septimi diei. Hujusmodi inscriptiones pleraeque librariorum sunt, non auctorum. Eugenius ipse in epistola ad regem ita ait: [Col. 0611C] Sex dierum recapitulationem singulis versiculis, quos olim condidi, denotavi, de die vero septimo quae visa sunt dicenda subnexui. Ex quibus hic titulus erui poterat: Recapitulatio sex dierum, et appendix septimi. Etsi autem Sirmondus, fortasse suum codicem secutus, recapitulationem epistolae 19 Dracontii subjecerit, tamen illius locus ab Eugenio designatus mihi videtur fuisse post finem Hexaemeri, sive libri primi carminis Dracontii de Deo: nam epistolam Dracontii cum poemate de opificio sex dierum non est dicendus confudisse, nisi forte in aliquem codicem valde corruptum et depravatum inciderit. In codice bibliothecae Parisiensis, quem num. 47 recensebo, indicatur solum Hexaemeron, sive liber primus versibus heroicis, cui accedit Eugenii supplementum sine [Col. 0611D] illa epistolae mentione. Epistola ipsa, ut edita est a Sirmondo et in Collectione Patrum Toletanorum, si attente inspicias, non obscure demonstrat nihil ipsi esse cum carmine de sex diebus. Certum illud est, recapitulationem ab Eugenio adjectam in fine libelli quo Dracontius Hexaemeron complexus est. Et haec est ratio cur recapitulatio dicatur. Recapitulatio enim in sacris Litteris appellatur, cum scriptura redit ad illud cujus narratio jam transierat, ut post Ticonium et Augustinum explicat Isidorus lib. I Sentent., cap. 109, et hoc fere sensu verbo recapitulandi utitur Tertullianus lib. V advers. Marcion., cap. 17, et Commodianus carm. 41. Sed cum Eugenius dicat libellos Dracontii a se correctos, idque confirmet Ildefonsus, [Col. 0612A] certum videtur non solum Hexaemeron, sed epistolam etiam Dracontii fuisse emendatam, servata tamen opportuna distinctione inter Hexaemeron et Elegiam. Imo quod ait Eugenius de versibus quibusdam detractis, magis in epistola quam in Hexaemero locum habet, ut conferenti constabit.
23. Affirmat Eugenius se olim versiculos quibus recapitulatio continetur composuisse; sed non constat an eos ad argumentum Dracontii indicandum conscripserit, an solum ad mundi creationem ex Genesi paucis versibus comprehendendam. Hoc postremum magis arridet: nam inter caetera Eugenii carmina lib. I, num. 19, exstat Heptametrum de primordio mundi, videlicet primi septem versus recapitulationis. In codice Vaticano Alexandrino num. 2078, [Col. 0612B] saeculi IX, post alia opera exscribuntur nonnulla carmina Eugenii hoc titulo: Incipit opusculum B. Eugenii episcopi. Sextum carmen est hoc ipsum Heptametron de primordio mundi. In catalogo codd. mss. bibliothecae Florentinae 20 Laurentianae, tom. II, col. 752, inter miscellanea saeculo X aut XI, perscripta indicantur a Bandinio Versus septem dierum, sive Monosticha de VII diebus hebdomadis. Diversi hi sunt a versibus Eugenii, ut ex illorum primo patet, Prima dies Phoebo sacratus numine fulget, et clarius haec discrepantia animadvertitur in codice Vaticano Urbinate 584, olim 828, ubi post multos alios versus inserta sunt carmina diversorum de anno, mensibus, hebdomadibus, etc., et primum est De VII diebus hebdomadis, et primus versus correctior quam in codice [Col. 0612C] Florentino, Prima dies Phoebi sacrato nomine fulget. Sermo enim est de hebdomadis diebus, qui a gentilium diis nomen retineat.
24. In versibus Eugenii haec notanda occurrunt. Vers. 6, Sirmondus edidit hominesque fugaces. Sed hominesque sagaces ipse ediderat inter carmina Eugenii in heptametro de VII diebus et in codice Toletano, in Vaticano, et a Brideferto Ramesiensi ad Bedae tom. II, pag. 70, ubi septem primos versus profert legitur hominesque sagaces, quae vera est scriptura: nam sagax pro rationis participe et perspicaci sumitur. Helpidius in carmine de Jesu Christi Benef.:
25. Ad S. Ildefonsum nunc progredior, qui in elogio S. Eugenii emendationem Dracontii ab eo factam laudavit. Neque injucundum erit totum elogium audire. Ita ergo habet cap. 14 de Vir. illustr.: Item Eugenius alter post Eugenium pontifex subrogatur. Hic cum ecclesiae regiae clericus esset egregius, vita monachi delectatus est. Qui sagaci fuga urbem Caesaraugustanam petens, illic martyrum sepulcris inhaesit, ibique studia sapientiae, et propositum monachi decenter incoluit: unde principali violentia reductus, atque [Col. 0613C] in pontificatum ascitus, vitam plus virtutum meritis quam viribus egit. Fuit namque corpore tenuis, parvus robore, sed valide fervescens spiritus virtute, studiorum bonorum vim persequens, cantus pessimis usibus vitiatos melodiae cognitione correxit, officiorum omissos ordines curamque discrevit. Scripsit de S. Trinitate libellum et eloquio nitidum, et rei veritate perspicuum, qui Libyae et Orientis partibus mitti quantocius poterat, nisi procellis resultantia freta incertum pavidis iter viatoribus distulissent. Scripsit et duos libellos, unum diversi carminis metro, alium diversi operis prosa 22 concretos, qui ad multorum industriam ejus ex hoc tenaciter sanctam valuerunt commendare memoriam. Libellos quoque Dracontii de Creatione mundi conscriptos, quos antiquitas protulerat vitiatos, ea quae inconvenientia reperit [Col. 0613D] subtrahendo, immutando, vel meliora conjiciendo, ita in pulchritudinis formam coegit, ut pulchriores de artificio corrigentis, quam de manu processisse videantur auctoris. Et quia de die septimo idem Dracontius omnino reticendo semiplenum opus visus est reliquisse, iste et sex dierum recapitulationem singulis versiculis renotavit, et de die septimo, quae illi visa sunt eleganter dicta subjunxit. Clarus habitus fuit temporibus Chindasvinthi, et Reccesvinthi regum, fere duodecim, annis tenens dignitatem simul et gloriam sacerdotis, sicque post lucis mundialis occasum in basilica S. Leocadiae tenet habitatione sepulcrum.
26. Huic elogio ad vitam Eugenii illustrandam multa addi possunt ex ejus Vita, quam eminentissimus [Col. 0614A] Lorenzana opusculis illius praeposuit. De sepulcris martyrum Caesaraugustanorum dixi ad hymnum Prudentii Peristeph. 4, qui est de octodecim martyribus Caesaraugustanis. Quod ait Ildefonsus principali violentia, intelligit principis seu regis imperium; decretum divale dixit Eugenius, et in concilio Toletano VIII verba legis editae a Reccesvintho sunt: Decretum divalis observantiae promulgamus. Ita principalis accipiunt Velleius, Tacitus, Plinius, Prudentius, alii. Quaedam leves discrepantiae in editione Sirmondiana notari possunt, ut haec in fine tenet habitationem sepulcri. Nicol. Antonius suspicatur legendum meliora conficiendo pro meliora conjiciendo. Judicium vero Ildefonsi, quod libelli Dracontii pulchriores de artificio corrigentis, quam de manu processisse videantur [Col. 0614B] auctoris, Nic. Antonio non placuit, qui tom. I Biblioth. vet., lib. V, cap. 5, de Ildefonso loquens, Cujus viri, inquit, sanctissimi judicio de utroque poeta non parum detrahit αὐτοψία ipsa, quae docet affatim, quantum valuerit unusquisque eorum facultate pangendi carminis, aetatisque barbarae sub qua natus Eugenius fuit consideratio. Haec eadem totidem verbis lib. III, cap. 3, dixerat, sed quaedam addidit, scilicet aetatisque, et convictus barbarae gentis sub qua natus, etc. Nam 23 Dracontius felicioribus temporibus sub Romanorum imperio in lucem venerat. Liberiorem fortasse hanc censuram aliquis dixerit, nemo falsam. Barthius quidem, Advers. lib. LV, cap. 11, de Eugenii emendatione ita habet: Utinam vero publicasset integros etiam ipsos (libellos Dracontii) Eugenius, ut posteritati constaret [Col. 0614C] modo ratio mutationum ejus; quae enim ille tepida et illepida, et nulla ratione subnixa conviciatur forte nunc nobis putchra et amoena, et docta viderentur, licet non astricta, vitiosa, et exsanguia, anxia, et omnino nihil essent, nisi quod iniquus omnium aestimator planorum et facilium irrecuperabili nostro damno esse voluit et coegit. Facit etiam contra Ildefonsi judicium quod S. Isidorus testatur, Dracontium Hexaemeron eleganter composuisse et scripsisse. Quis enim Isidori auctoritatem censurae Ildefonsi non praeferat? Mihi dubium minime est quin Dracontius longe sit Eugenio anteferendus, sive Hexaemeron inspiciamus ab Eugenio interpolatum, sive Dracontii poema, ut in mss. Vaticanis legitur, multoque magis epistolam, quae minus est librariorum negligentia corrupta, sedulo [Col. 0614D] consideremus.
27. Post S. Ildefonsum nullus veterum mihi venit in mentem qui Dracontii meminerit, uno excepto Honorio Augustodunensi, qui ex Isidoro, ut solet, cap. 28, lib. II, id descripsit: Dracontius composuit heroicis versibus Hexaemeron creationis mundi. Huc tamen pertinet, quod apud Muratorium tom. III Antiquit. Italic. med. aevi, pag. 818, exstat catalogus codicum mss. qui in monasterio Bobiensi asservabantur, saeculo X, ut videtur, descriptus. In hoc catalogo recensentur libri quos Dungalus aliique beatissimo Columbano, hoc est monasterio ipsi Bobiensi, a S. Columbano fundato, donaverant. Sed ante hos alii codices memorantur, qui ad antiquiorem monasterii [Col. 0615A] bibliothecam, et fortasse plerique ab eo tempore quo fundatum est, videntur pertinuisse. Inter hos vetustiores libros catalogus refert, Librum Lucretii I; Librum Dracontii I; Librum Ennodii I, in quo et alia continentur opuscula; Libros Donati tres, etc. Liber unus Dracontii, sicut liber unus Lucretii, est unus codex, sive carmina in plures sint libros divisa, sive uno comprehendantur. Sic etiam 24 tres libri Donati sunt tres codices operis Donati. Animadverti jam num. 8, S. Columbanum a Dracontio plures versus fuisse mutuatum, ac paulo post num. seq. referam, saeculo XV exeunte, Dracontii opus in monasterio Bobiensi fuisse repertum. Mire haec cum antiquo codice bibliothecae ejus monasterii conveniunt. Quid de Dracontio in Dextri, Maximi et Hauberti [Col. 0615B] chronicis, et in Adversariis Juliani archipresbyteri scriptum sit, hujus loci non est enarrare: nam etsi nomina sint antiqua, auctores tamen qui opera confinxerunt sunt recentes, ac proinde ad caput seq. pertinent.
28. Saeculo XV, cum litterae restitui coepissent, undique libri veteres conquirebantur; atque ad hujus saeculi finem spectat id quod nuper indicavi de Dracontio, et refert Raphael Volaterranus lib. IV Commentar., ubi de Bobiensi monasterio, ad Apennini juga sito, a Theodelinda regina Longobardorum exstructo, ait: Hic anno 1494 hujuscemodi libri reperti [Col. 0615C] sunt, Rutilius . . . . Dracontii varium opus. Prudentii hymni, etc., quorum bona pars his annis proximis a meo municipe Thoma Phaedro (Inghirami) bonarum artium professore est advecta in Urbem. Optandum maxime esset ut hoc Dracontii varium opus, si adhuc alicubi latet sive Mediolani, sive Romae, in publicam lucem veniret; nam hic videtur esse antiquissimus ille codex cujus fit mentio in catalogo saeculi X bibliothecae monasterii Bobiensis, et fortasse est ille ipse quo usus est S. Columbanus. Titulus innuit non esse solum Hexaemeron ab Eugenio interpolatum; et inter versus quos ex Dracontio Columbanus sumpsit nonnulli sunt qui in codice Toletano desiderantur, et a nobis e membranis Vaticanis proferentur.
29. Guilielmus Morelius, qui primus Hexaemeron [Col. 0615D] Dracontii edidit, in epistola dedicatoria haec tantum habet: Quae 25 Hilarii, Cypriani, et Dracontii subsequuntur, ea nobis S. Victoris Parisiensis libraria suppeditavit . . . Exemplar quo usi sumus unico, multis suis partibus perturbatum atque confusum erat, ut haud mirum videri queat, si qui loci labe non careant; quo carerent autem, omnem, quam potui, diligentiam adhibui: malui tamen locos integros et quales liber habebat, aliis dijudicandos, quam mea emendatione ulla contaminatos exhibere. Inscripsit autem Morelius: Dracontii de opere sex dierum. Deerat, ut videtur, in hoc codice charta aliqua: nam desiderantur omnino 58 versus, quibus describitur peccatum primorum parentum. Exstitisse autem hos versus ante S. Eugenium [Col. 0616A] demonstratur ex S. Isidoro, qui lib. XII Etym., cap. 2, unum ex his in editione Parisiensi Morelii omissis laudat. Quaeritur autem an poema de Opere sex dierum, Parisiis a Morelio editum, sit illud ipsum quod interpolatum est ab Eugenio, an potius primigenium opus quale a Dracontio prodiit, cum solis his erroribus qui a librariorum incuria accesserunt. Goldastus in epistola ad Weitzium Hexaemeron hoc Morelii, quod ipse Weitzius editurus erat, putat esse ipsum Ἀρχέτυπον Dracontii. Hac ille ratione permovetur, quod in eo Hexaemero de sex dierum anacephalaeosi et septimi diei supplemento nec vola nec vestigium est. Censet haec desiderari ante versum 449, Vomere non tellus, ubi incipit horti Edeni descriptio: nam caeteri poetae Hexaemeri, Cyprianus (quem nunc [Col. 0616B] alii volunt Juvencum), Hilarius, Victor, Alcimus, Gregorius Magnus, Ambrosius Junior, Pisides, Theodulfus Aurelianensis, Nicephorus Callistus, Petrus Rigensis, alii de septimo die ad eamdem faciem exsequuntur. (Confer notam ad vers. 116 lib. I) . Dissentit Barthius Advers. lib. VII, cap. 20, qui ex stylo universi hujus libelli duos auctores arguit. Certe, ait, ταυτόλογον hoc opusculum, et minime narrationibus detexendis sibi constans, extendit jam fini proximas, et abruptis aliis alias non suis locis inserit. Verum haec aiebat Barthius, qui Dracontii libellos olim ab Eugenio reformatos noverat. Vellem scire quid alius sentiret ab hac praejudicata opinione omnino liber, et ignorans quid factum fuisset. Barthii opinionem tenuit etiam Nic. Antonius Bibl. vet. lib. V, cap. 5, et Gallandius [Col. 0616C] tom. IX Bibl. Ut 26 haec controversia definiatur inter se conferri debent variantes lectiones editionis Morelianae, Sirmondianae, et nostrae ex codice Vaticano. Mihi sane codicem Vaticanum, et omnia Dracontii opera consideranti Goldasti sententia placet; sed mirum simul accidit quod tam paucae ac leves mutationes inter opus Hexaemeri archetypum Dracontii, et idem opus ab Eugenio interpolatum appareant. Itaque censeo non solum Hexaemeron, sed etiam Elegiam Dracontii fuisse ab Eugenio recognitam, in qua versus aliqui additi fuerunt ab Eugenio, plures detracti, ut ex editione nostra patebit. Goldastus, qui praefationem Eugenii non viderat, supplementum diei septimi ante paradisi descriptionem desiderari aiebat. Sed cum Eugenius ad libelli [Col. 0616D] finem recapitulationem et supplementum adjicere voluerit, ratio Goldasti ita refingi debebit. In fine exemplaris Moreliani nulla est recapitulatio, nullum supplementum Eugenii; exemplar igitur hoc primigenium Dracontii opus existimandum est.
30. Editionem Morelii secutus est Fabricius in Collectione poetarum Christianorum, qui etsi alios poetas cum libris veteribus soleret conferre, tamen id in Dracontio, codicibus mss. destitutus, non praestitit. Dracontius, inquit in Comment. pag. 45, poeta Christianus, qua gente aut patria fuerit, ignotum. Ejus carmen Hexaemeron, id est, de Opere creationis sex dierum, eruditum atque insigne est: quod Parisiis editum e bibliotheca D. Victoris huic operi adjecimus, tribus [Col. 0617A] quatuorve emendatis erroribus, quos typographus admiserat. Revera de patria et gente Dracontii altum apud veteres silentium. Joannes Vasaeus in Chronico ad an. 651, ubi de S. Eugenio sermonem injicit, videri ait Dracontium fuisse Hispanum, quantum ex S. Isidoro colligi potest, et floruisse temporibus Justiniani imperatoris et Athanagildi regis Gothorum. Sed ex Isidori verbis, quae num. 7 habes, nescio qui colligi possit, Dracontium fuisse Hispanum, aut floruisse saeculo VI. Et cum ipse Vasaeus confirmet, Eugenium Hexaemeron Dracontii jam vetustate vitiatum suo nitori restituisse, oporteret, ut aliquantulum antiquiorem crederet Dracontium: nam Eugenius saeculo VII, anno circiter 645, Dracontium emendabat. Vasaei opinionem multi alii amplexi sunt, etiam 27 Joannes [Col. 0617B] Grialius in editione Matritensi S. Isidori 1599 ad lib. XII Etym. cap. 2, ubi diserte ait: Dracontius opus sex Dierum carmine composuit, Athanagildo regnante, quod poema Eugenius III Tolet. antistes sub Chindasuintho et Reccesuintho, et emendavit, et septimi diei versibus auxit. Quod vero ad tempus attinet quo Dracontius vixit, insignis est error Gerardi Joannis Vossii cap. 9 libri de Poet. Lat., ubi inter poetas incertae aetatis Dracontium recenset, et post Carolum Magnum ad annum 800 relegat: qui non solum operibus Dracontii, verum etiam Isidori Ildefonsique testimoniis evidenter refellitur. Funcius de Veget. Lat. ling. Senect., cap. 3, § 97, merito rejicit Matthiam Koenig, qui in Bibl. vet. et nov. Dracontium sub Justiniano floruisse ait; sed nullo ipse fundamento certum annum 450 [Col. 0617C] designat, quo Dracontius rebus humanis valedixerit.
31. Dracontii patria non tantum G. Fabricio, verum etiam Nic. Antonio incerta erat, qui tom. I Bibl. vet., lib. V, cap. 5, ita pronuntiat: Dracontium temere aiunt gente Hispanum nonnulli auctoribus confictis credentes. Atque ille quidem partim silentio veterum permotus ita judicabat, partim odio quodam suo adversus auctores falsorum chronicorum incensus, ex quo fortasse in contrariam partem nonnunquam nimium se abripi passus est. Vidimus enim quid Vasaeus, qui anno circiter 1562 decessit, et quem multi secuti sunt, longe ante chronica conficta senserit, quorum inventio ad annum 1594 refertur, prima editio anno 1619 peracta est. Eadem opinio etiam post editam Bibliothecam Nic. Antonii valuit fere apud [Col. 0617D] omnes, quamvis nemo jam commentitiis chronicis fidem praestet; sive rationem Vasaei inde roborent, quod S. Eugenius jussu regis in Dracontii emendationem incubuerit, quod hunc auctorem Hispanum indicare potest, sive, ut ego magis arbitror, ex aliqua traditione aut ms. codice ortum haec sententia duxerit, quae deinde ad reliquos permanaverit. Gallandius, qui ex editione Sirmondiana Dracontium tom. IX suae Biblioth. inseruit, hanc rationem probabilis hujus sententiae adjungit, quod illustriam virorum qui res sacras carmine cecinerunt, Juvenci, Prudentii, Merobaudis, 28 aliorum ferax antea exstiterat natio Hispana, ut propterea eos aemulatus suum Hexaemeron panxerit quoque Dracontius.
[Col. 0618A] 32. Videamus nunc quod ait Nic. Antonius, auctoribus confictis nonnullos credidisse Dracontium fuisse gente Hispanum. Famosum imprimis est Dextri Chronicon. In notis ad recentissimam editionem Matritensem Bibliothecae veteris Hispanae Nic. Antonii lib. III, cap. 3, doctissimus editor mirandum ait nihil de Dracontio apud pseudo-Dextrum legi non solum in Chronici fragmento, quod post Bibl. vet. Nic. Antonius protulit, sed neque in pleniori exemplo Regiae bibliothecae. At minime dubium est quin in Dextri Chronico cum Commentariis Bivarii typis edito aliqua mentio Dracontii occurrat: ex qua tamen Hispanum fuisse Dracontium nequaquam colligitur, imo contrarium collegit commentator Bivarius. Cum enim ad annum 382 narretur in Chronico, Dracontium et [Col. 0618B] Adelphum episcopos in Hispania exsulasse, Bivarius hunc affirmat esse Dracontium poetam, nec diversum credit a Dracuntio vel Dracontio, ad quem exstat epistola Athanasii. Nec fuerat nemo cui haec ipsa opinio antea in mentem venisset, ut ex his verbis Goldasti in epistola ad Weitzium intelliges: Ad hunc Dracontium, quae ex Baronio suggesta sunt nihil attinent. Ille enim Orientalis, hic Occidentalis; ille Asiaticus, hic Europeus; ille Graecus, hic Hispanus; ille episcopus, hic palatinus; ille Constantino Magno, hic Justiniano Magno imperatoribus; ille a Christo nato 330, hic 540 viguere. Errat cum Vasaeo in aetate Dracontii Goldastus; sed mirari subit unde sumpserit palatinum fuisse Dracontium, nam plerique alii presbyterum vocant. Goldasti veriorem esse sententiam ex membranis [Col. 0618C] Vaticanis, num. 122, demonstrabo. Ex Baronio vero haec, opinor, Weitzio suggesta erant, quod ad annum 328, num. 23, meminerit Dracontii monachi, quem Athanasius per epistolam hortatus est ut episcopatum non recusaret, et rursus ad annum 356, num. 47, 48, 52, Dracontium episcopum in Aegypto exsulem ex S. Athanasio de Fuga sua et ad Solitar., et ex Vita S. Hilarionis a S. Hieronymo conscripta commemoraverit, quem unum eumdemque esse putat ac Dracontium monachum, ad quem Athanasius litteras 29 dedit. De diversis Dracontiis antea num. 5 et 6 a nobis disputatum est. Non omittenda sunt Goldasti verba quibus Dracontium, aliorum opinionibus rejectis, Hispaniae adjudicavit: In comperto est gente fuisse litterarum alumna, studiorum nutrice, Musarum [Col. 0618D] colona, et ipsius Parnassi atque Heliconis aemula, gentilesque habuisse ex priscis illis ethnicorum poetis Sextilium Heminam, Senecam, Lucanum, Victorinum Statorium, Columellam, Silium Italicum, Decianum, Licinianum, Caninium Rufum, Martialem, Hadrianum imperatorem, Festum Avienum, Aquilium Severum; et, ex Christianorum grege, Metronianum, Tiberianum, Juvencum, Prudentium tuum, Damasum, Leandrum, Fulgentium, Isidorum, et quem nuper nobilis et eleganti ingenio adolescens Laurentius Ramiresius princeps vulgavit, Orontium.
33. Profert Nic. Antonius verba commentitii Hauberti Hispalensis ex chronico ad annum 433, num. 24, Sanctus vir Dracontius Oscae Celtiberorum obiit, [Col. 0619A] ubi erat presbyter. Sed praeterquam quod Haubertus iste saeculo XVII elabente confictus fuit, neminem leges qui Dracontium presbyterum Oscensem faciat, ex iis saltem qui inter viros criticos aliquo in loco habeantur. Multo vero ante hunc Haubertum reperio qui Dracontium poetam divum vocaverit. In Indice libr. expurg. per Joannem M. Brasichellensem, 1607, pag. 85, jubetur titulum divi Dracontii in Bibliotheca Patrum per Margarinum de la Bigne, edit. 1589, deleri, uti etiam pag. 256 titulum divi Belisarii poetae, divi Liberii poetae, D. Venantii, D. Dracontii, D. Theodulphi, et alibi divi Prudentii. Vide num. 55. Itigius, cap. 3 de Biblioth., affirmat rarissima esse exemplaria hujus Indicis, quem neque ipse viderat, quia scilicet Romana editio suppressa fuerat, et nova [Col. 0619B] quae in Belgio parabatur suffocata. Quod ait de Romanae editionis suppressione, falsum puto, nisi intelligat alterum tomum qui parabatur non fuisse editum. Animadvertendum est in eo Indice etiam iis qui pro sanctis habentur, vocem divi denegari ex eorum scilicet sententia qui hoc vocabulo divinitatem significari opinantur; neque enim omnes ita censent, aut usui contrario piorum et doctorum hominum repugnandum 30 existimant. Dracontii vero memoria in nullo martyrologio exstat: imo nullum alium sanctum qui hoc nomine appellatus fuerit, in primis sex anni mensibus apud Bollandianos inveni.
34. Caeterum Nic. Antonius, etsi loc. cit. Bibl. vet, dum de S. Eugenio disserit, Dracontium a nonnullis Hispanum temere dici affirmaverit, tamen locum inter [Col. 0619C] scriptores Hispanos eidem dedit tom. I, lib. III, cap. 3, ubi cautius loquitur. Ait enim se nescire unde moti Miraeus in notis ad Isidorum, Labbeus dissert. ad Bellarm. de Script. eccles., Bigneus in Biblioth. Patrum, Dracontium Hispanum aperte vocaverint. Qua illi ratione permoti fuerint videri potest supra num. 31. Bigneus vero non ipse Hispanum vocat Dracontium, sed in aliqua posteriori editione Bibl. Patrum, ut in editione Lugdunensi 1677 conformata ad eam quam fecit Sirmondus, ab editore presbyter Hispanus vocatus est Dracontius. Addit Nic. Antonius notum sibi esse ad partes quis traxerit Bivarium, nempe pseudo-Maximus ad annum 430, Dracontius presbyter moritur Oscae; et ad ann. 412, Dracontius alter poeta Hispanus mirus habetur: qui an duo sint, [Col. 0619D] hariolari non audet Bivarius. De Bivarii opinione in comment. ad pseudo-Dextrum dixi num. 32. Nunc addo, in pseudo-Maximi chronico, quod Nic. Antonius in fine Biblioth. vet. adjecit, alium Dracontium recenseri ad annum 600, Dracontius poeta Complutensis floret; et ad ann. 603, Dracontius poeta Caesar-augustae moritur. Qui hoc chronicon confinxit, fortasse prae oculis sententiam illorum habuit qui Dracontium Athanagildo regnante vixisse tradiderant; nam ex Athanagildi tempore illius aetas ad annum 603 facile potuit prorogari. Illi vero qui deinde Maximi chronicon ex ingenio auxerunt, uti etiam auctor pseudo-Hauberti, cum intellexissent in Dracontii operibus prout a Sirmondo edita sunt, referri elegiam ad Theodosium [Col. 0620A] Juniorem, Dracontium anno 412 et 430 floruisse, anno 433 decessisse, scripserunt. Ex Sirmondo etiam, qui anno 1617 editionem libri Bellarmini de Script. eccles. curavit, ortum duxit, ut opinor, caput ejus libri de Dracontio, quod in prima editione deest, et in quo aetas Dracontii anno 440 adjudicatur.
31 35. Ex his colligere licet, in assignanda Dracontii patria et aetate non alios chronicis falsis, sed auctores hujusmodi chronicorum opinionibus aliorum qui praecesserant, adhaesisse, ut propterea saepe variaverint; neque has varietates defensores concliare poterant, nisi plures Dracontios comminiscerentur. Neque mihi videre hactenus licuit quinam Dracontium presbyterum Oscensem, aut Complutensem, aut Caesaraugustanum, aut vicarium Africae, [Col. 0620B] quod volebat pseudo-Julianus, nominent, cum a multis presbyter Toletanus, quod in falsis chronicis non reperitur, vocetur. Ita nimirum Dracontium appellant Joann. Gottefridus Olearius in Bibl. eccles., auctor indicis mss. bibliothecae regiae Parisiensis, et alii. Nonnulli, non expresso presbyteri nomine, Toletanum appellant Dracontium, ut Weitzius in ejus editione, Rivinus pariter in ejus editione, Fabricius in Bibl. Lat. med. aevi. Multi presbyterum Hispanum eumdem Dracontium nominant, quin oppidum natale, aut in quo commoratus fuerit, designent, ut Syxtus Senensis in Bibliotheca sancta edita anno 1575; Possevinus in Apparatu sacro tom. I, qui saeculi XVII initio scribebat; Miraeus in not. ad S. Isidorum; Labbeus in dissert. ad Bellarm. de Script. eccles.; [Col. 0620C] editor Biblioth. Patrum Lugd. 1677; Remigius Ceillierius tom. XV de Script. eccles., cap. 29; Joann. Nicolaus Funcius de Veget. Lat. ling. senect. cap. 3, num. 97; auctor catalogi bibliothecae Casanatensis; Natalis Alexander Hist. Eccl. saeculo v. Verum quo loco natus aut vitam egerit Dracontius, aut quod munus obierit, nullo modo ex veteribus constat, ac solum probabiliter ex illis argui potest fuisse Hispanum, ut dixi num. 31.
36. Postquam Sirmondus Dracontium edidit, de aetate qua is vixit certius aliquid definitum fuit. Post carmen de opificio sex dierum addita est a Sirmondo Elegia ejusdem Dracontii ad Theodosium Juniorem Augustum: ita enim inscribitur, et in argumento rursus mentio Theodosii Junioris Augusti occurrit. [Col. 0620D] Sic enim argumentum elegiae explicatur: Hoc sequenti libello auctoris satisfactio continetur, qua ab omnipotente Deo veniam petit ne praecedenti carmine aliquid incautus errasset. Dein Theodosio Juniori Augusto precem defert cur de triumphis illius eodem opere tacuisset. Haec totidem verbis in editione Matritensi Patrum 32 Toletanorum referuntur, et in lib. Bellarmini de Script. eccles. indicantur, sed, ut arbitror, et dixi num. 34, ex codice ms. Sirmondi. Et videtur quidem inscriptio ex codice ipso desumpta, cum verba antiquitatem redoleant; sed scire vellem an eadem veteri manu qua versus ipsi haec inscriptio exarata sit. Nam eam falsam esse et elegiae non convenire ex membranis antiquis Vaticanis et ipsa [Col. 0621A] elegia postmodum ostendam. Interea illud monebo, mirum esse quod haec inscriptio, siquidem in codice Azagrensi exstat, a Grialio non fuerit observata: nam Grialius in not. ad lib. VI Etym. S. Isidori, cap. 9, duos ejus versus profert in codice Azagrensi repertos, et in not. ad lib. XII, cap. 2, ejusdem codicis meminit, ac simul affirmat Dracontium opus sex dierum Athanagildo regnante composuisse. Igitur aut inscriptio Elegiae ad Theodosium tunc in eo codice non erat, aut Grialius, cum haec scripsit, animum ad eam non advertit. Neque vero negare est animus Dracontium Theodosio Juniore imperatore claruisse; sed id aliis rationibus probandum esse contendo, ac demum probabo, postquam de codicibus mss. Dracontii et de editionibus hactenus factis verba fecero.
37. De codice Dracontii quem saeculo X circiter bibliotheca monasterii Bobiensis asservabat, deque alio codice, aut fortasse eodem, qui in laudato monasterio saeculo XV exeunte repertus est, dixi num. 27 et 28.
38. Exposui etiam num. 29 quo codice usus fuerit Morelius in editione prima Parisiensi Dracontii conficienda. Montfauconius in Bibl. biblioth. mss., pag. 1370, inter libros bibliothecae S. Victoris Parisiensis, col. 2, sic refert: Draconicius, de Opere sex dierum. Hic est Dracontius, et hic, opinor, est codex ex quo primum prodiit Dracontius.
[Col. 0621C] 39. Idem Montfauconius pag. 133 profert catalogum repertum in mss. D. Claudii Etiennot, sive Stephanotii, quo 33 diversa opera recensentur tanquam in bibliotheca Vaticana existentia, et in hoc catalogo memoratur Dracontii Hexaemeron. Sed quibusdam operibus additur numerus sub quo quaerenda sunt, quibusdam non additur: et fortasse ab Stephanotio adnotata in suo catalogo erant, ut ea inquireret. Dracontio in eo catalogo nullus certus numerus assignatur: neque ejus Hexaemeron in bibliotheca veteri Vaticana invenitur. In schedis mss. Laurentii Zaccagnii, bibliothecae Vaticanae olim praefecti, inter opera inedita, quae ipse vulgare cogitabat, Dracontii nomen similiter exstat, non indicato codicis numero. Quod magis magisque confirmat suspicionem meam latere [Col. 0621D] in bibliotheca Vaticana aliquem codicem Dracontii qui ex monasterio Bobiensi a Thoma Phaedro Inghiramio fuerit allatus, neque diversus sit ab illo ipso quo S. Columbanus utebatur. In indice Montfauconii hic Dracontius vocatur Stratonicaeus; verum hoc cognomen proprium est Dracontis Stratonicaei, cujus est codex Graecus De metris poeticis in biblioth. regia Parisiensi apud eumdem Montfauconium, pag. 946, et cum titulo De mensura carminum Graece in papyro inter libros praesidis de Mesne, ibid., pag. 1326, col. 2.
40. In bibliotheca cathedralis Laudunensis a Montfauconio, pag. 1297 refertur hic codex num. 276. Metrum S. Hilarii Pictaviensis. Alcimi Aviti de Originali [Col. 0622A] peccato, de Sententia Dei. EPISTOLA DRACONTII. Liber Quaestionum in Genesin ex Augustino, Hieronymo, Ambrosio, Hilario, Isidoro, Eucherio. Dicitur hic codex esse antiquissimus. Epistolam Dracontii existimo esse Elegiam ad Guntharium regem, de qua postea. Nihil aliud in Montfauconio reperio quod ad Dracontium nostrum pertinere possit.
41. De celeberrimo codice Michaelis Ruizii Azagrae agendum nunc est. Primam ejus mentionem invenio apud Ambrosium Morales lib. XI, cap. 34, deinde apud eumdem Azagram in editione Corippi, quae, quoniam rara est, hoc loco describetur. Corippi Africani grammatici De laudibus Justini Augusti minoris heroico carmine libri IV, nunc primum e tenebris in lucem asserti: scholiis etiam et observationibus illustrati [Col. 0622B] per Michaelem Ruizium Azagrium Celtiberum ad Albertum cardinalem archiducem 34 Austriae. Antuerpiae ex officina Christophori Plantini 1581, in -8. Epistola dedicatoria data erat Matriti 1579, in qua Azagra se olim servitio Ferdinandi imperatoris et Maximiliani Caesaris, tunc Rudolfi Caesaris, addictum commemorat. Post carmina Corippi additur votiva gratulatio heroico carmine per eumdem Azagram ad Maximilianum II designatum imperatorem Francfordiae ad Moenum cantata anno 1562. In observationibus igitur ad Corippum, paulo post initium pag. 74, haec habet Azagra: In nostro exemplari, quod, ut alibi ad opus Dracontii poetae de Fabrica mundi et ad carmina simul D. Eugenii episcopi Toletani diffuse praefati sumus, non ex conjecturis, sed fide plane certissima, [Col. 0622C] constat ante septingentos et eo amplius annos fuisse descriptum, semper TOTIENS et QUOTIENS . . . . leguntur. Descriptus ergo fuerat codex saeculo IX aut ante. Hoc codice, simul cmm Dracontio et Eugenio, continebantur carmina Corippi mutila, multisque in locis corrupta, quae ut suo nitori restituerentur, post Azagram multi viri critici operam contulerunt suam: nullus enim alius adhuc repertus est codex carminum Corippi, nisi quod idem Azagra pag. 89 notat, plures variantes lectiones, ad marginem lib. III versus finem appositas, ex antiquissimo volumine Ovetensis Ecclesiae esse collectas, ubi duae orationes legati regis Avarum et Justini imperatoris ex Corippo desumptae cum aliis variis operibus legebantur: quibus adde 18 versus orationis Avarum, qui inter [Col. 0622D] Sidonii aliorumque carmina pro Sidonianis editi sunt ab Elia Vineto anno 1552 ex codice Santonensi. Quo majores Azagrae habendae sunt gratiae, qui eum scriptorem a tenebris vindicavit: nec decuit certe Petrum Franciscum Fogginium, qui cum notis Azagrae, aliorum ac suis, bis edidit Corippum, acrem hanc, nec veram, de Azagra ferre censuram in not. ad carmen panegyr. in laudem Athanasii: Parcant mihi ejus manes: satis hinc patet quanti valeret in legendis et corrigendis mss. Magno sane ingenii acumine opus non erat, ut legeret TROPICIS [in trepicis], suppleret VERSIBUS. At Azagra mendum agnovit in trepicis, sed non tentavit corrigere verbum, quod nec Corippi est. Nec Fogginii conjecturam omnibus placituram puto; [Col. 0623A] quod si vacaret, ostenderem, 35 Fogginium saepius judicio et ingenio editori primo Corippi cedere, ut cum lib. IV, vers. 266, Imperium, Christoque vovens sua vota dicarat, restituit volens tum metri causa, ut ait, tum quia poeta exprimere intendebat, imperatorem consulto voluisse Sophiae nomine Christum intelligi. Sed ut secunda ratio invalida est, ita aperte falsa est prima. Confer verba Barthii num. seq.
42. Laudatus quoque est codex Azagrae a doctissimo viro Joanne Baptista Perez, cujus sunt notae ad lib. S. Isidori et S. Ildefonsi de Vir. illustrib., qui episcopus Segobricensis obiit ann. 1597. In not. ad cap. 14 S. Ildefonsi ita ait Perezius: Hanc Eugenii emendationem vidi in illo vetusto codice Ruizii Azagrii, cujus supra mentionem feci. Intelligit notam ad [Col. 0623B] caput 7 Isidori de Vir. illustr. de Verecundo: Vidi porro hujus Verecundi ipsum libellum de Poenitentia hexametris scriptum, cujus hoc est initium: Quis mihi moesta dabit lacrymosis imbribus ora? Is liber, Gothicis litteris descriptus, fuit olim Ecclesiae Ovetensis, postea apud Michaelem Ruizium Azagrium amicum meum. Meminit etiam in nota ad caput 47 libri S. Isidori de Vir. illustr., quo refertur praenotatio librorum S. Isidori a Braulione Caesaraugustano episcopo scripta. Ibi Perezius ad vocem DESTINA ait: Utitur ea voce Corippus, poeta Afer, libro de Laudibus Justini Junioris nuper edito a doctissimo Ruizio Azagrio. His inter se collatis liquido patet verba Azagrae ad Corripum, Ut alibi ad opus Dracontii . . . . praefati sumus, non esse ita intelligenda, ut Dracontium [Col. 0623C] typis vulgaverit, sed solum editionem paratam habuerit. Barthius lib. LV Advers., cap. 11, hanc editionem videre summopere expetebat: Illud monere etiam doctos volumus . . . . etiam ante Jacobum Sirmondum, quem tam hujus quam plurium aliorum auctorum restitutionis gratia merito semper laudamus, Dracontium hunc ab Eugenio contractum et interpolatum, edidisse in Hispania Michaelem Ruisium Assagrium, cujus beneficio Corippum habemus: nos vero magnopere quaesitam eam editionem indipisci nulla diligentia valuisse; rogare autem, si qui sit qui usum ejus nobis facere possit, magno nos officio demeriturum. Adeo Barthius Azagrae operam et studium non contemnebat: qui lib. XXI, cap. 2, disertius de ejus notis in Corippam ait: Assagrio 36 non possumus non dare testimonium [Col. 0623D] boni judicii, quod certe e singulis paginis apparet. Utinam Dracontius quoque ejus, et Eugenius, qui Dracontii epitomen fecit, in manus nostras venissent. Quid ad haec reponeret Fogginius?
43. Sed quam putabat Barthius, nulla typis ab Azagra facta fuerat Dracontii et Eugenii editio. Barthius enim, verbis Azagrae quae nuper retuli deceptus, id affirmavit quod alii postea auctoritate Barthii confirmarunt: eaque opinio late pervagata est, quam Fabricius Bibl. vet. Lat. adoptavit, sed in Bibl. medii aevi cautius locutus ait, interpolatum Dracontium ab Eugenio Toletano edere instituisse Michaelem Ruiz de Azagra, sed hanc editionem nec Barthium nec Nic. Antonium vidisse. Nic. Antonius in [Col. 0624A] Biblioth. vet. bis nec perfunctorie de Dracontio locutus est et ut in opere posthumo, neque ad limam revocato, interdum eadem verba, easdem repetit rationes, nonnunquam sibi ipsi contrarius est. Sirmondus, inquit lib. III, cap. 3, collectis versibus Eugenii Dracontium cum iis edidit, Dracontii nempe utrumque librum, cum secundum, seu posteriorem primus Michael Azagra publicaverit, ut ipse in notulis ad Corippum ait. Idem Nic. Antonius lib. V, cap. 5, verius scripsit: Michael Ruiz Azagra ex codice Gothico ante septingentos annos, ut ipse credebat, scripto carmina Eugenii et Dracontii edere parabat. Quae carmina ita editioni parata cum epistola Azagrae ad decanum et capitulum Toletanae Ecclesiae cal. Aprilis 1577 data vidit ipse Nic. Antonius in mss. bibliothecae [Col. 0624B] Vill-Umbrosanae, tom. VII Miscellaneorum. Joseph Rodriguez de Castro, qui Hispanice scriptores Hispanos recensere coepit, sed morte interceptus opus non absolvit, fortasse primum locum Nicolai Antonii, non secundum legit, cum scripsit, Hexaemeron Dracontii ab Eugenio correctum exstare tom. IX Bibliothecae Patrum Lugduni 1677 ex codice Petri Ruiz de Azagra, qui in notis ad Corippum se primum Dracontium edidisse affirmat: quae editio, addit, antiquior censeri debet editionibus Weitzii et Sirmondi eodem anno 1619 factis.
44. Praetereo nunc editiones Sirmondi et Weitzii non eodem anno fuisse factas, ut mox constabit. In Bibliotheca Patrum Lugdunensi anni 1677, tom. IX, aperte expressum est Dracontii 37 carmina e Sirmondiana [Col. 0624C] editione depromi. Et cum Rodriguezius solum verba Azagrae in notis ad Corippum alleget, quae de editione parata, non ad exitum perducta intelliguntur, ejus testimonium nihil nos movere debet. Quod autem Michaelem nostrum vocat Petrum, non proprius ejus error est, sed communis cum aliis. In Indice librorum expurgandorum per Joannem M. Brassichellensem anno 1607, pag. 269, quaedam de Dracontio exponuntur, ut in Bibliotheca Patrum adjungantur; ubi de emendatione a S. Eugenio facta haec leguntur: Quam emendationem vidisse se in pervetusto ms. codice Petri Ruizii Azagrae scholiastes S. Ildefonsi affirmat. Sermo est de Perezio, qui libro S. Ildefonsi de Script. eccles. notas adjecit. Verum Perezius ad cap. 14 S. Ildefonsi nomen Ruizii Azagrae [Col. 0624D] tacuit, ad caput 7 Isidori de Vir. illustr. clare nominat Michaelem. Auctor illius notae ad Dracontium in Bibliotheca Patrum addendae fuit eruditissimus Thomas Malvenda, ut ex his colligi potest quae de eo Indice dixi in prolegom. ad Prudentium, pag. 159. Verba illa Indicis in Bibliotheca Patrum Coloniae Agrippinae 1618, tom. VI, et Lugduni 1677, ascripta sunt; ex quo Petri nomen Michaeli nostro affictum apud alios scriptores legitur, ut apud Rivinum in editione Dracontii, apud Leyserum in Histor. poet. med. aevi. Nomen etiam Joannis a Nic. Antonio in Bibl. nov. eidem Michaeli datum fuerat; sed in emendatis agnovit Michaelem esse appellandum, cum bis eumdem hominem recensuisset, primum Joannis nomine [Col. 0625A] ab Hieronymo Romano de la Higuera deceptus, deinde Michaelis vero vocabulo. In recentissima editione Matritensi Bibliothecae Azagra sub solo Michaelis nomine laudatur; sed in Indice utrumque nomen quasi duorum scriptorum mansit. In Censura Historiarum fabulos., quam hoc saeculo publicavit Mayansius, errorem quo Joannes Ruizius Azagra vocatus est, Nic. Antonius non deleverat, sed illum in Vita Nic. Antonii Censurae praemissa animadvertit Mayansius. Aliud nomen cognomenque Azagrae reperio in notis Grialis ad cap. 2 lib. XII Etym. S. Isidori, ubi de codice Azagrensi ait: Hunc librum Gothicis characteribus scriptum bibliotheca Martini Roderici Azagrae nunc servat. Quibus in verbis Rivinus ad Dracontium 38 eumdem agnoscit Azagram, quem alii [Col. 0625B] Petrum Ruizium, alii Michaelem Ruizium appellarunt. Sed fortasse Grialius hominem alium innuit, ad quem bibliotheca Michaelis Ruizii Azagrae, haereditatis jure aut alia ratione, pervenisset.
45. At vero sive Grialius Michaelem intelligat, sive alium a Michaele diversum, in re ipsa videtur falli. Ipse enim opera S. Isidori edebat anno 1599, et ante id tempus codicem Azagrensem in bibliotheca ecclesiae Toletanae asservatum fuisse testatur cl. Bayerius, qui in notis ad cap. 3 lib. III Biblioth. vet. Nic. Antonii codicem Azagrensem exstare ait in bibliotheca Toletana Pluteo 15, num. 15, beneficio cl. viri Joannis Baptistae Perezii . . . . episcopi Segobricensis. Cum ergo Perezius obierit anno 1597, aut bibliotheca Toletana non beneficio ejus librum possidet, aut anno [Col. 0625C] 1599 bibliotheca Azagrae eum non servabat. Nunc certe exstat hic codex in bibliotheca Toletana, atque ita describitur in editione Matritensi Patrum Toletanorum post praefationem primi tomi: Codex Gothicus dictus de Azagra, continens praeter alia aliorum opuscula, non solum epigrammata antea edita S. Eugenii III, una cum emendatione Dracontii et epistola ad regem Ervigium, sed etiam alia quamplurima carmina ejusdem, quae a nobis nunc primum emittuntur in lucem. Antiquissimus est codex, quantum ex scripturae charactere colligitur, saeculo X haud posteriori. Asservatur in bibliotheca Totetana Pluteo 31, num. 18. Facile mihi persuaserim, hunc codicem ante Maurorum in Hispaniam irruptionem fuisse descriptum, qui e communi illa Hispaniae calamitate cum paucis aliis ereptus fuerit, [Col. 0625D] et in Ecclesia Ovetensi conservatus. Sed cum codicem non viderim, nihil certi audeo definire, praesertim dissentiente Bayerio, qui ad saeculum XI aetatem illius differt, nisi error est in numeris. Sane pretiosissimus est non solum ob antiquitatem, sed etiam quia in eo solo quaedam adhuc latent quae lucem publicam merentur, ut libellus Verecundi de Poenitentia, de quo num. 42. Carmina etiam Corippi diligentius cum hoc unico codice essent conferenda: nam Azagra nonnunquam hanc licentiam sibi arrogavit, ut versus corruptos ex ingenio suo restitueret, quin verba codicis aliis videnda ostenderet. Illud 39 tamen notandum est, ait Barthius cap. 1 lib. VIII Advers., Michaelem illum Assagrium impudentiuscule [Col. 0626A] fecisse, quod suam nobis septem integrorum versuum correctionem obtrusit, veteri lectione codicis, quem unum solumque exstare hactenus non ignorabat, dissimulata, cum se eos corruptissimos invenisse fateatur. Adisis num. 13.
46. Jam vero quo codice in sua editione usus fuerit Sirmondus, dubitari posset, ac revera in eo assignando nonnulli inter sese dissentiunt, ut dixi num. 14. Sed omnem dubitationem plane tollit editor catalogi librorum mss. bibliothecae regiae Parisiensis, qui codicem 2832 membranaceum, olim Bigotianum, saeculo IX circiter exaratum, ita recenset: 1 o Eugenii Toletani poematia 31, eadem quae a Sirmondo edita fuerunt; 2 o Dracontii presbyteri carmen de Fabrica mundi, sive Hexameron: praemittitur Eugenii ad Chindasuinthum [Col. 0626B] regem epistola, qua nonnulla in eo Dracontii opere suppressa, nonnulla aucta a se et perpolita testatur; 3 o ejusdem ad Theodosium Juniorem Augustum carmen elegiacum, cujus hic est titulus: Satisfactio, qua a Deo omnipotenti veniam petit, ne praecedenti carmine aliquid incautus errasset; dein Theodosio Juniori Augusto precem defert, cur de triumphis illius in eodem opere tacuisset; 4 o Eugenii Toletani monosticha recapitulationis septimi diei; 5 o S. Cypriani versus ad quemdam senatorem, etc. In codice Dracontium vocari presbyterum non credo, sed id explicationis gratia ex praejudicata opinione ab editore additum existimo. Ex codice ipso videtur deprompta inscriptio elegiae Dracontii Satisfactio, etc., de qua vide num. 36, et dicenda num. 92 seq. Non [Col. 0626C] omittendum in hoc codice inter alia opera loco 22 reponi Eugenii episcopi hymnum de S. Dionysio. Sirmondus hunc hymnum aut non vidit, aut ad S. Eugenium Toletanum non pertinere judicavit. Alii scriptores Galli acerrime pro hoc hymno pugnant, quem Eugenio Toletano adjudicandum contendunt. De qua controversia videri possunt Menardus in dissert. de unico Dionysio, Natalis Alexander dissert. 16 saeculi I, et, qui his resistit, Franciscus Pagius dissert. de S. Dionysio Paris, episcopo. Mihi exploratum est, versus, qui certo sunt Eugenii Toletani, 40 plane dissimiles esse iambicis dimetris hujus hymni, qui omnino abnormes sunt et exleges. Praecipue autem in iambicis et trochaicis peritia et elegantia Eugenii commendatur.
[Col. 0626D] 47. In eodem catalogo bibliothecae regiae Parisiensis codex 8093 membranaceus, partim saeculo IX, partim X, partim XIV, scriptus, qui olim Colbertinus fuit, inter alia continet 3 o loco Eugenii Toletani carmina; 6 o loco Dracontii Toletani Hexameron liber primus versibus heroicis: accedit Eugenii III Toletani antistitis supplementum ad Hexameron Dracontii; 7 o loco Martini Dumiensis carmina. Deest in hoc codice Elegia Dracontii, quae ad Hexaemeron quidem minime pertinet. Supplementum Eugenii, etsi non est necessarium, tamen minus alieno loco ponitur. Nam post Elegiam, in qua nihil de fabrica mundi disseritur, quis locus esse potest supplemento septimi diei? Vide num. 22. Sirmondus, qui simul cum Eugenio et [Col. 0627A] Dracontio carmina Martini Dumiensis edidit, hoc eodem codice usus videtur.
48. Codex alius in eodem catalogo refertur num. 8321, partim membranaceus, partim chartaceus, olim Colbertinus, saeculo XV exaratus, in quo 6 o loco ponitur Dracontii Toletani carmen de Opere sex dierum. Fortasse apographum est ex codice S. Victoris Parisiensis, aut illi simile: nam inscriptio de Opere sex dierum eadem est utrobique, et cum mentio Eugenii non occurrat, credendum est emendatum hoc exemplar ab Eugenio non fuisse. Vide num. 29.
49. Ex Philippo Labbeo Nov. Bibliot, mss., sive Specim. antiq. lect. in Coronide poetica, ubi plura veterum carmina suo tempore nondum edita commemorat, pag. 58 haec profero: Dracontii nonnulla carmina, [Col. 0627B] nisi forte mentitur inscriptio, iis superaddemus quae pridem emisit in publicum cum nonnullis aliis Eugenii Toletani Jacobus Sirmondus. Codex, ut arbitror, apud ipsum Labbeum exstabat: nam alibi bibliothecam solet indicare, ubi codices asservantur. Cum autem in codice carmina Dracontio tribuantur, nisi idonea aliqua adsit dubitandi ratio, auctor Dracontius censeri debet. Ex stylo id conjici posset; sed ubinam gentium eum codicem nunc latere existimem? si tamen latet, et non potius infortunio aliquo assumptus periit.
41 50. Eidem eruditissimo Labbeo loc. cit., pag. 59, hanc Dracontii memoriam debeo: Gisleberti Aureae Vallis abbatis ordinis Cisterciensis versus in sanctissimam eucharistiam addi poterant ex Petaviano indice [Col. 0627C] cum centonibus de poenitentia ex Dracontio, oratione ad Christum versibus Adonicis, de missae significationibus elegiaco carmine, praeceptis moralibus heroico, et pluribus aliis. Scriptum erat Diacontio, sed legendum Dracontio constat ex indice, qui verbo DRACONTIUS eum locum demonstrat. Multa sunt in Dracontii poemate de Deo, potissimum vero in elegia ad regem Guntharium, ex quibus centones de poenitentia confici possint: ut carmen S. Columbani, de quo confer num. 8, ex Dracontii aliorumque versibus magna ex parte coalescit. Centones in rebus sacris ex poetis profanis a Faltonia Proba Sedulioque collecti exstant. In argumento profano poemata Hippodamia et Alcesta tom. IV Collect. Pisaur, sine auctorum nomine, centones sunt ex Virgilio, ut mihi quidem legenti videbatur. [Col. 0627D] Poetarum sacrorum praeter Dracontium nemo alius nunc occurrit ex cujus versibus centones fuerint confecti. Index Petavianus, a Labbeo laudatus, est catalogus bibliothecae Alexandri Petavii, quae ad reginam Sueciae Christinam devenit, inde ad bibliothecam Vaticanam. Montfauconius, pag. 64 Biblioth. biblioth. mss., ex ea bibliotheca Alexandri Petavii refert inter mss. bibliothecae Vaticanae Gisleberti Aureae Vallis abbatis carmen de Eucharistia. Sed id nunc non reperitur in bibliotheca Vaticana, uti plures alii Petaviani codices desiderantur.
51. Codices alios Dracontii, quamvis in multis catalogis codicum mss. diligenter quaesitos, invenire non potui. De notis mss. in Dracontium pauca supersunt [Col. 0628A] dicenda. Nam de Azagrae brevibus notis plura dixi num. 41 seq. Nic. Antonius, lib. V Bibl. vet., cap. 5, putat editionem Sirmondianam Dracontii correctiorem esse quam fuisset illa ab Azagra promissa et parata, neque magni interesse quod Eugenii et Dracontii carmina post editionem Sirmondi ex mss. Azagrae publicentur. Dissentit Florezius tom. V Hisp. sacr., tract. 5, cap. 3, quia, ut putat, Hexaemeron Dracontii, prout ab Eugenio fuit emendatum, in mss. Azagrae exstat, non in editione Sirmondiana. Haec ratio falsa est, 42 ut probavi num. 12. Alioquin etiam post Sirmondi editionem e re litteraria publica esset, ut adnotationes et conjecturae Azagrae in publicam lucem prodirent, quas Barthius maximopere videre cupiebat. Nam Sirmondus nuda carmina [Col. 0628B] typis vulgavit, quin ullam notationem subjiceret; neque enim audiendus est Rodriguezius de Castro, qui in Bibl. Hisp. Sirmondo novas et eruditas notas in Dracontium ab aliquo deceptus affingit. Omitto codicem Azagrensem aliquantum auctiorem esse codice Sirmondiano: certe auctior ex illo codice prodiit Elegia Dracontii in editione Matritensi Toletanorum Patrum, additusque est liber carminum Eugenii non antea editorum. Ipsum Nicol. Antonium in opera Eugenii et Dracontii brevissimas notas seu lectiones variantes scripsisse auctor mihi est Mayansius, qui eas mss. penes se habebat, atque edere aliquando cogitabat, ut affirmat in Vita Nic. Antonii praemissa ad Censuram Histor. fabulos.; sed fortasse hae sunt breves illae notae et lectiones variantes quas Azagra [Col. 0628C] mss. reliquit, et se vidisse testatur Nic. Antonius, qui in hujusmodi veterum monumentis conquirendis, sibique comparandis curiosissimus erat et diligentissimus. Mihi ignotum omnino est an Mayansius eas breves notas typis commiserit.
52. Andream Marcum Burriel editionem Sirmondi cum Azagrensi codice contulisse, lectionisque diserepantiam adnotasse ex Bayerio didici. Et quamvis Burrielus communi omnium plausu celebretur, non ingratum erit tamen ejus laudes ab eruditissimo Bayerio audire in not. ad Biblioth. vet. Nic. Antonii lib. III, cap. 3: Dracontium Sirmondi cum Toletano Michaelis Ruizii Azagrae saeculi XI codice contulit, et variantes lectiones adnotavit Andreas Marcus Burriel Soc. Jesu presbyter, magno rei litterariae damno ante [Col. 0628D] annos aliquot praematura morte abreptus: quas cum plurimis ejusdem stupendi plane laboris atque industriae fetibus, in regiam bibliothecam Matritensem postea delatas autographasque ad manum habeo. De codicis aetate confer dicta num. 45. De Burrieli quidem diligentia omnia mihi polliceri debeo; sed si solum varietatem scripturae inter codicem Azagreusem et editionem Sirmondianam animadvertit, et peculiares suas conjecturas non adjecit, ejus lectiones variantes minus nunc sunt necessariae, 43 cum in editione Matritensi Dracontius prodierit cum Azagrensi codice, et Sirmondiana editione diligentissime collatus. Animadverto praeterea diversum a Dracontio esse Ceponium, cujus Hexaemeron ms. asservabat [Col. 0629A] Barthius, illud publicaturus lib. CIX Advers., si vixisset. Hunc Ceponium monachum vocat Barthius, sed Nic. Antonius lib. III Bibl. vet., tom. I, cap. 4, putat fuisse episcopum Hispanum saeculi V, ad quem et ad Idacium exstat episcopi Turibii epistola. Barthius ad lib. II, Silv. 4 Statii, vers. 24: Vide, inquit, Ceponium in Hexaemero, quem nos auctorem Vitae asserimus suo loco, hactenus nemini nec fando perceptum. Bayerius in notis ad Biblioth. vet. Nic. Antonii ad haec Barthii verba reponit: At quis sit Vitae auctor, aut quid sibi velit adjunctum VITAE, plane non capio. Scilicet quod prima littera in vitae apud Barthium majuscula sit, doctissimus vir in has ambages conjectus est. Barthius hoc tantum vult, quod Ceponium asserturus, sive restituturus vitae erat, cum in tenebris [Col. 0629B] jaceret. De Ceponio consule Fabricium Bibl. med. et inf. Lat.
53. Prima editio Dracontii anno 1560, sic inscripta est: Cl. Marii Victoris ΑΛΗΘΕΙΑΣ, seu Commentationum in Genesin lib. III; Epigrammata varia vetusti cujusdam auctoris, inter quae sunt et aliquot psalmi versibus redditi. Hilarii Pictaviensis episc. Genesis. Cypriani Genesis, et Sodoma. Dracontii de opere sex dierum. Omnia versibus nunc primum e vetustis codicibus expressa. Parisiis M. D. LX. Apud Guil. Morelium. In-8. De codice ex quo extractum est opus Dracontii, vide num. 29 et 38. In fine sunt quaedam [Col. 0629C] breves notae ad Victorem, qui in initio et fine lib. III Victorius appellatur. Genesis quae Cypriani dicitur, est fragmentum poematis in Genesin quod ab aliis Tertulliano adjudicatur, ab aliis Juvenco; ego post saeculum V natum puto, invitis musis et Apolline: de quo plura dixi 44 in prolegom. ad Prudentium pag. 196, et quaedam addam cum Juvencum recognoscam, et publicae luci committam.
54. Secunda editio anno 1564. Haec est collectio poetarum Christianorum a Georg. Fabricio procurata Basileae hoc anno in-4 majoris formae: ex quo alii decepti in-fol. dicunt. Verum de hac editione disserui in proleg. ad Prudentium pag. 88 et seq. Quod attinet ad Dracontium, Fabricius in eo edendo exemplar a Morelio publicatum secutus est, tribus quatuorve [Col. 0629D] emendatis erroribus, ut jam exposui num. 30. Joannes Albertus Fabricius in Biblioth. vet. Lat. cap. 4, lib. II, ait in hac collectione G. Fabricii solum librum primum Dracontii exstare, eumque in fine mutilum. Sed advertendum mutilum quidem esse librum hunc Dracontii in editione Moreliana et Fabriciana, sed non in fine: nam 58 versus qui desiderantur pertinent ad narrationem peccati primi parentis, post versum, Nec circumscriptor. In suis commentariis, qui posterior est tomus priori rarior, rationem carminum Dracontii habet Fabricius. Titulus hujus secundae partis est: In poetarum veterum ecclesiasticorum Christiana opera, et operum reliquias, atque fragmenta Georgii Fabricii Chemnicensis commentarius: [Col. 0630A] in quo non solum res et verba obscuriora explicantur, sed et historica quaedam non vulgaria, ipsorumque auctorum vitae, et ad carminum genera quaedam spectantia singulari studio elaborata inseruntur. Basileae per Joannem Oporinum. Hoc Fabricii opus ordine alphabetico concinnatum est, utile certe futurum, si post novam uberiorem poetarum Christianorum collectionem auctius correctiusque edatur, notatis praesertim iis quae censura perstricta sunt in indice expurgatorio Philippi lI, jussu et auctoritate juxta sacri concilii Tridentini decretum Antuerpiae 1571 promulgato.
55. Tertia editio anno 1589, tomo VIII secundae editionis Bibliothecae Patrum Parisiis per Margarinum de la Bigne; quae cum aliis operibus ejusdem [Col. 0630B] Bibliothecae in indice expurgatorio anni 1607, per Joann. M. Brasichellensem recognita est; nihil vero a censoribus in Dracontii poemate de opere sex dierum notatur quod aut censura dignum, aut caute legendum dicatur, 45 ut in plurimis aliorum operibus factum fuit. Solum deleri jussum D, aut divi in his verbis D. Dracontii Hexaemeron. Quod in editione anni 1644 Parisiis praestitum non fuit, in qua tom. VIII, haec ipsa verba adhuc leguntur initio in catalogo scriptorum. Thomas Itigius in lib. de Biblioth. in Bibliotheca Patrum et doctorum, Lipsiae 1602, cura M. Joachimi Zehneri, inter alios scriptores veteres ecclesiasticos editos refert Dracontium; sed in ea Bibliotheca non integra Patrum opera, sed fragmenta quaedam videntur inserta.
[Col. 0630C] 56. Quarta editio anno 1610, scilicet: Dracontii Toletani Hispani Hexaemeron, seu de Opere sex dierum et creatione mundi liber singularis cum M. Joannis Weitzii indice glossario, et notis quae justi commentarii vicem esse possunt, collatis inter se veterum scriptorum maxime SS. Patrum de conditione rerum universalium sententiis. Francofurti typis Wolffgangi, sumptibus vero Petri Kopffii anno M. DC. X. In-8. Fabricius in Bibl. vet. Lat., lib. IV, cap. 2, annum editionis Weitzianae assignat 1619, a quo fortasse deceptus est Rodriguezius de Castro, qui in Bibl. Hisp. eodem anno 1619, editionem Sirmondianam et Weitzianam factas affirmat. Caeterum Fabricius in Bibl. medii aevi annum 1610, editioni Weitzianae recte ascribit. Praemittit Weitzius epistolam Goldasti de [Col. 0630D] Dracontio, quam nonnullis in locis laudavi. Rara est haec editio Romae, unumque solum exemplar in Bibliotheca Angelica servari scio. Index glossarius et notae utiles sunt; post notas nonnullae sunt correctiones versuum ex Weitzii aliorumque ingenio excogitatae, quarum nonnullus mihi erit usus.
57. Quinta editio anno 1616 in Choro poetarum part. 2, in-4, Lugduni, studio Alexandri Fichetti, quod manu in quodam exemplari scriptum vidi: nam editoris nomen typis expressum non est.
58. Sexta editio anno 1618 in Bibliotheca Patrum Coloniae Agrippinae tom. IV, pag. 500.
59. Septima editio anno 1619, Sirmondi opera, hoc titulo: Beati Eugenii episcopi Toletani opuscula. [Col. 0631A] Quibus inserti sunt Dracontii libelli duo ab Eugenio eodem olim recogniti. Adjecta 46 itidem aliorum aliquot veterum scriptorum varia. Parisiis ex officina Nivelliana apud Sebastianum Cramoisy M. DC. XIX. In-8. Jacobus Sirmondus opuscula haec Henrico Borbonio, regis filio, episcopo Metensi, dedicat. Praeter Eugenium et Dracontium sunt Martini episcopi Dumiensis quaedam, Columbani abbatis epistola paraenetica ad Hunaldum, Severini episcopi Doctrina, Tironis Prosperi Aquitani Confessio. Michael a S. Josepho in Bibliograph. editionem Sirmondianam ad annum 1617 refert: qui fortasse error est typographicus, nisi hunc annum ille ex Dictionario Moreri, ubi pariter indicatur, exscripserit. De hac editione vide num. 46 et seq. Ante Sirmondum editionem [Col. 0631B] Morelianam omnes secuti sunt, paucis emendatis. Sirmondus ex mss. Hexaemeron auctius et correctius edidit, et Elegiam Dracontii primus publicavit; quem mirifice ob hujusmodi veterum scriptorum editiones celebrat Barthius, cujus haec sunt lib. XXIX Advers., cap. 2: Plurimos inferioris aevi scriptores luci vitaeque dedit hoc saeculo Jacobus Sirmondus, judicii eximii, lectionis certae homo, nec nisi bene de antiquitate meritis accensendus. Et prolixe lib. LI, cap. 4: Quanta in patientia haec, et liberalissima studia merita exstent Jacobi Sirmondi, praedicavi hactenus non semel, non potero autem satis extollere, aut aequare verbis, si saepissime post etiam praedicavero. Tot ille bonis proximos scriptores e tenebris eruit, tot sagaci ingenio, judicio exquisito, certa lectione, [Col. 0631C] industria fideli, monumenta tineis erepta meritae laudi posterorum restituit, ut cum nomen ejus hominis praeferentes ego, quos quotannis bis accipimus, catalogos videam librarios, non possim non exsultare gaudio, et novam animo meo laetitiam de adhuc incogniti alicujus scriptoris lectione polliceri. Non turbent nos in laude et commendatione hujus viri ingenia malivola, quae pueritiam aliquando nostram, cum ad praeconia debuissent, detorquere voluerunt ad insectationes hominum, doctorum licet, non tamen id in religionis nostrae circumstantiis sentientium, quod ipsis videbatur defendendum; non deerimus nos mori candoris nostro, et virtutem clarissimam summis plausibus prosequamur, sic fiet, ut ad nos etiam de bonitate nostra fructus non contemnendus redeat, incitatis 47 nimirum illis praeclaris [Col. 0631D] viris ad persistendum in instituto suo, quod non frustrari meritis videant praeconiis. Haec, quamvis longiora, vel in Sirmondi gratiam, vel in nonnullam nostri laboris commendationem libens attuli.
60. Octava editio anno 1624, in appendice Bibliothecae Patrum per Margarinum de la Bigne, Parisiis, pag. 837, quae quamvis post Sirmondum facta, adhuc tamen Dracontium mutilum ex editione Moreliana repraesentat. Eodem modo recusus est Dracontius in Bibliotheca Patrum Parisiis 1644, tom. VIII, et rursus ibid. 1654, tom. VIII, si tamen diversae hae sunt editiones, et non sola prima frons discrimen praefert. Primum exemplar vidi ego, alterum Itigius lib. de Bibliothecis.
[Col. 0632A] 61. Nona editio anno 1651 per Andream Rivinum, qui longissimam hanc inscriptionem apposuit: Dracontii Hispani libellorum biga: quorum prior de opere sex dierum, et creatione mundi Hexaemeri titulo pridem, sed CXI versibus mutilus editus fuit, scriptus heroico metro; alter vero posterior elegiaco postfatio quasi quaedam est, et praecedanei illius pariter, atque suiipsius ad Deum, et ad regem Theodosium Juniorem Augustum excusatio primum vigesimo [corrige trigesimo] abhinc anno Parisiis prodiit, nusquam alibi excusus: nunc vero utrumque, et in primis Hexaemeron illud, sive de machina mundi post Eugenium Toletanum episcopum [cujus simul hic apposita est Septidui recapitulatio, ut et epigrammata reliqua, aliaque poematia subjuncta reperies], item post Georg. Fabricium, [Col. 0632B] Joann. Weitzium, Jac. Sirmondum, Casp. Barthium, Sim. Toelmannum, Wolf. Seberum, etc., restitutum integre emendavit, in eoque confusa distinxit, et commodiorem, atque faciliorem ad sensum obscura redegit, notisque prioribus aliorum selectis, novis quoque auxit et illustravit Andr. Rivinus D. et PP. Lipsiae. Aera Dionysiana MDCLI. In-8. Videtur esse error in numero versuum qui in primis editionibus deesse dicuntur: solum enim desiderantur 58 versus, cum Adami peccatum describitur, et unus versus cum formatio Evae narratur. Scilicet in editione Moreliana sunt versus 575, in Sirmondiana 634 praeter Eugenii praefationem. Leyserus in Histor. poet. medii aevi 48 hunc errorem castigavit, qui simul notat admitti non posse quod in eadem fronte libri dicitur, anno vicesimo ab [Col. 0632C] anno 1651 primum prodiisse Dracontium, opera Sirmondi posteriori libro auctum. Verum id ipse Rivinus animadvertit, et trigesimo pro vigesimo correxit in fine libri: melius correxisset trigesimo secundo. In libello exiguo multi nec leves hujusmodi typographici errores irrepserunt, quod libris in Germania editis satis frequens est. Editores quidem causam in nundinas proximas et bibliopolas urgentes solent rejicere; sed non sine magno emptorum damno morem venditoribus gerunt: ut enim recte ait Dracontius lib. I, vers. 613,
62. Decima editio anno 1677, in Bibliotheca Patrum Lugduni tom. IX, ex ea quam Sirmondus adornaverat.
63. Undecima editio 1696, inter alta Sirmondi opera in-fol. tom. II, cura Jacobi de la Baune, qui in praefatione et ad marginem Dracontii quaedam adnutavit. [Col. 0633A] Repetita est haec editio Venetiis 1728 cum nonnullis notis ad Dracontium ex Adversariis Barthii typis Bartholomaei Gavarina; et rursus ibid. 1778, quod alicubi notatum legi.
64. Duodecima editio anno 1773, in Bibliotheca Patrum Gallandii cura et studio, Venetiis ab anno 1765 et seqq. publicata, tomo IX hoc anno 1773 excuso. Gallandius breves notationes addidit Dracontio ex Barthio, Baunio editore operum Sirmondi, et Heumanno.
65. Decima tertia editio anno 1782, inter opera Patrum Toletanorum ad codices mss. recognita, et nonnullis notis illustrata 49 opera, auctoritate, et expensis eminentissimi cardinalis Francisci de Lorenzana archiepiscopi Toletani, Hispaniarum primatis, [Col. 0633B] Matriti, apud Joachimum Ibarra, in-fol. Tomo I, pag. 34, exstant Dracontii libelli ad codicem Azagrensem recogniti, variantibus lectionibus margini ascriptis. Tomus II prodit ibidem anno 1785. Elegantissima est haec editio Patrum Toletanorum, ex qua singularem editoris eminentissimi doctrinam, meritaque plane eximia in ecclesiasticas litteras facile possis agnoscere: qui nos etiam exemplo, ope, libris, quos plures ipse suos, aliorumque in publica commoda typis vulgavit, ac litteratis hominibus dono dedit, ad haec veterum Patrum monumenta illustranda excitavit. Dracontii carmina edita simul sunt cum carminibus aliisque operibus B. Eugenii: utraque auctiora hic sunt, quam apud Sirmondum, praecipue Eugenii opera.
[Col. 0633C] 66. Bayerius in not. ad Bibl. vet. Nic. Antonii quaedam indicat, quibus editio operum Eugenii adhuc augeri posset, inter quae refert, recenseri in Historia bibliothecae Cottonianae, pag. 35, col. 2, codicem Psalterii Davidici ante mille et amplius annos exaratum, cui assutus quinternio satis antiquus cum epigraphe, Oratio Eugenii Toletani versibus: quae incipit, Rex Deus immense, quo constat machina mundi, Quod miser imploro, tu Christe perfice clemens. Addit Bayerius haec non abludere ab Eugenii Toletani genio. Vere judicat, nisi quod Eugenius potius dixisset, Christe tu perfice clemens, vel alio modo, ne ultimam in Christe nulla ratione produceret. Sed Bayerius observare potuit hanc ipsam orationem legi inter carmina Eugenii tam in editione hac Matritensi, quam [Col. 0633D] in Sirmondiana; imo esse primum Eugenii carmen post praefationem. Haec tamen est discrepantia, quod primus versus in his editionibus ita habet: Rex Deus, immensi quo constat machina mundi: secundus versus: Quod miser Eugenius posco, tu perfice clemens. Quod reformatum opinor ad usum ecclesiarum, in quibus ea oratio canebatur, neque oportebat Eugenium nominari, cum alius pro se oraret. Aliter reformatum est apud Browerum in fine notarum ad Venantium Fortunatum, Quod miser imploro, per Christum perfice mitis. Quasdam alias varietates in reliqua oratione 50 observare licet apud Browerum. In primo versu verius puto Rex Deus immense, quo. Epistola Dracontii, ut in mss. Vaticunis legitur, incipit, Rex [Col. 0634A] immense Deus: in editis nunc legitur, Rex aeterne Deus. Illa ipsa oratio Eugenii episcopi Toletani in catalogo mss. bibliothecae regiae Parisiensis indicatur codice 528, cod. 2085, cod. 5371. In codice Vaticano Alexandrino 1360 aut 2078 exstant quaedam Eugenii carmina, et inter alia Oratio ejusdem Eugenii, quae in nonnullis verbis discrepat ab editione Matritensi, sed in duobus primis versibus cum ea consentit. Ven. cardinalis Thomasius in suo Hymnario eamdem orationem edidit sub Eugenii Toletani nomine, cui ab Alcuino in officiis per ferias ascribi animadvertit: legit autem, Rex Deus, immensi quo constat machina mundi, Quod miser imploro, tu Christe perfice clemens.
67. Hactenus de Dracontio quae alii docuerunt exposui: sequitur ut codices duos Vaticanos, a nemine antea collatos, nunc describam. Primus est bibliothecae Urbinatis num. 352, membranaceus in-fol. maximo, elegantissime et multis versicoloribus litteris exaratus. Opera in eo varia continentur, quae in pulcherrimo circulo initio libri praefixo circum undique indicata sunt. In fine aetas codicis et nomen exscriptoris adnotatur his verbis: Federicus Veteranus Urbinas transcripsit anno salutis MCCCCLXXXI id. Aug. Pulcherrime litteras formabat Veteranus: neque tamen ejus nomen video inter exscriptores codicum bibliothecae Laurentianae a Bandinio diligenter recensitos. [Col. 0634C] Operum quae codex complectitur non tantum ordinem referam, verum etiam notitiam aliquam exhibebo.
68. Primo loco occurrit Anticlaudianus de beato Puero, nullo auctoris indicato nomine in codice; sed constat esse Alanum Magnum, de quo agunt Bailletus in libro de Scriptis 51 Anti, et Fabricius in Bibl. med. et inf. Lat. Novem sunt libri, quos sub hoc titulo de beato Puero a nemine laudatos vidi. Etsi autem alii aliter putant, tamen assentior his qui affirmant carmen ab auctore Anticlaudianus fuisse inscriptum, quia Claudianum imitari, ejus scilicet stylum exprimere conatus est, ut vel ex primis versibus colligi potest:
69. Anticlaudiano succedit Arator. Sed cum hujus carmina cum hoc et aliis codicibus contulerim, de eo disserendi locus opportunior non deerit, ut spero. Tantum monebo duorum librorum distinctionem, quae in aliis codicibus expressa est, in hoc codice non apparere.
70. Post Aratorem exstant Aesopi apologi hoc titulo: Esopi Phrygii Fabulae, dictae apologi, traductae in linguam Latinam incipiunt. Laurentius Zaccagnius manu sua hanc notam margini adjecit: Versio auctoris [Col. 0635A] antiqui a Phaedro diversi, quae exstat etiam in codice Vaticano num. 2868, fol. 33. Neque id sane in dubium cadere poterat: nam versus hujus operis sunt elegiaci, versus Phaedri iambici liberiores. Illud potius quaerendum fuisset, an auctor harum fabularum esset Avienus. Verum mihi utrasque conferenti discrimen illico patuit. Auctorem esse Christianum ex his prologi versibus colligo:
71. Post fabulas in codice sunt Epigrammata Prosperi ex S. Augustino: quae saepius edita sunt, sed haec cum editis conferri debent, et a me, si vacabit, conferentur. Praemittitur epigramma quod ab editis abest, sed a Mansio in Additionibus ad Bibl. med. et inf. aevi Fabricii productum fuit ex codice Francisci Mariae Florentinii. Versus ultimus in Mansio mendosus est, Si demum coeli cupiunt qui scandere regnum. Noster codex habet, Sidereum coeli, etc.
72. Sequitur carmen inscriptum Evax rex Arabum, [Col. 0635D] De virtutibus lapidum, quod incipit:
73. Succedit poema de judicio extremo, cujus apud alios mentio nulla mihi occurrit. Inscriptio est Crisias. Libri sunt tres. Primo praemittitur titulus hic: Incipit liber primus Crisiados de signis praecedentibus judicium. Initium:
74. Ignotus alius poeta sequitur in eodem codice; sed peculiaria quaedam de eo commemorantur, a nobis non omittenda, ex quibus alii fortasse verum auctorem deprehendent. Quidam Calaber de raptu Proserpinae. Cujusdam nobilis viri militis et poetae clarissimi liber incipit ad Vespasianum Surrentinum ejus [Col. 0637A] socium et amicum. Post hanc inscriptionem incipit elegia ad Vespasianum:
75. Anonymo isti poetae sive Siculo, sive Calabro succedit in codice Bonini Mombritii ad sanctissimum dominum Syxtum quartum summum pontificem de Dominica passione liber primus. Elegia ad pontificem prologi loco est: sequitur carmen heroicum, constans sex libris, de quo, uti de auctore ipso videri potest Sassius Histor. typogr. Mediolan. pag. 146. [Col. 0637C] Carmen de passione dominica ad Xyxtum IV editum fuit Mediolani anno 1481. Praecipuum Mombritii opus sunt Vitae sanctorum, cujus editio, ab ipso duobus voluminibus in-fol. vulgata, splendida est, rara, magnoque nunc opere quaesita.
76. Postremum locum in hoc codice occupat Dracontius, sed sub alio nomine. Sic enim carmen ejus inscribitur fol. 260: Augustini de Deo. Aurelii Augustini de Deo liber incipit feliciter. Et in fine: Finis. A. Augustini de Deo. Et illico adnotatur exscriptoris nomen, et dixi num. 67, neque aliud in hoc codice occurrit. Cum totum hoc carmen de Deo Dracontium auctorem certo habeat, ut mox ostendam, supervacaneum sit quaerere cur nomen Augustini, non Dracontii praeferat. Passim enim in mss. codicibus [Col. 0637D] id evenit, ut unius opus alteri affingatur; cujus rei illa saepissime causa est, quod librarii antiqui multa opera in unum volumen compingebant et commiscebant. Hinc factum fuit ut plerumque auctor, qui primus apparebat, caetera sequentia omnia opera ab aliis crederetur confecisse, praesertim quia interdum auctoris nomen aut omissum fuerat, aut temporis injuria aliove casu deletum. Fortasse etiam Dracontio nomen fuit Aurelius, quod ab aliquo librario solum operi praefixum occasionem aliis dederit, ut Aurelium Augustinum esse existimarent. Quod enim Dracontius alia etiam nomina habuerit, ex more ejus temporis arguitur, quo viros nobiles quatuor aut quinque nominibus appellatos fuisse compertum est, [Col. 0638A] Contingere etiam potuit ut carmen Dracontii, ex Hispania in Africam delatum, inter Augustini 56 schedas repertum alicui causam inscribendi nominis Augustini praebuerit. Ob similes casus plura opera Patribus, quorum vere non erant, attributa saepe sunt.
77. Multo vero magis est mirandum, Dracontii poema, sub Aurelii Augustini nomine descriptum, diligentiam editorum S. Augustini, praesertim Maurinorum ita fugisse, ut nullum de eo verbum fecerint. Oportebat enim moneri lectores, exstare quidem hujuscemodi carmen sic inscriptum, sed Augustinum auctorem non esse. Neque in ipsa Bibliotheca bibliothecarum mss. Montfauconii, aut in aliis similibus catalogis vestigium hujus poematis invenio aut Dracontio, aut Aurelio Augustino ascripti. Montfauconius [Col. 0638B] in bibliotheca Vaticana reginae Sueciae cod. 1336 commemorat Versus Augustini et Hieronymi, et rursus cod. 1587, Carmina nonnulla Augustini, Platonis, Aviti, Juvenci et Fortunati. Verum hi pauci quidam versiculi videntur esse qui sub Augustini nomine in aliis etiam catalogis indicantur. Liber ejusdem S. Augustini de orando Deo ad Probam, Hexaemeron ejus, et excerpta ex hoc opere ad Dracontii poema nullo modo attinent. In bibliotheca San-Germanensi Montfauconius pag. 1125 codicem 125 enuntiat, ubi sunt S. Ambrosii opus de Sacramentis, S. Augustini quaedam, Hildeberti Cenomanensis episcopi versus de Deo. Neque in his versibus carmen Dracontii intelligi debet: nam inter Hildeberti carmina edita multi sunt versus, qui eo titulo insigniri [Col. 0638C] possent. Istiusmodi inscriptiones de Deo apud poetas Christianos plures invenies, ut versus Victorini Pictaviensis, sive Fabii Marii Victorini Afri, cui rectius tribuuntur, de Jesu Christo Deo et homine. Carmen de Deo homine inscriptum edidit etiam Joannes Baptista Mantuanus. Simili titulo Didaci Josephi Abadii Mexicani Cesenae 1780 poema prodiit de Deo, Deoque homine Heroica: quae tertia est editio operis multorum laudibus celebrati.
78. Jam vero Dracontii carmen de Deo in tres partes divisum est: etsi enim trium librorum aut partium mentio non sit in codice expressa, quemadmodum in eodem Aratoris duo libri nullo modo distinguuntur, ut dixi num. 69, ea tamen distinctio et separatio partium Dracontii adhibetur, litteris etiam [Col. 0638D] 57 initio cujusque libri maximis descriptis, et peculiari artificio elaboratis, ut tres libros distincte enumerare opportunum visum fuerit: cui divisioni series ipsius argumenti, et cujuslibet partis exordium favet. In primo libro post versus 116 eodem orationis filo connectitur narratio de opere sex dierum, Prima dies nam lucis erat, etc., quae edita pridem est sub titulo Hexaemeron Dracontii, sive de Opere sex dierum, hoc initio: Prima dies lux est terris, etc. Sic deinde liber progreditur usque ad versum 755, Quo te promittis, etc., cui etiam adjungitur hemistichium, Omnipotens aeterne Deus, tanquam versus extremus primi libri. Post hoc hemistichium, intercapedine et distinctione quam dixi adhibita, incipit [Col. 0639A] liber secundus, Inventor, genitor, etc. Verum satis per se liquet hemistichium Omnipotens aeterne Deus initium esse libri secundi, non finem libri primi: quod fortasse ab ignaro librario cum fine libri primi conjunctum est, ne versu, quem mutilum et imperfectum invenerat, librum secundum inchoaret, eoque modo initium hujus libri minus venustum atque elegans redderet. Liber secundus, comprehenso hoc hemistichio, procedit usque ad versum 808, Agmina condemnant, etc. Tum alia divisione interposita, liber tertius incipit, Luminis aeterni, etc., usque ad versum ultimum, Additus insonti populo, etc., qui est 682. Ubi animadvertendum est utrumque librum secundum et tertium a Dei invocatione exordium habere.
79. Etsi autem codicis aetas recens sit, tamen ex antiquissimo volumine eum transcriptum esse, non levia sunt indicia. Hoc enim innuunt lacunae, quae praesertim paulo post initium occurrunt, et versus inchoati, nonnunquam a prima sola littera, quod ideo factum apparet, quia temporis vetustate aliae litterae jam evanuerant. Fortasse hinc etiam frequentes errores qui in codice notantur profecti sunt, quod librarius characterum formam et vim non satis assequeretur. Locum autem vacuum relinquebat ubi versus aliquis aut verba deerant, ut ex alio codice, si alicubi compareret, possent suppleri. Quod si ea omnia vitia, quae nunc in codice cernuntur, in antiquiore volumine exstabant, censendum est Augustini nomen, quod titulus praeferebat, eruditum aliquem [Col. 0639C] virum impulisse ne hoc 58 poema penitus perire permitteret. Ac fortasse nunc hoc qualicunque Dracontii opere careremus, nisi falso titulo aliquando fuisset ornatum. Ratio scribendi in hoc codice haec fere est, herebus, hyatus, cohercens, cathena, catherva, temptator, totiens. Caetera nihil aut non multum differunt a communi orthographia. Interpunctio nulla est, ac solum duo puncta aliquando apponuntur, sed temere, et ubi nihil illis opus erat, aut etiam ubi sensus ea omnino respuit.
80. Secundus Dracontii codex, quo usi sumus, multo majoris est pretii, si antiquitatem ejus diligentiamque qua exaratus est, sine mendis aut sane cum paucis consideremus: alioqui Dracontii in eo nihil est aliud, nisi Elegia, sive Satisfactio ad regem Wandalorum. [Col. 0639D] Codex hic Vaticanus est bibliothecae reginae Sueciae num. 508 aut 1267 membranaceus, quo varia opera continentur, ut Euclidis Elementorum libri sex, Boethii de Arithmetica 37 capita, Algebra incerto auctore, tractatus de Sphaera incerto auctore, Practica Quadrantis incerto auctore, Kalendarii Elucidatio, versus Marci poetae de S. Benedicto, qui conferendi sunt cum editis a Mabillonio Act. SS. ord. S. Benedicti tom. I.
81. Post hos versus Marci legitur Elegia Dracontii, quod ultimum est in hoc codice opus. Titulus nullus praeponitur, sed locus relictus est vacuus, quo posset ascribi. Elegia in hoc codice integra est, exceptis paucis verbis quae desiderantur: constat distichis [Col. 0640A] 158. Apud Sirmondum solum sunt 99, post quae Rivinus adnotavit: Caetera desiderantur. In editione Matritensi ex codice Azagrae addita sunt 11 disticha. In nostro codice finita elegia, eadem antiqua manu additur: Explicit satisfactio Dracontii ad Guthamndum regem Guandalorum, dum esset in vinculis, quod litteris majoribus scriptum est. Alia opera hujus codicis diversam manum atque aetatem praeferunt. Versus Marci de S. Benedicto, et Satisfactio Dracontii eodem charactere sunt scripta, qui peculiaris est, multumque aliis qui vulgo noti sunt dissimilis. Trombellius, in opusculo de Arte cognoscendi aetatem codicum, cap. 14, hujus characteris nonnullas litteras exhibet: cujus generis paucos codices in Italia 59 viderat, sed in bibliotheca Vallicellana Romae plures asservari [Col. 0640B] audierat, quos ex Hispania allatos Joseph Blanchinius ipsi asseruerat. Postea etiam rescivit hunc eumdem esse characterem qui Italice dicitur gothico cordellato, et cujus adhuc usus est in quibusdam bullis pontificiis. Statuit Trombellius hunc characterem in codicibus proprium fuisse saeculi XI circiter. Equidem in bibliotheca Vallicellana nonnulla lectionaria ad usum ecclesiarum vidi hoc charactere exarata, quae ad saeculum X aut XI videntur pertinere, et fortasse sunt illi ipsi codices quos ex Hispania huc advectos Blanchinius affirmabat. Membranae Vaticanae quibus Satisfactio Dracontii descripta est, mihi certe saeculo XI posteriores non videntur. Exemplar simile hujus characteris habemus in praefatione commendatissimi cardinali Francisci Lorenzana ad Breviarium [Col. 0640C] Isidorianum pag. 26, ex codicibus gothicis ejus Breviarii qui in bibliotheca Toletana asservantur. Interpungendi ratio valde singularis est in hoc Dracontii codice: unum punctum apponitur in fine cujuslibet hexametri, unum punctum et aliud cum virgula in fine pentametri. Illud vero magis observandum interrogationis notam quamdam verbo ubi incipit interrogatio semper affigi. Hispani nunc hunc morem invebere conantur, ut interrogationis consuetam notam relinquant quidem post ultimum interrogationis verbum, sed eamdem notam inversam verbo unde incipit interrogatio, praefigant, quo legentium commodo consulant. Ex laudato codice Vaticano specimen characteris aeri incisum exhibemus.
82. Cum in codice Vaticano poema de Deo Aurelio Augustino tribuatur, Dracontii vero nomen non compareat, quaeret fortasse aliquis primum, cur illud S. Augustino abjudicemus, deinde cur Dracontium auctorem 60 esse certo statuamus. De Satisfactione minor est dubitandi ratio; nam codex Vaticanus differt quidem a caeteris codicibus in exponendo argumento, sed de auctore Dracontio cum eis plane consentit. Nonnullus tamen scrupulus eximendus est, quod Barthius ad Claudianum pag. 507 dubitet, ut ait Rivinus, an eam epistolam correctori potius Dracontii quam ipsi Dracontio adjudicet; quanquam [Col. 0641A] Barthius non dubitat an Dracontius hanc elegiam scripserit, sed an versus quos ipse laudat ad vers. 87 in III consul. Honorii ex elegia, Quod pereunt hostes, etc., Dracontii sint, an potius Eugenii, qui Dracontii epistolam correxit. Eadem igitur opera conficiemus Dracontium, ac neminem alium, auctorem esse poematis de Deo et Satisfactionis, scilicet ex connexione partium poematis inter se, convenientia argumenti, sententiarum, phrasium, verborum carminis de Deo cum Elegia, et versuum qui nunc primum prodeunt, cum aliis jam editis, et quos Dracontii esse constat.
83. Versus Hexaemeron, sive de opere sex dierum inscripti, qui saepius jam typis impressi, sub Dracontii nomine prodierunt, quin ejus sint nemo dubitat. [Col. 0641B] Quod si quis nunc dubitaret, quia in codice Vaticano poemati quod Aurelio Augustino ascribitur inserti sunt, levi negotio revinci posset auctoritate Isidori, qui non solum Hexaemeron Dracontio attribuit, verum etiam versum ex hoc opere, auctoris Dracontii nomine laudato, profert; Eugenii etiam et Ildefonsi, quorum ille Dracontii hoc quod exstat Hexaemeron reformavit, hic emendationem Dracontii ab Eugenio factam in hujus elogio retulit, ut supra capitibus 1, 2 et 3, fuse explicuimus. Omitto Augustinum multis in locis docuisse mundum eodem temporis momento conditum fuisse, distinctionem sex dierum allegoricam esse, cum Dracontius contrariam magisque communem sententiam de opificio mundi revera sex dierum spatio peracto teneat et exponat. Quod autem [Col. 0641C] epistolae auctor Dracontius sit, non Eugenius, colligitur ex Isidoro, qui multo ante Eugenium versum unum ex ea epistola, sine auctoris tamen nomine, excitavit, ut dixi num. 8. Etsi, ut verum fatear, non tam efficax est haec ratio quam multis videri possit: nam si 61 poeta aliquis Isidoro antiquior, sive Dracontius is fuerit, sive alius, ejusmodi versum inter alios suos fecisset, potuit is versus ab Isidoro commemorari, et deinde ab Eugenio in epistolam inseri, ut solebant veteres Christiani poetae ab aliis antiquioribus hemistichia nonnulla versusque integros mutuari, quod in Dracontii etiam observabimus. Attamen dum aliud non constat, probabilis est per se haec ratio, ne Eugenium auctorem epistolae dicamus, multoque probabilior redditur, si cum codicibus mss. [Col. 0641D] conferatur, qui mirifice consentiunt in auctore epistolae designando Dracontio. Quo pertinet supplementum Eugenii de die septimo non statim post Hexaemeron, sed post epistolam collocari, ne lib. II Dracontii (ita enim vocatur in his codicibus epistola) a libro I separaretur, interposito Eugenii supplemento.
84. Sed quid opus est conjecturis? In codice nostro Vaticano epistola scripta dicitur ad regem Vandalorum, quod ita esse verum, ex versibus ipsis postea confirmabo. Non ergo eam compesuit Eugenius, qui post excisum Vandalorum imperium floruit. Alia multa sunt in epistola quae Eugenio minime convenire possunt, ut postea patebit. Itaque Dracontius certus ejus auctor habendus est. Quo posito, inspicienda [Col. 0642A] nunc est connexio utriusque operis. Carmen de Deo in codice Vaticano cum versibus jam editis Hexaemeri adeo connexum est, ut hos partem ejusdem operis esse evidentissimum sit. Enimvero si hos versus de opere sex dierum attente consideres, facile percipies eos ab uno quodam longiori poemate esse avulsos. Primus versus in editis hic est:
85. Ex fine etiam versuum de opere sex dicrum simili modo colligitur poema nondum esse finitum. Ita ait Dracontius lib. I, vers. 747:
86. Inscriptio ipsa Hexaemeron, sive de Opere sex dierum, quamvis vetus sit, et S. Isidoro antiquior, tamen minus apte tribuitur collectioni versuum qui hoc titulo vulgati sunt. Maxima enim pars eorum ultra sex dies progreditur. Ut enim concedamus Evam die sexto fuisse conditam, solum 299 versus a versu 116, Prima dies usque ad versum 416, Dixerat ista Deus, in opificio sex dierum enarrando versantur; reliqui 338 usque ad finem lib. I, peccatum primorum parentum sententiamque Dei exponunt; et quoniam argumentum auctori propositum est Dei laudes ex rebus creatis prosequi, praecipue 63 vero ejus adversus homines benignitatem extollere, multa [Col. 0643A] in rem suam congerit de miti sententia qua pietas Dei non minus quam justitia eluxit, de bonis quibus homines e paradiso ejectos frui permisit, et de resurrectione mortuorum, quam multis argumentis probat, ut magis magisque de misericordia Dei certos nos reddat: ita enim Deus hominem morte mulctavit, ut immortalitati ejus per resurrectionem corporum provideret. Imo vero etiam illis versibus quibus opus sex dierum Dracontius enarrat, id unum agit (quod Sirmondus quoque agnovit), ut Dei sapientiam et bonitatem erga homines commendet, in suo argumento semper insistens. Ita enim ad hanc narrationem aggreditur:
87. Praeterea multa alia sunt in versibus qui a me [Col. 0643C] nunc primum eduntur et in aliis olim vulgatis inter sese partim simillima, partim connexa: quorum nonnulla nunc indicabo, alia in notis ad carmina animadvertam. Lib. I, vers. 2:
88. Et, ut omittam plures alias sententias in libris suis a Dracontio repetitas, uti etiam locutiones quasdam ejus peculiares, ut ignis anhelus, virtute, pietate modestus, placidus pro clementi, illud imprimis observandum est, eum, ut Deum placet, ita orare lib. III, vers. 597:
89. Quod nemo hactenus suspicatus fuerat, Dracontium in vincula fuisse conjectum, et, dum carcere detineretur, elegiam scripsisse ut sibi regem [Col. 0644D] suum propitium redderet, id in ipsa elegia, ut ab aliis antea vulgata est, non obscure innuitur, et nunc ex utroque codice Vaticano apertissime convincitur. Hic elegiae titulus a Siru ondi tempore ubique fertur impressus: Hoc sequenti libello auctoris Satisfactio continetur, qua ab omnipotente Deo veniam petit ne praecedenti carmine aliquid incautus errasset. Dein Theudosio Juniori Augusto 66 precem defert cur de triumphis illius eodem opere tacuisset. Permirum autem mihi est de hujus tituli falsitate neminem dubitationem aliquam excitasse. Atqui in ipsa epistola Sirmondiana multa sunt quae demonstrant Dracontium de praecedenti carmine, hoc est de versibus Hexaemeri titulo editis minime sermonem habere. Alio [Col. 0645A] enim diverso modo veniam a Deo petiisset Dracontius, ac fere ut petit Marius Victor in prolog. carminis in Genesin:
90. Ita apud Sirmondum loquitur Dracontius:
91. Revera cum codicem Vaticanum, ubi carmen de Deo exstat, perlustrassem, et in III hujus poematis libro legissem quibus aerumnis oppressus Dracontius hoc opus composuit, sine ulla dubitatione collegi eum veniam a rege suo petere, quem ita graviter offenderat, ut in vincula fuisset conjectus, et [Col. 0646A] metuebat etiam ne vita privaretur. Sic enim ait Dracontius eo lib., vers. 576 seqq.:
92. Clara haec sunt, sed clariora quae in alio codice Vaticano inveni, ubi elegia Dracontii legitur nondum ab Eugenio aut ab aliis interpolata. Quippe in elegia genuina ea ipsa quae ex Sirmondo protuli, distinctius explicantur, et alia adduntur quae rem totam aperte declarant. Sic vers. 17 ait Dracontius:
93. Hinc etiam constat, non ad Theodosium Juniorem Augustum, ut codex Sirmondi habet, sed ad regem Vandalorum, sive, ut alii scribunt, Wandalorum, directam fuisse Dracontii Satisfactionem. Quod autem rex Guandalorum in codice Vaticano dicatur, nihil refert: nam etsi hoc mendum esset, leve tamen esset. Sed reperio Wandalos olim vocatos etiam fuisse Guandalos: ita certe vocantur in glossis ad Aratorem cod. Vat. Reginae num. 300, saeculi I, ad vers. 2 praef. 2, ubi glossator ait: TUNC, id est quando [Col. 0647A] Roma obsessa fuit, et tempore quo Guandali obsederant Romam et devastabant totam regionem, orta est contentio de eligendo apostolico, sed postea electo papa Vigilio recesserunt hostes, et de hoc loquitur modo. Falsum quidem est Romam tunc fuisse obsessam a Vandalis, quorum opes in Africa paulo ante a Belisario fuerant penitus excisae. Sed minime dubito quin glossator Wandalos in Guandalis intellexerit, aut saltem librarius pro Wandalis Guandalos scripserit. Neque deest ratio cur Wandali dici possint Guandali: nam w eamdem vim habet ac gu in multis nominibus, ut Wlphilas, et Gulphilas, Wilielmus, et Guilielmus; notatque Hugo Grotius in indice nominum Gothicorum, Vandalicorum, etc., post Jornandem et alios historicos a se editos, w in gu frequenter ab Italis [Col. 0647B] et Gallis mutari. Potuisset addere Hispanos: qui si ad hanc 70 aliasque hujusmodi observationes animum adverterent, facilius plurium vocum sui idiomatis originem invenirent. In Dictionario Academiae Hisp. nihil definitur unde dictum sit guante, quae est chirotheca, nisi quod refertur opinio Brocensis, qui censebat a civitate Gandavo, unde afferri solebant chirothecae, appellatum guante. Stephanus Terreros, qui paucis ante annis Forolivii decessit, laboriosum et eruditum Dictionarium Hispanicum nominum artium et scientiarum ms. in Hispania reliquerat, quod post ejus obitum publicam lucem vidit Matriti: sed nulla inde lux vocabulo guante illustrando affulget. Vera nominis origo est a Wanto, et w in gu mutato, guanto. Beda in Vita S. Columbani cap. 14, Tegumenta [Col. 0647C] manuum, quae Galli w ANTOS, id est chirothecas vocant. Papias in vocabul., Chirotheca, vanti, id est manus theca. Manicae, quas vulgo wantos appellamus. In Vita S. Philiberti abbatis lib. I, cap. 12, Latro guantos illius illicita praesumptione furatus est. Videsis Ducangium verbo WANTUS.
94. Aliud est in versibus elegiae a nobis relatis nomen, ex quo omnino convincitur Dracontio rem fuisse cum rege Vandalorum. Cum enim duces suos nominasset, cujus gentis illi sint duces aperte declarat:
95. Nomen regis ad quem Satisfactio Dracontii scripta est, in codice Vaticano dicitur Guthamndus. Quaerendum ergo superest cur hunc regem Guntharium fuisse pro certo habeamus, cum nomen illud corruptum ad alium Vandalorum regem possit detorqueri. Haec quaestio viam nobis aperit ad historiam [Col. 0648C] regni Vandalici in Hispania explicandam, quae contrariis scriptorum inter se dissidentium narrationibus mirum quantum implicata est et involuta. Et ex Dracontio quidem nonnullum lumen haec historia accipiet, vicissim vero ea ex Dracontio aliisque monumentis illustrata magnopere juvabit, ut certa Dracontii aetas suis terminis definiatur. Alani, Suevi, Vandali aliique populi a Stilicone, qui Vandalus ipse erat, excitati 72 sunt ut Rhenum transirent imperiumque Romanum turbarent: qui per Gallias debacchati Pyrenaeum usque pervenerunt, cujus obice per Didymum et Verinianum ad tempus repulsi, mox anno 409 Hispanias ingressi sunt, ut narrant Orosius lib. VII, cap. 40, Idacius in Chronico olymp. 297, et Isidorus in Hist. Vandalorum, qui Didymum et Veranianum, [Col. 0648D] ut ipse vocat, nobilissimos Romanos fratresque potentissimos ait fuisse. Quo duce tunc uterentur Vandali non satis certum est. Grotius in praefat. ad Historias Vandal. Godigisclum Vandalorum regem fuisse, dum hi Hispanias invaserunt, narrat, cui successit in Gallaecia Guntharius. Ruinartius, in Histor. Persecut. Vandal. cap. 1, refert Francos primos omnium conatibus Vandalorum obstitisse, Godigisclo eorum rege occiso, postea Vandalos simul cum Alanis conjunctos, substituto in Godigiscli locum Gunthario, Rhenum transiisse.
96. Verior videtur Grotii narratio, quae Procopii verbis lib. I, cap. 3, innititur: Inde Godigisclo duce in Hispania consederunt (Vandali), quae prima est ab [Col. 0649A] Oceano Romanorum provincia. Cum hoc Godigisclo paciscitur Honorius, ut sine populorum damno eam sedem tenerent. Haec verba cum Ruinartius cap. 2 indicasset, censuit scribendum esse sub Gunderico duce pro sub Godigisclo duce: nam Guntharius a multis Gundericus dicitur, ut ab aliis alio modo nominatur. Sed Ruinartio aperte repugnat Procopius: nam paulo post repetit Vandalos sedem in Hispania prope Africam posuisse, ubi, inquit, jam mortuo Godigisclo, dominatum susceperant ejus duo filii, Gontharis [hic est Guntharius sive Gundericus, ex justa ipsi uxore natus, et Gizericus nothus [hic a plerisque Gensericus vocatur]. Verum ille adhuc puer, etc. Isidorus in Chronico de Gunthario haec habet: Primus autem in Hispania Gundericus rex Vandalorum successit regnans Gallaeciae [Col. 0649B] partibus annis XIIX. Quae verba obscura sunt, sed ob vocem successit magis Procopii sententiam quam contrariam innuere videntur. Idacius in Chronico non explicat cujus ductu Vandali Hispaniam invaserint: sed cum narrasset quatuor plagas quibus Hispaniae vastatae fuerunt, ferri, famis, pestilentiae, bestiarum, ita pergit: Subversis 73 memorata plagarum grassatione Hispaniae provinciis, barbari ad pacem ineundam, Domino miserante conversi, sorte ad habitandum sibi provinciarum dividunt regiones: Gallaeciam Vandali occupant et Suevi, sitam in extremitate Oceani maris occidua; Alani Lusitaniam et Carthaginiensem provinciam, et Vandali cognomine Silingi Baeticam sortiuntur. Isidorus in Histor. Goth. hos vocat Vandalos Selinguos, ubi de Wallia rege Gothorum ait: Vandalos [Col. 0649C] Selinguos in Baetica omnes bello exstinxit; non enim interpungendum est, ut aliqui faciunt, Vandalos, Selinguos. In Historia vero Vandalorum idem Isidorus Vandalos, Silingos appellat: quamvis autem ex Idacio pleraque sumat, tamen rem hanc longe diverso modo exponit: Gallaeciam enim Vandali et Suevi occupant, Alani Lusitaniam et Carthaginiensem provinciam; Vandali autem cognomine Silingi, relicta Gallaecia, et postquam Tarraconensis provinciae insulas devastarunt, Baeticam sortiuntur. At major fides habenda est Idacio, qui praesens adfuit; sic vero ait olymp. 299: Vandali Silingi in Baetica per Walliam regem omnes exstincti. Alani, qui Vandalis et Suevis potentabantur, adeo caesi sunt a Gothis, ut . . . . Gunderici regis Vandalorum, qui in Gallaecia resederat, se patrocinio subjugarent. Postea [Col. 0649D] refort Suevos a Vandalis obsessos fuisse; hos, relicta obsidione, instante Asterio Hispaniarum comite, dimissa Gallaecia ad Baeticam transiisse; Castinum magistrum militum, qui bellum in Baetica, adjuvantibus Gothis, intulerat, auxiliorum fraude deceptum, ad Tarraconam victum effugisse. Deinde olympiade 301 narrat Vandalos Balearicas insulas depraedatos fuisse, et Carthaginem Spartariam evertisse.
97. Natio igitur Vandalorum in duas tribus videtur fuisse divisa cum Hispaniam ingressi sunt, sed ita ut tam Vandali simpliciter dicti, quam Vandali Silingui eodem Vandalorum nomine appellarentur: non enim Silinguorum nominis distinctio apparet ante provinciarum divisionem. Siquidem vocabulum Asdingorum [Col. 0650A] diversum est a Silinguis: Dracontius enim, post exstinctos Silinguos, Guntharium, qui rex Vandalorum non Silinguorum erat, ex Asdingui nominis gloria commendat. Nec video quo jure Ambrosius Morales, lib. XI, cap. 22, post transitum 74 Vandalorum in Africam Silinguos in Baetica permansisse affirmet. Quod autem Wolfgangus Lazius de Gent. aliq. Migration. lib. XI narrat, Godogesitum Vandalos in Hispaniam duxisse, eos ibi Modogisclum gubernasse; hujus liberos fuisse Guntharium et Gensericum; fortasse in duobus illis nominibus corruptis duo diversi duces latent, quorum alter Silinguis praefuerit, alter reliquis Vandalis. Sed a quo auctore narrationem suam hauserit Wolfgangus, neque ipse explicat, neque ego invenio. Gestorum ergo series ex Idacio praesertim [Col. 0650B] et Procopio ita ordinari potest. Vandali Godigisclo duce Hispanias invaserunt; hi qui Vandali Silingui nominabantur Baeticam incoluerunt; caeteri Vandali non Silingui in Gallaecia sedes fixerunt, ubi Guntharius, sive Gundericus, ut alii vocant, patri Godigisclo succedens pluribus annis regnavit, sociumque sibi ascivit fratrem Gensericum, qui praecipue rei bellicae curam gereret. Post plura barbarorum inter se bella, post Vandalos Silinguos a Wallia ex stinctos Guntharius cum suis ad Baeticam transiit, unde Vandali cum Romanis, cum aliis barbaris, terra marique bella gesserunt. Hic erat rerum status anno circiter 425, cum Dracontius in Baetica sub Vandalorum ditione vivebat, et carmina quae nunc habemus, dum vinculis detineretur conscribebat. In hoc tempus [Col. 0650C] et in hunc regem Guntharium mire conveniunt omnia quae Dracontius in epistola profert, neque alteri Vandalorum regi facile possunt accommodari.
98. Nomen regis quod in fine epistolae expressum est, Guthamndus, vel unum est e multis nominibus quibus diverso modo appellari solet Guntharius, vel corrupte a librario positum est pro Gunthario: quanquam Gontharis, Guntharis, Guntharius, Gundericus non sunt vere distincta nomina ejusdem hominis, sed unum et idem diverso modo, ut in barbarorum nominibus fieri solet, ab scriptoribus usurpatum, ut Gensericus ejus frater ab aliis Gizericus, ab aliis Gisericus, ab aliis Gaizericus, ab aliis Gantzrichus nominatur. Sane e Vandalorum regibus qui post Guntharium regnarunt, qui fuerunt Gensericus, Hunericus, [Col. 0650D] Guntabundus, sive, ut alii scribunt, Guntamundus, Trasamundus, Hildericus, Gelimer, solum ad 75 Guntabundum nomen Guthamndus ob aliquam similitudinem posset referri. Sed aliae rationes praesto sunt, cur ad Guntharium, non ad Guntabundum epistola scripta esse dicatur. Dracontius enim, ut sui regis clementiam praedicet, canit vers. 211:
[Col. 0651A] 99. Id autem in Guatharium optime cadere, ex Procopio lib. I Hi tor. Vandal. clare colligitur: Bonifacius, cum nec resistere se posse imperatori videret, nec, si Romam peteret, salutis ulla spes oboriretur, statuit omni ope eniti ut societatem coiret cum Vandalis, quos supra dixi in Hispania prope Africum sedes fixisse, ubi jam mortuo Godigisclo dominatum susceperant ejus duo filii Gontharis ex justa ipsi uxore natus, et Gizericus nothus: verum ille adhuc puer, et natura parum industrius; hic in armis optime exercitatus, ac mortalium omnium solertissimus. Igitur cum Guntharius aetate minor esset Genserico, ac natura parum industrius, contra Gensericus solertissimus, et in armis exercita us, non alteri aptiu Dracontii versus convenire possunt quam Gunthario. Ac revera Dracontius [Col. 0651B] dominos et duces suos bis dicit, quos scilicet ipse laudare potuisset, ut vers. 21:
100. Ex triumphis terra marique reportatis certius argumentum peti posset, si clare constaret quinam et quales hujusmodi triumphi fuerint. Sed Dracontius solum ait:
101. Verum cum codex Azagrae ac Vaticanus in hoc nomine Ansila exprimendo cum codice Sirmondi omnino consentiant, retinendum id est; eoque etiam magis, quia Grotius in indice nominum propriorum Gothicorum, Vandalicorum, etc., recenset etiam ANSILA ab ans ile, id est ad gratiam festinans: festinatione ilunge in diction., et manet in usu festinare, ut ibidem observat. Quare probabilissimum est Ansilam fuisse ducem aliquem e Gothis aut Suevis quibuscum bella gerere 77 Vandali in Hispania consueverunt. Orosius, enim lib. VII, cap. 43, cum retulisset Gothos [Col. 0652B] pro Romanis adversus caeteras gentes quae per Hispanias consederant pugnasse, subjecit: Quamvis et caeteri Alanorum, Vandalorum, Suevorumque reges eodem nobiscum placito depacti forent, mandantes imperatori Honorio: Tu cum omnibus pacem habe, omniumque obsides accipe; nos nobiscum confligimus, nobis perimus. Neque vero absurdum erit affirmare Ansilam quem Dracontius memorat illum fuisse quem Gothi inter suos anses recensent: illi enim proceres quosdam suos vocabant anses, quasi semideos, ex qua voce Anseaticarum civitatum originem peti posse suspicatur Grotius. Inter alios autem anses, sive proceres Gothorum hos enumerat Jornandes de Reb. Getic. cap. 14: Ostrogotha genuit Unilt. Unilt genuit Athal. Athal genuit Achiulf. Achiulf genuit ANSILAM, et [Col. 0652C] Ediulf. Vuldulf, et Hermeric. Cum Ostrogotha floruerit sub Philippo imperatore, ratio temporum patitur ut Ansilam aetate Guntharii vixisse credamus. Idacius olymp. 306 meminit Aiulfi, qui Hispali Censorium jugulavit. Nomen Aiulfi videtur esse idem ac Achiulf, qui Ansilam genuit. Praelium autem quo Ansila victus est navale fuisse inde colligi potest, quod Dracontius versu superiori triumphos pelagi et terrae conjungit, exemplumque in hoc versu profert in Ansila et in Mauris, qui ubique jacebant. Victoria contra Mauros terrestris videtur, prima igitur contra Ansilam navalis. Etiam id temporibus de quibus loquor et Gunthario apprime convenit: nam Gothos plures naves hoc tempore sibi comparasse ex Orosio aliisque constat, nec minus certum est Vandalos navibus usos [Col. 0652D] fuisse. Idacius enim postquam retulit in Chronico Vandalos jam in Baetica sub Gunthario rege commorantes a Castino magistro militum victoriam reportasse, addit olympiade 301, eos Balearicas insulas depraedatos fuisse; qua occasione contra Gothos mari pugnasse, vel ex his solis Dracontii versibus argui potest.
102. De viribus maritimis Vandalorum dum in Baetica constiterunt loquitur Wolfgangus Lazius de Gent. Migr. lib. XI, qui plures versus ex Sidonii panegyrico ad Anthemium Augustum, et alio ad socerum ejusdem Sidonii in suam sententiam 78 allegat. At Sidonius clare Genserici in Africa potentiam maritimam describit:
103. Bonifacius hic, amicitia S. Augustini satis notus, Aetii fraude et proditione in offensionem imperatoris incurrens, et hostis publicus dictus, cum imparem se imperatoris potentiae sentiret, Vandalos socios sibi adjunxit, ut fuse narrat Procopius lib. I Histor. Vandal. Missis igitur, ait, in Hispaniam Bonifacius de amicorum numero potissimis, cum ambobus Godigiscli filiis aequum iniit foedus, ut cuique ipsorum [Col. 0653C] tertia pars Africae cederet; quod si quis bello impeteretur, commune periculum esset. Haec Pacti Vandali, fretum ad Gades transvecti in Africam venere. Alii ipsum Bonifacium Hispaniam adiisse narrant, ut cum Gunthario et Genserico amicitiam contraheret. Vivebat igitur Guntharius cum Bonifacius Vandalos in auxilium sibi advocavit, neque simile vero est Vandalos auxilium distulisse. Atque haec est ratio cur alii ab aliis in anno 79 transitus Vandalorum in Africam dissentiant, quia nonnulli incursionem aliquam eorum a transitu totius nationis non distinxerunt. Ruinartio cap. 3 Hist. Persecut. Vandal. certior videtur consulum nota in Prosperi Chronico, quod Gensericus ex Hispania in Africam transierit Hierio et Ardabure consulibus, scilicet anno 427. Cassiodorius etiam in [Col. 0653D] Chronico scribit Vandalos a Gothis ex Hispania pulsos in Africam transmisisse Hierio et Ardabure consulibus. At vero cum Idacius hoc ipso tempore in Hispania vixerit, et totius gentis Vandalorum migrationem in Africam distinctius referat, et ad annum 429 differat, hujus potius sententia tenenda est. Ita enim ait olympiade 302 anno 1, scilicet 429, ut Pagius supputat: Gaisericus rex de Baeticae provinciae littore cum Vandalis omnibus eorumque familiis mense Maio ad Mauritaniam et Africam relictis transit Hispaniis. Qui, priusquam pertransiret, admonitus Hermigarium Suevum vicinas in transitu suo provincias depraedari, recursu cum aliquantis suis facto, praedantem in Lusitania consequitur. Qui haud procul de Emerita, [Col. 0654A] quam cum S. martyris Eulaliae injuria spreverat, multis per Gaisericum caesis ex his quos habebat arrepto, ut putavit, Euro velocius [fortasse arrepto equo, ut putavit, Euro velociori ] fugae subsidio, in flumine Ana divino brachio praecipitatus interiit. Quo ita exstincto, mox quo coeperat Gaisericus enavigavit. Non ergo pulsi a Gothis, quod Cassiodorius fidenter scribit, sed sponte, et, uti diximus, a Bonifacio invitati in Africam Vandali trajecerunt. Neque de anno 429 dubitare nos sinit Idacius, qui mensem etiam Maium designat, et peculiaria adjuncta narrat de recursu facto contra Suevos.
104. Itaque si Dracontium velimus exponere de triumphis quos Vandali e Mauris retulerint postquam a Bonifacio in societatem vocati fuerant, tenendum [Col. 0654B] est Dracontium elegiam composuisse cum nondum Guntharius e vivis excessisset, neque Vandalorum natio Hispaniam reliquisset, quamvis jam bellum contra Mauros, et pro Bonifacio fuisset susceptum. Etenim defectionis Bonifacii initium Idacius ad annum 423 revocat, ubi ait: Bonifacius palatium deserens Africam 80 invadit, quamvis defectio annis sequentibus clarius eruperit, et societas inter Bonifacium et Vandalos stabilita fortasse ad annum 426 circiter referenda sit. Verum nihil est necesse pugnam inter Vandalos et Mauros differre ad tempus apertae defectionis Bonifacii, et initae inter hunc et Vandalos societatis. Idacius, quo in his rebus et temporibus locupletior alius testis nobis non est, anno 425 narrat: Vandali Balearicas insulas depraedantur; [Col. 0654C] deinde Carthagine Spartaria et Hispali eversa, et Hispaniis depraedatis, Mauritaniam invadunt. Haec omnia eodem anno 425, cui ab Idacio ascribuntur, contigisse cur negemus? Quam apte convenit Idacio cum Dracontio?
105. Dracontius in sua elegia quoddam aliud factum indicat ex quo argumentum peti possit ad ejus aetatem inveniendam. Sic enim regem Vandal rum alloquitur vers. 299:
106. Quamvis autem alii Vincomali aut Vincemali mihi nunc non occurrant, plures tamen potuerunt esse ita appellati, et probabiliter fuerunt. Ex his vero duobus si de Vincomalo consule intelligere Dracontium velimus, potuit res accidisse sub Godigisclo [Col. 0655C] patre Guntharii, dum viam sibi ad Hispaniam per Pyrenaeos montes contra Romanos repugnantes aperiret, aut postquam in Gallaecia cum Vandalis suis consedit: scilicet si Vincomalo adhuc juveni ignovit Godigisclus, et idem Vincomalus jam senex consulatum fuerit adeptus, siquidem ab ingressu Vandalorum in Hispaniam ad consulatum Vincomali solum anni 44 effluxerunt. De Vincomalo aut Vincemalo episcopo in Africa si quis Dracontium explicare conetur, id certe vix intelligi poterit, nisi Dracontium in Africa vixisse et scripsisse teneamus. Atque hinc conjecturam petet aliquis ut Dracontii 82 Satisfactionem ad Guntabundum Vandalorum in Africa regem directam esse contendat. Nam nomen regis in codice Vaticano expressum Guthamndus aeque facile [Col. 0655D] ad Guntabundum vel Guntamundum detorqueri potest, ac ad Guntharium. Praeterea ubi Dracontius ait:
107. Aliud Dracontii distichon, quod illico subjicit, videlicet,
108. Quod attinet ad alteram conjecturam de Vincemalo episcopo, haud equidem negaverim ordinem narrationis apposite procedere. Sed cum de Vincomalo consule aut de alio ejusdem nominis sub Gunthario Dracontius possit exponi, argumentum [Col. 0656C] quod inde petitur parum efficax est, ac plane refellitur ex triumphis terra marique reportatis quos memorat Dracontius. Etenim de Guntabundo haec pauca narrat Precopius lib. I Histor. Vandal.: Hic Gundemundus multis in Mauros praeliis factis, tractatisque pessime Christianis, aegro corpore interiit. Quod praelia cum Mauris absens gesserit, nihil est unde colligi possit; multo vero minus quod ejus tempore navales pugnae confectae fuerint, aut quod contra Gothos, quorum dux fuerit Ansila, Vandali pugnaverint. His adde, Guntabundum Vandalorum in Africa regnum adeptum fuisse exeunte anno 484, interiisse vero anno 496 aut sequenti, ut alii volunt. Eugenius vero qui libellos Dracontii ante annum 650 corrigebat, majorem vetustatem illis tribuere videtur, dum eos ait [Col. 0656D] capere nitidam longo post tempore pallam; ac rursus sibi objicit: Et quis est veterum qui carmina mutat? quod Ildefonsus in Eugenii elogio confirmat, ubi refert eum libellos Dracontii emendasse, quos antiquitas protulerat vitiatos. Haec certe magis favent aetati Dracontii initio saeculi V consignandae quam ejusdem saeculi fini. Columbanus etiam, qui saeculo V exeunte et VI ineunte claruit, Dracontii carmina inter vetera dicta referebat, ut dixi num. 8.
109. Ex laudibus quibus Dracontius regem prosequitur, conjectura etiam duci potest ne hunc Guntabundum fuisse existimemus. Guntabundus enim, etsi in catholicos Genserico et Hunerico indulgentior fuerit, nihilominus Arianus erat et catholicorum persecutor, [Col. 0657A] ut Procopius aliique affirmant, vel certe Arianos in catholicos furentes non cohibebat. Dracontius autem catholicam de SS. Trinitate doctrinam tenebat, passimque in suo poemate de Deo profitetur: quod supervacaneum non est hoc loco ostendere. Lib. I, vers. 562:
110. Alia habet Dracontius de Trinitate catholico dogmati apprime consentientia. Sic lib. II de Christo, quem Deum vocaverat, pergit dicere vers. 68:
111. Itaque credibile non est Dracontium, qui Antiarianum se profitetur, et magna animi demissione peccatorum suorum veniam a Deo et in poemate de Deo, et in Elegia petit, Guntabundi regis Ariani, ac [Col. 0658B] Genserici catholicorum crudelissimi persecutoris, laudes tantopere celebrasse, imo petiisse ut vita sibi superesset ad Gensericum aliosque haereticos carminibus suis praedicandos. Ita enim orat in Elegia vers. 49:
112. Eodem tempore in Hispania vivebat Idacius, et in Gallaecia quidem, ubi diu commorati fuerunt Vandali sub Gunthario rege. Is cum Guntharii infelicem [Col. 0659A] obitum narrasset, subinde Gensericum successisse retulit his verbis, olymp. 301: Cui Gaisericus frater succedit in regno: qui, ut aliquorum relatio habet, effectus apostata de fide catholica in Arianam dictus est transisse perfidiam. Quod ergo ait, Gensericum apostatam de fide catholica in Arianam transisse perfidiam, idque narrat 87 post obitum Guntharii, cui sectam Arianam non exprobrat, et ex aliquorum relatione tantum Genserico apostasiam a fide catholica imputat, evidenter arguit Vandalos in Hispania aut nunquam Arianis adhaesisse, aut solum paulo antequam in Africam trajicerent. Clarius hoc ipsum asseruit Isidorus in Historia Vandal.: Gisericus frater Gunderici succedit in regnum annis 40, qui ex catholico effectus apostata in Arianam PRIMUS fertur transisse [Col. 0659B] perfidiam. Albertus Krantzius in sua Vandalia lib. I, cap. 27, tradit Gensericum, infelici exitu fratris Guntharii territum, in primis modestiorem apparuisse, post alium inventum. Fides sit penes ipsum, non enim ullo auctore se tuetur.
113. Opponet aliquis contra quod Bonifacius uxorem Vandalicam duxerat, quae prius Ariana fuerat, sed illi nupsit post ejuratam Arianam haeresim, ut discimus ex S. Augustino epist. ad Bonifac. 220, al. 70. Ita vulgo scriptores referunt, et diserte Ruinartius cap. 3 Histor. Persecut. Vandal. At apud S. Augustinum solum invenio: Navigasti, uxorem duxisti . . . Audivi te illam ducere noluisse, nisi prius catholica fuisset facta; et tamen haeresis eorum, qui verum Filium Dei negant, tantum praevaluit in domo tua, ut [Col. 0659C] ab ipsis filia tua baptizaretur. Non explicat Augustinus quo Bonifacius navigaverit, multo vero minus ex qua gente uxorem duxerit; quae si Ariana haeresi infecta fuerat, ut verba Augustini innuunt, et ex Hispania ducta, potuit esse e Gothorum genere. Nam Bonifacius cum Castino et Gothis adversus Vandalos pugnaturus Hispaniam adierat, et Ca tini superbiam ferre non valens, in Africam reversus est. Deinde Gothi in Africa sub Bonifacio militantes Arianum episcopum Maximinum secum duxerunt, qui S. Augustinum ad certamen provocare ausus est: adeo enim jam tum Ariani in Africa invalescebant, ut etiam Pascentius comes, Auxentii Mediolanensis olim episcopi Ariani discipulus, cum eodem S. Augustino de fide disputationem inire voluerit, ut ex hujus operibus [Col. 0659D] et Vita a Possidio scripta demonstratur. Quid si nuptiae Bonifacii, ab Augustino reprehensae ea epistola, quae anno 427 exeunte missa creditur, eo tempore acciderint quo inter Vandalos errores Arianorum disseminari coepisse non diffitemur? 88 Neque colligi potest regem Guntharium, aut maximam gentis Vandalorum partem jam tum haeresi Arianae adhaesisse, etiamsi femina aliqua Vandala a Bonifacio in matrimonium ducta Arianorum erroribus imbuta fuisse dicatur.
114. Gravissimam persecutionem eo tempore adversus catholicos in Hispania a Vandalis motam commemorat Ruinartius cap. 2 Hist. Vandal., auctoritate Gregorii Turonensis lib. II Histor. Francor., cap. 2. [Col. 0660A] Quamvis enim Gregorius Turonensis Trasimundum regem hujus persecutionis auctorem dicat, tamen Ruinartius colligit, hoc nomine a Gregorio designari Gensericum. Nonnulli scriptores Hispani hujus persecutionis tempus assignant circa annum 424. Sed eos, praeterquam quod supposititiis chronicis innituntur, recte refellit Ruinartius ex ipsa ratione temporum: Gensericus enim regnavit post Guntharium, qui anno 427 aut 428 exstinctus est. Quare si Gensericus religionis causa catholicos in Hispania unquam vexavit, id accidit paulo antequam cum Vandalis in Africam migraret. Similius tamen vero mihi videtur Gensericum non nisi post ingressum in Africam in orthodoxos saevire coepisse. Prosper in Chronico ad ann. 437 eum in Africa catholicam fidem Ariana impietate [Col. 0660B] subvertere voluisse narrat, additque: Per idem tempus quatuor Hispani viri Arcadius, Probus, Paschasius, et Eutychianus dudum apud Gensericum merito sapientiae ac fidelis obsequii clari carique habebantur: quos rex al copulatiores sibi faceret, in Arianam perfidiam transire praecepit . . . illustri martyrio mirabiliter occubuerunt. Gensericus Carthagine regnare coepit ann. 439, et hac in urbe potissimum persecutio Vandalica vires suas exeruit. Quod si in Hispania nonnulli jussu Genserici regis martyrium subierunt, id potuit accidere dum Vandali jam in Africa commorantes, in Hispaniam navibus advecti, aliquam irruptionem fecerunt, ut Idacius refert ad ann. 449: Vandali navibus Turonio in littore Gallaeciae repente advecti familias capiunt plurimorum.
89 115. Guntharius quo tempore a Dracontio laudatus fuit, fortasse eas laudes meritus erat, aut his non indignus habebatur; certe nullum exstat monumentum quo eum in odio apud catholicos fuisse credamus. Post id tempus accidit quod narrat Idacius ad annum 428: Gundericus rex Vandalorum capta Hispali, cum impie elatus manus in ecclesiam civitatis ipsius extendisset, mox Dei judicio daemone correptus interiit. Cui adhaeret Isidorus in Histor. Vand., ubi de Gunderico sive Gunthario loquens, ait: Hispalim diruit, octaque coede in direptionem mittit. Qui [Col. 0660D] cum auctoritate regiae potestatis irreverenter manus in basilicam Vincentii martyris civitatis ipsius extendisset, mox Dei judicio in foribus templi daemonio correptus interiit. Hic locus maxime idoneus fuisset ut uterque, Idacius et Isidorus, de haeresi Ariana Guntharii loquerentur, quam illico fratri Genserico exprobrant. Itaque Guntharii nomen odiosum fuit non ob Arianismum, sed ob impietatem qua manus in basilicam S. Vincentii extendit, funestamque mortem inde consecutam. Procopius quidem, lib. I Hist. Vand., famam fuisse ait Gensericum mortis fratris Guntharii auctorem fuisse; se autem a Vandalis accepisse Guntharium in Hispania a Germanis captum in praelio fuisse crucique affixum. Verum auctoritas Idacii hac in re [Col. 0661A] longe major est, praesertim a cedente Isidoro, qui Idacio aliquid addit, ex aliis scilicet monumentis, aut ex traditione Hispali, ubi episcopus ipse erat vigente.
116. Infamiae Guntharii a daemone correpti, et infeliciter exstincti accessit crudelitas Genserici in Africa catholicos vexantis, et plures alias provincias, Hispaniam etiam ac Romam ipsam depraedantis. His de causis Hispani Vandalos abominari odioque prosequi debuerunt. Quamobrem mirari subit qui fieri potuit ut nobilissima Hispaniae provincia Baetica 90 cum aliquo nempe finium veterum et recentium discrimine a Vandalis nomen Vandalusiae conservari: si tamen hoc nomen unquam habuit. Pervulgata est haec opinio hominum etiam doctissimorum, Baeticam [Col. 0661B] nunc dici Andaluzia, quia olim a Vandalis Vandalusiae nomen accepit: quanquam alii Vandaliam eam appellant, alii Vandalitiam, alii Vandalosiam. Videri hac de re possunt Rodericus archiepiscopus Toletanus Hist. Vandal. cap. 12, et qui eum secuti videntur, Rodericus Sanctius de Arevalo Hist. Hisp. part. I, cap. 7; Nebrissensis in prolegom. ad Decad. rer. gest. Ferdin. et Elisab.; Vasaeus in Chron. cap. 8; Mariana lib. I Hist. Hisp., cap. 4; Ambrosius Morales lib. XI Hist., cap. 13, ut Volfgangum Lazium, Grotium aliosque omittam. Equidem veteres scriptores dum perlustro qui a Vandalorum tempore ad plura deinceps consequentia saecula vixerunt, semper invenio hanc provinciam Baeticam ab eis vocari, nunquam Vandalusiam, aut alio nomine a Vandalis repetito. [Col. 0661C] Scribebant illi quidem Latine, sed cum alia multa e vulgari sermone vocabula sumerent, difficile est ut nunquam Vandalusiam nominarent, siquidem ea appellatio usu recepta erat. Et Rodericus quidem archiepiscopus Toletanus loc. cit. a Vandalis Silinguis originem nominis re etit: Quae regio, inquit, a Silinguis Vandalis adhuc hodie Vandalia nuncupatur, quam Andaluziam corrupto vocabulo vulgariter appellamus. Vocabulum ergo Andaluzia vulgare jam erat saeculo XIII, quo scribebat Rodericus, sumptum, ut non male conjicit Florezius tom. IX Hisp. sacr., tract. 28, cap. 4, a voce Arabica Andalos, quae rem occidentalem significat. Et, ut videtur, primum Andaluzia dicebatur tota Hispania, vel omnes illae provinciae quae a Mauris tenebantur; deinde hoc nomen haesit illi [Col. 0661D] provinciae quae olim fere Baetica erat, et in qua Mauri diutius constiterunt. Abunazarii exstat de Studiis populi Andalusiae, hoc est Hispaniae Arabicae, rarum et inventu difficile opus. Consule Nic. Antonium in praef. ad Bibl., et in Biblioth. Arabico-Hisp. verbo ABU CHATIM ANDALUSIUS, ubi plura de hoc nomine disputat, et opinionem vulgarem rejicit, quod Andaluzia a Vandalis dicta fuerit.
91 117. Utut id est, Hispanis Gothisque, qui Vandalorum hostes fuerant, praesertim postquam hi impietatem Arianam ejuraverant, minime placere poterant laudes quibus Guntharius a Dracontio fuerat cumulatus. Et, nisi nimium fallor, haec causa fuit nonnullis cur Dracontii poemata, potissimum vero [Col. 0662A] Satisfactionem, licentius corrigerent et interpolarent. Id an ab aliis aliqua ex parte factum fuerit ante Eugenium Toletanum, definire non ausim. Certe jam S. Isidori tempore pars primi libri, quae de Opere sex dierum inscripta fuit, a reliquo corpore separata erat, et ab eodem Isidoro corruptissime legebatur versus quidam primi hujus libri, ut notavi num. 7. Eugenius Chindasuinthi regis jussu libellos Dracontii de Creatione mundi conscriptos, ut loquitur S. Ildefonsus, suscepit emendandos. In versibus qui ad primum librum de Deo pertinent, nonnullae mutationes factae sunt, sed non admodum frequentes, neque ita magni momenti, ut nostrum codicem cum Sirmondiano conferenti patebit. In epistola praesertim Eugenius ea videtur fecisse quae in sua praefatione ad [Col. 0662B] regem Chindasuinthum narrat, superflua se dempsisse (ut ipse putabat), semiplena supplevisse, fracta constabilivisse, crebro repetita mutasse, versiculos detraxisse, qui et sensu tepidi, et verbis illepidi, et nulla erant ratione subnixi, in quibus nihil reperiebatur quo lectoris animus aut mulceretur doctus, aut doceretur indoctus. Nihil autem prius habuit Eugenius, sive alius (nam fortasse ante vel post Eugeninm alius fuit interpolator), quam ut memoriam omnem regis Vandalorum penitus aboleret, versusque illos omitteret ex quibus occasio qua scripta fuit Satisfactio percipi posset. Hinc praetermissi omnino sunt hi versus:
[Col. 0662C] 118. Dedita etiam opera postremi Satisfactionis versus omissi videntur, quibus aerumnae Dracontii clarius describuntur, factumque illud narratur ex quo veteres regem qui laudabatur possent agnoscere:
119. Dracontius providentiam Dei de bonis, quae donat, ac de malis, quae permittit, hoc uno disticho complexus est vers. 15:
120. Plura alia nunc omitto, quae melius patebunt cum Elegia ex codice Vaticano edita cum variantibus lectionibus 94 codicum Sirmondiani et Azagrensis conferetur. Sed cum tantum studium adhibitum fuerit ut Dracontii carmina ad posteros interpolata pervenirent, quaerat aliquis qua via extra Hispaniam et in Italia haec ipsa integra asservari potuerint; nam [Col. 0664A] ea quae in Gallia sunt, ex emendatione Eugenii videntur processisse, excepto codice Parisiensi S. Victoris, quem ego puto exaratum ex aliquo antiquiori, solos versus de Opere sex dierum continente, qualem etiam ante Eugenium vidit Isidorus. Verum difficile non fuit ut ante S. Isidori tempora codex aliquis ex Hispania in Italiam adveheretur, qui integrum poema de Deo, et Satisfactionem ad regem Guntharium comprehenderet: nisi velimus etiam suspicari ipsum Dracontium, carcere tandem liberatum, in Italiam venisse. Hanc enim habeo conjecturam, quam nunc proponam.
121. Sidonius in Excusator. ad Felicem, carm. 9, tres poetas laudat qui patribus suo et Felicis fuerant sodales, quorum tertium non nominat, sed in Baetica [Col. 0664B] natum dicit, et alia de eo narrat his versibus:
122. Dracontius enim, si libertatem adeptus fuit, ut sibi consuleret ac se calamitatibus quibus vexabatur Hispania subtraheret, otium honestumque secessum amare debuit: imo hoc Deum precatus est lib. III de Deo, vers. 647:
123. Hoc discrimen interest inter carmen de Deo et Elegiam, quod in Elegia Dracontius regem alloquens, ejusque gratiam demereri cupiens, petit vitam sibi prorogari ut laudes Vandalorum canat; in carmine post humillimam criminum suorum confessionem sic Deum precatur vers. 663 lib. III:
[Col. 0665C] 124. Praeterea animadvertendum est Dracontium in Elegia innuere crimen suum non aliud fuisse nisi quod hostem aliquem regis Vandalorum carmine celebrasset. Et, ut conjecturis indulgeamus, fortasse Castinus fuit ille quem laudaverat Dracontius. Sic enim habet Idacius ad ann. 422: Castinus magister militum cum magna manu et auxiliis Gothorum bellum in Baetica Vandalis infert; quos cum ad inopiam vi obsidionis arctaret, adeo ut se tradere jam pararent, inconsulte publico certamine confligens, auxiliorum fraude deceptus, ad Tarraconam victus effugit. Dum Vandali vi obsidionis ad inopiam redacti erant, tempus potuit videri opportunum ut aliquis qui nondum corde societatem Romanorum expulerat, Castinum [Col. 0665D] ducem versibus extolleret. Quamvis autem nullum vestigium carminis quod tunc Dracontius composuit ad nos pervenerit, ejus tamen testimonio certum est editum ab illo fuisse carmen quo rex offensus fuit. Nec mirandum est hoc non superesse carmen, quod Vandali, qui in Baetica tunc rerum potiebantur, supprimere debuerunt.
125. Dracontius in carmine de Deo, ubi ex animi sententia peccata sua fatetur coram Deo, de hoc carmine omnino 97 silet, fortasse quia putabat alia sibi esse crimina graviora quae ut puniret Deus, eum in has quas patiebatur calamitates incidere permiserat. In Elegia vers. 105 ait:
126. In prolegomenis ad Prudentium cap. 2, num. 44 et seqq. probare conatus sum verba quibus sua crimina Prudentius in praefatione accusat, a modestia et humilitate 98 Christianis justis usitata posse intelligi profecta, neque innuere hominem insigniter sceleratum et perditum, ut alii vulgo interpretabantur. Neque nunc quidem aliter sentio: imo haec ipsa Dracontii verba, quae graviora plerisque videbuntur, [Col. 0666C] eodem sensu accipio. Sed quod de Prudentio tunc satis aperte indicavi, nunc clare profiteor, non ita me hanc causam agere, quasi aut de Prudentii aut de Dracontii innocentia liqueat, sed id unum asserere, ex humili eorum confessione argumentum peti non debere ad gravissima de eis scelera affirmanda. Luculentum exemplum nunc afferam ex S. Eugenii Toletani versibus in Lamento de adventu propriae senectutis, lib. I, carm. 12:
127. Profecto Barthius, qui lib. LV Advers., cap. 11, hoc carmen Eugenii interpretatur, conceptis verbis ait: Corrupisse se proprium corpus scortationibus dicit . . . Fuisse autem ad haec delicta proniorem Eugenium ex epigrammate etiam tertio doceri possumus, ubi ait:
128. Barthio ex sola Eugenii confessione assentiri non auderem, etiamsi alia deessent monumenta quae [Col. 0667B] ejusmodi scelera ab Eugenio repellerent: nunc cum haec adsint, plane dissentio. Audi locupletissimum testem Ildefonsum in Eugenii Vita: Hic cum ecclesiae regiae clericus esset egregius, vita monachi delectatus est. Qui sagaci fuga urbem Caesaraugustanam petens, illic martyrum sepulcris inhaesit, ibique studia sapientiae et propositum monachi decenter incoluit: unde principali violentia reductus atque in pontificatum ascitus, vitam plus virtutum meritis quam viribus egit. Fuit enim corpore tenuis, parvus robore, sed valide fervescens spiritus virtute. Caditne id elogium in eum hominem qualem nobis describit Barthius? Neque opponas Eugenium juventutis suae crimina accusare; nam Ildefonsi testimonium vitam in adolescentia integre et pie actam confirmat, et ipse Eugenius in [Col. 0667C] epitaphio totum suae vitae tempus comprehendit, perinde quasi ad obitum usque sceleribus fuerit involutus. Quid igitur restat, nisi ut dicamus Eugenium quodam sensu minus proprio, sed vero et humili loqui, ut veritas in ejus dictis cum humilitate cohaereat, neque verba ut sonant aut sonare videntur, simpliciter intelligantur?
129. Eugenius autem non se solum verbis ex humilitate Christiana profectis, verum etiam, quod mireris, Chindasulnthum regem simili modo, tanquam improbum et nefarium hominem descripsit. In libro II carminum Eugenii ex codice Azagrae, in editione Matritensi, carmen 75 est Epitaphium Chindasuintho regi conscriptum, ubi inter alia Eugenius haec ait:
130. Praelargissimam pietatem Chindasuinthi Eugenius ipse in epistola qua Dracontium a se emendatum [Col. 0668A] mittit, celebrat; eumdem Chindasuinthum religionis pietatisque laude floruisse constat, qui etiam Taionem Romam legatum misit, ut varia S. Gregorii opera, quae in Hispania desiderabantur, asportaret, et Eugenio mandatum dedit ut Dracontii libellos corrigeret. Unum in eo vitium, cujus distincta mentio in epitaphio non est, Mariana lib. VI Hist. Hisp., cap. 8, notat, reliquam vitam laudat: Regnum per tyrannidem occupatum bene gessit, inaugurationis vitium totius vitae probitate atque constantia compensare satagens. Non ergo Eugenio, sed ipsi Chindasuintho tribuendum est hoc epitaphium. Neque immerito solertissimus editor cardinalis Lorenzana ante librum secundum monuit non omnes versus qui in eo proferuntur, repraesentari tanquam germanos fetus Eugenii, [Col. 0668B] quamvis in codice Azagrensi omnes sub uno Eugenii nomine ordine continuo reperiantur scripti, et permixti illis quos jam ante Sirmondus ediderat. Inter illos ipsos quos Sirmondus vulgaverat, plures esse qui Eugenium non habent auctorem, facile esset ostendere, ut carmen 21 de Inventoribus litterarum, quod in Anthologia Latina reperitur. Et quoniam epitaphium Chindasuinthi huic ascripsimus, carmen 31 libri I de Morte 101 conjugis Chindasuinthi regis, quo rex alloquitur reginam, nihil prohibet quominus eidem regi adjudicemus. Quod si Chindasuinthus auctor sui epitaphii creditur, pro uno exemplo Eugenii quod proposueram, jam duo erunt distinguenda: ex quo magis confirmabitur humilem peccatorum confessionem Dracontii sine improbae vitae infamia [Col. 0668C] stare posse, et cum exempla haec humilitatis Christianae ex Hispanis sint petita, nova conjectura accedet, si tamen res non obscura conjecturis comprobanda est, ut ex simili modestia Hispanis potissimum usitata Hispaniam Dracontii patriam esse confirmemus.
131. Ut de aliis omnibus scriptoribus, ita de Dracontio diversa sunt inter se doctorum hominum judicia. Dupinius, Biblioth. Nov. tom. IV, pag. 210, barbarum et inconditum dicendi genus in Dracontio taxat. Ceillierius, tom. XV de Script. eccles., cap. 29, nihil in Dracontii poemate consideratione dignum [Col. 0667D] esse arbitratur. Goldastus in epistola ad Weitzium ait: Dracontius probus auctor est, concinnus, et ipsa brevitate commendabilis, sed ab aevo sequiori: in quo tamen consimiliter ut in Prudentio elegantiarum flosculi ceu purpurae quaedam insitae interlucent ac scintillant. Fabricius, comm. in Poet. Christ., verbo DRACONTIUS: Ejus carmen eruditum atque insigne est. Cunradus Rittershusius in oda ad Weitzium:
132. Jure animadvertit idem Barthius loc. cit., omnino Dracontium mendis adhuc plurimis scatere, quae nisi tollantur, frustra notha pro legitimis, supposita pro genuinis interpretari labores. Et in acutis (addit) his concisisque scriptoribus multa infercire praesumpserunt transcriptores sequentium temporum, cum nemo non paulo litteris imbutior hoc genere scribendi delectaretur, usque adeo quidem improbe, ut universa tandem eloquentia his argutiis intercisa sit. Quod autem idem Barthius, lib. LIV, cap. 9, Dracontium vocat poetam sensu et eruditione, quam eloquentia longe meliorem et instructiorem, atque alibi phrasin ejus intricatiorem dicit, id eodem pertinet, ut Dracontius partim natura, partim sui saeculi more, partim transcriptorum [Col. 0669C] culpa nimium sit acutus et ingeniosus, atque hac parte a vera eloquentia declinaverit. Minime autem dubito quin diverso modo judicasset Barthius, si Dracontium qualis a nobis exhibetur vidisset. Nam primum Barthius putabat Hexaemeron quod tunc exstabat, epitomen esse carminis Dracontii de Opere sex dierum, duosque auctores ex stylo colligebat, ut dixi num. 29. Cum vero nunc constet Dracontium non sibi proposuisse argumentum operis sex dierum, sed majestatis divinae e rebus creatis laudandae, ad 103 hujus scopi rationem de poemate judicandum est: et recte quidem in eo omnia procedunt.
133. Deinde etsi Dracontius nondum tam correctus prodeat quam esset optandum, tamen multa in eo [Col. 0669D] jam apparent lumina eloquentiae non vulgaris, in Elegia praesertim, ubi emendatiorem codicem nacti sumus. In carmine vero de Deo saepe orationis tractus ita aequabilis fluit, ut evidentissimum sit in aliis locis ubi intricatior est sermo, non auctoris, sed exscriptorum aut interpolatorum culpam esse. Non tamen iverim inficias e barbarorum commercio aliquam labeculam stylo Dracontii adhaesisse; sententias et saepe verba eadem frequenter esse repetita, et fortasse rerum ordinem parum accurate dispositum. Sed recte aiebat Ovidius, etiam leviori calamitate oppressus, lib. I Trist. eleg. 1:
134. Quod attinet ad nitorem sermonis Latini, multa occurrunt in Dracontio pure et venuste dicta, multa etiam ex optimorum poetarum imitatione, quos ipse, ut patet, sedulo legerat, et Christiane loqui quodammodo cogit. Quaedam tamen 104 sunt alia quae non barbara quidem censenda sunt, sed minime proponenda ut ea imitentur ii qui ad aureae aetatis gustum velint sermonem suum conformare. Sed habenda est etiam ratio argumenti, quod a veteribus profanis poetis intactum voces quasdam admittit ab eis non usurpatas, praesertim quae ecclesiasticum quemdam saporem habent, quod e sacris [Col. 0670C] Litteris et usu Ecclesiae profectae sint. Sane qui sermonis Latini terminos qua late patent nosse velint, poetas aequales Dracontii minime ignorare debent, cum ii e pura Latinitate plurima vocabula nobis conservaverint, alia adjecerint quae suo tempore erant in usu, neque indigna sunt ut etiam nostro usurpentur. Quamvis autem in notis animadvertemus quae sint voces phrasesque propriae Dracontii, aut paucis cum ipso communes, juvabit tamen nunc quaedam observare.
135. Lib. I de Deo, vers. 4, usus est adverbio veneranter, atque iterum lib. III, vers. 672, quo etiam Tertullianus, sive quicunque alius auctor carminum sub hujus nomine, et Sedulius, usi sunt. Alia similia adverbia formavit Dracontius, ut lib. I, vers. 94, moderanter; [Col. 0670D] ibid. vers. 331, dominanter; ibid. vers. 609, incessanter. Lib. III, vers. 223, tonanter; ibid. vers. 671, trementer.
136. Nomine modestus mirum quantum delectatus sit Dracontius. Lib. I, vers. 29, de pietate Dei virtute modesta est. Ibid. vers. 435, de Deo, virtute modestus. Lib. II, vers. 70, de Deo, pietate modestus; ibid. vers. 308, non jure modesto; ibid. vers. 758, de Tabitha modesta. Lib. III, vers. 379, vultus modestos. Eleg. vers. 93, dominos reticere modestos. De voce placidus vide num. 148.
137. Saepe etiam Dracontius adjectivum anhelus igni aut soli tribuit, ut lib. I, vers. 26, solis anheli; ibid. vers. 187, iterum solis anheli; ibid. vers. 659, [Col. 0671A] ignis anheli; lib. II, vers. 91, ignis anheli; lib. III, vers. 70, anhelantes flammus; vers. 169, non fervor anhelat; vers. 308, anhelantis vaporis.
138. Weitzius in initio indicis sui in Dracontium monet bina epitheta sive adjectiva ab eo uniri uni substantivo, ut vers. 180 lib. I, odoriferis nunquam marcentibus herbis, atque 105 alibi. Exemplum complosionis profert ex vers. 396 lib. I: Omnia pulchra gerens, oculos, os. Ad hyphen refert vers. cit. 180, nunquam-marcentibus, et similia, ut male viventi, semper-vestita. Ad ὀξύμωρα, oxymora revocat funera viva, vivax cadaver lib. I, vers. 648, quibus verbis oxymoris, hoc est quasi acutistultis, quia stulta videntur primo aspectu, sed sunt acuta, plenus est Dracontius.
[Col. 0671B] 139. Denique ut de prosodia Dracontii nonnihil dicamus, raro a metri legibus quibus severiores poetae optimi se obstrinxerunt, recedit. Quod idolum secunda brevi effert, commune hoc vitium illi est, si tamen est vitium, cum Prudentio aliisque multis poetis Christianis: cujus syllabae corripiendae rationem reddidi in prolegom. ad Prudentium cap. 24 et seqq. Peculiare Dracontio est, quod primam in thronus producat; sed etiam id defendi potest ex his quae loc. cit. disserui: nisi fortasse codex corruptus est duobus in locis quibus hoc verbum adhibetur. In verbo fiant varius est Dracontius: aliquando producit cum antiquis poetis, aliquando corripit cum Prudentio et aliis: quanquam mendum aliquod suspicari licet ubi a Dracontio corripitur. Vide notam [Col. 0671C] ad vers. 82 lib. I, et 191 lib. II. Paucas alias voces, quas Dracontius diverso intervallo, atque alii, profert, suis locis adnotabo. Solemne quoque est Dracontio, ut aliis poetis sequioris aevi, vocalem brevem ratione solius caesurae producere, ut lib. I, vers. 430, Projicere nec plasma suum. Alicubi etiam ob solam aspirationem brevis a Dracontio producitur, quod et ratione, et veterum exemplo sustineri potest.
140. In nominibus propriis magnam licentiam poetae Christiani atque illi etiam profani qui eodem tempore scribebant, sibi sumebant. Dracontius, simili libertate usus, nomina propria ut collibitum illi est metro alligat, et idem nomen modo brevi intervallo, modo longo pronuntiat. Sic lib. II, vers. [Col. 0671D] 572, primam rite corripit in Stephanus,
141. Non est tamen silentio praetereundum ipsos etiam poetas Christianos agnovisse nomina propria quantitate certa syllabarum gaudere, quam servare oportet. Multa sunt exempla poetarum Christianorum veterum qui nominibus his propriis contra metrum uti non audebant, aut veniam praefabantur, siquando aliter fieri non poterat. Sed adducam exemplum e saeculis barbaris. Galfridus de Vino Salvo, qui anno 1216 vivebat, in Poetria sic Innocentium summum pontificem alloquitur:
142. Weitzius in prologo editionis Dracontii judicium hoc viri cujusdam clarissimi exponit: Polito scriptori, qualis hic noster est, omnia jure meritoque integra esse debere, levissimumque etiam mendum ei molestiam exhibere. Nihil igitur mihi magis elaborandum [Col. 0672D] fuit, quam ut Dracontium integrum, et quoad ejus fieri posset, ab omni mendo purum repraesentarem. Vere enim Muretus dixit lib. VIII Var. lect., cap. 4: Quotidie magis intelligo nullam esse mendam ita pusillam, quam non permagni intersit e veterum monumentis tolli ac corrigi; neque ullum hominum genus magis prodesse studiis, quam eos qui accurate et fideliter operam in illis purgandis et emendandis ponunt. Unius enim litterulae erratum interdum eas etiam hominibus eruditissimus offundit tenebras, ut tanquam in illuni nocte errantes quovis potius perveniant, quam quo volunt. Idem eruditus et elegans scriptor lib. I, cap. 16, affirmat vix ullum esse codicem tam imperite scriptum, ex quo eruditus proficere non possit.
[Col. 0673A] 143. His rationibus testimoniisque innixus e mss. codicibus praecipue versus Dracontii exhibeo. Sed quoniam alter e duobus codicibus Vaticanis mendis pluribus scatet, errata quae talia mihi certo aut valde probabiliter visa sunt correxi, 108 et lectionem quam veram aut ad veram proxime accedentem putabam restitui. Nihilominus liberam facultatem aliter judicandi et corrigendi aliis reliqui, subjectis verbis mendosis quae in codice leguntur; qua in re nimia quadam, et quae obscura videri possit, diligentia usus sum, cum errata librarii minime dubia passim ascripserim. Inutilis tamen non est hic labor censendus: primum quia saepe accidit ut unum idemque verbum aliis clare mendosum, aliis contra verum videatur; tum quia aliquando e voce aliqua depravate scripta [Col. 0673B] vera lectio eruitur, et fortasse quod a me restitutum est, aliis non placebit, et ex menda codicis ipsi aliud invenient; praeterea quia prodest librarii manum quodammodo nosse, et ex erratis quae solet admittere, veram scripturam in aliis locis obscuris conjectare.
144. In libro I carminis de Deo usque ad vers. 116, Prima dies, solus codex Vaticanus adhibetur. Ab hoc versu 116 usque ad ultimum libri versum 754, Quo te promittis, lectiones variantes e quatuor codicibus proferuntur, scilicet primo e codice S. Victoris Parisiensis, sive ex editione prima Dracontii Parisiis ad hunc codicem conformata; secundo e codice Parisiensis bibliothecae Regiae, sive ex editione Dracontii quam Sirmondus, eo codice usus, procuravit; [Col. 0673C] tertio e codice Azagrae, sive ex editione Matritensi PP. Toletanorum, in qua ad marginem carminum Dracontii, aut in fine paginae varietas scripturae codicis Azagrae adnotatur; quarto denique e nostro Vaticano codice. Notae quibus hos codices designamus faciles sunt intellectu: nam Vict. significat primum codicem S. Victoris, Sirm. secundum codicem, quem Sirmondus adhibuit; Azagr. tertium codicem, qui fuit Azagrae; Vat. codicem quartum, qui est Vaticanus. In libro secundo et tertio carminis de Deo nullus alius nobis est allegandus codex, nisi Vaticanus. In Elegia sive Satisfactione tres codices laudantur, Sirmondianus, Azagrensis et Vaticanus. Cum autem primigenia Dracontii carmina propositum sit nobis promulgare, caeteris omnibus codices [Col. 0673D] Vaticanos praeferimus, quippe qui ab Eugenii emendatione vel interpolatione omnino 109 immunes sunt conservati. Maculas vero quae exscriptorum negligentia et temporum injuria in codicibus Vaticanis irrepserunt, aliorum codicum ope, quotiescunque commodo id fieri potuit, detersimus.
145. Possent etiam inter variantes lectiones aliae tres editiones annumerari, videlicet quas Georg. Fabricius, Weitzius et Rivinus adornarunt. Verum satius duxi ad notas quae variantibus lectionibus subjiciuntur, horum editorum conjecturas rejicere: conjecturas, inquam: cum enim illi nullum codicem manu exaratum prae oculis habuerint, ubi a veteribus editionibus discrepant, id tantum conjiciendo [Col. 0674A] faciunt. Adnotationibus igitur in Dracontium non solum ea comprehendimus quae ad historiam sacram et profanam, ad philosophiam, ad sacram Scripturam et theologiam spectant, verum etiam criticas observationes de proprietate et significatione verborum, atque adeo conjecturas aliorum, et nostras de varia versuum lectione admittenda vel rejicienda. Nam interdum accidit ut scriptura quae auctoritate codicis retinetur non valde placeat, quae proinde conjectura aliqua sollicitatur; interdum, ut vox aliqua restituta sit ob mendum codicis perspicuum, sed fortasse alia vox melius, aut aeque bene posset substitui, quod sine aliqua explicatione intelligi non posset. Ratio praeterea reddenda est cur aliorum conjecturae aliquando non placeant, quod in notis [Col. 0674B] opportune fiet.
146. Lacunas quae in carmine de Deo occurrunt, satiusne fuerit ita ut sunt, relinquere, an aliquo pacto supplere, poterat in controversiam vocari. Equidem rationem aliorumque exemplum secutus, hujusmodi supplementa adjicere malui. Plurimum enim juvari potest lector, si eodem orationis filo sententiam non interruptam legat, atque ita praecedentia cum sequentibus conjungat. Etenim si deficiente versu aliquo aut hemistichio sensus omnino imperfectus relinquatur, immorari, et secum conferre debebit quid auctor dixerit, et cur alia quae sequuntur addiderit. Provisum tamen est ut haec supplementa a verbis Dracontii clare distinguantur: sic nemo queretur fucum sibi fieri. Non me praeterit male audire [Col. 0674C] 110 nonnullos grammaticos, qui versus quos Virgilius inchoatos reliquerat, supplere conati sunt. Sed praeterquam quod discrimen est magnum inter versus Dracontii, qui vitio codicum imperfecti sunt, et Virgilii versus, quos ipse nondum compleverat, neque a Vario et Tucca compleri voluerat, grammatici illi hac potissimum de causa reprehensi sunt, quod non solum audacter, sed etiam temere et inepte Virgilianae purpurae vilissimum suum pannum admiscuerunt, ut qui versum a Virgilio ita inchoatum, Quem tibi jam Troja, ita absolvit, Quem tibi jam Troja peperit fumante Creusa. Nescio vero an magis risu dignum sit, quod nonnulli his versibus imperfectis Virgilii mysterium quoddam artis poeticae inesse crediderint, quod etiam sibi imitandum proposuerint. [Col. 0674D] Aonius Palearius, cujus opera minus fortasse quaererentur, si tam infami morte non obiisset, in suo poemate de Inimortalitate animae hoc etiam vitio delectatus est, ut quosdam versus tantum inchoatos ediderit, perinde quasi nihil in mentem venire potuisset quod praecedentium consequentiumque majestatem exaequaret. Praetermissum hoc caput est a Jo. Burch. Menckenio in suo libello de Charlataneria eruditorum.
147. Aliorum plurium qui veterum scripta emacularunt industria a plerisque laudata est. Cicero, si fides habenda sit Chronico Eusebiano, Lucretii poema emendavit. Aristarchi, Leogorae Syracusani, et Zenodoti Ephesii, qui operam suam in versibus [Col. 0675A] Homeri corrigendis collocarunt, meminit Isidorus lib. I Orig., cap. 21. E recentioribus Franciscus Namsius commendatur a Lipsio cent. 2, epist. 60, quod Nonnum Panopolitanum a mendis purgaverit. Propius ad rem nostram pertinet quod in Corippo Azagra quaedam loca plane corrupta ex ingenio restituit, Demsterus lacunas supplevit, suamque hanc agendi rationem tuetur, ac postremo Fogginius novas conjecturas castigationesque apposuit. Joannis Freinshemii nota sunt supplementa ad Tacitum, Curtium, et Livium. In Miscellaneis Lipsiens. tom. I, ann. 1716, insertum est supplementum fabularum Phaedri, auctore M. Christophoro Hauptio. Hujusmodi 111 conjecturae et emendationes in his scriptoribus solent esse magis necessariae, quorum opera in uno [Col. 0675B] tantum codice ms. reperta sunt, aut in pluribus quidem codicibus, sed qui omnes ex uno exemplari descripti sint: ut in Velleio Paterculo, quem beatus Rhenanus ex uno exemplari mutilo, prodigiose corrupto et foedissime depravato, primus vulgavit, et in Catullo, cujus multi sunt codices mss., sed omnes a quodam exemplari in Galliis reperto propagati. Verum de iis suum cuique judicium. Mihi satis fuerit iterum monuisse supplementa ita dispositum iri, ut nemo fucum sibi factum jure queri possit.
148. Ad Dei laudes admirabilium ejus operum contemplatione subvehere Dracontium, recte pronuntiavit [Col. 0675C] Sirmondus. Et id sane posset statui argumentum carminis de Deo, non dissimile titulo egregii libelli cardinalis Bellarmini qui inscribitur Ascensio mentis ad Deum. Hoc ipsum innuit inscriptio carminis in codice Vaticano de Deo. Explicatius vero argumentum poematis Dracontii comprehendit cognitionem et laudes Dei ex ejus operibus misericordiae et justitiae, sed praecipue misericordiae, clementiae, aut pietatis erga homines, quae in toto carmine maxime emicat. A primo versu sic orditur Dracontius:
149. Res omnes creatae Deum agnoscunt, laudant et praedicant. A Deo sunt omnia quae accidunt, prospera [Col. 0676B] et adversa; peccatores tamen non subito punit, sed portentis praemonet, ut veniam petant. Prognostica plura describuntur quibus homo laeta et tristia praenoscit. Deus dum terret, amat, veniamque roganti non denegat, nec nisi perseverantes in criminibus supplicio afficit. Deus quippe vult omnes homines salutem aeternam consequi; idque ostenditur ex tot rebus propter homines creatis. Prima enim die lux creata est, ex qua plurima homini beneficia proveniunt. Altera die coelum, ignis, et aqua creantur; tertia die mare, terra, herba, arbores, flores, pigmenta. Paradisi terrestris descriptio. Quarta 113 die coelum sole, luna et sideribus ornatur; quae omnia lumina Deo obediunt et hominibus serviunt. Quinta die pisces in aquis producuntur, cibi [Col. 0676C] hominibus futuri, et ex eisdem aquis aves prodeunt. Sexta die animantia terrestria creantur, et diversa diversis terris addicuntur, ut munera alia per orbem dispersa sunt. His omnibus ut dominaretur, creatus est homo ad Dei imaginem; qui ne esset solus, particeps generis data illi est uxor, ex ejus costa formata, ut amor mutuus eorum perfectus esset. Arbitrio igitur eorum Deus omnia creata commisit, negotiumque illis dedit ut propagationi generis studerent. Cum paradisi deliciis fruerentur, serpens feminam decepit, ut fructum ex arbore quae una tantum prohibita fuerat, comederet. Femina decepta virum decepit; qui tum demum pudore suffusi fugere coeperunt, quasi Deum increpantem latere possent. Sed cum homines tot habeant signa quibus res [Col. 0676D] occultas scire valeant, quo pacto primi parentes crimen suum, ac seipsos Deo occultare potuissent? Post confessionem igitur Deus sententiam pietate temperatam tulit, qua mors ipsa pro poena inflicta illis est, simulque pro poenae quodam levamine, ne homines in aerumnis hujus vitae perpetuo viverent. Memor autem Deus operis sui ita primos parentes e paradiso ejecit, ut dominium orbis rerumque quae in orbe sunt, illis concesserit, decrevitque ut omnia ordine suo et constanti lege procederent, atque alia aliis succederent, ut homini primo, et qui ex primo homine continua successione propagandi erant subjecta essent et servitium praestarent. Neque id solum Deus clemens providit, ut hominibus defunctis alii [Col. 0677A] denuo nati succederent, verum etiam, ut ii qui mortui sunt, vitae post multa saecula restituerentur. Hanc resurrectionem corporum natura ipsa probabilem reddit multis exemplis rerum, quae quodammodo moriuntur et reviviscunt. Multo enim magis corpora hominum resurgent virtute Dei, qua cuncta creata sunt et vigent, cum ejus clementia erga homines tanta sit, quanta decet Omnipotentem. Laudes Dei ab ejus infinita majestate, potentia, scientia ac praesertim benignitate. 114 Dracontius ad Dei laudes carmine celebrandas ejus opem implorat.
150. Deus auctor et rector omnium rerum: cui stellae, luna, sol, omnia elementa obediunt. Dei immensitas. Ab ejus nutu omnia pendent, cujus verbo [Col. 0677B] creata sunt. Trinitatis divinae confessio. Verbum caro factum ut homines salvaret. Filius Patri consubstantialis, Spiritus sanctus idem quod Pater et Filius. Verum corpus Deus assumpsit. Christi miracula ut homines in eum credant. Discipuli ejus gratia miraculorum donati. Imperium Dei in res creatas. Transitus Israelitarum per mare Rubrum. Israelitis cibus et potus in desertis divina ope suppeditantur. Rursus Dei laudes e rebus creatis et concordia elementorum. Deum omnia fatentur et laudant, etiam animalia, quae perniciosa aliquando sunt. Cur Deus haec creavit. Primum Adami peccatum. Posterorum ejus crimina quam gravia sint. Etiam pernicio a animalia nonnunquam prosunt. Homo feris pejor. Ejus audacia et perversitas. Caetera [Col. 0677C] omnia divinis parent legibus. Homines neque ira, neque pietate Dei coercentur. Diluvium universale ad homines plectendos; qui post diluvium scelera resumunt. Sodomitarum poena incendio pereuntium. Clementia Dei in utroque supplicio. Loth ab igne liberatur, ut Noe a diluvio. Poenas homines incurrunt, quia a Deo moniti non corripiuntur. Felicitas hominum, si non peccassent. Peccatum angelorum hominibus excusationi esse non potest, poena terrori esse debet. Dei clementia erga homines, quos Christus redemit. Perfidia Judaeorum. Christi passio, mors, resurrectio, ascensio in coelos, judicium futurum. Fructus passionis Christi, quae etiam Judae profuisset, nisi desperasset. Conversio Pauli. Fides in Deum multa obtinet. Gratia Dei omnibus oblata. [Col. 0677D] Exempla fidei in Abrahamo, Tobia, Davide, Ezechiele, Anna Samuelis matre. Precum apud Deum vis et efficacia. Zacharias pater S. Joannis Baptistae punitus quod credere distulisset. Dei misericordia major 115 quam justitia. Cur Deus sceleratos homines ad senectutem non perducit, ut convertantur ad eum. Sacrificium Deo cor contritum. Eleemosyna commendata. Pauperum orationes plurimum apud D um valent. Exemplum Tabithae a morte revocatae. Avari objurgantur. Dei justitia et misericordia in transitu Isra litaru n per mare Rubrum Aegyptiis submersis.
Dei laudes, infinita scientia, justitia, clementia, [Col. 0678A] bonitas, largitas, liberalitas in annona subministranda. Captatores annonae et avari objurgantur. Exemplum divitis damnati, qui ex inferis refrigerium a Lazaro paupere postulabat. Multo magis damnandi qui aliena rapiunt. Nec divitiae, nec quaevis alia bona praeferenda sunt Deo, omnium datori. Peritura contemnenda sunt, ut aeterna acquirantur. Id exemplo suo nos docuit Abraham, qui filium suum jussus ad sacrificium duxit. Deus arietem pro Isaac subrogari voluit. At non ita Saturnus, falsum numen, cui pueri quotannis immolabantur. Deus Abrahamum voluit caeteris exemplo esse, ut nihil quantumvis carum Domino praeponatur. Praemium obedientiae Abrahami posteritas ejus ad omnia tempora et regiones propagata. Aliud exemplum trium puerorum qui in fornace [Col. 0678B] accensa illaesi permanserunt. Daniel inter leones. Descriptio venationis amphitheatralis ferarum. Herculis fabulosa virtus cedit Danieli. Crudelitas Dianae Tauricae. Petri apostolorum principis primatus. Ejus precibus Romae Simon Magus praecipitatus est. Haec aliaque hujusmodi ex fide, spe et orationibus ad Deum precesserunt. Ethnici vero plura audaciae facinora aggressi sunt non spe vitae aeternae permoti, sed solo amore laudis aut patriae. Menoeceus, filius Creontis, ne pater regnum amitteret, seipsum occidit. Thebanorum regnum tragicum. Codrus pro patria ab hostibus volens interemptus est. Leonidae cum paucis Lacedaemoniis audax praelium ad Thermopylas. Phileni fratres Carthaginienses se vivos comburi passi sunt, ut patriae fines latius extenderentur. [Col. 0678C] Brutus laesae pudicitiae ultor, libertatis 116 assertor, liberos suos securi percuti jussit. Virginius, ne Virginiae filiae libertatem et pudorem rapi cerneret, eam cultro confodit. Torquatus filium victorem, quod contra edictum pugnaverat, morti adjudicavit, ingemiscentibus omnibus. Curtius in lacum se praecipitem dedit. Regulus, ne fidem datam frangeret, ultro Carthaginem rediit ad saeva tormenta et crudelissimam mortem. Sagunti fides et constantia. Feminae etiam, ut ad scelera audaces sunt, ita egregia facinora saepe aggrediuntur. Judith, Holoferne occiso, patriam liberavit. Thomyris Cyrum subegit. Evadne rogum quo mariti corpus ardebat conscendit. Dido sibi ipsi pyram construxit. Lucretia sibi manus intulit. Plures aliae scelera aut ardua [Col. 0678D] facinora perfecerunt amore laudis, aut pro numine vano deorum, ex quibus nihil boni oriri potest, cum solus sit unus verus Deus, immensus, aeternus, qui parens noster est, cujus nos filii sumus. Cui cum omnes res creatae famulentur, audax et sceleratus homo est, si ejus jussis parere negligat. Confessio et poenitentia Dracontii. Enumerat aerumnas in quas ob crimina inciderat. Petit veniam a Deo. Exemplum Jobi proponit, et resurrectionem aridorum ossuum apud Ezechielem, quam graphice depingit. Nabuchodonosoris poenitentia. Preces Dracontii ad Deum pro liberatione a vinculis et pro bonis hujus atque aeternae vitae consequendis.
Carmen de Deo
Versu 1. Vat., Placidum nescire Tonantem.
2. Vat., Carmen premente legant dum voce recenset.
3. Vat., forte quem templa poli, quem moenia.
4. Vat., conversa suum venerantur adorent.
[Col. 0680A] 5. Vat., quemque plagae septemque poli, sol, lumen et omnis.
6. Vat., Signa, nothi, nix.
[Col. 0679A]Versu 1. Pro nescire, quod mendum est clarum, restitui rescire. Posset etiam legi praescire, et fortasse melius sentire: nam hoc verbum apte et frequenter [Col. 0679B] ad majestatem divinam indicandam usurpatur. Sic Martialis ad Domitianum, qui se deum vocabat, lib. Spectacul., epigr. 16, al. 17, Crede mihi, numen sentit et ille tuum. Marius Victor in praefat. vers. 100: In quo te, Deus alme, precor, qui numine prono Das sentire animis. Dracontius infra lib. I, vers. 225; Concepta virtute Dei, quem sphaera polorum Sustinet, et sentit Dominum per cuncta tonantem. Arator lib. II, vers. 232, Quae meruit sentire Deum, ubi glossa cujusdam codicis Vaticani habet: Sentire, per fidem. De voce placidus pro miti, clementi, dixi prolegom. num. 148. Prosper eadem significatione epigr. 12, Nec scelerum vindex ira movet placidum; et 103, Iratus sineret, quod prohibet placidus: quod utrumque de Deo dictum. Dracontius aliique poetae Christiani veterum imitatione Deum simpliciter Tonantem vocant. Arator, lib. I, vers. 103, Nec cessant elementa suo servire Tonanti. Sed hoc loco fortasse aliquid amplius vult Dracontius, scilicet Dei etiam irati, et dum tonat, clementiam agnosci, ut lib. II, vers. 696, Et [Col. 0679C] quoties commotus eris, placidissimus exstas.
2. In prae mente legant agnosco tmesin praelegant mente. Haec figura familiaris fuit multis poetis Christianis, et nonnullis quidem usque ad nauseam vel risum; sic in Abbone notat Barthius lib. XXXVI Advers., cap. 7: Inque sulas penetrant, Unque gulis facies secuerunt, Ocque cidens, Burgun adiere diones; in Agobardo Febru migravit quinto ari ex orbe calendas. Sunt et apud antiquos similia quaedam, ut illud Ennii Cere comminuit brum; Sempronii Gracchi, Medi spernere cinam. Eugenius Toletanus epigramma composuit, quod est carmen 23 lib. I, ad Joannem, verbis i a divisis refertum: O Jo versiculos nexos quia despicis annes, etc. Sed hoc ille fecit ut immoderatum hujus figurae usum irrideret, quod Rivinus in notis animadvertit. Revera Eugenius epigramma sic concludit: Instar Lucili cogor disrumpere versus, quod ex Ausonio sumpsit epist. 5 ad Theonem: Villa Lucani mox potieris aco. Rescisso disce componere nomine versum, [Col. 0679D] Lucili vatis sic imitator eris. Caeterum parcus usus ejus figurae, et praesertim ubi duae partes componentes unum verbum dividuntur, venustatem habet. Elegans etiam est mutatio verborum praelegendi, et recensendi: [Col. 0680A] nam recensere magis proprie menti conveniret. Sensus porro est, attento animo legendum esse carmen, atque ita ut mens quodammodo verba praeveniat.
[Col. 0680B] 3. Utrolibet modo legi potest in nexu vocis quem vel quod; nec dissimilis erit sententia, sive quod, sive quem legas. Tertullianus de Judicio: Omnia nosse bonum quae sint miracula rerum, Ut Dominum liceat per cuncta agnoscere verum, Qui lucem, maria; et coelum, terramque paravit. Dracontius utrumque hoc carmine exsequitur, ut agnoscamus quem res creatae adorant, et quod hae Deum adorant, eique famulantur. Templa, moenia, atria, palatia, tecta coeli, et hujusmodi alia passim occurrunt in Dracontio caeterisque poetis Christianis, quae alii in ethnicis solent similibus exemplis illustrare: nobis satis sit eas elegantias indicare. Quod autem Dracontius rem eamdem multis nominibus quae videri possint synonyma amplificat, sacram Scripturam imitatur, in qua simili modo res creatae solent singillatim enumerari, dum Dei laudes ex eis repetuntur.
4. Non dubium quin legendum sit confessa pro conversa. Etsi enim conversa aliquem sensum habet, [Col. 0680C] tamen confessa et sententiae et poetae stylo maxime congruit. Sic lib. II idem Dracontius vers. 205, 206, Te signa et sidera laudant Auctorem confessa suum, te fulmen adorat. Eleg. vers 3, Sidera, flamma, dies, quem sol, nox, luna fatentur Auctorem, dominum saecula cuncta probant. Prosper epigr. 4, Rectoremque suum condita quaeque canunt. Posset legi venerantur, adorant, vel venerentur, adorent; sed melius videtur veneranter adorent. Placet adverbium veneranter, quo etiam utitur Dracontius lib. III, vers. 672, Et lacrymis precibusque piis veneranter adire. Vide prolegom. num. 135. Tertullianus lib. de Judicio: Summissique omnes genibus veneranter adorant. Sedulius in fin. lib. V, Veneranter adorant. Quod res rationis expertes Deum adorant, phrasis est Ecclesiae usu consecrata. In officio B. Mariae Virginis in sabbato ad matutinum: Quem terra, pontus, sidera Colunt, adorant, praedicant. Fortunatus auctor ejus hymni scripserat, Quem terra, pontus, aethera, [Col. 0680D] scilicet aethera aetherae, ex quo aethra magis in usu est. In neutro etiam genere aether non nemo usurpavit.
5. Si versu 3 legas quem, poteris etiam hic retinere quemque plagae, videlicet quemque adorant plagae. [Col. 0681A] Sed multo magis arridet quinque plagae, quam simpliciter plagae: nam postea sequitur septemque poli, et quinque plagarum mentio expressa apud poetas obvia est, quas zonas etiam vocant. Virgilius lib. VII, vers. 226, Et siquem extenta plagarum Quatuor in medio dirimit plaga solis iniqui, et Georg. lib. I, vers. 233 seqq., eas pulchre describit: Quinque [Col. 0681B] tenent coelum zonae, etc., ut Ovidius lib. I Met. vers. 45 seqq. Dracontius Eleg. vers. 89 seq., Temperies coeli medium nec possidet orbem, Nam de quinque plagis vix habet ipsa duas. Veteres septem polos seu coelos distinguebant, nonnulli plures, alii pauciores. Paulinus poem. ult., Hoc etiam coelum, quod nos sublime videmus, Sex aliis infra est spatio surgentibus aequo, Postque thronos septem, etc. Alia protuli in comment. ad Prudentium hymn. 7 Cath., vers. 36, Non ante coeli principem septemplicis. In mendo codicis ms. lunaque et omnis, vel omnes conjici potest lunaque, et aether, vel et ignis, nam saepe de igne coelesti mentio occurrit apud Dracontium; vel et orbis, vel et omnia Sidera, signa, per synaeresin omnia, ut initio lib. VI Virgilii. Quin protinus omnia Perlegerent oculis; vel lunaque, coeli Sidera, vel aliquid hujusmodi. Praefero autem lunaque, et astra: nam etiam lib. II, vers. 205, simili enumeratione usus est: Agmina te astrorum, te signa et sidera laudant. Isidorus, [Col. 0681C] Orig. lib. III, cap. 60, Stellae, et sidera, et astra inter se differunt. Nam stella est quaelibet singularis. Sidera vero sunt stellis plurimis facta, ut hyades, pleiades. Astra autem sunt stellae grandes, ut Orion, Bootes. Et in lib. I Differ. addit, signum esse quo animantis imago formatur, ut taurus, scorpius. Stellas vero hic dicit esse multijuges, ut hyades; sidera autem illa quibus navigantes considerant, quod ad cursum dirigant consilium, ubi forte legendum quae navigantes.
117 Qui cupiunt animis placidum rescire Tonantem,11. Vat., hinc atque beatis.
[Col. 0682A] 13. Vat., vita, scelus, opulentia.
[Col. 0681C]8. Supra vers. 3 dicit moenia coeli, dum singulas partes enumerat; nunc coelum totum intelligit. Repetitiones ejusdem vocabuli frequentes sunt Dracontio, ut aliis poetis Christianis. In Paulino Petrocorio id advertit Thomas Wopkensius in Advers. crit. ad Paulin. vers. 27 lib. III. Inter res creatas quae Deum laudant, recensetur chaos, ut vers. 3 Elegiae, Nox, luna fatentur, et in Cantico trium puerorum noctes et tenebrae. Pro axis fortasse legere praestabit aer aut aura, quamvis jam supra noti occurrat.
9. Suspicor mendosum esse hunc versum. Si ita [Col. 0681D] eum legas ut est in ms., intelliges, praecepta creare idem esse ac jussa creare; lib. I, vers. 402, His datur omnis humus, et quidquid jussa creavit: lib. II, vers. 76, Quidquid natura creavit, et lib. vers. 260, Et quodcunque malum vindex natura creavit. Avitus, lib. I, vers. 26, Accepere genus sine germine jussa creari. Mar. Victor lib. I Gen. vers. 118, Formavit natura modis, educere jussa E toto partes, formasque e corpore inani; et post vers. 339, Omne animal, quod adhuc tellus dare jussa crearit. Verbo creandi utuntur hi auctores in sensu minus proprio pro educere, producere e materia jam existente: nam producere ex nihilo, quod proprie est creare, soli Deo convenit; quod tamen intellige ad usum scholasticum, ut dicam ad vers. 2 Elegiae. Posset hic versus ita restitui, dedit per cuncta creatrix; paulo post, vers. 27, occurrit natura creatrix, et per cuncta dixit Tertullianus laudatus ad vers. 3, et Dracontius lib. I, vers. 226, Dominum per cuncta tonantem; et vers. 292, per cuncta [Col. 0682A] fuissent. Poterit etiam hic versus connecti cum seq., Vel quidquid natura dedit. Praecepta creandi Haec agit, et sequitur, etc.
10. Intelligo carmen agere hoc, ut homines in rebus creatis Deum agnoscant, et praeterea sequi, seu narrare opera irae et clementiae Dei: ut cum Juvenalis, sat. I, vers. 86, argumentum proponit: Quidquid [Col. 0682B] agunt homines, votum, timor, ira, voluptas, Gaudia, discursus nostri est farrago libelli. Non male sequor pro narro usurpatur: sic Seneca in Troad. vers. 236, Inclytas laudes juvat, Et clara magni facta genitoris sequi. Non vero mihi displiceat sic restituere, Haec etenim exsequitur, vel Haec namque, aut quid simile, ut intelligatur natura, quae exsequitur iras et pia vota Dei. In hanc sententiam Prosper epigr. 5, Principium mundi Deus est, quo cuncta moventur, Et quae permittit, vel jubet auctor, agunt. Hinc mutabilium rerum immutabilis ordo Aeterni servit legibus artificis. Inque suos fines procedit quaeque voluntas, Nec variis meritis arbiter aequus abest, Corda regens, vires tribuens, peccata remittens, Mitis subjectis, implacidus tumidis. Ut nec poena malum quemquam, nec gloria justum Suscipiat, nisi cum laude et honore Dei. Dracontius, Eleg. vers. 15, Quidquid agunt homines, bona, tristia, prospera, prava, Hoc fieri admittunt ira favorque Dei.
11. Pia vota Dei innuunt clementiam et favorem Dei. [Col. 0682C] Lib. II, vers. 609, iterum de Deo: Oderunt pia vota moras. Pietas Latinis antiquioribus plerumque dicebatur virtus justitiae propria, qua majores colimus; aut etiam religio, qua Deum veneramur. Christiani scriptores pro clementia, lenitate, benignitate et misericordia, passim pietatem ponunt: quae vox eodem sensu in precibus ecclesiasticis frequentissima est. Eamdem significationem vocabulis pius et pietas tribuunt nonnulli ethnici, ut Suetonius, Claudianus, Statius, Justinus; neque aliter accipio Virgilium lib. V, vers. 687, Juppiter omnipotens, si nondum exosus ad unum Trojanos, siquid pietas antiqua labores Respicit humanos, da flammam evadere classi. Notanda etiam est significatio vocis miseris, quae certe opponitur beatis, de quo nomine vide notam ad vers. 150 lib. II. Cicero in Partit. cap. 17, Nihil est enim tam miserabile quam ex beato miser. Sed Christiani scriptores solent, ut homines sanctos beatos, sic improbos miseros vocare. Animadvertit id Wopkensius ad Paulinum Petrocorium lib. II, vers. 195, Dignentur juges, [Col. 0682D] miserorum incendia, flammas. Ejusdem Paulini est lib. III, vers. 239, Non haec de miseris Domini sententia Christi. Sic viri pii prae animi modestia se miseros et peccatores praescribebant. Vide epitaphium Eugenii Toletani lib. I, carm. 14, in quo primae litterae versuum efficiunt Eugenius, postremae misellus.
12. Postea, lib. II, vers. 418, Segregat Omnipotens merita pro moribus orbis. Et lib. III, vers. 241, Vivere quos libuit sub tali tramite vitae.
13. Pro scelus restitui salus: etsi enim scelus ab homine fiat permittente Deo, et his enumerentur etiam virtus et prudentia, tamen nimis durum videretur dicere scelus descendere ex arce Dei, et post vita congruenter salus ponitur. Sic in epigrammate S. Damasi de Cognomentis Salvatoris carm. 6 edit. postremae Rom., Spes, via, vita, salus, ratio, sapientia, lumen: quo in versu male in hac editione omissum est via, quod in praecedentibus clare legitur. Hi Damasi versus sub diverso nomine in nonnullis mss. reperiuntur.
Fulmina, nimbus, hiems, tonitrus, lux, flamma, procellae,17. Vat., crux, indignatio.
18. Vat., gaudia, tristitia sed.
20. Vat., ut pietas.
[Col. 0684A] 21. Vat., arcem ubi dicuntur.
24. Vat., flamma vapore.
[Col. 0683B]14. Conjici posset taedia, tristitia, splendor, vel distingui taedia tristitiae, ut tristitiae sit in gignendi casu singularis numeri. Sed melius videtur tristitiae in plurali numero. Eodem modo interpunxit Rivinus in posteriori carmine Ratberti Corbeiensis: Taedia, tristitiae, curae, tormenta, ruinae, ubi Ratbertus Dracontium videtur imitari. Compendium proprie est lucrum ex parcimonia, et opponitur dispendio; sed hic et alibi a Dracontio aliisque optimis scriptoribus pro quolibet lucro et quaestu ponitur.
15. Laudes proprie sunt praeconium, commendatio virtutis; sed quandoque metonymice ponitur hoc vocabulum pro recte factis, quorum praemium est laus. Frequentissimus est hujus significationis usus in sacris litteris, ut observat Martinus Roa lib. I Singul., cap. 13, qui exempla etiam ex Virgilio producit. Plura addunt lexicographi ex Cicerone ac probatis aliis scriptoribus. Dracontius hac voce laudes metonymice uti videtur.
16. Affectus significat quemlibet motum animi [Col. 0683C] sive malum, sive bonum. Sed hoc loco fortasse sumitur pro aliquo corporis morbo, sive male affecta valetudine, ut apud Celsum lib. III, cap. 18, Supersunt vero alii corporis affectus, qui huic (febri, al. his, febribus) superveniunt; et lib. II, cap. 15, In quibus affectibus ea quoque genera exercitationum necessaria sunt. Successus simpliciter usurpatur pro eventu felici: exemplorum plena sunt lexica. Ratbertus loc. cit. adhibuit casus in malam partem: Angor, paupertas, moeror, mors, casus, egestas. Cum Dracontius hunc versum versui praecedenti Gaudia videatur opponere, rectius affectus intelligetur de animi aegritudine; sed remanet dubium de successus, quod pro adverso casu nunquam vidi positum. Suspicor succussus.
17. Conjiciat aliquis Dira potestatum crux, indignatio regum. Sed in hoc codice alibi etiam mutatum est trux in crux, ut lib. II, vers. 422. Eripitur de morte crucis sine crimine visus; et lib III, vers. 106, Exsilium sine morte crucis. Utrobique legam morte truci. [Col. 0683D] Vide etiam an sic distingui possit Ira, potestatum crux, indignatio regum.
18. In mendo aperto codicis sententia clara est, sive legas tristia, amara, sive tristia, acerba, sive tristia, prava, sive tristia, saeva. In Elegia vers. 15, Bona, tristia, prospera, prava, et vers. 55, Nam Deus omnipotens potuit, dum conderet orbem, Tristibus amotis gaudia sola dare. Et lib. II, vers. 456, Dulcia subducunt mores, et amara ministrant.
19. Non male interpungeres Descendunt ex arce, Dei de sede tonantis. Sic lib. II, vers. 894, Misit ab arce pium coeli per sidera Christum, ubi arx absolute pro coelo ponitur, nam coeli refertur ad sidera, et arx proprie est locus excelsus. In distinctione vero quam sequor, ex arce Dei, de sede Tonantis intelligi potest opera elementiae divinae ex arce Dei, opera justitiae de sede Tonantis descendere. Prosper hanc sententiam complectitur epigr. 10: Omnibus in rebus geminum [Col. 0684B] est opus Omnipotentis, Totum aut justitia est, quod gerit, aut pietas. Quae simul in terras descendunt lucis ab arce. Ne cuiquam parti desit utrumque bonum. In editione Pisaurensi Collect. poet. in primo versu deest verbum opus, et in primo epigrammate Prosperi omnino desideratur quartus versus. Erroribus scatet ea editio, quod monendum est, ut alii caute ea utantur, ac ne mirentur tot in codicibus mss. maculas occurrere.
20. Alius corriget Qua pietas, et vers. seq., Atque ubi dicuntur. Praefero Cui pietas. Deo tribuitur ardor, ut passim in sacris Litteris ignis. Vide comment. ad Prudentium hymn. 10 Cath., vers. 1, Deus, ignee fons animarum.
21. Non male esset. Et cui debentur laudes; sed probum est dicuntur. Avitus, lib. IV, vers. 191, Angelicus sine fine chorus, qui laude perenni Conclamat, celebratque Deum. Dracontius lib. II, vers. 73, Angelico de more preces sine fine canentes. Phrasis haec sine fine valde familiaris est Christianis scriptoribus, [Col. 0684C] et saepius occurrit apud Dracontium, ut lib. II, vers. 81, sine fine perennis; quod alii dicunt nullo fine, dempto fine. Martialis lib. III, ep. 46, Operam sine fine togatam. Ovidius ep. 3 Heroid. Briseid., vers. 15, At lacrymas sine fine dedi, rupique capillos.
22. Sic etiam vers. 501, Et merito, quia cuncta facit. Paucis verbis aeternitatem complectitur, Fine carens primordia nescit.
23. Fortasse melius erit terrae chaos quam tetrum chaos. Videtur aliquis versus hic deesse, vel hic et quinque alii sequentes alio pertinent. Eorum sedes non inopportuna esset post vers. 146 lib. I, Nec discreta quidem, sed nec permixta morantur. Dici etiam potest in laudis divinae argumentum conjungi hoc loco creationem mundi cum Dei aeternitate. Tribuit Dracontius igni, quod Deus ejus virtute tetrum chaos resolverit, quod, ut opinor, intelligit, cum Deus secundo die creationis mundi fecit firmamentum, divisitque aquas quae erant sub firmamento, ab his quae [Col. 0684D] erant super firmamentum. Ignis quidem virtus est propria solvere et resolvere. Exponi etiam id potest de tenebris noctis, quae igne solis resurgentis resolvuntur, quod ex versibus seqq. confirmatur.
24. Lib. I, vers. 224, Qui fovet igne pio coelum, mare, sidera, terras. Eleg. vers. 2, Qui regis igne polum, et vers. 82, de sole, Cuncta creanda parans, cuncta creata fovens. Horatius lib. I, epist. 16, vers. 6, Veniens dextrum latus aspiciat sol, Laevum decedens curru fugiente vaporet. De igne Isidorus lib. XX Orig., cap. 10, Focus, quia φῶς Graece, Latine ignis est, unde juxta philosophos quosdam cuncta procreantur. Et revera sine calore nihil nascitur, adeo ut de Septentrione poeta (Lucanus, lib. IV) dicat, Sterili non quidquam frigore gigni.
25. Forte At flammae. Ad hanc sententiam pertinet quod lib. I, vers. 675, ait Draconsius: Cujus ab immensis languescunt sidera flammis, Ni gelidis animentur [Col. 0685B] aquis per coerula ponti. S. Ambrosius in hymn. ad diem secundum, Firmans locum coelestibus, Simulque terrae rivulis, Ut unda flammas temperet, Terrae solum ne dissipet. Forte dissipent; sed dissipet habent editi, etiam Hymnarium V. Thomasii. Et lib. II, cap. 3, Hexaem., Unde frequenter et solem videmus madidum atque rorantem: in quo evidens dat indicium quod alimentum sibi aquarum ad temperiem sui sumpserit. Quod ex Phaenomenis Arati petitum est: Sol interea dum igneus sit, prae nimio motu conversionis suae amplius incalescit: cujus ignem dicunt philosophi aqua nutriri, et econtrario elemento virtutem luminis et caloris [Col. 0685C] accipere: unde videmus eum saepius madidum atque rorantem. Eodem spectat quod Glycas Siculus aquas in coelo positas censet ob ardentissimum solis motum et calorem (Annal. part. 1, die 2) . Mar. Victor hanc rationem in medio relinquit lib. I Gen., vers. 71, Forsitan hic aliquis sic secum errore perito Disserat: aetheriis ne desint pabula flammis, Et nimius calor ima petens, alimenta sequendo, Exurat mortale genus, coelumque coruscum Non possint terrena pati, subjecta deorsum est Machina firma poli: quae dum nos protegit umbra, Interea super impositis frigescit ab undis. Numinis at vero divini quaerere causas Mens fuge nostra procul. Ita edidit Fabricius, sed in editione Paris. 1560 legitur: Quae dum nos protegit umbra, Sed velatur aquis: tales sed quaerere causas, etc. Quod autem ait Dracontius, Quibus omnia constant, aquam et ignem intelligit. De aqua Isidorus lib. XIII Orig., cap. 12, Aquarum elementum caeteris omnibus imperat. Aquae enim coelum temperant, terram fecundant . . . [Col. 0685D] Omnium in terra nascentium causa fiunt. Fruges gignunt, arbores, frutices, herbasque producunt. De utroque ibid., Duo autem sunt validissima vitae humanae elementa, ignis et aqua: unde graviter damnantur quibus ignis (forte igni) et aqua interdicitur.
121 Taedia, tristitiae, splendor, compendia, damnum,27. Vat., potens generata manet.
31. Vat., assumat, cohibet
32. Vat., contrita quo.
35. Vat., dictis senuere futura.
36. Vat., Sed postquam Christus . . . . Deest reliquum.
37. Vat., Dei solvens nostra futuri, et ne ignara natura.
[Col. 0686B] 38. Vat., jubetur gens hominum dare cumque propinquet.
40. Vat., Praemovet ante dies pius quam e. f.
41. Vat., Prodigiis, signisque creantur . . .
42. Vat., Namque recohitus similiter . . .
43. Vat., Partus quadrupedes, et steriles facundior aut.
[Col. 0685D]26. Venustius esset et radiis pascentia solis anheli. De hoc epitheto ignis, quo anhelus dicitur, vide Proleg. num. 137. Virgilius lib. VIII, vers. 420, Striduntque cavernis Stricturae chalybum, et fornacibus ignis anhelat. In pascentia subintelligitur accusativus se: sic enim verbum pasco saepe usurpatur praesertim in participio praesenti.
27. Ovidius, lib. XV Metam., vers. 252, Nec species sua cuique manet, rerumque novatrix Ex aliis alias reparat natura figuras.
28. Fortasse per saecla refudit. Ut fundo accipitur pro gigno, et copiam significat, ita refundo pro iterum gignere, vel quasi reddere per generationem, quod acceptum est. Cicero, lib. II de Nat. deor., cap. 46, Quibus (vaporibus) aliae, renovataeque stellae, atque [Col. 0686B] omnis aether refundunt eadem, et rursum trahunt indidem. Alii habent refundunt eodem.
29. De voce modestus adisis prolegom. num. 136. Apud Plantum Trin. IV, 1, 12, modestus esse alicui est modeste se gerere parcendo aut adjuvando: Hoc dis dignum est, semper mendicis modesti sunt, vel, ut alii legunt, sint, subintellecto ut, scilicet ut semper propitii sint indigentibus.
30. Haec eadem sententia multis in locis occurrit, ut lib. II, vers. 689, Nescius irarum monitis, non clade coerces, etc.; lib. III, vers. 121, Non cupit insontum mortes, vitasque nocentum Non cito consumit, veniae [Col. 0686C] dum cuncta reservat; et lib. eod., vers. 655 seqq.
31. Forte Assumens, vel Assurgens pro assumat. Lib. II, vers. 486, Sed quia coelestis pietas veniale minatur, etc. Salvianus lib. V de Gubern. Dei: Tanta est misericordia Dei, ut etsi nos pati vult aliqua de piaculis nostris, nolit tamen cuncta tolerare: quia castigat malos, non reddit mala, et agnoscere nos peccata mavult quam sustinere, scilicet ut piis ac salubribus flagellis ostendat nobis quae ferre mereamur, sed tamen non inferat quae meremur. Prudentius, Cath. 7, vers. 103, Sed nosset ille cum minacem judicem Servare malle quam ferire ac plectere.
32. Emendari potest versus hic vel ita, Conscia quo Dominum, vel ita, Quo contrita Deum: et hoc secundum magis probatur. Nam eo spectant minae Domini, ut corda conterantur. S. Gregorius, initio hom. 1 in Evang., Ut si Deum metuere in tranquillitate nolumus, saltem vicinum ejus judicium vel percussionibus attriti timeamus. Sed prior lectio retinenda [Col. 0686D] est, quia propius accedit ad scripturam codicis, et rectum sensum habet.
34. Sic de rege David lib. II, vers. 655, Sed scelus agnoscens culpas impune fatetur; ac rursus de eodem Eleg. vers. 159, Confessus facinus veniam pro clade meretur Noxius impune vel sine morte reus. Paulinus poem. ultim., Amplius hoc tribuit, majus dedit hoc quoque munus, Quod peccatorem quem poenitet, antea lapsum Non facit in numero turbae peccantis haberi. Quippe satis poena est, cum sit sua culpa dolori, Supplicium proprium timor est, tormenta reatus, Tum veluti patitur, qui se meruisse fatetur.
36. Explevi hanc lacunam ex mente, ut arbitror. Dracontii, qui innuit iram Dei in lege veteri prophetarum dictis fuisse praenuntiatam, post adventum Christi prodigiis portentisque declarari. In exponendis vero monstris Dracontius fortasse imitatus est Juvenalem, cujus versus alibi exprimit, et cujus sunt hi sat. 13, vers. 65, Egregium, sanctumque virum si cerno, bimembri Hoc monstrum puero, et miranti jam [Col. 0687B] sub aratro Piscibus inventis, et fetae comparo mulae Sollicitus, tanquam lapides effuderit imber, etc. Ita etiam Claudianus lib. I in Eutropium: Semiferos partus, metuendaque pignora matri, etc.
123 Nubibus, et radiis solis pascentia anheli.44. In Vat. desunt omnino verba.
45. Vat., Quomodo quae protulit . . .
46. Vat., Et pavet infelix enixa pueri germania partus.
[Col. 0687B] 47. Vat., Sic peccata parant . . .
48. Vat., Quid jam peccata . . .
[Col. 0688A] 49. Vat., Sian reatum . . .
54. Vat., ventura movet per tot praesagia somnus.
56. Vat., cornipes et fatur; pecudes.
[Col. 0688B] 57. Vat., quodque hominis.
58. Vat., despiciunt proprii generis.
[Col. 0687B]50. Ferae etiam sunt pecudes: sed saepe inter se distinguuntur, ut a Lucretio lib. IV, vers. 1190, Nec ratione alia volucres, armenta feraeque, Et pecudes, et equae. Dracontius lib. I, vers. 284, Gignitur omne genus pecudum, genus omne ferarum. Vide Gifanium Ind. Lucr.
52. Libr. I, vers. 666, Lux frigida, solis imago. Lib. II, vers. 10, Quod calor est solis, quo splendet frigida luna. Ut sol ardens dicitur, quia igneus aut calidus est, et proprio lumine splendens, ita luna [Col. 0687C] frigida, quia lumine a sole accepto fulget, et lux inde ad nos reflexa nihil aut parum calefacit. Simili ratione Saturni stella frigida a Virgilio dicitur lib. I Georg., vers. 336, cui consonat Claudianus de Laud. Stil. lib. I, vers. 178.
53. Genes. cap. I, vers. 14, Sint in signa et tempora. Vide lib. II, vers. 11.
54. Pro somnus, quod non patitur hic locus, ubi sermo est de signis quae ex animantibus petuntur, posui corvus. Postea vers. 527, Bucula, rana, grues, formicae, corvus, hirundo, Praedicunt pluvias, nec jam praesagia fallunt. Et Virgilius lib. I Georg., vers. 381, Et e pastu decedens agmine magno Corvorum increpuit densis exercitus alis, quod imbris signum esse dicit.
55. Proditor est index apud Horatium, Ovidium et alios. Non male pro sit quid legetur quid sit, aut siquid.
56. Fortasse Cornices fantur. De cornice Isidorus, lib. XII Orig., cap. 7: Huic inter multa auspicia tribuunt etiam pluvias portendere vocibus, unde est illud: Tunc cornix plena pluviam vocat improba voce. Versus [Col. 0687D] hic est Virgilii lib. cit. Georg. Similia passim habent alii poetae. Cicero, ad Att. lib. XV, ep. 16, Equidem etiam pluvias metuo, si prognostica nostra vera sunt: ranae enim ῥητορεύουσιν, rhetorum more declamant, seu vociferantur.
57. Lego Quod hominis, nam conjunctio que videtur intrusa ab aliquo, qui ita metro consulere voluit. Sed quod ob aspirationem sequentis vocis recte producitur. Lingua mala hominis fera bellua dicitur: non enim puto distinguendum esse tacet. Fera bellua pisces. Mox hoc lib. V, vers. 487, Omnibus ex membris pars mundior ipsa putatur, Noxia sola magis fuerat quae in corpore toto, etc. Vide alia contra hominis linguam malam lib. III, vers. 629 et seqq., et Eleg. vers. 44, et Prudentium hymn. 10 Perist., vers. 892, Quae corpore omni sola vivit nequior. Linguam bonam partem optimam esse corporis idem Prudentius dixerat loc. cit. vers. 768.
58. Mar. Victor lib. I Gen., 141, Pignora quaeque [Col. 0688B] sui generis sortita figuras. Quid autem sibi hoc loco velit Dracontius, non facile est hariolari. Potest intelligi quod pisces despiciunt genus suum aut vitam conservare, dum turpia vel propria membra contra naturam rebellant, ut cum micat cometes, qui mortes et monstra creat, undam inficit cruore, etc. Nam tota haec narratio concludi potest vers. 79, Piscibus Oceani proprias sitientibus undas. Sed apud scriptores veteres nihil invenio quo haec portenta confirmentur. Oppianus quidem lib. I Halieut. ait: Quoniam prae aliis Pisculenta genera carum (alias) pertimescunt mare Furens. Nescio an id ad Dracontium trahi possit. Propius ad hujus verba accedit quod refert Isidorus de Natura rer. cap. 38, In austrum venti mutatio [Col. 0688C] est cum lulligines (loligines) hirundinesve volant, aut cum delphini totos se saltibus ostendunt, et caudis aquam feriunt. Nam semper inde ventus oritur quo illi feruntur. Nec mirum est muta animalia divinare sub gurgite. Semper enim incipientis aurae motu aquae inclinantur, quam permutationem maris primi undarum incolae sentiunt. Itaque propter impetum pugnant, sive metu ne deferantur in littora, sive natura, ne aversorum cervices unda praecipitet. Quid ergo? Delphini tantum hanc injuriam timent? Imo et caeteri pisces. Sed hi tantum apparent, quia exsiliunt. Quod si velis sententiam et sensum concludi vers. 59, Contra naturam, etc., suspicio oriri poterit, an de piscium castitate sermo sit, de qua Ambrosius lib. V Hexaem., cap. 3: Tum denique quam pura et inviolata successio! Nullus alteri, sed generi suo miscetur, thymallus thymallo, lupus lupo. Scorpaena quoque castitatem immaculati connubii generi suo servat; itaque habet pudicitiam generis sui, sed venenum generis sui non habet: non enim percutit scorpaena, sed reficit. Nesciunt igitur alienigenarum [Col. 0688D] genera piscium adulterina contagia, sicut sunt ea quae coeunt asinorum, etc., quae sunt vera adulteria naturae . . . Et homo ista procuras interpres adulterii jumentalis . . . spadonem efficis, ut quod negavit natura in hominibus, impleret audacia. Ex his aliqua commoda interpretatio versuum Dracontii erui potest, si tamen legatur prospiciunt pro despiciunt. Advertendum est autem non esse perpetuam, et communem castitatem illam piscium quam ait Ambrosius, ut observat Basilius hom. 7 Hexaem., qui muraenae viperaeque complexum vocat adulterium quoddam naturae. Ex eodem Basilio certior alia explicatio Dracontii expromitur: sic enim ait loc. cit.: Si rationis expertia excogitare conservareque salutem suam soleant, atque piscis id sciat quid expetendum sit sibi, quid fugiendum, quid nos ipsi dixerimus, qui . . . res eas quae ad nos pertinent, longe rudius et a ratione alienius quam ipsi pisces disponimus? si illi quidem de futuro prospiciant atque provideant, nos autem de spe [Col. 0689B] futurarum rerum vacui vitam nostram voluptati pecudum accommodatae deditam conficiamus ac consumamus? Basilium sequitur Glycas lib. I Annal. die 5. Adde Plinium lib. IX, cap. 19, sec. 35: In stagna et amnes transeundi plerisque (piscibus) evidens ratio est, ut tutos fetus edant, quia non sint ibi qui (al. quae) devorent partus, fluctusque minus saeviant. Legam igitur prospiciunt, et post vers. 60; Jam micat, vel Tum micat pro Nam micat. Est autem prospicio hoc loco provideo, ut apud Livium lib. IV, cap. 49, Qui vos urbe agrisque donatos in colonias mittunt, qui sedem senectuti vestrae prospiciunt. Pro accusativo ponitur infinitivus servare.
Accendit vapor, et pariturae viscera mulae.60. Vat., nam micat.
61. Vat., hinc mortes et monstra creant.
66. Vat., ac ruber infelix.
[Col. 0689B] 67. In Vat., prius videtur fuisse hiatus.
[Col. 0690A] 72. Vat., exercitus orbe.
74. Vat., auditur mugire.
75. Vat., tempore visas.
[Col. 0690B] 76. Vat., roseumve colorem.
[Col. 0689B]59. Vide an pro turpia legi debeat propria. Sensus esse potest quod homines contra naturam rebellant, [Col. 0689C] dum pisces suum genus conservare satagunt: vel quod pisces sibi prospiciunt dum maret urbatur; vel quod pisces negligunt (si legatur despiciunt ) conservare genus suum, dum natura commovetur his prodigiis quae versibus seqq. referuntur.
60. Dixi modo praestare legere Jam micat pro Nam micat. Saepe in mss. confunduntur tam et jam, et tam et tum; neque abhorret ab hoc loco tum.
61. Pro creant vel creat, ut correxi, fortasse melius erit ruunt. Haec fuit veterum opinio de cometis. Seneca, Natur. quaest. lib. VII, cap. 17, Cruenti quidam (cometae) minaces, qui omen post se futuri sanguinis ferunt. Putabant cometam bella, pestilentias, aliaque mala portendere, quae Manilius recenset in fine lib. I: Seu Deus instantis fati miseratus in orbem Signa per effectus, coelique incendia mittit. Nunquam futilibus excanduit ignibus aether, etc. Dracontius peculiaria quaedam monstra explicat. Virgilius in fine lib. I Georg.: Nec tempore eodem . . . Aut puteis manare cruor cessavit . . . nec diri toties arsere cometae.
[Col. 0689D] 63. Virgilius lib. V, vers. 695, Ruit aethere toto Turbidus imber aquam; alii habent aqua. Sed pluo cum accusativo probum est. De prodigiosis imbribus Cicero I de Divin., cap. 43: Quid ortus androgyni? nonne fatale quoddam monstrum fuit? Quid quod fluvius atratus sanguine fluxit? Quid cum saepe lapidum, sanguinis nonnunquam, terrae interdum, quondam etiam lactis imber effluxit? Livius haec prodigia passim memorat. Plinius lib. II, cap. 56, carnis etiam, ferri, lanae, laterum coctorum pluviam refert. Dracontius calidas aquas videtur intelligere pluviam sanguinis: nam addit, Roscida tellus sanguine, scilicet humore sanguineo perfusa. Virgilius lib. VII, vers. 683, Gelidumque Anienem, et roscida rivis Hernica saxa colunt.
65. Non omnes violae sunt pallidae, aut, ut ait Virgilius, pallentes; sunt quaedam purpureae, quaedam albae. Dracontius ergo ait violam quae natura erat lutea, pallore fugato, resae colorem induisse. Et videntur quidem frequentiores fuisse apud Romanos [Col. 0690B] violae luteae; nam Horatius etiam, lib. III, od. 10, pallorem violae tribuit: Nec tinctus viola pallor amantium.
66. Ex imbri sanguinis quo tellus irrigata est, omnes flores diversi coloris rubore illo infelici sunt tincti.
67. Lib. III, vers. 404, Tertia sors, quae lucis inops. Erebus tertia sors dicitur, quia, ut fabulae narrant, imperium coeli Jovi obtigit, maris Neptuno, interorum Plutoni fratri natu minori. Seneca, Hercul. fur. act. III, sc. 1, Et si placerent tertiae sortis loca, Regnare potui; et postea vers. 831, Deerat hoc solum numero laborum, Tertiae regem spoliare sortis. Tibullus lib. III, eleg. 5, Tertia regna dei. Claudianus de Raptu Pros. lib. II, vers. 167. Sic tertius heres Saturni. Manilius lib. I, vers. 155 de mari, Tertia sors undas stravit fluctusque natantes.
[Col. 0690C] 68. Serenum substantive: vide notam ad vers. 586.
69. Avitus de tenebris Aegypti lib. V, vers. 203, Squalentes pariter viventia milia credas Infernas intrasse domos, aut forte revulso Objice terrarum patriam sordentis abyssi Migrasse in superos, ac mundum luce fugata Sub leges misisse suas.
70. Apud Claudianum lib. II, de Raptu Pros., vers. 220. Pallas sic Plutonem, dum Proserpinam raperet, alloquitur: Fratris linque domos, alienam desere sortem, Nocte tua contentus abi: quid viva sepultis Admisces?
71. Hercules Alcestin ab inferis revocavit (Hyginus fab. 51) . Apollodorus lib. II narrat Theseum ab Hercule ex inferis excitatum, ipsumque Cerberum captum, et ad Eurystheum adductum. Ovidius, 7 Met., vers. 410, Tirynthius heros Restantem, contraque diem radiosque micantes Obliquantem oculos, nexis adamante catenis, Cerberon attraxit.
73. Lib. II, vers. 11, Partita cum fratre vices, sua tempora lustrans. In plurali numero tempora accipitur [Col. 0690D] aliquando pro vultu et facie: et hoc sensu vultum lunae Dracontium intelligere, exponi posset, nisi locus ex lib. II indicatus tempus innueret quo luna suum cursum peragit. Sed cur luna dicitur non humida? Quia cum luna praecipue nocte sit, aut dicatur humida, et hic describantur tenebrae diurnae, et quasi ex inferis erumpentes, consequens est lunam his in tenebris non esse humidam. Poterit etiam legi non lucida, quia postea globus lunae fuscata lampade tectus dicitur.
74. Virgilius, lib. VI, vers. 256, Sub pedibus mugire solum, et juga coepta moveri Silvarum. Lucanus lib. III, vers. 418, Saepe cavas terraemotu mugire cavernas.
76. Fort. roseove colore, ut dies sit caeruleus pallore, seu roseo colore: nam color roseus non opponitur noctis tenebris, cum nocte soleat in coelo apparere, et color caeruleus potest ex roseo et luteo formari.
127 Contra naturam dum turpia membra rebellant.77. Vat., lampade texunt.
82. Vat., quaecunque forem mundoque.
[Col. 0692A] 88. Vat., se qui terret.
[Col. 0691B]77. Lib. II, vers. 49, Lunaresque amplexa globos. Claudianus lib. II, de rapt. Proserp., vers. 298, Lunari subjecta globo. Plures alii lunarem globum, lunae globum, solis globum dicunt.
78. Describit mare non omnino siccum, quod nunquam accidit, sed tantum aliqua ex parte, quod saepe evenit. Si quaeras cur mare vocet purpureum, responderi potest, ex roseo colore de quo paulo ante, mare purpureum etiam factum. Caeterum jam multi notarunt purpureum a poetis sumi pro quovis pulchro colore; sic olores dicti purpurei, nix purpurea. Roa, lib. IV, Singul., cap. 8, tenet, mare purpureum dici, quasi igneo nigrore collucens, quanquam et turbatum, et fluctuans, ventisque vehementius agitatum significare possit, si ad Graecae vocis vim et potestatem spectemus. Huic postremae interpretationi favet Dracontius, qui a Graecis hoc epitheton mutuatus est. A. Gellius, lib. XVIII, cap. 11, approbat in Furio, veteri poeta, quod dixerit, spiritus purpurat undas; sed explicat quod ventus mare caeruleum crispicans nitefacit. [Col. 0691C] Cicero in fragmentis apud Nonium cap. 2, num. 717, Quid mare, nonne caeruleum? aut ejus unda cum est pulsa remis, purpurascit? Et quidem aqua tinctum quodammodo et infectum. Propertius, lib. II, eleg. 20, vers. 5, Qualem purpureis agitatam fluctibus Hellen. Ambrosius purpurascentem colorem maris dixit, cujus verba leges ad vers. 149.
80. Eleg. vers. 61, Littera doctiloquax apibus cognata, scilicet conveniens; et fortasse legendum est rebus cognata.
81. Claudianus, lib. I, vers. 42, de Raptu Pros., Pene reluctatis iterum pugnantia rebus Rupissent elementa fidem. Dracontius praeterea innuit naturam non fallere in quibusdam suis prognosticis. Notanda est phrasis pietate parentis: sic mox vers. 726, Qui pascit, quodcunque creat, pietate parentis. Mar. Victor lib. I Genes., vers. 462, Sed sancta parentis Desperare vetat pietas. Hilarius, lib. I Genes., vers. 52, Condere quae genitor patria pietate parabas; et iterum [Col. 0691D] vers. 142, Impendens patria pignus pietate colendo. Dracontius lib. III, vers. 529, Qui cum sit dominus, se vult tamen esse parentem. Hinc est quod ethnici nonnunquam eos qui liberalitate praestabant ac bene de aliis merebantur, parentes et deos vocabant, ut Cicero post reditum ad Quirites cap. 5, P. Lentulus consul, parens, deus, salus (al. salutis) nostrae vitae, etc. Christiani vero, a Jesu Christo edocti orare, Deum praecipue patrem nostrum appellamus.
82. In forem legi potest forent pro erunt per enallagem. In nonnullis codicibus mss. in venio scriptum furent pro forent. Nec perperam legetur quaecunque sient pro erunt; nam olim dicebant sies pro sis. Lucretius, lib. II, vers. 10. 78, Quin cujusque sient saecli. Tempus autem proprium rei esset futurum, ut quaecunque fient, quod sustineri potest ex dictis proleg. num. 139. Participare hoc loco est certos homines reddere, ut apud Plautum Stich. I, 1, 21: Cum ipsi interea vivant, Valeant, ubi sint, quid agant, neque [Col. 0692B] participant nos, neque redeunt. Alioquin participo est particeps fio, interdum partem tribuo, aut participem facio.
85. Nescio an tolerari possit portendant, quasi immineant; melius certe est portendant ipsa ostenta. Placare etiam huic loco multo magis congruit quam pacare. Solent longe gravius afficere, quae praeter exspectationem accidunt, ut ait Josephus lib. V Antiq., cap. ultim. Contra ex Seneca epist. 76, Praecogitati mali mollis ictus venit. De hac sententia vide S. Gregorium Magnum homilia 1 et 35 in Evang., et Alcuinum carm. 179. Hispano etiam proverbio dicitur, Ni dano quando es previsto, Que no ayude a moderarse. Alfonsus Barros Proverb. moral. 26.
86. Lib. II, vers. 24, Imperii per saecla tui sine fine manentis. Melius fortasse legetur hic per saecla manentem. Sic etiam lib. II, vers. 97, de mundo, Quem fecit sanxitque, regens per saecla manere. In hoc codice non semel inter se mutata sunt post et per. Sed retinendum est post saecla, quod innuit imperium [Col. 0692C] Dei post mundi saecula manere; lib. II, vers. 31, Deus dicitur rerum princeps, mundique superstes.
87. Confer lib. II, vers. 490, Ut terrore domet potius quam clade profanos, et vers. 689 seqq., et vers. 773 seqq.
88. Apocal. cap. III, vers. 19, Ego quos amo, arguo et castigo. Proverb. cap. III, vers. 11, 12. Epist. ad Hebr. cap. XII, vers. 6, Tertullianus de Jona: At bonus, et nostri patiens, et plectere serus Omnipotens Dominus nullam jaculabitur iram, Ni prius admoneat, durataque pectora pulset. Prosper epigr. 66, Utile prudenti est mundana adversa cavere, Et quod vitandum prospiciat fugere; et post alia in eamdem sententiam: Qui terret, parcit; qui percutit, ipse medetur. Vivere vis? illi subdere quem metuis. Mar. Victor lib. I Genes., vers. 465, Nec tam te voce severa Corripiens, ubi sis, . . . Terret, quam recreat. In editis est me voce, sed sensus postulat te, cum sermo referatur ad Adamum.
[Col. 0692D] 89. Lib. II, vers. 598, Indulgentia prompta reatum Praevenit, et facinus venia praecedit iniquum. In scriptura codicis aliquis subest sensus, quod scilicet Deus, qui tormenta immittit, nullos reatus invenire cupit. Non nemo conjiciet et nulli capiunt tormenta reatus, nempe nulli reatus puniuntur, aut nulli incurrunt in tormenta reatus. Probabile est reatus esse in gignendi casu, ut apud Paulinum poem. ult., Tormenta reatus Tum veluti patitur qui se meruisse fatetur. Sensus ergo hic erit, quod tormenta reatus neminem capiunt, hoc est assequuntur, quia poenitentia praevenit poenam. Sed prima explicatio in scriptura veteri magis placet, ut per metonymiam intelligatur Deum, qui tormenta minitatur, cupere nullos esse reatus quos puniat.
90. Paulinus poem. 6 de S. Joanne Baptista: Quot gradibus parcit pietas tua? quis pater unquam Sustinet erranti toties ignoscere nato? . . . Quanquam jam nimius longe processerit error, Desmat et redeat, cum se damnaverit [Col. 0693B] ipse, Absolvi meruit; si poenitet, irrita culpa est. Vide etiam lib. II Dracontii, vers. 95 et seq.
Lunaremque globum fuscata lampade tectum,91. Vat., saepe nitet licet.
95. Vat., corrigat errantem.
96. Vat., diu pareat quicunque prophanus.
100. Vat., Ni fulget preclare minas.
102. Vat., impetu terribili.
103. Vat., sensum rursus adest nullo terrore juvantes.
[Col. 0694B] 104. Vat., nec non agnoscit.
107. Vat., si non est.
110. Vat., vota recur't.
112. Vat., Ad scelus adjectum lacrymis p-corde reatum.
114. Vat., cui contulit index.
115. Vat., facta dies quem sexta.
[Col. 0693B]91. Ex nitet licet posset fieri videlicet: posset etiam legi vitet pro nitet, sed prima in vitet producitur. Conjicio neget, licet ipse minetur.
93. Lib. II, vers. 417, Nos nobis facimus peccando [Col. 0693C] sponte maligne. Perstare est perseverare.
94. Prosper epigr. 8, Verbere nonnunquam castigans corde paterno, Ne cito consumant saeva flagella reos. Sic lego. Fabricius edidit (epigr. 4 apud ipsum), Verbere nonunquam castigans corda paterno. Editio Pisaurens. Poetar., Verbere nonunquam castigans corde paterno.
95. Lib. II, vers. 694, Errantes punis, sed mitis corrigis omnes.
96. S. Petrus Epist. II, cap. III, vers. 9, Patienter agit (Dominus) propter vos, nolens aliquos perire, sed omnes ad poenitentiam reverti. Vide Eleg. vers. 102.
97. Genes. XVIII, 21, Dominus de criminibus Sodomorum: Descendam, et videbo utrum clamorem qui venit ad me opere compleverint.
100. Satis commode restituitur Indulget pro Ni fulget; sed pro preclare forte legendum praefertque minas, aut aliquid aliud similis sententiae.
101. Lib. II, vers. 473, Superum vindicta coercet. [Col. 0693D] Excelsa pro coelo, ut dicam ad vers. 204 lib. II.
102. Impete occurrit etiam infra vers. 557, Subducitur impete mortis. Tertullianus de Jud. Domini habet: Impetu tartareo frendent incendia mundo; sed in hoc auctore ferri id potest, cum saepe spiritu dactylum faciat.
103. Pro juvantes vel juvante aliud mallem. Fortasse nullo terrore minante vel monente.
105. Lib. II, vers. 156, Recidentibus euris, et ib., vers. 624. Spes generis recidens. Livius, lib. XXIV, cap. 29, Quo mox in graviorem morbum recideret.
107. Lib. II, vers. 405, Rursus ne perderet orbem, Aut impune reos passim dimitteret omnes, Eligit e cunctis, quos plus peccare videbat.
109. Forte crimina dira.
110. Id pertinere videtur ad sententiam Apocal. III, 3, Poenitentiam age. Si ergo non vigilaveris, veniam ad te tanquam fur, quae repetitur cap. XVI, vers. 15, et in II epist. Petri III, 10, et Pauli I ad Thess. V, 2. [Col. 0694B] Et clarius ad rem nostram Ecclesiastic. XIV, 12: Memor esto quoniam mors non tardat; et paulo post: Ante obitum tuum operare justitiam, quoniam non est apud inferos invenire cibum. Apostolus ad Galat. VI, 10, Ergo dum tempus habemus, operemur bonum ad omnes. Joann. IX, 4, Venit nox, quando nemo potest [Col. 0694C] operari. In nexu litterarum dubio lego recurrant, scilicet rei.
111. Redire secundo est pleonasmus a Dracontio aliisque usitatus, ut rursus redire apud eumdem Dracontium, et lib. II, vers. 163, Rursus aquae reduces repetunt loca prisca; rursum reddere, apud Terentium; rursus referre, apud Ovidium; rursus redire, apud Marcellinum; rursus repetere, apud Suetonium. De votis Dracontius, lib. I, vers. 694, mala vota reorum; et lib. II, vers. 405, hominum pessima vota.
112. Versus hic sanandus est; sed non alia occurrit medicina, nisi quam adhibui; aut si mavis lacrymis purgando reatum, vel lacrymis delendo reatum. Vide lib. I, vers. 694, Ut se poeniteant sceleris, etc.
114. Abest sensus a codicis lectione cui contulit index. Non dedecet cui contulit orbem, vel cui condidit orbem. Sed a Dracontii manu videtur esse index, quo verbo usus est lib. I, vers. 434, Spes, opifex, dominus, rector, dux, arbiter, index. Sic lux ab eodem dicitur temporis index, sol luminis index, Petrus [Col. 0694D] veri dogmatis index. Ut Deus vocatur dux, quia ad rectam viam nos ducit, sic idem appellatur index, quia nobis indicat quid agendum fugiendumve sit. Cornelius Valerius Vonk Lection. Latin. lib. II, cap. 2, in Sedulio lib. II, vers. 232 (al. 236), pro judexque benignus legit indexque benignus. Revera melius ita procedit sententia: Orandi praecepta dedit, indexque benignus Indulgenda peti breviter jubet, etc. Ab ethnicis colebatur Hercules Index, quod furtum quoddam Sophocli in somniis indicasset: quo facto fanum illud Indicis Herculis nominatum est, ut refert Cicero lib. I de Divin. Apud Statium in fin. lib. I Achill., Partus index Lucina resolvit, innuitur Lucinam uterum diu occultatum indicare, vel pueros indicare et in lucem mittere. Ita ergo emendari potest Dracontii versus, cui consulit index, Post tot facta Deus quod sexta luce creavit; vel cui consulit index Per tot facta Deus, quod sexta luce creavit.
115. Pro dies certum videtur legendum Deus. Pro [Col. 0695B] per tot fortasse melius post tot, ut vers. 239, Terrigenis factura cibos post cuncta creandis, ubi tamen Vict. legit etiam per cuncta, forte ut significetur propter hominem cuncta creata, ut postea vers. 428. Confer proleg. num. 86. Etsi autem sermo sit de genere humano, retineri tamen posset quem scilicet per mutationem generis: nam intelligitur quem hominem. Vide Comment. ad Prudent. lib. II contra Symm., vers. 504, et Gifanium Indic. Lucr. verbo GENERIS MUTATIO. De connexione vero hujus partis poematis cum reliquo corpore dixi loc. cit. Prolegom.
Supplicium cum saepe neget, licet inde minetur116. Vat., dies nam lucis erat mox una; alii editi, dies lux est terris mors una.
117. Vat., polos; alii, polum. Parisiensis S. Victoris codex, clarae; alii, clari.
[Col. 0696A] 118. Vat., Vict., et umbris.
119. Vat., Lux facies rerum, lux lux cunctisque trementes.
120. Vat., Lux genus percuncta so . . . lux gratia solis.
[Col. 0695B]116. Ab hoc versu incipiunt editiones hactenus factae cum titulo Hexaemeron, sive de Opere sex dierum, et progrediuntur usque ad versum ultimum hujus libri; quarum varias lectiones nunc appono. Rivinus, cum primum versum mendosum agnovisset, emendavit: Prima dies lux est, tetris mors una tenebris, vel mors ima, id est prima; vel mors viva, vel mors sana. Barthius apud eumdem Rivinum Prima dies lux est terris, mors unde tenebris. Sic auctor Moreti: [Col. 0695C] Et jam concepto tenebrae splendore recedunt. Perspicuum est nullum hic esse locum voci terris. Etsi enim verba prima Genesis, In principio creavit Deus coelum et terram, ita intelligi possint, ut prima die coelum cum terra elementari productum fuerit, Dracontius tamen aliam videtur sequi sententiam, quod scilicet his verbis Moyses creationem mundi in tempore factam complexus fuerit, quam postea per partes et dies explicat: de qua sententia videri potest Petavius De opific. sex dierum lib. I, cap. 2 qui huic opinioni adhaeret, ac SS. Patrum testimoniis eam, rejectis aliis explicationibus, confirmat. Itaque ut Dracontius vers. seq. ait, Lux datur ante polos, ita dicere potuit, Lux datur ante solum, vel terras. Adhuc autem conjecturae locus est, an pro mors una tenebris legi debeat nox unde tenebrae: nam in codice Vaticano est mox, quod pro nox alibi etiam positum invenio; et poetae alii qui opus sex dierum narrant, noctis meminerunt, ut diem unum compleant et [Col. 0695D] Moysis sententiam exprimant. Caeterum lucem tenebrarum esse mortem metaphora est ab aliis etiam usurpata. Plautus Men. I, 2, 45: Dies quidem jam ad umbilicum est dimidiatus mortuus. Statius, lib. IV, silv. 6, vers. 3, Jam moriente die rapuit me coena. Dracontius hoc lib., vers. 663, Mortua nox sub luce cadit: sic enim legunt editi; sed in Vatic. cod., mortua lux, ut mox dicam. Clarius vers. 672, Ducit ubique diem, periturum noctis ab umbris. Haec autem omnia quae Dracontius in opificio sex dierum exponendo commemorat, fuse disputant theologi et interpretes, illi praesertim qui dedita opera de opere sex dierum scripserunt. Poetas nonnullos ex Goldasto recensitos vide num. 29 prolegom., ubi Gregorius Magnus et Ambrosius junior commemorantur; sed fortasse Goldastus solos hymnos Hexaemeri ab Ambrosio Mediolanensi conscriptos innuit, qui a nonnullis ascripti fuerint Gregorio, ab aliis Ambrosio juniori, Hippolyti Africani et Prudentii nostri Hexaemeron intercidit. Leyserus Histor. poet. med. aev., pag. 391, ad ann. 1136, edidit Hexaemeron Hildeberti Turonensis, sive Cenomanensis, quod in editione [Col. 0696B] Parisina hujus operum reperitur. Hexaemeron Ceponii Hispani episcopi saeculi V, versibus hexametris ms., asservabat Barthius, ut dixi num. 52 prolegom. Alios scriptores sive interpretes in Hexaemeron refert Calmetus in Bibliotheca sacra ante Dictionarium Biblic.
117. Mar. Victor initio lib. I: Ante polos, coelique diem: quo lectio codicis Vat. ante polos roboratur. Elogio hoc lucis nullum aliud legas locupletius: colligit enim Dracontius quidquid ab aliis in lucis commendationem dictum est. Augustinus, lib. I de Genesi ad litter., cap. 17, lucem spiritualem, non corpoream, a Deo prima die conditam censuit: quam opinionem Rupertus abbas lib. I, in Genes., cap. 10, confirmat, quia unus hic dies omnium dierum pauperrimus esset, si solum lux corporea in eo condita fuisset. Non ergo attendit Rupertus ad veras lucis laudes eminentemque naturam. S. Ambrosius, lib. I Hexaem., cap. 9: Erat quidem Deus ipse in lumine, etc., sed eam lucem fieri voluit quae oculis corporalibus comprehenderetur. [Col. 0696C] Qui aedificium aliquod dignum habitaculo patrisfamilias struere desiderat, antequam fundamenta ponat, unde lucem ei infundat explorat; et ea prima est gratia, quae si desit, tota domus deformi horret incultu. Lux est quae reliquos domus commendat ornatus.
118. Non male esset nocti limes et umbris; sed Dracontius, lib. II, vers. 707, dixit etiam cum casu gignendi, Criminis, et poenae limes. Ambrosius, lib. I, cap. 9, Hexaem.: Advertimus itaque quod lucis ortus, antequam sol, diem videatur aperire: principia enim diei noctis exitum claudunt finisque temporis, et status limes nocti et diei videatur esse praescriptus. Sed advertendum quoque est ex Basilio homil. 2 Hexaem., quod Prior ille mundi status, nimirum ante primigeniam lucem exortam non nox dicebatur, sed tenebrae: nox enim ea temporis portio dicta est quae distincte se habet et opposite ad diem, quae quidem diei succedanea novam hanc appellationem indepta est. Dracontius igitur ait lucem esse limitem tenebrarum, quae non erant [Col. 0696D] nox, et harum quae deinde nox vocatae sunt.
119. Mendosus est codex Vaticanus: sed etiam in vulgata lectione suspicor inesse mendum.
120. Rivinus ex conjectura legit factisque color, et laudat Drepanium Florum, Atque dies varios distinguens luce colores. Nihil muto: nam lux etiam est factis calor, ut est gratia solis, et splendor flammae, et versu superiori jam dictum est lux facies rebus cunctis, quod amplius est quam lux factis color.
122. Rursus vers. 127, mundi primordia. Ambrosius hymno ad diem primum, Primordiis lucis novae Mundi parans originem. Eodem vocabulo in eadem re utuntur Tertullianus, Mar. Victor et alii. Paulinus poem. 19, Nosse moves causas rerum et primordia mundi? Rivino hic versus nothus videtur, aut saltem superfluus, si cum versu 118, Lux jubar aethereum, et vers. 127, mundi primordia lucent, conferatur. Verum Dracontius aliique poetae Christiani istiusmodi repetitionibus delectantur: quanquam discrimen aliquod inter jubar aethereum et fulgorem coeli reperitur, et diversa res est lucem esse primordia mundi, et reliqua omnia mundi primordia a luce splendorem [Col. 0697B] accipere. Weitzius legit lux est primordia mundi: quod fortasse mendum est, nam caeteri habent lux et.
Prima dies nam lucis erat, mors una tenebris:124. Vat., primum lux cardo pudoris. Sirmondianus codex et Vict., candorque pudoris. In Vict. primum, Lux honor; postea, Lux opus.
126. Vat., Lux cui media est, lux quae dat tempora [Col. 0697B] moestis. Vict., Lux aevi, mediis dat lux quoque tempora metis.
127. Vat., Et bene constituat mundi primordia lucem.
128. Editi, mutabilis. Vat., maculabilis.
129, 130. Vat., Quem non obscurant, quaecunque obscura geruntur. E duobus versibus fit unus.
131. Sirm., principium. Vat., Vict., initium.
132. Sic Vat. in editis, Qua mundo vita praemissa est principe luce.
[Col. 0698A] 133. Vat., totum praetexit opus.
134. Vict., iter lunamque coruscam.
136. Vat., de coelo conversa meretur.
137. Vict., ac supra.
[Col. 0698B] 138. Vat., dominatum. Vict., dominantur aquae glomeratis fontibus almae.
139. Vict., aetheriis. Vat., coelesti a sede.
140. Vat., quae texta pilorum, supra polorum. Vict., Unde beata.
141. Vict., Celsa Dei, fabor, etc.
142. Vat., suis elementa ferantur.
143. Vat., Nec flammas restringit aqua glaciemque reponit.
[Col. 0697B]124. Rivinus conjicit, candorque prioris Lux aevi: mediis dat lux quoque tempora metis. Lux honor agricolis.
127. Hoc fere est quod ait Paulinus poem. ult., Cosmon ab ornatu, mundum de lumine dixit, ex Plinio lib. II, cap. 4, Quem κόσμον Graeci nomine ornamenti appellavere, eum nos a perfecta absolutaque elegantia [Col. 0697C] mundum.
128. Praeferenda omnino est scriptura codicis Vat. maculabilis, quam sensus exigit, licet ea vox desideretur in Lexicis Forcellini et aliorum.
129. Fortasse etiam a manu Dracontii est lectio codicis Vat., ubi ex duobus versibus fit unus; posset etiam legi Quem non obscurant, quaecunque obscura geruntur, Nec celantur ei quacunque ex parte tenebrae. Verum lectio vulgata recto stat pede. Sententiam hanc ipsam multi exponunt, Basilius hom. 2 Hexaem., Macarius hom. 16, Cyprianus, Clemens Alexandrinus, Isidorus Pelusiota, Minucius Felix, Justinus Martyr. alii. Vide comment. ad Prudentium hymno 2 Cath., vers. 105, speculator astat desuper.
130. Rivinus suspicatur Nec celantur eum. Nihil mutes: nam celo cum dativo personae apud bonos auctores invenitur, Nepotem, Ovidium, Hirtium, Paulinum: quanquam apud Ovidium et Hirtium nonnulli accusativum reponunt.
[Col. 0697D] 131. Retineo initium, prima producta, quia tres breves concurrunt, quod a poetis probis in similibus verbis fieri solet. Dracontius iterum lib. II, vers. 516, Nec fuit initium nasci. Deus lucis origo dicitur ab eodem Dracontio lib. III, vers. 1. Vide ibi notanda.
132. Rivinus melius putat Qua mundo vita promissa est. Weitzius cum Parisiensi S. Victoris codice legit Quae mundo vita praemissa est. Teneo scripturam codicis Vaticani. In quanta producitur ultima ob sp dictionis sequentis, cujus rei ignoratio fortasse mutationem invexit.
135. Prudentius hymn. Cathem. 5, vers. 151, Lucem, qua tribuis nil pretiosius, Lucem qua reliqua praemia cernimus.
136. Rivinus conjicit convexa tuetur, quod comprobari [Col. 0698B] posset scriptura Vat. vers. 232, Vidit quinta dies. Coeli convexa hoc loco sunt totum coelum; meretur idem est ac consequitur, obtinet, ut meruit vers. 140 et 150. Mar. Victor, lib. I Gen., vers. 50, Excelsi convexa poli, terraeque jacentes Pars prima est operis. Quid autem proprie sint convexa coeli, explicat Isidorus lib. III Orig., cap. 39, quocum lexicographi sunt conferendi; nam diversae sunt scriptorum inter se opiniones de ea voce.
[Col. 0698C] 137. Rivinus legit hac pro ac, hoc est hac die. Notanda est vis verbi dantur, quod potest significare existunt; sed proprie hic accipi debet pro locantur a Deo. Aquas supra coelos esse, Moyses diserte affirmat, ac multis aliis in locis sacrae Litterae confirmant. Negant autem nonnulli veras esse aquas, idque aut de angelis, aut de coelo crystallino interpretantur, aut aquas pluvias intelligunt. Aperte hujusmodi opiniones sacrae Scripturae repugnant, et a SS. Patribus et interpretibus catholicis unanimi consensu refelluntur. Vide not. ad vers. 25.
138. Rivinus confidenter legit Hac donantur aquae glomeratis fontibus almae, scilicet hac die. Sed non persuadet, ac vix admittam Hac dominantur aquae, vel Hac dominatur aqua: nam dominatur videtur innuere rationem jam allatam vers. 25, quod aqua flammas coeli temperat.
139. Sermo est de igne elementari. Rivinus recte Weitzium castigat, quod in indice hos ignes aethereos [Col. 0698D] de stellis explicuerit: nam stellae tertia die creatae sunt, ut postea narratur.
140. Fabricius cum prima Dracontii editione, unde; Weitzius restituit unda.
141. Weitzius cum M. Wolff. Sebero correxit Celsa Dei fabri jussu suspensa tonantis, ut suspensa referatur ad unda, et post tonantis punctum sit, non comma: quae correctio Rivino non displicet. Barthius lib. XXIII Advers., cap. 19, non dubitat quin legendum sit Dei fabre jussu, id est artificiose. Sed unice verum est quod ex mss. codicibus constat, Celsa favore Dei, jussu, etc. Saepe favor mutatur in fabor, et universim v in b in veteribus monumentis.
143. Rivinus vult parenthesi concludi haec verba ( Nec flammas restinguit aqua, glaciemve teporat Flammeus ignis aquae); servant. Observat Rivinus inusitate [Col. 0699B] poni teporat pro calefacit; quo tamen verbo usus sit Plinius lib. XXXVI, cap. 26, qui dixit teporatus. In teporatus verba Plinii protulit Forcellinus, sed verbum ipsum teporo penitus omisit. Reponit in Vat. non est contemnendum pro aufert, deponit, aut efficit, ut aqua deponat glaciem. Rursus in eodem cod. Vat. vers. 148, reponunt.
Lux opus auctoris primum, lux cardo pudoris,144. Vict., ignis: aquae servant. Vat., aquae servat.
146. Vat., nec discreta, Editi, non discreta.
148. Vat., glauca reponunt; ad marg., liquescunt.
149. In Vat. hic versus. Et mare deest hoc loco, et inseritur post vers. 162, Cingitur, et colles.
150. Editi, auctam. Vat., actam.
[Col. 0699B] 151. Vat., tellus. Sirm., Vict., terra. Vict., terra [Col. 0700A] injusto demersa.
152. Vat., Et solidante globo gravior per mane pependit.
153. Ita Vat. In aliis editis, Sustentant solidam fluidis radicibus undae.
154. Vat., portant seu fundamenta.
[Col. 0700B] 156. Editi, arenam, Vat., arenas.
[Col. 0699B]144. Male Weitzius cum veteribus editionibus interpungit ignis: aquae, vel ignis. Aquae; nam aquae refertur ad glaciem. Virgilius eodem sensu vocabulo tenor usus est Georg. lib. II, vers. 336: Non alios prima crescentis origine mundi Illuxisse dies, aliumve habuisse tenorem Crediderim. Arnobius dixit tenor rerum, Petronius tenor sensuum, Guntherus tenor veli, belli, legum. Commodianus carm. 80, Vertitur interea coelum tenore mutato. Alia dabunt lexicographi.
[Col. 0699C] 145. Rivinus legit licet pro non. Utraque lectiorectum sensum habet: nam partim sese vicissim impugnant elementa, partim non impugnant.
146. Paulinus poem. ultim., Nexuit haec diversa licet, discretaque junxit, Junctaque discrevit, quae nunc divisa cohaerent. Mar. Victor in praefat. ad Genes., Contraria nempe, Quae putat humanae solers ignavia mentis, Dum certant, plus pacis habent. Sic Fabricius. Alii solum haec: Contraria quaedam Si certent, plus pacis habent. Adeo variant poetarum Christianorum editiones. De hac discordia et concordia elementorum iterum Dracontius Eleg. vers. 59, Sic elementa potens contraria miscuit auctor, Humida cum siccis, ignea cum gelidis. Vide Isidorum de Natura rerum, cap. 11, ut innumeros alios profanos et ecclesiasticos scriptores omittam.
147. Aequor ponti non est tautologia: nam proprie aequor non est pontus, sed aequalitas. Caeruleum vero a colore dicitur, unde caerula pro mari. Vide Wopkensium ad vers. 122 lib. I Sedulii, ubi observat ex [Col. 0699D] fertilitate saepe poetas jungere mare, pelagus, aequor, marmor, etc.
148. Posset ex codice Vat. conjici freta glauca reponit, nempe tertia dies Valerius Flaccus, lib. I, vers. 652, Haec ait, et pontum pater, et turbata reponit Littora, depellitque notos. Sic ponere freta apud Horatium lib. I, od. 3. Sed probum est liquescunt: sic mare dicitur campi liquentes.
149. Mare navigerum Lucretii est lib. I, vers. 3. Ambrosius, 3 Hexaem., cap. 5: Etsi pulchra sit species hujus elementi, vel cum surgentibus albescit cumulis ac verticibus undarum, et cautes nivea rorant aspergine; vel cum aequore crispanti clementioribus auris, et blando serenae tranquillitatis purpurascentem praefert colorem, etc.
150. Rivinus legit Ipse dies terram cernit de fluctibus actam, ut vers. 136, convexa tuetur. Retine meruit, ut ibi meretur. Actam melius est quam auctam: nam mox tellus demersa dicitur et eruta, Aquae enim [Col. 0700B] operiebant terram, quibus in locum suum congregatis, illa apparuit. Ambrosius ad diem 3: Telluris ingens Conditor, Mundi solum qui detegens, Pulsis aquae molestiis, Terram dedisti immobilem.
151. Rivinus refingit Eluitur terra infuso demersa profundo. Scriptura nostra vera est.
152. Tertullianus de Judic., Et solidam verbo potuit suspendere terram. Rivinus solidante globo exponit solidato globo, ut luna minuente, anno vertente, et similia dicuntur. Nihil prohibet quin intelligas globo solidante ipsam terram, aut legas, si mavis, Et solidata globo. Inane pro spatio inani elegantia est veterum a Christianis adoptata. Mar. Victor, lib. I Genes., vers. 86: Cum Deus, impulsis reliqui jam gurgitis undis, Aeriis magnum spatiis patefecit inane. Vide Barthium lib. XXXV Advers., cap. 16, qui etiam Dracontium [Col. 0700C] cum pluribus aliis laudat.
153. Amplector lectionem codicis Vat., quae venusta est: quasi terra axe suo teneatur. Vel lege Sustentata salo; stant pro radicibus undae. Hilarius Genes. vers. 42, Ac semet defixa, salo fundata, resedit. Pisides in Hexaemero, quod notat Weitzius, Fundamen undas tu rotundasti soli, Variabili at fulcro gravatum sustines. Alii mare terra altius dicunt, quod cum philosophis et astrologis rejiciendum docet Pererius ad Genes. cap. I, vers. 9.
154. Psalm. CXXXV, vers. 6, Qui firmavit terram super aquas.
155. Barthius, lib. XXI Advers., cap. 8, materiem exponit elementum terrae. Mar. Victor, lib. I Genes. vers. 88, Arida tunc primum mundi pars ima retectam Ostendit faciem. Isidorus, lib. XIV Orig., cap. I: Proprie autem terra ad distinctionem aquae arida nuncupatur; sicut Scriptura ait, Quod vocaverit Deus terram ARIDAM. Naturalis enim proprietas siccitas est terrae. Mare dicitur cor fluens, vel etiam intelligitur cor [Col. 0700D] fluenti, sive aquarum, ut viscera terrae, et sol ex physicorum sententia cor coeli apud Macrobium lib. I in Somn. Scip., cap. 20. Rivinus suspicatur Arida mater iis, scilicet liquoribus, quod vix sensum aliquem commodum habere potest.
156. Terra mater est communis, sed nondum mater erat cum rapta sive extracta est de corde fluenti. Plinius, lib. II, cap. 63: Sequitur terra, cui uni rerum naturae partium, eximia propter merita, cognomen indidimus maternae venerationis . . . . . Quae coacta generat? quae sponte fundit? quos odores, saporesque? quos succos? qua bona fide creditum reddit? quae nostri causa alit? Vide quae notat Balthasar Corderius ad cap. I Job. vers. 21, Nudus egressus sum de utero matris meae. In codice Vaticano legitur arenas, ut alibi etiam dixit Dracontius. Negarunt aliqui in plurali num. arenas inveniri; sed exstant exempla in Virgilio, Ovidio, Horatio, Valerio Flacco, Suetonio et aliis.
Flammeus ignis aquae. Servant sub lege tenorem157. Vat., In glebam pars membra ligat, pars saxa tumescunt. Vict., pars saxea tangit.
158. Ita Vat. in Sirm., Cautibus exstat montis, etc. [Col. 0701B] In Vict., Cautibus exstat montis apex, pars flumina jungit.
159. Vat., pars litorat curvat.
160. Vat., rupibus haeret.
161, 162. Vat. ita. Sirm., Vict., Pars riget inculta, residet pars valle profunda, Et colles tumidi cumulis juga celsa supinant. Vict. distinguit riget, inculta residet. Post vers. 162, Cingitur, in Vat. ponitur vers. [Col. 0702A] 149, Et mare navigerum.
163. Vat., aequalibus aptat.
164. Vat., undantes fontibus.
[Col. 0702B] 165. Sic Sirm. In Vict. et pro it. Vat., Herba virens prodest ferculus omnis in auras.
167. Vat., nec parturit. Editi, non parturit.
168. Vat., linque laurus.
169. Vict., tetra per. Vat., obliquos sit vitis.
170. Vat. ita. Sirm., Verberat et palmae calamos fluitante flagello. Sic Vict., sed non ante pro fluitante.
[Col. 0701B]157. Confer Ovidium lib. I Met., vers. 43 seq. Rivinus advertit male antea legi saxea tangit, vel tinget pro turget, et suspicatur saxea jungit, et vers. seq. pars flumina tangit.
158. Ex Vat. recte scribes Et cautestat montis apex. Rivinus malebat Cautibus exstat apex montis, quam Cautibus exstat montis apex. Prudentius quoque dixit apicem montis Cath. 7, vers. 136.
161. Rivinus restituebat Pars riget incultu, residet. [Col. 0701C] Ita in Erratis. Lectio codicis S. Victoris cum interpunctione Pars riget, inculta residet, ut vallis inculta dicatur, minus est probabilis quam Sirmondi scriptura. Sed utraque melior est lectio codicis Vaticani. Rigere in scopulos, ut Tibullus dixit lib. IV, carm. 1, vers. 156, Sed durata riget densam in glaciemque, nivemque, scilicet aqua.
162. Post hunc versum in Vat. legitur versus 148, Et mare navigerum. Neque omnino alienus est hic locus, dummodo legatur postea aptat, non aptant; ac sensus erit quod mare montibus illiditur, et spatiis aequalibus camporum aptatur.
163. Postea v. 218, Cursibus aptavit, scilicet stellas.
164. Undantis significat copiam et multitudinem, quod multis exemplis probat Weitzius in Indice. Dulcifluus ad barbara rejectum est a Forcellino; sed immerito, cum agnoscat a Dracontio usurpari, et verbum auroresco solius Adelhelmi auctoritate inter Latina collocaverit.
165. Ex lectione codicis Vatic. conjici posset et [Col. 0701D] flosculus. In prodest lego prodit; sed non displicet scriptura Sirmondi. Rursus vers. 169, it vitis, ut hic apud Sirmondum, it surculus.
166. Lib. II, vers. 221. Et nunquam caritura comis frondescit oliva. Plinius, lib. XVI, cap. 19, Arborum aliis decidunt folia, aliae sempiterna coma virent; et cap. 20, Harum generi non decidunt, oleae, lauro, palmae, myrto, cupresso, etc. Glycas lib. I Annal., die 3: Ex his quae semper florent, quaedam (arbores) abjiciunt folia, quaedam ea perpetuo retinent. Abjiciunt verbi gratia olea et pinus: nam tacite quasi ac latenter folia pro aliis alia sic consequuntur, ut nunquam comis suis denudari videantur.
167. Barthius explicabat profert: Hoc est, sine labore; non parturit ob eamdem rationem quia sine labore profert, et parturit laborem et nisum arguit. Rivinus castigandum censet virens, pro semine parturit arbor, ex Genes. I, vers. 11 et 12, [Col. 0702B] et quia idem Dracontius vers. 574 ait, Quod spicat messis, quod ramis parturit arbor. Verum ille versus jam loquitur de fructu arborum, postquam Adam ejectus est de paradiso, et Dracontius tenere videtur facilius fructus in paradiso prodiisse quam extra post peccatum Adami. Mar. Victor, lib. II de Adamo et Eva e paradiso ejectis, vers. 8: Mirabile quali Ore rudes stupeant tam barbara rura coloni, Quae non frugifera, distinctaque arbore vernant. Sic Fabricius. In [Col. 0702C] editione Parisiens. 1560, Miserabile, quali . . . . Quae non frugifero distincta stipite vernant, quod ex fide mss. est. Vel etiam Dracontius loquitur de primo die quo illico prodierunt fructus ex Gen. 11, 4 seq.: In die quo fecit Dominus coelum et terram, et omne virgultum agri antequam oriretur in terra, omnemque herbam regionis priusquam germinaret. Quod si retinere velis parturit, leviori mutatione possis profert, vel parturit arbor. Moyses ait: Lignum pomiferum faciens fructum juxta genus suum, cujus semen in semetipso sit super terram. S. Augustinus lib. V, cap. 4, de Genes. ad litt., ita id explicat: Causaliter ergo tunc dictum est produxisse terram herbam et lignum, id est producendi accepisse virtutem. Dracontius cum plerisque Patribus et interpretibus asserit reipsa herbas, et arbores, maturosque fructus, tertia die fuisse producta. Pomum de omni genere fructuum qui ex arboribus proveniunt dicitur. Praestaret hos versus transjicere, et prius legere Omnia poma, et deinde Et semper vestita, aut etiam rejicere hunc versum [Col. 0702D] post Linguae laurus honos.
168. Conjectura probabilis est legendum Linguae laurus honos surgit donanda poetis, quia clarior est sententia et similibus verbis in productione aliarum rerum enarranda utitur Dracontius. In scriptura libri veteris solvit donanda, intelligitur donanda esse in accusativo. Poetae lauro coronabantur. Horatius lib. IV, od. 2, de Pindaro: Laurea donandus Apollinari. Quod autem Cicero dixit et approbavit lib. I Offic., cap. 22, Cedant arma togae, concedat laurea linguae, intelligebat de laurea quam triumphantes gestabant: quo respexit Plinius lib. VII, cap. 30, de eodem Cicerone loquens: Salve primus in toga triumphum, linguaeque lauream merite; quod alii explicant principatum eloquentiae merite.
169. Rivinus pro tetra correxit laeta, sed agnovit melius esse torta.
170. Christianus Daumius pro non ante in veteribus [Col. 0703B] editionibus scripserat motante, Rivinus nutante, codices mss. habent fluitante. Sed nemo hactenus advertit errorem et palmae calamos; nam sine ulla dubitatione legendum est et palmes, ut exstat in Vat. lib. II, vers. 220, iterum Palmite gemmato, etc. Isidorus lib. XVII Orig., cap. 5: Summitates vitium, et fruticum flagella nuncupantur, eo quod flatu agitentur. Palmes vitis materia mollis, qui per novella brachia emissus fructum affert . . . . . Corymbi sunt annuli qui proxima quaeque ligant et comprehendunt, ne longius laxati palmites ventorum flatibus dissipentur. Melius etiam est ramos quam calamos: nam palmes ipse est ramus vitis, et intelligi potest de ramis arborum quibus vitis innectitur. Neque absurdum esset rescribere auras pro ramos aut calamos.
In glebas pars membra ligat, pars saxea turget,171. Vat., pampineos sub arundine tenebra campos.
172. Vat., munera lecise spondens. Ad marg., numera pro munera.
173. Codex Azagrensis, fructibus ex variis.
174. Vat., unum fudit odorem.
175. Vat., Si quod sunt herbae tot permiscentur honores.
[Col. 0704A] 176. Vat., India mundus erat geminans pigmenta per herbas.
177. Vat., producunt sub.
178. Editi, interea, Vat., in terra.
179. Vat., ambrosus geminato cespite. Vict., ambrosiis geminato cespite.
181. Vat., cunctis feliciter oris.
[Col. 0703B]171. Inter barbara reposuit Forcellinus subarundinare, et explicat arundine fulcire: allegatque Dracontium. In codice Vat. depravatus est hic locus, neque aliorum scriptura plane mihi probatur. Augurabar Vinea pampineás sub arundine porrigit umbras. [Col. 0703C] Virgilius eclog. 7, vers. 58, Liber pampineas invidit collibus umbras. Et II Georg., vers. 410, Bis vitibus ingruit umbra, ex pampinis scilicet. Ebria vinea elegans metaphora dicitur a Weitzio pro plena: sed poterit dici ebria ab effectu.
172. Vinum vocat laetitiae munera, ut Bacchus a Virgilio dicitur laetitiae dator. Juvencus, lib. I, vers. 133, Cernis laetitiae jam defecisse liquorem? Obvia sunt quae multa congerit Weitzius de laetitia ex vini haustu.
174. Fundere pro producere copiose et abundanter saepe occurrit. Odor hic sumitur pro specie, seu re ipsa ex qua bonus odor emanat. Horatius, lib. II, epist. 1, in fine: Deferar in vicum vendentem thus et odores. Tertullianus de Jud., Dulcores, potus varios, pingues et odores. Mitto alios. Hic jam tellus parens dicitur, quae vers. 156 nondum mater dicta est.
175. Mar. Victor., lib. I Gen., vers. 246, Unum ex diverso nectar permiscet odore.
[Col. 0703D] 176. Pigmenta quae sint, ex versibus qui Isidoro tribuuntur tanquam ejus bibliothecae inscripti, colligitur: nam in titulo Pigmentarii recenset auctor Cinnamomum, myrrham, folium, casiamque nitentem, Balsama, thus, calamum, Coryciumque crocum. Hi versus sub S. Isidori nomine editi jam pridem fuerunt a Muratorio, et maxima ex parte multo ante Muratorium a Joanne Tamayo de Salazar. in Martyr. Hisp., postea a Florezio auctiores in Hispania sacr. recusi sunt, et post Florezium in editione Matritensi operum S. Isidori anno 1778, tom. II, pag. 67, append. In prolegom. ad Prudentium num. 242, aliquantulum dubitavi an vere Isidorus auctor esset horum versuum. Nuper Eugenius de Levis, tom. I Anecdot., pag. 18, primos sex versus pro ineditis vulgavit tanquam a S. Damaso in epistolas Pauli conscriptos. Sed non pro solis epistolis [Col. 0704B] Pauli, sed pro aliqua bibliotheca exarati illi sunt, ut legenti liquido patet, et ab aetate Damasi longissime distant, ut duo alia carmina, quae eidem Damaso Levisius affingit. Leyserus in Hist. Poet. med. aev. ad saeculum V observat Dracontium paradisum in India quaesivisse, quod, inquit, iis opponi potest qui hanc sententiam nimis habent paradoxam. Verum hanc ipsam sententiam amplexus est Malvenda, qui de paradiso diligentissime scripsit; eique favent Hieronymus, Alcimus Avitus, Anastasius Nicaenus, et Moses Bar-Cepha. Auctor Quaestionum ad Antiochum, quae sub S. Athanasii nomine editae sunt, quaest. 47 hanc rationem addit: Quod hujus rei gratia omnia aromata suavissimi odoris circa orientaliora loca, seu Indiae fines proveniunt, utpote quae sint vicina paradiso.
177. Rivinus suspicatur sub sole novo mendum esse, ac legendum Eduxit fulgore novo; nondum enim sol erat conditus. Sed ego opinor Dracontium sub sole novo dixisse per prolepsin, ut orientem explicaret. Sic Avitus, lib. I de Initio mundi, vers. 196: Est [Col. 0704C] locus Eoo mundi servatus in axe Secretis, natura, tuis, ubi solis ab ortu Vicinos nascens aurora repercutit Indos. Si correctio aliqua sit adhibenda, praeferam sub vere novo. Vide vers. 197 et 230, Ostentat sub vere novo. Conjiciebam melius sub flore novo. Rudes racemi sunt fructus novi cujuslibet arboris, similes racemis uvarum; ac fortasse Dracontius racemos accipit pro granis et fructu cujuslibet herbae ex qua unguenta et pigmenta proveniunt. Nonnullae arbores aromaticae fructum seu semen botruosum habent, ut amomum, de quo Plinius lib. XII, cap. 13; Dioscorides lib. I, cap. 14; et Isidorus lib. XVII Orig., cap. 8, ubi scribitur botrosum semen. Etsi autem Harduinus in Plinio legat frutice myrtuoso, non botruoso, sententia tamen eadem ex Plinio colligitur, qui ait: Amomi uva in usu est, Indica vite labrusca.
178. Conjectura est Rivini, legendum in terra pro interea, quae nostro codice confirmatur.
179. Rivinus ait quosdam legisse gemmato vertice [Col. 0704D] pictus. Mar. Victor, lib. I, Genes., vers. 235: Hic fragiles solvunt calamos animata vigore Muneris ambrosii spirantia cinnama odores. Ita Fabricius; alii, Quaeque arida tegmine sicco, Jam fragiles solvunt calamos, animata vigore, Muneris ambrosii spirantia cinnama fundunt. Pingere terram floribus pro ornare, variare, distinguere invenies apud Lucretium, Virgilium et optimos quosque auctores. Vide Gifanium Ind. Lucr. Cespes dicitur gemmatus, quia flores ipsi sunt tanquam gemmae. Lucretius, lib. II, vers. 319, Invitant herbae gemmantes rore recenti; Manilius lib. V, vers. 256, Ille colit nitidis gemmantem floribus hortum.
180. Putat Rivinus respexisse Dracontium ad Gen. XXVII, 27, Ecce odor filii mei sicut odor agri pleni, cui benedixit Dominus.
181. Rivinus legit Hortus ab ore Dei, Conjiciat [Col. 0705B] aliquis in orbe datus, quia non consitus, vel Hortus in ora Eden, vel Hortus Eden, orbis cunctis. Lectio codicum comprobatur ex Isaiae LI, 3, Ponet desertum ejus quasi delicias, et solitudinem ejus quasi hortum Domini, id est paradisum.
143 Vinea pampineos subarundinat ebria campos,182. Vict., f. in annos est, cum.
184. Vat., Arboreus hinc inde chorus vestitur amoene, [Col. 0705B] Editi, Arboreis hinc inde comis vestitur amoenis.
185. Vict., f. intortis r. In Vat. desideratur hic versus Frondibus.
186. Vict., arbore poma.
187. Vict., non fructus anhelis. Sirm., non solis anhelis. Vat., non solis anheli.
188. Vat., flatibus illic.
190. Editi, domat, non. Vat., nec.
192. Azagr., Vict., sed placidi fructus. Sirm., sed [Col. 0706A] placiti fructus. Vat., sed placidi flatus.
193. Vict., addidit exsurgens.
[Col. 0706B] 194. Sirm. distinguit comas de flamine molli, Frondibus impulsis immobilis u. v.
196. Sirm. ita. In Vat., F. omnis honos, et mutat p. p. In Vict., F. hic onus omne, et nutant p. p.
198. Vat., n. l. frondes et.
202. Vat., pendet exoptatae v.
203. Vict., v. pictura f. Vat., Litora dependent solers pictura figuras.
[Col. 0705B]184. Rivinus pro amoenis conjiciebat amoene, quod noster codex exhibet. Vestiri comis de arboribus metaphora [Col. 0705C] usitata: sic vers. 166: Et semper vestita comis frondescit oliva: sic terra gramine vestiri dicitur, aves pennis.
186. Rivinus melius putat fructus quam poma, quia illud latius patet. Dracontius v. 167, 196 et 198, pomum de quolibet fructu arboris dicere videtur; ac sane vix certa, et clara distinctio poterit inveniti.
189. Claudianus de III Consul. Honorii v. 98, Et conjurati veniunt ad classica venti, et de Bello Getic. v. 49, Aut conjuratum querimur splendere serenum.
190. Fabricius mendose edidit grandinis ictu, quod expressit etiam Weitzius. In prima editione jam legebatur ictus, quod restituit Sirmondus. Districta proprie est valde stricta: sed aliud latet; dicitur enim glacies districta, ut ensis districtus, vel potius destrictus, quia scilicet glacies etiam secat. Virgilius, eclog. 10, v. 49. Ah! iibi ne teneras glacies secet aspera plantas.
191. Grandinem verberare pervulgata metaphora est. Vide notam Broukusii ad Tibull. l. I, el. 2, v. 7, Te verberet imber. Weitzius elegantissimam translationem [Col. 0705D] vocat canescunt prata pruinis. Avitus l. I, v. 223, Vel densante gelu canescunt arva pruinis. Contra canities ab Horatio et Prudentio ita exprimitur, ut nix capitis dicatur. Rivinus animadvertit male al os legere calescunt, vel calvescunt pro canescunt. Quinam hi sint, non novi: nam in Weitzio calescunt mendum est, cum in Indice canescunt clare legat.
192. Vera est scriptura placidi flatus. Nam de fructibus dictum jam supra est, et hoc loco de aura suavi et placidis flatibus sermo instituitur contra procellas, glaciem, grandinem, gelu. Etsi autem vers. 188 dixerit, hortum non quati flatibus ullis, tamen hoc intelligendum est de vehementibus flatibus, ut innuit verbum quatitur, et ex vers. seq. Nec conjuratis colligitur.
194. De saepe superfluum est, ut multi jam monuerunt. In Pervigilio Veneris De favoni spiritu. Non placet interpunctio Sirmondi, neque antiquiorum editionum. [Col. 0706B] Nam de flamine molli Frondibus impulsis est veluti ratio, cur immobilis umbra vagetur, ut nunc ad vers. seq. explicabo.
195. Umbra est immobilis, quia in nemore semper est umbra: vagatur vero, quia frondes arborum moventur. Fortasse scripsit Dracontius impulsis, et mobilis umbra vagatur.
[Col. 0706C] 196. Scriptura codicis S. Victoris Fluctuat hic onus omne, et facit, ut suspicer, primigeniam esse lectionem codicis Vat. Fluctuat omnis honos, et. Siquidem fructus honor est arboris.
197. Boetius carm. 2 lib. I, Quis veris placidas temperet horas Ut terras roseis floribus ornet. Fortasse innuit Dracontius, mundum vere primo conditum fuisse, quod clarius v. 230 asserit. Alii autumno mundum creatum docent, et multis rationibus confirmant.
198. Non displicet frondes in Vat. Sed flores scilicet arborum melius videtur. Rivinus corrigit Ne laedant, hoc est aurae, quod in Indice videtur agnovisse Weitzius. Scriptura codicum sustineri potest, nempe Ver temperat, ne laedat, quod perinde est, ac Ut illaesos servet flores. Poma seu fructus coqui dicuntur, dum maturescunt. Vide Plin. l. XV, c. 24, Senec. Trag., Varionem, Virgilium, Martialem.
199. Weitzius cicutas exponit cellas apium, seu cannas, ac quasi fistulas, quibus mel continetur. Haud equidem repugno. Sed videndum an ex Isidoro [Col. 0706D] l. XVII Orig., cap. 7, num. 61, alia interpretatio erui possit: Cicuta, ait, est, quod est inter cannarum nodos, dicta, quod lateat. In Indicis stagnis nasci arundines, calamique dicuntur, ex quorum radicibus expressum suavissimum succum bibunt, unde et Varro ait: Indica non magnum in arbore crescit arundo, Illius et lentis premitur radicibus humor, Dulcia cui nequeant succo concedere mella. Primus horum trium versuum corruptus est in editionibus Isidori, quas vidi. Lege Indica non magna nimis arbore crescit arundo. In secundo etiam melius leges Illius e lentis.
202. Loquitur, ut puto, de ligno vitae in medio paradisi ex Gen. II, 9, quanquam et de aliis foliis, ex quibus medicina paratur, explicari valet.
203. Rivinus in veteribus editionibus conjungebat et legebat ita hos versus: Caetera depingit variis natura figuris, Aurorae cum quarta dies emerserat undis, ut in vers. 202 absolvatur tertia dies, et a vers. 203 incipiat [Col. 0707B] quarta. Depingere pro ornare, variare, ut supra v. 179 dictum.
145 Fructus inest anni, cum tempora nesciat anni.204. Vict., Aurorae i. q. d. permanserat u. In Vat. deest hic versus, sed locus vacuus relictus est.
205. Vat., Et r. die c. ora r.
207. Vict., salutari perfundi.
[Col. 0707B] 208. Vat., c. salutifera.
211. Vict., trepidam. Sirm., trepidam. Vat., trepidum. Vict., minante q.
212. Vict., c. somniferis. Vat., c. somnigerunt collustrans c.
[Col. 0708A] 213. Ita Vat. In aliis, Quae numero est majore brevis, et plena minore.
215. Sirm., officia stellis. Vict., Vat., officia et stellis.
[Col. 0708B] 218. Vat., curribus aptavit. Vict. distinguit addit Agminis innumeri, nec.
220. Sic. Vat. in Sirm., destituunt quocunque die, sed. Vict., destituunt, quocunque dies et l.
[Col. 0707B]204. Ex vers. sequent. colligitur, diversam fuisse lectionem in codicibus antiquis ab ea quae nunc exstat: nam codex Vat. V. seq. habet compresserat ora, quod verius videtur, quam compresserat astra. Ex Vict. conjicere licet, legendum Aurorae jam quarta dies processerat undis, Et rutilante die (vel polo compresserat ora rubore. Etenim de astris postea occurrit mentio. Dicitur autem Aurorae quarta dies, ut prima dies lucis. Poterit etiam legi Aurorae jam quarta dies praemiserat ortum, Et rutilante polo compresserat ora rubore. Sed [Col. 0707C] dum clarius lumen non affulget, Sirmondi scripturam retineamus.
205. Ambrosius hymn. ad diem 4, Qui lucidum centrum poli Candore pingis igneo.
206. Globus solis et lunae passim a poetis et non semel a Dracontio dicitur Mar., Victor lib. I, Gen. v. 97, In flammas, ignisque globum se cogere jussa est, Solis prima dies. De igne salutari solis quo cuncta foventur-vide v. 24 seq., et Eleg. v. 81 seqq.
207. Rivinus existimat hunc versum esse Eugenii Toletani, aut alius cujusvis, et, ut sit sensus, pro perfundi legit perfundit cum Sirmondo et Weitzio in Indice. At Weitzius in textu etiam ediderat perfundit. Fabricius quidem habet perfundi cum prima editione. Esse autem Eugenio antiquiorem hunc versum ex codicibus Vict. et Vatic. satis colligitur. Neque hujusmodi repetitiones, quod saepe dicendum est, a Dracontii stylo sunt alienae, scilicet ignis salutis, flamma salutaris, vapor salutifer. Perfundere lumine [Col. 0707D] mundum pulchra metaphora, de qua Gifanius Ind. Lucr. verbo fundo. Vict. non male, salutari.
208. Salutifer dicunt Ovidius, Statius, Martialis, salutiger Ausonius, Prudentius. Translatio quoque venusta est rident elementa, de qua idem Gifanius verbo ridere. Rivinus suspicatur elementa tepore, sed approbat vapore pro calore. Saepe Dracontius, saepe alii vaporem pro calore usurpant.
209. Rivinus conjicit Cujus ab igne suam: sed vix locum habet hic suam. Aut quaerendum est aliud, aut retinendum suo per pleonasmum non inusitatum. Forte pio pro suo, ut v. 224, Qui fovet igne pio coelum, mare, sidera, terras.
210. Rivinus mallet Nigra tenebrosae corrumpere tempora noctis.
211. Rivinus rejicit in Weitzio minitante quiete, et in Sirmondo comitante quiete. Legit autem et distinguit Et tepidam proferre diem: invitante quiete Candida, etc. Fabricius edidit (et cum Fabricio Weitsius) [Col. 0708B] Et tepidam proferre diem minitante quiete. Sirm. et Vat. consentiunt, ac solum in trepidum, et trepidam variant. Sed quid est dies trepidus? dubius, opinor, et incertus, quia nec verus dies, cum luna ipsa solum sit solis imago. Trepidum hac significatione gaudere notum est, ut in rebus trepidis, et aliis similibus locutionibus quae notae sunt.
212. Veteres fere dicebant somnifer non somniger, ut Ovidius, Plinius, Lucanus. Etsi autem exemplum in antiquioribus non occurrat, tamen improbandum non est somniger in Dracontio, nisi malis sequi codicem Vict. Ex mendo codicis Vat. somnigeris colligitur.
[Col. 0708C] 213. Weitzius plures qui de luna agunt scriptores laudat, ut solet; sed non explicat quid hoc loco velit Dracontius, ut observat Rivinus, qui ait, numero majore et minore forte intelligi numerum majorem et minorem dierum. Nos cum Vat. legimus crescente pro majore. Plin. lib. XXXVII, cap. 9, sect. 63, Selenitis . . . imaginem lunae continens, redditque eam in dies singulos, crescentis, minuentisque numeris. Certe luna primo die est parva et incipiens, die decimo quinto est plena: sed iterum decrescit eodem ordine usque ad extremum diem. Sed id non satis, aut non bene explicatur Dracontii versu: nam luna est major die 15 quam die primo. Dicitur ergo luna brevis numero crescente, considerata diebus extremis, et comparata ad diem decimum quintum, aut circiter.
214. Prudentius Cath. hymn. 5, v. 145, Credas; stelligeram desuper aream Ornatam geminis stare trionibus.
215. Virgilius I Georg. 137, Navita tum stellis numeros, [Col. 0708D] et nomina fecit. Rivinus pro jussit corrigit cessit. Melius est jussit. Statius lib. VII Thebaid., vers. 32, Jus erit, aspiciam terras, pacemque jubebo Omnibus. Tacitus IV Annal., cap. 72, Tributum iis Drusus jusserat.
217. Praefert Rivinus jubare induit. Sed usitatius est induere cum accusativo, et ut in loca contulit intelligitur stellis, ita in jubar induit.
218. Lib. III, vers. 5, Nomina dans astris, et stella cursibus aptans. Rivinus conjicit auxit pro addit.
219. Lib. III, vers. 4. Sideris innumeri numerus quem non latet omnis. Fabricius interpunctionem editionis primae Vict., secutus est, quam ante Sirmondum Seberus et Weitzius emendarunt.
220. Fabricius edidit Destituunt, quacunque dies et luce premuntur. Weitzius Destituunt quacunque die, sed luce premuntur. Teneo lectionem Vat., ut quaecunque referatur ad sidera, nempe quaevis sidera. Vide vers. 667.
Auroram jam quarta dies praemiserat undis,221. Vat., vertice fusi. Alii, v. phoebi.
222. Vat., nec murum si.
223. Vat., s. quae mundum.
[Col. 0709B] 225. Vat., concepta v. Alii, conceptum v.
227. Vict., quaecunque ministrant, Omnia: jussus agit totum, sub lege laborant. Vat., Sirm., ministrat Omnia j. a.
229. Vat., cum lunae et sidera cuncto Ostentans s.
[Col. 0710A] 232. Editi, addit quinta. Vat., vidit q. Vict., interpungit cuncta, profundi In corpus.
233. Vat., solidantur que n.
[Col. 0710B] 234. Vat., masculus humor.
235. Vict., o. geminantur a.
236. Vat., f. tot forsitan aequore. Vict., f. quot forsan in aequore pisces Incedunt fluido.
237. Vat., notato; ad marg., natatu.
[Col. 0709B]221. Magis placet fusi quam phoebi. Vertex radiatus pro sole hic accipitur. Ennius apud Ciceronem III de Orat., cap. 40, Oculis postremum lumen radiatum rape. Solis verticem, sive caput radiis ornatum veteres fingebant, ut notum est. Clarius legam fusa, scilicet luce fusa vertice radiato luminis immensi. Lib. III, vers. 1, Luminis aeterni, lunae lux, lucis origo.
223. Videtur rationem assignare cur lateant sidera sub sole. Sed quaenam est haec ratio? Aut si ratio nulla hic exhibetur praeter immensum lumen solis, quid sibi vult, Quo mundum monstrat mensura minorem? [Col. 0709C] In Vat. est quae pro quo: sed eadem remanet difficultas. Legam igitur Sidera; quem mundo monstrat. Prudentius lib. I Symm., vers. 314, de sole: Et quod nemo negat mundo, coeloque minorem. Area major enim, quam qui percurrit in illa. Si ita legere velis, supra rescribes Non mirum, aut in nec intelliges non, ut apud Sedulium in praefat. ad Carm. paschale, Quorum multiplices nec numerantur opes: de qua significatione adverbii nec pro non vide ibi Wopkensium. Quod si retineatur lectio vulgata, in mundum intellige terram solam, non universitatem hanc rerum; nam mundum pro terra, et mortalibus dixerunt etiam ethnici scriptores, et Dracontius vers. 705 hujus libri. Si haec videtur reddi ratio, non mirum esse si sub sole sidera lateant, cum sol major sit terra. Alia explicatio ex astronomia petita haec est, eo magis latere sub sole corusco sidera quo sol nostro conspectui minor apparet: scilicet diameter solis quo magis ad zenith accedit, eo magis decrescere nobis [Col. 0709D] videtur.
224. Confer versum 24 et seq. Incertum est an Dracontius teneat stellas etiam quae fixae dicuntur a sole lumen accipere, quod indicat hic versus an solum planetas intelligat. Res isthaec olim valde obscura erat, neque nunc quidem satis liquet, ac vix affirmare possumus, nullam ostendi rationem qua stellas fixas suam a sole lucem mutuari asseramus.
225. Fortasse melior est lectio Vat., Concepta virtute Dei, quem, vel legendum Conceptus virtute Dei, quem. Sirmondus non solum ipsum solem conceptum intelligit, sed eumdem agnoscit esse quem sphaera sustinet, non Deum. Sed quo pacto sol vocari potest dominus per cuncta tonans? Conjici licet Conceptum virtute Dei quem sphaera polorum Sustinet, et sentit dominum per signa volantem. Sed praestat retinere scripturam Vat.
227. Cujus, scilicet Dei. Hinc rectius ministrant quam ministrat cum Vat. et Sirm. Nec placet distinctio [Col. 0710B] Sirmondi ministrat. Omnia jussus agit, totum sub lege laborat. Miles et ipse Dei: quanquam post laborat virgula non obest. Sententia Dracontii est ab imperio Dei venire omnia quaecunque ministrant sive inserviunt. Propertius lib. II, el. 18, Aspice, uti coelo modo sol, modo luna ministret.
228. Mallem agit cursum, quae phrasis est Plinii lib. V, cap. 24. Prudentius I contra Symm., vers. 334 de sole: Praescriptis lege sub una Deditus officiis.
229. Lib. II, vers. 25, Militia famulante sua servire fidelis: vide notam.
230. Dracontius innuit sententiam quorumdam veterum, [Col. 0710C] qui stellas lumine a sole accepto fulgere asserebant, de qua Isidorus cap. 24 de Natur. rer. Vide etiam vers. 224. Poteris etiam explicare: cum Deus lunam et sidera cuncta ostentat: nam vers. 216 et 217 ignes, et jubar proprium stellis conceduntur.
231. Tiro adjective etiam dicitur, ut tiro exercitus, tiro miles. Tironi opponitur veteranus, quod militibus convenit, sed aliis quoque rebus veteribus tribuitur.
232. Interpunctio Vict. inepta est. Vidit an addit legas, perinde est. Vide vers. 136.
233. Forte nervisque ligantur. Lib. III, vers. 614, Jam nervis membra ligantur.
235. Scribendum potius gemmantur quam geminantur, quamvis hoc non sit prorsus contemnendum, cum oculi sint gemini. Versu 315 utrumque expressum est, Orbe micant gemino gemmantia lumina visus. Vide lib. III, vers. 618. Gemmant oculi, quia in modum gemmae splendent: iidem gemmantur, cum fiunt instar gemmae: et quamvis active plerumque [Col. 0710D] hoc verbum usurpetur, ex participio gemmatus patet posse etiam dici gemmari. Rivinus pro gelato conjicit palatum: cui minime subscribam. Nam oculi gemmantur aquis, dum humor gelatur, sive astringitur instar gelu. Mar. Victor. lib. III Genes., Herba virens, flavas cum duravisset aristas, Solis ob ardores in frugem lacte gelato. Quod in aliis editionibus vers. 66 aliter profertur; Herba sibi, et calamis in frugem lacte gelato.
236. Editiones veteres distinguunt pisces Incedunt, etc. Sirmondus pisces. Luserunt, etc., quod fortasse ab eo factum, ut luserunt referatur ad animalia vers. 232, et factura vers. 239, sint eadem animalia. Posset versus 239 statim post versum 232 poni, et sic haec difficultas evanesceret. Verum etiam si nullum sit comma vel punctum post pisces, ut ipsi sint, qui luserunt, tamen factura referri debet ad animalia, vel ad pisces, qui sunt animalia profundi.
237. Concinnius est Luserunt quam Incedunt. Lib. [Col. 0711B] II, v. 158, Ludant super aequora pisces. Terentius Adelph. III, 3, 23, Congrum istum maximum in aqua sinito ludere. Pro mari caerula dicunt Virgilius, Statius et alii.
Luminis immensi radiato vertice fusi.238. Vict., f. perlabant n.
239. Vict., per cuncta.
[Col. 0711B] 242. Hic versus sic exstat in Vat. et Vict. In Sirm. deest omnino.
245, 246. Vat., Est croceos (supra croceus) hic pluma color, has aureus ornat Lalbanus: ast aliis plumae solidantur ocellis.
247. Vat., pectora fulgor.
[Col. 0712A] 249. Abest hic versus ab editis, exstat in Vat.
250. Vat., E studiis his pluma color, h. d. o.
[Col. 0712B] 251. Vat., pluma per. Alii, multa per.
252. Sirm., et levibus t. Sirm., Vict., plumis. Vat., pennis.
253. Vat., sexta dies f.
254. Vat., et spicans a.
[Col. 0711B]238. Vers. 578, Murmure quod venti flantes vaga marmora crispant. Valer. Flaccus, l. I, v. 311, Alma novo crispans pelagus Tithonia phoebo. Hic crispante ponitur absolute, ut luna minuente, et potest subintelligi se. Persius sat. 3, v. 87, Ingeminat tremulos naso crispante cachinnos. Plinius Senior non semel. Rivinus mallet proflabant naribus, quod mihi etiam magis arridet.
[Col. 0711C] 239. Terrigenae sunt homines e limo terrae facti. Lucretius primos homines terrigenas vocat l. V, v. 1425, Frigus enim nudos sine pellibus excruciabat Terrigenas. Ita alii pariter usurpant. Vide not. ad v. 115 et 236.
240. Mar. Victor l. I, v. 126, Hinc volucres quoque molle genus traxere vigorem: qui descriptionem volucrum concludit, Ergo materies avibusque et piscibus una est; sed hic versus a Fabricio allatus abest ab aliis editionibus. Praetereo Basilium, Ambrosium et alios.
242. Cum hic versus exstet in Vict. et Vat., desit vero in Sirm. et, ut videtur, in Azagr., colligere licet eum ab Eugenio Toletano omissum fuisse.
243. Nota Graecismum collaudant meruisse creari pro quod meruerint creari. Ambrosius lib. V Hexaem., cap. 12 et seqq. avium creationem et genera late prosequitur. Rivinus alaudas a laude Domini ex quorumdam opinione dici refert. Melius alii vocabulum Gallicum esse aiunt.
245. Color croceus et aureus non multum inter se [Col. 0711D] differunt, sed differunt tamen nonnihil.
246. Rivinus pro solidantur conjicit stellantur, et advertit Barthium legere hyalis pro aliis. Utramque conjecturam respuo. Vers. 233 etiam est solidantur, et cum praecedat his et has, non male est nunc aliis, quamvis libentius legerem alis. Explicandum solum superest, quid sint ocelli, quos nonnulli de diversis pennarum coloribus interpretantur. Sed, ut ego puto, ocelli hoc loco sunt radices pennarum, sive calami, quibus infixae sunt pennae. Sic in arboribus Oculi nodi sunt, ex quibus frondes exeunt, ut exponit Isidorus lib. XVII Orig., cap. 6, nu n. 15. Sic in radicibus arundinum est oculus, qui bulbus etiam dicitur, et a Plinio ocellus lib. XXI, cap. 4. Scriptura codicis Vaticani ansam conjecturis praebet, an legendum sit has aureus ornat Galbanus, ast aliis pennae solidantur ocellis: nam galbanum et galbanus erat vestis delicatior coloris viridis, et glauci, aut flavi, et lutei, et nonnunquam aurei, ut apud Vopiscum in Aureliano cap. 34 tunica galbana imperatoris. Vide [Col. 0712B] Salmasium ad hunc locum, et ad Lampridium in Alexandro Severo cap. 41, qui tamen contendit, galbinum legendum: notat etiam galbeam, galbinam et galbulam genus esse avis viridis. Si legas has aureus ornat Galbanus, opportunior erit conjectura Rivini, ast aliis pennae stellantur ocellis, vel variantur ocellis.
248. Decorat media producta rarum est. Silius lib. XII, vers. 743, Tarpeii clamant Jovis, ac delubra decorant, ubi multi legunt coronant, fortasse quia decorant media brevi solet efferri. Exstat etiam inscriptio incertae aetatis tom. I Inscript. Muratorii [Col. 0712C] pag. 54, num. 4, ubi producitur: Exuviisque ejus te ipsam, templumque decoro. Auctoritas Dracontii certa est, eaque lectio Silii confirmatur non minus quam inscriptione Muratoriana. Et favet ratio: nam a decus decoris est decoro decoras penultima correpta, a decor decoris eadem producta. Martialis lib. XIV epigr. ult. gallos gallinaceos vocat cristatas lucis axes; Ovidius l. I Fast. vers. 455, cristatum alitem, Plinius lib. XI, c. 37, cristas in capite avium apices.
250. Tertullianus lib. I de Pallio sic de pavone ait cap. 3: Quanquam et pavo pluma vestis . . . . multicolor, et discolor, et versicolor, etc. Adisis notas Cerdae in hunc loc. Aves diversorum colorum dicuntur discolores a Plinio et aliis. Alia significatione discolor est diversi coloris, seu colore differens, ut apud Ovidium V Trist., el. 16, vers. 8, Sumatur fatis discolor alba meis.
252. Iterum vers. 264 repetit, ut solet, rudibus pennis pro novis, recentibus. Subtexere pro operire, [Col. 0712D] et subtexere aera de avibus Statius, aliique dicunt.
253. Die tertia arbores et herbae cum ramis, foliis et floribus productae fuerant. Sed cum hic mentio fiat volucrum, repetitur ea narratio, perinde quasi die qua volucres creatae sunt, majori copia folia et flores prodierint, quibus scilicet aves uterentur.
254. Evomit, ut undare et similia abundantiam significant. Scriptura codicis Vat. probabilis est, aut ex ea legendum et spicas acuit seges omnis aristis. Confer vers. 25 l. III, Sic calamos nutrita seges stans armat aristis. De verbo spicare alibi.
255. Frequens usus apud Dracontium hujusmodi metaphorarum, Vestita comis, pennis, etc. Lib. III, vers. 24, Sic plumis vestitur avis, sic frondibus herbae. Vide vers. 166, lib. I, Et semper vestita comis. Virgilius lib. XII, vers. 475, Pabula parva legens, nidisque loquacibus escas; quod Dracontius imitatur.
256. Ut nidi loquaces, sic silva garrula decantare dicitur. Decanto significat recitare et repetere ab alio dictata. Sed hic sumi etiam potest pro cano simpliciter, [Col. 0713B] et quamvis levi mutatione scribi posset et varia decantat garrula voce, tamen elegantius est et varias decantat garrula voces, ut vivo vitam infelicem, et similia.
Et crispante freto perflabant naribus undas,257. Vat., Cum natabunda volat nec mox q'plausibus ales. Vict., Cum vacuanda v. c. p. a.
[Col. 0713B] 259. Vat., tenacibus erret.
260. Vat., P. venerare n. v. unget i. u.
261. Vat., molli curescunt o.
262. Sic Vat. in Sirm., Pennantur tunc membra globis, animantur, anhelant. Vict., Pennantur tum membra, globis animataque anhelant.
264. Vat., aera plumis.
[Col. 0714A] 266. Vict., faecibus eductis.
268. Vat., parvula mundus erat, sed.
[Col. 0714B] 269. Vat., Affuit intactus.
270. Hic et duo seqq. versus desunt in Vat.
272. Vict., n. parit, gignitque a.
274. Vat. ita, sed scribit buccula. Sirm., E. p. p. vagos s. s. b. tauros. Azagr. ita, sed vaccula pro bucula. Vict., E. p. p. vagus s. s. vincula taurus.
[Col. 0713B]257. Rivinus cum veteribus editionibus tuetur Cum vacuanda volat, et affirmat Sirmondum pro vacuanda posuisse vitium manifestum vagabunda, cum in vagabunda, quod est a vagari, secunda sit longa. Explicat autem vacuanda volat, per vacuum [Col. 0713C] volat. Obscurum id est, et Dracontius potius dixisset, Cum per inane volat. Neque vero facile proferentur exempla, quibus constet, secundam in vagabunda necessario esse corripiendam. Lectio Vat., natabunda, non est spernenda: etsi enim verbum novum sit natabunda, tamen ex analogia defendi potest, et eleganter de avibus diceretur, quae habent hoc etiam ab aquis, ex quibus sunt ortae, ut instar natantium piscium aera secent pennis. Quod si scripturam sollicitare velis, non inepte rescribes Cum vagat, atque volat a verbo vago, vagas, quo multi usi sunt. De plausu avium, dum volant, supervacaneum est dicere. Supra vers. 241, Aera concutiens pennis crepitante volatu.
258. Insidens media producta ab insido, quod magno est in usu praecipue apud poetas pro insideo. Ac forte legendum erit Floribus insidit, vento cum fronde movetur.
259. Ad ramos infixa, ut l. II, vers. 261, ad colla pependit.
260. Rivinus pessimum esse dicit nemus pro genus. [Col. 0713D] Sed cum omnes codices habeant nemus, non facile id mutaverim in genus, primum quia proprie de nemore videtur esse sermo, quod vernat in usus pignoris avium, tum quia etiamsi velis intelligere aves in nemus pennigerum, poteris sane per metonymiam, qua continens poniur pro contento. Simili fere modo vers. 256 silva varias decantat garrula voces.
261. Notandum est molli durescunt, qualia oxymora passim occurrunt apud Dracontium. Foventur autem ova, ut pulli formentur. Ovidius Fast. I, vers. 443, Quae facitis nidos, quae plumis ova fovetis. De hoc tepore sermo est, qui mollis dicitur, quia in molli ovo fit et molle ovum efficit.
262. Non dubium quin scriptura Vat. vera sit, reliquae falsae. Ipsa ova quae durescunt pennatur membrata globis, animantur, anhelant, rumpuntur, confracta sonant. Columella l. VIII, c. 5, Luna crescat diebus, quibus animantur ova, et in speciem volucrum conformantur. De verbo membrare iterum fiet mentio [Col. 0714B] ad vers. 336, Membratur in artus. Novum est verbum penno, pennas, sed pennatus in usu est. Pennesco Cassiodorii est l. I, ep. 38, Donec paulatim a molli pluma recedentes adulta aetate pennescant. Pennantur est quod Columella ait, in speciem volucrum conformantur, seu pennis vestiuntur.
263. Confracta sonant pro confringuntur cum sonitu.
264. Librari in aere, et in aera passim dicuntur aves a poetis aliisque scriptoribus.
[Col. 0714C] 265. Elementa coacta sunt elementa connexa, et compulsa, ut duas significationes habeat verbum coacta.
266. Vel pro et, ut Virgilius Pietate, vel armis; Livium, aliosque veteres omitto, nam scriptores sequioris aevi hac loquendi ratione nimium abutuntur. Concordant vero unda et ignis in educendis fetibus volucrum, tum quia volucres ex aquis ortum ducunt, et earum fetus tepentibus ovis producuntur, tum quia ex aqua et igni maxime omnia constant, ut dictum est vers. 24 et 25, et ex humore ovi et calore volucres animantur. Weitzius cum prima editione legit faecibus eductis, et in Indice exponit faeces elementorum educere: merito eum rejicit Rivinus.
269. Non errabit qui legat intactis, cum varient codices. Plinius l. XVIII, c. 25, Sene cunt prata. Sic Ovidius et alii senium agri et herbarum dicunt.
270. Jumenta, species pro genere.
273. Arma ferarum sunt cornua, ungues, dentes. Mar. Victor l. I Gen., vers. 353, Armavitque manu, [Col. 0714D] cornu, pede, dente, veneno, Atque aliis. Legam alis, quamvis diversae editiones referant aliis.
274. Paulo post vers. 285, Inter prata vagum. Eleg. vers. 37, Erravit per prata vagus. Weitzius sequitur primam editionem vagus sequitur sua vincula taurus, et interpretatur de vinculis amatoriis. Rivinus ait quod legit Sirmondus vagos sequitur sua bucula tauros, inversum videri, non enim bucula tauros, sed taurus buculas sequitur. Non tamen illi displicet Sirmondi scriptura, quia vers. praecedenti Dracontius juvencos dixit. Aliquanto venustior videtur lectio Vat. Potest autem intelligi, quod bucula taurum tanquam ducem et patrem gregis sequatur, vel etiam amoris causa. Est enim vitula symbolum impudicitiae: adeoque cum Oseas propheta cap. II Israel meretrici comparasset, vers. 5 Quia dixit: Vadam post amatores meos, qui dant panes mihi, etc., iterum cap. X, Ephraim vitulae confert vers. 11, Ephraim vitula docta diligere trituram, ut exponit Roa Sing. lib. III, cap. 13, [Col. 0715B] qui plura in eamdem rem profert. Verbum, quod adhibet Dracontius, huic explicationi favet; nam feminae quae amoris causa viros sectabantur secutuleias antiqui dicebant a verbo sequi, quod eadem in re frequenter adhibebant, ut Virgilius, Propertius, Valerius Flaccus, Sabinus, alii. Ovidius Heroid. ep. 16 Parid., vers. 323, Si pudet, et metuis, ne me videare secula, etc. Dracontius prae oculis fortasse habuit Horatium, qui l. II, od. 5, cum Lalagen juvencae comparasset, addidit: Jam te sequetur . . . . .jam proterva Fronte petet Lalage maritum. Adde Catonem in Diris: Vaccula, etc.
Cum vagabunda volat commotis plausibus ales,276. Vat., E. v. prerumpit e. p. u. belli.
278. Vict., fraudem passura laborum.
280. Vict., mortem limato dente. Vat., minatus; alii, minatur.
281. Vat., p. turbus.
282. Sic Vat., sed scribit marsyla. Sirm. Vict., [Col. 0715B] Ac maxilla ferox duros desaevit in armos. Ita Azagr., sed destituit pro desaevit.
[Col. 0716A] 283. Ita Vat.; in aliis, Audacter certans s. b. m.
284. Vat., Promitur o. g. p. g. esse f.
285. Abest hic versus a. Vat.
286. Vat., Instat mortis habet intendit bestia moles. Vict. interpungit Instar montis habens, incedit bestia, mole Promitur, anguis.
[Col. 0716B] 287. Vat., h. quatitur s.
288. Vict. rapit squamas.
[Col. 0715B]275. Ovidius III Trist., el. 11, vers. 11, Utque fugax avidis cervus deprensus ab ursis. Weitzius palmata cornua explicat in indice insignia, et erecta, quibus [Col. 0715C] cervi ornantur, ut victores palma. Vera interpretatio petitur ex Plinio l. XI, cap. 37, sect. 45, Nec alibi major naturae lascivia. Lusit animalium armis. Sparsit haec in ramos, ut cervorum . . . . Aliorum (cornua) finxit in palmas, digitosque emisit ex iis: unde platycerotas vocant. Capitolinus in Gordiano cap. 3 ad fin. palmatos cervos memorat. Dracontius rursus vers. 640 cornua palmata dixit. Cornua cervi palmata in effigie exhibet Aldrovandus lib. I de Quadrup. bisulc., cap. 28.
276. Ut vers. 273, erumpunt de juvencis, sic nunc prorumpunt de equis: et utrobique significatur, creari animalia, quae vi et impetu feruntur et irruunt. Equus propter usum belli Marti dicatus erat, bellator a Virgilio, Valerio Flacco, aliis dicitur.
277. Impia pro immitis, ut pius pro miti. Et dicitur impia terra, quia leones, quod producit, sunt impii.
278. Simplex et simplicitas pro innocuus et innocentia saepe a Dracontio usurpantur. Weitzius cum [Col. 0715D] prima editione vel potius cum Fabricio, fraudem passura laborum, in indice vero passura luporum recte edidit. Rivinus neque errorem correxit, neque veram scripturam luporum in Sirmondo advertit. Ut oves placidum, et simplex genus est, ita lupi ovili insidiari passim dicuntur.
279. Ovidius, Sic damae fugiunt, pugnant virtute leones. Virgilius, ecl. 8, vers. 28, Cum canibus timidi venient ad pocula damae; et Georg. III, v. 539, Timidi damae, cervique fugaces. Sic imbelles et pavidae dici solent damae, nam et a Graeca voce, quae timorem significat, nomen habent. Adverte etiam epitheton raucos de molossis, qui latratores a Martiali dicuntur libr. XII, ep. 1, et verbum discurrens, huc illuc currens, quod trepidantibus egregie congruit. Constructio ipsa figurata est pro discurrit timens.
280. Rivinus cum editionibus antiquis praefert mortem limato dente. Sirm., Vat., mortes lunato d. Recte limato dicitur, quia apri acuunt dentes, ut Virgilius, [Col. 0716B] Horatius, Seneca et alii loquuntur. Verum bene etiam est lunato, instar lunae, cujus figuram dentes apri referunt. Auctor carminis de laudibus Herculis inter Claudiani opera: Indomitus regnabat aper, soloque tremendus Corpore lunatis fundebat dentibus ornos. Statius etiam de apro libr. XI, v. 532, Igne tremunt oculi, lunataque dentibus uncis Ora sonant. Paulo post Dracontius v. 283, spumantia bella de apro, de quo spumare apte dicitur, ut a Claudiano l. II de rapt. Pros. 242, Securus ubique Spumet aper, saevique fremant impune leones.
281. Oblique ruere etiam convenit apro. Ovidius Metam. lib. VIII, lab. 4, v. 344, Et obliquo latrantes dissipat ictu.
282. Scriptura codicis Vat. vulgatae lectioni longe [Col. 0716C] praestat. Massyla fames pro feris Mauritaniae, quas stimulat fames. Statius l. II Achill., v. 188, de leone domito, iras colligente: Ejurata fides, domitorque inimicus, in illum Prima fames, timidoque pudet servisse magistro. Et Dracontius in eleg. v. 269, Quando fames rabidi quamvis jejuna leonis. Duri armi sunt ipsorum aprorum, nisi malis legere duris descendat in armis. Ovidius l. cit., v. 419, de apro: Splendidaque adversos venabula condit in armos. De voce Massyla vide libr. III, v. 189.
283. Sententia est, Apro meditanti praelia neque aliae ferae, neque alius aper sese opponant.
284. Fortasse melius est promitur cum Vat. quam gignitur cum aliis, quamvis v. 287 rursus occurrat promitur.
286. Weitzius edidit bestia, sed in indice posuit bellua, quod Rivinus videtur praeferre. Ex Vat. suspicari possis Instar montis habens intendit bestia molem. Isidorus l. XII Orig., cap. 2, n. 9, Elephantum [Col. 0716D] Graeci a magnitudine corporis vocatum putant, quod formam montis praeferat. Graece enim mons λόφος dicitur. Joannes Lud. de la Cerda, Advers. sacr. cap. 117, num. 21, hunc locum Isidori illustrat.
287. Versu 638, Reptat hians anguis. Oppianus, Halieut, libr. I, sic de serpente: In quo exitiale virus evomit, omnemque e dentibus Expuit funestam vehementem bilem, thesaurum interitus. Apuleius Apol., Viperae ritu niveo denticulo atrum venenum inspirare. Lucanus l. IX, v. 628, Morsu virus habent, et fatum dente minantur, alii fatum in dente minantur. Quatera venenum pro ejicere cum violentia. Terentius Eun. II, 3, 66, Homo quatietur certe cum dono foras.
288. Libr. II, v. 257, Quid serpens maculosa juvet, medicina fatetur. In editione prima ex codice Vict. consultum est metro rapit squamas: nam prima in repit producitur. Barthius malebat redit, quod acutissimum ait Rivinus. Sed genuina lect o videtur repit. Isidorus l. XII Orig., c. 4, Serpens autem nomen [Col. 0717B] accepit, quia occultis accessibus serpit: non enim apertis passibus, sed squamarum minutissimis nisibus repit . . . . Serpentes autem reptilia sunt, quia ventre et pectore reptant. Posset legi per gramina; sed ventre et pectore reptare hoc ait Dracontius per viscera. Quod autem primam in repit corripiat, mirum videri non debet: siquidem ejus tempore quaedam vocabula non eodem intervallo efferebantur, ac apud veteres quaedam etiam communem quantitatem habebant. Accedit verbum repo, si ejus origo inspiciatur, primam brevem habere: est enim a verbo Graeco ἕρπω per metathesim, in quo prima natura est brevis.
Cervus in arva fugax palmatis cornibus errat,289. Vat., missuraque flatibus. Vict., missura afflatibus.
290. Vat., e. subitas passura gravis p.
[Col. 0717B] 291. Vat., Atque eadem membris vitae peritura medullis.
292. Vat., s. pars impar cuncta f. Azagr., s. passim per prata f. Vict., s. passim ver cuncta f.
294. Vat., veniunt quo s.
[Col. 0718A] 295. Vat. Vict., ictus. Sirm., ictum.
296. Vat., vipera mortes.
298. Sirm., non semper adurit. Sic Vict. in Vat.; [Col. 0718B] et Azagr., nec s. a.
300. Editi, Pro regione plagae contemperat unda vaporem. Vat., Pro regione plagae pro . . . . temperat undas. Ex conjectura pro tempore.
303. Azagr., Vict., et pura.
[Col. 0717C]289. Libr. III, v. 303, Aut si vipereis non esset noxia tellus Flatibus et nullas mandarent sibila mortes. Confer etiam l. II, vers. 223 seq., et El. v. 65 seq. Forte legendum missura flatibus producto a in missura ob fl vocis sequentis.
291. Intellige membrorum de parte sua, ut ait libr. II, v. 255. Isidorus l. XII Orig., cap. 4, Ex vipera pastilli fiunt, qui θηριακοὶ vocantur a Graecis. De hac medicina e serpentibus extracta rursus I. II, v. 257 et loc. cit. Elegiae. Cum Isidoro conferendus est Saresberiensis, qui l. VII, cap. 10, legit qui θηριακὴ vocantur a Graecis. Plinius l. XXIX. cap. 4, sect. 21, ita habet: Fiunt ex vipera pastilli, qui THERIACI vocantur a Graecis, ternis digitis utrimque amputatis, etc. Scilicet a capite, et a cauda ternis digitis amputatis. Alia remedia e serpentibus contra ipsa venena eo cap. refert Plinius.
292. Ita editio princeps ex codice Vict., cui favet Vat., nam pars impar corruptum est ex passim per. Fabricius mendum putavit Sed ne cuncta simul, cum [Col. 0717D] sequatur passim per cuncta, et correxit Sed ne mixta simul passim per cuncta fuissent. Weitzius Fabricium transcripsit; Sirmondus retinuit Sed ne cuncta simul, sed ex suo codice, ut aequum est credere, mutavit sequentia verba in passim permixta fuissent. Azagrensis codex, Sed ne cuncta simul passim per prata fuissent. Primigenia lectio venustissima est, ac sensus est, Ne omnia simul essent in omnibus. Nam fuissent poni pro essent, tempus pro tempore, ex more saeculi V observavit Barthius ad Rigortum. Per cuncta dixit Dracontinus v. 226, et Tertullianus, ut adverti ad v. 9. Vide infra v. 348.
293. Consule notam ad v. 315.
294. Ea quae saeva sunt, aut non omni tempore veniunt, aut non semper nocent. In hoc eodem argumento versatur Dracontius in Eleg. a vers. 55 ad vers. 92.
295. Virgilius l. XII, v. 6, Tum demum movet arma [Col. 0718B] leo. Scorpius non semper certe ferit, sed ad feriendum semper paratus est. Plinius lib. XI, cap. 25, sect. 30, Semper cauda in ictu est: nulloque momento meditari cessat, nequando desit occasioni. Observandum tamen scorpios extra Africam non esse venenatos, quod multis experimentis a recentioribus dicitur comprobatum.
296. Alio sensu habere ictum est esse percussum. Sed habere etiam sumitur pro facere, afferre, ut habere dialogum, sermonem, iter. Cicero de Provinc. Consul. cap. 4, Equitatus habuit interitum, hoc est a tulit, ut nonnulli interpretantur; sed ita distinguendum [Col. 0718C] videtur, Deinde adventus in Syriam primus equitatus habuit interitum, ut equitatus sit in gignendi casu.
298. Vide Lucanum Paneg. ad Pison. Ipsa vices natura subit, etc., et Ovidium l. IV, eleg. 4 de Ponto, V. 1, Nulla dies adeo est australibus humida nimbis. etc., et Alcuinum carm. 178, Nil manet aeternum celso sub vertice coeli, Omnia vertuntur temporibus variis, etc.
300. Ex Vat. ita lego: quia sententia videtur esse, solem temperare ignes, et undas pro diverso tempore, et pro diversis regionibus. Epist. v. 81, Sol dat temperies species gratissima mundi.
301. Rivinus scribendum ait bellantis fluctus, sive bullantis, hoc est, ebullientis. Plinius lib. IX, c. 7, Bullantium aquarum sufflatio. Verum de mari quod tranquillum redditur hic sermo est. Sic Horatius l. IV, od. 12, v. 1, Jam veris comites, quae mare temperant. Ait ergo Dracontius fluctus qui modo inquieti erant et veluti bellan es, placidos reddi, et quodammodo [Col. 0718D] jacere. Vide Prudentium praef. 1 contra Symm, v. 10, Sed cum caerulei praelia gurgitis. Weitzius ex Statio III Theb. producit, Imbelli recabant ubi littora somno, et Jacent exhausti solibus amnes. Prior locus magis ad Dracontium pertinet.
302. Grande adverbii loco Statius l. XII, v. 683. Sed bella ciet, bellumque minatur, Grande fremens. Ovidius l b. II Trist., v. 35, Nunc ubi detonuit, strepituque exterruit orbem, Purum discussis aera reddit aquis.
305. Vipereos angues, viperas, species pro genere. Rivinus corrigendum censet Africa vipereos, et vers. seq. Numida sortitur tellus. Sed, ut omittam, primam in Numida corripi debere, ipsa Africa leonibus abundat. Salinus, cap. 40, de Africa Minori agens ait: Interna ejus plurimae quidem bestiae, sed principaliter leones tenent. Praeterea multo majorem venustatem habet Arida arena suscepit angues, humida tellus leones. [Col. 0719B] Ac revera ferae praecipue educantur in silvis, in quibus certe humida est tellus. Solinus cap. 39, al. 26, de Numidia ait: Qua parte silvestris est, feras educat, qua jugis ardua, equos alit. Lucanus, libr. IX, postquam narravit exercitum Catonis arenas Africae serpentibus plenas peragrasse, addidit v. 945; Jamque illis magis atque magis durescere pulvis Coepit, et in terram Libye spissata redire: Jamque procul nemorum rarae se attollere frondes, Surgere congesto non culta mapalia culmo. Quanta dedit miseris melioris gaudia terrae, Cum primum saevos contra videre leones!
Atra venena nocens missura e flatibus oris,307. Vat., gemmis eburnea.
309. Vat., Ambrosiasque rapit male flagrans besaa messes. Vict. et Sirm., ut editum est; sed Sirm., sapit pro rapit; Vict., mensas pro messes.
310. Vat., inceptusque color.
311. Azagr., venit ac e. Vat., M. H. judeo (vel video) setata marito. Vict., M. archanis v.
[Col. 0720A] 314. Vict., per montem.
315. Vat., C. distribuit distribuit diversis.
316. Vat., s. c. mente d.
317. Vat., divitis agri.
318. Vat., eximias et ditior I. Azagr., eximias industrior I. Sirm., Vict., eximias illustrior I.
[Col. 0719B]306. Nota fera colla leonum pro leones, ut vers. sup. vipereos angues pro viperas.
307. Vers. 286, Instar montis habens de elephanto. Tertullianus de jud. Domini, Et genus aequoreum, et deformia monstra natantum. Alcimus Avitus lib. I, V. 40, Et quae monstra solet rarus producere pontus, de balaenis et aliis belluis marinis. Virgilius l. I Georg., v. 56, Nonne vides, croceos ut T molus odores, India mittit ebur?
[Col. 0719C] 308. Rivinus opinatur loqui Dracontium de animalibus venenatis quae ex corruptis odoribus producuntur. Sed vix dubium est quin de elephanto loquatur, qui frequenter bellua vocati solet, ut bellua Getula, bellua Inda, quod notatum a Weitzio est in indice. Et sententia ipsa id exigit. Cum enim dixisset Dracontius, Indiam cum gemmis etiam elephantos producere, addidit illico elephantos inter divinos odores generari. Nam Indiae odores Dracontius tribuit v. 176 seqq., ut gemmas v. sup. et v. 318. Dicuntur vero divini odores, quia ad Dei cultum destinantur.
309. Fortas e sapit male fragrans bestia messes. Ex Vat. conjecturae locus est, an legendum sit frangens balsama, nam balsamum est arbor, ex qua succus, balsamum etiam dictus, prodit. Ambrosia est etiam quaedam herba, sed hoc loco ambrosiae messes sunt herbae odoriferae, suaves, jucundae, ut ambrosii succi apud Columellam et Silium, et paulo post v. 325 hac eadem in re: Et nimis ambrosium lacrymae dant munus odoris.
[Col. 0719D] 310. Figurata constructio pro Tigris incerti ac varii coloris, quae proinde varia et maculosa dicitur. Suspicabar Incertoque colore tigris.
311. Fabricius errorem editionis primae Vict. expressit Montibus arcanis, quem recte emendavit Weitzius Montibus Hyrcanis. Virgilius l. IV Aen., Hyrcanaeque admorunt ubera tigres. Plura de tigribus Hyrcanis ex hoc loco Dracontii et aliis congessit Barthius ad Statium Theb. l. IV, v. 678. Suspicor esse mendum in effeta marito, nam effeta tigris est, quae fetum edidit; sed quid sibi vult verbum, quod additur marito? An mittitur a marito? Non puto. At codex Vat. clare habet marito, in praecedentibus verbis corruptus est. Fortasse pro effeta aliud scribere oportet, ut venit, ac sectante marito, etc.
312. Tigris describitur orbata catulis, adeoque effeta, seu feta, nam feta pro effeta ponitur aliquando. [Col. 0720B] Lucanus l. V, v. 405, Ocior et coeli flammis, et tigride feta Transcurrit. Ovidius XIII Met., v. 677, Feta truculentior ursa. Sed velocitas tigridis propria est quae a sagitta lingua Persarum nomen habere dicitur. Solinus cap. 27, Ac maxime earum potentia probatur, cum maternis curis incitantur, cum catulorum insistunt raptoribus: succedant sibi equites licet, et astu quantolibet amoliri praedam velint, nisi in praesidio maria fuerint, frustra est ausum omne. Tentabam totum hunc locum ita restituere Incertoque colore tigris per mille colores Montibus Hyrcanis vario sectata marito Mittitur. Passiva significatione sectata, qua usus e t Varro libr. II de Re rust., c. 9, Qui vellet, se a cane sectari; vel si mavis valido sectante marito. Recte vincat procellas. Horatius l. II, od. 16, Ocior cervis, et agente nimbos Ocior euro.
314. Rivinus in verbis per montes, ut legitur in Vat., seu per montem, ut habent veteres editiones, aliquid latere putat, fortasse suscipiunt Garamantum saxa. Sed Dracontius loquitur potius de monte Aethiopiae, [Col. 0720C] in quo dracones gignuntur. Solinus cap. 43 de Aethiopia: A meridiana parte mons editus mari imminet, ingenuo igne per aeternum fervidus, et inquiete jugis flagrantibus, inter quae incendia jugis aestus draconum magna copia est. Postea loquitur de foveis draconum. Confer Isidorum, qui etiam speluncas draconum memorat l. XII Orig., c. 4, et addit: Gignitur autem in Aethiopia et India in ipso incendio jugis aestus: ubi fortasse legendum erit in Aethiopia, et inter ipsa incendia jugis aestus; exscribit enim Solinum. Verum etiam l. XIV, c. 3, de India loquens ait: Ibi sunt et montes aurei, quos adire propter dracones, et gryphas, et immensorum hominum monstra impossibile est: quod fabulam sapit, vel certe fabulosum est.
315. Distribuit Deus ex v. 293. Virgilius l. I Georg. cum explicuisset, Et quid quaeque ferat regio, et quid quaeque recuset, subjunxit v. 60, Continuo has leges aeternaque foedera certis Imposuit natura locis.
316. Rivinus ex Avieno et Barthio cespite multa diremit explicat interposita spatiosa terra. Avienus cespes [Col. 0720D] pro regione usurpat in Perieg. v. 227, Cespite Paphiaco prodit saxosa Charambis; et v. 388, Istius extenti sola cespites undique sulcant Innumerae gentes. Alii legunt sala cespitis. Nihilominus mallem Plurima conjunxit, sed semina multa diremit, aut et semina; amat enim Dracontius similes repetitiones, quae elegantia non carent.
317. Fortasse melius videatur divitis agri quam auri, ut comprehendantur omnes divitiae, quae postea referuntur. Sed cum nulla mentio alibi occurrat auri, retineo divitis auri. Broukusius ad l. I Tibulli eleg. 10, v. 31, Nullo te divitis auri Pondere pulchrum epitheton ait esse divitis auri, alibi etiam a Tibullo usitatum, et hoc loco a Dracontio.
318. Versu 307, India cum gemmis. Vide Isidorum l. XIV Or., c. 3.
319. De gemmis maris Rubri Plinius, Solinus innumerique [Col. 0721A] alii scribunt. Nivei lapilli sunt margaritae, virides smaragdi. Seneca in Hippol. v. 388, act. II, [Col. 0721B] sc. 1, Nec niveus lapis Deducat aures, Indici donum maris.
Humida sortitur tenus fera colla leonum,321. Editi, Persida. Vat. Persica. Sirm., Vict., Vat., nobilitat.
323. Vat., Serus fila trahit n. s. polluce d.
324, 325. Sic Azagr., Vat., Sirm.; sed Sirm., munus odores. Vict., Et nimis ambrosia plorant virgulta [Col. 0722A] per agros Balsama, Caesareos lacrymae dant munus odores.
326. Sic. Azagr.; in Vat. i. praefert sub finice tellus. Sirm., Vict., profert Phoenicia tellus.
327. Hic versus et sequens, Haec nardi, desunt in Vat., pro non Vict. nunc.
[Col. 0721B]320. Babylonia pro parte Mesopotamiae, cujus caput fuit Babylon, et pro ipsa urbe Babylone accipi solet. Barthius flammantes viridesque crustas intelligit laminas marmoreas quae aedificiis aliisque magnis molibus inducebantur. Sed de gemmis adhuc sermo est; suspicari quis posset legendum baccas, aut conchas pro crustas, nisi etiam de gemmis crusta diceretur, ut apud Sidonium a Barthio ipso allegatum ex epist. 7, libr. IX, Crystallinas, aut onychinas crustas, quod Barthius Advers. libr. IX, cap. 7, exponit de crustis, quae fiebant ex lapidibus pretiosis. Adde Plinium l. XXXVII, c. 4, Adamas in tam parvas frangitur crustas, ut cerni vix possint. De Chaldaeis, quorum regia erat Babylon, Solinus cap. 50, Quaecunque Euphratem bibunt gentes, diverso nitent lapide . . . . Sagda a Chaldaeis ad nos usque profluxit . . . . jucundissime virens. Plinius libr. XXXVII, c. 10, sect. 67, Sagdam [Col. 0721C] Chaldaei adhaerescentem navibus inveniunt prasini coloris.
321. Fabricius correxit nobilitant pro nobilitat in Vict. Sirmondus edidit nobilitat; sed vix commodus sensus erui potest. Legerem, si per mss. liceret, Persica nobilitant pretiosae littora gemmae, quo Vat. ducit. Sed retinendum est Persida. Claudianus de III Consul. Hon., v. 204, Gemmatosque humilem dispergere Persida cultus, etc.
322. Mar. Victor l. I Genes., v. 282, Hic ubi fulmineo rutilans carbunculus igne; alii, Fulmineo rutilans carbunculus igne coruscat. Tertullianus de Judic. Dom., Inde nitet prasinus, illinc carbunculus ardet. Cyprianus in Genes., Prasinus huic nomen, illi est carbunculus ardens. Drepanius carm. ult., Sic rutilus rutilum vomit et carbunculus ignem, ubi alii legunt vomitat carbunculus. Cur igitur frigidus a Dracontio dicitur? quia etsi ardere videatur, non urit tamen, et frigidus manet. Quid si pro frigidus legas Et Phrygius roseo, seu rutilo? aut Et Libycus rutilo? Isidorus [Col. 0721D] l. XVI, c. 14, Omnium ardentium gemmarum principatum Carbunculus habet . . . . Gignitur in Libya.
323. Rivinus pro nullo sub pollice conjicit molli de stipite, ut apud Claudianum consul. Prob. et Olybr. V. 179, Stamine, quod molli tondent de stipite Seres. Verum acutius multo est nullo sub pollice ducta, ut indicetur, fila trahi non eo modo quo apud nos, sed nullo sub pollice ducta. Loquitur nimirum Dracontius de suo tempore quo opificium sericum peculiare Seribus aut paucis commune erat. Filum autem proprie id dicebatur quod ex lino, aut lana, aut simili materia sub pollice trahebatur. De Seribus Plinius, Solinus, Isidorus, alii.
324. Barthius l. XXXIV, cap. 10, cum Vict. legit hunc et seq. versum, sed in seq. pro Caesareos legit caesa sacros, quia arbor balsami testa inciditur ad nobilissimum illum liquorem provocandum. Quid enim, ait, Caesareos odores potius quam regios aut alios dixit? Sed oblitus erat suae ipsius correctionis l. IX, cap. 7, [Col. 0722A] scilicet Idumae Ambrosia plorant virgulta per agros Balsama Caesareos. Lacrymae dant munus odores. [Col. 0722B] Iduma est Judaea princeps balsamiferarum regionum, et vel sola. Caesarei agri sunt prope Caesaream civitatem Palaestinae, cujus civitatis mentio non uno loco apud Josephum, Stephanum, Plinium, alios. Idumae Caesareos ad differentiam plurium ejusdem nominis urbium. Haec fere Barthius, qui addit, solere Dracontium confertim, ut maxime potest, multa paucis verbis dicere. Ex his interpretatio vocis Caesareos per agros eruitur.
325. Posses ex Barthii conjectura scribere per agros Idumae. Ambrosium, etc., aut per agros: Idume ambrosium, etc. Possis etiam alia conjectura Eminus ambrosium, aut Nec minus ambrosium. Pro humore qui e plantis remittitur lacrymae ponuntur ut plantae ipsae humore manantes plorare et lacrymari dicuntur: atque ita loqui solent non tantum poetae, verum etiam Plinius, Columella in oratione soluta, et alii plurimi.
326. Rivinus, lectionem vulgatam secutus, ait, Phoenicia tellus dici, ut nix Gallia. Vat. non obscure [Col. 0722C] consentit cum Azagr. sub Phoenice, quam scripturam, ut videtur, non nemo invertit, ut metri rationem haberet: nam media in Phoenice produci debet. Sed syllabarum quantitatem etiam in incrementis nominum propriorum parum curarunt poetae Christiani: et rursus v. 653 occurrit Phoenicis correpta secunda, Phoenicis exactam, vel exhaustam, ut etiam Sirmondus legit, quamvis alii ediderint Phoenici exactam. Nomen proprium regionis est Phoenice, Phoenices, et in ablativo Phoenice. Eadem Phoenicia, sed rarius dicitur. Phoenicius est adjectivum ad Phoenicen pertinens: neque erat causa, cur Rivinus excogitaret, Phoenicia tellus dici, ut Gallia nix, nam Phoenicia adjectivum esse potest cohaerens cum tellus. Avem Phoenicem ex surculis cinnami rogum sibi struere narrant Solinus, Ovidius, Statius, Claudianus. Cinnamum veterum esse hoc ipsum cinnamomum, quod nunc cannella, seu canela dicimus, colligitur ex descriptione cinnamomi, quam affert Isidorus l. XVII, cap. 8, Interior sub Phoenice tellus innuit partem Phoenices [Col. 0722D] quae Arabiae proxima est, aut etiam Arabiam ipsam, ut solent poetae regiones conterminas alias pro aliis nominare. De Arabia Solinus cap. 33, al. 46, Cinnamolgos perinde Arabiae avis in excellentissimis lucis texit nidos e fructicibus cinnamorum, ad quos quoniam non est pervenire propter ramorum altitudinem et fragilitatem, accolae illas congeries plumbatis petunt jaculis, dejectasque pretiis vendunt amplioribus quod hoc cinnamum magis quam alia mercatores probent. In nonnullis ex insulis Philippinis, ut Mindanao, Xolo et aliis, quae cinnami sunt feracissimae, nidi a quadam ave texuntur, qui in Europam advecti principum rarae et pretiosae sunt epulae. Nondum liquet ex quibus fructicibus texantur, sed non videntur multum dissimiles iis quos Solinus describit.
327. Sententia est, partem interiorem Phoenices solis ardori magis obnoxiam cinnamum proferre, alias partes magis ab aestu solis remotas nardum et amomum. Haec autem ita intelligo, si vera sit scriptura; [Col. 0723B] nam in Vat. hi duo versus desunt, neque certe valde sunt necessarii: alii codices variant: adeoque libentius legam Solis amica nimis, necnon de sole perusta Haec nardi flores, etc., ut intelligatur, vel ipsam Phoenicen, vel quamvis aliam regionem de sole perustam nardum et amomum producere. Rivinus in erratis legit Solis amica nimis, nondum de sole perusta.
163 Flammantes, viridesque tulit Babylonia crustas,330. Vat., Forma Dei virtute Dei lunatur in arctus.
331. Vict., Ut dominator eat moderantior omnibus istis. Sirm., Vat., Azagr., Ut dominanter eat moderatior [Col. 0723B] omnibus unus; sed in Sirm. dominator, in Azagr. dominanter, in Vat. dominantur.
332. Sirm., Naturae jussu quae. Azagr., Natura jussit quae. Vat., Natus ac jussit quae.
333. Vat., t. prodit n.
334. Vat., purior ver.
335. Editi, Sed dominatorum dominator summus, et [Col. 0724A] auctor. Vat. ut hic editur
336. Vat., plasmatur per; caeteri, limavit per; ex mendo Vat. per conjecturam, plasmavit.
[Col. 0724B] 338. Sic Vat. et Vict.; in Sirm., corporea species.
339. Vat., Conspicit unda sine forma viri mente parumper.
340. Abest hic versus a Vat.
343. Vict., medullam.
344. Vict., s. immensa c. Vat., s. immerse c. Sirm., s. in messe c.
[Col. 0723B]328. De amomo Plinius l. XII, c. 13. Virgilius, ecl. 4, Assyrium vocat amomum, quia in Assyria vel solum vel imprimis nascitur.
[Col. 0723C] 329. Ovidius Met. lib. I, vers. 76, Sanctius his animal, mentisque capacius altae Deerat adhuc, et quod dominari in caetera posset.
330. Limatur denotat hominem perfecte conditum, veluti lima politum.
331. Eligo dominanter, quia similibus adverbiis delectatur Dracontius. Vide proleg. n. 135. Moderatior hoc loco est perfectior, meliori modo conditus.
332. Rivinus distinguit et legit moderatior omnibus istis Naturae, jussu quae protulit omnia princeps, hoc est Deus. Barthius l. XXXIII, cap. 21, legit cum Vict., sed explicat princeps pro primus nullo sensu. Varietas codicum innuit mendum subesse. Vide num legendum sit Natura jussu nam protulit omnia princeps. Ast hominem, etc. In scriptura Sirmondi potest intelligi, Naturae princeps jussu protulit, etc. Lib. II, v. 31, Spes hominum, rerum princeps.
333. Lib. II, v. 250 et seqq., eamdem sententiam pluribus persequitur. Prudentius Apotheos. v. 1032, [Col. 0723D] Omnia jussu Imperitante novas traxerunt edita formas. Solus homo emeruit Domini formidabile dextra Os capere.
336. R tineri posset Limavit, ut supra v. 330, Limatur in artus, Rivinus observat limavit posse deduci a limo, sed melius a lima. Hanc originem a lima magis probo. Verbum plasmare in creatione hominis referenda frequenter adhibent SS. Patres. Dracontius l. II, v. 87, ubi formationem corporis Christi refert, Et caro plasmatur. Confer etiam lib. III, v. 620 et seqq., et Dracontium sui similem ubique invenies.
337. Censorinus de Die Natali cap. 11, num. 7, Quinque et triginta diebus infans membratur. Supra v. 262, Pennantur membrata globis, et lib. II, v. 78, Qui nasci dignatus homo membratur in alvum, vel, ut legam potius, in artus. Jac. Mosantus Briosius inter vocabula Censorino soli usurpata recensebat membrari.
338. Lib. II, v. 98, Ergo ubi corporeos artus dominator, [Col. 0724B] et auctor Induit: et v. 236 de homine, Ingratus, quia factus erat coelestis imago, et l. III, v. 532, Factoris imago.
339. Rivinus ait hoc esse vitium expressum: cum enim jam homo coelestis imago esset, mente carere non poterat. Corrigit viri, cum mente suprema (scilicet Deo) Spiritus infusus, etc. Nihil muto, neque vitium ullum agnosco. Etsi enim homo secundum animam, non secundum corpus, sit factus ad imaginem Dei, tamen totus homo dicitur in sacris litteris factus ad imaginem Dei, et Dracontius v. praeced. narrat in [Col. 0724C] artus corporeos formatum fuisse hominem, qui coelestis imago est. Homo autem non ex solo corpore constat, sed ex anima etiam, cujus creationem nunc refert. Relucet autem quodammodo in corpore imago Dei, cum corpus ipsum dicatur imago animae. Sic Tertullianus, qui imaginem Dei corpore hominis non circumscribebat, tamen cap. 6 de Resurr. ait: Ita limus ille jam tunc imaginem induens Christi futuri in carne, non tantum Dei opus erat, sed etiam pignus.
342. Vers. 395 de Eva: gena pulchra rubore. Lib. III, v. 624, Et geminae rubuere genae.
344. Veteres editiones cum Vict., surgunt immensa capilli, et Weitzius in indice notat esse adverbium immensa, ut transversa, sera, et similia, quae more adverbii ponuntur. Rivinus immensa accipit pro immenso numero capillorum: mallem pro capillis, qui sine mensura certa, ut reliquae partes corporis, crescunt. Neque repugnarem, si quis legeret immense postrema brevi, ut inferne, superne. In editione Poetar. [Col. 0724D] Christian. Fabricii penes cl. praesulem Reggium ad marg. invenio ms. hanc lectionem in summa pro immensa. Scriptura Sirmondi probabilis est, sed nonnihil obscura, scilicet pro surgit messis capillorum, potest conjici surgunt in vertice crines, vel surgunt in fronte capilli, aut a fronte: sic lib. III, v. 620, dum resurrectio corporis describitur, Scena capillorum fundens a fronte coronam; vel surgunt in veste capilli. Ambrosius de Noe et Arca cap. 7, num. 21, Capilli capitis quam grato amictu caput vestiunt, et lib. VI Hexaem., c. 9, n. 73, de ossibus capitis, capillis densioribus vestiuntur, et Dracontius loc. cit. v. 621, Tempus et omne caput vestit de crine decorum. Addo aliam conjecturam, surgunt in merce capilli, hoc est venales. Plinius l. XII, cap. 25, Sarmenta quoque IN MERCE sunt. Ovidius l. III de Art., v. 165, Femina procedit densissima crinibus emptis. Proque suis alios efficit aere suos. Nec rubor est emisse palam
165 Haec nardi flores, haec portio fundit amomum.345. Editi, visu. Vat., visus.
348. Vat., atque oculos.
[Col. 0725B] 350. Sic Vat.; caeteri, Q. undifluo stringentes g. r.
352. Vat., miratur: sed quid. Editi, miratur se: quid.
353. Vict., simplex est, non. Sirm. distinguit cupit, simplex et.
354. Vat., q. meritos s. Sirm., p. mundi. Vict., Azagr., Vat., p. mundus.
355. Ita Vat.; in Azagr., Atque domus alterna nemus per florea rura. Sirm., Vict., Atque aeterna domus [Col. 0726A] nemoris per florea rura.
356. Sic Vat.; in aliis Parva procul spectat v. j. p. [Col. 0726B] a.; sed Vict., vineta pro jumenta.
357. Ita Vat.; caeteri, Hac de re tacitus volvitque, et corde requirit; sed Azagr., angit, et Vict., cogitatque pro volvitque.
358. Sirm., vel quare. Vat., Et quare non secum quae sint haec cuncta requirit. Vict. ut hic editur.
361. Sirm., Vict., demus solatia facto. Vat., demus adjuctoria f. Azagr., d. adjutorio f.
[Col. 0725B]345. Vide v. 235, et l. II, v. 652, et l. III, v. 618, Inde duces oculi gemmato lumine vibrant. Oculos ultimos formari ex Plinio notat Rivinus; sed Dracontius postremo loco linguam commemorat.
346. Rivinus melius putat, Et vocem compage dedit nova machina, surgens Auctorem laudare suum. Huic conjecturae favet lib. II, versus 84, Induitur compage [Col. 0725C] Deus, structura ligatur. Confer l. III, v. 644. Post surgens non bene virgula in editis ponitur: intelligitur enim surgens ad laudandum.
347. Vers. 243 de avibus, Et, puto, collaudant Dominum meruisse creari.
348. Mar., Victor l. I Genes., v. 155, Nec spectator adest, quem tantae gloria molis Impleat, atque oculis avidum per singula ducat. Fabricius hunc locum, ut pleraque alia Victoris, longe aliter edidit. Dracontius pro per omnia solet dicere per cuncta. Vide v. 292 cum nota. Virgilius l. II, v. 570, Passimque oculos per cuncta ferenti. Alii dicunt conjicere, trajicere oculos. Rivinus suspicatur miratur amomis, quo nomine in plurali usus est Persius. Sed amoenum adeo bene est, ut nihil melius.
350. Stringere ripas de fluminibus, ut mordere, lambore, elegantiae notae. Undisonus Propertii, Val. Flacci, Statii verbum est.
351. Ire de aqua poeticum est: nam et pedes aquae a poetis tribuuntur. Vide notam Broukusii ad Tibullum [Col. 0725D] l. I, eleg. 10, v. 36, Et puras fluminis isse vias.
352. Scriptura Vat. venusta est et verior videtur.
354. Lectio Sirmondi defendi potest; sed melius videtur mundus, ut v. seq., Et domus alma nemus.
355. Cyprianus in Genes., Aedibus in mediis de paradiso. Domus, aedes pro mansione et quacunque sede, ut domus avium, pecorum.
356. Vers. 270, Jumenta per agros. Pro exspectat substitui posset aspectat; sed exspecto pro simplici specto adhibetur a Plauto Aulul. IV, 8, 7, Petronio in Satyr. c. 17, Paulo in Digest. l. XLI, tit. 1, leg. 26. Et quamvis his in locis lectionem nonnulli sollicitent, tamen ea proba est: nam hi mutant, quia censent exspecto significationem spectandi non habere, quae ratio idonea non est, et in probatis editionibus invenio exspecto, non specto. Praeterea Statius l. V, silv. 2, v. 22, Exspectatur equus. Ovidius l. XIV Met., v. 418, Exspectatus erat. Uterque pro specto compositum exspecto asurpat. Scriptura vulgata tolerabilis [Col. 0726B] non est. Quid enim est parva jumenta? Neque scriptura Vict., parva vineta, huic loco congruit.
357. Forte quid sint. In lectione Vict. est cogitatque, quod metro adversatur. Fabricius correxit ex ingenio voluitque. Hoc ipsum edidit Sirmondus, sed cum codex Azagr. variet, merito dubitare possis an ex codice suo Sirmondus ita scripserit an ex Fabricii correctione. Requirit de se pro a se, vel ex se: neque [Col. 0726C] magnopere obstabo, si velis rescribere Et a se, nam hujusmodi monosyllaba saepe vidi producta, praecipue in principio versus, ut It eques. Alio loco ostendam sit etiam esse commune.
358. Weitzius, non sint haec, ipse volutat, quod minus probat Rivinus. Hic etiam suspicor Sirmondum ex Fabricio magis quam ex suo ms. edidisse Vel quare: cum enim editio prima Vict. habeat Et quare, cui consentit Vat., Fabricius vel casu, vel de industria edidit Vel quare. Non erant animantia caetera cum Adamo in paradiso ex v. 356, Ac procul exspectat, et v. 454, Praeterea solis datus est locus ille duobus. Atque ita quidem sentiunt nonnulli cum Damasceno l. II de Fide orth., cap. 11, neque sane in sacris litteris liquido affirmatur animalia fuisse in paradiso, cum mentio solum arborum et fluminum fiat. Pererius in comment. ad Genes. cap. II, v. 9, similius vero existimat fuisse animalia in paradiso, rationesque et scriptores ita sentientes producit.
[Col. 0726D] 359. Fortasse Nec, consorte carens, cum quo conferret, habebat. Hic conferre est colloqui, communicare consilia.
361. Sic Vat., cui favet Azagr. Caeteri editores fortasse ex ingenio, ut metro consulerent, posuerunt solatia pro adjutoria. Genes. cap. II, v. 18, Non est bonum esse hominem solum: faciamus ei adjutorium simile sibi. Cap. XVII Ecclesiastic., v. 5, Creavit ex ipso adjutorium simile sibi. Columella l. XII. c. 1, in praefat. ex Oeconom. Ciceronis: Ut ex hac eadem societate mortalibus adjutoria senectutis, nec minus propugnacula praepararentur. Quod autem prima in demus hoc loco corripiatur, nihil obest: nam etiam l. III, v. 678, corripitur: Judicio, Deus alme, tuo detur inde triumphus. Aut ergo ea syllaba communis erat, aut Dracontii tempore mutata fuit ejus quantitas. Tertullianus l. I contra Marcionem: Dum spatium detur, et patiens pietate perennis nisi hic etiam legat datur.
363. Ex loc. cit. Genes.
167 Orbe uncant gemino gemmantia lumina visus,364. Vat. ita Sirm., uxor erit cujus tamen. Deest hic versus in Vict.
[Col. 0727B] 366. Sic. Vat., alii, et sint sibi.
368. Vict., par animi; alii, pars animi. Vat., paribus concurrere voces. Editi, p. decurrere votis.
370. Vat., fit pro sit.
374. Sic. Vat.; in Sirm., Vict. p. de quo prius i. Azagr., p. de quo pius i.
375. Sirm., Attamen ablata juveni ne costa doleret. [Col. 0728A] Vict., ablato. Vat., Sed si ablata daret juveni sua costa dolorem
[Col. 0728B] 376. Vict., et testem, subito.
377. Vict., Cur. o. v. e. suus? Vat., posset et illam, Alii, posset alumnam.
379. Vat., sed quia plenus.
380. Sirm., in uxore. Vat., Vict., in uxorem.
381. Azagr., d. contecta c.
382. Vat., censim costa. In Vict. desideratur hic versus.
[Col. 0727B]364. Hic versus omissus fuerat a Vict., Fabricio, Wei zio. Rivinus, ut sensum veteri lectioni redderet, scribebat conso tia blanda Conjugium sed quosque vocet. Verus sensus ex Sirm. et Vat. constat. Pro uxor erit forte melius Noverit uxoris, cum sit, vel Noverit uxo is, cujus.
367. Ovidius IV Trist., el. 4, Qui duo corporibus, mentibus unus erant. Corippus l. II, v. 39, Velle tuum fac posse meum. Rivinus ex Persio, Capella, Juvenco, [Col. 0727C] Eugenio illustrat, quod velle pro voluntate dicatur. Par cum infinitivo Virgilii est eclog. 7. Et cantare pares. Pro conjuge par et compar al quando usurpantur. Ovidius IV Fast., v. 97, Illa rudes animos hominum conjunxit in unum. Et docuit jungi cum pare quemque sua. Alii, contravit in unum.
368. Par est duo, ut par fratrum, gladiatorum, columbarum. Fortasse Par animus concors, vel Par animis concors. In Vat. concurrere melius est quam decurrere in aliis.
369. Sic distinguit Fabricius cum Vict. Sirmondus, cordis, sint ambo. Venustus esset hiatus, Ambo sibi requies cordis, sibi ambo fideles.
370. Cur non Et quicunque detur? Vide notam ad v. 361.
371. Somni per varias phrases descriptio. Somnus supinat oculos, quia supini jacent qui alte dormiunt et stertunt.
372. Membra in soporem solvuntur, quia sopor ea solvit, seu reddit languida.
[Col. 0727D] 374. Intelligi potest de qua particula, aut subintelligi de qua costa.
375. Ex Vat. elici potest haec lectio, Sed ne ablata daret juveni sua costa dolorem, vel At ne ablata, vel, ut edidi, Ne vi ablata, quod comprobatur ex v. 377, Fur opifex vult esse suus. Mar. Victor l. I Genes., v. 361, Ergo opus aggrenitur notum Deus, ictaque raptim Corda viri, tanto dissolvit languida somno, Mentis ut experti costam subduceret unam; vel ut alii habent, Mentis ut experti pollens subducere costam . . . Illaesis raperet membris. Alcimus l. I Genes., Cui pater omnipotens pressum per corda soporem Misit, et immenso tardavit pondere sensus, Vis ut nulla queat sopitas solvere men es; Non si forte fragor securas verberet aures, Nec si commoto coelum tunc intonet axe. Quin nec pressa manu rupissen membra quietem. Quos versus alii aliter legunt: Opinio Cajetani, ad metaphoricum et paraholicum sensum formationem Evae ex Adami costa detorquentis, a theologis jure meritoque exploditur. [Col. 0728B] Ratio vero quae a Dracontio redditur, cur Deus Adamosoporem immiserit, S. Augustino non placet, qui somnum illum Adami internam quamdam animi contemplationem et quasi raptum aut ecstasin fuisse existimat libr. IX de Genes. ad lit., c. 29, et Enarrat. in psalm. LVI, num. 11. S. Joan. Chrysostomus, hom. 15 in Genes., non solum corporalem somnum in Adamo agnoscit, sed etiam rationem affert ne ablata costa dolorem afferret. Notat vero Suarius intract. [Col. 0728C] de Oper. sex dier., libr. III, cap. 2, Chrysostomum revelationem Adamo factam non negare, sed differre ad tempus quo e somno jam excitatus erat. Dracontius v. 392 in ipso somno spiritualem contemplationem evenisse non obscure tradit.
377. Forte suus. At posset et illam, vel et ille. Rivinus cum editionibus antiquis Cur opifex, sed addit: Sirmondus mire Cur opifex: scribere, opinor, voluit Fur opifex. Conjicere libet Fur operis vult esse sui: nam p..
378. Rursus v. 397, formare. Etsi recte Deus simpliciter princeps dicatur, tamen suspicor scriptum primam.
379. Barthius libr. XXI Advers., cap. 2, plenus amor exponit perfectus, nactusque florem suum, ut plena quies apud Corippum.
380. Barthius loc. cit. legit in uxoris, fortasse intelligit, maritum noscere sua membra in membris uxoris. Scriptura Sirm. clarior est. In Vat. sensus erit, maritum noscere, sua membra in uxorem transiisse [Col. 0728D] aut esse destinata.
381. Rivinus scripturam veterem Vict., ubi deest versus seq., ita reformabat: Dividitur cortex, costis subducitur una. Nam juvenis.
382. Rivinus advertit hunc versum coincidere cum vers. 400, Et remeat sua costa viro, sua membra recepit. Sed non propterea rejiciendus est: nam faciendum nunc proponitur quod factum postea narratur. Mar., Victor hanc ipsam rationem complectitur lib. I Genes., Hoc nunc turba loco stolidisima desine tandem Quaesitis animum vanis torquere, nec isthic Quaerere, cur hominis confecta est femina membris, Cum jam a principio molli de pulvere fingi Posset et ex nihilo. Causas desiste latentes Scrutari: quanquam si conjectare licebit, Ex homine effecta est mulier, cognatio quaedam Mutuum, et alternum inter se ut misceret amorem, Semet in alternis cogens agnoscere membris. Scio diverso modo hos versus ab aliis editos; sed ratio eadem utrobique ostenditur, neque vacat nunc in [Col. 0729B] hujuscemodi varietatibus, quae in poetis Christianis plurimae occurrunt, inter se conferendis diutius immorari.
Noverit, uxor erit, cum sit tamen ille maritus,385. Vat., capax quod nata p.
386. Vict., crescit jam infantia. Vat., pio fecit mox [Col. 0729B] infantia. Sirm., crescit infantia.
387. Vat., ipse ipse puellas.
388. Vat., an oculos tunc stare suos. Vict., suos patet inde.
389. Vat., Azagr., non tamen. Sirm., Vict., non tantum.
[Col. 0730A] 390. Vict., erat parcus.
[Col. 0730B] 391. Vict., materiam s.
394. Vat., niveo quasi n. Sirm., niveo ceu n. Vict., nivei ceu n.
397. Vat. vel qualem. alii ut q.
399. Azagr. a. conjungit i.
[Col. 0729B]383. Fabricius et Weitzius cum prima editione Vict. male distinguunt formatur adulta. Adulta virgo a Cicerone, aliisque dicitur virgo in flore aetatis, ut nubere possit. Hac significatione ep. I ad Cor., c. VII, v. 36, Si quis autem turpem se videri existimat super virgine sua, quod sit superadulta, et ita oportet fieri, quod vult facia: non peccat, si nubat. Graece pro superadulta est ὑπέρακμος, superans tempus opportunum.
[Col. 0729C] 384. Oppositio in rudis, matura: erat enim recens nata, simulque matura. Anni tumentes sunt aetas qua virgines tument ac conjugio aptae fiunt. Cyprianus de Sodoma: Sunt intus natae bijuges mihi, nubilis aetas, Virginitas in flore tumet, jam dedita messi. Forte jam debita messi. Virgilius l. VII, v, 53, jam matura viro, jam plenis nubilis annis. Statius lib. I Achill., v. 292: Virginitas matura toris, annique tumentes, et l. II Theb., v. 202, Deiphilen tumida jam virginitate jugari. Claudianus Epithal. Pall. et Celer., v. 125, Detraxit matris gremio: matura tumescit Virginitas.
386. Rivinus melius ait esse cum Weitzio infantia pubis quam cum Fabricio infantia pubes. In editione principe Vict. legitur infa tia, pubes. Weitz us in textu edidit pubis, in indice pubes; in emendationibus conjicit pubis. An autem pubes scribi etiam possit per pubis, quaestio orthographica est. Barthius libr. XXIII Advers., cap. 19, nihil mutandum censet, quia infantia jam pubes acumen affectat, nam modo nata jam pubes una erat. Legit autem crevit, non crescit, quia [Col. 0729D] non aucta utique corpore, sed velut jam excrevisset, justa statura condita est. Melius ex Vat. restituitur hic locus fit mox infantia pubes, hoc est, statim pubescit infantia, sive prima aetas Evae. Idem erit sensus, si legas fecit infantia pubem. Notandum etiam est lacte pio, ut v. 224, Qui fovet igne pio.
388. Vide num rectius legatur pater ipse maritus.
389. Barthius loc. cit. emendavit Non tamen ex coitu, cum antea legeretur Non tantum ex coitu. Rivinus quidem affirmat, Barthium post Sirmondum ita legisse, sed in Sirmondo solum invenio Non tantum ex coitu. Barthii restitutionem Vat. et Azagr. confirmant.
390. Barthius loc. cit. explicat: Somnus erat instar puerperii, conceptio seminis nullius. Sed legendum putat conceptum est semine nullo: ac subjungit: Quod repetit mox mire placens sibi in constipatione acuminum; scilicet in v. seq. Rivinus edidit erat parcus, in Erratis [Col. 0730B] correxit erat parvus: nisi hoc ipsum mendum est pro partus. Vide l. II, v. 316.
391. Barthius loc. cit. legit concepit; sed cum varietatem lectionis non animadvertat, fortasse concepit excidit pro produxit, quod caeteri habent.
394. Weitzius cum Vict., simul, nivei ceu nympha profundi, et intelligit Venerem, quae orta mari est. Profundum pro mari, ut Lucretius l. V dixit, Fundarit coelum, ac terram, pontique profunda. Dicitur mare niveum, ut canum, spumans, spumosum, quod multis confirmat Weitzius. Lectio Vat. retineri posset simul, [Col. 0730C] niveo quasi nympha profundo. Vox simul redundare videtur, nisi significet omnino, qua significatione melius legam semel. Cicero pro Dejotaro, cap. 3, Cum facile exorari, Caesar, tum semel exorari soles, id est penitus. Raderus ad spectacula Martialis p. 62, epigr. 24, al. 26, ait a Dracontio pulchritudinem Evae comparari Nereidi, et legendum Corpore nuda simul, nivei ceu nympha profundi, non Corpora nuda, quod nescio ubi invenerit.
395. Barthius ad Claudianum rapt. Proserpinae demonstravit contra Julium Scaligerum, caesariem a Virgilio et aliis recte de muliebri coma dici, et libr. XXI Advers., cap. 8, hoc ipsum confirmat exemplumque Dracontii profert, et Apuleii libr. de Mundo post med., ubi humum caesariatam esse dicit viridantibus comis. Servius I Aen., 594, aliter censet.
397. Potest vel accipi pro et: sed elegantius est disjunctive, scilicet Evam ita fuisse conditam. ut descripta est, vel qualem divina manus potuit formare, nec lingua valet dicere.
[Col. 0730D] 398. Rivinus censet hunc versum cum sequenti combinandum esse, nec a posteriori novam periodum auspicandam. Sirmondus omnino eos separavit, et hunc versum cum praecedenti conjunxit Ut qualem digiti possent formare Tonantis, Nescia mens illis fieri quae causa fuisset. Non placet, Barthius libr. XXIII Advers., cap. 19, vellet mens illi est fieri, quia, inquit, de solo Adamo loquitur. Fortasse voluit dicere de sola Eva: nihil enim est cur de solo Adamo sermonem hoc loco haberi dicamus, cum versibus praecedentibus, a versu 393. Evae pulchritudo tantum exprimatur.
399. Ovidius ad vers. 367 laudatus: Illa rudes animos hominum conjunxit in unum. Rivinus edidit Deus ut princeps, nescio an casu: nam alii habent et.
401. Deus quamvis debitor non esset, reddidit tamen cum foenero costam Adamo, scilicet uxorem ipsam, participem generis. quam illi subdidit.
Nam juvenis de parte brevi formatur adulta402. Vat., humos cum quidquid creavit.
404. Vat., m. hic. c.
405. Vat., Et replete solum omnipotens de semine vestro.
406. Editi, natos. Vat., natis.
407. Sirm., reparate. Vat., Vict., Azagr. coputate.
408. Sirm., Dumque fretum terra, dum coelum s. a. Vict., D. f. terra. et dum coelum s. a. Vat., Et dum terra fretum, dum terram s. a.
412. Hi duo versus, Nam totum et Protulit, desiderantur in editis, exstant in Vat.
415. Vat., t. nescire s.
417. Sirm., Vict., O. migrare d. Vat., O. mirata d.
[Col. 0732B] 418. Vat., lumen; alii, lucem.
419. Vat. ita, sed glabes pro graves. Sirm., Vict., Subductisque nigris collucet luna tenebris. Azagr., Subductisque nigris lunari luce tenebris.
421. Vat., p. fugientem e. ae. gemunt.
422. Vat., f. tiere.
423 Vat., s. rubente.
424. Vat., nox revocata fovet h.
425. Sic Vat., sed divina pro diurna; alii, Temporis et requiem noscentes, luce diurna.
426. Vat., dies ridere. Sirm., Vict., diem ridere. Azagr., diem redire
[Col. 0731C]402. Vide notam ad v. 9, Vel quidquid.
405. Fortasse melius Et replete solum omniparens de semine vestro cum Vat., ubi est omnipotens pro omniparens. Virgilius libr. VI, v. 595, Terrae omniparentis alumnum. Lucretius l. II, v. 705, Per terras omniparentes. Apuleius de mundo, Omniparentis mundi amoenitas. Neque vero necessaria est vox Omnipotens: Deus enim et princeps, qui ambos conjunxit in unum, his dixit, Crescite, et replete solum, etc.
406. Weitzius ingeniti explicat non generati, sed a Deo creati. Rivinus scribit Sanguinis in geniti natos, et explicat in consanguineam posteritatem. Lectio vulgata natos nutrite nepotes vix commodum sensum accipere potest. In Vat. recte procedit sententia: Natis vestris ex eodem sanguine nutrite nepotes, et novas deinde generationes reparate. Exponitur enim verbum Moysis Multiplicamini.
407. Hoc etiam loco Sirmondus Fabricium secutus videtur, non suum exemplar ms., nam Fabricius deseruit editionem Vict., ubi est copulate, ut [Col. 0731D] metro consuleret per reparate. Vat. et Azagr. habent etiam copulate. Sirmondus edidit reparate. Copula primam habet longam apud veteres poetas; sed Licentius aequalis S. Augustini eam corripuit, Arcet amor, copulamque tenet communis honesti. Exstat ejus carmen inter opera Augustini in hujus ad illum epistola 26, al. 39. Erat autem Licentius ethnicus, ne hujusmodi vitia Christianorum poetarum propria esse credamus, sed aetatis potius, aut etiam ut ne vitium quidem scriptorum probabilium consuetudinem appellemus.
408. In editione Matritensi Dumque fretum terra, dum coelo sublevat aer; sed cum discrepantia editionis Sirmondianae non animadvertatur, par est credere, coelo pro coelum excidisse. Rivinus vult Dumque fretum terras, dum coelum sublevat aer ex vers. 153 et [Col. 0732C] seq., ubi aqua sustinere terram dicitur. Ex Vat. conjicio Et dum terra fretum, dum terram subvolat aer. Interea dic, terram partim a freto su tineri, partim sustinere ipsum. Lucanus l. I, v. 89, Dum terra fretum, terramque levabit Aer, et longi volvent Titana labores: quod ita exponitur, ut terra inferior aquas sublevet, aer undique contineat, et coerceat terram quasi centrum. Hunc locum fortasse respexit Dracontius.
416. Exprimit verba Moysis, Dixit Deus, Fiat lux, et facta est. Statius l. I Theb., v. 213, Et vocem fata sequuntur. Sanxit hic est firmavit, effectu ipso confirmavit.
418. Terrena propago homines, qui v. 239 terrigenae dicuntur. In paradiso primi parentes ante peccatum nonnullis diebus commorati sunt, ut Pererius et alii conjiciunt. Putant alii, paucis horis eos paradisum habitasse. Vide Suarium de oper. sex dier. I. IV, c. 8, qui probat Evam plus quam per unum diem [Col. 0732D] naturalem fuisse in paradiso.
420. Imitatio Virgilii l. III Aen., v. 515, Sidera cuncta notat tacito labentia coelo: et l. eod., v. 518, Postquam cuncta videt coelo constare sereno.
425. Etsi fortasse bono sensu procedat scriptura, tamen juvat nonnullas conjecturas diversae lectionis proponere. Temporis esse vices noscentes, lucis, et umbrae, Coeperunt ridere die, sperare tenebris. Vel luce diurna Coeperunt ridere, diem sperare tenebris. Vel lucis, et umbrae, Coeperunt sperare dies, ridere tenebras. Certe obscurum est, quod luce diurna coeperint sperare dies.
426. Ridere pro temnere, non curare. Tibullus I. III, el. 6, v. 49, Perjuria ridet amantum Juppiter. Paulinus Petrocorius l. II, v. 45 Ridentes gaudenda sibi.
His datur omnis humus, et quidquid jussa creavit,428. Sirm., homines. Vat., hominem. Vict., Quapropter fecitque homines, sanxitque manere.
429. Sirm., his. Vict., Azagr., hic. Vat., huic.
430. Sirm., Vict., vult. Azagr. scit c. Vat., Addicet ne plasma suum sit conditor aevi.
431. Vat., p. praeter se u.
432. Vat., subveniat succurres n.: videtur prius fuisse subveniet.
434. Sirm., Vict., ipse opifex, d. Azagr., spes, opifex, d. Vat., spes opis, et d.
435. Vat., c. pietate bonus, v.
[Col. 0734B] 436. Vat., b. sed c. Vict., b. qui c.
437. Vict., f. per t. Vat., bini. Alii, r. laeti.
438. Vat., lucesque v.
440. Sic Vat.; in Sirm. n. et nescia c. pudoris. Quae p. Azagr., n. et n. c. livoris. Ita Vict., sed livoris? cum interrogationis nota.
441. Vat., quid pars.
443. Sic Vat.; in aliis, hoc membra p.
444. Vat., j. arrectibus o.
447. Vict., jussit ad unum.
[Col. 0733B]428. Scriptura Vict. ab iis invecta est, qui metro obesse putaverint Quae propter hominem, cum tamen ultima in propter tum ratione caesurae, tum ob aspirationem sequentis dictionis recte produci possit. Tertullianus l. III contra Marcionem, Haec homini Deus ante oculos revocata reformat, Propter quem locuples [Col. 0733C] primus large omnia fecit. Lege primum. Vide notam ad. v. 115.
429. Rivinus cum Weitzio et aliis edidit pietatis opem; sed in nota scripsit opus pro opem, forte per errorem.
430. In editis nullus est sensus Projicere nec plasma suum vult conditor aevi, Esse nihil prorsus, etc. Ex Vat. et Azagr. sumo scit pro vult.
434. Deus index, ut dixi ad vers. 114.
435. Libr. II, v. 695, Deus dicitur sub pietate bonus, et posset etiam hic legi cum Vat. Continua pietate bonus, ut in oratione dominicae 21 post Pentecosten, Continua pietate custodi. Sed cum vers. seq. occurrat Simplicitate bonus, non muto hic bonitate pius.
436. Libr. III, V. 17, Celsior excelsis.
437. Forte et laeta rosaria bini. Elegans est ibant bini, scilicet duo conjuncti.
440. Rivinus vult scribi Corporibus nudis, ut nescia corda pudoris. Quae pars, etc. Videlicet unde scirent, quae pars membrorum secretior esset habenda, [Col. 0733D] quid moribus esset honestum? Possis etiam conjectare sed nescia corda, rubore Quae pars membrorum secretior esset habenda. Sive autem legas ruboris, sive pudoris, eadem res innuitur. Candor, ut Rivinus notat, sapit divinitatem, pudor, et rubor opera tenebrarum consequitur.
441. Scriptura Vat., Quid pars, potest habere hunc sensum, cur pars aliqua corporis secretior esset habenda.
444. Lectio Vat., arrectibus, confirmare potest explicationem Weitzii ad v. seq. Sed supra v. 392 legitur, Affectusque novos blandi genuere sopores. Avitus l. II, vers. 238, Adam diffusi laetus per gramina campi Conjugis amplexus atque oscula casta petebat.
445. Rivinus suspicatur Nec rubor ullus erat, cessabat origo pudoris. Facilius esset erat, cum deesset origo pudoris. Weitzius cum staret origo pudoris exponit de motibus corporis, qui post culpam obsceni [Col. 0734B] sunt, antea non erant. Barthius libr. VII Advers., cap. 20, ita explicat: STARET ORIGO traductione a fontibus dixit, quorum origine stante nullus fluor, quae explicatio, nisi aliud addas, obscura est. Dracontius solum videtur voluisse comprehendere sententiam Moysis Genes. cap. II, v. 25, Erat autem uterque nudus, [Col. 0734C] Adam scilicet et uxor ejus, et non erubescebant. Itaque cum staret origo pudoris recte interpretaberis, cum essent nudi: quae nuditas nunc origo est pudoris. Vel dicam potius honestatem ipsam vocari originem pudoris: nam pudor, ut impudentiae opponitur, bonus est, et ab honestate proficiscitur, quae tamen pudorem non produxisset, nisi culpa praecessisset. Alcimus v. 21 libr. II, Corpora nuda videre, et mutua cernere membra Non pudet, atque rudis foedum nil sentit honestas. Non natura hominis, vitium sed causa pudori est. Et postea v. 274, Nam culpa rebellis Fulsit, et obscenos senserunt corpora motus. Tunc primum nudos, dubium, quid dicere possim, Exstinctus, natusne pudor circumspicit artus. Erubuit propriae jam mens sibi conscia culpae. De modo autem quo in statu integrae naturae propagarentur homines, theologi inter se dissentiunt: et nonnulli quidem Patres docuerunt, in statu innocentiae propagationem hominum futuram per creationem, non per naturalem generationis viam. Sed scholastici cum S. Thoma pro certo ponunt, [Col. 0734D] futuras fuisse etiam in eo statu nuptias, et conjunctionem maris et feminae. Addunt, defuturam motuum corporis inordinationem, non vero jucunditatem et delectationem. Pudor autem ex inordinatione oritur. Ita fere plerique Patres.
447. Barthius l. VII Advers., cap. 20, affirmat, Dracontium citra controversiam scripsisse quibus omnia jussit Adonai, quia in scriptura vulgata abest ille qui jussit. Ad marginem vero notaverat Barthius jus dat ad unum. Neutrum Rivino placet, etiamsi legas jusserit unus, vel unum, hoc est Deus. Praefert cum Sirmondo jussit ad usum, sed pro jussit melius putat cessit. Certe si mutatio invehenda est, malim quibus omnia cessa fuerunt, vel quibus omnia cessera auctor: nam revera a versu 437, Ibant per flores, nulla mentio Dei occurrit. Cedere pro concedere multi Christiani poetae dixerunt, quod etiam apud Ciceronem et alios veteres scriptores reperies. De hac significatione [Col. 0735B] verbi cedo videri potest Schroderus Observat. jur. civil. 3, 4, et Arntzenius in Miscellan. cap. 5. Sed cum codices mss. constanter exhibeant jussit, tentari potest quibus omnia jus erat uti, cum accusativo uti, ut apud Ciceronem, Lucretium, Catonem, vel jus erat esse, hoc est comedere, vel quibus omnia jus erat unum, vel jussa subesse, vel jure licebant: [Col. 0735C] sic enim hic versus respondet superiori, Illicitumque sibi.
Quae propter hominem fecit, sanxitque manere.449. Vat., rastro; alii, rastris.
450. Vat., nec sudos fructos.
452. Vict., a. imber Cespes et. Vat., Imbre ferat nullo pluviis absentibus aer Cespes arbitrio.
453. Vict., c. fortuna m.
454. Vat., l. iste d.
455. Vat., d. ovium t.
456. Vat., Nec placidas sustentata naves non ore cruentas.
457. Vat., n. ferire v.
[Col. 0736B] 460. Vat., f. indutus m.
461. Vict., v. mollitum ex.
462. Vict., munera jam sub d. Azagr., fundere sub d.
463. Omnes, ubi; ex conjectura, ibi. Vat., edax coctum d.
465. Sirm., sceleris. Vat., Vict., sceleri.
466. Vat., cadit. Sirm., Vict., reatus. Azagr. et, ut videtur, Vat., reatum.
469. Sirm., i. sed c. Vict., i. at c. Vat. i. et c.
[Col. 0735C]448. Supra v. 415, Arboris unius tantum nescite saporem.
449. Lectio Vat. confirmatur simili Ovidii versu I Met., v. 101, Ipsa quoque immunis, rastroque intacta, nec ullis Saucia vomeribus per se dabat omnia tellus. Virgilius vero l. IX, v. 608, dixit terram domare rastris.
452. Weitzius in emendationibus refert, Hoeschelium secum communicasse conjecturam Simonis Toelmani, qui legebat et interpungebat: Imbriferis semper pluviis absentibus: imber Cespes, et arbitrio crescit fortuna marito. Scilicet in paradiso pluviae non ceciderant: loco pluviae ipse cespes suo succo imber sibi erat, ejusque velut mariti arbitrio crescebat fortuna, hoc est feronia, ut Varro loquitur, aut fertilitas terrae, unde insulae Fortunatae dictae, quod fertiles suapte natura ac feraces sint. Verum scriptura Sirmondi proba est, quae etiam ante editionem Sirmondi Barthio [Col. 0735D] se probaverat. Imbriferae pluviae dicitur per hendiadyn, unum per duo, ut l. III, v. 21. Sententia desumpta est ex Genes. cap. II, v. 5: Non enim pluerat Dominus Deus super terram. Alcimus l. I, v. 227, Nec poscit natura loci, quos non habet, imbres, Sed contenta suo dotantur germina rore.
453. Rivinus conjicit uber Cespes, et a genio crescit natura marito. Sed bene est et arbitrio crescit fetura marito, quod Barthius l. VII, cap. 20, exponit: ARBITRIO MARITO, lubentia naturali, voluptate nativa. Facere aliquid arbitrio est facere sponte, non jussu aut coacte. Fetura pro fetu, qui non solum est partus animalium, verum etiam fructus arborum et plantarum. Plinius l. XVII, c. 22, Vitis in macro (solo) etiamsi vires habebit, recisa intra jugum moretur, omnis fetura sub eo exeat. Iterum v. 616 occurrit fetura, Nec carnale genus minuit fetura creando. Dicit autem Dracontius arbitrio marito, quia alii solent dicere, terram producere germina maritis imbribus, seu imbre [Col. 0736B] marito. Vide Pervig. Vener., De maritis imbribus. Mar. Victor, lib. II Gen., v. 166: Tum se decoctis tellus pinguissima glebis In fetus movit varios, quos imbre marito Parturiens putri dissolvit rura meatu. Alii, putrido.
454. Quod solis Adamo et Evae paradisus datus fuerit, exclusis aliis animantibus, ostensum est supra [Col. 0736C] v. 358 ex sententia scilicet nonnullorum: nam plerique aliter sentiunt.
456. Rivinus in erratis pro placidas substituit rapidas, inepte: excluduntur enim aves tam placidae quam ore cruentae. Libr. II, v. 735, Qui placidis saevisque juvet, etc.
458. Supra v. 284, Gignitur omne genus pecudum, genus omne ferarum.
460. Mar. Victor, lib. II, Ille caput scelerum, mundi infensissimus hostis, quem versum repetit lib. III Prudentius Hamart. v. 203, Hinc natale caput vitiorum: principe ab illo Fluxit origo mali. Deum caput virtutum antea dixerat Prudentius.
461. Tertullianus l. I contra Marcionem: Circumfert miseris mixtum cum melle venenum. Rivinus rejicit mollitum in Weitzio pro mellitum, et addit Barthium pag. 353 Advers. malle exire pro ex ore, quod non probat. In Barthio id non invenio. Fortasse Rivinus notam illius ms. vidit, qua ea conjectura contineretur.
[Col. 0736D] 462. Barthius loc. cit. certo certius legendum ait Funera jam sub dente parans, quod Rivino placet. Munera in veteribus editionibus aperte falsum est. Ex Azagr. plausibilis scriptura erui potest Fundere de sub dente parans. Non adeo insolens est Latinis duas propositiones conjungere. Exempla de sub profert Cangius in Dict. ex veteribus Act. martyr., Gregorio Magno, aliisque. Similia habet verb. depost aut de post. Nec dissimile est in ante et ex ante. Consule Holstenium ad acta S. Perpetuae. De veneno sub dente vide v. 287. Spumat palatum serpentis, quia venenum saniemque vomit.
463. Ut sensus constet, legendum est Ergo ibi livor, aut v. seq. habet pro habens, aut periodus continuanda est usque ad vers. 469. Praesensit, etc. Pro contusum fortasse melius est concussum, ut v. 287, Promitur anguis hians quatiens sub dente venenum.
469. Libr. III, v. 404, Tertia sors, quae lucis inops. Hilarius Genes. de Deo: Qui natalis inops. Mar. [Col. 0737B] Victor l. I Genes., Casus mentis inops. Sic inops rationis, consilii, humanitatis.
178 Arboris unius fructu sub lege negato.471. Vict., interpungit corda: puellae Ingerit o
473. Vat., Vict., Azagr., semel. Sirm., simul.
475. Vict., p. rescisse d.
[Col. 0737B] 476. Sic Sirm.; in Vat., e. spa . . . . procedere pejus Ausum quippe nefas tentat s. m.
477. Vat., aut suum quippe.
478. Vat., f. vinctum. Vict. distinguit insontem jam n. f. victum Circumventa perit.
480. Vat. sic.; Vict., circumscriptum s. Sirm., circumscripta [Col. 0738A] s.
481. Hic versus et seqq. usque ad v. 539 Ad scelus desunt in Vict., sunt autem versus 58, qui reperiuntur [Col. 0738B] apud Sirm., Vat., Azagr.
482. Vat., m. futuros.
484. Sirm., s. et m. Vat., sed m.
485. Vat., putant patremque et prolis o.
486. Sic Vat., ubi digesti pro digestio. Sirm., Et qua ventris erat pridem digestio turpis.
[Col. 0737B]470. Posset cum Silio l. VII, v. 260, dici Fraudisque veneno Aggreditur mentes.
471. Barthius l. VII Advers., cap. 20, adit accipit, ut adire manum apud Plautum. Sed hoc loco pro convenire, aggredi recte adire usurpatur. Legit autem et interpungit Barthius Insidiosus adit heu! mollia corda: puella Ingerit ore cibos.
475. Weitzius cum Vict. Poenituit rescisse (hoc est gustasse, gustando cognovisse) dapes, et damna putantur Temporis exacti spatio procedere pejus. Ausa [Col. 0737C] quippe nefas tentat seducta maritum. Ubi quippe trisyllabum est ex Barthii opinione, qui hoc et nonnullis aliis locis versus trajectos esse affirmat, quorum restitutio peculiares notas desiderat. Rivinus lectionem nostram praefert, et explicat Nefas ausum est procedere pejus. Sed non exponit quid sit damna putantur Temporis exacta spatia. Fortasse Dracontii sententia est, Evam damnum putasse, quod antea abstinuerit, adeoque ultro in pejus processisse.
477. Mar. Victor l. I, v. 413 Genes., Experti jam docta mali consortia culpae Quaerit, et incautum fraudis male gnara maritum, Qua periit prior, arte petit.
478. Prudentius Dittoch. v. 3, Tinxit et innocuum maculis sordentibus Adam. Barthius legit victum, Circumventa premit, spe circumscripta fefellit. Putabat enim Eva, si conjugem invitasset ad peccatum, suum ipsius allevaturam. Rivinus notam ms. ad marginem vidit, qua Barthius conjecerat femina rictum Circumventa aperit. Ipse autem Rivinus distinguit et legit [Col. 0737D] Et capit insontem. Jam noxia femina victum Circumventa petit, sed circumscripta fefellit. Sed minus bene dicitur petit victum, non enim victus orat, cum illum petiit.
479. Pro sed melius esset et. Libenter etiam legerem Circumscripta perit, et circumscripta fefellit: aut Circumventa perit, circumscribensque fefellit. Orentius v. 340 de Eva: Tu cito decepta, tu cito decipiens. Hujus Orentii, sive Orientii, sive Orontii poetae pariter Hispani Commonitorium carmen est eruditum et venustum, sed multis locis depravatum et corruptum. Hispanicis versibus illud reddidit Emmanuel Joseph Fernandez Vinjoy, Matriti, in-4, anno 1790, qui Orentium in fronte operis sanctum appellat, nescio quo jure. Sententia Orentii et Dracontii quod Eva Adamum deceperit, insontem ceperit, fefel erit, non adversatur Apostolo ep. I ad Timoth., cap. II, vers. 14: Et Adam non est seductus, mulier autem seducta in praevaricatione fuit. Plerique enim Patres et interpretes [Col. 0738B] fatentur Adamum aliquo sensu ab Eva fuisse deceptum, quamvis non uno modo verba Apostoli interpretentur, ne huic deceptioni Adami contraria videantur. Probabile mihi est S. Paulum ostendere Adamum minus deceptionibus fuisse obnoxium quam Evam, quia haec prior a serpente decepta fuit, ille a femina jam decepta. Ambrosius lib. IV de paradiso: Mulier prior decepta est, et virum ipsa decepit.
480. Tertullianus l. II adversus Marcion., cap. 7, Denique puta, intercessisse (Deum), puta rescidisse illum arbitrii libertatem, dum revocat ab arbore, dum ipsum circumscriptorem colubrum a congressu feminae [Col. 0738C] arcet. Rivinus in vulgata lectione haerebat, quia hi versiculi male et inter sese et cum seqq. cohaerent: scribebat ergo Jam noxia femina victum, Ac circumscriptum serpens impune triumphat, passive triumpho, et omnino praetermisso versu praecedenti Circumventa. Sed scriptura a nobis restituta plana est ac facilis. Solum objici posset, quod vers. seq. redditur ratio, cur serpens impune non triumphet, et nihil postea de serpente dicitur. Haec difficultas utrique scripturae obest, adeoque potius versus hic, ubi sermo est de serpente, loco movendus esset, quam versus praecedens Circumventa perit. Caeterum versus sequens Nam postquam narrationem poenae Adamo et Evae inflictae inchoat, de quibus serpens non impune triumphavit, quia Deus iram venia temperavit et resurrectionem etiam eorum post mortem decrevit.
483. Sapit sumitur pro scit; exponitur enim quid in Adamo arbor scientiae boni et mali effecerit. Barthius l. LVI Advers., cap. 5, notat sapere pro sentire, [Col. 0738D] scire, existimare proprium esse scriptorum Romae inclinantis, et Augustinum in eam rem allegat. Verum idem verbum sapere nonnunquam a veteribus ita usurpatur, ut, si sciendi significationem non habet, certe non longe ab ea sit. Nunc quaedam vulgares linguae a sapere dicunt scire, ut Hispana saber, Itala sapere.
484. Simplicitas pro innocentia occurrit l. II, V. 804. In eo temporis puncto, quo Adamus simplicitatem sive bonum et honestum cognovit, gratia excidit, bonumque amisit. Sed quid? Ignorabatne antea quid esset honestum? Non ignorabat certe; sed per peccatum experimento cognovit bonum quod amisit, et malum in quod incidit, ut plerique Patres et theologi exponunt. De cognitione etiam, qua praeditus fuit Adamus, mysteriorum supernaturalium, non levis est quaestio: quam veram fidem supernaturalem fuisse probabilius est.
486. Scripturam Sirmondi falsam esse agnovit [Col. 0739B] Rivinus, qui ex ingenio restituebat Et partem, quae ventris erat egestio, turpem. Ac revera egestio proprie [Col. 0739C] huic loco conveniret. Caelius Aurelianus l. V Tardar., c. 10, al. 8, egestionem per ventrem pro emissione posuit. Sed digestio ventris pro ipsa egestione, quae effectus illius est, non inepte usurpatur. Macrobius l. VII Saturnalium, c. 4, Ergo in ventre fit prima digestio, virtute allae ica in succum vertente quidquid acceptum est, cujus faex retrimenta sunt, quae per intestina inferiore orificio tradente labuntur, et officio quartae virtutis, cui ἀποκριτική nomen est, procuratur egestio
Aggreditur sub voce pia, sermone maligno487. Sirm., ipsa. Vat., illa.
489. Sic Vat., sed nos pro os. Sirm., Os aditum mortis tunc protulit atque rejecit. In Azagr. est aditus. Caetera cum Sirm. consentiunt, ut videtur.
490. Ita Vat., sed lumina pro limina. Sirm., Lingua malisuada, s. e. a. limina mortis.
491. Sirm., omnem. Azagr., hominem; sic Vat. Ex conjectura homines.
492. Azagr., perdiderat. Sirm., Vat., perdiderant. Vat., comessit.
494. Sirm., jam foedos artus. Vat., Azagr., fecundos artus.
495. Sic Vat.; in Azagr., illicitum justum reputant l. Sirm., illicitum licitum reputant, l.
497. Vat., s. quos j.
[Col. 0740B] 499. Vat., Tunc m. o., cum quaerunt p. l. Sirm., Hinc m. o., quod credunt p. l.
500. Ita Vat., sed tuum quocunque pro suum quodcunque. Sirm., Tunc quodcunque Deum, cui cuncta creata patescunt.
501. Vat., Et merito quia cuncta facit . . . deest reliquum.
502. Sirm., a. calidos q. m. Vat., a. calybs quem m. Hinc chalybis quae.
503. Sirm. ita; Azagr. r. labens quae. Vat., r. latens quod v.
504. Vat., excedat quod missa.
505. Azagr., hinc non.
506. Sirm., promittens, Vat., promittit.
509. Sirm., v. spondet s. Vat., v. sperat sibi.
[Col. 0739C]488. De lingua mala vide notam ad v. 57, Quod hominis mala lingua tacet.
489. Rivinus in scriptura Sirmondi suspicabatur Os aditum mortis tunc protulit, atque recepit. Lectio Vat. verior est: intelligo autem partem noxiam esse os, aditum mortis, quam mortem os protulit atque recepit, necnon linguam et aures: vel etiam partem noxiam esse linguam, quam os (quod ipsum est aditus mortis) protulit atque recepit. Peccatum enim [Col. 0739D] primum ore magis quam lingua perpetratum fuit: aures autem fuerunt limina mortis, quia Eva vocem serpentis auscultavit, Adamus Evae persuasione deceptus est.
490. Melius consulimus metro cum Vat., Lingua suada mali, quam cum Sirm., Lingua malisuada. Fortasse Sirmondus dividere voluit mali suada. Ut suetus non semel trisyllabum fecit Dracontius, sic nunc suada. Apuleius sub fin. l. VI Metam., Divini somnii suada majestas.
492. Pecca o Adami pudor quodam sensu natus, quodam exstinctus dicitur. Vide notam ad v. 445. Perdiderant igitur virtutem, quae effectrix est pudoris, et nihilominus pudore naturali afficiebantur, qui tamen bonus non est, nisi a virtute pudicitiae procedat. Perdiderant fraude truci, quia v. 467 dixit, Incurrant non fraude sua.
[Col. 0740B] 494. Lectio Sirmondi non displicet. Sed Fecundos artus pro fecundantes, ut antea dixit prolis origo, [Col. 0740C] verior est scriptura. Dant agnita membra reatum, hoc est reatus est, et culpa agnoscere, videre membra nuda.
495. Quod fas antea erat, illicitum putant, et quod revera licitum esset, nisi culpa praecessisset, credunt esse nefas, ut est nuditas. Insaniebant Adamitae, qui pro nuditate exemplum Adami proferebant.
497. Confer l. III, v. 561, Sacrilega quasi mente putem non omnia nosse.
499. Sententia eadem est in utraque scriptura: sed ex lectione Vat. aliud eruo quod multo magis mihi placet, scilicet Tunc magis ostensi, cum credunt posse latere Obtentu quocunque Deum. De obtentu Virgilius l. XI, v. 66, Exstructosque toros obtentu frondis inumbrant. De ostensus Lucanus l. II, v. 192, Ut scelus hoc Syllae, caedesque ostensa placeret. Mar. Victor lib. I Gen., Tune potes Dominum fugiens evadere? tune Omnia cernentem sperasti posse latere? Ut vastis jaceas tenebris, celabere nunquam. Vide Alcimum [Col. 0740D] l. III Genes.
501. Sirmondus interpungit jubendo, Non fugit. Rivinus notat in jubendo sensum omnino absolutum esse. Haec ratio infinitae scientiae divinae redditur etiam l. III, v. 10.
504. Ex Vat. conjicio Exedat, et quae massa semel, vel quae missa semel fornace liquescant.
505. De his est sermo qui cognoscunt ubi sint metalla ante defossam terram, et gemmas in rupibus quaerunt.
507. Statius l. III silv. 1, v. 84, Fluctivagos nautas, scrutatoresque profundi. Piscatores vocat scrutatores profundi.
509. Sperare accipitur etiam pro metuere mala quae cogitamus, vel etiam pro credere futurum id quod nolumus. Spondet, quod habet Sirmondus, dicitur etiam de vaticinantibus et oraculis; sed non [Col. 0741B] invenio exempla in rebus malis futuris quae praedicuntur.
Omnibus ex membris pars mundior illa putatur,510. In Vat. desunt verba aut saxeus urgeat imber.
[Col. 0741B] 511. In Vat, undae; obscure.
512. Vat., Azagr., ante. Sirm., arte.
513. Hi duo versus Inspecta et Sibila non leguntur in Vat.
515. Vat., praedixit sibilis vim.
516. Ita Vat.; in Sirm., s. v. medicus mortis, r.
518. Vat., Taeda laeti vel gaudia fluctibus index.
519. Sic Vat.; in Sirm., populi pro homines.
521. Ita Vat., sed nate pro natio. Sirm., Natio v. [Col. 0742A] clamat, m. inquit.
522. Vat., poli noscis, et obscure praedicitis.
[Col. 0742B] 523. Vat., adesset, correctum per àdesse.
524. Vat., probatum. Sirm., probatur.
526. Vat., quam nos.
527. Vat., bucula, rana, sues, sed scribit buccula, Sirm. ardea, rana, sues. Ex conjectura grues.
528. Vat., Praedicant p. n. j. praesapia f.
529, 530. Sic ex conjectura: ms., Quid res exanimes testas ardente lucerna Scintillare oleum fungis crescentibus ignem.
[Col. 0741B]512. Cum in Azagr. et Vat. sit ante, hoc retineo: et fortasse vers. super. legendum est undas, nam obscurum est id verbum in nexu litterarum codicis Vaticani. Sensus erit: Providus promittit undas designans fontes ante saporem, vel in scriptura vulgata undae, providus undae promittit fontes, designans [Col. 0741C] antea saporem aquatum. Editi distinguunt saporem. Inspecta tellure semel sine flatibus, etc. Sed melius distinguendum videtur designans ante saporem, Inspecta tellure semel. Sine flatibus ullis, ut inspecta tellure semel referatur ad providum undae, et nova periodus inchoetur a vocibus Sine flatibus: quae distinctio Rivino in erratis etiam placuit. Providus undae, sive peritus scrutandi venas aquarum dicebatur aquilex. Plin us XXVI, c. 6, Tussilago silvestris ubi nascitur, subesse aquas credunt: et hoc habent signum aquileges.
515. De hoc versu vide num. 7 prolegom., ubi Isidori locus de eo expenditur. Ex toto contextu liquet legendum Praedicit, non Praecidit, ut volebat Galladius: nam exempla proferuntur eorum qui virtute praedicendi pollent, tam in praecedentibus versibus quam in sequentibus. De Psyllis multa affert Lucanus l. IX, a v. 893, et de hac arte praedicendi solum id habet: Tum superincumbens [Col. 0741D] pallentia vulnera lambit, Ore venena trahens, et siccat dentibus artus, Extractamque tenens gelido de corpore mortem Exspuit: et cujus morsus superaverit anguis, Jam promptum Psyllis vel gustu nosse veneni. Alii nosse venenum. Plinius l. VII, c. 2, praeter Psyllos tradit fuisse etiam in Hellesponto circa Parium genus hominum qui serpentium ictus contactu levare solebant et manu imposita venena extrahere corpori. Nonnulli putant Psyllorum non vim propriam aut scientiam, sed audaciam fuisse, quoniam venenum serpentum non gustu, sed in vulnere nocet, quod jam olim docuit Celsus hbr. V, cap. 27, et recentes medici pluribus confirmant. Psyllis comparantur Marsi, de quibus Alcimus l. II, Hinc est, laudato quod possunt carmine Marsi, Cum tacita saevos producunt arte dracones Absentes, e. c. Adde Plinium loc. cit.
520. Matthaei cap. XVI, v. 2 seqq.
521. Natio viperea desumptum est ex Matth. c. XII, v. 34, progenies viperarum.
[Col. 0742B] 524. Posset cum Vat. legi probatum, scilicet probatam est, homines scire ventura. Sed probatur videtur magis Dracontianum, ut v. 385, Quibus apta probatur. Vide notam ad v. 26 libr. II.
525. Rivinus rectius putat, si legatur Nec mirum, Christi ti si sentit imago futurum Nimbum, cum moneant venturum animalia multa: nihil enim hic de adventu [Col. 0742C] Christi. At vero in scriptura vulgata sententia sibi constat, quin de adventu Christi quidquam cogitemus. Dracontius ait: homo ventura praedicit, nec mirum si homo, qui est imago Christi, praevideat quod futurum est, cum animalia multa moneant nos quid sit venturum. Homo Christi imago, ut v. 338, coelestis imago.
527. Praestat legere Bucula, rana cum Vat. quam cum Sirm. et caeteris, Ardea, rana. Virgilius libr. I Georg., v. 363, ex ardea signa ventorum surgentium peti docet: Notasque paludes Deserit, atque altam supra volat ardea nubem. Sed paulo post de prognosticis imbris, de quibus agit etiam Dracontius, ita Virgilius: Nunquam imprudentibus imber Obfuit; aut illum surgentem vallibus imis Aeriae fugere grues, aut bucula coelum Suspiciens, patulis captavit naribus auras, Aut arguta lacus circumvolitavit hirundo, Et veterem in limo ranae cecinere querelam, Saepius et tectis penetralibus extulit ova Angustum formica terens iter, et bibit ingens Arcus, et e pastu decedens agmine magno Corvorum [Col. 0742D] increpuit densis exercitus alis. Haec omnia unico hoc versu complexus est Dracontius: itaque sues, quod in omnibus editis et mss. reperitur, confidenter mutavi in grues, quas primo loco Virgilius memorat. Habebat autem prae oculis Dracontius totam Virgilii de prognosticis doctrinam, ut ex versibus, qui praecedunt, quique consequuntur, liquido patet. Nam etiamsi Christi nomine signa priora enuntiet, quaedam tamen a Virgilio mutuatur, ut quod ait Virgilius v. 424, Si vero solem ad rapidum, lunasque sequentes Ordine respicies, nunquam te crastina fallet Hora, etc. Dracontius Nec fallit hiems. De bucula consentit etiam Cicero in prognosticis l. I de Divinat., Mollipedesque boves spectantes lumina coeli Naribus humiferum duxere ex aere succum. Confer notas ad v. 54 et seqq. hujus libr. I.
529. Quidam apud Rivinum attentaverat Quid res exanimes testor, ardente lucerna Scintillare viden fungis crescentibus ignem? Et ita sententia planior Rivino [Col. 0743B] videbatur, qui tamen hoc modo restituebat Quin res exanimes (scilicet praedicunt pluvias) cum testa ardente lucerna Scintillat oleum fungis crescentibus imbre. Dracontius imitatur Virgilium l. I Georg., v. 390, Nec nocturna quidem carpentes pensa puellae Nescivere hiemem, testa cum ardente viderent Scintillare [Col. 0743C] oleum, et putres concrescere fungos. Ex his versibus collatis cum mss. elicui lectionem, quam edidi. Cum aer humidus esse coeperit, favilla, quae cum fumo solet egredi, prohibita aeris crassitie residet in lucerna et fungorum imaginem reddit, ut Virgilii interpretes explicant. Vide etiam Apuleium l. II Metam. ante med.
Si pluvialis hiems, aut saxeus urgeat imber,531. Vat., Audens omnipotens p. n. tenebras.
532. Vat., Rupis et ex foliis. . . . contexta caducis: [Col. 0743B] lacuna relinquitur ad vocem vestis, aut aliam.
533. Vat. et alii, aspectus obstare. Vat., Deo. Sirm., Dei. Vat., Voce reatus. Sirm., v. reatum, ex conjectura aspectanti.
536. Sic Vat.; in Azagr., Et reus excusat se, non et p. Sirm., Et r. excusat, sed non p.
537. Vat., s. cordis; ad marg. cladis.
538. Vat., seu pro ceu.
539. In Vict. hic versus proxime succedit versui 480, sed in eo legitur ac scelus.
[Col. 0744A] 540. Vat., reatum; alii, reatu.
541. Vat., si pro sed
[Col. 0744B] 542. Sirm., Vict. et in nexu litterarum obscure Vat., inter. Azagr., index.
545. Vict., ac vitae. Vat., Et vita est, morsque simul sententia . . . . deest reliquum.
546. Vict., mors de utroque negatur.
547. Vat., Ulla v. c. lumine m., supra limine. Alii, limite.
548. Vat., v. poenis; ad marg., pejus.
549. Vat., ora delicias.
550. Vat., t. habebat.
[Col. 0743C]532. Redit ad id quod dixerat v. 498. Rivinus conjicit Rupis; an ex foliis vestis contexta caducis Aspectus cohibere Dei? Recte esset an, sed sensus idem est; intelligitur enim et an ex, etc.
533. Sirmondus edidit Aspectus obstare Dei; sed parum Latine id diceretur. Rivinus ex ingenio Aspectu cohibere Dei. Ex Vat. conjicio Aspectanti obstare Deo. Posset etiam Aspectis obstare Dei: nam olim aspectus, aspecti, declinabatur ex Nonio c. 8, n. 15, qui duo Accii exempla allegat. Reliqua sic legit Rivinus, Tum voce creatum, Crimine femineo se sed peccasse, fatetur Infelix conjux, in conjuge facta retundit, Et reus excusat, sed non purgandus habetur. At sic participem, [Col. 0743D] etc. Sirmondus legit et interpungit Tunc voce reatum, Crimine femineo semet peccasse fatetur. Infelix conjux in conjuge facta redundat, Et reus excusat, sed non purgandus agebat. Et sic participem, etc. Multo clariora haec sunt, ut a nobis restituuntur, Tum voce retractus, Adam, infelix conjux, voce Dei retractus, quod eleganter dicitur de illo qui unde fugerat eo vi reducitur. Fatetur Adam semet peccasse inductum a femina, adeoque in conjuge facta redundat, hoc est peccatum partim in conjugem rejicit. Redundo cum accusativo, ut Statius l. IV silv. 3, v. 71, de fluvio ait: Pandis talia faucibus redundat. Elegantius esset in conjugem, sed poetice non male est in conjuge. Lucretius l. VI, v. 712, Nilus in aestate crescit, campisque redundat. Vide Gifanium in Indice. Venusta est lectio Vat., Et reus accusat, sed non purgandus agebat, quam librarii non intelligentes perverterunt. Adam non solum se excusavit, verum etiam accusabat uxorem, cum ipse esset reus. Additur sed non [Col. 0744B] purgandus agebat, et melius esset sed non purgatus agebat. Verbum agere proprie eis convenit, qui res suas jure persequuntur, et actionem adversus alios intentant: quo sensu actor opponitur reo. Adam ergo, qui reus erat quique purgari non poterat, partes actoris sibi arrogavit.
[Col. 0744C] 537. Forte legendum cladi Conscius ascivit socius, vel cladis Conscius ascivit sociam. Nec male est cordis.
538. Conscius absolute pro reo a Plauto Seneca in tragoed. aliisque adhibetur. Rivinus legit ceu femina posset: aliae editiones et mss., possit.
539. Libr. II, v. 401, Ad saeva piacula. Libr. III, v. 263, Tam saeva piacula.
540. In Fabricio mendum est revelare, quod jam emendaverat Weitzius per relevare. Prima editio Vict. habet etiam relevare. Significat autem relevare minuere, levem facere. Plinius in Paneg. c. 19, Ut studium omnium, laboremque et tanquam exactor intenderes, et tanquam particeps sociusque relevares.
541. Libr. II, v. 467, Scelus omne peractum Respicit auctorem, socios cunctosque ministros Implicat. Confer etiam l. II, v. 419, Non sociant poenae, quos non junxere reatus. Lucanus l. V, v. 289, Rheni mihi Caesar in undis Dux erat, hic socius. Facinus quos inquinat, aequat. Arator l. I, v. 472, de Saphira: Cadit impia conjux Supplicio percussa pari, quia crimine ab uno [Col. 0744D] Fit commune nefas, quoties scelus ante peractum Consensus facit esse suum.
543. Weitzius affirmat se restituisse nam pro non. In editione prima Vict. et in secunda Fabricii invenio nam. Fortasse exemplaria Fabricii variant.
545. Libr. II, v. 697, Levis est sententia coeli.
546. Legendum puto Supplicium felix: nam in omnibus his versibus est acumen et quaedam oppositio: Censura pietate severa, vitae mortisque simul sententia, supplicium felix quo mors datur atque negatur ultio vitalis cohibita limine mortis.
547. Legi etiam potest limite mortis. Intelligitur autem ultio in vitam hominis, cui tot aerumnis obnoxio felicitatis genus est mori, ut vers. seq. declaratur, et explicatius vers. 555, Et vitae mors meta datur cum fine malorum. Eodem recidit, si dicatur, ultionem cohiberi limite mortis vitalis, quod magis mihi probatur.
548. Forte, vivere pejor, videlicet poena.
An Deus omnipotens posset nescire latebras551. Sirm. ita; Vat., Agricolam Dominum q. non diviserat unquam: forte est quae non.
552. Vat., sator alter messor; alii, s. auctor, m.
553. Vat., o. hunc a. Sirm., o. nunc. a. Azagr., o. tunc a. Vict., o. haec a. In Vat., ortu pro horto.
[Col. 0746A] 554. Azagr. ita; Sirm., p. floris, non est s. Vict., p. floris, nec est s. Vat., perpetui floris, nec habet s.
556. Sic Vat.; in aliis, p. semper qui.
558. Ita Vat.; caeteri, m. vivaci corde r.
559. Vat., r. vel certa.
[Col. 0745B]551. Vict. facit cum Sirm., sed Fabricius pro quam edidit cum per errorem, in quem Weitzius etiam incidit. Rivinus suspicatur Agricolae vomis cum nondum verteret agrum. Barthius, lib. VII Advers., cap. 20, spurium hunc versum putat, quo dempto clarissima est sententia. Ex Vat. conjici potest Agricolam dominum quae nondum viderat unquam. Verba Genes. II, 5, haec sunt: Et homo non erat, qui operaretur terram.
552. Ex mendo Vat. alter, lego altor potius quam auctor cum editis. Vide lib. III, vers. 315, cum nota. Cicero lib. II de Natur. deor., c. 34, Omnium rerum, quae natura administrantur, seminator, et sator, et parens, ut ita dicam, atque educator, et altor est mundus.
553. Rivinus conjicit Offendunt haec ambo pium vel Deum, ut haec ponatur pro hi. Sententia Vat. recte procedit.
554. Scriptura Vat. reformari ita potest truduntur ab horto Perpetui floris, nec adest sub jure reorum. Pro est scriptores sequioris aetatis, ut Commodianus, Sedulius et alii, usurpant adest.
[Col. 0745C] 555. Prudentius hymn. v Per., vers. 527, Finem malorum praestitit Mortis supremus exitus.
558. Barthius lib. XXXV Advers., cap. 10, recidivus exponit vitae restitutus, et velut excisa stirpe repullulans, quod hoc exemplo Dracontii confirmat et alio Paulini ad Nicetam de Christo: Recidivus Abel pascit effusi pretio redemptos Sanguinis agnos. Barthio opponit Rivinus, quod hoc Dracontii loco recidiva est a recido, non a caedo. Verum dubium non est quin recidivus pro renascenti sumatur, sive a caedo trahat originem, ut multi putant, sive a recido pro recurrere: nam recidere dicuntur quae redeunt seu recurrunt. Virgilius lib. X, vers. 58, Dum Latium Teucri, recidivaque moenia quaerunt: ubi Servius interpretatur renascentia, et a caedo videtur deducere recidivus. Alii minus apte moenia quae bis ceciderunt exponunt. Deberet quidem secunda in recidivus esse longa, si a caedo recidivus diceretur, sed in derivatis saepe variat quantitas. Charisius hoc discrimen inter recidivus, et [Col. 0745D] redivivus agnoscit, quod REDIVIVA dicimus quae post interitum redeunt, RECIDIVA quae ex suo casu restituuntur. Si hoc discrimen semper servaretur, hoc loco potius legendum esset Quae rediviva magis. In editis est vivaci corde resurgit, quod de anima post obitum corporis superstite intelligi potest. In Vat. conversis corde accipio de resurrectione etiam corporum, quae justis hominibus ad aeternam felicitatem concedetur: de qua resurrectione postea multis argumentis agit Dracontius a vers. 621.
559. Rivinus putat hunc versum esse Eugenii Toletani, qui epigramm. 4 de bono pacis ait: Pax fessis requies, pax denique certa laboris, ubi ego mallem meta laboris. Imo cum in Dracontii versu Vat. habeat requies vel certa, non absonum esset legere requies vel meta, sumpto vel pro et, intelligitur enim est, etiamsi non exprimatur. Sic vers. 555, Et vitae mors meta datur cum fine malorum. Quod autem hic versus Eugenii sit, non assentior Rivino: exstat enim in Vict. et Vat., in quibus nullam esse opinor Eugenii correctionem. [Col. 0746B] Imitatus ergo est Dracontium Eugenius epigrammate illo suo. Quod attinet ad explicationem hujus et duorum sequentium versuum, audiendus est Barthius lib. LIV Advers., cap. 9, Ita enim censet Michael Glycas lib. I Annal. cum aliis priscis Patribus, sine mortis auxilio post lapsum primum parentem in perpetuis hujus, quas meritus erat, vitae miseriis victurum fuisse: Deum autem misertum infinitarum aerumnarum pro poena simul, et solatio mortem introduxisse. Producit autem Glycas testes, et fundamenta hujus sibi assertionis Basilium, Chrysostomum, Gregorium Nazianzenum et Anastasium Sinaitam . . . . . Sed his admissis sciendum est, nos minime terminum malis imponere, cum post vitam insolentem mortui fuerimus, sed crimina nostra simul, et eorum poenam in aliam mortem, quae nunquam moritura est, continuare: qua de re sic optime scribit Joannes Saresburiensis lib. XI de Nugis curialium, c. 27, ex vetustiore quodam scriptore ecclesiastico: Unum est, inquit, quod totis mentis et corporis viribus fugiendum est: quid illud sit, quaeris? turpitudo [Col. 0746C] et totius species inhonesti. Haec enim faciunt, mortem non esse terminum malorum, sed antecedentium et succedentium copulam. Quam eamdem sententiam nobis proposuit etiam Dracontius . . . . . Mors mundanorum, etc. Idem Barthius, lib. VII, cap. 20, explicans versum, Et male viventi praestatur fine salutis, ait: Praestare est beneficio quem aliquo afficere. Mors eo fine beneficii instar datur mortalibus, ut salutis tandem sint compotes. Alio vero loco, ut animadvertit Rivinus, vel fortasse ad hunc locum manu scripsit Barthius, legendum esse, Et male viventi praestat finire saluti, quod rejicit Rivinus exponens fine salutis, hoc est salutis causa. Equidem sententiam obscuram adhuc permanere puto: nam si mors est requies laborum iis tantum qui bene vivunt, quo pacto praestatur male viventi fine salutis, nempe salutis causa, vel ut compotes salutis sint? Et quid, rogo, est mortem continuare quodcunque nocet pravumque bonumque? Nam bonum cui nocet? Et si continuat mors quodcunque [Col. 0746D] nocet, male viventi cur datur salutis causa vel fine? Rivinus mallet Continuans quodcunque necat pravumque bonumque. Sed difficultas eadem est, sive necat sive nocet legas. Existimo igitur hanc esse Dracontii mentem, quod mors est requies laborum hujus vitae, et homini male, hoc est in aerumnis et miseriis viventi praestatur beneficii et gratiae loco, quia morte molestiae hujus vitae finiuntur. Versus Continuans quodcunque nocet cum versu sequenti conjungi posset, ut Deus sit continuans vitas hominum et quodcunque eis nocet, adversa et prospera. Nisi mavis ita legere Continuum quodcunque nocet pravumque bonumque, vel Continuans neutrorum more, hoc est quodcunque continuans vel continuum, sive pravum sive bonum sit, nocet, quod demum mihi unice placet: ut sensus sit, etiam bona hujus vitae, si perpetua essent, fastidium allatura, cum nec vere bona sint. Tum vers. seq. legere poteris Solus in aeternum bonus est regnator, et auctor Virtus trina Deus. Matth. XIX, 17, Quid me interrogas de bono? Unus est bonus Deus.
Agricola dominus quam nondum verterat unquam.563. Ita Vat.; alii, Virtus una Deus, trinus Deus omnis et unus.
[Col. 0747B] 565. Azagr., nulla fefellit. Vat., Nec quemcunque mens praesumpsit pura fefellit. Sirm., praesumptio nulla refellit.
566. Vat., Victurum effectus non desint tempore eodem.
567. Azagr., Vict., Penes quem sensum primordia multa loquuntur. Sirm., Quem penes et sensus primordia multa loquuntur. Vat., Penes quem sensu praecordia muta loquuntur.
568. Sirm., Et voce reticente sonat supera aethera sermo. Vict., Et sermo retinente sonat super aethera voce. Vat., Et lingua reticente sonat subterra sereno; ad marg., sermo pro sereno.
569. Vict., hac mens.
[Col. 0748A] 570. Sirm., Vict., i. sui tunc i. Azagr., i Deus tunc i. Vat., i. sui Deus i.
[Col. 0748B] 571. Vat., dominentur in orbe.
572. Vict., jure tenetur.
573. Vat., At q. f. h. v. q. germinet h.
574. Vat., Quod spicant messes, quod ramos p. arbos.
575. Vat., quod geminant v.
576. Vat., Flumina quod mutant fontes, quod fluctuat aequor. Sirm., Flumina, quod mittunt fontes, quod fluctuat amnis. Azagr. ita, sed aequor pro amnis; sic etiam Vict., sed fundit et aequor pro fluctuat aequor.
577. Sirm. cum Vict. distinguit unda freti, quod. Vat., tundat pro tundunt. Omnes, freti.
[Col. 0747B]563. De hoc versu dictum in proleg. num. 109 et seq., ubi de orthodoxa Dracontii doctrina contra Arianam impietatem verba feci. Legesis not. lib. II, [Col. 0747C] vers. 69.
564. Epist. Cath. Jacobi cap. I, vers. 17, Omne datum optimum et omne donum perfectum desursum est descendens a patre luminum.
565. Praesumptio pro audacia, nimia confidentia, obstinata animi praeparatione a Tertulliano, Severo Sulpicio, Apuleio et similibus scriptoribus sumitur. Nonnunquam tamen in bonam partem accipitur pro fiducia.
566. Ex Vat. conjectura oritur fefellit Victurum, effectus nec desunt tempore eodem, vel Victorem, etc.
567. Rivinus putat scriptum Quem mens, et sensus primordia muta loquuntur. Barthius lib. VII, cap. 20, legit Quem penes et sensus primordia muta loquuntur, et explicat de elementis rerum omnium a Deo conditis. Rivinus contra censet hoc loco preces tacitas, ab animo profectas, linguae et sermoni claro opponi: cui explicationi non obscure scriptura nostra favet.
568. Weitzius legit cum Vict., et retinente voce [Col. 0747D] exponit retenta. Rivino nec Weitzius, nec Sirmondus placet: quomodo enim ait, sermo, sonat, voce, si reticente? Spernit vero, quod Weitzius ait retinente pro retenta. Ipse autem conjectat Et sermo recinente sonat super aethera voce. Facile refellitur Rivinus si nostram quoque scripturam oppugnet: nam acumen Dracontii in eo est quod preces internas animi sonare lingua reticente dicat, ut vers. praec. praecordia muta loquuntur simili oxymoro, et vers. seq. mens potius quam lingua precatur, quo praecedentia declarantur. Paulinus Petrocorius saepe hujusmodi clamores cordis, reticente lingua, commemorat, Dracontium, ut puto, imitatus, ut lib. I, vers. 380, Ad Dominum rursus fletus, suspiria sursum, Et gemitus, clamor cordis, vox magna tacentis; lib. III, vers. 334, Cor clamat, si lingua tacet; lib. V, vers. 423, Corde humilis, celsus merito, sine murmure clamans; lib. VI, vers. 9, Clamantia corda Allegant proprias sine voce et murmure causas. Dracontius rursus lib. II, vers. 592 Exaudis, [Col. 0748B] quod lingua tacet sub corae loquaci; et vers. 605, Largitur peccata reis sine voce rogatus Pectoris affectu, secreta mente, fide, spe. Vide etiam vers. 751, lib. I.
[Col. 0748C] 571. Legendum arbitror Sedibus egressos placidis dominarier orbi, et vers. seq. sub jure tenere, aut Sedibus exire placidis, dominentur ut orbi, etc. Sed prius illud magis placet.
572. Barthius, lib. VII, cap. 20, legit sub jure tenetor. Rivinus, Si t. q. m. h. s. i. tenetur.
574. Spicare est spicas emittere, translate acuere, ut inspico. De eo verbo videndus Barthius lib. XXIX Advers., cap. 11; Turnebus lib. XXI, cap. 25. Dracontius iterum vers. 587, Ventus spicat aristas.
575. Gemmare de vitibus dicunt Columella, Varro, et alii pro gemmam, sive oculum emittere. Alibi etiam Dracontius ita loquitur, ut l. II, v. 220, Palmite gemmato post pampinus admovet uvas. Confer v. 719 l. I. Weitzius explicat amoena comantia, amoene comantia, ut amoena positum sit adverbialiter, vel duo adjectiva amoena comantia ait esse. Sirmondus distinguit (quod videtur etiam velle Weitzius) amoena comantia frondent Flumina, quasi flumina amoena comantia frondeant [Col. 0748D] propter arbores quae circa flumina solent frondere, ut Weitzius in indice clare affirmat. Verum amoena comantia sunt loca amoena, quae ipsa frondescunt: humus enim, arbores et silvae comantes dicuntur. Amoena absolute ponitur pro locis amoenis. Tacitus III Annal., c. 7, Per amoena Asiae et Achaiae.
576. Barthius loc. cit. legit Flumina quod mittunt, fontes quod fundit et aequor. Rivinus intelligit flumina a fontibus mitti et ab aequore fundi, sed suspicatur Flumina quod mittunt, quod fontes, fundit et aequor. In nostra scriptura sententia est quod flumina a fontibus mittuntur, quod aequor fluctibus valet, haec omnia data sunt usibus humanis, ut quod spicat messis, quod gemmant vites, quod floret humus, etc.
577. Distinctio, sive interpunctio Sirmondi et veterum editionum merito rejicitur a Rivino, qui legit freti quod littora tundunt cum Barthio et Weitzio, et freti sumit pro nominativo plurali exemplo Lucretii, qui dixit fretus pro mari. Verum Lucretius, ut alii [Col. 0749B] multi veteres, non fretus freti dixerunt, sed fretus, fretus, ut facile esset probare. Ex Vatic. igitur lego fretum quod littora tundit: possis etiam freta quod littora tundunt, producto a in freta ratione caesurae. Catullus carm. 11 ad Fur. et Aurel., v. 4, Litus . . . . . tunditur unda. Horatius Epod. XVII, v. 55, Saxa . . . . . Neptunus alto tundit hibernus salo.
Solus in aeternum Deus est regnator, et auctor,579. Vat., generant terra, quod flamma p. Vict., v. et aether.
[Col. 0749B] 581. Vict., similis qua f.
582. Vict., is dominaretur.
585. Vat., n. crassius aer.
586. Azagr., hoc pro hinc. Vict., placidumque serenum. Vat., C. huc imbres v. placidumque serenum. Sirm., hinc i. v. placidosque serenus Ventus. Sic Azagr.
587. Vat., Vict., Azagr., fluctus. Sirm., fructus.
588. Vict., quae pro quas. Vat., Ven ilet ae. quas f. [Col. 0750A] m. auta, sed videtur correctum per aura.
589. Vict., f. atque excutit a.
[Col. 0750B] 591. Vat., F. alterius r. commercia vitae; editi, alternis r. comitantia vitae.
592. Vat., spiritus austrus.
593. Sirm., et duci vento; reliqui, et reduci vento.
594. Vat., excurrens et n.; alii, e. in n.
595. Ita Vict. Sirm., v. recreat. p. Azagr., vita laeta animat p. Vat., Vitales animae per m. repentia s
596. Vat., et modo quae g.
[Col. 0749C]578. Barthius, l. VII, c. 20, putat legendum flantes vagum in aethera crispant, vel vaga in aera ut aer sit neutrum. Melius l. XXXII, cap. 19, lectionem vulgatam retinet, multisque exemplis probat marmor interdum sonare aequor. Acumen Dracontii in eo situm est, ut vaga cum marmora conjungat. Ambrosius dixit etiam aequore crispanti. Ejus verba ascripsi ad v. 149. Consule etiam notam ad vers. 238, Et crispante freto
581. Rivinus exponens versum 571, Sedibus egressos placidis dominentur ut orbi, obiter emendat hunc versum et legit Et similis, qua factus erat de pulvere, Christo Is dominaretur cunctis. Nunc vero ait egregie Sirmondum legere Ut similis qui factus erat de pulvere Christo, scilicet Verbo; sed deesse quis fuerit qui dominari deberet, homo scilicet, qui Salvatori suo quoad carnem excepto peccato similis conditus fuerat. Cum editio Rivini erroribus typographicis referta sit, vix veram ejus mentem multis in locis assequi possumus. Existimo eum scripturam Sirmondi [Col. 0749D] approbare ac solum mutare vers. seq., His dominaretur in Is dominaretur, ut intelligatur homo, qui dominaturus erat. Sed cum dicatur qui factus erat de pulvere similis Christo, satis intelligitur hunc ipsum hominem esse, qui dominari deberet. De similitudine hominis cum Christo vide notam ad v. 339.
582. Forte sub carne creatus.
584. Cum dixerit corpora omnia homini servire, addit ventum etiam eidem servire, etiamsi non habeat corpus. Sumit autem corpus pro eo quod oculis videri et percipi clare potest. Hinc aer spiritus etiam dicitur et spiritus ad animum significandum transfertur.
585. Virgilius, l. I Georg., v. 462, Ventus agat nubes. Cicero de Natur. deor. l. II, c. 39, Aer concretus in nubes cogitur. Virgilius, l. V, V. 20, In nubem cogitur aer. Etiam in Vulgata eadem est phrasis cap. XXXVII Job, v. 21, Subito aer cogetur in nubes, et ventus transiens fugabit eas.
[Col. 0750B] 586. Sirmondus hinc imbres veniunt, placidosque serenus Ventus alit fructus. Melius videtur placidumque serenum, ut tranquillum serenum. Libr. II, v. 801, Splendente sereno, et hoc l. I, V. 68, Violare serenum. Ex vento enim non solum imbres veniunt, sed etiam serenitas: nam vento nubes fugantur, ut ex cap. cit. Job patet, quem locum Dracontius exprimere [Col. 0750C] videtur. Serenum absolute pro serenitate adhibetur non modo a poetis, verum etiam a Catone, Livio, Plinio, Suetonio.
587. In hoc versu et in vers. 589 Fabricius et Weitzius cum Vict. legunt fluctus: Sirm., fructus, quod praeferendum est.
588. Rivinus cum veteribus editionibus quae, Sirmondus quos, ut referat ad fructus in vers. seq. In Vat. quas refertur ad aristas.
589. Deflorare et defloratus legitur apud Livium, Quintilianum et Gellium: etsi enim varient lectiones, tamen hoc Dracontii loco confirmatur usus verbi defloro pro florem adimo, vel arbore flores excutio. Weitzius ait, deflorare in Symmacho esse seligere. Tertullianus deflorationem dixit. Tentari etiam possit in Dracontio Dat flores ventus, vel dat flori fructus.
591. Scripturam Vat. commercia vitae facile probabis prae altera vulgata comitantia vitae. Vocabuli commercium mirus est usus apud scriptores. Alcimus, l. I, v. 99, Spina rigens crebris inter commercia nodis [Col. 0750D] Diffundit duplicem costarum ex ordine cratem. Desunt hi versus in nonnullis editionibus. Pulmonis officium describit idem Alcimus l. I, v. 105, Additur et tenui pascendus ab aere pulmo, Qui concepta trahens lenti spiramina flatus, Accipiat reddens, reddat, quas sumpserat auras, Inque vicem crebro pellatur anhelitus haustu. Barthius, l. XXXII Advers., cap. 8, cum Fabricio legit in Alcimo Ut concepta et Perque vices crebro: et notat illud accipiat reddens pulchre a Dracontio expressum reducis vocabulo Et reduci, etc., V. 593.
593. In Sirm. duci videtur mendum typographicum. Vide notam ad v. 591.
596. Prudentius, Apoth. v. 837, Perspice, quam varios fundamus ab ore vapores, Spiramus quoties animae sufflabilis auras. Nunc flatum tepidum calor exhalatus anhelat, Rorantes nebulas udis de faucibus efflans, Cum libet, in gelidum flabrati frigore ventum Spiritus existit tenuis, et sibilat aer.
Murmure quod venti flantes vaga marmora crispant,597. Vat., tangunt labra p. Vict., tangit flabra p.
598. Vat., haec brumanis t.
603. Vat., Mollis ab immenso mittenda fonte perenni. Sirm., Mobilis immenso veniens e fonte perenni: sic Vict., sed nobilis pro mobilis.
604. Vat., vomuntur; alii, moventur.
607. Vat., p. montibus a.
608. Ita Vat. Sirm., r. nunquam speravit o. Vict., r. nunquam sperabit o.
609. Vict., Quas incessanter licet evomit i. p.
611. Azagr., hominibus pro omnibus. Vat., his pro hic, aut is. Vict., t. flammam.
[Col. 0752B] 612. Azagr., N. m. unquam detractis ab ignibus ignes.
614. Sirm., Hic quaestus non damna parant: in fomite flammis Detractis auferte jubar, succiditur ignis: sic Vict., sed his pro hic, et succenditur pro succiditur. Azagr., In quaestus non damna parant in fomite flammas Detractae cui forte jubar subducitur ignis. Vat. ut edidi.
616. Vict., m. fortuna c.
617. Vat., homini linguam sibi.
618. Vat., formantur; alii, formatur.
[Col. 0751B]597. Pro Illustrata fortasse aliud scripsit Dracontius, vel certe illustrata significat perlustrata, ut dicam ad v. 43 lib. II. Flabra a flatu vox poetica est.
598. Prudentius II contra Symm., v. 811, Addo aliud, nostros potant animalia fontes . . . . nostra intrat et ipsos Aura canes, animatque levi fera corpora flatu. [Col. 0751C] Multa habet Prudentius a vers. 780 l. II contra Symm., Non nego communem cunctis viventibus usum Aeris, astrorum, pelagi, etc., quae simillima sunt his quae Dracontius edisserit et quae fortasse is legerit.
600. De spiritu divino nunc agit, de quo iterum lib. II, v. 32 seqq., simillimis verbis et sententiis.
602. Barthius conjicit Unde genus diversa trahunt et semina rerum Nubilia: immenso venit ens e fonte. Perenni Artificis formata manu, digesta moventur Ordine cuncta suo. Explicat vero: Suprema illa et substantiarum omnium fons ens dicitur ex sacra etiam Scriptura, ubi Dominus Deus loquitur: Qui est, etc. . . . . Omne ergo ens ab immenso illo omniumque summo fonte proficiscitur. Nubilia autem, quia vitae ex alto venientes nubunt velut corporibus, etc. Addit autem, conjecturas has esse, et vix invenire apud auctorem suum fidem. Difficile quidem est veram scripturam invenire. In lectione Vat. hic est sensus: A Deo genus trahunt semina rerum et diversa, et molis immensae, mittenda e fonte perenni. Vel lege Unde genus diversa [Col. 0751D] trahunt, et semina rerum Mobilium immenso veniunt e fonte perenni. Res mobiles erunt res, quae moventur, aut moveri possunt, aut res mutabiles, quarum aliae aliis succedunt: nam de his incipit loqui, et hoc sensu videtur accipiendum moventur v. 600, hoc est mutantur, et vers. 601 urget, videlicet impellit, propellit. Verum cum lib. II, v. 33, moles immensa hoc eodem in argumento de mundo dicatur, lectio et interpunctio haec probabilis occurrit, quae nonnullis certa visa est, Unde genus diversa trahunt et semina rerum, Moles et immensa mittenda e fonte perenni, etc. Nempe moles immensa correpto e in moles, ut in fames et similibus fecit Prudentius, sive malis scribere molis in nominativo. Huc etiam facit Virgilii versus l. VI, Spiritus intus alit, totamque infusa per artus Mens agitat molem.
604. Aptius videtur vomuntur quam moventur: nam praecedit mittenda e fonte perenni, ac fortasse scriptum [Col. 0752B] fuit Artificis formante manu digesta vomuntur. Vomere, ut effundere, est large emittere. Virgilius II Georg., v. 462, Mane salutantum totis vomit aedibus undam. Vide v. 609, Licet evomat.
605. Quaerat aliquis cur munus hoc dicat irrevocabile, cum versu seq. fateatur eas res perire lege [Col. 0752C] diurna. Dracontius de rerum perenni successione hic agit. Omnia igitur ordine suo producuntur, adeoque alia aliis succedunt: hoc ergo est irrevocabile munus, ut series rerum non interrumpatur.
606. Oxymorum et oppositio: pereuntia non intereunt, quia etsi pereant, alia tamen ejusdem generis continua serie subrogantur. Exemplis, quae adducuntur, res manifesta fit.
607. Ecclesiastes cap. I, v. 7, Ad locum, unde exeunt flumina, revertuntur, ut iterum fluant. Origo igitur non sperat reditus, quia occultum est, qua via flumina ad locum, unde exeunt, redeant. Undifluus pro undosus vix ante Dracontii saeculum invenietur.
609. Hieronymus dixit incessabiliter, Zeno imperator et Apollinaris Sidonius incessanter.
610. Unda fluenti seu fluminis non sentit jacturam. Non male esset Jacturam tamen inde negat sentire fluentum. Inde et unda saepe confunduntur in mss.
613. Barthius l. II Advers., cap. 19, hanc regulam in universa natura dominari ait, et eleganter hoc [Col. 0752D] versu a Dracontio exprimi.
614. In tam variis lectionibus scriptura Vat. praeferenda videtur, cujus hic est sensus. Cum ex aliorum lucris damna aliorum soleant evenire, quaestus, quibus ignis ex igne accenditur, cui damna inferunt? Cui igni succiditur jubar ex eo quod inde flamma detrahatur? Haec autem sententia clarior erit si legatur in fomite flammis Detractis, cui forte jubar subducitur igni? Jubar pro quovis splendore poni solet: sic v. 659, Jubar ignis anheli; lib. III, v. 2, Jubar aetheris. Succiditur est subsecatur; subducitur erit detrahitur, subripitur, ut v. 557, Vita gravis hominum subducitur impete mortis; et v. 668, Nuntius aurorae subductus morte diurna. In fomite flammae detractae intelligitur in ipsa materia arida flammae, quae ex alio igne excipitur.
616. De fetura vide v. 453
Illustrata vigent, et tangunt flabra palatum.620. Vict., g. queis p. Vat., fudit; alii, fundit.
621. Vict., Parvula divini fuerat succedere cura parentis. Sirm., Parva Deo fuerat succedere cura peremptis. [Col. 0753B] Vat. ut hic editur, sed scribit perentis.
622. Vict., ne consumpta.
623. Vat., Sed . . . . fixum r. n. e. s., deest ne sit.
625. Sirm., conspiciunt. Vat., Vict., conspiciant.
627. Vict., ex trunci s.
629. Azagr., pampinis uvifera. Vat., pampinus uvi fete v., ex quo uviferae. Idem Vat., armenta pro sarmenta. Sirm., Vict., pampinus uvifera v. s. r.
630. Ita Vat. in Sirm., et geminata sui r. Azagr., et tempta rosei r. Vict., et geminata rosei r.
[Col. 0754A] 631. Vat., rumpunt de cortice.
632. Vat., Quis est vita fugax et pari flore senectus. Sirm., Vict., Et cui vita fugax, et par cum flore senectus.
[Col. 0754B] 633. Vat., Fit rediviva florens et c. h. r.
634. Vat., sub tegmine c.
635. Vat., quae non herba f.
636. Vat., s. exutus s.
638. Vat., per singula g. pendens; ad marg., per sibila.
639. Ita Sirm. et Vict.; in Azagr., frondibus a. Vat., Fontibus a. a. c. corvi, sed forte fuit cervi
[Col. 0753B]620. Barthius ex ingenio quis parvula fundus origo.
621. In Vict. longior est uno pede hic versus: quod vitium ut effugeret Fabricius, edidit Parvula divini succedere cura perennis, Ne consumpta daret. Barthius ad marginem alleverat Par vult divini succedere cura perennis, Ne consumpta vacet. Rivinus explicat: Minor cura fuisset facere ut nova succrescerent, quam ut in [Col. 0753C] nihilum redacta resurgerent. Vera est haec explicatio, sed quae in nostra scriptura maxime eminet. Parva Deo fuerant pro parvum, vel parum Deo fuerat, ut lib. II, v. 286, Parva putant homines fluctus transire nocentes. Caeterum a Dracontio scriptum censeo Parva Deo cura succedere nata peremptis, vel Parva Dei cura succedere, etc. Ovidius, l. I Met., V. 47, Numero distinxit eodem Cura Dei. Id ut multo magis elegans est, subintellecto erat, vel fuisset, ita facilius exscriptorum captum superabat, qui propterea, omisso cura, fuerant intruserunt.
622. Post saecla , post mundi saecula. Vide notam ad v. 86.
624. Legis sancta pro legem sanctam, ut vana rumorum, et similia. Psal. LXXXVI, v. 32, Si justitias meas profanaverint. Fabricius perperam interpungit reditus non esse sepultis Cordibus illorum qui legis sancta profanant.
625. Tertullianus de Judicio: Arida sic vacuis redduntur semina terris, Et penitus fixis putrescunt mortua [Col. 0753D] sulcis. Nonne animatur et hinc reparatis culmus aristis, Atque iterum vivis flavescunt fortia granis, Consurguntque novae vario cum fenore messes? Et lib. II contra Marcionem: In grano latet arbor, et hoc nisi terra sepultum Putrescat, non dat decoratos arbore fructus. Vide, si placet, quae adnotavi ad Prudentium l. II contra Symm., v. 194.
627. Melius est truncis, hoc est truncatis radicibus, quam trunci, quod cum Vict. Fabricius aliaeque veteres editiones exhibent.
629. Ex Vat. expromitur uviferae, quod jam Barthius excogitaverat. Uvifer usurpatur a Silio et Statio, revestio a Tertulliano.
630. Mirum videtur Rivino, nec Fabricium, nec Weitzium, nec Sirmondum emendasse Et gemmata pro Et geminata. Rejicit etiam conjecturam Barthii legentis rubetis pro ruboris. Certe gemmata habemus in Vat., quae lectio comprobatur v. 179, Floribus ambrosiis gemmato cespite victus. Sed adhuc quaerenda [Col. 0754B] est syntaxis hujus versus. Quid enim est virgulta sui ruboris, aut gemmata rosis virgulta ruboris? Mihi placeret Et gemmata roseo redeunt virgulta rubore, ut roseo sit dissyllabum, et significet pulchro, florido; sic enim accipitur roseus, ut dicam ad vers. 717. Posset etiam conjectari Et gemmata rosei redeunt virgulta ruboris, aut Gemmata roseo redeunt virgulta rubore: [Col. 0754C] supervacanea est enim conjunctio et, cum postrema in gemmata ratione caesurae produci possit.
632. Rivinus legebat Est cui vita fugax: qui testatur, Barthium divinos hosce duos dilaudasse versiculos. Scriptura Vat. bona est et melior fortasse si legas Queis et vita fugax, et par cum flore senectus. Verbum substantivum est saepe eleganter omittitur.
633. In editione Matritensi Sit rediviva: sed cum non indicetur diversa alia lectio, credam, sit excidisse typographo pro fit. Crines et comae herbarum a poetis passim celebrantur, ut aliis in locis jam notavi.
634. Rivinus censet, legendum grana pro ligna, et v. seq. granum pro lignum. Sic Tertullianus dixit, In grano latet arbor, cujus verba vide in nota ad v. 625.
635. Barthius ex conjectura lignum jacit, hoc est subjicit: clarius esset lignum facit. Sed ego existimo Dracontium neque a Rivino neque a Barthio intellectum: sumit enim Dracontius lignum hoc vers., et ligna vers. sup. pro materia arborum, vel virgultorum separata a radice, et igni, aut operi alicui apta: [Col. 0754D] hinc Italis Hispanisque legna et lena. Ait ergo Dracontius cuncta hujusmodi ligna jam mortua reduci sub germine renasci, et illud quod prius herba et germen fuit postea jacere lignum in terra, ex quo ligno in stercus converso fecundatur ager, et mutua successione herba renascitur.
636. Plinius, l. X, cap. 67, sect. 86, Salamandra, animal lacerti figura, stellatum. Ovidius de stellione l. V Met., v. 460, Aptumque colori Nomen habet, variis stellatus corpora guttis. De re vero ipsa Plinius, l. VIII, c. 27, sect. 41, ut Tertullianum, Isidorum, Lucretium, Ovidium innumerosque alios omittam.
639. Hildebertus in Physiol. carm. de cervo: Se juvenemque facit, cornua quando jacit. Plinius, l. VIII, c. 32, sect. 50, Cornua mares (cervi) habent, solique animalium omnibus annis stato veris tempore amittunt, etc. Virgilius, l. I Aen., V 193, Capita alta ferentes Cornibus arboreis sternit.
Maxima fit generis, quam parvula fudit origo.640. Vict., a. adsumptis s. Vat., unguibus absumptis s.
641. Vat. ita; Sirm., Vict., Aeriae nudantur aves, cum penna vetusta sic Azagrens., sed cum pinna vetusta est.
645. Azagr., v. redire s.
646. Vat., d. occultatur i.
647. Ita Vat. et Azagr.; in Sirm. et Vict., pars una iacebat.
648. Vat., gemens; alii, gerens.
649. Vat., v. in morte; alii, v. m.
650. Vat., redivina; sed videtur correctum per rediviva.
651. Vat., intalia pro vitalia.
[Col. 0756B] 652. Ita Vat.; in Sirm. et Vict., c. sudansque medullas. Azagr., c. gignensque m.
653. Vict. Phoenici exactam. Sirm., Phoenicis exhaustam. Azagr., Phoenicis exactam r. Vat., Fenicis exacta me renovat.
654. Vat. incipit Ex . . . . et nihil aliud hujus versus habet.
657. Vat., e divino l.
658. Vict., vorax; alii, volans.
661. Hic versus abest ab editis; exstat in Vat., ubi civis legitur pro cinis.
662. Ita Vat.; in aliis, Et coelum repetens erecto crine vagatur.
[Col. 0755B]640. Vide Eleg. Dracontii v. 67. Isidorus, ex Plinio loc. cit., Origene homil. 2 in Cant., et Servio ad eclog. 8 Virgilii, docet l. XII Orig., cap. 1, cervos inimicos [Col. 0755C] esse serpentium, qui cum se gravatos in infirmitate persenserint, spiritu narium eos extrahunt de cavernis, et superata pernicie veneni eorum pabulo reparantur. Fortasse praestiterit cum Vat. legere absumptis. Cur palmata cornua cervorum dicantur, vide notam ad v. 275.
641. Plinius, l. X, c. 24, avium quaedam genera recenset quae pennas amittunt et mutant. In aliorum lectione cum penna vetusta intelligitur, cum penna vetusta est: non enim penna in auferendi casu esse potest.
642. Forcellinus verbum subvestio praetermisit, cui nec inter barbara quidem locum dedit.
643. Miracula referuntur ex evangelica historia: quibus tamen locus opportunior esset post alia naturae mirabilia opera, quae deinde enumerantur, scilicet post V. 682, Mane resurgentem.
646. Oxymorum nocturnos dies. Tertulliani verbum est oculare.
647. Lib. II, v. 124, Mortua pars hominis, pars altera [Col. 0755D] viva jacebat.
648. Oxymora Funera viva, cadaver vivax in morte. Lib. III, v. 398, Cum vivum terra cadaver Sorbuit; et V. 503, Funere vivo.
649. Iterum oxymora perempta sine morte (scilicet pars hominis), vitali in morte. Eadem est sententia.
652. Rivinus lectionem veterum editionum sudansque medullas exponit irrigans, perfundens medullas, sed praeferre videtur sudansque medullis, ut in lusu Gallieni, Totis sudate medullis. Scriptura Vat. proba est, sed praeferendum videtur udansque medullas, hoc est, madefaciens: quo verbo Macrobius et Augustinus utuntur; et a ciens udansque facile potuit fieri sudansque. Humorem medullis Dracontius etiam l. III, v. 613, attribuit, Humor ut absumptas intraverit ante medullas.
[Col. 0756B] 653. De syllaba media in Phoenicis vide notam ad v. 326. Phoenicis historiam, sive fabulam tot scriptores praesertim poetae memorant, ut infinitum esset [Col. 0756C] eorum catalogum conficere. Videri imprimis possunt carmen Claudiani de Phoenice et elegia sub Lactantii nomine de eodem argumento. Scriptura Sirm. exhaustam rectum habet sensum: sed melius videtur exactam cum Vat., ut apud Ciceronem I Tuscul., cap. 39, Eorum autem, qui exacta aetate moriuntur, fortuna laudatur.
654. Barthius, ad Claudianum p. 985 edit. 2 et 988 in notis ad carmen de Phoenice, hos Dracontii versus laudat, quibus non ipse Phoenix, sed ejus senex, seu senecta comburi dicitur, et sine sorte sepulcri, ut Claudianus ait, falsisque sepulcris.
656. Mortua flamma quae resurgit est ipse phoenix qui hic describitur ex imitatione Claudiani: Arcanum radiant oculi jubar, igneus ora Cingit honos, rutilo cognatum vertice sidus Attollit cristatus apex, tenebrasque serena Luce secat. Dracontius potius videtur asserere, post ignem quo combustus est phoenix, exstinctum, iterum novas flammas erumpere, ex quibus novus phoenix prodit.
[Col. 0756D] 657. Phoenix, qui renascitur, primum est verm s lactei coloris. Lactantius de Phoenice: Hinc animal primum sine membris fertur oriri, Sed fertur vermis lacteus esse color.
658. Rivinus praetulit etiam Et scintilla volans; sed non male est vorax.
660. Rutilatur passive Plinius, Martianus Capella, alii. Barthius conjicit fax cerea lambit. Sed clarius est fax caetera lambit. Nimirum sensus est: Apex capitis igni quasi ardet, caeteras partes corporis flamma leviter tangit, quia non tam rutilo ignis colore splendent. Lambere de flamma leviter tangente, neque comburente Virgilius II Aeneid., v. 683, Tactuque innoxia molli Lambere flamma comas, et circum tempora pasci.
Anguibus assumptis sed mox palmata resurgunt.663. Ita Vat.; caeteri, m. nox s.
664. Vat., per assensus et.
665. Vict., latent. Vat., dum coelo latet r.
670. Sirm., Vict., exhinc nocturnis i. Azagr., ita, sed nocturnus. Vat., Et nocet unus eques i. e. i. c.
[Col. 0757B] 673. Vat., Sole premit commissa rubebat; ad marg., [Col. 0758A] obscure, perit. Vict., petit.
674. Vat., sola cujus coeli.
675. Vict., ab aspectu l. s. coeli.
676. Vict., ne g. animetur a. Sirm., ni g. animetur a. Vat., ni g. animantur a.; supra, animentur.
[Col. 0757B]663. Hactenus omnes legerunt Mortua nox sub luce cadit, quod confirmant simili sententia ex v. 116, Prima dies nam lucis erat, mors una tenebris. Sed scriptura Vat. huic loco maxime convenit: exempla enim apponuntur luminum, quae sub majori luce moriuntur, et postea rursus comparent. Luna aurea dicitur a Virgilio l. I Georg., v. 431, et ab Ovidio l. X Metam., v. 448.
664. Virgilius, l. I Georg., v. 427, Luna revertentes cum primum colligit ignes. Ascensus siderum apud Plinium l. XXIX, c. 4, significat eorum elevationem supra horizontem, ut nonnulli explicant. Dracontius ascensus lunae sumit pro incremento et tempore quo crescit. Sed vix dubito quin legendum sit accessus . Macrobius l. I in Somn. Scip., cap. 11, Nec dubium est quin ipsa (luna) sit mortalium corporum et auctor, [Col. 0757C] et conditrix, adeo ut nonnulla corpora sub luminis ejus ACCESSU patiantur augmenta, et hac decrescente minuantur. Fortasse etiam in Plinio legendum est accessu siderum; nam de incremento lunae loquitur loc. cit.
666. Drepanius in hymno trium puerorum: Hunc gelido fulgens collaudet lumine luna. Supra, vers. 52, Quid lunae frigidus orbis, ubi dixi, cur frigida luna dicatur.
668. Supra, vers. 557, Subducitur impete mortis, et l. III, vers. 114, Puerosque neci subduceret. Mors diurna est mors quam lucifero dies infert.
669. Lucifer per sidera, nempe noctis tempore, reficit suas flammas, sive clare lucet. Vide not. ad vers. 682.
670. Barthius legebat Exit nocturnis (hoc est tenebris), jubar emicat igne corusco. Sane scriptura vulgata obscura est Ex hinc nocturnis jubar emicat igne corusco, quae facilius reformari posset Exhinc nocturnum jubar. Ex Vat. lumen aliquod accipimus, ex [Col. 0757D] quo hic locus restituatur, scilicet Et nocturnus eques jubar emicat igne corusco. Favet etiam Azagr., Exhinc nocturnus jubar: ex hoc igitur codice et ex depravata lectione Vat., Et nocet unus eques, conficitur Et nocturnus eques. Adeo nulla est tam corrupta scriptura ex qua interdum fructus aliquis non percipiatur. Notandum etiam est, reconditam Dracontii doctrinam imperitis librariis occasionem corrumpendi ejus carmina dedisse. Poetae, ut lunae bigas, soli quadrigas, sic lucifero equum tribuebant. Statius, lib. VI Thebaid., vers. 237, Roscida jam novies coelo dimiserat astra Lucifer, et totidem lunae praevenerat ignes Mutato nocturnus equo. Claudianus, lib. II de Raptu Proserp., vers. 121, Dum meus humectat flaventes lucifer agros Roranti provectus equo. Ovidius, II Fast., vers. 314. Hesperus et fusco roscidus ibat equo, et Met. lib. XV, vers. 189, Cumque albo lucifer exit Clarus equo. Dicitur nocturnus eques jubar per appositionem, nisi malis legere Et nocturnus equo jubar emicat. [Col. 0758B] In masculino genere jubar aureus dixit Severus in carmine de Aetna, et Ennius apud Priscianum, lib. V, Interea fugit albus jubar Hyperionis cursum: quod de lucifero accipio, qui oriente sole fugit. Alii legunt Hyperionis cursu.
671. Aurora roscida dicitur ab Ovidio, Seneca in trag., et Corippo. Virgilius, lib. XII, vers. 77, Cum primum crastina coelo Puniceis invecta rotis aurora rubebit.
673. Barthius legit quoi missa. Quo missa est a quo missa, quia aurorae splendor solem nuntiat et a sole oritur. Fabricius et Weitzius cum Vict. ediderunt de sole petit, neque adverterunt errorem, qui clarus esse videtur: nam sensus est, auroram splendore solis obrutam perire.
674. Ambrosius Hexaemer. lib. IV, cap. 1, Sol oculus [Col. 0758C] est mundi, jucunditas diei, etc.; et de arca et Noe, cap. 7, Ipsi (sol et luna) sunt quidam mundi oculi. Dracontius in Eleg. vers. 243, Sol oculus coeli. Ovidius IV Met., vers. 227, Omnia qui video, per quem videt omnia tellus, Mundi oculus. Alii legunt Mundi oculis, mihi crede, places, eodem sensu ut sol oculus mundi dicatur. Capella in hymno solis, lib. II, Mundanusque oculus, fulgor splendentis Olympi. Aegyptii insculpebant sceptrum, in eoque speciem oculi exprimebant, quo signo Osirim monstrabant, significantes eum solem esse, quia solem Jovis oculum appellat antiquitas, ait Macrobius lib. I Saturn., cap. 21. Vide Barthium lib. XI Advers., cap. 3, et Roam lib. I Singular., cap. 15. Solem famulum Dei dixit etiam Prudentius lib. I contra Symm., vers. 343.
675. Forte languescant, ut cohaereat cum vers. seq. Ni gelidis animetur aquis.
676. Rivinus lectionem Sirmondi videtur approbare Ni gelidis animentur aquis, quia sidera in altero hemisphaerio quasi reviviscunt refrigeratione marina. [Col. 0758D] In Sirmondo animetur Rivino fortasse videtur mendum typographicum: sed in edit. Matritensi idem verbum profertur, neque ex cod. Azagr. discrepantia notatur. Barthius aliquid aliud latere credens pro animentur substituebat vel vannentur, vel pascantur. Vannere est Vanno seu cribro fruges movere, ventilare, cribrare. Sed vanni sidera quid sit non assequor. Pascantur vero non alium sensum habet quam animentur. In Sirm. et Azagr. scriptura animetur poterit intelligi sol. Ad vers. 24 et 25 probavi flammas et ignes coelestes ex contrario elemento, aqua scilicet nutriri, ut veterum quidem erat opinio: cui ansam praebet experientia, qua cernimus stellas tunc maxime scintillare, cum viciniores sunt horizonti, aut cum frigidus et gelidus est aer. Sententia ergo Dracontii haec esse poterit: Sidera ob immensum ardorem solis deficient, nisi aquis ponti animentur. Sed cum Dracontius docere videatur vers. 224, stellas solis lumine non minus quam lunam fulgere, [Col. 0759B] praeferenda est lectio Sirmondi Ni gelidis animetur aquis, scilicet nisi sol aquis pasceretur, tantus ejus esset ardor, ut sidera deficerent, et ab immenso splendore solis obscurarentur. Nisi dicamus Dracontium modo ex quorumdam, modo ex aliorum diversa sententia loqui.
Mortua lux sub luce cadit, perit aurea luna,677. Vat., occidet ipse.
678. Ita Azagr. et Vat., sed Vat. abit pro obit. Sirm., et quo demersus n. Vict., et quo conversus n.
[Col. 0759B] 679. Sirm., nocturno hunc radiata. Vict., hac pro hunc. Vat., nocturno radiat ulixe rubentem.
680. Vat., P. attollit aquis. Vict., Vat., diurnae.
681. Vict. dispositum n.
682. Ita Vat.; in Azagr., f. ore recepto. Sirm., Vict., f. orbe recepto.
684. Vict., qua. Sirm., quae. In Vat. deest hic [Col. 0760A] versus.
685. Azagr., tonanti.. Vat., tonantem; ex correctione tonante.
[Col. 0760B] 686. Azagr., teneat stillantis et. Vict., s. et aptum Aera c.
689. Vict., dum jussu r. ima. Vat., Unus ubique . . . . . dum jussio r. una. Deest Deus.
692. Editi Sed votis, et sponte bonus, pietate et amore. Vat., Sed voto nam sponte bonus pietatis amore. Hinc Et voto, etc., ut editum est.
[Col. 0759B]677. Simili modo id explicat Tertullianus de Jud. Dom. Sidera cuncta cadunt, iterumque renata nitescunt, Et dies in densa moritur cum lumine nocte, Occidit et jam nox rebus mox luce retectis, Jamque suis [Col. 0759C] alia atque alia dies surgit ab astris, Solque cadit, splendorifero qui lumine clarus, Lux perit umbrato venienti vespere mundo: quae omnia ad resurrectionem corporum comprobandam profert. Barthius duo hemistichia transposita hoc loco censebat: sed in nostra lectione omnia recte se habent.
679. Ex Vat. bene omittitur hunc vel hac post nocturno; sed addi posset post radiata, scilicet radiata hunc luce.
680. Weitzius purpureas aquas intelligit propter radiorum solis fulgorem. Mare purpureum dicitur vers. 78, ubi plura de hoc epitheto disputavi. Barthius lib. XXXIII Advers., cap. 16, legit redditque diurnae, et intelligit luci. Rivinus existimat apponendam esse parenthesim aquis ( redditque diurne Depositum natura suum sub nocte sepultum ) Mane, etc. Sirm., diurne, adverbium, a diurnus, quod placet, etiamsi non occurrat exemplum. Ponitur pro die vel singulis diebus. Lib. III, vers. 602, Et lacrymas intende meas, quas fundo diurne.
[Col. 0759D] 681. Barthius loc. cit. eleganter depositum naturae solem a Dracontio appellari ait, quod similibus exemplis confirmat. Sed hic advertendum est, depositum rei veluti mortuae dici: quo etiam respicit Lactantius in carmine de Phoenice: Depositi tanti nec timet illa fidem. Hinc depositum a Christianis sepulchrum dictum: et depositus pro mortuus, vel potius humo mandatus in veteribus inscriptionibus Christianis saepius reperitur.
682. Rivinus scribendum opinatur orbe reducit, ut sensus constet. Verum egregie constat sensus, si cum Vat. scribatur orbe refecto, scilicet orbe solis refecto fluctibus. Vide notam ad vers. 25 et 676, Reficere flammas, supra, vers. 669.
684. Forte qua cuncta creata, Et generata vigent.
686. Weitzius legit et aptum Aera, et in indice exponit contiguum, connexum.
688. Lactantius, sive Fortunatus, sive quis alius [Col. 0760B] auctor carminis de Resurrectione Domini: Cujus clauduntur cuncta pugillo, Venantius Fortunatus in hymno de B. Virgine: Mundum pugillo continens Ventris sub arca clausus est. Pulchre ait Dracontius omnia quae sermone seu voce Dei creata sunt una ejus manu contineri.
689. Cum in Vat. desit vox Deus, conjectura duci potest an legendum sit quod sermo creavit Unus ubique Dei, dum jussio rumperat una, vel sermo creavit Unus, ubique chaos dum jussio rumperet una. Qui tantum, [Col. 0760C] etc., ut vers. 685, Qui cum; vers. 693, Quem mens, etc., ubi intelligitur Deus. Obscurum est Deus, dum jussio rumperet una, vel dum jussu rumperet ima. Barthius rumperet explicat, dum rumpere posset. Sed rei obscuritas non tollitur. Clarum erit, si legas dum vox erumperet una, vel si accipias rumperet pro erumperet, scilicet dum jussio rumperet una, quasi erumperet, ut verto pro everto ponitur, et similia alia sunt exempla. Sed mihi verosimilius videtur a Dracontio scriptum dum jussum rumperet unum: libenter enim Dracontius veterum peculiares quasdam phrases imitatur. Rumpere vocem pro aperire viam voci dixerunt Virgilius, Ovidius, Silius et alii. Rumpere questus pro queri Virgilius IV Aen., vers. 553, Tantos illa suo rumpebat pectore questus. Claudianus, lib. II de Rapt. Proserp., vers. 249, Et questus ad nubila rupit inanes. Sic melius quam alii fundit inanes. Silius lib. IV, vers. 458, Gemitumque ad sidera rupit. Hinc rumpere jussum pro jubere. Legendum igitur, ut ego arbitror, quod sermo creavit, Unus ubique [Col. 0760D] Deus dum jussum rumperet unum, vel quod sermo creavit Unus, ubique Deus dum jussum rumperet unum. et venustatem habet una manus, unus sermo, unum jussum.
690. Vide notam ad vers. 30 et seqq., et ad vers. 88.
692. Lib. III, vers. 16, Justitiae monitor, sed plus pietatis amator. Lego autem Et voto, videlicet et voluntate puniendi. Sententiam eamdem versibus persequitur Mar. Victor. lib. I Genes., vers. 462, Sed sancta parentis Desperare vetat pietas, clementia cujus ( Fas dixisse mihi, fas sit quoque dicta probasse ) Justitiam excedit, etc. Apud Rivinum quidam tentabat Sed totus est sponte bonus, quod Rivino non arridebat.
693. Vide comment. ad Prudentium hymn. 10 Perist., vers. 346. Intellige victimam sine mente pura Deo non placere.
205 Occidit ipse dies, super aequora sole cadente,695. Sirm., Vict., succedant. Vat., succendant. Azagr., succendent.
696. Vat., I. enim d. q. n. retraxit o.
697. Sirm., Vict., fluiscunt. Azagr., fluescunt. Vat., fluuntur; ad marg., fluescunt.
698. Sic Vat., Sirm., erit; quem dura ligabant. Vict., quod.
[Col. 0761B] 699. Vat., semel; alii, simul mox.
[Col. 0762A] 700. Editi, subito. Vat., subitum.
701. Vat., ac formidatus.
702. Ita Vat.; in Azagr., violento v. turgens. Sirm., Vict., violato v. turgens.
703. Vat. s. amnes.
706. Vat. l. aestus.
707. Vict., flamina. Sirm., flumina. Vat., Et [Col. 0762B] jud . . . . . aurus ventorum flammea mittit.
[Col. 0761B]694. Mirum videtur Rivino, et est quidem mirum active poeniteant se sceleris. Suspicatur Aut si poeniteat sceleris, id est, nisi mens pura adsit (ut vers. praec. dixit), saltem cor accedat contritum. Leviori mutatione restituetur Ut si poeniteant sceleris mala vota reorum, aut Ut sic poeniteant, aut Ausi poeniteant, etc. In Elegia, v. 100, Si sceleris facti mens rea poeniteat, et v. 304, Ni peccata dolens poeniteat sceleris. Cum simili nominativo rarum est poeniteo, sed ita tamen usurpatur a Pacuvio, Justino et Livio: etsi apud hunc varia est lectio.
695. Cur Rivino magis placeat cum Weitzio voce piorum quam cum caeteris corda piorum, causam non video. Quid quod in Weitzio mendum typographicum puto voce piorum? Nam Weitzius Fabricium sequitur ducem, neque ab eo discedit unquam, quin [Col. 0761C] rationem emendationis proferat: hoc autem loco penitus silet.
696. Sensus verborum obvius est, Deum verum esse, qui sine principio est: sed ex versibus seqq. colligi potest, quem nulla retardat origo significare potestatem Dei in rebus illico creandis. Eodem respicit Vat., retraxit.
697. Isaias, cap. LXIV, v. 1, A facie tua montes defluerent; v. 3, A facie tua montes defluxerunt; Augustinus etiam verbo fluesco usus est. Guntherus imitari videtur Dracontium in praef. 1. x, Urbs fluit in cinerem: et l. X, v. 470, Castrensibus oppida flammis In cineres collapsa fluunt. Rivinus scribit fluiscunt in erratis. Vide notam ad v. 443, l. III.
698. Fabricius et Weitzius cum Vict., quod dura ligabant. Rivinus conjicit pulvis erit, quem gleba ligabat, vel quem rura ligabant. Verum hic sermo adhuc est de saxis in cinerem et pnlverem redactis. Retinenda igitur est lectio Vat. pulvis erit, quae dura rigebat, [Col. 0761D] hoc est quae antea saxum erat. Pulvis in genere feminino, quod minus usitatum est, librarios ad corrumpendum locum movit.
699. Psal. XVII, v. 8; Psal. LXXVI, v. 19; et CIII, v. 32, Qui respicit terram, et facit eam tremere. Majus id est quam quod de Jove ethnici dicunt: Nutu tremefecit Olympum. Vide notam ad v. 704. Scriptura Vat. sustineri posset: nam semel pro simul interdum ponitur.
701. Intellige montes ipsos quasi pendulos videri. Verba cap. IX, v. 5 et 6 Jobi sunt: Qui transtulit montes, et nescierunt hi quos subvertit in furore suo. Qui commovet terram de loco suo, et columnae ejus concutiuntur. Quae de terrae violento motu Dracontius exponit, ut plerique interpretes. At Didacus Stunica (Zuniga) Augustinianus, saeculi XVI politus auctor, in Comment. in Jobum existimat hunc locum explicari posse ex sententia Pythagoricorum opinantium terram [Col. 0762B] moveri natura sua. Denique, ait, nullus dabitur Scripturae sacrosanctae locus, qui tam aperte dicat terram non moveri, quam hic moveri dicit. Hanc opinionem acriter refellit Pineda ad loc. cit. Job.
702. Alveus violato vertice turgens in Sirm. lectione est alveus aquis ad originem retortis tumidus. In nostra scriptura est alveus exaestuans, inundans et impetu fluens, qui dum ita flueret, expavit, quod reduces sentiret aquas. Refertur miraculum aquarum Jordanis, quae steterunt, ut illac populus Israel transiret. Josue cap. III, v. 15, Jordanis autem ripas alvei sui tempore messis impleverat. Id nostra lectione indicatur: quod sequitur vers. 16 scripturam Sirmondi confirmat: Steterunt aquae descendentes in loco uno, et ad instar montis intumescentes apparebant procul.
[Col. 0762C] 703. Prudentius hymn. 12 Cath., vers. 178, Refluentis amnis alveo.
704. Sic. v. 697, Cujus ab aspectu, et v. 699, Qui visa tellure. Psal. LXXVI, v. 17, Viderunt te aquae, Deus, viderunt te aquae, et timuerunt. Alibi in sacris litteris a facie Dei, a facie tua. Ponitur facies pro praesentia, unde a scriptoribus ecclesiasticis frequenter usurpatum est in facie mundi, in facie Ecclesiae, in facie publica, et simpliciter in facie pro palam. Ludovicus Legionensis de nominib. Christi nomen hoc Christi proprium esse ait faciem Dei, aut faciem (Hispanice fazes ), quia saepe in sacra Scriptura facies Dei Christus esse intelligitur. Postrema verba hujus versus pertinent ad miraculum maris Rubri, quod interruptum iter populo Israel praebuit, ut fusius narratur lib. II, v. 160 seqq. Planior esset sententia, si legeretur Visa Dei facies: haec marmora glauca fugavit. Sed aliud magis poeticum est. Vide Exod. c. XIV.
705. Prudentius l. I contra Symm., praef. v. 10, [Col. 0762D] Caerulei praelia gurgitis. Virgilius, Ovidius, Statius aliique simili modo gurges pro mari usurpant. Libr. II, v. 485, iterum Gurgitis aequorei. Pro terra ponitur mundus. Mela in princ. oper., Terra sublimis cingitur undique mari. Nonnulli universam terram insulam appellarunt.
706. Obscurus versus et, nisi fallor, corruptus. Vide num restituendum sit Et pelago spatiante fretis fit littus in aestu. Spatiari est diffundi, crescere, ut in his verbis Plinii l. V, c. 9, sect. 10, Nilus certis diebus auctu magno per totam spatiatus Aegyptum. Fit ergo littus, quod est terra mari adjacens, in ipso aestu maris agitati, et undas glomerantis, dum sese in alia freta diffundit. De eodem prodigio Prudentius hymn. 5 Cath., V. 65, Praebent rupta locum stagna viantibus Riparum in faciem pervia.
707. Job cap. XXVIII, V. 25 et 26; Psal. CXXXIV, v. 7, Educens nubes ab extremo terrae: fulgura in plus [Col. 0763B] viam fecit. Qui producit ventos de thesauris suis. Vide notam ad v. 711, et Corderium ad loc. cit. Job. Sirmondi lectio flumina mittit tolerari nequit.
Ut se poeniteant sceleris mala vota reorum,708. Vat., Vict., rapidas. Sirm., rabidas.
709. Vat., nivis venientis quae.
710. Hic versus deest in Vat.
711. Vat., Qui saxis abscondit aquas et condidit ignes. Sirm., Vict., Qui laxas abscondit aquas, et continet imbres: sic Azagr., nisi quod latas habet pro laxas.
[Col. 0764A] 712. Azagr., creatus; alii, creatur.
713. Vat., mutatur; alii, imitatur. Vict., hiberna pro aquarum.
716. Editi, Qui phoebi saltus statuit, lunaeque labores. Vat., Qua lunae saltus statuit, solisque labores.
717. Vat., rosis. Vict., roseis. Sirm., rosulis. Vat., stillare pro stellare.
[Col. 0763B]708. Melius videtur rapidas quam rabidas. Vide notam ad v. 312. Mittitur, ut vincat currens orbata procellas. Libr. II, v. 154, Praecipis, ut rapidae perturbent cuncta procellae.
709. Job cap. XXXVIII, v. 22, Nunquid ingressus es thesauros nivis, aut thesauros grandinis aspexisti? Ovidius libr. XV Met., v. 69, Quid Deus, unde nives, quae fulminis esset origo.
710. Job cap. XXXVII, v. 2 et seqq., cum expositione laudati Corderii. Observandum vero est Deum ibi dici tonare mirabiliter, lumen ejus esse super terminos terrae, sed disertis verbis non exprimi, ab eo mitti fulmina, quod tamen in his verbis interpretes intelligunt.
711. In Vat. scriptura excogitari potest an sermo sit de grandine, quae est aqua quodammodo saxo abscondita: qua de causa Hispanis piedra dicitur: Claudianus [Col. 0763C] de Consul. Mallii Theod., v. 108, Quis trahat imbriferas nubes, quo saxa creentur Grandinis, unde rigor nivibus. Verba ejusdem Vat., condidit ignes, intelligi etiam possent de igne qui latet in saxis, et emicat dum colliduntur. Sed lectio vulgata est praeferenda: Dracontius enim ex Jobi libro praecipue divinam majestatem commendat. Cap. XXXVIII, v. 28 Jobi: Quis est pluviae pater? vel quis genuit stillas roris? et cap. XXVIII, v. 25 et 26, Qui fecit ventis pondus, et aquas appendit in mensura. Quando ponebat pluviis legem, et viam procellis sonantibus. Et cap. XXVI, v. 8, Qui ligat aquas in nubibus suis. Hebraei quatuor claves Deo attribuebant, quas ille nec ulli quidem Seraphino dedisset, quarum primam clavem pluviae vocabant.
712. Crystallus gen. masc. rarum. Job cap. XXXVIII, v. 29 seq., De cujus utero egressa est glacies? et gelu de coelo quis genuit? In similitudinem lapidis aquae durantur, et superficies abyssi constringitur. Primo versiculo [Col. 0763D] interrogatur, ex cujus utero glacies prodeat: altero commemoratur aquae congelatio, ex qua crystallus fit, ut exponit Corderius, quamvis plerique de solo gelu id explicent. Gaspar Sanctius Comment. in Job opinioni Corderii nonnihil favet. Dracontius de crystallo accipere videtur interrogationem cui respondet alter versiculus, quo asseritur in similitudinem lapidis aquas durari. Hoc ipsum explicat Dracontius vers. seq.
713. Weitzius candidam materiem ait esse margaritam aut unionem. Rivinus conjiciebat glacies imitata nivales, quia crystallus imitari nives dicitur a Cinna. Barthius ad marginem adnotaverat glacies imitatur Iberas, nempe Iberiae, sed ad Claudian. pag. 1031 legit glacies meditatur hibernas. Weitzius cum Vict., glacies imitatur hibernas. Prima in hibernus ab hieme producitur, ab Hibernia corripitur. Omnes hae lectiones facile ex eo rejiciuntur quod Dracontius [Col. 0764B] libri Jobi sententiam complecti, et de crystallo exponere voluit. Ex mutatur in Vat. conficio hanc lectionem glacies duratur aquarum. Verba libri Jobi sunt aquae durantur. Sed non omittam alias conjecturas, quae sin minus probentur, certe non displicebunt. Jobi liber habet: Superficies abyssi constringitur. Hoc recte exprimetur per facies duratur aquarum. Suspicor etiam legendum Candida mater ei glacie durata per annos, aut Candida mater nix glacie d. p. a., aut C. mater ei glacies d. p. a., quod etsi remotum videatur, tamen ex Isidoro, qui fortasse hunc versum allegare voluerit, confirmari potest. Ita ergo Isidorus l. XVI, c. 13, Crystallus resplendens, et aquosus colore traditur, quod NIX SIT GLACIE DURATA PER ANNOS. Candida mater, seu candida materies est nix. Ut autem legi possit Candida mater ei, ratio illa suadet, quod apud Jobum primum agitur de patre pluviae, deinde de matre glaciei, sive crystalli, et Dracontius vers. sup. ait: Quo nitidus crystallus ventre creatur. Cui apposite respondet, Candida mater ei glacie [Col. 0764C] durata per annos. Claudiani duo (aliis tria) exstant epigrammata de crystallo, in cujus medio aqua resoluta cernebatur: Nec potuit toto mentiri corpore gemmam, Sed medio mansit proditor orbe latex. Marbodus in libro Evacis de gemmis Isidorum et fortasse Dracontium respicit cap. 41, Crystallus glacies multos durata per annos, Ut placuit doctis, qui sic scripsere, quibusdam, Grandinis antiquae frigus tenet, atque colorem. Pars negat, etc. Negat scilicet Solinus. Harduinus ad Plinium l. XXXVII, sect. 9, glaciem, ex qua crystallus fit, ait esse succum in terrae viscerbus, atque inter cautes frigoris vi conglutinatum et coactum.
714. Ut longi soles dicuntur de diebus longis, sic soles minores de diebus brevibus. Adisis Barthium ad Statium l. V Theb., v. 460.
715. Non semel verbo flammo usus est Dracontius, ut Statius aliique. Exempla more suo congessit Barthius in not. ad argumentum libr. III Thebaid., v. 5.
[Col. 0764D] 716. Intelligo, inquit Weitzius, declinationem solis a partibus australibus ad septentrionales, et vice versa recursum ab istis ad illas: ne quis ad anilem haec trahat fabulam qua sol in festo Resurrectionis dominicae saltum efficere perhibetur. Alii vero in die festo Nativitatis S. Joannis Baptistae solem saltare pueriliter fabulantur: quod tamen jam nunc, ut opinor, nec pueri credunt. Luna laborare dicitur a poetis, dum deficit, ejusque defectus labores vocantur. Hac ratione nititur scriptura vulgata. Sed praeferenda est lectio Vat. Dracontius enim Virgilium l. I Aen. in fine, imitatur: Hic canit errantem lunam, solisque labores. Errores lunae saltus a Dracontio dicuntur. Idem Virgilius l. II Georg. vers. 478, Defectus solis varios, lunaeque labores: quo in loco de eclipsi solis, et lunae loquitur; sed in altero de utriusque cursu.
717. Primigenia videtur lectio roseis. Sirmondus fortasse ex ingenio restituit rosulis: quanquam, l. II, [Col. 0765B] v. 441, occurrit, Et rosulas proferret hiems. Sed rosei flores, hoc est pulchri a multis dicuntur, ut a Claudiano de magnete v. 29, qui tamen versu mox allegando stellata rosis dixit. Boethius l. I, carm. 2, fortasse imitatione Dracontii: Quis veris placidas temperet horas, ut terras roseis floribus ornet. Tertullianus de Judicio Domini versus med., Et roseis nivea crispantur floribus arva: ex quod obiter corrigam secundum versum hujus poematis, quem in pluribus editionibus ita invenio scriptum: Et verni roseas titulabit floribus auras. Lego: Et vernas roseis titulabit floribus auras. Ager eleganter stellare floribus dicitur, ut coelum florere sideribus. Vide Gifanium Ind. Lucr. verbo floreo. Claudianus l. II de Raptu Pros., vers. 130, Haec graditur stellata rosis. Mar. Victor l. I Genes., [Col. 0765C] Sidereos hic terra vibrat distincta calores, lege colores. Prius dixerat: Astraque distinctis coelum pingentia zonis, Floribus aethereis varios vibrare colores.
Et frenat rapidas in tempestate procellas718. Vat., poma saporant.
719. Vict., f. hiemis variat sub v. Vat. cum Sirm., sed uvae pro uvas.
721. Abest hic versus a Vat.
722. Vat. noverat et vultur.
723. Sirm., Dux odor usque sagax quem mox i. Vat., dux odor atque sagax quem mox i. Vict., dux, [Col. 0765B] rectorque sagax quem.
[Col. 0766A] 724. Ita Sirm. et Vat.; in Vict., praecipit aut Azagr., a. senium renovare juventa.
725. Vat., f. tolerabit ab unco.
726. Sirm., Quaecunque. Azagr., Vict., Vat., quodcunque.
727. Vat., vita certa.
728. Vat., v. opulenta m.
[Col. 0765C]718. Sirmondus distinguit Imperat autumni, qui. Non probo. Autumno fructus tribuuntur, non flores: cujus symbolum est cornu copiae uvis, et pomis refertum. Forcellinus ad barbara rejecit saporo, saporas, quo usos indicat Dracontium et Petrum Chrysologum. Admittit vero adjectivum sapo atus, quod certe magis us tatum est.
719. Rivinus excogitaverat plenis, sed agnovit melius esse in Sirm. gemmis. De gemmis vitis dictum jam supra ad v. 575. Propertius, l. IV, eleg. 2, vers. 13, Prima mihi variat liventibus uva racemis. Dicuntur uvae fragiles, quia vites ipsae fragiles sunt, vel quia vitreae sunt, et vitreus et fragilis pro eodem sumi solent. Publius Syrus in Mim. Fortuna vitrea est, tum cum splendet, frangitur. Vel denique quia uvae quodammodo franguntur et facile rumpuntur.
[Col. 0765D] 720. Ut matrum ubera cibum, et potum filiis praebent, sic uvae, quae sunt veluti ubera vitis, hominibus cibum et potum ministrant. Pulchra hac metaphora usus etiam est Columella, l. III, al. IV, c. 21, Quibus (vitibus) alma tellus annua vice, velut aeterno quodam puerperio laeta, mortalibus distenta musto demittit ubera: quae verba corruptissime olim legebantur in antiquis editionibus, sed feliciter postea restituta sunt; neque aliter ea exhibet codex ms. Columellae in Bibliotheca Altierana. Alioquin uber significat etiam fertilitatem, ubertatem, ut uber agri, uber glebae, et de vitibus Virgilius II Georg. v. 275, In denso non segnior ubere Bacchus; Claudianus, Columella et alii.
721. Psal. CXLVI, v. 9, Qui dat jumentis escam ipsorum, et pullis corvorum invocantibus eum. Jobi c. XXXVIII, v. 41. Lucae cap. XII, v. 24. Pullos corvorum a parentibus derelinqui multi narrant. Confer Pinedam et Corderium ad loc. cit. Job, ut alios omittam.
[Col. 0766B] 722. Jobi c. XXXIX, v. 30, Proverb. cap. XXX, v. 17, Matth. c. XXIV, V. 28, Lucae cap. XVII, v. 37. Quibus in locis aquila cadaveribus pasci dicitur. Dracontius cum Septuaginta, Hieronymo et aliis vulturem nominat, quia aquilae, quae corpora exanima sectantur, speciem referunt vulturis: nam aliae aquilae cadavera non tangunt. Ad commune aquilarum genus vultur et milvus a plerisque reducuntur.
723. Isidorus, l. XII Orig., c. 7, Vultures autem, sicut et aquilae, etiam ultra maria cadavera sentiunt: alius quippe volantes multa quae montium obscuritate celantur, ex alto illae conspiciunt. Ubi non eximia odorandi facultas commendatur, quod putat Forcellinus verbo Vultur, sed oculorum acumen. Quod attinet ad scripturam hujus versus, cum prius legeretur, Dux, [Col. 0766C] rectorque sagax quem mox, Sirmondus restituit Dux odor usque sagax quem mox invitat ad escam. Nihil potuit Sirmondus, neque Dracontius melius, ait Rivinus. Nihilominus praefero lectionem quam ex Vat. promo, et pro mox restituo mos, nempe natura ipsa, et instinctus vulturis.
724. Rivino commodius ad sensum videtur Praecipit aut aquilae. Aliud mallem pro praecipit aut praepetis; forte Praesciat aut aguila, vel potius Perpetis aut aquilae, quae scilicet perpes dicatur, quia, cum ad senectutem devenit, juvenescit. Lectio Azagr. probabilis est. Arator, l. II, v. 528 seqq., fuse narrat qua ratione aquila senium deponat. Barthius, l. XXXIII, c. 3, eos versus cum retulisset, addidit eam de aquila historiam seu fabulam alio loco, quantum quidem meminerat, se non legisse quam apud Aldhelmum in libro Aenigmatum, qui forte Aratorem expresserit. Verum longe antiquior Aratore est haec historia, et ipse Barthius ad Claudianum praef. tertii consul. Honorii [Col. 0766D] ex Hieronymo epist. ad Praesidium (quam illi vulgo abjudicant), Aratorem et Aldhelmum eam narrationem sumpsisse existimat, et ex Paulino aquilae juventutem alio modo renovari ostendit. Ansam hujusmodi narrationibus praebuerunt verba psalmi CII, v. 5, Renovabitur, ut aquilae, juventus tua. Certum ex his est juventutem aquilae quodammodo renovari: de qua tamen renovatione alii alia dicunt. Dracontius secutus est Augustinum in psal. cit., et Epiphanium in Physiolog., qui tradunt senescentem aquilam rostrum, quod nimis aduncum factum comestionem impedit, ad lapidem allidere, quo rupto cibum sumit ac juvenescit, et fit in ea quaedam resurrectio, ait Augustinus. Consule Petavium in Animadvers. ad Epiph. Physiol. cap. 4. Adde Hildebertum Cenomanensem in Physiologo carm. de aquila. Nonnulli de mutatione pennarum qua aves quodammodo juvenescunt, verba psalmi exponunt.
725. In Vat. tolerabit, forte est pro toleravit. Rostrum aduncum et obuncum dicitur, et utriusque vocabuli [Col. 0767B] sunt proba exempla. In Vat. ab unco est pro obunco; nisi malis retinere ab unco, scilicet famem tolerabat a rostro unco crescente, vel, rostro crescente, famem a rostri unco tolerabat.
Imperat; autumni qui dulcia poma saporat,731. Vat., qui facit aeterna mortalia. Alii, q. f. aeternam ut mortalia.
732. Vat., animum v.
[Col. 0767B] 733. Vict., jubet, ut mare crescat.
734. Vat., Sirm., abjectis. Azagr., Vict., adjectis.
735. Vict. i. capiti g. Vat. i. capitur g.
736. Ita Vat., sed videtur scriptum muniente pro minuente. Sirm. l. m. liquores. Vict. Et minuatur aqua, luna minuente, minore, ac decrescenti decrescant lege perenni.
[Col. 0768A] 737. Vat. Ut decrescente decrescunt l. p. Sirm. Ac decrescenti decrescant l. p.
741. Vat., consolatur abactos; editi, c. adactos.
[Col. 0768B] 742. Vict., ictibus et d.
743. Sirm., Vict., Tu nobis, invicte Deus p. m.; sic Azagr., sed tunc pro tu. Vat., Et novis vexata salus p. m., ex quo locum restitui.
744. Sirm., Impendis, cui cuncta salus medicamine nullo est; sic Vict., sed tu pro cui, et nullo Quod sine est. Vat. ut hic editum est, sed cui pro tu.
[Col. 0767B]729. Libr. II, v. 685, Major defensio pressis. Plura alia similia loc. cit.
730. Paulo ante dixit v. 728, Debilibus virtus: nempe libens eadem verba saepe repetit. Alioquin legi posset Fessorum vires aut Fessorum robur. Rivinus ex conjectura dans nutrimenta solutis, videlicet solutis [Col. 0767C] morbo aut aetate. Melior est lectio codicum.
731. Eleganter omittitur ut post facio, ut in Vat. et v. 733, Jubet, aequora crescant. Persaepe tamen additur, atque hoc loco addi potest. Mortalia membra aeternam animam tegunt, quia caro est veluti amictus, carcer, vinculum animae. Haec animae cum corpore unio lege latenti fit: non enim quidquam recentes philosophi profecerunt, qui prolixos commentarios de re hac, necessario mortalibus obscura, conscripserunt.
733. Rivinus Sirmondo affingit, quod legat jubet, aethera crescant, vel potius hic est unus e multis erroribus typographicis Rivini; nam in Sirmondo invenio jubet, aequora crescant. Aestus maris reciprocus cum motu lunae tam certam habet connexionem, ut illum ex hoc pendere non immerito multi philosophi opinentur. Sed Dracontius loquitur de motu quo, crescente luna, crescit mare, et, decrescente, decrescit. Isidorus de Natur. rer., c. 18, Dracontium videtur [Col. 0767D] describere: Luna crescente, crescunt omnes fluctus, atque ea minuente, minuuntur. Ita enim legendum est, non, ut in editione recentiori Matritensi video, crescunt omnes fructus. Revera Dracontius non solum mare crescere ait, sed etiam amnes cum fontibus. De euriporum motibus consentit Basilius Hexaem. homil. 6. Seneca, l. III Quaest. nat., c. 26, disserit cur flumina quaedam aestate augeantur, et unam ex rationibus a sideribus peti observat. Luna crescente et decrescente humores omnes crescere et minui, in nota ad v. 735 constabit.
734. Praeferendum est Adjectis fluctibus, quia mare crescit, dum fluctus augentur, et quasi adjiciuntur. Isidorus loc. cit., Crescunt omnes fluctus.
735. Utrovis modo dici potest inclusum capite, postrema producta ob caesuram, vel inclusum capiti. Totam hanc sententiam Dracontius in elegia rursus illustrat v. 235 seqq., ubi v. 241, Ipsa medulla latens observat cornua lunae, Observant lunae tecta cerebra globos. Hinc lunatici. Vide Macrobii verba in not. [Col. 0768B] ad v. 664. Isidorus, l. XII Orig., cap. 6, num. 48, ex Palladio lib. ult. cap. 6, Omnium enim clausorum maris animalium atque concharum incremento lunae membra turgescunt, defectu evacuantur. Luna enim cum in augmento fuerit, auget humorem; cum vero in defectum venerit, humores minuuntur. Plinius, l. II, cap. 99, Accedensque (luna) corpora impleat, abscedens inaniat. Vide Palladium l. XIII, tit. 1, de Medullis. Alcimus l. I de Cerebris, Fulgentius Placiades l. II Myth. versus finem. Confer Apuleium Met. l. XI initio, Manilium Prooem. l. II, v. 93, [Col. 0768C] Oppianum l. V Halieut., v. 589 seqq., Aulum Gellium l. XX, c. 8, De iis quae habere συμπαθειαν videntur cum luna augescente ac senescente, Nonnum Dionys. 5, v. 162, Basilium Hexaem. hom. 6, versus finem, Ambrosium Hexaem. l. IV, c. 7, num. 29, dissertationes Rivini de Venilia et Salacia, quas ipse indicat.
736. Rivinus Sirmondo attribuit Et minuantur aqua, luna minuente liquores, et ipse ex conjectura melius putat Et minuantur aquae, luna minuente, liquores. At in Sirmondo ita plane lego Et minuantur aquae luna minuente liquores, ac solum diversa interpunctio est in Rivino, ex qua clarior redditur sententia. Luna minuente pro imminuta dixit etiam Isidorus laudatus ad v. 733, et Dracontius in Elegia v. 238, qui minuo neutrorum more ponit v. 240, Haec eadem minuunt, Cynthia dum minuit. A. Gellius l. I, c. 3, Famae minuentis dixit, quanquam alii legunt famae imminentis. Corippus v. 31 praefation., Suspiciens minuentis cornua lunae. Palladius, l. III, tit. 24, Si minuente luna seratur. Caesar l. III de Bello Gall., cap. 12, Rursus [Col. 0768D] minuente aestu. Sic augere pro augeri dicunt Sallustius, Cato, Lucretius.
738. Ex cantico B. Virginis Lucae cap. I.
740. Forte et pius ultro. Caeterum bene est pius ultor. Prudentius Cath. hymn. 6, v. 93, Idem tamen benignus Ultor retundit iram.
741. Libr. II, vers. 741, habet poenis adactos. Abactos. vel adactos videtur significare subactos. Ac dici posset consolaturque subactos. Statius etiam dixit adactu n pro subactum l. I Theb., v. 19, Bisque jugo Rhenum, bis adactum legibus Istrum.
744. Pro Impendis Rivinus conjicit Impertis. Sed impendere pro conferre etiam in usu est, et occurrit 1. III, v. 248, Impendat, etc. Lectionem Sirmondi cui cuncta salus medicamine nullo est, exponit Rivinus, quem alias nec ipsa quidem salus, si maxime velit, servare posset (ut Comicus ait), tu Deus medelam impertis. Praefero scripturam Vat. Poetae Christiani libenter sancte usurpant, cum Deum alloquuntur. Libr. [Col. 0769A] II, v. 597, Ante videns primum medicinam, sancte, [Col. 0769B] parasti, Quam faceres hominem, et libr. III, v. 598, Nostris, sancte, tuas, etc.
Auxilium miseris, spes, et defensio pressis,745. Vict., languoris adepti. Sirm., l. ad aestus. Vat, p, sermonis l. ad aestu.
746. Editi, cernens; Vat., intendens.
747. Vat., Aspice dejectum, despectum attolle parumper, sic Vict., sed tolle pro attolle. Sirm., Aspice despectum, dejectum tolle parumper.
748. Ita Vat.; alii, confessumque juva, quem p.
749. Vat., memorare; alii, narrare.
[Col. 0770A] 751. Vat., Vel modicum fas litis opus quod mens mea clamat. Sirm., V. m. facientis o. quod mens rea c Vict. ita, sed quod mente reclamet.
753. Vat., Obsess . . . . . . tuus. n. n. c. t. deest sermo.
754. Hic est postremus versus in Sirm., Vict. et Azagr. In Vat. illico additur Omnipotens aeterne Deus, quo hemistichio concluditur primus liber. Verum id initium est libri secundi, ut clarum est.
[Col. 0769B]745. Species sumitur pro condimentis, aromatibus, medicamentis: idemque vocabulum, aut aliud ex eo ductum, in linguas vulgares, in Germanicam etiam manavit. Serenus in fine, sive Vindicianus, sive Marcellus in carmine de Medic., Adde et aromaticas species, quas mittit Eous. Vide Martian. Dig. l. XXXIX, tit. 4. leg. ult., Languor de quovis morbo recte dicitur.
746. Barthius volebat Spes hominum curans. Scriptura Vat. vera est, quasi intendens in spes hominum omisso in. Libr. III, v. 602, Et lacrymas intende meas, quas fundo diurne. In orationibus ecclesiasticis Deus preces hominum intendere dicitur. Hoc loco poterit etiam exponi, spes, et fiduciam hominum augens.
747. Pro parumper conjectura Barthii est per impar, quod non intelligo. Rivinus mallet per auram, vel per umbras, scilicet dejectum. Non video cur parumper displicere debeat. Hoc loco parumper significare [Col. 0769C] potest cito, velociter, ut apud Ennium I Annal., [Col. 0770A] Te nunc, sancta precor Venus, et genetrix patris nostri, [Col. 0770B] Ut me de coelo visas cognata parumper. Vide notam ad v. 4 libr. II.
748. Non male est Confessumque, sed Confusumque juva magis huic loco congruit post despectum, dejectum. Confusus pro perturbato aliqua animi affectione, moerore, metu, terrore ab ethnicis etiam usurpatur; apud ecclesiasticos scriptores obvia est ea vox de iis quos criminum poenitet, et pudet uti etiam confusio.
749. Vide prolegomena, num. 85.
751. Forte Vel minimum factoris opus. Verum hic modicus pro exiguo sumitur. Cicero Paradox. 6, Mea pecunia est ad vulgi opinionem mediocris, ad tuam nulla, ad meam modica. Rivino magis probatur scriptura Sirmondi quod mens rea clamat, quam Barthii conjectura quod mente celebret. Mihi placet lectio Vat. De clamore mentis ad Deum dixi ad v. 568.
752. Pectora contundere in gemitu et lacrymis solemne etiam fuit ethnicis. Seneca, Thyest, vers. 1046: Pectora illiso sonent Contusa planctu. Petronius, Satir. [Col. 0770C] c. 81, Verberabam aegrum planctibus pectus. Adde vers. 377 libr. III et seqq. cum notis, ubi plura proferam.
Quod species terrena parat languoris ad aestus.
1. Hoc hemistichium, ut modo dixi, sic mutilum finem claudit libri I in cod. Vat.
3. Cunctarum quae.
[Col. 0770C] 5. Astra rotatum.
6. Vibrat. f.
[Col. 0769D]1. Postrema verba supplevi ex Sedulio, cujus integer est hic versus paulo post initium libr. I, Omnipotens aeterne Deus, spes unica mundi. Et Dracontius quidem phrasi sacrae Scripturae persaepe Deum spem appellat, ut paulo post v. 31, Spes hominum, et v. 584, Conditor et spes, et lib. I, vers. 434, Spes, opifex, dominus, rector, dux, arbiter, index, et Eleg. v. 1, Rex immense Deus, cunctorum conditor, et spes.
2. Nutritor Deus, ut l. I, v. 685, Sub nutritore Tonante, et vers. 552, Ipse rigator erat, sator, altor, messor, arator. Deus etiam est amator cunctorum, quae condidit. Sapient. cap. XI, v. 25, Diligis enim omnia quae sunt, et nihil odisti eorum quae fecisti.
3. Celsa polorum, ut dulcia rerum, et similia, nisi mavis legere tecta polorum, vel templa polorum. Sed l. III, v. 542, similiter Celsa poli.
4. Mox. v. 47, Nec coeli secreta vacant. Claudianus initio lib. I de Raptu Proserp., Et vestri secreta poli, [Col. 0770D] quod is de inferis dicit. Auctor incertus de laudibus Domini sub Constantino: Ad summi secreta poli, qua lucidus aether Pigra vetat proprio succendere nubila coelo. Legam succedere. Parumper est interim, paulisper, parvo tempere, aliquando paulatim, ut Servius putat, vel cito, velociter, ut Nonius, c. 4, interpretatur illud Virgilii l. VI Aen., vers. 382, Pulsusque parumper Corde dolor, ubi Servius advertit ex aliorum sententia parumper esse valde parum. Hoc loco videtur significare aliquantulum, aliqua ex parte. Nam coeli secreta ita latent, ut tamen sese hominibus aliqua ex parte manifesta reddant, quantum quidem satis est ad Dei potentiam agnoscendam et praedicandam.
6. Sidera pendula sunt, quia coelo fixa quasi pendent. Cogitabam an oporteret legere Splendida quod tremula. Vibrare pro splendere, micare poni solet sine accusativo, sed semper hic subintelligitur, ut vibrare [Col. 0771B] flammas, lumen: vibrare enim est projicere, concutere.
217 Omnipotens aeterne Deus, spes unica mundi,7. Et belle s. l. l. s. n. refulget.
9. Ut fugat a.
11. Partica cum parte v.
[Col. 0772A] 13. Duos correctum per chaos; postea noctis abesse.
14. Quo tua cum faceres mundum virtute nec astu.
17. Sed qui perfectus.
[Col. 0771B]7. Vide l. I, v. 220, Sed luce premuntur, etc., et v. 675. Cujus ab immensis languescunt sidera flammis, etc.
8. Libr. I, v. 668, Nuntius aurorae, etc.
9. Forte Et fugat astra. Horatius, l. III, od. 21, in fin., Dum rediens fugat astra Phoebus. Ovidius, Heroid. ep. 2, v. 47: Remigiumque dedi, quo me fugiturus abires. Sic etiam fugiturus dixerunt Plinius, Petronius, Statius. Habenae lucis sunt aurorae vel solis: nam etiam auroram quadrigis aut saltem bigis vehi poetae finxerunt.
10. Redditur ratio cur luna frig da dicatur, l. I, v. 52 et 666, quia scilicet lumen a sole accipit. Frigida etiam vocatur luna, quia roscida est, et passim dicitur, et quia nocti frigidae praesidet. Posset conici Quod calor est solis, quod splendet frigida luna Partita cum fratre vices.
11. Partita a partior, partiris postrema producta [Col. 0771C] ob caesuram. Sedulius, l. I, v. 253, ait de sole: Partitur cum nocte vices, nec semper ubique est. Tentari potest Partita cum fratre vice. In ms. est parte, et fortasse scribendum est patre, quasi sol pater sit lunae, quod lumen suum illi impertiatur. Sed nimis frequens est apud poetas lunam sororem solis, solem fratrem lunae dicere, adeoque hoc potius censeo voluisse Dracontium. Tempora lunae legitur etiam l. I, v. 73. Ovidius de Remed. amor. v. 585, tempora Phoebi dixit: Tristior idcirco nox est, quam tempora Phoebi. Ac revera tempora aliud non sunt nisi motus ipse solis, lunae et stellarum, Genes. cap. i, v. 14, Fiant luminaria . . . . et sint in signa, et tempora, et dies et annos. Vide v. 52 et seq. libr. I. Lustrare est obire, peragrare. Cicero, l. II, cap. 20, de Nat. deor., Mercurii stella anno fere vertente signiferum lustrat orbem.
14. Ita restitui versum corruptissimum. Sententia clara est: Si tenebrae noctis sine ulla luce lunae et siderum mundum invaderent, chaos illud adesse videretur, [Col. 0771D] quod Deus destruxit cum mundum condidit. Libr. I, v. 116, Prima dies nam lucis erat, mors una tenebris. Vide notam ad v. 197 hujus l. II. Translate necare pro expellere, destruere. Seneca, in Hippol. v. 454, Quid te coerces, et necas rectam indolem?
15. Ovidius, l. II Met., v. 327, Hic situs est Phaeton, currus auriga paterni. Inspirare pro lumen internum immittere verbum in Ecclesiae usu irequens, sed quod ab optimis Latinis scriptoribus protectum est. Virgilius, VI Aen., v. 11, Magnam cui mentem, animumque Delius inspirat vates. Quintilianus, lib. II, cap. 5, Quibus viribus inspiret, qua jucunditate permulceat. Justinus, lib. V, cap. 1, Qui inspirari solent, fatuari dicuntur.
17. Capella, l. II in hymno solis: Quatuor alipedes dicunt te flectere habenis, Quod solus domites, quam dant elementa, quadrigam. Dracontius originem fabulae [Col. 0772B] de curru solis quaerit et explicat. Aratus in Phaenom., Huic quoque illam ob causam, quod aut quadripartitis temporum varietatibus anni circulum peragat, id est, verni, aestatis, autumni, et hiemis: aut quod quadripartito limite diei metitur spatium. Qui locus ex Fulgentio libr. I Mythol. suppletur, Huic quoque quadrigam ascribunt illam ob causam, quod aut quadripartitis temporum varietatibus anni circulum peragat, aut quod quadrifido limite diei metiatur spatium. Principia rerum omnium quae sensibus percipiuntur esse quatuor elementa Empedocles, Hippocrates aliique philosophi statuerunt, qui asserebant omnia elementa omnibus inesse, sed unumquodque eorum ex eo quod amplius habet, accepisse vocabulum, ut hanc opinionem explicat Isidorus l. XIII Orig., c. 3. Solem ex igne et aqua maxime constare innuit Dracontius l. I, v. 25. Sed elementa omnia mutuam inter se habent connexionem, et, ut explicat Ambrosius l. III Hexaem., c. 4, aqua quasi duobus brachiis, frigoris, atque humoris, altero terram, altero aerem videtur complecti, [Col. 0772C] frigido quidem terram, aerem humido. Ignis calidus et siccus calore aeri annectitur, siccitate terrae. Ita etiam alii.
18. Facile esset calores pro colores legere: nam paulo post quatuor calores solis distinguuntur, aestatis, autumni, hiemis, veris: qui etiam in diversis horis cujuslibet diei notari possunt, et Ovidius l. II Met., v. 134, ait: Utque ferant aequos et coelum, et terra calores, Nec preme, nec summum molire per aethera currum. Sed scriptura vetus sustineri debet: nam solis colores quatuor in quatuor diei partibus diversi notantur. Aratus in Phaenom.: Unde et ipsis equis condigna nomina posuerunt, id est, Erythraeus, Actaeon, Lampros, et Philogaeus. Erythraeus Graece ruber dicitur, quod a matulino lumine rubicundus exsurgat. Actaeon lucidus dicitur, quod tertia hora instan e lucidior fulgeat. Lampros vero lucens vel ardens dicitur, quod fit, dum ad umbilicum diei contra arcticum conscenderit circulum. Philogaeus Graece terram [Col. 0772D] amans dicitur, quod hora nona proclivior vergens occasui pronus incumbat. Eisdem fere verbis Fulgentius l. I Myth., sed centratum pro contra arcticum. Alii aliis nominibus equos solis appellant. Vide Hyginum fab. 183, et Ovidium II Met., vers. 153, Interea volucres Pyroeis, Eous et Aethon, Solis equi, quartusque Phlegon.
20. Libr. I, v. 737, similiter Decrescant lege perenni.
21. Ditione pro imperio. Cicero, libr. II Leg., c. 7, Sit igitur hoc a principio persuasum civibus, dominos esse omnium rerum ac moderatores deos, eaque quae gerantur, eorum geri vi, ditione ac numine. Pro calores ponitur vapores.
23. Gelidum dicitur jubar solis hiemis tempore, quia minus calefacit, nec gelu prohibet. Scribi posset prae duce jussu. Sed praedux etiam solo Dracontio auctore [Col. 0773B] mihi probatur: sic alii praeduco dixerunt. Non male esset perpete jussu.
Et stellae sub luce latent, sub nocte refulgent,25. Suas s.
27. S. o. o. t. visibile n. l. o.
28. Te nominis omnia; sed nominis, obscure.
30. Fine parens e. noscit.
34. Nam quasi fusus aer, sic.
[Col. 0774B] 35. Singula non partim g.
37. Quae vibrat n.
40. S. labuntur.
41. M. insidet p.
44. Quid letat quem.
[Col. 0773B]24. Libr. I, v. 86, Deum post saecla manentem. Hic etiam bene esset post saecla.
25. Libr. hoc, v. 333, Militia praeclara poli. Sophonias, c. I, v. 5, Et eos, qui adorant super tecta militiam coeli, scilicet solem, lunam et stellas. De solis militia Dracontius l. I, v. 229, Miles et ipse Dei. Quod Dominus dicitur Deus Sabaoth sive exercituum, nonnulli [Col. 0773C] interpretantur de astris quae, veluti acies sub armis ad nutum Dei stantes, exhibentur. Vide Calmetum, Diction. Bib., verbo Sabaoth.
26. Mundus pro terra, ut l. I, v. 705, Gurgitis aequorei, quo mundus cingitur omnis. Simili loquendi ratione probatur occurrit libr. I, v. 385, Quibus apta probatur, et v. 524, et lib. II, vers. 190, 265, 583, 716, et in Eleg. v. 187 et 295, quanquam nonnullis in locis variant codices. Ovidius II Met., v. 92, Et patrio pater esse metu probor.
27. Non constat ratio metri, si legatur tuum visibile non latet. Restitui visum est, et non: scilicet visum est per solem. De luce libr. I, V 135, Cujus jussit ope clarescere cuncta creata.
30. Forte sine fine parans: vel qui das exordia rebus, Et finem; qui fine carens exordia nescis. Lib. I, vers. 22, Et merito, quia fine carens primordia nescit.
31. Spes Deus, ut dictum v. 1 hujus libri. Princeps usurpatur pro inventore et auctore a Cicerone et aliis. De Deo Dracontius l. I, v. 332 et 399, et l. [Col. 0773D] III, vers. 154. Superstes cum genitivo in Cicerone aliisque probatissimis scriptoribus invenitur. Hic locum habere potest prima et propria significatio vocis superstes, hoc est, qui super stat, et praesens adest mundo.
32. Genes. cap. I, v. 2, Et spiritus Dei ferebatur super aquas. Spiritum sanctum multi interpretantur. De hoc Dei spiritu loquitur Dracontius, ut libr. I, v. 600 et seqq., Spiritus ille Dei, quo corpora cuncta moventur, Omnia complectens, etc. Poterit intelligi ipsa natura et virtus divina: nam Deus spiritus sanctus est, ut spiritus substantiam incorpoream significat.
33. Virgilius, VI Aen., v. 726, Spiritus intus alit, totamque infusa per artus Mens agitat molem. Dracontius, l. I, v. 603, de mundo, Moles et immensa.
34. Non puto Dracontium corripuisse primam in aer, quamvis fieri id posse nonnulli dicant. Ut fusus aer magis Dracontianum videtur.
[Col. 0774B] 35. Scriptura codicis vix sensum verum habere potest, nec dubito quin Dracontius scripserit per partes: nam ut nomen omnia opponitur nomini singula, ita adverbium generaliter verbis per partes, quae stant adverbii loco quasi singillatim. Columella l. I, c. 4, Quod etsi per partes nonnunquam damnosum est, in summa tamen fit compendiosum: et l. IV, c. 24, paulo post init., Haec in universum, illa per partes custodienda sunt. Vide, infra, v. 183 hujus libr. Post [Col. 0774C] hanc conjecturam ita expositam incidi in verba S. Isidori, lib. I Sentent., cap. 2: Nec particulatim Deus implet omnia, sed cum sit idem unus, ubique tamen est totus. Quo sensu explicari ac retineri poterit scriptura vetus.
36. Ministrans, ut ad v. 227 lib. I explicatum est, pro inserviens ponitur.
37. Vibrans natura, ut v. 64, de mente Dei: Simplex, celsa, levis, vibrans, immensa, serena. Natura vibrans est celerrime agitata, aut etiam micans.
39. Libr. I, vers. 337, In artus Corporeos, et vers. 601, Agitat, fovet, inserit, urget. Melior erit ordo, si prius legatur Continuanda, tum Corporeos.
40. Magis videtur e Dracontii acumine, et stylo esse Succidenda manent, et continuanda labascunt. Verbo succido usus etiam est l. I, v. 615. Prima in labuntur producitur: idcirco labascunt substitui. Verbum labor sequiori aevo communem videtur habuisse primam. Victorinus de Machabaeis: Jam locus est melior, quam regna labentia regis, et paulo ante, Regnaque, [Col. 0774D] quae parvo labitantia tempore dantur. Haec quidem exempla profert Fabricius in Ind. poet. Christ. Sed in primo legi potest labantia, in secundo labitantia est frequentativum a labo labas.
41. Libr. I, v. 258, Frondibus insidens ab insido. Metro adversatur insidet.
43. Illustrare quandoque est lustrare, perlustrare, qua significatione occurrit idem verbum l. I, v. 597. Cicero, in Somn. Scipion. cap. 4, Sol . . . tanta magnitudine, ut cuncta sua luce illustret, et compleat: etsi enim id vulgo exponatur pro splendorem cunctis afferat, tamen verbum compleat, quod sequitur, aliam significationem infert. Frustra aliqui reponunt sua luce lustret: nulla enim est ratio cur verbo illustro significatio lustrandi aut collustrandi denegetur.
45. Tentabam quo cuncta reguntur Tempora, vel spatia, quem. Nihil tamen muto: potest enim intelligi spiritus temporis, et spatii omnis.
Imperii per saecla tui sine fine manentis.48. Quae solus in orbem.
49. Dominantur, ut videtur.
50. Quidquid habet pietatis opus simul . . . desunt alia.
53. Mox fera volubilis.
56. Sed te lege.
[Col. 0776B] 58. Reputet quis perdere.
60. D. ante omnia C.
61. V. conceptu c.
62. Quo sine nonnunquam f.
[Col. 0775B]47. Confer vers. 4, Quae coeli secreta tegunt. Vacant est vacua, aut etiam immunia sunt, et libera.
48. Vide num melius Non adeat virtute sua vel tua. Bene etiam est habeat, ut vers. 44, Quem cuncta gerunt, quo cuncta reguntur.
49. Lib. I, vers. 77, Lunaremque globum.
50. Mox vers. 114, Ut faceret virtutis opus; et in Eleg., vers. 290 et 298, pietatis opus. Hoc loco pietatis opus est influxus beneficus solis, lunae et astrorum in terras. Lib. I, vers. 224, Qui fovet igne pio coelum, mare, sidera, terras.
51. Locus hic videtur corruptus. Fortasse trajiciendi [Col. 0775C] sunt versus, prius Circulus haerebit, deinde Qui nihil est.
53. Forte haereat dissyllabum per synaeresin: vel vers. seq. legendum mutant, et postea cadit. Sententia est: Circulus haerebit, nisi jusseris, ire meantem; qui nihil est, nisi lege tua servetur in aevum. Nisi enim servetur, illico sphaera volubilis, stellatus honos, seu decus, haerebit, mutabunt elementa vices, et ante diem cadet machina rerum.
54. In Eleg. vers. 247, Alternant elementa vices. Contrarium est mutant. Rusticus Helpidius de Jesu Christi benef., Etiam discordia fidas Conservant elementa vices. Infra vers. 335, Per saecula mille morantur, ex quo conjici posset per saecla morantes. Sed Dracontius voluisse videtur circla a circulum neutro genere, cujus non habeo exemplum. Syncope circla auctoritate Virgilii comprobatur l. III Georg., vers. 166, Laxos tenui de vimine circlos. Multa sunt vocabula a veteribus per syncopen contracta, quae a librariis [Col. 0775D] commutata sunt, quod mendosa crederent. In elegia paracteria, seu repercussoria, ut in mss. codd. vocatur, qua Sedulius facta Salvatoris nostri describit, ultimus versus est, Cum sancto Spiritu gloria magna Patri. Nonnulli mutarunt Spiritui, et Nato gloria magna Patri; sed jam tempore Bedae legebatur Cum sancto Spiritu, qui in lib. de Arte metrica ait Sedulium neglexisse regulam grammaticae dispositionis, ut gloriam sanctae et individuae Trinitatis clara voce decantaret. At potuit Sedulius dixisse Flamine cum sancto, aut Pneumate cum sancto. Itaque censeo a Sedulio scriptum Cum sancto Spritu, aut Spirtu. Ita etiam lego in Victorino de Jesu Christo Deo et homine: Tempus erat spritum Patri solvisse Tonantem. In secundo lib. Carminum Eugenii Toletani, carm. 75, postremus hic est versus: Pacis et amplexus pariter convertat adulteros. Diligentissimus Editor cardinalis Lorenzana adnotavit: ADULTEROS ferri non potest, sed sive legamus ADULTOS, nullus sensus elici valet. Legam igitur adultros per syncopen ab [Col. 0776B] adulteros; sic et metro et sensui consulitur.
55. Ante diem est contra naturae ordinem, ante tempus a natura stabilitum, ante diem suum, quia, ut ait Virgilius I. X, vers. 467, Stat sua cuique dies. Sic' obire diem est obire diem suum seu mori. Ovidius lib. I Met. vers. 148, Filius ante diem patrios inquirit in annos. Cicero aliique ante tempus solent dicere.
58. Forte si perdi jusseris. Reputare pro imputare quasi computationem ineundo. Papinianus I. XI, tit. 7, leg. 17, Sed si nondum pater dotem recuperaverit, vir solus convenietur, reputaturus patri, quod eo nomine praestiterit. Interpretatur Dracontius versiculum 10 [Col. 0776C] cap. XI Job: Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei? Scilicet quis rationem a Deo exiget, si mundum subverterit? Eadem sententia exstat Sapient. cap. XII, vers. 12, Quis enim dicet tibi: Quid fecisti? aut quis stabit contra judicium tuum? . . . . . Aut quis tibi imputabit, si perierint nationes, quas fecisti?
60. Posset cum aliquo hiatu retineri Deum ante omnia Christum. Vide Broukusium ad el. 12 Propert., vers. 1. Rusticus Helpidius de Christi Jesu beneficiis, Hoc verbo, quo tanta sator sibi regna paravit, Te quoque regnorum socium, natumque probavit. Dracontius eamdem loquendi rationem in generatione Filii explicanda tenet quam Prudentius hymn. 3 Cathem., vers. 2, et hymn. 11, vers. 17, ubi ait: Ex ore quamlibet Patris Sis ortus, et verbo editus, Tamen paterno in pectore Sophia callebas prius. Quae prompta coelum condidit, Coelum, diemque, et caetera. Virtute Verbi effecta sunt Haec cuncta: nam Verbum Deus. Sed ordinatis saeculis, Rerumque digesto statu, Fundator ipse, et artifex [Col. 0776D] Permansit in Patris sinu. Et Apoth. vers 524, Sed Verbo factum Domini, non voce sonora, Sed Verbo, quod semper erat, Verbum caro factum est. Verbo igitur seu sermone Deus fecit omnia, et verbo etiam genuit Filium suum seu Verbum quod etiamsi caro factum sit, ipsum tamen genitum est, non factum. Cum autem Dracontius dicat Quo libuit, et Deum Christum, de generatione secunda et temporali eum loqui certum videtur, sed ita ut statim vers. seq. aeternam generationem explicet, in qua etiam agnoscit, Verbum Verbo conceptum et genitum. Christus vero ante omnia genitus est, quia ante omnia praefinitus et praedestinatus est. Psal. CIX, v. 3, Ex utero ante luciferum genui te. Adisis notas ad loc. cit. Prudentii.
62. Omnino legendum est non unquam nam nonnunquam catholicae doctrinae et orationis totius sententiae opponitur. Vide prolegom. num. 109 et seq.
63. Multa est magna. Cicero Famil. II, ep. 10: Nomen nostrum multum est in his locis.
Nec coeli secreta vacant, quae spiritus auctor66. Ergo Deum Deus ovans . . . . deest reliquum.
73. Angelica des ne preces s. f. carentes.
74. F. carere; ad marg., manere.
75. Et vigeant.
76. Quod pecus, atque.
77. Numquid ad innumeros d. s. ortus.
78. Membratur in alvum.
[Col. 0778B] 83. Irrepsit teneramque p.
85. Pinguescunt vitro m.
87. Plasmatur quid obscure legitur ob nexum litterarum.
88. Potens vetuit quod c.
89. V. fetente m.
91. C. anhelantis et ignis.
[Col. 0777B]64. Levis est placida, lenis, grata: contraria ratione gravis de ingrato et molesto dicitur. Poterit etiam intelligi spiritualis in levis, hoc est sine pondere. [Col. 0777C] De vibrans vide notam ad vers. 37. Mens serena est laeta, felix, prospera: qua de causa ethnici Jovem peculiari titulo Serenum et Serenatorem appellabant: inde imperatores dicti serenissimi.
65. Fortasse melius cunctiparens, quo verbo usus est Prudentius, ut cunctipater Theodulfus Aurelianensis. Cunctipotens etiam dixit Prudentius. Sed cum Virgilius usurpaverit Omnipatens, non facile rejiciendum est cunctipatens. Mens innumerabilis dici poterit ab effectis, ut una in natura ipsa. Sed legendum suspicor cunctipatens, immensurabilis, una. Salvianus aliique scriptores Christiani vocabulo immensurabilis usi sunt, et supra jam dictum est mens sancta parentis.
67. Adverbium mox significat hoc loco ipsam aeternitatem, ut hodie psal. II, vers. 7, Filius meus es tu: ego hodie genui te. Ad Hebr. c. I, vers. 5.
68. Filius consors seu consubstantialis Patri ostenditur. Vide v. 103 et seqq.
69. De trina mente Dei vide dicta proleg. num. [Col. 0777D] 109 et seq. Dracontius l. I, vers. 563, dixit, Virtas trina Deus, ut Paulinus poem. 26, natal. 11, Nam Deus unus Virtus trina Deus. Sic trina mens.
70. Vide l. I, vers. 29. Censeo distinguendum esse pietate modestus Innumera, coelis, ut multiplici virtute.
73. Canentes in genere cohaeret cum coelis et fluctibus.
77. Mendosus est hic locus, neque satis liquet an cum praecedentibus an cum sequentibus connecti debeat. Fortasse quidquid natura creatrix Nutrit ad innumeros diversi sanguinis ortus.
78. Libr. I, vers. 337, Membratur in artus Corporeos. Hic forte in alvo.
79. Vide quae notavi ad Prudentium l. II, contra Symm., v. 265 et seq. Nam Prudentius etiam simili modo locutus est, qui de homine Deum loquentem inducit: Restituendus erat mihimet: submissus in illum Spiritus ipse meus descendit, et edita limo Viscera [Col. 0778B] divinis virtutibus informavit. Verbum vocatur spiritus almus.
80. Post templa poli est hoc ipsum, quod in symbolo [Col. 0778C] fidei dicitur, Descendit de coelis. Augustinus serm. 187, al. 27, de tempore: Quanto magis hoc tantum, et tale Verbum potuit matris uterum, assumpto corpore, fecundare, et de sinu Patris non emigrare? hinc ad oculos humanos exire, inde mentes angelicas illustrare? hinc ad terras procedere, inde coelos extendere? Adde S. Leonem laudandum ad v. 99.
82. Forte It tenuis.
83. Forte Irrepit.
84. Libr. I vers. 346, de Adamo creato: Et vocem compago dedit nova machina surgens sive ex conjectura, Et vocem compage dedit. Avitus l. II, v. 96, Coelum terra tenet, vili compage levata Regnat humus. De structura corporis et ossibus manus ait Celsus l. VIII, c. l, Oblonga omnia et triangula, structura quadam inter se connectuntur. Dracontius l. III, vers. 643, Aedificant hominem longae fragmenta ruinae, Ante tamen quam membra forent compage ligata, etc.
85. Libr. III, ubi agitur de ossibus aridis vitae restitutis vers. 614, Jam nervis membra ligantur. Fortasse [Col. 0778D] legendum pinguescunt intra medullas Hinc cruor, hinc humor. Loc cit. v. 612, Cruoris humor ut absumptas intraverit ante medullas. Medulla est pinguedo subtilior.
87. De verbo plasmo libr. I, v. 336, Plasmavit per membra virum.
89. B. Virgo concepit, quia credidit. Fides autem ex auditu. Confer vers. 591. Augustinus serm. 13 de Temp., al. 128, in append., Viri nesciam sermo Dei maritat. Sedulius in hymno abecedario: Intacra nesciens virum Verbo concepit filium. Ennodius Ticinensis libr. II, hymno 10, Concepit aure filium . . . . . Quod lingua jecit, semen est. Sedulius etiam fortasse scripsit Concepit aure filium. Vide notam ad vers. 60. Verbo fetare utitur Dracontius vers. 217 et Eleg. v. 83. Significat hoc loco fecundare, ut apud S. Augustinum et alios. Columellae feto est fetum edere.
91. Ignis anheli, ut l. I, v. 26, solis anheli. Vide proleg. num. 137.
Simplex, celsa, levis, vibrans, immensa, serena,94. Temporis aestas.
96. De p. tua.
99. Induit et coelum.
102. Patre obscure.
103. Nam pius et genitor.
[Col. 0780B] 108. C. posset s. vel possent.
110. Sanctus h. h. e. a. putaret.
111. G. catheis, hoc est catenis.
117. Q. curis m.
[Col. 0779B]92. Canit id Ecclesia: Sancta et immaculata virginitas, quibus te laudibus efferam, nescio: quia quem coeli capere non poterant, tuo gremio contulisti. Eamdem sententiam repetit Dracontius v. 589.
[Col. 0779C] 93. Sedulius l. II, vers. 38, Rerumque creator Nascendi sub lege fuit. Ad Galat. c. IV, vers. 4, Factum ex muliere, factum sub lege. Puerperium est tempus proxime ante partum et post partum, et dicitur etiam de prole ipsa.
94. Vel est et. Infra, v. 336. Diversi temporis aetas.
95. Meretur est idem ac obtinet, consequitur, ut l. I, v. 136 et alibi.
96. Vide l. I, vers. 30 et seq., et v. 90 et seqq. De pietate sua, hoc est Dei.
97. Libr. I, vers. 427, Tot bona facta Deus non obliviscitur unquam, Quae propter hominem fecit, sanxitque manere.
98. Corporeos artus, ut v. 39.
99. Depravatus est hic versus, sed sine ulla dubitatione sententia haec est, Filium sic corporeos artus induisse, ut tamen coelum non reliquerit. Sequentia verba clara sunt, et sine ullo errore sic expressa in codice. Posset etiam corrigi haud coelum Patri sublime reliquit. Helpidius de Beneficiis J. C. Nil Patris virtute [Col. 0779D] minor, nunquam aetheris absens. S. Leo serm. 2 de Nativit. Domini: Ingreditur haec infima Jesus Christus Dominus noster, de coelesti sede descendens, et a paterna gloria non recedens.
103. Sic ex conjectura: nisi mavis nunquam sine Patre probatus, Nam prius, et genitor, etc.
104. Eadem natura divina cum suis omnibus attributis agnoscitur in Patre, Filio, et Spiritu sancto. Libr. I, V. 434, Spes, opifex, dominus, rector, dux, arbiter, index. Qua ratione Deus dicatur index dixi ad v. 114, l. I.
105. Idem est in neutro genere: nam in masculino producitur prima. Id autem ex theologica loquendi ratione factum. Non enim recte dices Spiritum sanctum esse eumdem ac Patrem et Filium: id enim sonat eamdem esse personam Patris, Filii et Spiritus sancti. Vere tamen asseres Spiritum sanctum esse idem ac Patrem et Filium: quod significat eamdem esse naturam in tribus personis. Paulinus poem. 26, [Col. 0780B] natal. 11, Sola Dei natura Deus; quod Filius, et quod Spiritus, et Pater est: Arator l. I, vers. 972, Arii et Sabellii contrarias haereses sic explicat: Huic fidei pugnax cadit Arrius, unum Personas tres esse negans. [Col. 0780C] Sabellius unum, Sed Patrem confessus ait, qui deinde vicissim Filius, et sanctus dicatur Spiritus IDEM, Sed totum sit ipse Pater. In ms. quodam, Sed totus sit ipse Pater. Masculina nomina personas indicant, neutra essentiam. Vide comment. ad Prudentium, v. 600 hymn. 10 Perist., Ex Patre Christus: HOC Pater, QUOD Filius. Ac fortasse praestiterit legere Tertius unum, et idem, primus, mediusque perennis.
108. Mortalia dura, quae Jesus Christus subivit, non nisi ad veram corporis figuram possent spectare seu pertinere. Spectare pro pertinere plerumque poscit accusativum cum praepositione ad: sed invenitur etiam sine ea. Papinianus, Digest. libr. II, tit. 14, leg. 42, Solvendi necessitas debitorem spectaret.
109. Sensus hic est: Si in corpore Salvatoris miracula quaedam apparuissent, quibus a laboribus hujus vitae immunis videretur, homines non veram passionem fuisse existimarent.
114. Supra vers. 50, Pietatis opus. Libr. III, vers. 211, Exegit virtutis opus, miracula summa. Virgilius [Col. 0780D] l. X, v. 468, Famam extendere factis, Hoc virtutis opus. Paulinus Petrocorius libr. IV, Et virtutis opus vitiet praesumptio cordis. Tertullianus l. V, contra Marcionem, Ut maneat virtutis opus cum laude perenni. Miracula vocantur virtutis opus. Matth. cap. XIII, vers. 58, Et non fecit ibi virtutes multas propter incredulitatem eorum. Hinc virtus miraculorum solet dici. Sedulius libr. IV (aliis V), vers. 1, Has inter virtutis opes jam proxima Paschae Coeperat esse dies. In catenas conjici posset catervas, scilicet Ut faceret virtutis opus per mille catervas. Sed catenarum mentio fit ex Marci cap. V, vers. 3, de daemoniaco: Qui domicilium habebat in monumentis, et neque catenis jam quisquam poterat eum ligare. Quoniam saepe compedibus et catenis vinctus dirupis et catenas.
115. Indicantur miracula Christi, ut de lunatico et daemoniaco sanato.
117. Hi sunt leprosi, quorum caro maculis rubentibus aspergi et tabe fluere solet. Et fortasse legendum [Col. 0781B] est tumefacta rubebat: nam tumores etiam indicium sunt leprae.
Aeris, et pelagi, sed non capiendus ab isdem,121. Ipse oculos. . . . caetera desunt.
125. Usque Dei visus.
128. Praestitit orba parens lerecus fine renati.
129. Ut fit virgo. Fuit iste, sed correctum est per ista.
131. Q. exemptis t.
[Col. 0782B] 132. Sanguinis insolitis solitus discurrere sanguis, exaratum est sanguinis nexu litterarum.
135. Per quos Christus.
137. AE. domum sub.
141. Sunt ad admiranda s.
[Col. 0781B]118. Paralysis morbus describitur: nam paralysis graece est resolutio. Juvencus libr. II, vers. 76, Torpentia membra, Officium quorum morbus dissolverat acer.
119. De clade intelligo expulsa clade. Notandus est hic usus praepositionis de, quae, cum ad tempus refertur, pro in aut post sumitur, ut media de nocte, de die, et similia.
122. Tenebras vocat oculos antea caecos. Nosse ignotum diem oxymorum.
[Col. 0781C] 123. Redundat simul, ut apud Plautum Amph. II, 1, 12, Nec potest fieri, uno tempore Homo idem duobus locis ut simul sit. Vel simul est statim, aut omnino.
124. Libr. I, vers. 647, Mortua pars hominis quoties, pars viva jacebat.
125. Fortasse melius Atque Dei jussu post sanus.
128. E verbis corruptissimis, et re ipsa restitui hunc locum. Non muto Praestitit, nam potest retineri pro profuit, aut beneficium impetravit. Lucae cap. VII, vers. 12, Cum autem appropinquaret portae civitatis, ecce defunctus efferebatur filius unicus matris suae, et haec vidua erat, et turba civitatis multa cum illa. Quam cum vidisset Dominus, misericordia motus super eam, dixit illi: Noli flere. Verum a Dracontii manu puto esse, fecit de corpore toto, Praecocis orba parens fleret cum funera nati, vel planctibus orba parens, etc. Praecox est ante tempus maturescens, quod in filium matri praemortuum optime cadit. Lib. III, vers. 392, Non orbata parens deflevit funera nati.
[Col. 0781D] 129. Filia archisynagogi Jairi, quae annorum duodecim erat, vitae reddita est, Matth. cap. IX; Lucae cap. VIII; Marc. cap. v.
130. Vel pro et, nisi malis positum pro etiam.
132. Oppositio, sive oxymorum in sanguinis insoliti solitus fluxus: nam lectio codicis sanguis sanguinis mendosa est; posset scribi decurrere rivus, sed vers. seq. recurrit amne cruoris. Decurrere melius videtur quam discurrere. Juvencus lib. II, vers. 389, de hoc sanguinis profluvio: Carpebat fluxus, lacerans sine fine, cruoris. Matth. cap. IX, vers. 20, Et ecce mulier, quae sanguinis fluxum patiebatur.
133. Tertia in muliere brevis est, sed producitur, quia quatuor breves concurrunt, ut in multis similibus vocabulis. Eodem modo infra vers. 660, Ex eadem muliere virum, ut in epist. v. 161, eadem muliere creatus. Vide etiam vers. 111, lib. III, Arietem subrocat aris.
[Col. 0782B] 135. Matth. c. XIV. Fortasse est trajectio, scilicet Cum miraretur, stringit natura liquorem, Per quem Christus iter, Petro veniente, peregit. Verum adhibita opportuna parenthesi, correctione alia opus non est. Prudentius Apoth. v. 670, Sustinuit gressum Domini famulus liquor, ac se Mobilitate carens solidos substrinxit ad usus. Acuta vero est sententia, quod natura prae admiratione strinxerit liquorem. Ea autem est aquae natura, ut partes ejus, cum nimis stringuntur, seu comprimuntur, consistant, et quodammodo solidae fiant, ut accidit in gelu. Sic Gellius lib. XVII, c. 8, ait mare omne quod Scythicum dicitur gelu [Col. 0782C] stringi et consistere.
137. Victi sunt fluctus, quia vim suam naturalem amiserunt. Conjectura non spernenda est vinctis pro victis ex vers. 135, stringit natura liquorem.
138. Joan. cap. II. Vertere hic est mutare. Propertius, eleg. 7, lib. II, v. 31, Omnia vertuntur, certe vertuntur amores. Cicero III, de Nat. deor., cap. 12, Terra in aquam se vertit.
139. Latex proprie est aqua, quamvis de vino et de quovis alio liquore soleat dici. Hic ergo in sensu proprio sumitur latices: contra poculum cuivis vasi quo bibitur, applicatur, sed peculiari quadam significatione ea vox interdum adhibetur ad vini compotationem declarandam. Cicero Philipp. 2, cap. 25, Si inter coenam in tuis immanibus illis poculis hoc tibi accidisset. Florus lib. II, cap. 10, Epulantes, ac ludibundos plerosque, ac, ubi essent, prae poculis nescientes. Dracontius Virgilium imitatur lib. III Georg., vers. 528, Frondibus et victu pascuntur simplicis [Col. 0782D] herbae, Pocula sunt fontes liquidi, atque exercita cursu Flumina. Sed Virgilii sententia est pro vini potione fuisse fontes liquidos, Dracontii verum vinum ex aqua fuisse factum: quod magis explicant sequentia verba: Et fluminis ebriat unda. Verbo ebriare usus est Macrobius.
140. Matth. cap. XV; Joan. c. VI.
141. Virtutes pro miraculis, ut dictum ad v. 114.
142. Forte miramur.
143. Suus non semper reciprocum est, sed interdum pro ejus aut illius adhibetur, ut innumeris exemplis etiam optimorum scriptorum confirmatur.
144. Libr. III, vers. 218. Petrus apostolus dicitur dux Gentibus innumeris positus sub lege fideli. Paulinus poem. 26, natal. 11 de martyribus: Gentibus innumeris semen coeleste fuerunt.
Ossibus, et nervis resoluta carne retectis145. Prius videtur fuisse moveret pro moneret.
146. Redditusque, vel redditumque pro reditum, et superna pro supernae.
147. Tractus threnumque p.
150. Cum sole dissimili infundens sermone beatis.
152. Et ab imbre c.
[Col. 0784B] 161. Partes in hinc duas; deest reliquum
163. Rursus atque reduces.
165. Dimersus.
166. Hisraelitarum phoebi q.
167. Clade deletur.
169. Miratur mutatum inter via.
[Col. 0783B]145. Fortasse Hos simul, vel quos simul. Pro moneret non male esset moveret. Ex codicis scriptura hic colligitur sensus, quod apostoli ab omnibus Judaeis [Col. 0783C] diversarum nationum qui erant Hierosolymis intelligerentur. Act. apost. cap. II, vers. 6 et seqq., Facta autem hac voce, convenit multitudo, et mente confusa est, quoniam audiebat unusquisque lingua sua illos loquentes . . . . Et quomodo nos audivimus unusquisque linguam nostram? . . . . Audivimus eos loquentes nostris linguis magnalia Dei.
146. Intelligi potest, post reditum Christi, qui est lux superna, ad aethereos tractus, vel, post reditum ad aethereos tractus lucis supernae.
147. Qui metri rationem habere velit, facile corriget tractus, soliumque parentis. Vide proleg. num. 139 et v. 204 hujus libri.
150. Forte Quamvis dissimili. Certe mendum est: Cum sole dissimili. Apostoli sunt ii qui dicuntur beati. Usitatum fuit a primis saeculis viros sanctis moribus praeditos beatos appellare, ut contra miseros et infelices peccatores, et damnatos. Vide notam ad vers. 11 libr. I, Et pia vota Dei miseris hinc, inde beatis. Ad coelites, quorum cultus permissus est, nunc beati [Col. 0783D] titulus referri solet: in Romano vero summo pontifice Beatitudinis et Sanctitatis appellatio promiscue adhibetur.
151. Eleg. vers. 2, Quem timet omne solum, vel tremit, ut alii legunt. Quod res creatae adorant Deum, multis in locis expressum est, ut l. I, vers. 4, l. II, vers. 72 et 206.
152. Libr. I, vers. 710, Qui dat fulmineos collisis nubibus ignes.
154. Procellae rapidae, ut lib. I, vers. 708, expositum est.
155. Libr. I, vers. 147, Caeruleum aequor ponti.
156. Libr. I, v. 105, Recidente ruina. Ventus cadere saepe dicitur, et eodem sensu recidere dicetur. Sed hoc loco fortasse legendum est residentibus euris. Virgilius libr. VII, vers. 27, cum venti posuere, omnisque repente resedit Flatus, et in lento luctantur marmore tonsae. Conjungit quoque ventos et flatus.
157. Libr. I, vers. 78, Et mare purpureum. Vide [Col. 0784B] notam. Tendere tranquillo marmore est aequare, in planum extendere maris undas.
158. Ludant pisces, ut l. I, vers. 237, Luserunt [Col. 0784C] cum nota. Simile est vers. seq., Bellua gestiat ingens. Si retineatur scriptura codicis, corripietur a in una adverbio, ut aliquando fit in frustra, contra, ultra. Verum libentius legerem, Ut prostrata freti, aut Ut post strata freti. Virgilius: libr. V, vers. 763, Placidi straverunt aequora venti: et eclog. 9, v. 57, Et nunc omne tibi stratum silet aequor, et omnes ( Aspice) ventosi ceciderunt murmuris aurae.
159. Ambrosius cap. 10, libr. V Hexaem. post Basilium: Cete, illa immensa genera piscium, aequalia montibus corpora. Tertullianus de Judicio Dom., deformia monstra natantum. Horatius l. I, od. 3, vers. 18, Qui siccis oculis monstra natantia, etc. Virgilius VI Aeneid., v. 729, Et quae marmoreo fert monstra sub aequore pontus. In bellua ingens intelligitur balaena, aut alia quaevis immania cete, ut vocat Virgilius. Vide interpretes Jobi cap. XL, vers. 20 et seqq., et Isaiae cap. XVII, 1, ubi exponunt quod piscis genus sit Leviathan.
160. Indicatum hoc miraculum est lib. I, vers. 704. [Col. 0784D] Vide notam, et infra vers. 787 et seqq. hujus libri.
162. Eodem modo Moysis nomen effertur in Eleg. vers. 17, Moseo dicta prophetae. Intellige sub.
163. Lib. I, vers. 703, Dum reduces sentiret aquas. Sed ibi reduces aquae sunt aquae retro fluentes, hic aquae in suum locum revertentes: nam redux utramque significationem habet. Rursus reduces repetunt est pleonasmus, ut dictum et confirmatum exemplis est lib. I, vers. 111.
165. Latini scriptores plerumque dicunt demersus. Tertulliano tribuitur dimersus, nisi error hic est.
167. Potest alio etiam modo mendum codicis emendari Vindice naufragio tali se clade tuetur. Quae fuit ante timens, mox, etc., vel Quae fuerat metuens, vel quae facta superstes: Vindice naufragio tali sub clade aboletur, scilicet populus, qui saeva parabat. In deletur prima est longa, nec puto a Dracontio correptam.
170. Servare membra sepulcro, ut servare ossa sepulcro, et similia apud Prudentium. ut dixi in comment. [Col. 0785B] ad hymn. 12 Perist., vers. 45. Qua via Israelitae salutem invenerant, Aegyptii mortem invenerunt. Infamiae genus ducebant veteres, quod corpora defunctorum sepulcro privarentur. Vide comment. ad Prudent. hymn. 5 Perist. S. Vincentii, vers. 390. Gentiles inhumatorum animas nec in cymbam quidem Charontis recipi posse credebant: Hebraei easdem non prius donari requie comminiscuntur, quam corpus sepulcro mandetur.
Et simul indociles, doctosque audire moneret173. Deliciis portare.
174. Nimbus aquas d.
178. O. quot sunt.
180. Et quasi qui debes sic; sed quasi obscure: prius fuit reddes, postea factum reddis.
[Col. 0786B] 181. Cura de quidquid.
182. Nec tantum.
188. Concordi quia bis e., sed quia non clare.
193. Nosti quod feceris.
[Col. 0785B]171. Ipse Deus, qui ventis imperat, virtutem illis dat, ut surgant. Numer. cap. XI, vers. 31, Ventus autem egrediens a Domino arreptas trans mare coturnices [Col. 0785C] detulit. Psal. LXXVII, 26, 27, Transtulit Austrum de coelo, et induxit in virtute sua Africum. Et pluit super eos sicut pulverem carnes, etc. Vide vers. 153, Surgere tu ventos, et lib. I, vers. 707.
172. Tentabam Illusurus adest: nam ventum placidum ludere dici potest. Sed retinendum est Illaesurus ab illaedo, a quo est illaesus. Tertullianus et Lactantius etiam illaesibilis usurparunt.
174. Restitui aves ex loc. cit. Scripturae, et Exod. cap. XVI, vers. 4 et seqq., Ecce ego pluam vobis panes de coelo . . . . Ecce gloria Domini apparuit in nube . . . Factum est ergo vespere, et ascendens coturnix cooperuit castra, mane quoque ros jacuit per circuitum castrorum.
175. Psal. LXXVII, vers. 24, 25, Et pluit illis manna ad manducandum, et panem coeli dedit eis. Panem angelorum manducavit homo. Joan. c. VI, v. 31; Ep. I ad Cor. cap. X, v. 3, Angelica de parte, quasi de portione cibi, quae angelis datur. Suetonius cap. 18 Vitae Caligulae: Equiti Romano contra se hilarius avidiusque vescenti partes suas misit. Petronius Satyr. [Col. 0785D] c. 33, Ego quidem pene projeci partem meam: nam videbatur mihi jam in pullum coisse.
176. Vide Exod. cap. XVII, v. 6, Numeror. cap. XX, V. 11, Epist. I Corinth. cap. X, V. 4.
178. Cap. XLI Job, v. 6, Quis ante dedit mihi, ut reddam ei? Omnia quae sub coelo sunt, mea sunt. Epist. ad Roman. cap. XI, v. 35, 36, Quis prior dedit illi, et retribuetur ei? Quoniam ex ipso, et per ipsum, et in ipso sunt omnia.
179. De hac phrasi probaris antea dictum est ad v. 26.
180. Mar. Victor in praefat. v. 57, Ut fieres justis merces, meritisque piorum, Hoc quoque conferres praestando, ut debitor esses. Aliter, Ut fieret virtutis opus, meritisque piorum, etc. Idem lib. I Genes., v. 329, Dum quod non meritis, sed tantum sponte benigna Largitur famulis, nostri cupit esse laboris, Et se, quod donat, mavult debere videri. Sic Fabricius. Alii: Nostrae laudis opus fieri, quod sponte benigna, etc. Etsi enim vita aeterna bonis hominum operibus reddatur tanquam [Col. 0786B] merces, eadem tamen gratia Dei est ob electionem, quae bona opera praecedit, ob gratiam praevenientem, et auxiliantem, et ob gratiam justificantem, qua homo praeditus esse debet, ut ejus opera vitam aeternam mereantur, ac denique ob perseverantiam finalem quam nemo potest mereri. Quod si de naturali rerum ordine sermo sit, quem Dracontius hoc loco potissimum, vel unice respicit, Deus sic reddit omnibus omnia, quasi qui debet, quia leges naturae praescriptas servat.
181. Alio modo emenda, Et tibi cura, Deus, est quidquid, vel, Est tibi cura, Deus, et quidquid. Sapient. [Col. 0786C] c. XII, v. 13, Non enim est alius Deus quam tu, cui cura est de omnibus.
182. Succumbat, subtus cadat. Aliud est succumbere oneri, nempe subire onus. Stat cura minorum, scilicet omnium cura est Deo. Epist. I Petri cap. V, v. 7, Omnem sollicitudinem vestram projicientes in eum, quoniam ipsi cura est de vobis. Vide Psal. LIV, v. 23; Matth. cap. VI, v. 25 seq.; Luc. cap. XXII, v. 16 seqq.
183. Supra v. 35, Singula per partes, generaliter omnia nutrit.
184. Lib. I, v. 156, Nondum mater humus. Vide notam.
185. Virgilius lib. I Aen., v. 228, Despiciens mare velivolum. Vide Macrobium lib. VI Saturn., cap. 5, de hoc epitheto. Naves magis proprie velivolae dicuntur. Vagor cum accusativo apud Propertium lib. II, eleg. 21, v. 21, Ino etiam prima terras aetate ragata est. Nonnulli legunt terris, sed terras praefert Broukusius, uti etiam ediderat Scaliger.
[Col. 0786D] 188. Forte quia vix. Maltem tamen Foedere discordi quamvis elementa tenentur, scilicet foedere, quamvis discordi, tenentur, Postea disjuncta concordi lite: amat enim Dracontius hujusmodi oppositiones. De concordia discordi elementorum vide lib. I, v. 142 et seqq., 265, et Eleg. v. 59.
190. De hac constructione verbi probo relege notam ad v. 26.
191. Supra v. 55, Et cadat ante diem sublimis machina rerum. Facile patiar, legi, Si disjuncta fuant, vel sient, vel forent, idemque dicam v. 135 lib. III. Si jactura fiat: nam L. II, vers. 505, producitur prima in fiunt. Lucretius, Virgilius, aliique antiquiores fuam pro sim, vel fuerim usurparunt ab antiquo fuo, a quo adhuc est fui praeteritum. In fiunt et fiant variant poetae Christiani: alii cum veteribus producunt, alii corripiunt. Vide proleg. num. 139, et notam ad lib. I, v. 82.
193. Melior haec lectio et interpunctio videtur quam nosti, quod feceris orbem Semine, quo coelum etc.
Africus interea motus virtute jubentis198. Angelicas, animasque suis adorande catervis.
201. F. cum plurima s.
203. Videtur scriptum laudant.
204. Tronus inexcessans h.
209. Scribitur asta pro aura.
210. Ut tellus f.
218. Ordo horum versuum in ms. est hic: Frondescunt Quod peccatorum-Illud praeterea-Quod coelo-Ignibus-Est [Col. 0788B] homo- Nam diversa-Illaec voce-Addo quod-Membrorum-Mèssis aristatas-Palmite-Et nunquam-Te fera-Turba-Sibilat-Et tibi-Auctorem-Materies-Non angues-Ut vitas-Sed nos-Fecerit-Quod praecepta-Nec modo-Olim primus-Ingratus-Jura-Et semper-Mox quam-Peccavit-Principio nostrae-Damnatur-Contigit-Nec similis-Una lege-Contemptis-Cur non-Vipera-Quid serpens, etc.
[Col. 0787B]196. Reditura iterum pleonasmus, de quo ad vers. 111, lib. I, Sed non reditura secundo.
197. Supra v. 13, Credaturque chaos, etc. Sumi solet [Col. 0787C] chaos pro rudi, indigestaque materia, ex qua res postea eductae sunt. Sed Dracontius chaos intelligit destructionem ipsam rerum omnium ac tenebras quae mundi creationem praecesserunt, et quae succederent, si eaedem res ad nihilum redigerentur. Mansure superstes, ut v. 31. Mundique superstes.
198. Versus insigniter depravatus. Adorande metro non congruit. Venerande non repugnat. Seneca Hercul. Fur. v. 1218, Perque venerandos piis Canos. Correxi ex simili sententia Prudentii hymn. 10 Perist., v. 536 et seqq., Quandoque coelum, ceu liber, plicabitur . . . . Deus superstes solus, et justi simul Cum sempiternis permanebunt angelis. Vide, quae notavi in comment. ad Prudentium, ubi explicui qua ratione dicatur Deus permanere solus superstes, simulque cum justis et angelis.
200. Clarius esset sic nec labor ullus erit, cum Jusseris, ut finem jam plurima saecula norint. In scriptura codicis ordo est cum jam jusseris, ut plurima saecula norint finem: quae implicata constructio est, sed non absurda.
[Col. 0787D] 201. Ut nescire finem pro non finire ponitur, sic noscere finem pro facere, vel capere finem et finire.
204. Supra V. 147 thronus prima producta occurrit. Emendatio etiam hoc loco esset facilis, Excelsusque thronus humili te voce precatur. Sed magis genuinum videtur Thronus in excelsis. Excelsa pro coelo. Lib. III, v. 17, Celsior excelsis, lib. I, v. 101, Donec ab excelsis. Arator lib. I, v. 91, Cum rector Olympi Evehit excelsis, quiquid suscepit ab imis, ubi frustra Arntzenius tentat excelsi, repugnantibus libris editis, et mss., et sententia ipsa. In excelsis phrasis ecclesiastica est, quae a bonis Latinitatis auctoribus originem trahit, apud quos saepe legitur, ab excelso, in excelso pro ab alto, et sublimi loco, in alto, et eminenti loco. Excelsa urbis dixit Plinius. Quinque ordines angelici a Dracontio recensentur, cherubim, seraphim, angeli, virtutes, throni: nam Hebraice virtutes Sabaoth dicuntur, et Sabaoth exercitum sonat. Novem ordines sive chori angelici a plerisque distinguuntur, [Col. 0788B] et fortasse Dracontius sub exercitus nomine virtutes, et potestates, sub angelici chori angelos et archangelos complecti voluit.
[Col. 0788C] 205. Quodnam sit discrimen inter astra, signa et sidera, retuli ex Isodoro ad v. 5 libri I, Quinque plagae.
206. Confer lib. I, V. 4, et lib. II, v. 15. E cantico trium puerorum et psalmis haec omnia petita sunt. In hac enumeratione interdum eadem verba repetit, saepe variat: Deum precari, orare, laudare, confiteri, adorare, tremere, pavere, metuere, personare, vocare, suspicere, supplicare.
212. Forte metuunt, te fontes.
213. Coruscare activum est, cum significat concutere, vibrare; sed hoc loco significat fulgurare, ut v. 152. Te mandante, pluunt nubes, et ab igne coruscant. Habet autem accusativum te ratione peculiaris significationis: sensus enim est: te laudant nubila, dum coruscant, ut v. 208, Te spiritus omnis, Personat, et clarius v. v. 223. Te . . . . genus omne veneni Sibilat ore fero. Nubila crassa sunt densa, spissa, ut aqua crassa, coelum crassum, nebula crassa, paludes crassae.
[Col. 0788D] 214. Melius Te luce alba dies, vel etiam Te lux alba dies.
215. Eleg. V. 81, Sol dat temperies. Cum neque nimium frigus neque immodicus calor est, temperies dicitur. Ovidius l. I Met., v. 51, Temperiemque dedit mixta cum frigore flamma.
216. Eleg. v. 253, Ver, aestas, autumnus, hiems, redit annus in annum. Vide notam.
217. Fetat humus, mater fit, fecundatur, aut etiam fetus edit. Vide notam ad vers. 89.
218. Spirat flos, hoc est, odorem effundit. Claudianus lib. II de Raptu Pros., v. 81, Quidquid thuriferis spirat Panchaia silvis. Solet adjungi accusativus, ut spirare odorem, aut adverbium, ut spirare graviter, suaviter. Juvenalis tamen sat. 7, v. 208, simpliciter dixit: Spirantesque crocos. In versibus Bibliothecae S. Isidori titul. Pigmentarii: Hic spirant cinnama, thura.
Semme, quo coelos, solem, lunamque creasti219. M. aristeas a. p. fulmina f.; ad marg., aristatas.
220. P. gemmatum p.
230. Sed nos quoque r. c. o. quod res, pro nos aliud videtur prius fuisse quod: obscurum est.
232. Praecepti Dei p. contemnim omnes.
233. Quos peccatorum manent tot miliavinclos: ambigue manent.
[Col. 0789C] 237. Prius erat potestatus pro potestatis.
[Col. 0790B] 239. Mox quod factus.
243. Con . . . . nobis similis heu poena manere.
244. Similis vos c.
245. Legibus heros.
246. Sorte reatis: prius erat sorte creatis.
247. I praeterea q.
249. Dignior omni.
252. Illic uxor eat nos autem operarius aptat; prius [Col. 0790C] optat; operarius dubie.
[Col. 0789C]219. Ordinem versuum, quem inversum judico, mutavi. Aristatas, scilicet aristam habentes. Utitur Festus ea voce in Restibilis: Farreo spico, id est aristato.
220. De palmite vide notam ad lib. I, v. 170. De gemmis vitis eod. l. I, v. 575. Forte legendum est Palmite gemmatas.
221. Vide notam ad l. I, v. 166, Et semper vestita comis frondescit oliva.
223. Venuste venenum pro animalibus venenatis.
224. Sibilare aliquem est sibilis explodere, irridere; sed hoc loco sibilat ponitur pro laudat, dum sibilat, ut dixi ad v. 213. Hoc verbo sibilat et aliis lingua vibrante trisulca contrahitur genus omne veneni ad serpentes in genere, quibus proprie sibilum, et lingua vibrans seu micans, et trisulca tribuitur. Virgilius [Col. 0789D] lib. XI, v. 754, Et sibilat ore, et l. II Aen., v. 475, Et linguis micat ore trisulcis.
226. Stridor serpentibus tribuitur a Silio l. VI, v. 177, et Ovidio l. IX Met., v. 65. Pulchrum epitheton minaci stridore.
227. Materies necis, pro serpente figurate, ut v. 223, venenum.
229. Tulisset, pro abstulisset: simplex pro composito.
230. Forte Sed nos quippe rei: certe quoque mendum est.
231. Quod per crimina nostra animalia nocentia data fuerint, hoc sensu est intelligendum, quod animalia homini in statu innocentiae non nocuissent, sed ejus potius imperio fuissent subjecta. Praeterea controversum est inter interpretes et theologos, an ea animalia quae nunc sunt ferocia et aliis nocent, in statu innocentiae mutuo inter se saevirent. Vide Pererium in commentar. ad Genes. cap. I, v. 29.
[Col. 0790C] 235. Lucretius l. III, v. 60, Quae miseros homines cogunt transcendere fines Juris. Tacitus III Annal., cap. 54, Prohibita impune transcenderis. Venuste repetitur olim ex v. praec. Virgilius l. VI, v. 495, Lacerum crudeliter ora, Ora, manusque ambas.
236. Lib. I, v. 338, Species hominis, coelestis imago.
237. Infra v. 730, Jura potestatis retinens sub nomine vero.
239. Lego Mox quam, vel Mox quod pro Mox ut. Mox quam pro statim ac Paulus Dig. l. VII, tit. 4, leg. 13, Mox quam a solo separati sint (fructus). Adisis Vossium de Serm. constr. cap. 66.
240. Vers. 357, Scelerata propago Nascitur, ex fonte sceleris genus omne meamus.
[Col. 0790D] 243. Claudianus lib. II in Eutropium, v. 479, Unaque cuncto Poena manet generi. Forte Condicta est nobis similis, heu! poena manere, vel Contigit ut nobis similis, heu! poena maneret, quod magis arridet.
246. Vide num melius captivos sorte creatos, ut v. 240, Miseri de crimine nati.
249. Lib. I, v. 139, Ignibus aethereis significat ignem elementarem: hoc loco et pro hoc igni, et pro sole, et pro stellis sumi potest.
250. Vide l. I, v. 330 et seqq.
251. Diversa, scilicet homini vel ab homine.
252. Plautus, Terentius aliique illaec pro illa haec dicunt. Operosius a Plinio usurpatum. Tertullianus lib. II contra Marcionem cap. 4, Quis denique dignus incolere Dei opera, quam ipsius imago et similitudo? Eam quoque bonitas, et quidem operantior, operata est, non imperiali verbo, sed familiari manu, etiam verbo blandiente praemisso, Faciamus hominem, etc. Et lib. de Resurrect. carn., cap. 5, Caro autem et sermone Dei constitit propter formam . . . . et amplius manu propter [Col. 0791B] praelationem, ne universitati compararetur. Prudentius Apoth. v. 1032, cujus habes verba l. I, ad v. 333.
Messis aristatas acuit per culmina fruges,253. D. sortes p.
257. M. jubet m.
258. Obliquae, ambigue.
259. Informis visi f.
261. Cum mente s.
263. Sectantibus hircas.
264. Non sint non saevi dentibus hostes.
[Col. 0792B] 267. Anguis agit ramis opus n. i. t.
268. Quid vos justitiam noscentes terminus actu.
271. Nec f. n. augent quaeruntur in herbas; sed quaeruntur non clarum est.
273. Gregibus passis v.
274. Nectator venator a.
[Col. 0791B]253. Infra v. 329, Cur non graviora mereri Omnia debuimus, qui sic peccamus inique?
254. Pestes de animalibus perniciosis dixit etiam Virgilius I Georg., v. 181, et de serpentibus Lucanus [Col. 0791C] l. IX, v. 736, Mortale minantes, ut veniale minatur v. 486 hujus libri.
255. De parte sua, pro de parte suorum membrorum, vel legendum de parte aliqua.
256. Lib. I, vers. 291; Eleg., vers. 65 seq. Vide notam ad loc. cit. lib. I. Glycas lib. I Annal., die 6, pag. 59, docet similiter, ad theriacae confectionem caput viperae praecidi una cum cauda.
257. Maculosa serpens lib. I, vers. 288.
258. Obliquus commune epitheton aliis serpentibus, quasi tortuosus. Aspidis pinguia membra fortasse dicit, quia, ut ait Lucanus lib. IX, vers. 714, Plenior huic sanguis, et crassi gutta veneni Decidit. Vulgatum est, ut ait Plinius lib. VIII, cap. 23, sect. 35, colla aspidum intumescere, dum scilicet ictum minantur, quod refert etiam Nicander in Theriac., Cum vero incanduit ira, Et lithum minitans, venientibus obvia saevit, Squalida colla tument, et lato sibilat ore. Aspidis usus in medicina asseritur etiam Eleg. [Col. 0791D] vers. 65, Aspis habet mortes, habet et medicamina serpens. Plinius lib. XXIX, cap. 4, Praeterea constat, contra omnium serpentium ictus quamvis insanabiles, ipsarum serpentium exta imposita auxiliari. Et lib. XXX, cap. 4, ad strumas sanandas remedium esse ait cinerem aspidum cum sevo taurino impositum.
259. Ursus, leo et lupus etiam aliqua ex parte prosunt. Plinius lib. VIII, cap. 36, sect. 54 de ursis: Illi sunt adipes medicaminibus apti. Haec medicamina plurimis in locis singillatim recenset. De remediis ex lupo confectis consule eumdem Plinium lib. XXVIII, sect. 49, aliisque in locis. Quae remedia ex leone confieri possint, docet Conradus Gesnerus Hist. Quadrup. tom. I, pag. 589, qui eod. tom. de lupo et urso agit, et medicamina quae ex eis fieri solent explicat.
260. Supra vers. 76, Quidquid natura creavit. Natura ipsa est vindex, aut malum vindex, quia haec mala data sunt per crimina nostra ex versu 231.
[Col. 0792B] 261. Lego cum morte, nam mente nec satis in ms. clarum est et falsum videtur.
262. Forte indidit auctor. Sed induit defendi potest pro indidit, injecit, immisit. Petronius Satyr. cap. 4, Eloquentiam pueris induunt adhuc nascentibus. Gellius lib. XII, cap. 5, Natura . . . induit nobis . . . amorem nostri, et charitatem.
[Col. 0792C] 263. Forte Ut saevire queant. Pro hircas posui iras: nam hira aut hilla intestinum hic locum minime videtur habere. Iras reddere, ut evomere iram in aliquem apud Terentium Adelph. III, 2, 14. Sectari frequens verbum est in re venatoria.
265. Potest addi interrogatio, Non pudet hoc homines? De verbo probo dictum ad vers. 26 hujus libri.
267. Cogitabam Anguis agit ignarus opus, vel agit ignara malum, vel agit rancoris opus. Sed praestat legere Anguis agit ira morsus. Lib. I, vers. 269, Nec semper agit fera vipera morsus. Passim de serpentibus morsus dicitur, quo scilicet venenum infundunt. Comparat angues, qui non nisi vexati mordent, hominibus, qui saepe sine ulla causa nocent, et justitiam scientes contemnunt. Vide supra vers. 232, et lib. III, vers. 549, Gens scelerata sumus, nil de pietate merentes.
268. Forte Quod nos justitiam, aut Quod vel justitiam.
[Col. 0792D] 269. Mox vers. 455, Plectibiles mores. Exstat haec vox in Cod. Theodos. saepe, et apud Mamertum, aliosque aequales. Forte legendum Plectibili, at veniam, etc. Avitus lib. II, vers. 53, Nam crimen acervat Auctor, in ignaro minor est peccante reatus. Minus bene in nonnullis editis in ignoto. Ignorantia veniam jure meretur, quia jure cautum est, ut ignorantes in certis casibus excusentur. Ulpianus lib. III Digest. tit. 2, leg. 11, Notatur etiam (infamia) qui eam duxit: sed si sciens: ignorantia enim excusatur non juris, sed facti. Vide Barbosam, de Axiomat. jur. axiomate 113. Apud theologos longa est quaestio, neque hujus loci, quaenam, et quando ignorantia excuset. Hoc certum poni debet, ignorantiam etiam juris, quae vere sit invincibilis, a peccato formali excusare.
273. Forte Ne gregibus sparsis.
274. Virgilius Eclog. III, vers. 75, Si dum tu sectaris apros, ego retia servo. Vide vers. 263
Cur non debuimus sontes pejora mereri?277. N. pessura l.
279. Ut sub fraude cadant venantum . . . deest reliquum.
280. Pisces movere f.
284. Iter sed jussus ab undis.
287. Prius erat in urbes.
[Col. 0794B] 290. Sat erant terrae tolerant.
291. Ut vel . . . tantum produceret hostes: deest aliquid.
293. Implisant p.
296. Obscure noviter, vel novitas.
297. Nec telum doluere n. hominumque s.
[Col. 0793B]276. Eleg. vers. 67, Cerva salutares pasto serpente medullas Conficit. Solinus cap. 31 de Cervis: Patuit, nunquam eos febrescere: quam ob causam confecta ex [Col. 0793C] medullis ipsorum unguenta sedant calores hominum languentium. Lucanus lib. VI, vers. 673, Cervi pasti serpente medulla, quae usui magiae etiam adhibebatur, ut idem Lucanus narrat. Vide alia apud Gesnerum Histor. Quadrup., et e recentioribus Bomarium in Diction.
277. Posset corrigi Quid nocuit per rura lepus? nam lepus, etiam cum sermo est de femina, in masculino genere efferri solet. Sed bene est passura, aut, si mavis, peritura: nam ex Prisciano lib. V constat, in utroque genere dici posse lepus. Caeterum etiam lepores aliquando nocent: Dracontius vero hominum audaciam et libidinem reprehendit, quod etiam ea animalia, quae parum, aut nihil nocent, et quae in medicina nullius, aut exigui sunt usus, aliis de causis sectantur et vexant.
278. Lepus, dama et hircus prosunt etiam medicinae, ut veterum medicorum auctoritate confirmat Gesnerus Histor. Quadruped. Dracontius igitur solum hominibus exprobrat, quod haec animalia praecipue [Col. 0793D] ob delicias et luxum venentur.
280. Forte Quid pisces meruere freti?
281. Notandum est verbum pervaditur passive: etsi enim pervado cum accusativo sine praepositione interdum ponatur, ut Pervasit gens nostra fretum, tamen praepositio tunc omittitur, quia inest ipsi verbo.
284. Celebratur iter, scilicet frequentatur, ut celebrare viam aliquam apud Ciceronem et alios. Apertum est mendum sed jussus, nec certior alia emendatio occurrit, quam sejunctus, nempe homo natura sejunctus ab aqua, etc.
285. Quatere remos nove fortasse, sed pulchre dictum.
286. Lib. I, vers. 621, Parva Deo fuerant pro parum.
287. Eleganter insuper post parva, vel parum. Plautus Merc. IV, 2, 1. Parumne est male rei, quod [Col. 0794B] amat hic Demipho, Ni sumptuosus insuper etiam siet? Livius lib. III, cap. 67, Si culpa in nobis est, auferte imperium indignis, et si id parum est, insuper poenas [Col. 0794C] expetite. Grassari in undas venustum etiam est, ut grassari in senatum, in homines.
288. Poterat mutari Sollicitatque fretum glaucum; sed non est inusitata hujusmodi constructio, et modo raro fiat, cum decore adhibetur. Sollicitat videlicet manus: si legas Sollicitant, connectetur hic versus cum praecedenti.
290. Forte terrae tulerant quod.
291. Forte Et quod finitimus, aut vicinus, aut rivalis.
293. Implicitant frequentativum ab implico, quo usus est Plinius Junior ep. 33, lib. IX, ubi tamen pro implicitat nonnulli legunt implicat.
294. Fortasse ex imitatione Lucani, qui cecinit Bella per Aemathios plus quam civilia campos. Reprehendunt quidem nonnulli, quod plus quam civilia dixerit ea bella; sed immerito. Nam bellum civile est, cum cives inter se bellum gerunt: quod si bellum hujusmodi a cognatis ducibus, ut a generis, soceris, patribus, filiis, fratribus inter se dissidentibus [Col. 0794D] excitatum conflatumque fuerit, jure illud voces plus quam civile. Quae interpretatio Ovidio quoque accommodari potest, qui lib. XII Met., vers. 582, de Neptuno ait: Saevumque perosus Achillem, Exercet memores plus quam civiliter iras. Nam Thetis, Achillis mater, erat neptis Neptuni ex Nereo.
295. Catullus in fine epithal. Pelei et Thetidis simili modo frequentiam et magnitudinem criminum describit: Perfudere manus fraterno sanguine fratres, etc.
296. Noviter pro nove, veluti prima vice. Exstat hoc adverbium apud Plantum et Fulgentium Mythalogum, et in quadam inscriptione apud Gruterum, pag. 171, num. 7, quae saeculi IV, et temporis Constantiniani esse creditur. Fortasse legendum est Nec modo tentatur novitas, primordia mundi.
297. Lucanus lib. I, vers. 95, Fraterno primi maduerunt sanguine muri, scilicet Romae
Cervus ut occumbat, quaerit medicina medullas.299. G. hoc i. et postea conditor o
301. Faucibus obsessis cadit alugrisne viator.
302. N. parvo velatur in actu.
304. M. vos. saeva decent e.
305. Quidquid adulterium.
306. Prius erat agitas.
308. D. junxisse d.
310. P. decepit f.
[Col. 0796B] 312. Jam genitus utinam: hic versus in ms. ponitur post versum seq.
313. Namque tam parvis.
314. Et nec damnatos properent in
316. D. suos et cura.
317. Quae vivit impietas.
319. H. hoc quodcunque vivit munus ecce novercam.
[Col. 0795B]299. Cum sermo sit de Caino Abelem occidente mendum e re ipsa correxi, quamvis verba longe sint diversa.
301. Restitui oblisis. Prudentius Psychom. vers. 535, obliso collo, et vers. 590, obliso gutture. Cadere a latrone, scilicet manu latronis. Ovidius lib. V Metam., vers. 191, Magna feres tacitas solatia mortis ad umbras, A tanto cecidisse viro. Suetonius in Othone cap. 5 et alii. Latrones dicti viarum obsessores. Juvenalis [Col. 0795C] satyr. 10, vers. 22, Cantabit vacuus coram latrone viator. Cicero pro Milone cap. 21, Non semper viator a latrone, nonnunquam etiam latro a viatore occiditur. Hinc vera lectio cadit a latrone viator.
302. Forte parvo velatus amictu, ut magis expeditus sit. Cicero pro Milone cap. 3, Duodecim tabulae nocturnum furem quoquo modo, diurnum autem, si se telo defenderit, interfici impune voluerunt: videlicet quia a fure nocturno difficilius cavere possumus.
304. Lib. III, vers. 50, Nos exempla docent damnati divitis.
305. Paulo ante simili modo Miserum sic venit in usum.
308. De hac voce modestus vide prolegom. num. 136. Mar. Victor lib. II, vers. 506 Genes., Cum judice missa modesto, etc. In cod. leg. Wisigoth. lib. II, tit. 1, cap. 2, apud Lindenbrogium: Damus modestas simul nobis et subditis leges. Aliis in locis ejusdem codicis modeste eadem significatione usurpatur. [Col. 0795D] In hujusmodi vitia similiter invehitur Juvenalis sat. 14, vers. 141 seqq., Et proferre libet fines, etc. Sed quae reverentia legum? Quis metus, aut pudor est unquam properantis avari? Exemplum insigne jungendi domibus domus habuerunt veteres in domo aurea Neronis, de qua hoc exstat distichum apud Suetonium cap. 3, Roma domus fiet: Veios migrate, quirites: Si non et Veios occupat ista domus.
310. Fortasse Nobilitas plures decepit. Tertullianus de Judic. Domini: Si raptor grassatus erat, si fraude clientes Distulerat, si mente parum versatus amica. Virgilius lib. VI, vers. 609, Pulsatusve parens, aut fraus innexa clienti. Studium et fidem erga clientes maxime laudabant verteres, ut contra turpe ducebant eos decipere, fallere, deserere. Suetonius in Caesare cap. 71, Studium et fides erga clientes ne juveni quidem defuerunt.
[Col. 0796B] 312. Transposui hos versus, quia sententia id postulare videbatur. Juvenalis sat. 6, vers. 596, Quae steriles facit, atque homines in ventre necandos Conducit.
313. Parvi et parvuli simpliciter pro pueris et infantibus a Cicerone, Statio, Suetonio aliisque usurpatum.
315. An Internos, pariterque suos? Vel intellige externos, quia filii ad patrem etiam pertinent, aut [Col. 0796C] innuitur, conceptus esse ex patre non legitimo. Furit damnare cum infinitivo probum est. Fortasse a furit melius nova periodus inchoabitur.
316. Conceptus pro fetu, ut lib. I, vers. 390, Conceptus semine nullo. Plinius lib. XXVIII, cap. 19, Conceptus leporis utero exemptus. Suetonius in Domitiano cap. 22, Ut etiam causa mortis exstiterit (fratris filiae) coactae conceptum a se abigere. Damnare est damnum inferre fetui, Hispanice danar. Vide Prudentium Hamartig. vers. 650, Damna aures, Pater alme, meas. Sedulius lib. III, vers. 125, Siccisque fluentis Damnavit patulas audax fiducia venas.
317. Venenum vocat medicamentum, quo fetus excutitur et vita privatur. Hieronymus ad Eustoch. de Cust. virg., Nonnullae, cum se senserint concepisse, de scelere abortii venena medicantur. In concilio Ilerdensi anno 546, can. 2, qui ejusmodi potiones conficiunt, venefici vocantur. Lege Augustini verba ad vers. 322.
[Col. 0796D] 318. Ordo et sensus est, Ut quaecunque hoc (venenum) bibit, mortem hauriat non sibi, quia hujusmodi medicamentum mors est fetui, non matri: quia tamen hujus vita in eo scelere nonnunquam periclitatur, supra dixit, Sui nec cura pericli est. Huc pertinent ironicae laudes quibus Horatius Canidiam prosequitur Epod. 17, in fine: Tibi hospitale pectus, et purae manus, Tuusque venter partumeius, et tuo Cruore rubros obstetrix pannos lavit, Utcunque fortis exilis puerpera. Quod alii alio modo exponunt. Minucius in Octavio de ethnicis mulieribus: Sunt quae in ipsis visceribus medicaminibus epotis originem futuri hominis exstinguant, et parricidium faciant antequam pariant. Confer notas Elmenhorstii, Ouzelii et aliorum.
319. Levius crimen ait esse quod committunt novercae, cum liberos prioris uxoris veneno, aut alio modo occidunt, quam sit scelus matrum, quae filios [Col. 0797B] suos mori cogunt, antequam nascantur. Novercae hac infamia laborant, quod filios prioris uxoris odio prosequantur, praesertim postquam suos ipsae ediderint, superstitesque habeant. Ovidius lib. I Metam., vers. 147, Lurida terribiles miscent aconita novercae: et Heroid. epist. 12, vers. 187, Medea: Si tibi sum vilis, communes respice natos. Saeviet in partus saeva noverca meos.
Gessit id impietas, cum primum conditur orbis,320. Quam, dubie.
321. Dextra novercales i. n. m. a. umbras. Non clare scribitur dextra, et prius erat ad undas.
322. A. mortem g. quam n. scribitur quam nexu litterarum.
323. Nec mala.
326. C. infavistis h.
[Col. 0798B] 328, 329. Et cantavit agens animam aqi nocti prophetae Fascibus et scelerum cur.
333. Militia per clara p.
335. Pie saecula.
337. Legem serva negent.
339. I. quintia n.; prius quintia montes
[Col. 0797C]321. Dextra novercalis, ut apud alios novercalia odit, novercales oculi, novercalis animus.
322. Augustinus de Nuptiis et Concup. ad Valerium libr. I, cap. 15, Aliquando eo usque pervenit haec libidinosa crudelitas, vel libido crudelis, ut etiam sterilitatis venena procuret, et si nihil valuerit, conceptos fetus aliquo modo intra viscera exstinguat ac fundat, volendo suam prolem prius interire quam vivere, aut, si in utero jam vivebat, occidi antequam nasci.
323. Ne mala sufficerent, hoc est ne mala, quae fecerunt, sola essent, aut ne mala alia succederent. Prior interpretatio magis placet: nam in canonibus conciliorum saepe fit mentio adulterii, ex quo hi foetus concepti sunt, quia plerumque abortus ex illicito concubitu procurantur. In concilio Eliberitano can. 63, Si qua mulier per adulterium, absente marito, conceperit, idque post facinus occiderit, placuit ei nec in fine dandam esse communionem, eo quod GEMINAVERIT SCELUS.
[Col. 0797D] 324. Fortasse membra quieta; idem vero est linquit membra quieti, nec rarum est linquo cum simili dativo.
325. Forte jam lege solutas. In concilio Eliberitano canon exstat 34, Cereos per diem placuit in coemeteriis non incendi: inquietandi enim sanctorum spiritus non sunt. Quae verba de magiae genere, quod mox explicabo, intelligenda esse egregie probat Mendoza in ejus concilii Defensione.
326. Herbarum usus magnus erat in magicis carninibus. Horatius contra Canidiam Epod. 5, vers. 21, Herbasque, quas Iolcos, atque Iberia Mittit, venenorum ferax. Valer. Flaccus libr. VII, vers. 352 de Medea: Majora precatur Carmina, majores Hecaten immittere vires Nunc sibi, nec notis stabat contenta venenis. Cingitur inde sinus, et qua sibi fida magis vis Nulla, Prometheae florem de sanguine fibrae Caucaseum, tonitru nutritaque gramina promit, Quae sacer [Col. 0798B] ille nives inter, tristesque pruinas Durat, editque cruor, cum viscere vultur adeso Tollitur e scopulis, et rostro irrorat aperto. Idem nec longi languescit finibus aevi Immortale virens, idem stat fulmina contra Sanguis, et in mediis florescunt ignibus herbae. Adde Ovidium de Remed. amor. v. 261, 263.
327. Forte petunt tenebrosa voce sepulti, vel tenebrosa a voce sepulti.
[Col. 0798C] 328. Locus propemodum insanabilis, cui tamen nonnullam medicinam attuli ex historia Saulis, animam Samuelis, e mortuis evocantis, quam Dracontius indicat. Libr. I Reg., cap. XXVIII, v. 7 et seqq., Dixitque Saul servis suis: Quaerite mihi mulierem habentem pythonem . . . veneruntque ad mulierem nocte, et ait illi: Divina mihi in pythone, et suscita mihi, quem dixero . . . . . Dixit autem Samuel ad Saul: Quare inquietasti me, ut suscitarer? Posset etiam aliter emendari: Et cantavit agens animam sub nocte prophetae. Cantavit sumitur pro incantavit magicis carminibus, ut v. 326, Cantibus infaustis: nisi malis legere Incantavit agens. De hac infami arte evocandi animas e sepulcris Ovidius de Remed. amor. v. 253, Me duce, non tumulo prodire jubebitur umbra, Non anus infami carmine rumpet humum.
329. Confer v. 253.
331. Potest etiam interpungi Sol, lux clara, dies.
333. Fortasse Dracontius voluit perclara, ut percarus, [Col. 0798D] percautus. Sed praeclarus magis est in usu. De astris, militia poli, vide notata ad v. 25, Militia famulante sua servire fidelis.
334. Reservant compositum pro simplici servant.
335. Vide v. 54 et 348, et l. I, v. 142, de verbo morari.
336. Vide v. 94 et 388.
339. A Cyntho Deli monte Cynthius dictus Apollo, et Cynthia Diana. Pro luna Cynthiam ponunt Lucanus, Seneca in trag. et alii; ac rursus Dracontius in Eleg. v. 239.
340. Solinus in fragment. apud Pithoeum pag. 267, Candidus aether Astrigeram faciem nitido gemmavit Olympo.
341. Undosum aequor dicitur a Virgilio l. IV Aen., v. 313.
343. Forte pontum pro punctum. Retineri potest punctum pro minima et individua lineae parte. Claudianus [Col. 0799B] lib. I in Rufinum, v. 5. Praescriptosque mari fines unum ex argumentis hoc praedicat pro divina providentia, qua res creatae reguntur. Sedulius lib. I, vers. 62, Qui maris undisonas fluctu surgente procellas Mergere vicinae prohibes confinia terrae. Aldhelmus in prooemio libri de Virginit., Sic quoque fluctivagi refrenas caecula ponti, Mergere ne valeant terrarum littora lymphis, Sed tumidos frangant fluctus obstacula rupis. Barthius lib. LVI Advers., cap. 1, recte notat, Aldhelmum hoc argumentum corrupisse: non enim jam [Col. 0799C] miraculum est, rupibus obsistentibus, mare non mergere terras: est vero plus quam miraculum, littoribus plano loco allutis, imo impellentibus tam immanibus fluctibus, non sequi unum plures, sed redire cum uno omnes in sese. Unde et pro spirante animali oceanum habuerunt nonnulli philosophi. Haec fere ille: ex quibus percipitur, quam apte Dracontius hoc in argumento versetur. Simili ratione auctor carminis de Laud. Dom. sub Constantino: Cujus ad imperium certis mare constitit oris, Nec licet immenso terris excurrere ponto, Planaque montanos includunt littora fluctus.
247 Audet in externos genitos, quam mater agit rem.345. Aestus, et unda maris . . . . . alia desunt.
351. Nec pavet, invaditque nihil invadit ab undis.
354. Dux terminis aevi.
355. Oblitusque sui patrans i.
[Col. 0800B] 362. Et scelus ad sidum vel nova p.
365. Inde gigantorum moles.
368. Deo per quod v.
369. D. sicut i.
[Col. 0799C]344. Cap. XXX Job, vers. 11, Et dixi: Usque huc venies, et non procedes amplius, et hic confringes tumentes fluctus tuos. Vide Proverb. cap. VIII, vers. 29. Basilius Selenc. orat. 1, Fertur illud (mare) quidem fluctibus alte elatum, ubi vero terminos attigerit, revertit, refugitque, et Domini vocem littoribus inscriptam cum intuitum fuerit, curvatis fluctibus termini positorem adorat, cumque terram violente feriat, referitur ac divini [Col. 0799D] imperii memor refertur in fugam. Tertullianus, sive potius Novatianus lib. de Trinit., cap. 1, Quo cum fremens fluctus, et ex alto sinu spumans unda venisset, rursum in se rediret, nec terminos concessos excederet, servans jura praescripta: ut divinas leges tanto magis homo custodiret, quanto illas etiam elementa servassent. Corderius ad cap. 38 Job, vers. 8 seqq., Clarius autem haec maris obedientia ad divinum praeceptum ostenditur, cum agitatur ventis, et intumescunt fluctus ejus: aliquando enim ita erigit suos fluctus, ut ad coelum pertingere videantur, et tanta vi ac impetu in terram irruit, ut eam penitus obruturum appareat: hoc tamen ipso quod arenae pulveres infirmos et leves attingit, ita se continet, ut nullatenus illos transgrediatur.
346. Forte feriant sua littora, et sic melius periodus incipiet Validus licet, etc. Virgilius ecl. 9, v. 43, Huc ades: insani feriant, sine, littora fluctus.
347. Scindere fretum: sic navis scindit aquas, remorum ictu freta scinduntur, fluvii natatu. Terra [Col. 0800B] vero non scindit mare, quia non prohibet quominus suos fines attingat, neque ipsa in illud irrumpit. Pendula vocatur terra, quia mari tanquam fundamento innixa a Dracontio, aliisque ponitur. Vide lib. I vers. 152, Et, solidante globo, gravior per inane pependit.
348. Moratur, consistit, cohibetur. Lib. I, vers. 142, Limitibus contenta suis elementa morantur. Saepius hoc verbum morari eadem significatione Dracontius usurpat, ut hoc l. II, vers. 54 et 335.
[Col. 0800C] 351. Forte invaditve.
352. Confer notata ad v. 344 ex Tertulliano et aliis.
354. Forte terminus aevi: sed hoc quid sibi velit, non intelligo. Nonnemo suspicatus est mortis dux, terminis aevi, ut Adamus fuerit dux mortis, quae est terminus vitae humanae. Termen pro termino ab Actio dictum constat ex Varrone l. IV de Ling. Lat., c. 4.
355. Patris, Adami, vel Dei: nihil enim occurrit aliud melius pro patrans. Et Dracontius quidem saepissime Deum patrem et parentem vocat.
356. Adamus primus fuit qui solus, cum elementa omnia Deo servirent, paulo postquam creatus fuit, Dei praeceptum transgressus est. De ejus peccato v. 235. Adamum posteri imitantur.
358. Fortasse Nascimur. De peccato originali supra vers. 240. Hic clarius explicatur dogma catholicum.
362. Posset etiam pro nova poni nota. Sed saeva piacula dixit Dracontius lib. I, vers. 539, Ad scelus horrendum, vel saeva piacula mortis, et hoc l. II, vers. 401, Redeunt ad saeva piacula mores.
[Col. 0800D] 365. Gigantorum in secunda declinatione non reperio exemplum: et facile aliquis gigantaea mutaverit in gigantorum, quod nesciret postremam produci ratione caesurae. Praesumpta pro audax, a quo etiam praesumptuosus sequiori aevo factum. Posset versus restitui, Inde rebellavit moles praesumpta gigantum. Desumptum id est ex Genes. cap. VI, vers. 4 seqq., Gigantes erant super terram in diebus illis . . . . isti sunt potentes a saeculo viri famosi. Videns autem Deus, quod multa malitia hominum esset in terra, et cuncta cogitatio cordis intenta esset ad malum omni tempore, poenituit eum, quod fecisset hominem; et tactus dolore cordis intrinsecus: Delebo, inquit, hominem, quem creavi, etc. Hanc narrationem multi poetae Graeci, et Catullus in Epith. Pel., et Teth. cum fabulis interpolarunt, ut observavit Grotius lib. I de Verit. Christ. relig., et post hunc alii.
368. Vers. 225, Et tibi, quidquid habet, reputans debere fatetur, quod de serpente dictum.
In sua regna furens confringitur, et redit in se371. Naufragium terra est repati d.
372. Quod, ambigue.
375. AE. pascit in.
376. Gestiret in undas.
378. Cum greges fit tractura lupus v. e. v.
382. Nec solum . . . . . desunt alia.
384. Conceptum p.
[Col. 0802B] 388. Et quae vosque facit.
390. Pace quidem modica dilata de littore tenta; prius erat littorae.
391. Nam postquam . . . . desunt caetera.
392. Nocens altus s.
393. N. monte m.
[Col. 0801B]370. Gigantes e terra natos veteres in fabulis finxerunt, et inde nomen Graecum est quasi terrigena. Dracontius l. I, v. 239, omnes homines terrigenas vocat, quae alia est ejus vocabuli significatio.
372. Forte cum pro quod; sed librarius voluisse videtur quod, nam cum semper scribit, non quum.
375. Horatius diluvium simili modo describit l. I, od. 2, Omne cum Proteus pecus egit altos Visere montes. Piscium et summa genus haesit ulmo, Nota quae sedes fuerat columbis, Et superjecto pavidae natarunt [Col. 0801C] Aequore damae. Irrisisset, opinor, Horatius censuram Senecae contra Ovidium, de qua nunc dicam ad vers. 378.
376. Gestiret in auras (nam in undas mendum puto), scilicet auras quasi invaderet.
377. Pisces et pelagus gestiebant, cum auras impeterent; sed volucres necabat aqua, licet ex ea ortum duxerint. Vide lib. I, v. 240.
378. Ovidius l. I Metam., vers. 304, Nat lupus inter oves, fulvos vehit unda leones, Unda vehit tigres, etc. Seneca Natur. Quaest., cap. 27, l. III, Ovidium hoc loco reprehendens ait: Non est res satis sobria lascivire devorato orbe terrarum. Senecae Muretus Lipsiusque assentiuntur. Sed poetarum ingenia ad philosophorum normam non sunt exigenda. Vide not. ad v. 375.
379. Virgilius eclog. 4, Nec magnos metuunt armenta leones.
380. Mar. Victor l. II in Genes., Cum quadraginta diebus Unius pluviae furor, et mors una fuisset.
[Col. 0801D] 383. Alcuinus, carm. 199, ex Dracontio, ut puto, En natat in liquidis mundi cum civibus arca. Forte Enatat in.
384. Forte Conceptos paritura. Genes. cap. VII, v. 7, Et ingressus est Noe, et filii ejus, uxor ejus, et uxores filiorum ejus cum eo in arcam propter aquas diluvii.
385. Pueri sunt filii Noe Sem, Cham et Japheth, puellae tenerae uxores eorum. Eaedem dici possunt piae matres, quia ex illis genus hominum propagandum erat post diluvium.
386. Quod eadem dies natos patresque produxerit, ut v. seq. dicitur, nullam habet difficultatem: at quod produxerit avum et nepotes, non intelligitur, nisi credamus, uxores filiorum Noe neptes hujus fuisse: quanquam tunc dicendum fuisset seras neptes, aut [Col. 0802B] seras nepotes, nam nepos etiam feminae aliquando applicatur. Seri nepotes apud Valerium Flaccum lib. VIII, vers. 394, sunt, qui multo post nascentur, ut sera posteritas apud alios. Sed quo sensu dici poterit, unam diem produxisse avum, et eos qui multo post erant nascituri? Equidem existimo, Dracontium putasse, aliquos filios filiorum Noe ex arca prodiisse, intra arcam scilicet natos: nam quod arcam soli octo homines ingressi fuerint, expressum est in ep. I S. Petri, cap. III, vers. 20, In qua (arca) pauci, id est [Col. 0802C] octo animae salvae factae sunt per aquam. Aeque certum mihi est non nisi octo homines ex arca egressos, neque venit in mentem an alii cum Dracontio opinati fuerint. Mahometus in Alcorano confinxit familiam Noe, excepto Chanaan, aliosque ad 78 vel 80 homines in arcam fuisse introductos. Quod rex Basan nomine Og, arcae tecto insidens diluvio se subtraxerit, ut tradunt nonnulli Hebraei, quod sibylla Babylonia in arca cum Noe fuerit, ut ipsa refert, quod Philemon sacerdos Aegyptius cum familia sua receperit se in arcam, ut aliqui rabbini olim docuerunt, nugae sunt et fabulae. Pererius in cap. VI Genes., disput. 1, lib. X, communem Hebraeorum et Christianorum doctorum sententiam esse affirmat. Noe atque filios ejus, quoad fuerunt in arca, non dedisse operam generationi. Quo difficilior redditur Dracontii opinio nunc explicata. Fortasse sibyllae Babyloniae fidem secutus est Dracontius: nam sibyllarum carmina in pretio apud nonnullos veteres fuerunt. Cum autem haec sibylla retulerit, se cum viro in arca servatam [Col. 0802D] fuisse, aliqui opinantur, eam diversam non esse ab uxore Noe.
388. Antea vers. 336, Diversi temporis aetas; et v. 67, Diversi sanguinis ortus.
389. Forte Nec homines, et refudit.
390. In tantis tenebris non video quid melius tenere possim.
391. Supplevi ex Hilario in Genes., Postquam dilucii cecidit tumor, unda resedit.
392. Cum abyssus sit feminei generis, legi potest ac debet alta, producta ultima ob caesuram. Avitus lib. IV, v. 535, Quaeque prius vomuit lethali ex ore fluenta, Objicibus propriis constricta resorbet abyssus. Nam ex cap. VII Genes., v. 11, in diluvio rupti sunt omnes fontes abyssi magnae.
Terrigena proles, meruitque infanda propago397. Videtur scriptum v. resummit.
400. M. crassante reatu.
405. Vota rursus.
406. Omnes, non clare.
411. Et flammas v.
414. Gleba solutas.
[Col. 0804B] 418. Moribus, obscurum est.
422. De morte crucis sine.
423. Et servator abit.
424. Q. erectus N.; dubium an servatur, an servatus sit scriptum.
[Col. 0803B]397. Vota scelerum, ut vers. 405, Pessima vota, et lib. I, vers. 694, Mala vota reorum. Cyprianus de Sodoma: Sed recidiva hominum pariter cum gente secunda Impietas, iterumque mali nova pullulat aetas: videlicet post diluvium. Resumere vota sceleris, ut Claudianus l. II in Rufinum, vers. 141, Sed redit in [Col. 0803C] faciem, scelerumque immane resumit Ingenium.
399. Tanquam damna subiret, scilicet gens hominum, si perderet usum criminis. Confer l. I, vers. 475 seq.
401. Vide v. 362.
402. Obscurum id est. Sensus hic videtur esse: Permisit Deus homines impune vagari, ut crimine multo sociati revocarentur. Princeps pro Deo, ut dictum ad vers. 31. Vagari stadium cum accusativo, ut vers. 185, Sic mare velivolum mercator nauta vagatur. Eugenius Toletanus in oratione ad Deum ait: Et vitae stadium placido percurrere passu. Vide num melius Pertuleratque diu princeps i. v., aut Pertulit atque diu princeps i. v., aut Pertulit et studium princeps i. v., aut Pertulit et studium praeceps i. v., ut intelligatur Deus ex v. 405.
404. Lib. I, vers. 476, Procedere pejus Ausum quippe nefas.
407. Suspicor trajectionem esse ac prius legendum Supplicio censura, etc., deinde Eligit e cunctis.
[Col. 0803D] 409. Genes. cap. IX, vers. 11.
410. His, nempe quos plus peccare videbat. Loquitur, ut vides, de Sodomitis. Genes. cap. XIX.
411. Forte flammis ultricibus irruit imber, aut imber adurit. Compluo Varronis verbum.
412. Pentapolis, ut nomen praefert, est regio quinque urbibus constans. Sed non omnes illae quinque urbes igni absumptae sunt: nam Segor precibus Loth ab incendio liberata est, reliquae Sodoma, Gomorrha, Adama, Seboim coelesti igne perierunt. Dracontius ergo nomen regionis Latinis verbis expressit, ut cap. X Sapient., vers. 6, Haec justum a pereuntibus impiis liberavit fugientem, descendente igne in Pentapolin. Traditum etiam est, quaedam oppidula, quae his urbibus subjecta erant, incendio simul periisse. Praeter hanc Pentapolin Palaestinae fuere plures aliae in diversis orbis partibus Pentapoles nominatae.
413. Mar. Victor libr. III, vers. 778, Genes., de [Col. 0804B] eodem incendio, Depressisque cavos consumpto caespite campis Pandunt arva sinus.
414. Putrescit a putris ea significatione, qua putris est solubilis, solutus, flaccidus. Statius libr. VI Theb., vers. 234, dixit putres cineres. Vide Eleg. vers. 84, putris arena. Mar. Victor libr. cit., vers. 776, In cineres [Col. 0804C] donec cautes, tellusque resultans Transeat, ac penitus mersae solvantur arenae. Intelligi etiam poterit de fructibus, de quibus Cyprianus Carmine Sodomae: Solvitur in cinerem, fit vana favillaque pomum.
415. Albinovanus Consol. ad Liviam, vers. 12, Fortior ut possis cladibus esse tuis.
417. Haec omnia ex arce Dei descendere docuit Dracontius libr. I, vers. 13 seqq. Sed etiam tunc peccatis hominum tribuit, quod Deus iram suam in eos exerceat. Merentur autem homines istiusmodi poenas non solum ob peccatum originale, verum etiam ob alia, quae quisque private committit, et a quibus nemo in hac vita liber est. Caeterum graviora quaedam supplicia, quibus Deus urbes ac regna nonnunquam affligit, mores hominum palam corruptos et publica scelera plerumque puniunt.
418. Vide libr. I, vers. 12 et 541 seqq., et libr. II, vers. 467 seqq., et 808, quibus in locis eadem sententia repetitur. Hoc loco Dracontius Abrahami verba ad Deum exprimit, Genes. cap. XVIII, vers. 25, Absit [Col. 0804D] a te ut rem hanc facias, et occidas justum cum impio, fiatque justus, sicut impius: non est hoc tuum. Verum etsi Deus post hominum obitum merita pro mor i bus uniuscujusque certissime segregabit, et interdum etiam in hac vita innocentes homines liberet, ne cum impiis supplicio aliquo absorbeantur, tamen nonnunquam patitur illos eadem poena, seu calamitate temporali involvi. Olim quidem hic cursus divinae providentiae erat, ut mala temporalia improbis, bona probis fere acciderent; ex quo amici Jobi decepti universim colligebant neminem innocentem in hac vita flagellari. Vide c. IV Job.
421. Turbas scelerum, scilicet sceleratorum metonymice, ut apud Terentium, et saepe apud Plautum scelus pro scelerato ponitur.
422. Lego de morte truci, ut vers. 703. Et revocans a morte truci.
Impia gens hominum scelerum mox vota resumit,425. Specialior hostis.
426. Malis non vel correpta.
427. Laxare frenos sic f.
429. morbi mox luctus.
[Col. 0806B] 433. Atque ligones.
436. Innuitur fontibus in nexu litterarum.
438. Semper olivarum certo.
448. Famam scenei verax . . . deest reliquum.
[Col. 0805B]425. Lego specialior hospes: etsi enim olim hostis significaverit peregrinum, censeo tamen Dracontium ex sui temporis usu scripsisse hospes. Loth vero hospes erat, tum quia advena, tum etiam quia hospitio angelos exceperat. Specialis est peculiaris, cui opponitur generalis.
427. Fortasse laxare jugum, ut apud Silium libr. XI, vers. 17. Sic alii laxare frenos, laxare habenas; sed frenos non stat cum metro. Plinius libr. XXXII, c. 2, sect. 5, dixit laxare fores, quod ad metaphoram [Col. 0805C] trahi valet. Conjici etiam potest nondum correpta, vel audax Criminibus laxat frenos.
428. Forte Supplicia et scelera. Augentur vero supplicia scelerum, cum augentur ipsa scelera. Hinc obscena fames, morbi, etc.
429. Obscena fames, infausta, apud Virgilium et alios.
431. Potest interpungi Nam sic factus homo fuerat, primordia nostra; Ut volucres, pascendus erat, etc.
432. Lucretius libr. V, vers. 370, Cladem importare pericli. De providentia Dei erga aves Matth. cap. VI, vers. 26, et cap. X, vers. 29. Prudentius, Psych. v. 617 seqq., idem argumentum exponit.
433. Confer l. I, v. 449 seqq.
435. Committere pro tradere in dubio eventu, ut committere se navigationi, viae, periculo, et apud Justinum l. II, cap. 12, committere salutem navibus. Dracontius Juvenalem imitatur sat. 12, vers. 157, I nunc, et ventis animam committe dolato Confisus ligno. Claudianus in praefat. ad libr. I de Raptu Proserp. Qui [Col. 0805D] dubiis ausus committere flatibus alnum. Horatius l. I, od. 3, vers. 9, Illi robur, et aes triplex Circa pectus erat, qui fragilem truci Commisit pelago ratem Primus. Veteres ethnici navigationis usum vehementer in suis scriptis improbabant, et contra deorum voluntatem inventum asserebant. Columella in praefat.: An bellum perosis maris, et negotiationis alea sit optabilior, ut rupto foedere naturae terrestre animal homo ventorum et maris objectus irae se fluctibus audeat credere. Adisis Barthium libr. XVII Advers., cap. 9, et Ovidium I Met., v. 94 seqq.
438. Libr. I, vers. 166, Et semper vestita comis frondescit oliva. Sensus est quod oliva quovis anni tempore fructus proferret.
439. Libr. I, vers. 199, Non apibus labor est, etc. Virgilius eclog. 4, v. 30, Et durae quercus sudabunt roscida mella. Ovidius I Met., vers. 112, Flavaque de viridi stillabant ilice mella.
[Col. 0806B] 440. Libr. I, vers. 176, Generans pigmenta per herbas.
441. Libr. I, vers. 717, nonnulli legunt Qui rosulis stellare nemus; alii aliter. Etiam hoc loco legi posset Atque rosas proferret.
442. Staret, permaneret, semper vigeret et odore sustineretur, ac constaret. Virgilius VI Aen., vers. 300, Stant lumina flamma.
443. Ovidius l. I Met., vers. 107, Ver erat aeternum, placidique tepentibus auris Mulcebant zephyri natos [Col. 0806C] sine semine flores.
445. Virgilius eclog. 4, vers. 45, Sponte sua sandix pascentes vestiet agnos. Ex quo versu nonnulli colligunt, sandicem herbam esse qua pasti agni colore sandicino tingerentur: atque ita Virgilium intellexit Servius, et Plinius libr. XXXV, sect. 23, cap. 6, qui tamen ipse docet, sandicem genus esse rubri coloris fictitii, cujus conficiendi modum explicat. Dracontius innuit sandicem herbam non esse, sed agnos sandicis colorem habituros: etsi Virgilius quoque eodem sensu exponi valet, quod agni dum vulgo pascuntur, vellere se induerent coloris sandicini, ut de murice fere idem affirmat. Cum autem Plinius sandicem inter viliores colores recenseat, quaeri potest cur pretiosum Dracontius vocet. Non alia de causa, opinor, nisi quia vellera eo colore tincta pretiosa sunt, vel quod is color pretiosus est in velleribus.
446. Virgilius eclog. 4, vers. 43, Ipse sed in pratis aries jam suave rubenti Murice, jam croceo mutabit vellera luto.
[Col. 0806D] 447. Phrixei recte habet ms., alii minus bene scribunt Phryxeus. Ovidius Heroid. epist. 6, vers. 104, Aurea Phrixeae terga revellit ovis, et epist. 18, vers. 103, Invideo Phrixo, quem per freta tristia tutum Aurea lanigero vellere vexit ovis. Phrixus ariete deaurato vectus Colchos pervenit, ubi arietem immolavit, et pellem inauratam in templo Martis posuit, quam Jason ope Medeae abstulit. Vide Hyginum fabul. 3, Ovidium et alios mythologos.
448. Sic divinans reposui. De Medeae tragoedia agi puto, quae passim in scenis veterum exponebatur. Horatius in Arte vers. 185, Nec pueros coram populo Medea trucidet. Famam ergo scenarum, vel, si mavis, scenai more Lucretiano intelligo famam velleris aurei, quod prodidit Medea. Tunc enim sine crimine Medeae vellera aurea homines viderent, et fidem narrationi de eis praestarent. Scenae verbum saepe adhibetur, cum scelera in tragoediis exhibita indicantur. Cicero [Col. 0807B] III de Natur. deor., cap. 27, Nec vero scena solum referta est his sceleribus, sed multo vita communis pene majoribus. Virgilius IV Aen., vers. 471, Scenis agitatus Orestes.
Nec generale malum sensit specialior hospes.454. Populis peccantibus euros.
456. amara ministrans.
460. Ex castra correctum casta.
462. Et sic terror eos.
465. Obscure quid.
[Col. 0808B] 469 I. e. solus f. quod i. v.
470. Quod, dubie.
473 C. d. p. suos superans v. coercens.
474. C. perentia c. p.
475. Militia pars tanta poli distincta sine usu.
[Col. 0807B]450. Ovidius I Met., vers. 138, Itum est in viscera terrae, Quasque recondiderat, Stygiisque admoverat umbris, Effodiuntur opes.
451. Vide l. I, v. 505 seq.
452. Facies telluris est summa et extima pars terrae: inde superficies dicta. Virgilius eclog. 4, vers. 39, Omnis feret omnia tellus.
453. Virgilius loc. cit., vers. 38, Cedet et ipse mari [Col. 0807C] vector, nec nautica pinus Mutabit merces. Forte regio nulla indiga mercis.
454. Lego portantibus euris, vel quod venti ipsi sine navibus merces portarent, vel quod euri juvarent, ut omnis ferret omnia tellus. Vide libr. I, vers. 197.
455. Plectibiles mores, ut vers. 269, plectibilis actus. E solo peccato originali omnes hujus vitae calamitates originem ducunt, sed ita ut peculiaribus hominum peccatis magnopere augeantur.
458. Purior aer, ut l. I, vers. 334, Eleg. vers. 89. Argumentum petitum est ex cap. IV Jobi vers. 18, Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles, et in angelis suis reperit pravitatem. Quanto magis hi qui habitant domos luteas, qui terrenum habent fundamentum, consumentur velut a tinea?
460. Solium Dei vers. 101, vocatur coeleste tribunal.
461. Expende num melius Corporis expertes, terreni et ponderis omnes. Prudentius hymn. 5 Per., v. 163, sic etiam de corpore: Vas est solutum ac fictile, [Col. 0807D] Quocunque frangendum modo, ex Apostolo II Cor., c. IV, vers. 7. Dracontius ex libro Jobi sumit et explicat verba terrenum fundamentum. Sic etiam Apostolus II ad Cor., cap. V, vers. 1, Si terrestris domus nostra hujus habitationis dissolvatur. Sapient. cap. IX, vers. 15, Corpus enim, quod corrumpitur, aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem. Nimirum corpus carcer est animae.
465. Culpam alienam neminem excusare apertum est, et docet Epiphanius epist. ad Hieronym. inter Hieronymi epistolas 91, al. 73, Quasi multitudo peccantium scelus minuat et non numerositate lignorum major gehennae flamma succrescat: et Hieronymus initio libr. I contra Ruffinum: Quasi culpam numerus peccantium minuat.
469. Ex Lucano l. V, vers. 290, Facinus quos inquinat, [Col. 0808B] aequat. Arator libr. I, vers. 501, Nec poena sequestrat, Quos par culpa ligat. Vide notam ad l. I, vers. 541, et l. II, vers. 418, et leg. 22 cod. de Poenis, qua a poena submoventur, quos reos sceleris societas non facit . . . . Peccata igitur suos teneant auctores, nec ulterius progrediatur metus, quam reperiatur delictum.
470. Cicero de Haruspic. respons. cap. 18, Ut quisquam poenam, quae sequeretur illud scelus, scire posset. Sic Horatius l. III, od. 2, Raro antecedentem scelestum Deseruit pede poena claudo.
472. De numero angelorum auctor Coelest. Hierarch. sub Dionysii Areopagitae nomine ait cap. 14, Eloquiorum [Col. 0808C] de angelis traditionem milies eorum esse milia dicere, summos illos quos adhibemus numeros, in seipsos glomerando ac multiplicando, quo per hos aperte declararet coelestium essentiarum ordines a nobis numerari non posse, Isaias cap. XIV, v. 12, Quomodo cecidisti de coelo, Lucifer, etc., quod de diabolo plerique exponunt. Cap. XII Apoc., vers. 4 seqq., Et cauda ejus (draconis) trahebat tertiam partem stellarum coeli, et misit eas in terram. Et factum est praelium magnum in coelo: Michael et angeli ejus praeliabantur cum dracone . . . . et projectus est draco ille magnus . . . . et angeli ejus cum illo missi sunt. Allegorice de angelis etiam intelliguntur verba illa cap. XXV Jobi, v. 5, Ecce luna etiam non splendet, et stellae non sunt mundae in conspectu ejus. Quanto magis homo putredo, et filius hominis vermis?
473. Superum, scilicet Michaelis et angelorum ejus: vel lege superat vindicta coercens, aut superans vindicta coercet Agmina coelicolum.
474. Clade perenni, ut l. I, vers. 467, Incurrant non [Col. 0808D] fraude sua, sed clade perenni, et apud Tertullianum l. I contra Marcionem, Periturus morte perenni.
475. Militia poli dicta etiam sunt astra vers. 333. De angelis cap. XXV Jobi, v. 3, Nunquid est numerus militum ejus? Genes. cap. XXXII, vers. 1, Jacob quoque abiit itinere, quo coeperat: fueruntque ei obviam angeli Dei. Quos cum vidisset, ait: Castra Dei sunt haec. Lib. III Reg., cap. XXII, vers. 19, Vidi Dominum sedentem super solium suum, et omnem exercitum coeli assistentem ei a dextris et a sinistris. Angeli phrasi ecclesiastica saepe militia coelestis dicuntur. E sacris Litteris multis in locis constat angelos saepe habitu militari se conspiciendos praebuisse, modo in equis decoros, modo gladium evaginatum tenentes, modo loricis igneis et hyacinthinis indutos, scilicet ad defensionem bonorum paratos, et quasi sospitatores in [Col. 0809B] praelio. Pro districta, hoc est punita, vel constricta, et illigata, forte legendum disjecta. Mendum etiam [Col. 0809C] videtur sine usu: sensus autem est, partem tantam militiae poli ab honore, quo gaudebat, et quasi usu et exercitio militari dejectam fuisse; vel, si mavis, angelis peccantibus locum aut defensionis aut poenitentiae nullum fuisse relictum.
Viscera non terrae tantum pretiosa metallum476. N. ultra c.
478. Quis c. inlatret vivices si terga l.
479. Fulva rubescunt.
480. Aut solis.
482. S. putant c.
483. Aut siccante freto jacte . . . . alia desunt.
484. Quam nec legandis possunt s. f.
487. Plusque, et quam in nexu litterarum.
[Col. 0810B] 489. Arboribusque capit cedros, celsasque cypressus.
491. Est nobis contemptus arax, animique nocentes Omnibus et nobis p.
492. Alma nocentes.
493. Quam, ambigue.
497. Praecepit jactu quas.
501. I. c. semel lesura profanae.
[Col. 0809C]478. Allatro in usu est apud poetas aliosque. Inlatro non reperio alibi, ac proinde mendum puto inlatret pro allatret. Cum in vibices prima et secunda producantur, corrigendum censui vibices si ora, ac revera magis congruere videtur ora quam terga.
480. Descriptio noctis. Dies, qui a sole efficitur, perit nocte. Libr. I, v. 672, Ducit ubique diem, periturum noctis ab umbris, et v. 677, Occidit ipse dies super aequora sole cadente. Noctis vero umbrae efficiuntur a terra soli objecta. Cicero libr. II de Natur. deor., cap. 19, Ipsa enim umbra terrae soli officiens noctem efficit.
483. Sic restitui locum fere insanabilem. Sensus est: an rivulus jactet, se pellere posse sitim oceani, [Col. 0809D] quam nec magni fluvii sedare possunt, etiamsi omnes confluant in mare? Fortasse legendum erit siccante pro siccato, ut minuente pro minuto, crispante pro crispato, solidante pro solidato.
485. Libr. I, vers. 705, Gurgitis aequorei, quo mundus cingitur omnis. Fortasse distinguendum sedare fluenta, Gurgitis aequorei cunctus si fluctuet amnis, ut amnes aequorei sive in mare influentes indicentur.
486. Vide vers. 121 Eleg., Veniale minaris. Argumentum hoc fuse pertractatum fuit libr. I, vers. 29 seqq., et saepe alibi. Confer etiam Pisidem de mundi opificio vers. 437, Tu intendis arcum saepe, etc.
487. Claudianus in II consul. Stilicon., al. l. III, vers. 167, Fulmina vibrat Jupiter. Ovidius libr. II de Ponto, el. 2, Sed placidus, facilisque parens, veniaeque paratus, Et qui fulmineo saepe sine igne tonat.
488. Horatius l. II, od. 10, Feriuntque summos Fulmina montes.
489. Forte Arboreumque caput.
[Col. 0810B] 492. Fortasse pietas tamen alma nocenti Indulgere volens.
[Col. 0810C] 493. Legerem Indulgere volens, cito nec punire parata. Hic certe Dracontii sensus est. Libr. I, vers. 95, Corrigit errantem, nec punit morte repente.
494. Ab arce pro a coelo. Sidera coeli alibi Dracontius dixit. Prudentius Apoth. vers. 615, Vidimus hunc, aiunt, puerum per sidera ferri: qua loquendi ratione non sidere vectum puerum, aut a magis visum, sed Christi ortum per sidus annuntiatum in comment. ad Prudentium ostendi loc. cit.
495. Daemon serpentis nomine frequenter a Patribus indicatur, cui artes et astus tribuuntur, ut Christo virtus.
497. Praecipiti jactu, ut libr. III, v. 397.
498. Perpete culpa, quia locus et tempus poenitentiae angelis relicta non sunt, ac semper in eis prava voluntas perseverat. Libr. III, vers. 65, Saeva incendia mortis, Quae sine fine manent, et stant sub perpete nexu; et v. 72, sub perpete poena. Severus sanctus, sive Endelechius in carm. bucol. Signum prosit idem perpete [Col. 0810D] saeculo.
499. Expaveo in praeterito, et cum accusativo frequenter occurrit apud poetas et alios.
501. Forte laesura, profana.
503. Oppositio in peritura, et perdat venuste adhibita.
505. Producitur prima in fiunt, quod arguit, errorem fortasse esse hoc libr., vers. 191, Si disjuncta fiant, et l. III, vers. 135, Si jactura fiat. Nam facilius credam in tam depravatis codicibus mendum irrepsisse, quam Dracontium in eadem syllaba variasse. De hoc crimine Judae Sedulius libr. IV, al. 5, Nexibus astrictum Judas ut vidit iniquus, Diriguit, scelerisque sui commercia reddens Incassum, facti pretium, non facta reliquit.
508. Magis e Dracontii genio videretur Pars pretium perdit, perdit pars utraque mercem, nam quod in emptione venditione emptor perdat pretium, venditor mercem, nihil mirum est. Sane verum etiam esset, [Col. 0811B] si diceretur Utraque pars pretium, mercem pars utraque perdit. Sed fortasse Dracontius hoc ipsum innuit, nimirum Pars pretium perdit, scilicet emptor Judas, perdit pars altera mercem, nempe Judaei emptores.
Debuerat nostros ultro compescere mores:510. D. maculator v.
511. S. Maculabitur i.
[Col. 0811B] 518. D. soli restantibus b.
520. Sed sine moro s.
[Col. 0812A] 524. Et plaxit n.
525. M. redire s.
[Col. 0812B] 527. Lumina m. adit, ut tremuere.
[Col. 0811B]510. Distracti, venditi. Distrahere pro vendere, alienare verbum familiare jurisconsultis atque aliis etiam, ut Lucilio, Gellio, Suetonio, Justino, Tacito.
511. Forte mundabitur amne cruoris, ut infra vers. 601. Ad Hebraeos cap. IX, vers. 14, Quanto magis sanguis Christi . . . . emundabit conscientiam nostram, etc. Joann. Ep. I, c. I, vers. 7, Et sanguis Jesu Christi filii ejus emundat nos ab omni peccato. Apocal. c. I, vers. 5; Epist. I Petri, c. I, v. 19.
515. Ingerere supplicia recte dicitur: sic ingerere vias lethi, nam tormenta viae lethi sunt. Fortasse [Col. 0811C] mendum cubat in cui lex ab origine mundi. Sensus hic elici potest: cui lex fuit ab aeternitate neque habere initium nascendo, neque finem moriendo. Vel ab origine mundi intellige, quod ita praedestinatus est Christus ante mundi constitutionem, ut neque initium haberet nascendo, neque finem moriendo. Vide num oporteat legere cui lex ab origine mundo Nec fuit initium nasci, hoc est, lex ab origine ejus fuit nec initium nasci mundo, nec finis obisse.
516. Initium prima producta, ut dictum l. I, v. 131.
518. Supra vers. 480, dies solis dicitur; sed hic melius videtur ita distinguere, ut solis horas restitisse intelligatur, ut vers. seq., Et noctem sub luce dedit. Vide Matth. cap. XXVII, vers. 45, ubi hae tenebrae referuntur.
520. Sine more suo, quia ante tempus redierunt, et cum adhuc sol esset super terram.
521. Palla vestis muliebris, quae, sicut et pallium, eleganter nocti tribuitur. Vide exempla in comment. [Col. 0811D] ad Prudentium, hymn. 5 Cathem., v. 27, 28.
523. Cardine sub gemino, quia ab altero sol aberat, in altero obscuratus erat. Pependit nox, quia quasi suspensa et dubia haerebat. Victorinus de J. C. Deo et homine: Nox fuit illa dies: confusa nube premebat Arva, domosque chaos, fixus stetit impiger axis.
525. Matth. cap. XXVII, vers. 52 seq.
528. De hac opinione, qua nonnulli Patres affirmarunt poenas inferorum die resurrectionis dominicae mitigatas fuisse, pluribus egi in prolegomenis ad Prudentium, cap. 18. Addo nunc Aratorem, qui libr. I, vers. 232, sic loquentem inducit apostolum Petrum: Pavidis resplenduit umbris Pallida regna petens, propria quem luce coruscum Non po uit fuscare chaos: fugere dolores, Infernus tunc esse timet, nullumque coercens In se poena redit, nova tortor ad otia languet. Tartara moesta gemunt, quia vincula cuncta quiescunt. Mors ibi quid faceret, quo vitae portitor ibat? Aratoris auctoritas ponderis nonnullius esse debet, quod ejus [Col. 0812B] carmen Vigilio papae dicatum, ab eoque susceptum in ecclesia S. Petri ad vincula Romae magnis acclamationibus fuit recitatum. Cujus rei historia ita a Labbeo refertur, et post Labbeum ab aliis passim, ut ambo Aratoris libri septem vicibus distinctis diebus dicantur auditi: quod ipsum ego in Hymnodia Hispanica, pag. 105 seq., num. 131, indicavi, et in comment. ad Prudentium hymn. 12 Per., v. 5, p. 1190, diserte affirmavi. Verum cum codicem ipsum Vaticanum, quem scriptores allegant, postea inspexerim, comperi rem in eo codice ita se habere, sed aliter narrari in vetustiori codice reginae Sueciae, num. 598 scilicet: Atque eo Aratore recitante, distinctis diebus ambo libri IIII sunt vicibus auditi, cum uno die medietas libri tantummodo legeretur propter repetitiones assiduas, [Col. 0812C] quas cum favore multiplici postulabant. Eadem recitatio facta est his diebus I idus Apr. II, XV kal. Mai. III, VIII idus Mai. Quarto vero die III kal. Jun. Mendum igitur est in Vaticano codice num. 1665, septem vicibus pro IIII vicibus: non enim totum opus Aratoris saepius est recitatum, sed distinctis quatuor diebus ita fuit perlectum, ut singulis diebus medietas unius libri tantummodo legeretur, quod alio, ut spero, tempore locupletius confirmabo. Ut redeam ad opinionem quorumdam veterum de poenis damnatorum aliquando mitigatis, huic eidem sententiae favet S. Ildefonsus, sive quivis alius sit auctor serm. 5 de Assumptione Deiparae pag. 364, tom. I edit. Matrit. Patrum Toletanor.: Totus mundus hodie condigna jubilatione laetatur, et gaudet: tartarus tantummodo ululat, fremit et submurmurat; quoniam gaudium, et laetitia hujus diei claustris infernalibus inclusis aliquod remedium et refrigerium praestat. Non audent, ut opinor, ministri tartarei hodie attingere suos captivos quos recolunt redemptos [Col. 0812D] illius sanguine qui pro mundi salute est dignatus nasci de virgine. In indice librorum expurgandorum Brasichellensis id notatur pag. 285 seq.: Videtur S. Ildefonsus in sermone 5 de Assumptione Deiparae hyperbolice locutus, nisi forsan opinionem Aurelii Prudentii imitari voluit, qui nocte resurrectionis Christi inferis poenarum ferias indulsit. Cum tot sint veteres scriptores pro hac opinione, quibus nunc ex mss. accedit Dracontius, placet repetere sententiam Petavii tom. III, libr. III de Angelis, cap. 7: Propterea non temere tanquam absurda est explodenda sanctissimorum Patrum haec opinio, quamvis a communi sensu catholicorum hoc tempore sit aliena. Nec dissimile est judicium commendatissimi editoris Patrum Toletanorum eminentissimi cardinalis de Lorenzana in nota ad cit. serm. S. Ildefonsi: Quid? adeone absonum est et inauditum aliquod vel his (damnatis) levamen suarum poenarum contingere posse, quae tamen non ideo sint aliquando finem habiturae? In quam sententiam [Col. 0813B] multa egregie disserit. Vide Joann. Baptistam Gener. tom. IV Theolog., part. 2, tract. 3, lib. III, c. 2, qui observat ab Odilone abbate in serm. de Assumpt. Deiparae Prudentium esse transcriptum. Verum sermo hic Odilonis diversus non est a sermone quem sub Ildefonsi nomine Generius ipse laudat: ex quo scilicet verba nos protulimus. Confer Bibliothec. Cluniacens. tom. I, col. 401.
Proficit in nobis, qui non contraximus, emptus:530. D. commutata d.
534. C. tenebat.
538. Ae. optat d.
[Col. 0814A] 539. Hecatos omne gravat jubar.
541. Dubium parentis an perentis voluerit librarius.
[Col. 0813B]530. Arator vers. 61 lib. I, Ad manes ingressa dies, fugitiva relinquunt Astra polum, comitata Deum. Fortasse imitari voluit Dracontium; sed longe melius Dracontius de luce, Descensum comitata Dei, simul orbe fugata, quoniam tenebrae factae fuerant super universam terram; nam astra, nihil est causae cur polum reliquisse dicantur ac conjungantur cum die ad manes ingressa.
531. Satiabilis ad barbara rejectum est a Forcellino. Sed cum insatiabilis frequenter usurpetur, vel solius Dracontii auctoritate Latinis accensendum est satiabilis. Tartarus avidus, inexpletus, insatiabilis [Col. 0813C] dici solet a poetis. Fortunatus in eleg. de Resurrectione Domini: Inferus insaturabiliter cava guttura pandens, Qui rapuit semper, fit tua praeda, Deus.
532. Neci, ablativus more usitato a Lucrecio aliisque. Nec repugnabo si legas nece, producta postrema ratione caesurae.
535. Inferorum nomine vocatur locus quo justorum animae ante Christi resurrectionem detinebantur: quo etiam nomine locus quo damnati aeternis poenis torquentur, comprehenditur. Erat tamen sinus Abrahae a suppliciorum loco separatus, ut ex uno in alium iter non pateret, quod ex historia, sive parabola Lazari et divitis constat Lucae cap. XVI. Hujus rei imitatione gentiles in inferis campos Elysios collocarunt, qui ab impiorum sede muro impenetrabili et igneo flumine discreti erant. Virgilius l. VI, vers. 336, Dextera, quae Ditis magni sub moenia tendit, Hac iter Elysium nobis: at laeva malorum Exercet poenas et ad impia tartara mittit . . . Respicit Aeneas subito, et sub [Col. 0813D] rupe sinistra Moenia lata videt, triplici circumdata muro, Quae rapidus flammis ambit torrentibus amnis Tartareus Phlegethon, torquetque sonantia saxa. Porta adversa ingens, solidoque adamante columnae, Vis ut nulla virum, non ipsi exscindere ferro Coelicolae valeant: stat ferrea turris ad auras. Innuit autem Virgilius, impiorum gemitus ad beatorum sedes pervenire: Hinc exaudivi gemitus, et saeva sonare Verbera: tum stridor ferri, tractaeque catenae. De sinu Abrahae Tertullianus lib. III contra Marcionem: Sub corpore terrae In parte ignota quidam locus exstat apertus, Luce sua fretus, Abrahae sinus iste vocatur, Altior a tenebris, longe semotus ab igne, Sub terra tamen, etc. Dracontius ipsum sinum Abrahae carcerem aeternum videtur vocare, quia neque inde quidem animae liberatae fuissent, nisi Christus illuc descendens de morte ac de mortis lege, quae mox lex Averni dicitur, triumphasset.
[Col. 0814B] 536. Prudentius hymn. 9 Cath., v. 75, de his qui cum Christo resurrexerunt: Lege versa limen atrum jam recalcandum patet. Fortunatus in eleg. de Resurrectione: Legibus inferni oppressis, etc. Defleo cum infinitivo, ut fleo apud Valer. Flaccum l. I, v. 633.
537. Fortunatus loc. cit., Expavitque chaos luminis ore premi. In missali Isidoriano feria 4 post Resurrectionem: Judicem suum ipsa etiam poena contremuit: quia natura horribilium tenebrarum praesentia sui fulgoris et vetata (hebetata) jam tunc timuit judicari.
538. Quamvis opto pro quaero, volo, peto sumi possit, tamen hoc loco cum accusativo clarius est orat.
539. Hecate in coelo Luna dicta, in terris Lucina et Diana, in inferis Proserpina. Pro inferis ponitur. Ovidius lib. XIV Metam., vers. 405, Et magicis Hecaten ululatibus orat. Fortasse legendum Ne gravet ora Hecates jubar, etc., nam tria ora illi tribuebantur. Virgilius l. IV Aen., vers. 511, Tergeminamque Hecaten, tria virginis ora Dianae. Ovidius l. I Fastor., vers. 141, Ora vides Hecates in tres vergentia partes. Observandum [Col. 0814C] vero est veteres Christianos in suis carminibus libere usos fuisse nominibus fabulosis, et saepe fabulas ipsas respexisse, etiam cum de mysteriis sacratissimis religionis nostrae verba facerent, non quod fabulis assensum praeberent, sed ut eas irriderent, vel saltem res veras fabulis adumbratas ostenderent. De Curtio, qui praecipiti jactu in vastum telluris hiatum demersus est, multa habet Dracontius lib. III, vers. 399 seqq., quae fabulas veterum olent; sed tunc magis excusari potest, quod argumentum profanum pertractat: quaedam tamen huc facientia notavi ad vers. 405. Nonnus in cap. XI Joann. dum exponit. Lazarum a mortuis revocatum, pluribus versibus ad fabulas ethnicorum de inferis allud t, quasi Pluto sollicite circa fluvium Lethen animam Lazari quaesierit, neque invenerit. Heinsius in exercitationibus in Nonnum libertatem hanc commemorandi fabulas reprehendit, sed ea potissimum ratione quod Nonnus interpretem Evangelii Joannis agit, in quo certe nullum [Col. 0814D] apparet fabularum vestignum. In aliis poetis Christianis minus id reprehendendum est.
540. Christus quidem animas damnatorum ex inferis non erat extracturus: sed poetice describitur pavor daemonum, quasi id time ent. In poemate veteri sine auctoris nomine inscripto Triumphus Christi, edito post Juvencum per Theodorum Poelmannum Basileae, similia habentur: Rex coeli ut Christus Phlegethontis regna subivit, Princeps regali Pluto prospexit ab aula, Ad sua dum sensit concurrere lumina Christum. O socii, exclamat, jam tempus sumere tela, Quandoquidem hic sanie perfusus membra propinquat Praedaturus opes nostras, umbrasque, animasque, etc. Hic etiam auctor adjungendus iis est qui tormenta cessasse, dum Christus ad inferos descendit, existimabat: Et quid multa? silent gemitus, tormenta, dolores.
542. Christum resurrexisse, cum adhuc tenebra [Col. 0815B] essent, ex Evangelio constat: media nocte resurrexisse, multorum fuit opinio. Dracontius indicat resurrectionem contigisse cum lucifer exortus est, et oceano splendescere lux diei coepit. Sic etiam Victorinus de J. C. Deo et homine: Regia forte poli tum primum lumen agebat, Aeternum testata diem, clarusque per orbem Cuspide fulminea noctis diviserat umbram Stellifico temone jubar, Deus ultor ab umbris Ecce redit. Haec eadem sententia plurium veterum et recentiorum est, et sacris Scripturis innititur, ut probant Maldonatus et Calmetus. Hac de causa Christiani olim Romae jejunium vigiliae Paschatis ad auroram usque protrahebant et in benedictione cerei paschalis canit Ecclesia: Flammas ejus lucifer matutinus inveniat: [Col. 0815C] ille, inquam, lucifer qui nescit occasum; ille qui, regressus ab inferis, humano generi serenus illuxit.
265 Tortorum metuenda manus, lux funditur umbris,543. S. diem r.
544. Rex reduci cum vita.
546. Reversus habitare petit: scriptum erat triumphus, correctum triumphans.
[Col. 0816B] 548. Ex judico correctum judicio.
550. Prius cathenas, ex quo factum cathervas pro catervas.
563. Prius erat severe.
[Col. 0815C]546. Pro habitare aliud legendum est: habere eadem fere gaudet significatione.
547. Arx simpliciter pro coelo, ut vers. 494. In arce valet etiam in alto, in sublimi. Supra vers. 68, Et consors cum Patre manens. Quod Filius consors Patris dicitur, eadem natura Filii et Patris ostenditur. Drepanius de Cereo pasch., Te colimus, natumque tuum, quem cuncta tuentem, Et tibi consortem verbo genitore creasti.
548. Post saecla phrasis propria Dracontii, hoc est post mundi aetatem. Adisis notam ad v. 86 lib. I.
551. Forte Exiget ut meritum vitae pravaeve, bonaeve.
552. Forte tempsisse parentem.
556. Donatque reatum pro remittit, condonat, elegans phrasis. Ovidius l. II de Ponto, ep. 7, vers. 51, Culpa gravis precibus donatur saepe suorum. Prudentius Psych. vers. 781, Cuncta offensacula donat. Tertullianus [Col. 0815D] l. I contra Marcionem: Facta per errorem miseris Deus omnia donat. Dracontius infra vers. 605 simili verbo: Largitur peccata reis sine voce rogatus.
557. Scilicet vel Juda miser, si sperasset, veniam a Deo habuisset. Juda ita etiam effertur a Prudentio Dittoch. vers. 155, ut contra Gifanium in comment. probavi: quod more Latinorum fit, et ut ultima corripiatur.
558. Nomen jam habet Deicidium, seu Christicidium. Sed ante Judam certe non habuit. Vide l. III, vers. 262, ubi de suicidio loquens ait Dracontius: Hoc facinus nec nomen habet.
559. Nihil per synaeresin monosyllabum: vel scribe nil. Veniale vox Macrobii, Ammiani, Sidonii.
560. Mihi placet lectio codicis Judicioque suo. Sed cum in mss. saepe judicium et indicium confusa sint, non nemo suspicabitur legendum Indicioque suo. Arntzenius Miscellan. cap. 5 in Aratore praefert cum editione Aldi et Basileensi Indicio tali: quia, inquit, [Col. 0816B] delator fuit Judas. Sed in Aratore etiam sensus postulat Judicio: sic enim ait l. I, vers. 141 seq., Crimenque retractans Judicio tali permisit membra furori, Aeris ut medio communi poneret hosti Debita poena locum. Id autem Judas fecit judicio suo, non indicio, quo Salvatorem detulit. Sedulius l. IV, al. 5, Se quoque morte petit, tanquam tunc sanior esset, Cum scelus ulcisci praecurreret . . . . Lenior ira quidem tanto pro crimine culpae, Cunctorum cui nulla foret par poena malorum. Dracontius simili modo lib. III, vers. 42, Judicio punita suo mens semper avara Dat poenas. Ait ergo Dracontius Judam credidisse, nullum sibi locum esse veniae, et hoc suo judicio veniae subtractum [Col. 0816C] manus sibi intulisse. Utitur verbo Matthaei cap. XXVII, vers. 5, Et abiens laqueo se suspendit, et Lucae Act. apost. cap. I, vers. 25, De quo praevaricatus est Judas, ut abiret in locum suum.
561. Ad colla pependit pro e collo vel collo pependit. Libr. I, vers. 259, Ad ramos infixa. Pro redditur mallem reddidit.
562. Vix tondem justus, hoc est vix tandem speciem aliquam justitiae prae se tulit, non quod justus revera fuerit, sed quod avarus esse desiit. Vix tandem refertur ad tempus. Cicero III Famil., init. ep. 9, Vix tandem legi litteras dignas Appio.
563. Non aegre feram, si legas obiit semet ultore, producta ultima in semet ratione caesurae.
564. Judas, ut ex Matthaeo constat cap. XXVII, vers. 5, Laqueo se suspendit: Lucas I Act. ap., vers. 18, addit: Et suspensus crepuit medius, et diffusa sunt omnia viscera ejus. Patres et interpretes diversas inierunt rationes, ut id quo pacto acciderit explicarent. Alii narrant corporis pondere ramum cui [Col. 0816D] haerebat inclinasse, et alicujus ope a more tunc liberatum, non multo post hydropisi correptum crepuisse. Alii referunt ex arbore qua pendebat opportune ad aliquo fuisse ereptum, et deinde e sublimi loco praecipitem se egisse, quo viscera diffusa sunt. Alii censent, vita jam functum, in cloacam projectum crepuisse. Alii opinantur Judam desperatione adactum et quasi strangulatum corruisse pronum, et se praecipitasse et disruptum fuisse. Oecumenius in Acta tenet Judam, confracto laqueo, quo suspensus erat, medium crepuisse, quae est haec ipsa sententia Dracontii. Papias, ab Oecumenio allegatus, scripsit Judam ad impietatis exemplum tunc in hoc mundo permansisse: qui ita corpore inflatus fuit, ut progredi non posset, et a curru denique compressus crepuit. Vide Gronovium Exercitat. academ. de pernicie et casu Judae; Calmetum in Diction. Biblic. verb. Judas, Dissertat. Andreae Austen de genere mortis Judae, et Diatribam Joannis Warneccii de suspendio Judae.
Oceano splendente die, redit almus ab umbris565. V. fusa huic cor c.
569. Sumpsisse munera.
580. Saturnus et aras.
[Col. 0818B] 582. D. ficto s.
585. Eris quod es, quod et a.
590. Ac. is et spatium.
[Col. 0817B]565. Alio modo corrigi potest mendum, videlicet Viscera fudit humi cor et crudele patescit.
567. Certum videtur plures e Judaeis qui mortem Christi procuraverant, aliosque e gentilibus qui eam intulerant, veniam a Deo fuisse consecutos, cum pro eis Dominus in cruce pendens oraverit et exauditus fuerit pro sua reverentia, ut ait Apostolus ad Hebr. [Col. 0817C] cap. V, vers. 7. Vide Arnoldi abbatis Bonae-Vallis tractat. de Septem Verbis Domini in cruce in Biblioth. Patrum.
569. Lib. III, vers. 455, Quae nos aeternae speramus munera vitae. Sumpsisse munera non cohaeret cum metro: hinc sumpsisse haec munera, aut venisse ad munera, vel mortisque ministri Optima perpetuae sumpserunt munera vitae, vel sumpsisse praemia vitae, producta ultima in sumpsisse ob pr dictionis sequentis. Sedulius, l. I, vers. 340, Aurea perpetuae capietis praemia vitae.
570. Exstans per pleonasmum, vel significat supereminens. Paulus caput eorum dicitur qui Ecclesiam et Jesum Christum in membris suis perdere et exstinguere conabantur. Vide epist. I ad Timoth., cap. I, vers. 13, et Act. apost. cap. VIII et XXII.
572. Recte prima in Stephano corripitur, quae tamen eadem minus bene in Elegia producitur vers. 171, nisi legendum sit, ut puto, Ante alios Stephanus. Verbum facere amplissimae significationis est, et pro [Col. 0817D] afferre cum dativo ponitur, ut facere alicui medicinam, remedium, perniciem, mortem. Ex martyrio Stephani Paulus martyrium recepit, quia illius precibus ad fidem Jesu Christi conversus est, pro qua martyrio coronatus est.
573. Fortasse alludit ad nomen Stephani, quod Graece coronam significat.
575. Intelligo cap. VII Matth., vers. 2, In quo enim judicaveritis, judicabimini, et in qua mensura mensi fueritis remetietur vobis. Quae sententia multis aliis in locis sacrae paginae refertur. Nec dissimile est quod ait Apostolus ad Ephes. cap. VI, vers. 8, Scientes quoniam unusquisque quodcunque fecerit bonum, hoc recipiet a Domino.
576. Martyrium quod iniquus intulerat Stephano, excepit ipse bonus.
577. Paulus gentium doctor nuncupatur. Damasus carm. 7, Gentibus ac populis jussus praedicere vera.
[Col. 0818B] 579. Idola media correpta, ut in Eleg. vers 96, Cum Dominum norint, idola vana colunt. Sic semper idola efferunt Prudentius, Arator aliique innumeri Christiani poetae. Rationem hujus consuetudinis reddidi in prolegom. ad Prudentium num. 208.
580. Arcas fuit filius Jovis ex Calisto, quam postea Ursam majorem in coelo fecerunt poetae, ut Arcada [Col. 0818C] Arctophilaca seu Booten. Hoc loco adjectivum videtur Arcas, ut Jupiter Arcas dicatur, quia natus est in Arcadia, ut multi asserunt; alii in Creta malunt. Poterit etiam accipi Arcas pro Mercurio, qui natus est in Cyllene Arcadiae monte, adeoque a multis Arcas et Arcadius dictus est. Statius absolute pro Mercurio Arcada posuit l. v, silv. 1, vers. 107.
581. Titania est Diana, soror Solis, qui Titan dicitur. Ovidius lib. III Met., vers. 173, Dumque ibi perluitur solita Titania lympha: et l. IV. Fast. vers. 943, Cum Phrygis Assaraci Titania fratre relicto: ubi aliqui legunt Tithonia.
582. Lib. III, vers. 514, Conficti sermone Dei, etc.
583. Probentur, ut supra vers. 26 dixi.
584. Deus spes, ut dictum in nota ad vers. 1 hujus libri.
585. Lib. III, vers. 523. Qui saecula mutat, Nec mutant hunc saecla tamen, quia, quod fuit, hoc est, Hoc erit aeternus. Eleg. vers. 8, Idem semper eris, [Col. 0818D] qui es modo, vel fueras.
590. Hoc ipsum est quod canit Ecclesia de Deipara: Quem coeli capere non poterant, tuo gremio contulisti, ut animadverti ad vers. 92, ubi similis est sententia: Sed non capiendus ab isdem. Inter carmina Damasi poem. 2. et post carmina Claudiani: Mortalia corda Artificem texere poli, mundique sub imo Pectore: qui totum late complectitur orbem, Et qui non spatiis terrae, non aequoris undis, Nec capitur coelo, parvos confluxit in artus Vide etiam hymnum Fortunati, Quem terra, pontus, aethera, etc. Quod autem ait Dracontius, Modico te corde reponis Pectoris humani, figurate loquitur cum multis Patribus, ut innuat, B. Virginem prius mente quam utero concepisse. Notandum est multas hujusmodi locutiones figuratas e poetis Christianis praesertim desumptas in officio ecclesiastico retineri, ut in Responsorio quinto Circumcisionis: Confirmatum est cor Virginis, in quo divina mysteria, angelo nuntiante, concepit: et [Col. 0819B] ibidem ex hymno abecedario Sedulii: Domus pudici pectoris Templum repente fit Dei, Intacta nesciens virum Verbo concepit filium. Contra errorem asserentium Deiparam corde, non utero, concepisse, consule quae notavi ad Prudentii Apotheos. vers. 583, Virginitas, et prompta fides Christum bibit alvo Cordis, ubi nunc occurrit legendum ex conjectura bibit alto Cordis, quamvis bene etiam est alvo; nam sequitur: et intactis condit paritura latebris.
Viscera fusa fluunt, hinc cor crudele patescit,593. Penes t. n.
596. Qui peccaturos.
598. Quam faces h.; dubie prompta.
[Col. 0820A] 599. Perunit et f.
601. Nostra huic peccata.
603. Scribitur immaculatus, et obscure tamen.
[Col. 0819B]591. S. Leo serm. 1 de Nativit. Domini, c. 1, Virgo regia Davidicae stirpis eligitur, quae sacro gravidanda fetu, divinam, humanamque prolem prius conciperet mente quam corpore. Vide notam ad vers. 89 hujus libri, ubi versibus seqq. declarat Dracontius veram Christi conceptionem in utero Deiparae: Virgineos intrasse sinus dignatur, et alvum Terrarum, coelique capax.
592. Clamor cordis tacente lingua explicatus est lib. I, vers. 568.
593. Forte Ante futura fides, potius tibi nulla futura, [Col. 0819C] Sint licet, Omnipotens.
594. Forte Scilicet, Omnipotens. Deo praesentia omnia sunt, etiam quae nobis futura aut jam transacta sunt. Solet scilicet aeternitas comparari puncto seu centro, quod unum simul pluribus lineis ad peripheriam ductis coexistit. Potest tamen de Deo recte ad humanae mentis captum verbum praeteriti et futuri poni. Augustinus tractat. 99 in Joan. num. 5, Quamvis enim natura illa immutabilis non recipiat FUIT et ERIT, sed tantum EST . . . . tamen propter mutabilitatem temporum, in quibus versatur nostra mortalitas et nostra mutabilitas, non mendaciter dicimus et FUIT, et ERIT, et EST, etc. Vide Raynaudum Theolog. Natur., dist. 7, quaest. 1, art. 7, ubi fuse aeternitatem explicat.
595. Infra vers. 732, Vel cui cuncta patent, per quem sunt omnia quot sunt, Et transacta simul, quae sunt quandoque futura. Videtur esse sensus: Deo cuncta praesentia, aut potius transacta videntur, quae nobis ventura sunt. Vel lege Et transacta simul, [Col. 0819D] et quae ventura creantur. Ponitur ventura creantur pro creabuntur, vel creantur, intelligitur de aeterna rerum praedefinitione et divina providentia.
597. Lib. I, vers. 743, Pietate medelam Impendis tu, sancte, tuam medicamine nullo.
598. Libr. I vers. 88, Sic indulgentia poenam Praevenit.
600. Sic Ecclesia in Nativitate Domini canit: Christus natus est nobis. Epist. I ad Thessalon. cap. V, vers. 9 seq.: Quoniam non posuit nos Deus in iram, sed in acquisitionem salutis per Dominum nostrum Jesum Christum, qui mortuus est pro nobis. Theologi nonnulli docent Christum praedestinatum fuisse, ut finem omnium, quae Deus creaturus erat, ante praevisum peccatum originale: alii post praevisum peccatum originale, sed ante praevisa peccata aliorum hominum actualia. Dracontius videtur docere, prius [Col. 0820B] (scilicet ratione et modo nostro concipiendi) praedestinatum fuisse Christum, quam decreta esset hominis creatio. Sed verius puto Dracontium non tam subtili ratiocinatione hoc argumentum pertractasse, ac solum asserere Christum ab aeterno praedestinatum fuisse antequam homo crearetur: adeoque indulgentia et venia in hac Christi praedestinatione reatum et facinus praecedunt.
601. Forte Qui nostra peccata lavet, producta ultima in nostra ratione caesurae, nam hic, aut haec, aut huic abundat. Vide vers. 511, Quo mens nostra sacri mundabitur imbre cruoris.
602. Joann. cap. I, vers. 29, Vidit Joannes Jesum venientem ad se, et ait: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccatum mundi. Recte Dracontius ferat maculas; hoc enim est tollit, scilicet fert, portat. Ep. I Petri cap. II, v. 24, Qui peccata nostra ipse pertulit in corpore suo super lignum. Cap. LIII Isaiae, vers. 4, Vere languores nostros ipse tulit, et dolores nostros ipse portavit . . . . Et posuit Dominus in eo iniquitatem omnium [Col. 0820C] nostrum . . . . Et quasi agnus coram tondente se obmutescet . . . . Et iniquitates eorum ipse portabit . . . . Et ipse peccata multorum tulit. S. Joannes Evangelista in ep. I eodem illo suo verbo usus est, cap. III, vers. 5, Et scitis quia ille apparuit, ut peccata nostra tolleret, et peccatum in eo non est. Christus igitur quodammodo peccata mundi ab hominibus abstulit, et supra se tulit, sive in corpore suo pertulit.
603. Saepe in sacris Litteris Jesus Christus agnus vocatur; quod a veteribus Christianis in multis adhuc exstantibus monumentis et imaginibus expressum apparet. De hoc Salvatoris cognomine mira doctrina, et sublimi quadam theologia disputat Ludovicus de Leon, Augustiniani ordinis theologus in primis gravis et elegans in aureo opere Hispanico de nominibus Christi: quem, vehementer dolui, cum olim vidi in quibusdam mss. schedis pessime habitum, quasi monstra doceret, a theologo scilicet alicujus nominis, ut nostra sunt tempora, sed pretii sane exigui, nisi [Col. 0820D] quod privata sua judicia theologica, nugis canoris referta, magno pretio ipse aestimabat. Christus etiam dicitur unicus haeres Patris ex psal. II, vers. 8. Prudentius hymn. 12 Cath., vers. 81, Summo Patri Haeres creatur unicus.
604. Deus vivens phrasi sacrae Scripturae dicitur, ut distinguatur a falsis diis gentilium, qui vere mortui sunt. Hieronymus l. III Comment. in Matth., c. 16: Petrus ex persona omnium apostolorum profitetur: Tu es Christus Filius Dei vivi. Deum vivum appellat ad distinctionem eorum deorum qui putantur dii, sed mortui sunt. Aeternitas Filii declaratur, qui semper victurus ipse est, imo est ipsa vita.
605. Largitur, condonat, ut v. 556, Donatque reatum. Tacitus Annal. III, cap. 70, Injurias reipublicae ne largiretur; hoc est, ne condonaret injurias reipublicae illatas.
272 Pectoris humani, conceptus mente fideli.607. Cum fit ubique.
608. H. nostra corda m.
[Col. 0821B] 610. Ut praestet quam nos quo purget causa mereri, sed quam ambigue.
612. Vivere sanctae.
[Col. 0822A] 616. M. remeantibus aevo.
618. At soboles impubes e.
[Col. 0822B] 622. M. astus.
623. D. pro mortua membra.
[Col. 0821B]606. De oratione cordis vide libr. I, vers. 567 seq.
607. Praestare pro prodesse, vel potius pro praestare beneficia.
609. S. Ambrosius libr. II Comment. in Luc., cap. 1, num. 19, Nescit tarda molimina Spiritus sancti gratia. Dracontius lib. I, vers. 11, Et pia vota Dei.
610. Versus non solum obscurus, sed etiam mendosus. Puto, misericordiam Dei commendari, qua etiam sero ad se conversos recipit.
611. Libertas indifferentiae, qualis a SS. Patribus explicatur. Et ut totum hunc locum simul sub oculos ponamus, Dracontius gratiam Dei, libertatisque arbitrium ita exponit. Deus semper praestare gratiam [Col. 0821C] paratus est. Apocal. cap. III, vers. 20, Ecce sto ad ostium et pulso: si quis audierit vocem meam, et aperuerit mihi januam, intrabo ad illum. Quod autem homines gratiam hanc non recipiant, aut tardius accipiant, eorum culpa est, qui proprio corde, seu voluntate morantur. S. Thomas quaest. 14 de Verit. art. 11, ad primum: Hoc enim ad divinam providentiam pertinet, ut cuilibet provideat de necessariis ad salutem, dummodo ex ejus parte non impediatur. Ex quo patet quod qui accipiunt, donum Dei accipiunt: quamvis enim liberum sit homini gratia praevento vivere sancte, tamen si sancte vivit, donum hoc Dei est, qui voluntatem praeparavit, ut bene viveret. Deus enim, cum stat ad ostium et pulsat, primam gratiam confert, sine qua voluntas sancte vivere non potest. Deus autem ita gratia sua praeveniens hominem, odio habet hujus moras et resistentiam: sed cum nolit mortem peccatoris, exspectat ut convertatur auxilio gratiae praevenientis adjutus. Semper justificationis exordium in adultis a Dei praeveniente gratia per Christum Jesum, [Col. 0821D] qui datus est nobis spes una salutis, sumendum est, sed ita ut homines libere cooperentur gratiae, cum peccare possint eam rejiciendo. Synodus Tridentina, sess. 6, cap. 5: Ut qui per peccata a Deo aversi erant per ejus excitantem atque adjuvantem gratiam ad convertendum se ad suam ipsorum justificationem eidem gratiae libere assentiendo, et cooperando disponantur, ita ut, tangente Deo cor hominis per Spiritus sancti illuminationem, neque homo ipse nihil omnino agat inspirationem illam recipiens, QUIPPE QUI ILLAM ET ABJICERE POTEST, neque tamen sine gratia Dei movere se ad justitiam coram illo libera sua voluntate possit: unde in sacris Litteris cum dicitur: Convertimini ad me, et ego convertar ad vos, libertatis nostrae admonemur. Cum respondemus: Converte nos, Domine, ad te et convertemur, DEI NOS GRATIA PRAEVENIRI confitemur. Libera ergo vota quae habet homo, sperandi, quando velit, credendi, si placeat, ut ait Dracontius, nihil sunt aliud nisi ipsa voluntas hominis gratia Dei supernaturali [Col. 0822B] excitata et praeventa, quam potest abjicere, si velit, aut ei assentiri, si placeat. Et hic quidem est actus primus, sive potentia voluntatis proxime expedita ad credendum. In ipso vero actu secundo bonae supernaturalis operationis voluntas adjuvatur a Deo non solum simultaneo generali concursu, sed et maxime influxu physico gratiae supernaturalis, sive haec gratia cooperans re distinguatur a gratia praeveniente, ut multi docent, sive non distinguatur, ut alii malunt. Bona enim operatio ita homini libera est, ut simul donum Dei sit ratione gratiae excitantis et adjuvantis.
614. Duplicem sensum habere possunt haec verba: facile est nam posse mereri; vel facilis est potentia [Col. 0822C] merendi, vel facile est mereri potentiam, scilicet credendi. Primus sensus huic loco congruit. Sumitur vero mereri pro accipere, obtinere, ut saepe alias a Dracontio. Vide libr. I, vers. 136. Cum vers. 608 de bona voluntate, dixerit, Tardius accipimus, nunc ait, facile esse mereri seu accipere dona Dei, quia voluntatis nostrae gratia praeparatae est consentire, adeoque sic consentiendo poenitentiae donum accipere. Quasi dicat, poenitentia non res aliqua difficilis, et extra nos posita est: eam enim dat nobis Deus sine voce rogatus pectoris affectu, secreta mente, fide, spe.
615. Ep. ad Roman. cap. IV, vers. 3, Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad justitiam, ex Genes. cap. XV, v. 6. Vide Prudentium in praefat. Psych.
616. Lego membris marcentibus, ut v. 622, Retinebat marcidus artus.
617. Abraham in ea aetate erat ut avus atavusque esse potuisset: erat ergo quasi unus ex avis atavisque. [Col. 0822D] Sic dicitur esse inter mortuos, esse in senioribus, et Graeco more esse in sanctis pro esse sanctum, seniorem, mortuum.
618. Posset aliter restitui Non haeres Israel erat. Sed retineo soboles ex ep. ad Roman. cap. IX, vers. 7: Neque qui semen sunt Abrahae, omnes filii; sed in Isaac vocabitur tibi semen. Conjici posset Ismael impubes erat, correpta ultima in impubes, ut in fames, et similibus apud Prudentium: sed sensus minus commodus redditur.
619. Iners cum genitivo Naevius libr. I Bell. Pun. apud Macrobium l. VI Saturn., cap. 5. Vapor pro calore, ut passim apud alios, et infra v. 631, Fecundus per membra vapor discurrit utrique.
623. Lego praemortua, quo verbo utuntur Ovidius, Livius, Suetonius, alii. Vel lege emortua ex ep. ad Roman. cap. IV, vers. 19, Nec consideravit corpus suum emortuum . . . . et emortuam vulvam Sarae: quo vocabulo Plautus etiam, Pliniusque utuntur.
Pectoris affectu, secreta mente, fide, spe.624. Prius erat revidens, factum recidens.
625. Augebat spes sola fides presum . . . . deest reliquum.
626. Natura negaret.
630. Nos hos certa.
631. Discurrit uritque.
633. Senes recidivo somite v.
634. In sobole caluisse.
635. Arctis, non clare.
[Col. 0824B] 636. Pereuntibus ani, prius avi.
637. Dum tamen sit mater.
638. Et steris fecunda.
645. Maris vel flumina s.
646. Aequatur numero.
648. R. aequatur g.
650. Post obscure scribitur.
651. Hinc visum.
652. G. caput o.
[Col. 0823B]624. De verbo recido vide l. I, v. 105, et l. II, vers. 156. Cogitabam vis materna perempta, ut membra praemortua. Sed peracta videtur probum, ut apud Statium [Col. 0823C] l. XI, vers. 746, Viresque peractas, hoc est, consumptas, exhaustas.
625. Suppleo praesumptio simplex, nam libr. III, vers. 248, fides praesumptio simplex dicitur: Impendat quid pura fides, praesumptio simplex. Ponitur praesumptio pro fiducia, et utroque loco de Abrahami fide sermo est. Judith cap. IX, vers. 17, Exaudi me miseram deprecantem, et de tua misericordia praesumentem. Spartianus in Adriano cap. 2: Habuit autem praesumptionem imperii mox futuri ex fano, etc. Plinius l. IX, ep. 3, Alius alium, ego beatissimum existimo, qui bonae mansuraeque famae praesumptione perfruitur, certusque posteritatis cum futura gloria vivit. Posset legi Augebat spes sola fidem, praesumptio simplex: verum tam fides quam spes praesumptio recte dicitur.
626. Forte negabat.
627. Sterilitas dedecori erat apud Hebraeos, ut notum est. Paulinus carm. de S. Joanne Baptista: Sed quod in opprobrium matrum posuere priores, Prole [Col. 0823D] carens, sterilem ducebat moesta senectam. Flebile inane duo adjectiva uni substantivo apposita, de quibus multa alii commentatores poetarum.
629. Genes. cap. XVII, vers. 1 seqq., Apparuit ei Dominus, dixitque ad eum. . . Et ex illa (Sara) dabo tibi filium, etc.
630. Certa fides erat, quia certo futurum id credidit Abraham: spes vero incerta dicitur, quia contra spem in spem credidit, ut ait apostolus Paulus ad Rom. cap. IV, vers. 18.
632. Medullae prius gelidae erant. Sed, me non invito, leges Dulcior egelidis, hoc est quae flamma ipsa gelu amiserant. Catullus carm. 46 ad seipsum: Jam ver egelidos refert tepores.
633. Verius videtur redivivo, quam recidivo. Vide notam ad v. 558 lib. I. Etsi autem grammatici veteres recidivus et redivivus eadem fere significatione agnoverint, tamen probabile est scriptores antiquiores semper dixisse redivivus, ex quo depravate factum [Col. 0824B] fuerit recidivus pro rena centi, recurrenti ac redivivo.
634. Libr. I, vers. 262, Animantur, anhelant. Melius [Col. 0824C] videtur In sobolem quam in sobole.
637. Forte Cum tantum, hoc est, tam magnum. Fuit Isaac patriarcha et propheta, cui scilicet Deus promissa posteritatis augendae renovavit, Genes. cap. XXVI, vers. 24, qui etiam prophetae partes egit, cum Jacob benedixit, et post Jacob Esau.
639. Puellas vocat puerperas aut quae jam pepererunt. Horatius l. III, od. 22, Quae laborantes utero puellas. Sexcenta alia sunt hujusmodi exempla, ex quibus id colligi potest, puellas dictas feminas in ea aetate qua liberis operam dare possunt.
643. Forte Scilicet unius. Bene tamen est Sic licet. Abraham licet genitor unius, post saeclum, vel longum temporis spatium generati, tamen pater est gentibus, et populis, etc. Post saecla fortasse imitatione Virgilii lib. VIII, v. 508, Sed mihi tarda gelu, saeclisque effeta senectus Invidet imperium.
645. Genes. cap. XXII, v. 17.
646. Lib. III, vers. 163, Benedicti lata propago de [Col. 0824D] eodem Isaac. Forte benedicti germinis Isac; sed apte est retinendum: nam ait apte aequata duo elementa numero benedicti germinis, coelum et terram quia, cui terra datur, coelum etiam paratur.
647. Coeli sancta, ut legis sancta l. I, v. 624. Sanctum ponitur etiam pro templo.
649. In codice scribitur Sarra. Eodem die orabant Sara Raguelis filia, et Tobias senior, postea socer Sarae, et ut refertur cap. III Tob., vers. 24, In illo tempore exauditae sunt preces amborum in conspectu gloriae summi Dei. Historia haec toto eo libro narratur, et satis pervulgata est.
651. Tobias filius simul cum uxore divitias attulit.
652. Orbes simpliciter pro oculis, ut apud Prudentium ac plures alios veteres. Lib. I, vers. 345, Orbe micant gemino, etc., et rursus l. III, vers. 262, gemino orbi. Ovidius l. I Amor., el. 8, Et gemino lumen ab orbe venit.
Spes generis recidens, et vis materna peracta.653. Lumina sunt.
657. F. post statque fidelis.
663. Et prece primo dicavit et t. l. m.
[Col. 0826B] 667. Hi sola fudere.
675. Dicere curae.
[Col. 0825B]655. Eleg. vers. 159 de eodem David: Confessus facinus veniam pro clade meretur Noxius impune, etc. Vide l. I, vers. 34. Agnoscens David scelus, confessus illud est, quia fieri vix potest, ut homo serio gravitatem criminum perpendat, quin ea detestetur.
656. Forte veniam sceleris. Sub voce, quia statim ac dixit, Peccavi Domino, Nathan reposuit, Dominus [Col. 0825C] quoque transtulit peccatum tuum, ut narratur Reg. l. II, cap. XII, vers. 13.
657. Interpungi potest meretur, Credulus. David Dei servus saepius vocatus est post adulterii crimen remissum, ut in Veteri Testamento sacerdotes et prophetae famuli Dei appellari solent; ex quo ad Christianos, peculiari ratione Dei servitio addictos, eadem vox defluxit. Sed de David verbum fidelis pronuntiatum post id temporis in sacris Litteris non invenio; laudes vero quae illi tribuuntur hoc ipsum sonant.
659. De hac phrasi In tantum ut vide comment. ad Prudentium vers. 153 Hamart. Reperitur ea quidem in Vulgata lib. I Reg., cap. I, vers. 6, In tantum, ut exprobraret; sed non idcirco minus a bonis linguae Latinae scriptoribus cum decore adhibetur.
660. Muliere tertia producta, ut in epist. vers. 161, Insuper et Salomon eadem muliere creatus. Sic v. 111, lib. III, arietem, et muliere hoc l. II, v. 133. Eadem est dissyllabum contractis per synaeresin duabus [Col. 0825D] primis, ut Una eademque via in ablativo apud Virgilium.
661. Arbitror, scribendum merito genitoris amato, scilicet Salomoni amato genitoris meritis. Reg. lib. II, c. XII, vers. 24 seq., Quae genuit filium, et vocavit nomen ejus Solomon. et Dominus dilexit eum. Misitque in manu Nathan prophetae, et vocavit nomen ejus Amabilis Domino (Jedidiah), eo quod diligeret eum Dominus.
662. Lib. IV Reg., cap. XX, vers. 4, Et antequam egrederetur Isaias mediam partem atrii, etc. Haec dicit Dominus . . . Audivi orationem tuam, et vidi lacrymas tuas, et ecce sanavi te . . . . Et addam diebus tuis quindecim annos. Hinc versum depravatum restitui. Posset etiam legi Et prece proferri vitam ad tria lustra meretur. Sed melius est Et prece primori, ut v. 665, Per vota priora, et v. 673, Pro quibus una semel vox est, aut nulla precata. Eadem enim est sententia.
664. Murmur de oratione quae submissa voce fit [Col. 0826B] saepe dicitur. In officio Isidoriano sabbato sancto in oratione ad benedicendos diacones: Ut in omnibus tuorum beneficiorum sentientes benedictionem lucernae cereique immurmurent. Hoc loco clarior vox aut etiam cantus exprimitur. Vide comment. ad Prudent. praefat. l. I contra Symmach., vers. 36. De hac Anna, matre Samuelis, l. I Reg., cap. I, vers. 13, Porro Anna loquebatur [Col. 0826C] in corde suo, tantumque labia illius movebantur, et vox penitus non audiebatur.
665. Nonne melius sterdem defleverat Anna Matricem? Lib. I Reg., cap. I, v. 5, Dominus autem concluserat vulvam ejus. Pro receptaculo fetus in feminis matrix punitur a Vegetio l. I Rei veter., cap. 5, et Plinio l. XXVII, c. 10, ubi tamen Harduinus legit arteriam pro matricem.
668. Vota hic sunt preces: piarent est veluti satisfacerent. Propertius l. III, el. 17, al. 18, vers. 17: Nam quid Medeae, referam, quo tempore matris Iram natorum caede piavit amor?
669. Cum pro quandoquidem cum indicativo apud Ciceronem aliosque bonos auctores occurrit.
670. Votum etiam sumitur pro re quae desideratur, ut hoc loco. Meruere, obtinuere, ut saepe alias.
671. Dracontius poetam agit qualem describit, sibique optabat Claudianus Mamertus in Carm. contra poetas vanos ad collegam: His precor, his potius studiumque, operamque legendis, Scribendisque vove: [Col. 0826D] cane grandia coepta Tonantis, Scribe creatarum verbo primordia rerum, Et chaos ante diem, primaeque crepuscula lucis. Quaeque dehinc variis elementa per omnia saeclis Dicta, vel acta Deo per sancta volumina disces, Quae docuit tabulis legalibus indita Moses, Aut evangelici quae lex Nova Testamenti Signat operta prius retegens mysteria Christum. Tunc te divinum vere memorabo poetam. Vides poema Dracontii descriptum.
674. Forte Exegit quod plena fides: sed melius quid, ut vers. seq.
675. Forte dicere quaerum, vel dicere curo, vel dicere cur est? vel dicere cura est, aut cura est, ut loquitur Plautus. Mereri commune est ad praemium et ad poenam.
676. Eleg., v. 39, Liquit et antistes verus pater ille Joannis, etc.
679. Fortasse distinguendum sermone: repente Mox vindicta datur, ut dicitur subito repente: vel repente refertur ad credere. Vide Lucae cap. I.
Lumine sunt acies post nubila crassa micantes.682. Tundatur de.
684. Consolator herilis.
685. Pressis, dubie.
688. Scriptum est arva; ad marg., alma.
689. Videtur scriptum coercens.
691. Preces veniale jubens non.
[Col. 0828B] 692. Prius sortes; correctum sontes.
695. Bonus pene cessante.
697. Nil in mente jubens, lenis e. s. c.
700. Et damnet m.
702. Videtur correctum indulges ex indulgens.
704. Raptos; supra raptas.
[Col. 0827B]681. A. Gellius l. III, cap. 16, ex veterum medicorum et philosophorum sententia docet, gigni hominem septimo rarenter, nunquam octavo, saepe nono, saepius numero decimo mense, eumque esse hominem gignendi summum finem, decem menses, non inceptos, sed exactos. Aliquando tamen octavo mense, atque undecimo etiam natum hominem ex Varrone refert.
682. Fundi appo ite dicitur de partu facili, et non laborioso. Libr. III, vers. ultim., Sub sorte piorum.
685. Libr. I, vers. 729, Spes, et defensio pressis. Pro oppressis ponitur pressis, quod verbum ad animum quoque transfertur, sed addi solet moerore, luctu, aut [Col. 0827C] aliquid hujusmodi.
686. Libr. I, vers. 741, Elevat elisos, et l. II, vers. 722, Erigis oppressos. Psal. CXLV, vers. 8, Dominus erigit elisos.
687. Psal. cit. CXLV, vers. 7, Dat escam esurientibus.
688. Alma fortasse est dextra, aut alma pocula: et intelligi id potest de manna et coturnicibus. Libentius tamen legam Pocula larga parans sitientibus, atque ministrans.
689. Libr. I, vers. 83, Ostentis ventura monens, etc. Libr. III, vers. 16, Justitiae monitor, sed plus pietatis amator. Libr. II, vers. 490, Ut terrore domet potius quam clade profanos.
690. Supra vers. 555, Clementius audit. Paulinus carm. 6 de S. Joanne Baptista: Quanta Dei pietas, quamque exorabile numen! Poenituisse sat est. Auctor carminis de Laudib. Domini: Tu casti rectique tenax, et flectere leges Post crimen facilis. Scribebat hic auctor [Col. 0827D] sub Constantino, et ex tempore quo floruit et styli similitudine subit animum suspicari eum distinctum non esse a nostro Juvenco. Uterque Constantini laudibus carmen claudit. Sic ille: At nunc tu dominum meritis, pietate parentem, Imperio facilem, vivendi lege magistrum, Edictisque parem, quae lex tibi condita sancit, Victorem, laetumque pares mihi Constantinum, Hoc melius fetu terris nihil ante dedisti, Nec dabis; exaequent utinam sua pignora patrem. Juvencus vero: Haec mihi pax Christi tribuit, pax haec mihi saecli, Quam fovet indulgens terrae regnator apertae Constantinus, adest cui gratia digna merenti. Qui solus regum sacri sibi nominis horret Imponi pondus, quo justis dignior actis Aeternam capiat divina in saecula vitam Per dominum lucis Christum, qui in saecula regnat. Sic mss. Vat., alii paulo aliter.
691. Antea vers. 486, Veniale minatur: sed hoc [Col. 0828B] loco verius puto veniaque juvans, quam veniale jubens.
693. Saepe de hac sententia actum. Paulinus poem. ultim. fere iisdem verbis: Corripiensque tamen veniam dabit omnibus unam, Remque novam dicam, nec me dixisse pigebit, Plusque pius, quam justus erit: ubi superflua videtur conjunctio in plusque pius, ac fortasse legendum: plus pius est quam justus erit. Victorinus de J. C. Deo et homine: Magis indulgentia semper, Quam vindicta placet.
694. Libr. I, vers. 95, Corrigit errantem, nec punit morte repente.
695. Libr. I, vers. 435, Continua bonitate pius. In [Col. 0828C] Eleg. vers. 188, Commodus Augustus vir pietate bonus.
696. Placidissimus exstas pro es, ut vers. 731, Solus enim Dominus, Dominum qui non habet, exstat. Sed potest etiam accipi pro eminere, prominere, quae propria ejus verbi significatio. Sententia deprompta ex Habacuc cap. III, vers. 2, Cum iratus fueris, misericordiae recordaberis. Pro irato commotus Virgilius l. I Aen., vers. 126, Graviter commotus. Ita etiam Suetonius, Claudianus et alii.
697. Libr. I, vers. 544, Exsurgit censura Dei pietate severa.
698. Vide l. I, vers. 31 et 91. Supplicium dicit revocabile, ut contra munus Dei irrevocabile. Libr. I, vers. 605, Manet irrevocabile munus: et Juvencus l. I, vers. 74, Quare promissis manet irrevocabile donum.
701. Sed pro imo ponitur, aut pro et, ut l. III, vers. 17, Celsior excelsis specie sed pulchrior omni. Cum ponitur pro imo, saepe additur etiam aut et. Cicero Attic. l. III, epist. 15, Hic mihi primum meum consilium [Col. 0828D] defuit, sed etiam obfuit, quanquam id aliter ab aliis editum est. Val. Flaccus lib. V, vers. 391, In te animos, sed et omnia nostra repono. Simpliciter Phaedrus l. IV, fab. 17, Odore . . . sed multo replent.
702. Supra vers. 514, Lethique vias, et limina mortis. Libr. I Reg., cap. II, vers. 6, Dominus mortificat, et vivificat, deducit ad inferos, et reducit. Deuteron. c. XXXII, vers. 39; Tob. cap. XIII, v. 2.
703. Supra vers. 422, Eripitur de morte truci.
704. Sensus videtur esse, quos culpae eo pertrahebant, ut animas suas faucibus inferni inducerent, sive inferrent. Exprimit verba Sapient. cap. XVI, vers. 13: Tu es enim, Domine, qui vitae et mortis habes potestatem, et deducis ad portas mortis, et reducis. Raptus usurpatur pro violenta et immatura morte praereptus, ut apud Statium libr. II, silva 1, vers. 208, Hic finis rapto. Potest etiam intelligi raptatas, [Col. 0829B] seu tractas formas. Equidem formas pro animis non reperio quis dixerit. Suspicor Dracontium, qui saepe veterum verbis loquitur, respexisse ad Virgilium l. VI, v. 614, Inclusi poenam exspectant: ne quaere doceri, Quam poenam, aut quae forma viras, fortunave mersit. Servius vero formam exponit regulam, quod ad nos nihil attinet.
Donec ventris onus bis quinis mensibus actis712. Si fuerat permissa, et videtur scriptum praemissa.
[Col. 0830A] 713. Mox penitens se moderatum.
716. Videtur scriptum quidquidet.
[Col. 0829B]705. Vide l. I, vers. 93 seqq.
707. Libr. I, vers. 118, Lux noctis limes, et umbrae. Sententia hujus loci est, poenam non sequi nisi eum, qui in eodem crimine perseverare voluerit, aut damnare scelera sua noluerit.
708. Usque saepe praepositioni ad conjungitur, quae tamen nonnunquam omittitur, ut iterum l. III, vers. 607, Sit virtus usque senectam, et alibi. Ex sacra Scriptura colligitur impios plerumque ad senectutem non pervenire. Psal. LIV, vers. 24: Viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos. Psal. LVII, vers. 10: Priusquam intelligerent spinae vestrae rhamnum, sicut viventes, sic in ira absorbet eos. Cap. XV Jobi, [Col. 0829C] vers. 32: Ante quam dies ejus impleantur, peribit.
712. Retineri poterit Si fuerat, tempus pro tempore, ut in Eleg. vers. 294, Quae fuerat pietas? Sed verius est Si fuerit.
713. Nulla alia conjectura ad sanandum locum corruptum opportunior occurrit, quam mox poenitet esse modestum. Hoc vocabulum modestus varia significatione saepe adhibere Dracontium, animadverti in prolegom. num. 136. Quaestio proponi potest cur Deus impios quosdam, antequam convertantur, vita privet, alios diutius in criminibus vivere permittat, ut denique convertantur antequam e vita decedant: cui quaestioni aliud responderi nequit, nisi justa et inscrutabilia esse Dei judicia. Verum Dracontius impios cum impiis non confert, sed de impiis qui ante senectutem moriuntur, quaerit cur Deus eos, cum ad senectam usque conservare possit, ut ad bonam frugem se recipiant, ante id tempus de medio tollit. Sunt certe scelerati aliqui homines, qui etiam cum [Col. 0829D] ad senectutem pervenerint, non proinde meliores evadunt, imo gravioribus criminibus obruuntur. Sed sunt alii qui, si diutius viverent, converterentur. De his ergo respondet Dracontius primum oportere ut improbi non diu permittantur impune peccare, ne malo sint exemplo bonis; deinde non brevem moram concedi peccatoribus, ut veniam obtineant, si velint. Ecclesiastes cap. VIII, vers. 11: Etenim quia non profertur cito contra malos sententia, absque timore ullo filii hominum perpetrant mala. Lege Lorinum in comment. ad hunc loc. Eodem pertinet quod dicitur psal. IX, vers. 2, Dum superbit impius, incenditur pauper; et cap. XVII Jobi, vers. 8: Stupebunt justi super hoc; et innocens contra hypocritas suscitabitur. Etsi autem, ut vers. seq. additur, tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem, tamen [Col. 0830B] negari nequit, aliquos prospera improhorum felicitate permoveri, ut viam virtutis deserant. Euripides in Dictye: Jam saepe vidi, saepe et indigne tuli Bonos sequentes moris exemplum mali. Sophocles in Alete: Malos profanis prosatos genitoribus Florere rebus prosperis visu grave, Stirpem bonorum rursus ingenio probo Malis subactos cladibus mersos premi. Disponere aliter cura debuerat Deum Mortalium res: nam pios decuit palam Bona largitate consequi coelestium, Contra scelestos paria criminibus suis Supplicia aperte luere dis ultoribus: Ita res secundas nemo jactaret malus. Claudianus vero in hac mentis agitatione pro divina providentia sic concludebat libr. I contra Rufinum, initio: Abstulit hunc tandem Rufini poena tumultum, Absolvitque deos. Jam non ad culmina rerum Injustos crevisse queror; tolluntur in altum, Ut lapsu graviore ruant.
716. Usus hujus verbi probatur expositus est in nota ad vers. 26.
[Col. 0830C] 718. Errantem veniae diu servari probat, quia gaudia dat coelo, quisquis convertitur. Lucae cap. XV, vers. 10: Ita dico vobis, gaudium erit coram angelis Dei super uno peccatore poenitentiam agente.
719. Primum quisque sumi potest pro unusquisque, sed secundum sibi quisque medelas accipi debet pro quisquis, quicunque; quam significationem ejus nominis confirmavi in comment. ad Prudentium hymn. 7 Cath., vers. 216. Haec est altera ratio cur brevis censenda non est mora, quae erranti conceditur, quia facilis est poenitentia, ac spatio temporis exiguo peragi potest, scilicet cum supernaturalis gratiae auxilio.
720. Arbitretur est arbitrando sibi quaerat, adjudicet, expendat. Pro requirit rectius puto relinquit: nam requirimus quae abesse aegre ferimus. Sententia eadem est ac vers. 656, Sic reus et veniam sceleri sub voce meretur. Confer etiam lib. III, vers. 240 seq. Isaiae cap. XXX, vers. 19: Plorans nequaquam plorabis: miserans miserebitur tui: ad vocem clamoris tui, statim ut [Col. 0830D] audierit, respondebit tibi. Fabricius in comment, poetar. Christ. advertit Alcimum in arbitris secundam produxisse: sed cum muta et liquida sequantur, jure suo usus est Alcimus, quo eodem in arbitretur utitur Dracontius.
721. Sed hoc loco pro tamen ponitur notanda significatione.
722. Confer vers. 686. Tertullianus lib. I, Oppressis veniam dare promptus, solvere vinctos. Psal. CXLVI, v. 6: Suscipiens mansuetos Dominus, humilians autem peccatores usque ad terram. Vide etiam canticum Deiparae Magnificat.
723. Psal. CXLV, v. 7: Dominus solvit compeditos.
724. Prudentius in praefat. Psych., Attrita boiis colla, et hymn. 1 Perist., Attrita colla gravibus circulis.
Hi soli pereunt, semper quos esse profanos727. Vestiat et ditet o.
728. Praesumpta coactus, sed praesumpta ambigue.
732. Cuncta parent: non clarum est quae sunt, vel quot sunt, vel quod sunt.
737. D. fundit.
746. Suppliciterque suos pandentes fletibus . . . deest [Col. 0832B] postremum verbum.
750. Si imperare velit velut imperet ita meretur; sed imperet obscurum est.
751. Reportet, supra reportat.
753. Scriptum est juvat: pauper p. et pauper in nexu litterarum.
[Col. 0831B]726. Ex cantico B. Virginis, et alio Annae lib. I Reg., cap. II.
728. Praesumpta, hoc est superba, audacter confidentia, significatione aevi sequioris, ut praesumptor, [Col. 0831C] praesumptio. Vide vers. 365.
730. Supra vers. 237, Jura potestatis retinens super omnia solus.
731. Exstare et constare a Lucretio pro esse interdum usurpari, notat Gifanius in Indice. Confer vers. 696 hujus libri, et vers. 247 lib. III, et Eleg. vers. 156.
733. Similia occurrunt supra v. 594 seq., ubi aeternitas explicatur.
734. Elysios, subaudi campos. Sic elysios simpliciter ponunt Martialis, Lucanus et alii. Frequentius elysium neutro genere dicitur, aut elysius adjective cum substantivo expresso.
735. Ex Matth. cap. V, vers. 45. Plura in hanc sententiam Prudentius lib. II contra Symm., vers. 780 seqq., Non nego communem cunctis viventibus usum Aeris, astrorum, etc. Adisis nostrum comment. in eum locum, et not. ad vers. 598, lib. I Dracontii. Lib. I, vers. 456, Placidus opponitur etiam cruento, aut saevo.
737. Posset retineri fundit cum hac distinctione [Col. 0831D] sidera cuncta Imperat, et pluvias. Imperare lunam, stellas, ut imperare naves, pecuniam, tributa, arma, praesertim si legas sidera coelo Imperat: aut intelligendum est imperat procedere. Sed planior et verior est lectio quam ascripsi.
740. Gregorius Magnus lib. XVI Moral., cap. 12: Malorum domos Dominus bonis implet, quia etiam ingratis sua dona non denegat, ut aut benignitatem conditoris erubescant, et ad bonitatem redeant, aut redire omni modo contemnentes, inde illic gravius puniantur, etc.
741. Lib. I. vers. 741, Et consolatur adactos Luctibus. Ita convertimur ad Deum, ut Deus nos mutet, seu convertat. Vide notam ad vers. 611.
742. Isaiae cap. XXX, vers. 18: Propterea exspectat Dominus, ut misereatur vestri, et ideo exaltabitur parcens vobis.
743. Ex psal. L, vers. 18: Quoniam si voluisses sacrificium, etc. Vide comment. ad Prudentium hymn. 10 Per., vers. 346.
[Col. 0832B] 745. Ex psal. cit. vers. 19: Cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies: et psal. CXLVI, vers. 3: Qui sanat contritos corde, etc. Forte legendum genibus cum pectore flexis.
[Col. 0832C] 746. Forte suos plangentes fletibus actus. De hoc nomine actus, actus dixi in comment. ad Prudentium hymn. 2 Cath., vers. 107. Ponitur pro actione etiam. a Cicerone, Quintiliano, Lucano, Claudiano aliisque antiquis, et supra a Dracontio vers. 268, Temnimus actu Plectibili.
747. Miseratus admittit genitivum, ut infra vers. 762. Sed hoc loco bene esset miseratus egentes, ut postea nudos, inopes.
750. Cogitabam Si imperitare velit, velut imperitare meretur. Verum neque id neque aliud quod edidi, penitus mihi placet.
752. Tristis poterit referri ad cujusque, scilicet precatio alicujus infelicis aut moerentis. Precatio vero hoc loco sonat imprecationem, quamvis saepius pro simplici obsecratione ponatur: nisi malis intelligere precationem tristem, ut ita clarius imprecationem significet. Imprecari aliis malum in vindictam damni ab ipsis illati nullo modo licet. Vide Suarium tom. II de Relig. lib. I, cap. 19. Deum vero nonnunquam [Col. 0832D] istiusmodi imprecationes exaudire, colligitur ex historia quam narrat S. Augustinus serm. 322, al. 31, de Diversis, et lib. XXII de Civit., cap. 8. Quin audimus Salvianum lib. VII de Providentia? Jam vero illud cujusmodi, aut quam grave, genere quidem dispar, sed iniquitate non dispar, nisi hoc dispar forte, quia majus? Proscriptiones dico orphanorum, viduarum afflictiones, pauperum cruces, qui ingemiscentes quotidie ad Deum, ac finem malorum imprecantes, et quod gravissimum est, interdum vi nimiae amaritudinis etiam adventum hostium postulantes, aliquando a Deo impetrarunt, ut eversionem tandem a barbaris in commune tolerarent quam soli a Romanis antea toleraverant.
753. Relaxare peccata dixit etiam Dracontius vers. 305 Eleg. Interpungi etiam potest Quam non impugnat cujusque precatio tristis, Et fortasse juvat. Pauper peccata relaxat Pastus, et indutus. Scilicet quam oratio oppressorum non impugnat, imo fortasse juvat. Tob. cap. IV, vers. 11: Quoniam eleemosyna ab omni [Col. 0833B] peccato et a morte liberat. Orationes pauperum quantum prosint, explicat Chrysostomus homil. 21 in cap. IX Act. apostol.
Et proceres servire facis, famulosque jubere,755. Inops plus quam suum quaerere: obscure quam.
756. Epulas de morte davita.
757. E. opus m.
758. Scriptum apparet nunquam pro nunquid.
762. Qui proprias.
[Col. 0834B] 767. Decorem, supra decorum.
768. Adhuc de paupere sevia nobis: non clare paupere.
769. Afferat et praeda potiatur de nobile pauper.
771. Divitibus: correctum divitis.
[Col. 0833B]755. Forte plus quam das, reddere possunt, vel plus quam vis.
756. Forte Vestibus, et tunicis, epulis ex Act. apost. cap. IX, vers. 39: Et circumsteterunt illum (Petrum) omnes viduae flentes, et ostendentes ei tunicas et vestes, quas faciebat illis Dorcas. De nomine Graeco Dorcadis, quae Tabitha Hebraice vocatur, vide Gifanium Ind. Lucret. verbo Dorcas. Similis mutationis exempla [Col. 0833C] etiam nunc sunt in usu, ut cum Quercetanus appellatur is qui Hispanice dicitur De la encina, aut Siliceus, qui Guigeno.
759. Similis phrasis lib. III, vers. 286, Et vitam longo produceret aevo.
761. Testantibus pro obtestantibus, invocantibus: aut etiam pro praesentibus, testificantibus.
762. Arator lib. I de eadem Tabitha, vers. 857, Mansuras fundebat opes. In appendice 1 ad carmina S. Damasi pag. 243, Haec mihi cura fuit nudos vestire petentes, Fundere pauperibus quidquid concesserat annus.
764. Vis orationis et precum egregie expressa. In sacris Litteris similes sunt sententiae. Sic Exodi cap. XXXII, vers. 10, Dominus Moysi oranti dicebat: Dimitte me, ut irascatur furor meus contra eos. S. Hieronymus ex Ezechielis cap. XIII, vers. 5, colligit, quod Dei sententia sanctorum precibus frangitur, quod in comment. ad eum locum nervose confirmat.
[Col. 0833D] 765. Salvianus more suo haec ita graviter declamat l. IV de Provid.: Quotusquisque enim juxta divitem pauper aut intactus, aut tutus est? Si quidem persuasionibus praepotentum, aut sua homines imbecilli, aut etiam seipsos cum suis pariter amittunt, ut non immerito de utrisque personis sacer sermo testatus sit (Eccli. c. XIII, vers. 23) . Venatio leonis onager in eremo, sic pascua sunt divitum pauperes. Quamvis tyrannidem hanc non pauperes tantum, sed pene universitas patiatur generis humani. Quid enim omnium aliud dignitas sublimium quam proscriptio civitatum? Aut quid aliud quorumdam quos taceo praefectura quam praeda? Nulla siquidem major est pauperculorum (forte populorum) depopulatio quam potestas. Aliae editiones multum variant.
768. Hic et sequens versus insanabiles videntur: medicinam, quae opportuna mihi occurrit, attuli. Xenia sunt quaelibet munera mitti solita ab amicis, [Col. 0834B] a clientibus, ab aliis, ut videri potest in libro Martialis, qui Xenia inscribitur. Prima brevis est, sed producitur etiam a Graecis poetis, et posteriori aevo, ad annum scilicet 1314, producta est ab Adolpho quodam in fabulis contra mulieres apud Leyserum Histor. poet. med. aevi: Xenia multa Paris castae donat mulieri. Posset conjici pauper det serica nobis: nam sericum et serica in plurali numero pro veste serica usurpantur.
769. Non solum, ait Dracontius, xenia a paupere petimus, sed etiam praedam; quia divites bona pauperum, [Col. 0834C] a quibus munera exigunt, quodammodo praedantur. Cicero V in Verrem, al. lib. III, cap. 50, Maximos quaestus praedasque fecisse. Dracontius libr. III, v. 75: Aut qui aliena rapit praedo temerarius audax, Cujus facta gemens plangit spoliatus egenus? Hi nam sunt quos sola juvant convivia praedae. Cap. I Isaiae, vers. 23: Principes tui infideles, socii furum: omnes diligunt munera et retributiones. De xeniis vero id lege civili cautum est D. libr. I, tit. 16, leg. 6: Non vero in totum xeniis abstinere debebit proconsul, sed modum adjicere: neque morose in totum abstineat, neque avare modum xeniorum excedat.
770. Libr. III, vers. 39, Bene dives egenus, Semper avarus inops, pauper sub divite nummo.
771. Pulchre et vere dictum, quasi pauperes non sibi, sed divitibus, qui omnia undique conradunt, mendicent. Vel propter hos solos versiculos dignum maxime erat hoc Dracontii carmen, quod non lateret diutius.
[Col. 0834D] 772. Aliqui viri docti improbant ad haec, vel adhaec, et in Cicerone, Sallustio, Tacito et aliis antiquis ubi id reperitur, reponunt adhuc. Sed cum optima exemplaria exhibeant ad haec, temere id mutabitur in adhuc. Consule Vossium de Analog. l. IV, c. 21.
773. Clementia Dei, supplicium differentis, aliis in locis laudata est, ut l. I, vers. 30 et seqq.
774. Forte Ac, si poeniteat. Deus vocat homines ad poenitentiam, quia non vult mortem peccatoris, sed magis ut convertatur et vivat.
775. Bonitas Dei erga homines commendari videtur, quod eos ad poenitentiam invitet et exspectet, cum malos angelos in aeternum ignem conjecerit. Vide vers. 170 et seqq.: Inde magis mens nostra rea est, quod poena secuta est Coelestes famulos. Crepitare flamma pro ardere cum aliquo sonitu. Tibullus l. II, eleg. 5, vers. 81: Ut succensa sacris crepitet bene laurea flammis. Plinius l. XXXI, cap 7, de sale Tragasaeo [Col. 0835B] et Acanthio: In igne nec crepitat, nec exsilit. Sic flamma crepitans et similia. Sed qua ratione crepitare flamma possunt angeli, qui sunt Corporis expertes [Col. 0835C] terreni ponderis omnes, ut ait Dracontius vers. 461? Huic difficultati responderi potest ex vers. seqq., quod potestati Dei subjectus est ignis, quo scilicet possit etiam spiritus puniri, et quod ipse Deus igne crepitanti apparuit in rubo, quia igne uti potest ad puniendum et ad bene faciendum. Ex vers. seq. explicatio alia verior eruitur, ut nunc dicam.
Pastus et indutus, viduae, pupillus et aeger,776. Igneus omnes.
777. Quamvis et ipse Deus.
778. Dubie asper haberet.
781. Asseruit merito sis alma.
782. Captiva jacebant.
785. Et uterque jugo d. p. m. r.
[Col. 0836B] 789. Transierat falsos p.
796. Sed tantum fugere jussa.
799. Datur esca duobus.
802. Ostendit domum sententia.
806. Mitis, quidquid clemensve cruentus, sed quidquid non clarum est.
[Col. 0835C]776. Videtur omnino legendum omnis pro omnes: nam igneus poscit omnis, et spiritus ratione metri in singulari est. Ex hoc versu aperte colligitur sermonem esse de bonis angelis, qui sunt pia turba Dei, et igni comparantur. Psal. CIII, vers. 4: Qui facis angelos tuos spiritus, et ministros tuos ignem urentem. Quae verba in ep. ad Hebr. cap. I, v. 7, repetuntur, sed pro ignem urentem est flammam ignis, et additur vers. 14: Nonne omnes sunt administratorii spiritus in ministerium nissi propter eos, qui haereditatem copiunt salutis?
777. Fortasse Quid quod et ipse Deus. Ignem symbolum [Col. 0835D] esse divinitatis, ex multis sacrae Scripturae locis ostenditur. Igne loquaci, quia in igne loquebatur Deus. Vide comment. ad Prudentii Dittochaeum, vers. 29. Sic enim inscripsi ex veteribus editis et mss. opus quod alii Enchiridion aut Diptychon vocant: de quo Dittochaei titulo etsi plura dixerim, tamen addendum est nonnullos putare Dittochaeum appellari a διττὸς et χάϊος, quia probitatis exempla ex duplici Testamento complectitur. Auctor mihi est Nicolaus du Nortier Etym. sacr.
778. Libr. I, vers. 615, jubar tribuitur igni. Exodi cap. III, vers. 2, verba sunt: Apparuitque ei Dominus in flamma ignis de medio rubi, etc.
781. Posset scribi asseruit merito bis alma, vel merito sic, sed quo sensu? pro sublimibus bene etiam esset excelsis. Si legere velis merito sic alma, intelligere poteris rationem reddi a Deo cur sic in rubo apparuerit.
[Col. 0836B] 782. Exod. cap. III, vers. 8, Descendi ut liberarem, etc.
783. Domini intelligo Pharaonis, cui Israel serviebat. [Col. 0836C] Supra vers. 166 de eodem prodigio: Israelitarum plebi, quae facta superstes Vindice naufragio, etc. Superstes cum genitivo vers. 31, Mundique superstes. Alcimus l. V prope finem: Inspector cladis propriae, gentisque superstes.
785. Forte Ereptosque jugo deduxit.
788. Latrantibus undis, frequens id poetis. Confer vers. 160 et seqq. hujus libri.
789. Forte Transierant.
791. Exod. cap. XIV et XV, Sapient. cap. X vers. 20: Et decantaverunt, Domine, nomen sanctum tuum, et victricem manum tuam laudavere pariter.
793. Tympanorum diversa fuere genera, ut videri potest in Antiq. explic. Montfauc. tom. III. Quaedam bacillo pulsabantur, alia digitis, aut palmis. Ovidius IV Fast., vers. 342, Et feriunt molles taurea terga manus. Lucretius l. II, vers. 618, Tympana tenta tonant palmis. Catullus carm. LXIII de Nupt. Pel. vers. 261, Plangebant alii proceris tympana palmis.
794. Saltando, ut paulo ante choreis. Exodi cap. XV, [Col. 0836D] vers. 20: Cum tympanis et choris. Chorus est multitudo canentium vel saltantium aut canentium simul et saltantium.
798. Mortes in plurali usitatum ab aliis, sed notandum praesertim cum verbo facio.
801. Claudianus de bello Getic., v. 49, Splendere serenum. De hoc verbo serenum vide notam ad vers. 586. l. I.
804. Simplicitas pro innocentia, ut ex opposito noxia vota. Vide vers. 69 Eleg. Cap. XX Genes., vers. 5: In simplicitate cordis mei, et munditia manuum mearum feci hoc. Sic simplex, simpliciter pro innocenti, innocenter in sacris Litteris.
805. Humilis, ut superbo opponitur, vox Christianorum scriptorum, ut Prudentii et aequalium. Forte atque humilis.
806. Forte quid clemens, quidque cruentus, aut quidve cruentus.
Nam pia turba Dei sunt spiritus igneus omnis:07. Quid praedae aut raptor.
[Col. 0837A]807. Dapsilis, Graeca vox, largus, copiosus: ea utuntur Plautus, Columella, Apuleius, Dionysius Cato in Distich. moral., alii. Lego praedo pro praedae, ut l. III, [Col. 0838A] vers. 75: Aut qui aliena rapit praedo temerarius audax.
808. Redit ad id quod dixit vers. 418, Segregat Omnipotens merita.
Dapsilis, et largus, quid praedo, aut raptor avarus.
6. Immobilisque jubes.
7. Polos stantes.
8. Quas prefert l.
9. Per freta cuncta maris totum factura quae . . . . desunt litterae extremae.
[Col. 0838C] 11. N. Jubet c.
14. Ignoti violant per.
15. Et rutila ut radians.
19. Lucidus o. . . . . vel l. c. o.
21. Das discedentibus imbres.
[Col. 0837C]1. Sol lumen immensum dicitur libr. I, vers. 221. Hoc etiam loco sol intelligi potest in verbis Luminis aeterni. Tertullianus de Deo l. IV, Profundae lucis origo Fons vitae, etc. Mar. Victor in praefat. ad Genes., Tu vita, et genitor vitae, lucisque profundae, Tu lux vera, Deus, tu rerum causa, vigorque. Dracontius l. I, vers. 131, Initium factis lucem dat lucis origo. Missale Isidorianum sabbato sancto in oratione ad benedicendum lucernam: Domine Deus noster, unici luminis lumen, fons luminis lumen, auctor luminum. Merobaudes de Christo: Nunc genitus, qui semper eras, lucisque repertor.
2. Jubar aetheris, ut l. I, vers. 615, igni tribuitur [Col. 0837D] jubar, et l. II, vers. 778, Jubar ignitum.
3. De elementorum concordia vide l. I, vers. 142 et seqq.
4. Libr. II, vers. 472, Sideris innumeri, quod ibi de angelis dictum. Libr. I, vers. 219, de stellis, Agminis innumeri.
5. Libr. I, vers. 218, Cursibus aptavit, videlicet stellas. Fortasse legendum das, aptas, jubes. Sedulius initio libr. I, Qui stellas numeras, quarum tu nomina solus, Signa, potestates, cursus, loca, tempora nosti.
6. Virgilius l. III Aen., vers. 518, Postquam cuncta videt coelo constare sereno. Septem triones immoti dicuntur constare, quia semper videntur. Pigri et inoccidui ab aliis poetis vocantur, cujus rei ratio ex vers. seq. intelligitur, Immobilisque, aut immobilesque metro adversatur.
9. Non satis percipitur quid velit Dracontius dicere: sed non longe videtur fuisse a sententia quam supplevi
[Col. 0838C] 10. Scientia divina eodem arguendi modo laudata etiam est l. I, vers. 500 seqq. Cui cuncta patescunt, Et merito, quia cuncta facit, fecitque jubendo.
11. Coelestia pro angelis, vel pro omnibus quae sunt in coelo, ut vers. seq. explicatur. Videtur id petitum ex Marc. cap. XIII, vers. 32: De die autem illo vel hora nemo scit neque angeli in coelo, neque Filius, nisi Pater.
13. Missa flagella, ut arbitror.
14. Forte ignoti vacuum per inane.
15. Missilia sunt quaevis arma, quae jaciuntur seu mittuntur. Sermo est, ut puto, de cometa quo homines terrentur. Confer V. 60 et seqq. l. I.
[Col. 0838D] 16. Repete dicta l. I, vers. 6 0, l. II, v. 689, aliisque in locis.
17. Excelsa libr. II, v. 204; l. I, v. 436, Et culmine celsior omni. Fortasse legendum specie vel pulchrior, vel sed ponitur pro et. Vide notam ad vers. 701 libr. II. Loc. cit. l. I in Vat. codice pariter legitur Simplicitate bonus, sed culmine celsior omni: quae scriptura, collata cum aliis Dracontii locis, videtur anteferenda.
21. Fortasse Qui placidas pluviis das discedentibus auras. Sed retinendum potius pluviis et imbres per hendiadyn, unum per duo. Libr. I, vers. 452, Imbriferis semper pluviis absentibus uber Cespes. Sic Tertullianus de Judic., Tempora fecundant pulchris Dei munera donis. Paulinus eodem modo poem. 32 natal. 16, Multa mihi variis tribuisti munera donis: quamvis enim aliqui inter munus et donum discrimen hoc ponant, quod munus est donum cum causa, tamen hoc discrimen a plerisque negligitur, nec curatur certe a Tertulliano et Paulino.
293 Luminis aeterni, lunae lux, lucis origo,25. Armat aristas.
28. C. subvenire fenus a.
29. Praestator edax.
[Col. 0840A] 30. Redditur atque placet vota reddentis avarus.
32. Pudor imprimit aut.
[Col. 0839A]24. Vide not. ad vers. 255 l. I.
25. Vide not. ad vers. 254 l. I. Forte legendum Sic calamis nutrita seges stans armat aristas. Sed scriptura textus comprobatur ex eleg. vers. 231, Segetes [Col. 0839B] viror armat aristis.
26. Ceres pro grano ipso frumenti videtur poni. Pubesco transferri eleganter solet ad herbas et plantas. Cicero de Natur. Deor. l. I, c. 2: Coelique mutationes, quibus omnia quae terra gignat, maturata pubescant, et l. II, c. 19: Pubescunt, maturitatemque assequuntur, quae oriuntur e terra.
27. Posset conjici Sic viridis florescit ager. Sed Dracontius adhuc sermonem habere videtur de segete, qua ager primum virescit, postea flavescit, et Virgilium imitatur ecl. 4 vers. 28, Molli paulatim flavescet campus arista. Sic flava ceres, flavum arvum, flaventia culta, flavae spicae. Columella l. X, vers. 311, Sed cum maturis flavebit messis aristis, ubi aliqui legunt flammebit: sed libentius legerem flavescet ex Virgilio. Sine semine jacto, quia, cum a Deo seges educta est, nullum jactum fuit semen. Legi etiam posset Sic viridis flavescit ager: sic semine jacto Creditor extorquet, etc. Quod magis cohaeret cum versibus seqq. In scriptura codicis, quam retineo, sententia [Col. 0839C] fortasse similis est ei quam explicat auctor incertus de laudibus Domini sub Constantino: Utque humana salus securum duceret aevum, Sponte salutares de cespite surgitis herbae: Has Pater ipse serit nutu, non vomere dives.
28. Colonus comparatur creditori, qui fenus exigit ab arvo. Ambrosius Hexaem. l. III, c. 8, num. 35, Feneratum terra restituit quod accepit, et usurarum cumulo multiplicatum: et l. III de Offic., c. 6, Fecunda terra multiplicatum reddit quod acceperat, fidelis ager feneratos solet restituere proventus. Cicero de Senect. cap. 15, Terra nunquam recusat imperium, nec unquam sine usura reddit, quod accepit, sed alias minore, plerumque majore cum fenore. Vide notam Gronovit.
29. Sic restitui scripturam depravatam, ut sensus sit agrum optare reddere maximam usuram. Lucanus l. I, vers. 181, Hinc usura vorax, avidumque in tempora fenus; alii in tempore fenus. Sic usura edax. [Col. 0839D] Centesima usura est in qua unum pro centum singulis mensibus solvitur, hoc est singulis annis duodecim pro centum. Haec erat usura gravissima, aliae erant minores. Seneca l. VII de Benef., c. 10, sanguinolentas vocat centesimas. De usuris centesimis exstant observationes Jo. Frid. Gronovii.
30. Fortasse ex Virgilio prooem. Aen., Ut quamvis avido parerent arva colono.
31. Cum hic debitor sit ager, dubium oritur cur dicatur exoptare reddere millesima lucra. Nam millesima usura est in qua unum pro mille singulis mensibus penditur: quod exiguum sane fenus est, nempe duodecim pro mille singulis annis. Quod autem ager optet usuram magnam reddere ex v. 33 colligitur: Contraria vota duorum Conveniunt. Existimo ergo, millesima haec lucra esse ultra usuram centesimam: nam erant apud Romanos, qui centesimis non erant contenti, et alia lucra majora expetebant. Cicero ad Attic. l. V, ep. ult.: Clamare omnes qui [Col. 0840A] aderant, nihil impudentius Scaptio, qui centesimis cum anatocismo (usura usurae) contentus non esset: alii, nihil stultius. Mihi autem impudens magis quam stultus videbatur. Nam aut bono nomine contentus centesimis [Col. 0840B] erat, aut non bono quaternas centesimas sperabat.
32. Pudor inficit, ut l. I, vers. 342, Totos rubor inficit artus: nisi malis legere pudor impedit.
33. Exactus pro eo, a quo exigitur pecunia, nove dictum videatur, ac fortasse deesset nunc exemplum veteris scriptoris, nisi A. Gellius illud nobis conservasset l. XV, c. 14, ubi exscribit verba Q. Metelli Numidici: Socios ad senatum questum flentes venisse, sese pecunias maximas exactos esse; et Caecilii: Ego illud minus nihilo exigor portorium: quod A. Gellio Graeca figura dictum videtur. Contraria vota coloni et agri sunt, quia accipere et reddere contraria inter se sunt, et plerumque creditor optat exigere, debitor renuit reddere. Conveniunt vero vota, quia ager optat reddere, et colonus accipere.
34. Opportune in eos invehitur, qui annonam comprimunt, ut carior fiat, et pretium eorum arbitratu crescat. Incettatori vocant Itali. Mirum caruisse, nisi fallor, Latinos veteres nomine proprio quo pestiferos hos homines appellarent. Dardanarios ignota [Col. 0840C] vocis origine ab Ulpiano et Paulo in Digestis appellatos invenio. Monopolium affine vitium est. Suetonius de Tiberio cap. 71 refert illum sermone Graeco abstinuisse maxime in senatu, adeo quidem ut MONOPOLIUM nominaturus, prius veniam postularit, quod sibi verbo peregrino utendum esset. Monopolia non omnia ejusdem generis sunt. Agunt de bis theologi morales. Vide Molinam de Just. et Jur. tract. 2, disp. 345, ubi de recondentibus ac asservantibus merces in tempus caritatis disserit. Dracontius in tota hac disputatione contra captatores annonae sententias et verba S. Ambrosii expromit. Sic enim Ambrosius l. III de Offic., c. 6: Et alius ait: Captans pretia frumenti maledictus in plebe (Proverb. cap. 11) . . . . Cur ad fraudem convertis naturae industriam et indulgentiam? cur invides usibus hominum publicos partus? cur populis minuis abundantiam? cur affectas inopiam? cur optari facis a pauperibus sterilitatem? Cum enim non sentiant beneficia fecunditatis, te auctionante pretium, [Col. 0840D] te condente frumentum, optant potius nihil nasci, quam te de fame publica negotiari. Ambis frumentorum indigentiam, alimentorum penuriam, uberis sali partus ingemiscis, fles publicam fertilitatem, horrea frugum plena deploras . . . . Latrocinium hoc, an fenus appellem? . . . Lucrum tuum damnum publicum est . . . . . Legisti, quemadmodum hunc frumentarii pretii captatorem exponat in Evangelio Dominus Jesus? . . . . Nesciebat quid faceret, quasi ei alimenta deessent, haerebat in ambiguo. Non capiebant horrea annonam, et ille se egere credebat. Locus ab Ambrosio allegatus Proverb. cap. XI, vers. 26, sic habet in Vulgata: Qui abscondit frumenta, maledicetur in populis: benedictio autem super caput vendentium.
35. Vorax, ut vers. 29, usura edax, et notandum vorax pretii cum gignendi casu, vel pretii captator est vorax, hac distinctione captator iniquus Annonae pretiique vorax.
Sic plumis vestitur avis, sic frondibus herbae,37. Vocat compendia pulchria mundi.
39. Exstincta modulet esse.
41. Aestuat et custos alieni thuris adoret: prius erat extuat pro aestuat.
43. P. animique sedem.
44. Diligat h.
[Col. 0842B] 49. Tota negabit.
50. Non exempla decent d.
55. Serica que tenuis quod m.
56. Membrisque sudantibus.
59. Inferret: correctum ferret.
[Col. 0841B]39. Libr. II, vers. 770, Jam modo dives eget, etc.
40. Sub divite nummo, ut l. I, v. 317, divitis auri: de quo epitheto dixi ad eum locum.
41. Distingui potest sub divite nummo, Aestuat et custos. Juvenalis sat. 14, vers. 302: Tantis parta malis cura majore, metuque Servantur: misera est magni custodia census. Ecclesiastes cap. VI, vers. 2, de avaro: Nec tribuit ei potestatem Deus ut comedat ex eo, sed homo extraneus vorabit illud. Plena est sacra Scriptura hujusmodi sententiis contra avaros: pleni [Col. 0841C] scriptorum gentilium et Christianorum libri.
43. Sedem animi vocat corpus, quod amare nescit avarus, qui bona sua haeredi servat, cum ipse sordide vivat.
44. Avarus, qui corpus suum non diligit, diligit haeredem. Columbanus in ep. ad Hunaldum ex Dracontio haec: Divitias cumulans, dum sese nescit amare, Plus amat haeredem, servat cui cuncta fidelis. In P. Syri Mimis, vers. 60, Avarus, nisi cum moritur, nil recte facit.
48. Impius, hoc est crudelis, non pius, seu non clemens. Libr. I, vers. 277, Impia terribiles producit terra l ones. Vide Eleg. vers. 70.
50. Libr. II, vers. 304, Multorum nos saeva docent exempla priorum. Hoc l. III, vers. 96, Abrahae doceant jam nos exempla parentis. Forte legendum divitis igni.
51. Notanda phrasis post sua membra, post obitum, post membra relicta.
52. Videtur accipere sinum pro gremio Abrahae, ut multi explicant, delatum fuisse Lazarum in sinum [Col. 0841D] Abrahae, tanquam dilectum filium in ulnas et sinum patris. Paulinus poem. 17 ad Nicetam, vers. fin.: Tunc, precor, nostri nimium memento, Et patris sancti gremio recumbens, Roscido nobis digito furentem Discute flammam. Verba Lucae sunt cap. XVI, vers. 22: Et portaretur ab angelis in sinum Abrahae. Maldonatus observat, eum qui in conviviis proximus cuique esset, in ejus recumbere sinum; ex qua consuetudine locum hunc exponit. Communi usu receptum est, ut sinus Abrahae dicatur locus subterraneus, in quo Abraham cum aliis sanctis Patribus ante resurrectionem Christi quiescebat: et hanc quoque sententiam et explicationem verba Dracontii admittunt. Julianus Toletanus l. II Prognost., cap. 3: Sinum Abrahae requiem Patris, vel secretum quietis, seu etiam paradisum significare, multiplicium doctorum sententiis definitum [Col. 0842B] esse non ambigo. Paulo aliter id legitur in editione Matritensi, quam eminentissimus cardinalis Lorenzana, saepe a me laudatus, nunquam tamen satis pro meritis laudandus, ad exemplar editionum Duacenae et Lipsiensis adornavit. Secutus ego sum membranas veteres, quas ad manus habeo, saeculo XII non posteriores, ut censeo: quibuscum editionem Matritensem contuli. Dolendum utique est, codicem ms. hujus operis, quem unum, ut videtur, habebat Hispania, in monasterio Cisterciensium nuncupato de la Espina, [Col. 0842C] anno 1731 incendio absumptum fuisse. Eum codicem viderat Ambrosius Morales.
53. Manu Dracontii scriptum puto tormenta spectat, producto a in tormenta ob sp dictionis sequentis. Sed retineri potest scriptura codicis: nam exspecto, vel expecto, pro specto aliquando ponitur, ut exemplis probavi ad vers. 356 l. I, Ac procul exspectat virides jumenta per agros. Hac significatione nonnulli scribendum censent exspecto.
54. Ad imitationem Virgilii libr. VI, vers. 121, Alterna morte redemit.
55. Fortasse Serica quem vestis, quem: vel in serica tenuis intelligendum est vestis.
56. Imitatio et explicatio Juvenalis sat. 1, vers. 28 seqq.: Crispinus, tyrias humero revocante lucernas, Ventilet aestivum digitis sudantibus aurum, Nec sufferre queat majoris pondera gemmae.
57. Confractus mollitiem divitis notat. Purpura densa et graviori deposita, poscebat aestate aliam tenuem et leviorem. Ostrum et murex nonnihil distinguuntur: [Col. 0842D] sed a scriptoribus passim pro eadem re promiscue usurpantur.
58. De aestate adhuc sermo est qua divites neque annulum aureum graviorem, nec pondus gemmae licet exiguae sufferre valent.
60. Anhelantes et anhelus epitheton ignis a Dracontio saepe adhibitum. Vide prolegom. num. 137.
61. Crudelis poena dixit Ovidius l. II Met., vers. 612. Crudele supplicium hoc loco est durum, grave et nunquam finiendum, Libr. I, vers. 548, Poena mori crudelis erat.
62. Fortasse Nec tolerat: nam tolerare est patienter ferre. Cum vero antea dixerit non ferret pondera gemmae, recte nunc ait et tolerat, hoc est perpetitur, suffert.
Omnibus adversus, populis insontibus hostis.68. Scriptum videtur, praecessit.
73. P. defendere c.
76. Gemens plaudit s.
77. Conviva praedae.
79. Ignaris quia.
[Col. 0844B] 86. Si vera colunt.
88. Ante animamque simul . . . . desunt caetera.
90. Obscure, patrimonia.
92. Dati sint limite perpes: dubie perpes.
[Col. 0843B]64. Lucae cap. XVI, vers. 26: Inter nos et vos chaos magnum firmatum est. In hymno ad vesperas Ascensionis qui S. Ambrosio ascribitur, Perrumpis infernum chaos. Potest etiam interpungi chaos, crudele, profundum. Sed melius est crudele profundum, ut [Col. 0843C] Lucretius aliique profundum pro profunditate, seu altitudine usurpant.
65. Aquas, hoc est sinum Abrahae, ex quo refrigerium dives postulabat.
66. Aeternitas poenarum clarioribus verbis asseri nequit. Vide l, II, v. 498, Sub perpete nexu, hoc est carcere aeterno, ut inferi vocantur l. II, v. 535.
69. Convexit, undique ad se traxit a conveho. Seneca de Consol. ad Helviam cap. 9, Undique convehunt: omnia nota fastidienti gulae. Plerumque divites delicias undique convehunt, quia, ut ait Juvenalis sat. 11, vers. ult., Voluptates commendat rarior usus.
70. S. Gregorius part. 2 Pastor., admonit. 22, de his avaris: Tot enim quotidie perimunt, quot morientium pauperum apud se subsidia abscondunt . . . . . Neque enim dives in Evangelio . . . . . aliena rapuisse, sed infructuose propriis usus fuisse perhibetur.
71. Claudianus in Fescenn., sive od. 1 in nupt. Honor., Epulisque jam repleto. Conviva est, qui convivium [Col. 0843D] praebet: dives igitur hic sibi conviva dicitur.
73. Vix intelligi aut recte explicari potest proprium defendere curant. Restitui defundere aut diffandere: nam defundo et diffundo in mss. confusa sunt, et pro eodem accipi solent: adeoque ex defundere error manavit defendere. Libr. II, v. 762, Queis proprias fundebat opes.
75. Ambrosius l. III de Offic., c. 3, Quod si non licet non dare, quomodo detrahere licet? . . . Servorum tamen occult furta, divitum rapinae publicae.
76. Nonne melius, Cujus furta gemens plangit?
77. Vide l. II, vers. 769.
78. Forte sine laude gerentes. Sine laude dedecus innuit, ut illaudatus apud Virgilium, de quo verbo videndus A. Gelius l. II, cap. 6.
80. Ex Joann. cap. XII, vers. 25: Qui amat animam suam, perdet eam, et qui odit animam suam in hoc mundo, in vitam aeternam custodit eam. Quod Matthaeus, Marcus et Lucas uno ore confirmant.
[Col. 0844B] 83. Ex Juvenali sat. 8, vers. 83, integer versus desumptus.
84. Iterum vers. 131 eadem sententia.
85. Forte et quod confert.
86. Forte Ergo Deum sic corda colant.
[Col. 0844C] 88. Supplevi ex vers. 79 seq. Si quid alii melius afferant, ultro accipiam. Synesius ex depravatis scriptorum veterum codicibus id commodi erui volebat, ut ingenia ad aliquid simile tentandum exercerentur. Cum enim in Dione sive de vitae suae instituto versus finem commemorasset, codices Dionis quos habebat corruptos esse, addidit: Ita cum id quod ad narrationis seriem deest, intelligentia supplere atque attexere cogitur, neque subjecta habet oculis omnia, ad simile aliquid audendum per sese fit exercitatior, eoque consuescit, ut ab aliis non pendeat, sed intra seipsam contineat. Etenim corrupti isti libri mentem, quae oculis praesit, desiderare videntur. Hoc ipsis etiam adolescentibus Pythagorae doctrina praecipiebat, partim ut uniuscujusque indolis periculum faceret, partim ut exercitationis id loco esset. Quantum vero ipse Synesius valeret ingenio in hujusmodi exercitationis genere, lege, si placet, in nota ad vers. 409. Interea animadvertere te velim, quam antiquum sit, codices corruptos inveniri, [Col. 0844D] atque eorum supplementa excogitata fuisse. Utinam in his operibus quae ad nos pervenerunt ea supplementa internoscere liceret!
92. Perpes, scilicet perpetuus amator melioris vitae.
93. Spectat pro exspectat, vox Plauti est, et Ciceroni tribuitur, ut contrario modo exspecto pro specto supra ad vers. 53 expositum. Caeterum hoc loco spectat pro aspicit, respicit, stare potest.
94. Conjiciat aliquis Insipiens quam sit, ut ita melius metro consulat. Sed praeterquam quod hujusmodi monosyllaba apud veteres communem quantitatem mihi videntur habuisse, in sit peculiaris est ratio, cur produci valeat: nam sit factum est ex siet. Cicero in Orat. cap. 47, SIET plenum est, SIT imminutum, licet, utare utroque. Lucretius, Terentius, Plautus passim siem et sies utuntur. Vide Gifanium Indic. Lucretii, Arator l. I, vers. 976, in editis habet: Sed totum sit ut ipse Pater, sed in duobus codicibus bibliothecae [Col. 0845B] Vaticanae, altero Palatino num. 1716, altero Vaticano num. 1665 scriptum a prima manu invenio, Sed totum sit ipse Pater, supra vero, ut in editis: sed prima lectio verior est. Capella cum observasset priscos corripere solitos it et et, et alia finita in t, censuit haec omnia esse communia. Vide Ricciolium part. 4 Pros., reg. 6.
Sed negat hoc immane chaos, crudele profundum.104. Dilatans lamenta: fuit cessent, correctum cessant.
105. Non dat peccatoribus pietas s. m.
106. Sine morte crucis pro.
107. Omnino desideratur hic versus: sed lacuna [Col. 0846B] apparet.
116. Pignore natos.
117. P. montesque facit per sera rogatus.
118, 119. Nescio sed minus est a quo deplangit ademit Quam praestare potest . . . . deest reliquum.
[Col. 0845B]95. Modico pro brevi. Vide notam ad vers. 751, lib. I.
96. Confer v. 56 cum nota.
98. Contempsit, hoc est abjecit, deseruit. Infra v. 414, Natos contempsit, et Urbem, Sic Virgilius [Col. 0845C] l. IV Georg., vers. 104 de apibus: Contemnuntque favos, et frigida tecta relinquunt. Sic sperno pro abjicere post Ennium Prudentius Psych. vers. 149, Perfida signa abicit, monumentaque tristia longe Spernit. In Dracontio distingui poterit Spe, cito contempsit jussus, produxit ad aram.
99. Pietas pro clementia saepe a Dracontio ponitur; sed hoc loco sonat religionem et obedientiam erga Deum, quae nimia, scilicet magna, recte dicitur. Nimius pro multus, plurimus, hyperbole est etiam scriptoribus ethnicis haud ignota, ut nimis pro valde. Hoc et seqq. versibus oppositiones fiunt Dracontio familiares pietate cruentus, nudato mucrone pater, ferus sacerdos, feriturus amatum, pius immitis.
101. Stabat constantiam denotat, et dicitur hoc verbum de militibus qui in acie certamini se paratos exhibent. Grammaticorum regula est, ferio carere praeterito, et supino. Servius tamen ad l. VII Aen., vers. 498, dixit feriturus, et Charisius l. III in verbis defectivis praeteritam ferii et supinum feritum verbo [Col. 0845D] ferio adjudicat. In vetustioribus scriptoribus exempla non compareat.
103. Undando ponitur cum accusativo pro inundando. Ita eo verbo utuntur Statius et alii.
104. Verbera, ut vers. praec. non unguibus ora Dilacerans. Ictus qui in lamentis et planctibus fiunt verbera saepe dicuntur. Vide notas ad vers. 377 seq.
105. Lego Nato peccati pietas secura: neque enim alia conjectura certior occurrit. Pietas secura peccati, hoc est, sine timore peccati. Ovidius l. XII Met., vers. 199, Sint tua vota, licet, dixit, secura repulsae: Elige, quid voveas. Vide not. ad v. 164 et 438.
106. Lego sine morte truci, ut l. II, vers. 703, Et revocans a morte truci.
108. Victima est major, ut vitulus, hostia minor, ut agnus. Saepe tamen unum pro altero ponitur. Etiam [Col. 0846B] gentiles observarunt hostias quae vehementius reluctassent diis non placuisse: quae autem stetisset oblata, hanc volenti numini dari existimabant. Hinc noster (Virgilius), Et ductus cornu stabit sacer hircus ad aras. Haec Macrobius lib. III Saturn., cap. 5, quem videre juvabit.
109. Deo displicuit, placuitque, videlicet noluit Deus innocentem victimam immolari, et utriusque patris ac filii voluntatem approbavit. Hujusmodi oppositionibus, ut dixi, plenus est Dracontius. Corde fideli, ut Alcimus l. I, paulo post initium: Cui mente fideli Impendat famulam longaevo in tempore vitam.
[Col. 0846C] 111. Tertia in arietem brevis est, sed producitur, quia tres breves concurrunt, ut in muliere saepius factum a Dracuntio. Vide notam ad vers. 133 et 660 lib. II. Statius produxit etiam tertiam in arietibus lib. II. Theb., v. 492, al. 490: Apparet aut celsum crebris arietibus urbis. Nonnulli dicunt tertiam cum secunda per synaeresin conjungi, ut ita prima produci possit. Sed ob solam synaeresin prima produci non debet; aliud est. cum secunda tanquam consonans pronuntiatur: tunc enim prima producitur, secunda vim habet consonantis, et tertia corripitur, ut in ariete pes dactylus fieri solet.
113. Commodianus Instruct. 4, Saturnusque senex, si Deus, quando senescit? Aut si Deus erat, cur natos ille vorabat Terroribus actus? sed quia Deus non erat ille, Viscera natorum rabie monstrosa sumebat. Vide quae notavi in comment. ad Prudent. l. II contra Symmach., vers. 296, Caedibus infantum fument Saturnia sacra. Commodianus de filius Saturni loquitur, [Col. 0846D] quos is devorabat; Prudentius et Dracontius de aliorum infantibus qui Saturnaliorum diebus festis ante adventum Herculis in Italia immolabantur, qui mos in Africa longo tempore invaluit. Falcifer cognomen proprium est Saturni, de quo Macrobius l. I Saturn., c. 7 et 8. Nonnemo falcigerum vocat. Falx Saturno tribuitur, quod agriculturam homines docuerit, aut quod tempus indicet, quo omnia metuntur.
114. Neci subduceret, ut l. I, v. 668. Subductus morte, et vers. 557 ejusdem l. I, subducitur impete mortis. Quare neci positum pro nece puto, ut v. 532, Et solitus gaudere neci.
116. Forte pignore matres. Verum patres pro patre et matre rectum est. Sic positum videtur ab Ovidio IV Met., vers. 61, Sed vetuere patres, et plura sunt exempla in veteribus inscriptionibus, praesertim apud Gruterum, ut pag. 692, num. 1, M. Justinus Secundinus, [Col. 0847B] et Primania (al. Primana) Marcellina Patres ammissione ejus (filii) orbati.
Et modico quaesisse die peritura repente,123. Non quod Isaac jussit . . . . alia desunt, et quod obscurum est.
128. Fieri quacunque j.
129. Deus qua mente; sed qua videtur esse quia.
131. Nil praeponeret unquam.
132. Qui ambigue.
133. Prius videtur fuisse pericle.
[Col. 0848B] 135. Sic jactura fiat.
137. S. et ae.
138. Videtur scriptum praemittere.
139. Quid Isaac m.
140. P. replebit g.
142. Manus hoc deest de s.
[Col. 0847B]121. Clementia Dei similibus verbis laudata est l. I, vers. 30 seqq., ac passim alibi. Vide lib. III, v. 657 seqq.
123. Primam in Isac corripuit etiam vers. 139, sed produxit v. 155.
124. Auferre, hoc est ad auferendum, vel ut auferret, ut facilis cedere, et similia. Deus non decreverat Isaac, quem ipse concesserat, auferre parenti per parricidium ab hoc committendum: nec tamen voluit [Col. 0847C] experiri et tentare utriusque voluntatem, quasi ignarus esset mentis humanae. Ratione quidem permotus jubet Deus fieri quaecunque jubet. Qua ergo ratione jussit Isaac immolari? ut nobis exemplo Abrahae monstraret, quo pacto velit amari, ut nihil ipsi unquam praeponatur.
126. Genes. cap. XXII, vers. 1, dicitur, Tentavit Deus Abraham, quod reperitur Judith cap. VIII, vers. 22, et ad Hebr. cap. XI, vers. 17. Dracontius ergo haec verba explicat ad sensum Ep. cath. Jacobi cap. I, vers. 13: Nemo, cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur: Deus enim intentator malorum est; ipse autem neminem tentat. Duplex tentatio distinguitur, altera quae decipit, aut in fraudem inducit, altera quae probat. Prima Deo nullo modo convenit, altera ita Deo convenit ut non probet quasi voluntatis humanae inscius, sed ut homini occasionem merendi praebeat, eum virtutibus exerceat, atque exemplo bono alios confirmet. S. Julianus antistes Toletanus libr. I [Col. 0847D] Antikeimen ω n, num. 37, sic quaestionem proponit et resolvit: Quomodo in Deuteronomio (cap. XIII, vers. 3) Moyses dicat: Tentativos Dominus Deus vester: et e contra Jacobus apostolus praedicet: Deus neminem tentat? Responsio. Duas esse tentationes, in Scripturis sanctis solet intelligi: una quae decipit, altera quae probat. Secundum eam quae probat dictum est: Tentat vos Dominus Deus vester. Secundum eam vero quae decipit, Jacobus apostolus praedicat: Deus neminem tentat. Hujus operis editionem vidi parum cognitam, Coloniae ex officina Eucharii Cervicorni 1540, in tres libros divisam, ex codice vetustissimo bibliothecae Fuldensis, ut in praefatione testatur Henricus Sachsius, cui opus ipsum alicubi affictum est, quod anonymum prodierit. Andreas Schottus verum auctorem primus indicavit, quod in editione Matritensi eminentissimus cardinalis Lorenzana novis documentis confirmavit. Hoc Juliani opus plerique in duos tantum libros partiuntur.
[Col. 0848B] 131. Lego praeponier usitata paragoge, sed librario tamen ignota. Redit ad sententiam vers. 82 Nil opus est praeferre Deo.
134. Prudentius in praefat. Psychom., vers. 5: Senile pignus qui dicavit victimae, Docens, ad aram cum litare quis velit. Quod dulce cordi, quod pium, quod unicum, Deo libenter offerendum credito.
135. Forte Si jactura fuat, vel siet. Vide notam ad vers. 505 lib. II, Compendia et damna inter se confert etiam supra vers. 37.
[Col. 0848C] 137. Lego Semper at aeternae: nec superfluum est semper, nam semper aeternae idem est ac sempiternae.
140. Rectius est replevit: nam replebit eo vitio scriptum videtur quo b pro v, et contra in mss. saepe reperitur.
141. Notum est a Romanis barbariem et barbariam dictam omnem regionem praeter Italiam, et Graeciam, et gentes quae hujusmodi externas regiones incolebant.
142. Forte hoc est. Germen justum, ex quo barbaries et Romana manus pacis amatores et immites prodierunt, est Isaac. Ab ejus primo filio Esau gentile genus originem ducit, a filio minore Jacob Israelitae orti sunt. Sed verumne est, Romanos ex Esau originem trahere? Sententia quidem haec est Dracontii, sed quam difficile sit probatis auctoribus confirmare. Mahometani narrant Esau, quem Ais vocant, filium fuisse Roum, ex quo Graeci Romanique imperatores prognati sunt. Orientalium traditio est, sub Abdone Hebraeorum judice Idumaeos (qui sunt Esau [Col. 0848D] posteri) in Italiam coloniam duxisse, ex qua Latini et Romuli repetenda est origo. Alii ex Tzepho nepote Esau ex filio, comite Aeneae, ut fabulantur, progenitos Romanos fingunt. Fazellus lib. VIII Decad. prior. de reb. Sicul., cap. unic., duas inscriptiones Chaldaeas affert quae olim Panormi legebantur. Earum altera marmoreo saxo insculpta erat, et Guilelmo secundo rerum potiente ab Abramo genere Damasceno Latine sic versa est: Vivente Isaac filio Abrahae, et regnante in Idumaea, atque in valle Damascena Esau, filio Isaac, ingens Hebraeorum manus, quibus adjuncti sunt multi Damasceni, atque Phoenices, profecti in hanc triangularem insulam sedes perpetuas locaverunt in hoc amoenissimo loco, quem Panormum nominaverunt. Altera inscriptio in vetustis quadratisque saxis insculpta, quibus veteris urbis porta quam Patitelli appellant est excitata, sic ab homine Syro anno 1470 Latine reddita fuit: Non est alius Deus praeter unum Deum. Non est alius potens praeter eumdem Deum. [Col. 0849B] Neque est alius victor praeter eumdem, quem colimus Deum. Hujus turris praefectus est Saphu, filius Eliphar, filii Esau, fratris Jacob, filii Abraham, et turri quidem ipsi nomen est Baich: sed turri huic proximae nomen est Pharat. Hinc etiam repeti posset origo Romanorum ex Esau. Videri potest Calmetus in Diction. [Col. 0849C] Bibl. verbo Esau, qui hujusmodi fabulas a Judaeis confictas affirmat, ut nomini Romano odium creent; quas tamen a nonnullis Christianis auctoribus adoptatas fuisse miratur.
Non cupit insontum mortes, vitasque nocentum144. Eduxit quod munera pacis amantes.
148. Proferre dubie.
149. R. domant f.
151. C. duobus.
152. Aut pax aut bella fremunt quodcunque duorum; sed quodcunque obscure.
[Col. 0850B] 154. Tempora quae teneant.
155. Perpetui generi.
159. Qui profert.
160. Polos quam flammeus.
162. Distinguitur tenet: et.
170. Torridus aut aditum.
[Col. 0849C]144. Sic melius visum est restituere, quam scripturam codicis conservare.
145. Forte Suscipiat quisquam. Sensus idem est; reponat quisquam.
146. Juste pro jure, legitime, recte ponitur. Merito justeque quasi merito jureque, merito et jure.
147. Genes. cap. XXVII, vers. 40, Isaac ad Esau: Erit benedictio tua: Vives in gladio. Quamvis autem Israelitae bellorum etiam gloria claruerint, sed multo magis commercio atque artibus pacis. Esau, prout primogeniti jura vendidit et amisit, figuram refert Israelitarum, quibus Christum profiteri nolentibus in regni coelestis haereditate successerunt gentiles ad fidem Jesu Christi conversi. Idem vero Esau, ut sanguinolentus erat, typus est gentilium, qui immites [Col. 0849D] et feritate cruenti erant, ac fuso sanguine gaudebant.
149. Illum, scilicet qui subjecit, et reposuit: Sanctorum vera propago, etc.
150. Iners cum genitivo, ut l. II, vers. 619. Prudentius hymn. 10 Cath., vers. 82, Quam sit rationis egenis Mordax et amara medela.
151. Forte sunt apta duabus: sed retinendum capta pro occupata.
153. Eleg. vers. 257, Tempora sunt pacis, vel tempora certa cruoris. Otia tempus habent, militiaeque labor. Hinc supra legendum sunt capta, et vers. seq. Tempora quae teneat. Sensus hoc loco est, quodcunque tempus habetur vel tenetur ab alterutro eorum, vel a pace, vel a bello.
154. Princeps pro Deo, ut l. II, v. 31. Vide notam.
157. Poterit interpungi descendit origo Continuans, dominata manet. De verbo continuo vide notam ad vers. 559 l. I. Dominata poterit esse passivum dominata [Col. 0850B] per saecula, quod tamen minus probo. Saecula mundi aliquando Dracontius vocat saecula absolute, ut l. I, vers. 622, Post saecla resurgere vitae.
159. Profert orientem indicat, tollit occidentem, ut vers. seq. duo poli et zona torrida indicantur. De vocabulo index lege not. ad l. I, vers. 114.
[Col. 0850C] 160. Infra vers. 305. Qua flammeus axis. Drepanius de cereo paschali: Qua flammeus orbem Sol agit, occidui qua meta secunda diei est, Et qua prima patet rediturae janua lucis.
161. Distinguit inter originem Esau et Jacob: hujus proli coelum et loca magna piorum, sinum scilicet Abrahae concedit, non vero alteri, nisi postquam gentiles in locum Israel successerunt, fidem Jesu Christi amplexi.
163. Benedicti, hoc est Isaac, ut ex vers. seq. colligitur. Vide Genes. cap. XXII, vers. 18, et lib. II, vers. 646, Aequantur numero benedicti germinis apte.
164. Secura futuri, id est certa vitae futurae obtinendae: nam securus cum genitivo varios habet usus. Aliquando securus est negligens, et is qui curam deposuit aliquando est certus rei obtinendae, aliquando tutus et sine timore alicujus rei. Lucanus l. VIII, vers. 784, Securus veniae, ut hoc loco secura futuri. Vide notam ad vers. 105 et 438 hujus libri.
166. Ignea ardens duo adjectiva uni substantivo [Col. 0850D] apposita.
167. Nomen Domini saepe in sacris Litteris ipsum Deum significat, et majestatem ejus denotat. Inde Christiani nomen Christi confiteri, et pro nomine Christi pati dicebantur in Actis veteribus. Tepuere hoc loco est deferbuere, calorem remiserunt. Lucanus l. IV, vers. 284, Paulatim cadit ira ferox, mentesque tepescunt. Martialis l. II, ep. 1, Te conviva leget mixto quicunce, sed ante, Incipiat positus quam tepuisse calix. Congeruntur plures oppositiones, quales Dracontio familiares esse jam observavi, tepuere calores, frigidus ignis, gelidis flammis, fervor torridus non anhelat.
169. De fervore anhelante vide notam ad l. I, vers. 26.
170. Forte ast aditum pro aut: nam videtur indicari quod cum tres pueri illaesi essent in medio camino ignis ardentis, viros illos qui in fornacem eos [Col. 0851B] miserant, interfecit flamma ignis, ut narratur cap. III Daniel., vers. 23 et vers. 47: Et effundebatur flamma super fornacem cubitis quadraginta novem, et erupit, et incendit quos reperit juxta fornacem de Chaldaeis. Ac conjecturae locus est, legendum Mirantur cecidisse, sinu non fervor anhelat Torridus, ast aditum, etc. Nam apud Danielem legitur in medium fornacis ignis ardentis, in medio camino ignis ardentis, in medio flammae, in medio ignis, quod sinu recte exprimitur. Non tamen dissimulabo lambo pro tactu levi et innoxio flammae interdum accipi: ex quo incerta redditur lectio et conjectura. aut aliud verbum quaerendum pro lambebat.
307 Dat major gentile genus germanus, et hostis,171. A. recusant.
176. Non ventis flammata.
177. Prima nec.
178. Illis, pro diversa scriptura illic.
181. Plenus atque suum solum jubet omnis adoret; [Col. 0851B] sed omnis non clare.
[Col. 0852A] 185. Utroque leonem.
186. I. harena.
187. Obscure qui.
188. S. productor verberet a.
189. A. mansilum ex.
[Col. 0851B]171. Crines non solum cometis et stellis tribuuntur, verum etiam igni. Val. Flaccus l. I, vers. 205, Protulit ut crinem densis luctatus in extis Ignis. Sic [Col. 0851C] coma ignis apud Senecam in Oedip. vers. 311, Albinovanum ad Liviam vers. 256, Catullum carm. 60 nuptiali vers. 77 seq. cum nota Vulpii. Possit etiam intelligi de crinibus trium puerorum non igni combustis, sed splendentibus in morem ignis. Prima explicatio verior est. Infra enim sermo est de crinibus puerorum. De verbo ignio, et ignitus vide comment. ad Prudent. hymn. 10 Perist. vers. 1078.
172. Conjiciat aliquis Fastiditque famem, ut flamma jejuna recusaverit alimenta, et fastidierit famem. Lectio codicis eo pertinet, ut fames ignis jejuna recusaverit fastidita alimenta. Quadrat in hunc locum quod sanctus Basilius homil. 1 de laudibus jejunii tres hos pueros in fornace ignis illaesos amianto comparat.
173. Daniel. cap. III, vers. 50: Et fecit (angelus) medium fornacis quasi ventum roris flantem.
175. Loc. cit. Daniel. vers. 92: Et species quarti similis Filio Dei.
[Col. 0851D] 177. Loc. cit. vers. 50: Et non tetigit eos omnino ignis. Mendum ergo clarum est prima pro flamma.
181. Plenius confessus est Dominum, quia antea quidem confessus illum fuerat, cum Daniel interpretatus illi fuit somnium, sed non ita plene, ac postea, cum tres pueros e fornace egredi jussit. Prius dixerat Daniel. cap. II, vers. 47: Vere Deus vester Deus deorum est, et Dominus regum, et revelans mysteria. Postea vero Daniel. cap. III, vers. 96 seqq. ait: A me ergo positum est hoc decretum, ut omnis populus, tribus et lingua, quaecunque locuta fuerit blasphemiam contra Deum Sidrack, Misac, et Addenago, dispereat, et domus ejus vastetur: neque enim est alius deus qui possit ita salvare . . . . Nabuchodonosor rex omnibus populis, gentibus et linguis qui habitant in universa terra, pax vobis multiplicetur. Signa et mirabilia fecit apud me Deus excelsus. Placuit ergo mihi praedicare signa ejus, quia magna sunt, et mirabilia ejus, quia fortia; et [Col. 0852B] regnum ejus regnum sempiternum, et potestas ejus in generationem et generationem. Quibus hi Dracontii versus dilucide explicantur. Atque suum pro atque ejus, videlicet Domini.
183. Prima in Danielem corripitur, duae sequentes producuntur, quod in hujuscemodi nominibus propriis exterorum absurdum non est. Plerique duas primas corripiunt, aut ex secunda et tertia synaeresin faciunt.
185. Sic l. I, vers. 556: Magna Dei pietas. Sed quid est jejuno utroque leone? nam leones erant septem. Suspicor utrinque leone, vel jejuno ventre leonum. Non enim judico explicationem idoneam expromi posse ex cap. XIV Daniel., vers. 31: Porro in lacu erant leones septem, et dabantur eis duo corpora quotidie, et duae oves: et tunc non data sunt eis, ut [Col. 0852C] devorarent Danielem, quasi Dracontius innuat leones utriusque cibi jejunos fuisse. Forte respicit ad picturas veteres, quibus Daniel inter duos leones exhibetur. Suspicio cujusdam est legendum Magna Dei pietas. Jejuno utroque leonem Quis petit et vixit venator inermis arena?
186. Sensus est quis inermis venator cum feris luctatus est, qui non fuerit occisus? Simili phrasi Exod. cap. XXXIII, vers. 20: Non enim videbit me homo, et vivet. Ut venatio dicitur non solum de ferarum per nimora et agros persecutione, sed etiam de spectaculo venatorio, ita etiam venator sumitur pro bestiario, qui cum feris pugnat in amphitheatro. Bestiarii alii, qui mercede conducebantur aut ultro se offerebant, armati in arenam descendebant, alii ob scelera ad bestias damnati, his inermes objiciebantur.
187. Claudianus de Mallii consulatu vers. 298, Perfossique ruant, populo pallente, leones.
[Col. 0852D] 188. Productus venator, bestiarius. Lucanus l. IV, vers. 708, Fatalis arenae Muneribus non ira vetus concurrere cogit Productos. Sic etiam histriones in scenam produci dicuntur. Poterit tamen retineri productor pro magistro, qui producit feram. et sollicitat ad pugnam crepitante sono, aut flagello. Martialis de Spectac. ep. 21: Sollicitant pavidi dum rhinocerota magistri, etc.
189. Massylum, videlicet leonem, vel melius pro Massylorum ex arte. Virgilius l. VI, vers. 59: Penitusque repostas Massylum gentes. Statius l. II, silv. 5, Occidis, altarum vastator docte ferarum, Non grege Massylo, curvaque indagine clausus. Grex Massylus, grex venatorum gentis Massyliae sive in Numidia, sive in Libya prope Getulos. Pro Mauritanis passim ponuntur. Quod si vers. praeced. legas productor, interrogatio eidem apponi poterit: et hoc versu incipiet nova periodus Longius a sistens, scilicet venator [Col. 0853A] quem antea nominavit. Venatores longe stantes feras provocabant, ut cum impetu incurrerent et facilius [Col. 0853B] eluderentur.
Crinibus ignitis jejuna alimenta recusat190. Longa tenenti.
192. Inguinibus strictis mutato pectore visa; sed visa, an jusa, dubium est, nec clarum pectore.
193. Scriptum redens, correctum recidens.
194, 195. Vota facit populis, ne valida bestia nota [Col. 0854A] Sanguinis ab o . . . . . . desiderantur caetera.
197. Praesidio si capta fugae spatiosior orbis.
199. Hinc vir adest atque vir fera stans unus ad unum.
[Col. 0853B]190. Cernere adhuc licet bestiarios in antiq. Explic. Montfauconii tom. III, part. 2, libr. IV, cap. 8, ubi e pictura Nasoniani sepulcri repraesentatur venatio leonum in septo: venatores sunt inguinibus strictis, et ex zona lintea nonnihil demissa fluunt: brachia nuda ostenduntur. Sed nec venabula gerunt, nec sagittas, ac solum praegrandibus clypeis armati apparent. Diversae igitur erant venandi rationes. Et a Dracontio quidem venator ita exhiberi videtur, ut alia manu linteis fluitantibus feram lacesseret, alia venabula teneret. Venabulum proprium venatorum telum est. Vide Martialem l. XIV, epigr. 30 et 31, Si dejecta geres longo venabula rostro, Hic brevis in grandem cominus ibit aprum. De cultro venatorio loquitur. Scripsi tenentur, quod clarius videtur. Si retineas tenenti, id cohaerebit cum lacerto.
191. Poplite submisso dixit Ovidius Metam. l. VII, vers. 191, et Valer. Flaccus l. VI, vers. 245. Sed [Col. 0853C] melius hoc loco est subnixo, quia poples terrae nititur, ut venator feram irruentem excipiat. Forte dura sub pelle; sed bene etiam est duro lacerto.
192. Forte scribendum nudato pectore supra, aut nudato pectore dextro. Idem usus exprimi videtur a Juvenali sat. 1, vers. 23, Cum tener uxorem ducat spado. Maevia Tuscum Figat aprum, et nuda teneat venabula mamma. Nam feminas in arenam descendisse constat, quod satyra dignum censet Juvenalis.
193. Caveis, quia triplex erat cavea, ima, media, summa.
194. Verum puto valido ne bestia morsu: nam morsus de bestiis passim dicitur. Lucretius l. V, v. 1321, Morsibus affixae validis atque unguibus uncis. Exponit Dracontius vota populi precantis, ne venator a fera dilanietur, ut vers. 201, Morsibus illisis ne bestia membra jacentis Vexet, et horrorem faciat dilecta voluptas. Ac negari nequit interdum haec fuisse vota populi, ut homo victor contra feram evaderet. Sed scriptores veteres Christiani hanc crudelitatem Romanis [Col. 0853D] objiciebant, quod ex miserabili et cruenta hominum morte voluptatem caperent. Vide quae observavi ad Prudentium l. II, contra Symm. vers. 1098. Christianorum imperatorum aetate, cum gladiatorius ludus sublatus jam erat, sed perseverabat adhuc venatio ludicra, Cassiodorius l. V Variar., ep. 42, hunc ludum crudelem et sanguinariam voluptatem vocat, et de venatore seu bestiario ait: Voluptatem praestat sanguine suo, et infelici sorte constrictus festinat populo placere, qui eum non optat evadere.
197. Locus sane difficilis cui aliqua medicina, si fieri possit, succurrendum. Dracontius eo tendit ut ostendat in amphitheatro contra duos leones venatorem unum quamvis armatum stare non posse, nisi alius venator auxilium ferat. Hinc enim colligit Danielem inermem sola mirabili Dei virtute ab ore leonum fuisse liberatum. Difficultas solum haec est, quaenam consuetudo veterum in amphitheatrali venatione [Col. 0854A] indicetur his versibus: Praesidio si capta fugae spatiosior orbis Clausa patensque simul bisseno [Col. 0854B] cardine verso. Primum lego si porta pro si capta: nam versus sequens ad portam aliquam refertur, quae proinde in hoc versu nominari debet. Pro orbis lego obstet: nam aliquod verbum requiritur, ut caeteris vocabulis sensus reddatur, et obstet sententiae congruit, scilicet si obstet praesidio fugae. Sed porta spatiosior qua ratione fugae obstare potest? Id versu seq. explicatur.
198. De diversis ostiis quae erant in amphitheatro sermo hic est. Cassiodorius libr. V Var., ep. 42, de amphitheatro Titi loquens ait: Alii tribus, ut ita dixerim, dispositis ostiolis paratam in se rabiem provocare praesumunt, in patenti area cancellosis se postibus occulentes, modo facies, modo terga monstrantes, ut mirum sit, evadere, quos ita respicis per leonum ungues, dentesque volitare. Haec ostiola ad nos pertinere non puto. Propius ad rem nostram faciunt, quae libr. III Variar., ep. 51, de circo Augusti et ludo quadrigarum verba faciens habet: Bissena quippe [Col. 0854C] ostia ad duodecim signa posuerunt. Haec ab hermulis funibus demissis subita aequalitate panduntur. Ex quibus verbis Scaliger Lect. Auson. l. I, cap. 25, exponit versus Ausonii: Ostia quot pro parte aperit stridentia circus, Excepto medium quod patet ad stadium. Omnia illa duodecim ostia aperiebantur simul miro artificio, automata machinatione hermularum, sive sigillariorum, ut explicat Scaliger. Lipsius cap. 8 de Amphitheatro censet partim subterraneos cavos fuisse in quibus ferae reconderentur, partim depositas eas fuisse in caveis sub interiore porticu, e qua portulae et aditus plures pertinent in arenam, quae in Romano Titi amphitheatro non tam clare patent: omnia enim ruinis aggesta et obruta, sed clarissime Veronae cernuntur. Ex his caveis ferae cum impetu in arenam emittebantur, et post pugnam iterum in eas immittebantur. Seneca de ira: Curriculi rotarumque versata facies leonem redigit in caveam. Easdem portas intelligit Statius libr. II, silv. 5, de leone mansueto: [Col. 0854D] Stat cardine aperto Infelix cavea, et clausis circum undique portis, Hoc licuisse nefas pavidi timuere leones. Itaque Dracontius, hunc morem respiciens, ostia duodecim bisseno cardine expressa commemorat, quae miro artificio simul omnia paterent, ut ferae e caveis egrederentur, ac illico clausae manerent, ne in caveas sese reciperent.
199. In fera producitur a ob st dictionis sequentis. Conjiciebam stant unus ad unum, vel stat unus ad unum, producto stat ob rationes quas attuli ad vers. 94.
200. Ferro, hinc cum hiatu, praesertim quia aspiratio vim consonantis apud veteres aliquando habebat. Venustus est istiusmodi hiatus in penthemimeri. Martialis de Spectac. epigr. 27, de Carpophoro pugnante cum bestiis: Haec armata manus Hydrae mors una fuisset.
201. Plures in arenam venatores descendebant, ut mutuam opem sibi ferrent. Martialis loc. cit. [Col. 0855B] epigr. 23, Hunc leo cum fugeret, praeceps in tela cucurrit. Tam certo ictu venabula dirigebat Carpophorus (ait Martialis), ut ferae illum fugerent, et ita praecipites, ut in aliorum venatorum tela incurrerent, quasi minus timerent ab aliis interfici quam a Carpophoro.
Lintea fluxa trahens: venabula longa tenentur203. Et honorem faciat.
205. C. illo.
[Col. 0856A] 212. Non forte Dianae.
[Col. 0855B]202. Illisis, ut Horatius l. II, sat. 1, vers. 77: Fragili quaerens illidere dentem, Offendet solido, et Lucretius l. IV, vers. 1073: Dentes illidunt saepe labellis.
203. Voluptas peculiari quadam significatione spectacula significat. Adisis comment. ad l. II Prudentii contra Symm. vers. 1125, et hymn. 6 Perist. v. 66, et notas Petri Brossei ad Cassiodorium l. V Variar., ep. 42.
204. Suspicor compescier unus. Id saltem intelligi debet. Revertitur Dracontius ad Danielem, qui solus inter septem leones rabida fame exagitatos victor evasit, quamvis inermis. Saevas rabies pro leonibus [Col. 0855C] saevis quos fames fatigabat. Virgilius libr. IX, vers. 63, Collecta fatigat edendi Ex longo rabies, et libr. II Aen., vers. 356, Quos improba ventris Exegit caecos rabies. Daniel. cap. XIV, vers. 31: Porro in lacu erant leones septem, et dabantur eis duo corpora quotidie, et duae oves: et tunc non data sunt eis, ut devorarent Danielem. Hinc tentari possit Quis, rogo, tam saevas rabies compescere septem.
208. Auctor de laudibus Herculis inter Claudiani opera de hoc Nemaeo leone: Solisque lacertis Grandia corripiens eliso guttura morsu, Imbellem fractis prosternis faucibus hostem. Quippe vulneribus leo ille confici non poterat, ut mythologi tradunt. Hoc primum Herculis facinus ponit Apollodorus libr. II de deor. Orig.
209. Forte haec, vel hoc pro huic.
210. Sed producitur ob aspirationem vocis sequentis. Vide vers. 200 et notam ad vers. 94 de hujusmodi monosyllabis, quae communi quantitate esse praedita videntur. Fidei tribuitur hoc miraculum [Col. 0855D] Daniel. cap. VI, vers. 23: Eductusque est Daniel de lacu, et nulla laesio inventa est in eo, quia credidit Deo suo.
211. Virtus de miraculis in sacris Litteris dicitur, ut notavi ad libr. II, v. 114, Ut faceret virtutis opus. Hoc autem loco virtutis nomen recte etiam ponitur, quia propria quadam significatione virtus athletis tribuebatur. Prudentius hymn. 4 Per. vers. 101, Noster, et nostra puer in palaestra Arte virtutis, fideique olivo, etc. Etsi autem diversi erant ludi athletarum, gladiatorum et venatorum, nihilominus etiam gladiatoribus et venatoribus virtus eodem sensu ascribitur.
212. Sorte Dianae, intelligo ministerio Dianae, phrasi ex sacris Litteris, et usu Israelitarum petita: nam sacerdotes et levitae munus serviendi templo sortiebantur per vices. Juvencus l. I, vers. 45, Sed [Col. 0856B] cum sorte adytis, arisque inferret odores Zacharias. Nonnulli ediderunt forte, sed sorte vera est lectio, quae duobus antiquissimis codicibus Vaticanis confirmatur. Paulo ante ait Juvencus vers. 38, Zacharias, vicibus cui templum cura tueri, quod eodem pertinet. Confer Barthium l. XI Advers., cap. 12. Erat igitur Daniel famulus Dei viventis, ut eum vocavit Darius, non ministerio, aut tutelae Dianae addictus. Neque sine certa ratione mentio Dianae fit: non enim solum venatio rustica, sed et ludicra in tutela Dianae erat. Martialis de Spectac. epigr. 12, Inter Caesareae discrimina saeva Dianae: ita vocat venationem ludicram. Claudianus de Consul. Mallii vers. 291, Amphitheatrali faveat Latonia pompae. Cassiodorius libr. V, ep. 42, Spectaculum tantum fabricis clarum, sed actione deterrimum, in honore Scythicae Dianae repertum, quae sanguinis effusione gaudebat. Vide Mazochium Comment. in Campani amphitheatri titulum cap. 5, et Petrum Taffinum de Anno saecul., et Lud. [Col. 0856C] saecul. part. 1, cap. 8.
214. Sic interpungo. Satiata cum genitivo. Silius l. IV, vers. 437, Titanum bello satiatam sanguinis hastam. Ovidius libr. VII Metam., vers. 808, Tutus eram jaculo: sed cum satiata ferinae Dextera caedis erat, repetebam frigus et umbram. Postea catervis hospitibus caesis, ut Lucanus libr. V, vers. 11, Hospes in externis audivit curia tectis. Multi alii hospes adjective ponunt. Neque invitus legerem catervis Hospitium caesis in genitivo plurali pro hospitum, ut haereditatium, civitatium. Severus in Aetna vers. 127, Quod si diversas emittat terra canales Hospitium fluviorum: ubi tamen nonnulli aiunt hospitium esse accusativum, ut canales sint hospitium fluviorum.
216. Taurica, quia Diana in Taurica Chersoneso (nunc la Crimea ) colebatur, cui Tauri, populi Scythiae Europaeae, hospites suos immolabant. Ovidius l. IV Trist., eleg. 4, vers. 63, Nec procul a nobis locus est, ubi Taurica dira Caede pharetratae pascitur ara deae. Juvenalis sat. 15. vers. 114, Maeotide [Col. 0856D] Saevior ara Aegyptus: quippe illa nefandi Taurica sacri Inventrix homines (ut jam quae carmina tradunt Digna fide credas) tantum immolat. Scite etiam virginis mentio facta. Athanasius Contra gentes num. 25, Scythae enim, qui Taurici dicuntur, virgini suae sic appellatae (Dianae) naufragos, et quoscunque ex Graecis ceperunt pro hostiis jugulant. PER COLCHOS, qua regio Colchorum patet. Colchis Mengrelia nunc dicta inter Pontum Euxinum ad occidentem, et Iberiam ad orientem. Olim omnes qui littora Ponti Euxini incolebant hospites immolabant, atque idcirco ab antiquis Pontus AXENUS, inhospitalis, dictus fuit postea Euxinus sive hospitalis. Crudelitas vero arae Dianae in Taurica Chersoneso comprehendebat etiam Colchos. Thoas enim rex fuit Tauricae Chersonesi, cui Colchi subjecti erant. Ovidius l. III Ex Ponto eleg. 2, vers. 59, Regna Thoas habuit Maeotide clarus [Col. 0857A] in ora, Nec fuit Euxinis notior alter aquis. Hyginus, fabul. 261, narrat Orestem cum Pylade Colchos [Col. 0857B] petiisse, ac captum ut Dianae Tauricae immolaretur, occiso Thoante, simulacrum Deae sustulisse.
Morsibus illisis ne bestia membra jacentis221. Prego Dei.
223. Nostris; ad marg. placidis.
[Col. 0858A] 228. Jussa secundo.
229. Exorat precibus magnum per.
[Col. 0857B]217. Petrus caeteris apostolis praefertur, ejusque principatus clare astruitur. Crucis almae signifer, dux gentibus innumeris positus sub lege fideli, praeco dei solers, veri dogmatis index, janitor aethereus, primus in orbe sacerdos, Domini vices agens.
219. Potestas regendi omnem Ecclesiam, Petro, ejusque successoribus concessa, his verbis clare exprimitur. Cum enim necessario agnoscendus sit dux aliquis in terris, gentibus innumeris, scilicet universae Ecclesiae positus ad fidei depositum custodiendum, quisnam alius hic dux esse potest, nisi Petrus ejusque successor Romanus pontifex? Hoc antiquitatis testimonium pro cathedra Petri et perpetuae Hispanorum erga sedem apostolicam Romanam venerationis argumentum, denuo prolatum e tenebris, libenti animo innumeris aliis adjungimus, parvam scilicet guttam Oceano, sed nonnullius tamen [Col. 0857C] pretii additamentum, neque prorsus indignum, quod honori, meritis, incomparabili virtuti, immortali nomini SS. D. N. PII VI Domini vices agentis consecremus.
220. Post vilissima retia aquosi piscis pelagi. Virgilius libr. IV Georg., v. 233, de Pleiade: Aut eadem sidus fugiens ubi piscis aquosi Tristior hibernas coelo descendit in undas. A Dracontio piscis aquosus dicitur, quia extra aquas vivere nequit.
221. Tertullianus de Judic. Dom., Praeconesque Dei (horrendum) saepe fugastis. Noe praeco justitiae appellatur a S. Petro Ep. II. c. II, vers. 5, Veri dogmatis index elogium magis peculiare Petri est, ut vers. 159, Sol luminis index. Vide notam ad l. I, vers. 114.
222. Hilarius Comment. in cap. XVI Matth., num. 7: O beatus coeli janitor, cujus arbitrio claves aeterni aditus traduntur. In hymno SS. apostolorum Petri et Pauli ad vesp., qui Elpidi uxori Boethii tribuitur: Mundi magister, atque coeli janitor. Alcuinus [Col. 0857D] carm. 81, Piscator quondam, coeli nunc janitor almus. Victorinus de Jesu Christo Deo et homine: Petro sublime locutus: Claves sume poli, cujus tu janitor esto. Strabo Carmine de S. Petro: Janitor aethereae recludens gemina vitae. Editor notat mendum esse in gemina. Corrigam limina. Eadem ratione claviger dicitur Petrus in hymno laudum omnium sanctorum: Summique coeli claviger. Apud ethnicos coeli janitor erat Janus.
223. Inepte in ms. aliquis emendabat Temporibus placidis. Probum est Temporibus nostris, nempe temporibus nostrae Christianae religionis. Hactenus exempla credentium ex Veteri Testamento Dracontius posuit, nunc ex historia ecclesiastica Petrum principem apostolorum miracula ex fiducia in Deum operantem proponit. In Missali Mozarabico missa celebratur de S. Martino, in cujus Oratione post nomina sic legimus: Hunc etiam virum quem celicolis [Col. 0858A] ammirandum martyribus adgregatum etatis nostre tempora protulerunt: jubeas auxilium nostris ferre [Col. 0858B] temporibus. Lesleus in elegantibus doctisque notis, Hinc patet, ait, quam vetustus fuerit in Hispania cultus S. Martini, et quam vetusta sit haec missa. Sed ut facile credam, vetustum esse in Hispania cultum S. Martini, et vetustam missam, ita minime credo, hanc orationem scriptam fuisse ea aetate, aut saeculo, quo Martinus obiit. Nam aetas nostra, tempora nostra opponuntur antiquioribus temporibus, quibus multorum sanguine martyrum Ecclesia nobilitabatur: quo sensu etiam post unum et alterum saeculum apposite ea oratio conscribi et recitari potuit, qua tempora pacis Ecclesiae tempora nostra dicuntur, nisi etiam in hac oratione tempora nostra de temporibus religionis Christianae malis accipere. In Dracontio explicatio patet ex sequentibus verbis, Christo regnante tonanter: retineri enim potest tonanter, cum similibus adverbiis alibi utatur Dracontius, ut dixi prolegom. num. 135. Non tamen aegre feram, si legas tonante.
[Col. 0858C] 226. Simul pro similiter novum non est. Cicero Verr. 2, al. act. I, c. 4: Cujus praetura urbana aedium sacrarum fuit, publicorumque operum depopulatio: simul in jure dicundo bonorum, possessionumque contra omnium instituta addictio et condonatio. Petrus nixus virtute magistri ex Act. apost. c. 3 v. 12 et seqq. Aut nos quid intuemini, quasi nostra virtute, aut potestate fecerimus hunc ambulare? etc.
228. Paulo comitante, non quod Romam eodem tempore Petrus et Paulus advenerint, sed quia simul in hac urbe commorati fuerunt, cum Petrus longe ante Paulum venisset.
229. Primam in magus antiquiores corripuerunt. Nihilominus restituo Magum, quod tanquam nomen proprium Simoni attributum libere a Dracontio, et more suo producta prima effertur. Accedit exemplum Sedulii in dedicatione ad Theodosium Augustum, Insidias regis, Magorum praemia doctos Discipulos. Qui versus auctoris veteris certe sunt, sed multi negant Sedulii esse. Quod attinet ad historiam Simonis Magi [Col. 0858D] a Dracontio descriptam, ea quidem vulgo satis nota est et ab idoneis auctoribus olim tradita: Arnobio libr. II contra Gentes, Constitutionum apostolicarum scriptore, Lucifero Calaritano aliisque legatis Liberii pontificis ad Eusebium Vercellensem scribentibus, Cyrillo Hierosolymitano catechesi 6 Illuminatorum, Eusebio lib. II Hist. eccles. c. 12, Epiphanio haeresi 21, Augustino lib. de Haeres., Theodoreto lib. Haeretic. fabul. cap. 1, Maximo Taurinensi serm. 5, olim S. Ambrosio ascripto, Dungalo in fine Responsion., Isidoris, Hispalensi, et Pelusiota, Sulpicio Severo, Basilio Seleuciensi, Philastrio, Paciano, Petro Chrvsologo, innumerisque aliis Christianis, ut ethnicos praeteream Suetonium et Dionem, qui non quidem aperte, sed aliquo tamen modo idem factum innuunt. Non omittam commune totius Ecclesiae Gothicae suffragium, quae in festo SS. apostolorum Petri et Pauli hanc historiam commemorabat, ut legitur in Missali [Col. 0859A] Isidoriano post Sanctus: Christe Fili Dei, qui nebulosa magice artis in Symonis praesumptione prestigia apostolice concertationis veritate prodita destruxisti. Quem frustra celorum ascensum aeris mollitionibus appetentem decepta demonum inlusione jactantia altius [Col. 0859B] extulit gravius elidendum, etc. Eidem sententiae confirmandae accedat nunc Dracontius. Verum opiniones quaedam historicae, ut satis per se liquet, sua sidera habent sua tempora. Docrinae nunc exquisitum genus viget multa, olim stabilita, negandi, plura in dubium revocandi. Ac mecum saepe quaerere soleo quid causae sit cur nunc historiae quaedam tanquam aperte falsae rejiciantur, quae olim a majoribus nostris pro certis habebantur. An novae aliquae rationes inventae sunt, quae eos latuerint? Nullae omnino in plerisque hujusmodi rebus. An acutius nos videmus? Vellem, id ita esset, nisi eo jam impiorum quorumdam hominum audacia processisset, ut sacrosancta omnia religionis christianae dogmata licenter convellere conentur. Sed, ut ad Simonem Magum redeam, ejus volatum et casum nuper adversus criticas recentium quorumdam observationes Cajetanus Golt brevi sed docta diatriba asseruit, quae in Diario ecclesiastico Romano anni 1787, num. 4 et 48, tota neque immerito inserta est. Hoc eodem in argumento erudite etiam versatus [Col. 0859C] est, et Cotelerium nervose refutavit Lesleus in notis ad Missale Mixtum, sive Isidorianum pag. 578 et seq. Vide etiam Fogginium de Itin. rom. S. Petri, et Philippum Laurentium Dionysium sacr. basil. Vatic. Monum. pag. 198.
Petrus apostolico digne subnixus honore,232. Sic imitarem sea non.
233. P. culmine vero.
234. Salmonia regna.
[Col. 0860A] 235. Quid, vel quod.
238. N. famulatur adest.
[Col. 0859C]230. Sedulius lib. III, al. l. IV, vers. 113, eadem quantitate Simonis nomen protulit: Stagna petit parvaque sedens in Simonis alno. Alii primam et secundam corripiunt, alii utramque producunt. Petrus Aurorarius in libris Machabaeorum cum Dracontio et Sedulio facit: Simonis ut natos perimat cum patre, laborat. Ex ms. Vat. id profero. In codice Dracontii scribitur Symona, ut in Missali Isidoriano.
231. Simon Magus Samariae gentem magicis artibus et praestigiis adeo illuserat, ut pro virtute Dei haberetur. Act. apost. cap. VIII, vers. 10: Cui auscultabant omnes a minimo usque ad maximum, dicentes: Hic est virtus Dei, quae vocatur magna. Attendebant autem eum, propter quod multo tempore magiis suis [Col. 0859D] dementasset eos. Deinde vero sacro baptismate suscepto cum potestatem conferendi Spiritum sanctum pecunia emere voluisset, repulsamque tulisset ab apostolo Petro, multis Orientis provinciis peragratis, Romam venit, ubi se Christum esse comminiscebatur, et ad Deum, quem patrem suum jactabat, se evolaturum palam edicebat. Exstant adhuc ex quodam ejus libro verba apud S. Hieronymum in Matth. XXIV, quibus de se dicebat: Ego sum sermo Dei, ego sum speciosus, ego paracletus, ego omnia Dei. His de causis a Dracontio appellatur ficta Dei proles. An autem a Romanis pro deo unquam habitus fuerit, nondum liquet. Ex S. Justino multi referunt, jussu senatus honori Simonis Magi statuam in insula Tiberina erectum fuisse hac adjecta inscriptione: SIMONI DEO SANCTO, sive SIMONI SANCTO ET DEO. Justinum deceptum fuisse ex aliqua statua et inscriptione quae Semoni Sanco Deo Fidio posita fuerit, simile vero non videtur: sed multi tamen viri critici verissimum [Col. 0860A] id esse arbitrantur. Huic controversiae causam potissimum dedit lapis ad Tiberis ripam saeculo XVI effossus cum hac epigraphe, quam ex epistola Julii Jacobonii ad Muretum anno 1574 data subjicio:
SEMONI [Col. 0860B] SANCO DEO. FIDIO SACRUM SEXTVS. POMPIVS. S. P. F. COL. MVSSIANVS QVINQVENNALIS DECVR BIDENTALIS DONVM. DEDIT.
Repertus fuerat lapis paulo ante quam Jacobonius litteras ad Muretum daret. Hanc inscriptionem non Simoni Mago, sed Semoni Sanco, seu Sango deo Sabino positam fuisse, nunc omnes consentiunt: sed tum cum effossus est lapis, multi secus sentiebant. «Vix me heri vespere (inquit Jacobonius) a quorumdam hominum conventu honeste dissolvi, quibus obfirmato animo asseverantibus, lapidem nuper ad Tiberis ripam effossum, Semoni Sanco Deo Fidio inscriptum, Simonem illum Magum designare, cum omnino ipse adversarer, ludibrio omnibus ac despectui [Col. 0860C] esse coepi. Cumque de quodam Fidio Sango vel Sanco legisse me aliquando affirmarem, Semonesque terrenos deos antiquitus fuisse appellatos, tum magis a quibusdam irridebar, qui Sancum Sabina lingua Magum Semonemque, quam Simonem Hebraice dici malebant.» Sententiam Jacobonii multis confirmavit Muretus. Revera praeter scriptores veteres, apud quos mentio Semonis Sanci saepe occurrit, nonnulli sunt lapides eidem inscripti apud Gruterum et alios; sed nonnunquam legitur Sancto pro Sanco, et Semopatri aut Semipatri pro Semoni. Nihilominus statuam quam Simoni Mago dedicatam se vidisse Romae testatur Justinus, nunquam exstitisse affirmare non ausim. Justini auctoritatem tuentur Calmetus in dissert. de Simone Mago, fogginius de Roman. S. Petri Itin., Travasa, Grotius, Mazochius, alii.
232. Contrahit narrationem Virgilii l. VI, vers. 585: Vidi et crudeles dantem Salmonea poenas, Dum flammas Jovis, et sonitus imitatur Olympi. Quatuor hic [Col. 0860D] invectus equis, et lampada quassans Per Graium populos, mediaeque per Elidis urbem Ibat ovans, divumque sibi poscebat honorem. Demens, qui nimbos, et non imitabile fulmen Aere, et cornipedum cursu simularat equorum. At pater omnipotens densa inter nubila telum Contorsit (non ille faces, nec fumea tardis Lumina) praecipitemque immani turbine adegit. Vide Claudianum in fin. l. II contra Rufinum.
236. Vitas ex versu 225 et seq., et libr. II, vers. 756 et seqq., ubi Tabithae e mortuis resurrectio describitur. Mortes Simonis Magi, Ananiae et Saphirae Act. apost. cap. V.
238. Lego Naturae famulatus. Cicero l. III Offic., cap. 33. Quam miser virtutis famulatus servientis voluptati! Famulatus et paratus sibi consonant, ut in versibus Leoninis, quod in multis versibus optimorum poetarum casu aliquando factum occurrit. Figurate vero ponitur. Naturae famulatus pro natura famulans Posset etiam legi servire paratae.
318 Simona mendacem sternit, spectante Nerone.240. Hoc semper spes sors pia.
241. Prius in codice, Vivere quos, postea Omnia nam.
[Col. 0861B] 243. Qui si cuncta.
245. M. sub quo vis milite longo: prius erat longe.
[Col. 0862A] 249. Dubium prae an pro; obscurum etiam quaerat.
253. Quid pro l. s. v. quid.
[Col. 0862B] 255. Aut si omnes.
257. Ambigue quia pro qui.
[Col. 0861B]240. Sic ex conjectura. Simplex spes, ut vers. 248, Praesumptio simplex. Vide notam ad vers. 625 libr. II. Non deerit tamen, cui magis arrideat scriptura codicis Exigit hoc semper spes. Pro vota fidelis recte aliquis conjecit vita fidelis, hoc est ad Christianam fidem exacta. Non male. Sors pia sustineri posset ex nota ad vers. 212. Pro vota fidelis non male esset sermo fidelis, ut vers. 236. Suspicabar bucca fidelis. Martialis l. I, epigr. 42. Bucca loquax dixit: et undenam Itali Hispanique bocca, et boca dicunt os, nisi a bucca? Exigit est perficit, ut vers. 211, Exegit virtutis opus. Horatius l. III, od. ult., V. 1, Exegi monumentum aere perennius. Quanquam hoc versu exiqit potius ponitur pro obtinet reposcendo et exigendo, ut vers. 235, Ecce, quid alma fides exegit ab arce Tonantis.
[Col. 0861C] 241. Vide notam ad vers. 720 l. II.
242. Libr. I, vers. 12, Pro certo tramite vitae. Trajectio horum versuum visa fuit necessaria: nisi legas vota fidelis. Vivere quem libuit sub tali tramite vitae. Omnia nam constat precibus cito posse mereri: passive mereri.
243. Currere pro percurrere, ut vers. 252, Historias currant Danaum. Dixi de hoc usu verbi curro ad Prudent, hymn. 12 Perist., vers. 52, Currere stadium, mare curritur apud antiquiores invenitur.
247. Nec credulus exstet, nec credat. Exstet pro sit. Vide notam ad v. 731 l. II.
248. Impendat, conferat, ut libr. I, vers. 744 et vers. 530 hujus libri, Exhibet, impendit, praebet. Hoc autem loco pro insumat, ponat, laboret poterit accipi: sed prima significatio confirmatur ex Eleg. vers. 165 et 191. Praesumptio simplex quid sit, explicui ad vers. 625 l. II.
[Col. 0861D] 249. Nec tamen quaerat profanus: vel corrige Et tamen, nempe pura fides aeternum modico pro tempore quaerit. Modico pro exiguo, ut alibi dictum. Ep. II ad Cor., c IV, vers. 17: Id enim, quod in praesenti est momen meum et leve tribulationis nostrae, supra modum in sublimitate aeternum gloriae pondus operatur in nobis.
250. Tantum fecisse. Cicero Verr. IV, al. lib. II, cap. 54: Ne miremini qua ratione hic tantum apud istum libertus potuerit.
252. Quirinus nomen Romuli non ignotum. Illud dubium an pro Romano adjective dici possit: nam in Horatio quidem, Propertio et Ovidio adjective invenitur, sed mutant nonnulli, et legunt Quirini in genitivo. Hic Dracontii locus confirmat, adjective poni posse Quirinus. Si repugnes, eadem facilitate qua in aliis hic quoque emendabis gentisque Quirini. Conjectura non mala est currat, scilicet profanus [Col. 0862B] Sed defendi potest currant, quasi ex uno ad omnes profanos oratio convertatur.
253. Secundum quid obscurum est in nexu litterarum. Putabam Quid pro laude sua, vel quid pro regno alieno Mentibus infectis animosae cladis amore. Nempe quid fecerunt? Aut ita, ut periodus continuaretur usque ad ausi? cum interrogatione, cui responderent sequentia Omnes scelerare, etc., videlicet Quid ausi? aut Quid ausi omnes? Scelerare manus, etc. Praefero scripturam quam edidi ex conjectura. Qua, qua geminatum significat partim, partim, vel cum, tum. Infinita sunt exempla. Plautus Trin. IV, 3, 35: Leges mori serviunt, mores autem rapere properant qua sacrum, qua publicum. Livius lib. II, cap. [Col. 0862C] 35. Usique sunt qua suis quisque, qua totius ordinis viribus. Legerem etiam libenter Qui pro laude sua, vel qui pro regno alieno, scilicet alii pro laude sua, alii pro regno alieno. Nam idiotismus linguae Italicae et Hispanicae similis est Chi, chi, Quien, y quien, Alius, alius; qui idiotismus ex phrasi Latina ortus videtur Qui, et qui, quae sequiori aevo invaluerit. Dracontium vero scripsisse qui, vel qui, inde etiam suadetur quod Virgilium lib. VI imitatur, ubi crimina damnatorum recensens ait vers. 621: Vendidit hic auro patriam . . . . . hic thalamum invasit natae, et postea subjungit, Ausi omnes immane nefas, ut Dracontius vers. 255, Ausi omnes scelerare manus, etc.
254. Mentibus infectis amore, corruptis, et quasi veneno imbutis.
255. Suorum sine alio nomine Cicero ad Attic. lib. XIV, epist. 12, Octavius, quem quidem sui Caesarem salutabant, Philippus non. Dracontius suos consanguineos maxime intelligit, ut ex allatis exemplis colligitur. Infra vers. 327, Orbatricesque suorum. Hac [Col. 0862D] significatione Livius lib. I, cap. 58: Lucretiam sedentem moestam in cubiculo inveniunt: adventu suorum lacrymae obortae.
256. Certe videtur poni pro etiam, imo, ut ex vers. 262 colligitur. Statius, aliique scribunt Menoecea prima correpta, secunda producta, tertia et quarta correptis lib. X, vers. 611, Sentitque Menoecea posci. Dracontius licentia in his nominibus propriis sibi familiari utitur. Menoeceus, Creontis Thebanorum regis filius, cum oraculum editum fuisset, Cadat generis quicunque novissimus exstat Viperei: datur hoc tantum victoria pacto, se gladio percussit, et de muris urbis praecipitem dedit. Rem narrat Statius lib. X.
258. Creon ad Menoeceum: Ne perge meos orbare penates. Statius loc. cit. Furianum regna, quia Creon frater Jocastae erat, socer Oedipi, et hujus regni haeres fuit, ut paulo post narratur.
320 Obsequitur, Dominique vices cognoscit agentem.259. S. mures.
260. Vulgare pro jugulare.
261. Et f. nefas visae c. f.
265. Gesserat hidipus u.
268. Ambiguum dicari, an dicare sit scriptum.
[Col. 0864B] 269. Responsa rescivit.
271. Famuli post arma.
272. Fecerunt viria mortem.
278. Dubium qui, an quae, an aliud sit legendum.
[Col. 0863B]259. Statius loc. cit. Sanguine tunc spargit turres, et moenia lustrat.
262. Lib. II, vers. 558, de Juda: Sed memor infandae tamen et sine nomine culpae. Martialis furorem crimen hoc vocavit lib. II, epigr. 80, Hostem cum fugeret, se Fannius ipse peremit. Hic, rogo, non furor est, ne moriare, mori? Seneca epist. 58, Sic mori, vinci est. Constantiam non nemo desiderat in Seneca, quod nihilominus Catonem, qui seipsum occiderit, ne in manus Caesaris deveniret, laudaverit. Sed fortasse Seneca in diversa causa se occidendi discrimen aliquod reponeret. A Dracontio gravitas criminis [Col. 0863C] denotatur, quod nomine caret, quasi infandum, et quia raro committitur. At nostra aetate hoc facinus et suicidii nomen habet, et frequentissimum est; nec defuerunt impii, et amentes homines, qui tam immane nefas laudibus fuerint prosecuti.
263. Saeva piacula, ut lib. I, vers. 539; lib. II, vers. 401. Hominum magis referendum est ad nemo quam ad gentis. Nemo hominum tam saeva piacula ejus gentis miretur.
265. Oedipus, filius Laii Thebanorum regis, et Jocastae. Ignarus patrem interfecit, et matrem in matrimonium duxit; inde oculos sibi eruit, exsulque voluntarius Athenas concessit.
266. Iocastae quadrisyllabum est. Haec propter nefas, et quia Eteocles et Polynices, ejus ex Oedipo filii, mutuis se vulneribus confecerant, manus sibi intulit, Creon regnum, post Laii obitum a se occupatum, Oedipo, quod Sphingis aenigma solverat, simulque Jocastam in matrimonium tradiderat. Occisa Jocasta, tanquam hujus haeres successit Creon. Conferendus [Col. 0863D] est cum aliis Hyginus fab. 66 et 67, nam implicata est apud veteres scriptores tota haec narratio sive fabula.
269. Pro rescivit lego requirit, seu petivit. Horatius lib, III, od. 19, vers. 2: Codrus, pro patria non timidus mori. Justinus lib. II, cap. 6: Atheniensium eo tempore rex Codrus erat, qui et responso Dei et praeceptis hostium cognitis, permutato regis habitu pannosus, sarmenta collo gerens, castra hostium ingreditur. Ibi in turba obsistentium a milite, quem falce astu vulneraverat, interficitur. Cognito regis corpore, Dorienses sine praelio discedunt. Adde Valer. Maximum, lib. V, cap. 6 Alii Thraces, alii Laconas pro Doriensibus scribunt.
270. Poterit etiam interpungi Accipit: infelix, alieni causa triumphi. Nominativus appositus est causa. [Col. 0864B] Vide vers. 507 similem nominativum.
272. Forte Et cui, vel Tum cui. In viria lego jurgia ex Virgilio eclog. 5, vers. 11, Aut Alconis habes laudes, aut jurgia Codri. Sic enim plerique Virgilium exponunt de rege Atheniensium: quanquam fortasse nomen pastoris Codrus apud eum est.
273. Forte Indubia mors est, aut Indubie mors est. Sententia est inopiam simulatam mortem attulisse, nisi malis explicare, inopiam regibus pro morte esse, vel mortem afferre.
274. Praelium Leonidae ad Thermopylas contra Xerxis exercitum ab aliis alio modo narratur. Dracontius [Col. 0864C] Diodorum Siculum lib. XI Histor. secutus ducem videtur qui refert universos Lacedaemonios, qui duce Leonida ad Thermopylas pugnarunt et occubuerunt, numerum quingentorum non superasse. Tum addit: Hi imperio obsequentes conferto sub noctem agmine in castra Persarum irrumpunt. Barbari, quibus improvisum hoc et repentinum, magno cum tumultu ac sine ordine e tabernaculis concursant, et, quia copias Trachinio adjunctas periisse, omnesque Graecorum exercitus sibi incumbere opinantur, consternati trepidant. Magna igitur a Leonidanis Persarum strages edita, majorque ab ipsis inter sese Persis. dum hostem ab amico non dignoscunt. Nam quia nulla per noctem veri cognitio, et pavor totis invalescebat castris, non mirum, foedam tunc hostium caedem fuisse commissam. Mutuis enim caedibus grassantur, nec illa rerum conditio certi quid explorari sinit: propterea quod nec ducis imperium, nec tesserae inquisitio, nec certus animorum status esset. Herodotus die praelium commissum tradit. Justinus lib. II narrat praelium [Col. 0864D] a principio noctis in majorem diei partem tractum.
278. Justinus loc. cit., Utiqui sciant se pugnare non spe victoriae, sed in mortis ultionem. Praesumpta pro praesumens, ut vers. 728 lib. II. Verba haec qui luce repulsa vix ullum idoneum sensum habere possunt, nisi intelligamus, Spartanos post solis occasum praelium aggressos. Eodem modo legi poterit quae (cohors), luce repulsa, etc.
279. Millenos indefinite positum pro multis millibus virorum.
280. Populos, quia ex innumerabilibus gentibus Xerxis exercitus constabat. Justinus refert, Xerxem septingenta millia de regno armasse et recenta millia de auxiliis. Diodurus lib. XI refert hunc titulum Lacedaemoniis qui ad Thermopylas occubuerunt inscriptum: Myriades quondam repulere hic marte ducentas [Col. 0865B] Mille quater Pelopis de regione viri. Omnes demum eodem loco post immensam illam Persarum stragem cecidisse, in alio elogio sepulcrali apud eumdem Diodorum innuitur lib. cit. Dic, hospes, Spartae, quod nostra hic ossa quiescunt, Dum patriae leges fortiter exsequimur.
Thebanos proprio perfudit sanguine muros.281. Dum nescit quaecunque ferit quicunque repugnat: obscure quicunque.
283. Fratrem jugilatque p.
284. O. defensi n. p.
[Col. 0865B] 285. Sic ubi procubuit.
[Col. 0866A] 287. Hi sobolem, in nexu litterarum haberet.
288. Foedera: nam rerum punitur crimine sancto.
292. Portio telluris concessa . . . . desiderantur extrema [Col. 0866B] verba.
[Col. 0865B]281. Ex Diodori verbis ad vers. 274 ascriptis facile haec intelliguntur.
284. Non invenio apud hujus belli historicos peculiare aliquod factum, quo pater a filio exstinctus dicatur. Dracontius, ut opinor, ex verisimili narrat in ea rerum perturbatione, qualem Diodori verbis ad vers. 274 descripsimus, patrem aliquem a filio fortiter et pie, quippe pro patria, pugnante, imprudenter occisum; sed obscura mihi adhuc est haec narratio, praesertim cum corruptus sit versus 288.
[Col. 0865C] 286. Similia verba lib. II, vers. 759.
287. Supra vers. 99 de Abraham filium immolaturo: Aptavitque neci nimia pietate cruentus.
288. Quid Dracontii manu scriptum fuerit non assequor: et tamen scribo Foedere namque reus, scilicet pater, qui in eadem causa erat in qua filius, adeoque foedere hoc reus, ut filius est parricidio reus, punitur crimine sancto, nempe crimine quod cum nimia pietate erat conjunctum. Vide l. II vers. 409, Facinus quos inquinat, urget. Prudentius in Hamartigenia de vipera quae a catulis, intra uterum perrumpentibus latera, occiditur, ait vers. 597, Aestuat interno pietatis crimine mater, quia pietas est, quod fetus patrem, in coitu a matre peremptum, ulciscitur, crimen vero, quod matrem occidit. Eodem sensu Dracontius, Punitur crimine sancto.
289. Ex historia Persarum id petitum. Herodotus libr. I, cap. 137: Suum autem patrem, aut matrem aiunt neminem unquam occidisse: verum quotquot horum forte acciderunt, omni necessitate excussa, hos [Col. 0865D] tandem deprehensos tradunt aut subdititios, aut spurios. Quippe verisimile nequaquam videri aiunt, ut is qui verus parens sit a proprio filio interimatur. Vide Barnabam Brissonium libr. II de Regno Persarum, pag. 197, qui accurate de his agit.
290. Brissonius loc. cit., pag. 213, probat jus fuisse apud Persas matres in matrimonium sibi asciscere ex Philone in libr. de Special. Leg., Tertulliano Apologet, Minucio, Catullo, Diogene Laertio, Strabone. Plura addunt W0owerus et Elmenhorstius ad Minucium: Jus est apud Persas misceri cum matribus. Incestas hujusmodi nupias Alexandrum, Dario victo, inhibuisse, auctor est Plutarchus in libr. de ejus Fortuna. Sed Theodoretus, Contra Graecos orat. 9 de legibus, affirmat connubia matrum, sororum, filiarum, quae apud Persas ex Zaradae instituto permittebantur, audita, et accepta religione Christiana, abolita fuisse. «Persicae, inquit, nationes, quae jam pridem Zaradae legibus utebantur, matrum, sororum, [Col. 0866B] filiarum connubiis susque deque commixtae, remque justissimam arbitrantes id quod erat facinus injustissimum, audita piscatorum lege, atque accepta, Zaradae leges ut iniquitatem maximam conculcarunt, evangelicamque temperantiam protinus amplexae sunt.» Fortasse Alexander inhibuit ejusmodi incesta matrimonia, et post Alexandrum Persae veterem morem renovarunt. Eusebius libr. VI, c. 8, Praepar. evang., addit eos, etiamsi e Perside exierint, hanc consuetudinem incestorum connubiorum retinere.
291. Alii Phyleni scribunt, alii Philaeni; alii, ut in codice Vat., Phileni. Historia multorum litteris consignata est. Valerius Maximus libr. V, cap. 6: Cum inter Carthaginem et Cyrenas de margine agri pertinacissima contentio esset, ad ultimum placuit utrinque, eodem tempore juvenes mitti, et locum in quem ii convenissent, [Col. 0866C] finem ambobus haberi populis. Verum hoc pactum Carthaginiensium duo fratres nomine Phileni perfidia praecurrere, citra constitutam horam maturato gressu in longius promotis terminis. Quod cum intellexissent Cyrenensium juvenes, diu de fallacia eorum questi, postremo acerbitate conditionis injuriam discutere conati sunt. Dixerunt namque, sic eum finem ratum fore, si Phileni vivos se ibi obrui passi essent; sed consilio eventus non respondit: illi enim, nulla interposita mora, corpora sua his terra operienda tradiderunt. Haec fere eadem Sallustius de Bello Jugurth., qui addit: Carthaginenses in eo loco Philenis fratribus aras consecravere. Nomen loco haesit Arae Philenorum: de quo videndus Mela libr. I, cap. 3, de Africa Minori. Intelligitur ergo quid velit Dracontius. Phileni fratres, eo facto quo aras de suo nomine dictas promeruerunt, Libycas arenas Carthaginiensibus possidendas consecuti sunt.
293. Sallustius loc. cit., Ager in medio arenosus erat, una specie: neque flumen, neque mons erat qui [Col. 0866D] fines eorum discerneret. Pro hoc agro pugnatum est.
294. Opponit ignes aethereos gelidis cerastis: quod repetit vers. seq. Isidorus l. XII Orig., cap. 4: Omne autem venenum frigidum est, et ideo anima quae ignea est, fugit venenum frigidum. Hinc frigidus anguis, gelidum venenum, et similia. Lucanus lbr. IX, V. 716, de aspide: Ipsa caloris egens gelidum non transit in orbem; et V. 864, de serpentibus in genere: Calidoque vapore Alliciunt gelidas nocturno frigore pestes.
296. Lucinus libr. IX de Libya, V. 435. Tem eries vita is abest . . . . et immotis annum non sentit arenis. Inter humanae vitae commoda ponitur mutare vice. Alcimus initio l. I, Temporibus sortita vices. Auctor carminis de Laudibus Domini sub Constantino: Et vice jucunda mortalibus addere fructum. Confer eleg. vers. 247, Alternant elementa vices, et tempora mutant. Libr. II, vers. 54, alia significatione dictum, Ac mutent elementa vices, nempe invertant.
297. Fortasse alludit ad nomen Punicus, Phoeniceus, [Col. 0867B] et Phoenicius: nam Punicus pro Puniceo seu rubicundo reperitur, et Phoenicius color non procul abest a puniceo. Nomina vero sunt Carthaginiensium Phoenices, Poeni, Punici: INGENTI SOLE, ut Lucanus l. IX, vers. 432, Sub nimio projecta die, vicina perusti Aetheris exurit messes. Alii, sub nimio porrecta die.
Dum nescit quem quisque ferit, cui quisque repugnat,298. Scribitur celidri.
299. Nocens quos nulla potestas.
300. Et sibi sertorum quorum.
301. Si florea jura p.
302. Foret minus ubere.
305. Nonne per exinos i
[Col. 0868B] 308. A. torpens i.
311. Et squaticas r. tacta p.
312. Obscure patres.
314. Bruchus pro Brutus.
315. Honor amorque novus cujus pius impius autor.
317. Castissimus auctor.
[Col. 0867B]299. Ita emendavi ex conjectura. Posset etiam nocens, et arena perusta. Lucanus l. IX, vers. 757, Famam dipsas habet terris adjuta perustis; et infra vers. 863, Tu quisquis Superum commercia nostra perosus, Hinc torrente plaga, dubiis hinc syrtibus orbem [Col. 0867C] Abrumpens, medio posuisti limite mortes, Per secreta tui bellum civite recessus Vadit, et arcani miles tibi conscius orbis Claustra petit mundi. Ex quo alia conjectura oritur nocens, terraeque recessus, Et desertorum.
300. Sub jure tenerent dixit Dracontius l. I, vers. 572.
301. Simile illud Lucani libr. I, v. 96, Nec pretium tanti tellus, pontusque furoris Tunc erat: exiguum dominos commisit asylum. Virgilius l. IV Aen., vers. 311, Quid, si non arva aliena, domosque Ignotas peteres?
302. Lego nimis pro minus: nam haec in mss. saepe confunduntur. Lucanus vers. 860 libr. IX: Impatiensque solum cereris, cultore negato, Damnasti.
304. Lucanus loc. cit., vers. 736, Sibilaque effundens cunctas terrentia pestes, Ante venena nocens, scilicet basiliscus. Dracontius serpentes quaslibet intelligit. Libr. I, vers. 289, de serpente: Atra venena nocens missura e flatibus oris, Et subito sparsura graves [Col. 0867D] per sibila mortes. Notanda etiam est phrasi mandarent sibila mortes, cujus simile exstat exemplum in Juvenali sat. 10, vers. 52: Cum fortunae ipse minaci Mandaret laqueum, et Mandare suspendium alicui in Apuleio libr. IX Metam., vers. fin.
305. Hoc etiam loco scriptura misere depravata multis conjecturis ansam praebet. Sententia est Philenos, si de uberiori terra obtinenda dissensio orta fuisset, libenter peragraturos fuisse mundi partes quaslibet, sive quae sub zona torrida solis aestum patiuntur, sive quae perpetua glacie rigent sub utroque polo. Legat aliquis Nonne per Euxinos issent: sed quo sensu id explicabitur? Melius videretur Nonne per extrema ivissent, vel Nonne peregrini ivissent. Legere malo pererrantes, quia id clarius est, quamvis a scriptura cod. remotius. QUA FLAMMEUS AXIS zonam torridam innuit, ut vers. 160 de sole, Qua nescit lustrare polos, qua flammeus urit.
[Col. 0868B] 306. Distinctius explicatur zona torrida. Suspicabitur aliquis Ostendit qua zona polos, in sphaera scilicet recta. Sed Dracontius fortasse respicit Virgilium l. VII, vers. 226: Et si quem extenta plagarum Quatuor in medio dirimit plaga solis iniqui. Plaga solis iniqui extenta in medio quatuor plagarum est zona torrida. Extenta vero in Virgilio est extensa, et in Dracontio extendit zona polos idem sonat ac zona extensa est coelo Poterit autem legi, Extendit ubi zona polos.
307. Pulchre explicatur perpetuum frigus quo sub [Col. 0868C] polis tellus vel unda premitur. Ovidius II, ex Ponto, epist. 7, vers. 63: Tristior ista Terra sub ambobus non jacet ulla polis.
308. Anhelantis vaporis phrasi Dracontio familiari, ut dixi prolegom. num. 137.
309. Quid facerent fratres, ait Dracontius, si florea rura petissent? Issent etiam ad plagam, quae septentrioni subjecta jacet, si opus esset. At, inquit, haec plaga liberum ipsis cursum relinqueret, ut sine rivali a pruinis septentrionis mensura regni acquirendi ad Scythicas usque paludes protraheretur. Adeo regio tristis est, et nulli invidenda!
310. Virgilius libr. XII, vers. 898, Limes agro positus, litem ut discerneret arvis.
311. Legi posset tuta, sed melius est tracta pro protracta, ut tractum bellum, tracta comitia. Maeotis palus sinus est maris supra Pontum Euxinum, cui Maeotae, Scythiae Europaeae populi, nomen fecerunt. Columella l. VIII, cap. 8, Scythica stagna Maeotidis eluant. RETINERET, occuparet. Lucretius l. IV, v. 413, [Col. 0868D] Terrarum millia multa, Quae variae retinent gentes, et saecla ferarum.
313. Duplex interpungendi ratio occurrit, Dicere si valeam, vero sermone probabo, ostendam, etc., vel Dicere, si valeam, vero sermone probabo, experiar dicere, si possim.
314. Exempla pro exemplum, ut Sedulius l. V, vers. 22, Et grata suis exempla relinquens: quam loquendi rationem illustravit Wopkensius ad Minucii verba: Cogitanti imperia terrena, quibus exempla utique de coelo.
315. Forte Terror, amorque novus, civis pius, impius altor. Brutus exemplum fuit horroris seu terroris in filios, et amoris erga patriam. Libr. I, v. 552, ex ms. Vat. restitui altor pro auctor, quod in editis legebatur. Hoc etiam loco melius videtur altor, sed retineri potest auctor, nempe auctor filiorum vitae et mortis, ut vers. 329.
Illic securi spatiantur ubique chelydri,318. Scribitur caste pro castae.
319. Jam maritalis genialis praedo pudoris.
320. S. amisit, p.
325. Consulet et sobolis.
[Col. 0870A] 331. Patriae, et qui in nexu litterarum.
333. Pro quibus arma tulit hostes qui pignore probent: magis probent videtur quam probet.
334. Qui natum perculit.
[Col. 0869B]318. Suspicor quod castae ingessit, ut vers. 374, Ingessit pietas inimica dolorem. Injuriam regiam, scelus regium vocat Livius libr. I. Post nefas quod gessit Tarquinius, filius Tarquinii Superbi, regis Romanorum, adulter castae, scilicet Lucretiae. Tacitus l. III Annal., cap. 24, Adulterosque earum (filiae ac neptis) punivit. Potest etiam intelligi quod castae gessit adulter, hoc est castae Lucretiae ingessit. Dux Romanae pudicitiae Lucretia vocatur a Valerio Maximo l. VI, c. 1.
319. In Jam maritalis genialis lego Invasor thalami genialis. Infra vers. 484. Invasit thalamos, et de eodem violento stupro vers. 506, Post maculam thalami. Virgilius l. VI, vers. 623, Hic thalamum invasit natae. INVASOR verbum est Aurelii Victoris, Constantini imperatoris, et aequalium. Thalamus genialis, qui in nuptiis in honorem Genii sternitur. Cicero pro Cluentio cap. 5: Lectum illum genialem, quem biennio ante filiae suae nubenti straverat, in eadem domo sibi ornari, et sterni, expulsa atque exturbata [Col. 0869C] filia jubet. Vide comment. ad vers. 256 libr. I Prudentii contra Symmach., Jam gravidae fulcrum geniale paratur. Arnobius absolute libr. IV dixit, Genialibus alienis insultare; ubi alii legunt genitalibus alienis. Paulo ante Arnobius dixerat genialis lectuli expugnationem. In Dracontio expende num melius sit Jure maritali genialis praedo pudoris, hoc est quasi jure maritali, vel Atque maritalis genialis praedo pudoris, hoc est genialis praedo pudoris maritalis, vel jam matronalis genialis praedo pudoris. Ovidius de eadem Lucretia libr. II Fast., vers. 828, Et matronales erubuere genae. Macrobius in re alia l. V, cap. 17: Regina non solum de penetralibus reverentiae matronalis educitur, sed et per urbem mediam cogitur facere discursus.
320. Orosius l. II, cap. 5: Anno post Urbem conditam 241, Brutus, primus apud Roman siconsul, primum conditorem regemque Romae non solum exaequare parricidio, sed et vincere studuit: quippe duos filios suos adolescentes, totidemque uxoris suae fratres Vitellios [Col. 0869D] juvenes, revocandorum in Urbem regum placito insimulatos, in concionem protraxit, virgis cecidit, securique percussit. Sarisberiensis l. V, cap. 11 de Nugis curialium, rationes affert quibus Brutus a scelere possit excusari, sed concludit: Brutum deliquisse consentiam facile, eo quod excesserit medicina modum.
321. Perstrinxit, valde strinxit, quia, ut refert Livius l. II cap. 1, jurejurando adegit, neminem Romae passuros regnare. Eodem pertinet quod ibidem ait Livius: Liberatis autem originem inde magis, quia annuum imperium consulare factum est, quam quod deminutum quidquam sit ex regla potestate, numeres.
322. Fascibus virgarum, quibus alligata erat securis, usi etiam erant Romae reges. Idem honos ad consules transiit, et ad alios magistratus, sed praecipue ad consules, ita ut pro ipso consulatu saepe fasces ponantur, atque hoc sensu festivi dici possunt. Acta [Col. 0870B] sunt commentarii, quibus res gestae perscribebantur, notato nomine consulum sub quo acciderant.
323. Naturae bella, quia filios contra naturae impulsum et jus occidit.
324. Ab hoste reversus, intelligo postquam Tarquinios expulerat: nam Livius, ante bellum quod a Tarquiniis imminebat, conjurationem filiorum Bruti aliorumque nobilium adolescentium pro Tarquinio rege conflatam refert.
326. Fraus legis apud Jurisconsultos est cum fit, quod lex fieri noluit, sed non vetuit. Hoc autem loco melius fraus accipitur pro damno, ut apud Horatium carm. Sec., vel pro scelere. Cicero pro Rabirio cap. 9: Nam si C. Rabirius fraudem capitalem admisit, etc. Sic alibi impiam et inexpiabilem fraudem dixit.
327. Orbatrices, ut Ovidius l. XIII Metam., vers. 500: Exitium Trojae, nostriquae orbator Achilles.
328. Ersecranda senectus, figurate exsecrandus senex. Emphasin habet Ibat in exsequias, nam ire in [Col. 0870C] aliquem est aggredi aliquem tanquam hostem. Virgilius l. IX, vers. 423: Simul ense recluso Ibat in Euryalum. Poetarum peculiaris est phrasis ire exsequias pro ire ad exsequias, prosequi exsequias. Terentius Phorm. V, 8, 37: Exsequias Chremeti, quibus est commodum ire, hem, tempus est. Aliter jam tempus est. Ovidius l. II Amor., el. 6, vers. 2: Occidit, exsequias ite frequenter aves, Ite, piae volucres. Silius libr. XV, vers. 394: Vos, ite superbae Exsequias animae, et cinerem donate supremi Muneris officio.
331. Virgilius libr. VI, vers. 822, de eodem Bruto: Infelix, utcunque ferent ea fata minores: Vincet amor patriae, laudumque immensa cupido.
333. Quod hactenus dixit, Hoc scelus admissum tam saevo crimine non est, etc., videtur esse excusatio Bruti ab aliquo proposita, cui respondet Dracontius, Pro quibus arma tulit, hoc se qui pignore privat? vel tulit hic, se qui pignore privat? vel Pro quibus arma tulit? hostes quos pignore privat? Brutus, cum filios suos occidebat, pro quibus arma tulit? Cur [Col. 0870D] non potius pro suis quam pro aliis? Quod si dicas pro patria ipsum arma tulisse, quos hostes filiis privabat? Nam se, qui certe hostis non erat, privabat liberis. Haec videtur esse ratiocinatio Dracontii, ut colligat, Brutum a scelere liberari non posse. Verum patriam nobismetipsis cariorem esse debere non propterea negandum est. Peccavit igitur Brutus, sed quia, ut aiebat Sarisieriensis, medicina modum excessit.
334. Historiam Virginii, Virginiam filiam occidentis, pluribus persequitur Livius libr. III, cap. 44, seqq., paucis Orosius libr. II, cap. 13: Maxima Appii Claudii libido auxit invidiam, qui, ut Virginiae virgini stuprum inferret, prius servitutis causam intuli: quamobrem adactus Virginius pater dolore libertatis, et pudore dedecoris, protractam ad servitutem filiam in conspectu populi pius parricida prostravit. Hac occasione plebs [Col. 0871B] Aventinum montem occupavit, et Appium Claudium, aliosque decemviros abdicare se magistratu coegit.
Post regale nefas, quod castae gessit adulter,336. Perimit affectus ne corde: dubium premenda, an probanda, an aliud.
339. Amor vincit p.
340. Non immemor orbis.
341. Patre ambigue.
343. Avus famulus p.
345. I. choros o.
[Col. 0872B] 346. Horruit iratos gemitus virtute dolores Fundit virginei.
348. Scribitur plantibus.
350. Miratur: obscure quia.
351. Sanguinis hostis.
358. R. gladiis gladio fervente necabit.
359. Videtur scriptum addo quod invictum.
360. Moenibus ereptis p.
[Col. 0871B]335. Planctus Virginii et querelas sceleris Appii Claudii ad milites exponit Livius loc. cit., cap. 50.
336. Forte Affectus perimit. Sed Praevenit affectus e [Col. 0871C] re videtur esse. Nam Virginius, cum videret filiam in servitutem M. Claudii et stuprum A. Claudii decemviri rapi, veniam ab hoc postulavit percontandi nutricem coram filia, verusne ipse pater esset: qua venia data, a lanio cultro arrepto, Hoc te uno quo possum, ait, modo, filia, in libertatem vindico. Praevenit ergo affectio paterni animi, ne Appii Claudii libido pudorem filiae cum libertate tolleret.
338. Supra vers. 323: Naturae bella peregit. Posset accipi diremit pro rupit: sed melius pro divisit, nam Dracontius libertatem Virginiae, et patris amorem tanquam naturae jura considerat, ut ex vers. seq. patet.
340. Lego immemor Urbis. Sic Livius libr. VIII, cap. 7, de Manlio Torquato, caedem filii decernente: Meque in eam necessitatem adduxisti, ut aut reipublicae mihi, aut mei, meorumque obliviscendum sit.
341. De infamia qua novercae laborant, dictum ad vers. 321 lib. II.
343. Cum Appius Claudius inique decrevisset, Virginiam in servitutem sui clientis M. Claudii vindicandam [Col. 0871D] esse, filii Virginiae etiam pro servis habiti fuissent. Honestas ergo Virginii extimuit pondus servitutis.
346. Alia conjectura haec reformari possunt Horruit: iratus gemuit, nataeque cruorem Fudit Virginiae truculentus funeris haeres, Libertatis honor solatia planctibus egit.
347. Suspicor virginiae; sed non male est virginei, quia patri solatio erat quod filia corrupta non fuisset. Val. Maximus l. VI, cap. 1, Virginius . . . . deductam in forum puellam occidit, pudicaeque interemptor, quam corruptae pater esse maluit.
348. Sensus est, Virginius solatium suis planctibus ex libertate, quae consecuta est decemviratu abolito, cepit: vel Virginium solabatur, quod injuriam servitutis a filio repulisset. Poterit alio modo interpungi Fudit, virginei truculentus funeris haeres Libertatis opus, solatia planctibus, egit, ut solatia sit accusativus appositus. Vide vers. 114 lib. II, et vers. 214 libr. hujus, Exegit virtutis opus. Infra vers. 415 occurrit Libertatis opem; sed hoc loco opus opportunius est.
[Col. 0872B] 350. Forte qui captus.
351. Bis hostis non placet. Lego igitur sanguinis haustor, nempe sanguinis sui in filia. Virgilius l. VI, vers. 835, Projice tela manu, sanguis mens. Ab haurio haustor dixit Lucanus. Haurire cruorem, sanguinem, [Col. 0872C] usitatum est.
352. T. Manlius Torquatus consul, cum ejus filius contra edictum, quamvis prospere, adversus Metium provocantem pugnasset, illum securi feriri jussit. Livius l. VIII, cap. 7; Orosius l. III, cap. 9, aliique multi.
353. Paulo post vers. 431, Pro laude periclum Intulit. Utrobique periculum pro interitu. Arnobius l. I, paulo post initium: Terrarum validissimis motibus tremefactae nutant usque ad periculum civitates.
355. Vulneribus suis, quae ipse inflixerat. Virgilius l. II Aen., vers. 436, Vulnere tardus Ulyssi.
356. Tanquam superata juventus, perinde ac si juvenis hic filius Torquati superatus fuisset. Juventus simili figura, ac vers. 328, Exsecranda senectus. Livius loc. cit. Praeceps ad id certamen agitur, quo vinceret, an vinceretur, non multum interesset.
357. Forte, nemo suas.
358. Necavit. Quisnam? Torquatus pater, an nemo? Hoc secundum magis probo. Cum T. Manlius, consulis filius, Geminium Metium, qui equitibus Tusculanis [Col. 0872D] praeerat, singulari certamine vicisset, nemo tamen post hujus duellum cohortes Latinorum stravit, aut reliquias cladis necavit, adeoque edictum consulum maxima ex parte observatum est. Nihilominus Manlius pater filium morti addixit. Fortasse autem Dracontius intelligit Manlium filium vulnere aliquo fuisse a Metio affectum; nam vers. 355 ait, Vulneribus dedit ille suis. Hoc posito, reliquias cladis explicare possumus Manlium filium, quem pater necavit. Livius Manlium vulneratum non indicat. Vide notam ad vers. 360.
359. Livius loc. cit., Spoliisque lectis ad suos revectus, cum ovante gaudio turma in castra, atque inde ad praetorium ad patrem tendit; ignarus fati futurique, laus an poena merita esset, Ut me omnes, inquit, pater, tuo sanguine ortum vere ferrent, provocatus equestria haec spolia capta ex hoste caeso porto.
360. Lego eripuit. Sensus est: filium de clade duelli reversum occidit, patriamque eo privavit. Hinc comprobatur interpretatio, reliquias cladis esse ipsum [Col. 0873B] juvenem Manlium. Poterit etiam ex conjectura legi Addo, quod invictum, dantemque ex hoste trophea (supple necavit), Moenibus erepta patriae de clade duelli, videlicet quibus ornaretur patria, vel erecta patriae.
Quando dolens genitor planetus de pignore fecit.361. Princeps inique est victoribus ausus: ambigue inique scriptum.
362. Aut quis adoratur p.
367. Votiva dolo f.
369. P. veisse ducem.
372. M. justitiae v.: dubie grande.
[Col. 0874B] 373. H. genitus f. d. paretis.
374. S. ingressit p.
376. Prius fuisset; supra fuissent.
378. Scribitur plebea.
380. Fleverunt pectora matres.
[Col. 0873B]361. Forte scriptum est princeps unquam victoribus ausus, sed nullus eruitur sensus, nisi corrigas Quis, rogo, dux princeps tale est victoribus ausus? Audere talia Virgilii, Ovidii et aliorum est. Cum dativo audere vim dixit Tacitus l. XII Annal., cap. 55: Vim cultoribus ac oppidanis . . . audebant. Idem l. II, cap. 40: Nec Tiberius poenam ejus palam ausus, in secreta palatii parte interfici jussit. Poterit ergo restitui Quis, [Col. 0873C] rogo, dux poenas unquam est victoribus ausus? Quis unquam dux militem poena affecit, quod vicisset?
367. Votivus significat id quod ad votum spectat, adeoque ea quae ex voto in testimonium accepti beneficii fiunt, votiva appellantur: quae significatio ab hoc loco aliena non est. Sed posteriori aevo votivum sumebatur etiam pro jucundo, grato, et quod ex voto succedit. Prudentius hymn. 2 Per., vers. 330, Votiva mors est martyri. Adde Trebellium Pollionem, Apuleium et horum aequales.
368. Livius loc. cit.: Tum libero conquestu coortae voces sunt, ut neque lamentis neque exsecrationibus parceretur, spoliisque contectum juvenis corpus, quantum militaribus studiis funus ullum concelebrari potest, exstructo extra vallum rogo cremaretur.
370. Prudentius Psych. vers. 695 dixit prospera nostra. Lucanus l. V, vers. 781, prospera belli, et l. VII, vers. 107, prospera rerum.
372. Lego justitium, quod erat juris dicendi intermissio, [Col. 0873D] et aliorum munerum cessatio ob luctum publicum. Vide comment. ad Prudentium hymn. 5 Cath., vers. 80, Arcis justitium triste tyrannicae. Ad totum hunc Dracontii locum illustrandum maxime facit descriptio justitii in Consolat. Albinovani ad Liviam: Moesta domus plangore sonat: cui figere laetus Parta sua dominus voverat arma manu. Urbs gemit, et vultum miserabilis induit unum: Gentibus adversis forma sit illa, precor. Incerti clauduntque domos, strepitantque per urbem; Hic illic pavidi clamque palamque dolent. Jura silent, mutaeque tacent sine vindice leges, Aspicitur toto purpura nulla loco. Dique latent templis, etc.
373. Hostes gemuerunt ob occisum Metium: sed hos gemitus vindicavit, ultus est parens occisoris, exstincto filio.
374. Pietas inimica sui sanguinis dolorem Romanis ingessit, quem ingessisset barbara rabies, hostili cuspide missa. Pietas Manlii erga patrium inimica [Col. 0874B] fuit sui sanguinis in filio. Vide notam ad vers. 351.
375. Livius cuspidis etiam mentionem facit: Cum infestis cuspidibus concurrissent, etc.
376. Juvenalis sat. 3, vers. 213, Pullati proceres; differt vadimonia praetor. Prudentius hymn. 7 Jejunant., vers 151, Squalent recincta veste pullati patres. Proceres in luctu publico lugubrem et atram vestem sumebant. Vadimonium est sponsio sistendi se judicio ad certam diem; quod in justitio et luctu publico differebatur. Fuissent mutatio temporis pro fuerunt, ut vers. seq. lacerasset pro laceravit, vers. 379 scinderet pro scidit. Facilis esset restitutio vadimonia [Col. 0874C] nulla fuerunt, Crinibus effusis laceravit pectora palmis, Conscidit ungue secans vultus pia turba modestos. Sed temporum modos varie poetae Christiani transponunt, ut ostendit Barthius lib. XLI Advers., c. 24, exemplo Prudentii, et lib. XXII, c. 6, exemplis scriptorum Christianorum cadentis aevi; lib. vero XXIX, cap. 16, probat hunc fuisse modum, moremque loquendi antiquis bonis scriptoribus usitatum.
377. Doloris indicia in feminis plangentibus. Petronius Satyr. cap. 3, Funus passis prosequi crinibus, aut nudatum pectus in conspectu frequentiae plangere. Confer. vers. 752 l. I.
378. Brachia et lacertos etiam in fletu percutere frequens erat. Ovidius lib. IX Met., vers. 635, A pectore vestem Deripuit, planxitque suos furibunda lacertos. Lucanus l. II, vers. 37: Scissa genas, planctu liventes atra lacertos. Claudianus lib. II, de Rapt. Pros., vers. 248, planctuque lacertos Verberat. Quo loco Barthius plura similia colligit, et ab aliis antea [Col. 0874D] hunc veterum morem non observatum existimat.
379. Antea vers. 103, Non unguibus ora Dilacerans. Ovidius l. III Trist., eleg. 3, vers. 51, Parce tamen lacerare genas, nec scinde capillos. Alibi Sauciat ungue genas. Dracontius videtur ita distinguere ut illustrium matronarum proprium fuerit lacerare pectora; plebeiarum, lacertos; gentis modestioris, vultum. Alii passim haec omnia cuilibet hominum classi attribuunt.
380. Homerus in fine Iliados. Albinovanus in Consol. ad Liviam aliis quidem exemplis, sed simili forma, Sic flevit Clymene, sic et Clymeneides altae, etc.
381. Nympharum, puto, virginum filiarum regis Lycomedis, cum inter eas habitu femineo Achilles delitescens, detectus ab Ulysse est, et ad bellum Trojanum ductus. Statius in Achilleide unius Deidamiae planctus commemorat. Fortasse intelligendus est planctus Tethidis matris Achillis, aliarumque Nereidum, quibus vere congruit nympharum nomen.
Quis, rogo, dux poenas unquam est victoribus ausus?386. F. dextrae c.
387. Licet in se f.
389. Et sine.
[Col. 0876B] 397. I. dimersus s.
398. Quum vinum terra.
404. Sors qua lucis inons.
[Col. 0875B]382. Intelligo Brutum, de quo dictum est vers. 314 seqq. Nescio vero an sermo sit de funere filiorum quos securi feriri jussit. Sic enim Livius lib. II, cap. 5: Stabant deligati ad palum nobilissimi juvenes, sed ab caeteris, velut ab ignotis capitibus, consulis liberi omnium in se averterant oculos, miserebatque non poenae magis homines quam sceleris quo poenam meriti essent: illos eo potissimum anno patriam liberatam, patrem liberatorem, consulatum ortum ex domo Junia, patres, plebem, quidquid deorum hominumque Romanorum esset, induxisse in animum, ut Superbo quondam regi, tum infesto exsuli proderent.
385. Livius lib. VIII, cap. 12, Ita bello gesto, praemiis, poenaque pro cujusque merito persolutis, T. Manlius [Col. 0875C] Romam rediit: cui venienti seniores tantum obviam exiisse constat: juventutem et tunc, et omni vita deinde aversatam eum exsecratamque. Clarius Orosius l. III, cap. 9, Manlius quamvis victor, occursum tamen nobilium juvenum Romanorum, qui legitime exhiberi solet, triumphans parricida non meruit. Addit Val. Maximus lib. IX, c. 3, Miserti sunt aequalis nimis aspere puniti.
386. Arnobius lib. III, prope medium: Flammipotens Vulcanus fabricetur his enses. Dracontio flammipotens est flammam potens sustinere. Poetae libere similia nomina, ut ignipotens, bellipotens, etc., usurpant. Notatum tamen est Ovidium vix unquam tali genere nominum compositorum usum fuisse. Dignus cum infinitivo saepe jungitur: hoc loco dignus contemnere idem est ac dignus qui contemneret, quoniam audax et temerarius fuit: vel eo sensu quem Val. Maximus exprimit lib. III, cap. 3: Perosus enim, credo, dexteram suam, quod ejus ministerio in caede regis uti nequisset, [Col. 0875D] injectam foculo exuri passus est.
387. Suspicabitur aliquis licet ense fefellit; sed praestat legere licet ipse fefellit, Non manus. Mutius puniebat manum, quod in caede regis errasset. Martialis lib. I, epigr. 22: Dum peteret regem decepta satellite dextra, Injecit sacris se peritura focis . . . Major deceptae fama est et gloria dextrae, Si non errasset, fecerat illa minus. Reponit Dracontius; non dextra erravit, quae revera perculit quem petivit, sed ipse Mutius, qui per errorem existimavit scribam regis esse ipsum regem, vel certe dubitans ictum peregit. Livius lib. II, cap. 12: Ibi cum slipendium forte militibus daretur, et scriba cum rege sedens pari fere ornatu multa ageret, eum milites vulgo adirent, timens (Mutius) sciscitari uter Porsena esset, ne ignorando regem, semetipse aperiret quis esset, quo temere traxit fortuna facinus, scribam pro rege obtruncat.
389. Val. Maximus loc. cit., Urbi se cum aeternae [Col. 0876B] gloriae cognomine SCAEVOLAM reddidit: sic dictum a manu sinistra qua una postea utebatur.
390. Porsena Mutii audacia et patientia, nec minus suo periculo permotus, ultro pacis conditiones tulit Romanis. Nurus pro quavis femina praesertim conjugata satis usitatum. Per bella, propter bella, bello occisum, aut in periculo constitutum. Per pro propter Plautus, Plinius et alii usurpant.
396. Distingui etiam poterit Quid Romanus eques? Vasto, etc., sine alia interrogatione.
397. Lib. II, vers. 497, Praecipiti jactu quas, etc. Tertullianus usus est verbo dimersus, sed frequentius est demersus: et in simili re Horatius lib. III, od. 16, [Col. 0876C] vers. 11, Concidit auguris Argivi domus ob lucrum Demersa excidio. Vates Argivus est Amphiaraus, qui terrae hiatu absortus est, ut mox dicam.
398. Forte Curtius insiluit, scilicet si haec dicantur sine interrogatione. Sed ingemuit sumptum videtur ex Statio lib. VII, in fine, de Amphiarao: Respexitque cadens coelum, campumque coire Ingemuit. Dracontius negat, ingemuisse Curtium, cum interrogat Quid? . . . . . Ingemuit? Vivum cadaver oppositio, de qua lib. I, vers. 648.
399. Ex conjectura legi poterit deterret, ut nova periodus incipiat in Armato. Si retineatur deterrens, id refertur ad cadaver. Imitatio est Statii initio lib. VIII de Amphiarao demerso: Armato turbavit funere manes.
401. Livius lib. VII, cap. 6, rem hanc sive fabulam (ipse enim dubitat) narrat. Cum oraculi responsum fuisset voraginem in medio foro apertam solum ea re qua plurimum populus valeret, expleri posse, Curtius interpretatus id arma virtutemque esse, equo quam poterat maxime exornato insidens, armatus se in [Col. 0876D] specum immisit.
403. Poenarum portio, quasi haereditas, ut vers. seq. sors. Epitheton tristis proprium est inferorum: ex quo Acheron quasi sine gaudio. Itaque in S. Augustino de Genes. ad lit. lib. XII, c. 34, num. 66, legendum est, originem nominis Graeci inferorum sonare, quod nihil suave habeant, non vero quod nihil in se habeant. Julianus Toletanus lib. II Prognost., cap. 5, verba Augustini profert, et in codice ms., quem ego contuli, habet nihil suave; quod etiam editio Lipsiensis expressit. Et sensus ipse id postulat: praecedunt enim haec verba: Inferiora sunt omnia tristiora. Unde et in Graeca lingua origo nominis quo appellantur inferi, pro eo quod nihil suave habeant, resonare perhibetur. Idem fere sonat ᾄδης .
404. Vide notam ad lib. I, vers. 67, Tertia sors Erebi; et 469, Praesensit pietatis inops. Lucretius lib. III, vers. 1026, Lucis egenus Tartarus.
336 Ut Brutum planxit moesta cum plebe senatus,408. Quid Romana fides legatio Punica missus.
409. Hic versus incipit cum T, et nihil aliud habet.
411. Odia constituens m.
413. Captis lege data poenarum in viscera ferrum.
[Col. 0878B] 414. Et urbes.
418. Obscure que: scribitur adorande.
420. Scribitur Eliseus.
421. T. qui tempora luce: dubie qui.
[Col. 0877B]405. De Herculis descensu ad inferos dictum ad lib. I, vers. 71. Eum describit Seneca in Hercul. Fur. Confer etiam notam ad lib. II, vers. 539. Antonius de Escobar et Mendoza in Praeloquio de stylo sacrae Scripturae observat, per imitationem Scripturae citare fabulas gentilium, ut Titanum, Centaurorum, Cocyti, noctis Orci filiae, Arturi et Orionis, non quod fabulas approbet sacer textus, sed ut modo loquendi vulgi sese accommodet. Relege notam ad lib. II, vers. 539.
407. Cum in fatis esset, ut si vates Amphiaraus ad bellum Thebanum iret, non inde reverteretur, ab ejus uxore dono monilis aurei corrupta proditus est, [Col. 0877C] et ad bellum perductus, in quo dum fortiter pugnaret, terrae hiatu cum quadrigis absumptus est. Vide Hyginum fab. 73, et Statium in fin. lib. VII et init. lib. VIII Theb.
409. Synesio aliquo mihi nunc opus esset ad hunc locum restituendum. Nam Synesius in Dione, sive de vitae suae instituto utilitatem, quae ex libris depravatis supplendis percipi potest, exponit, et de se ita libere profitetur: Ego vero apud alium quemlibet neminem, sed apud te tamen ex rei veritate gloriabor. Saepenumero libri calamitatem exspectandam non esse censeo, ut mihi boni aliquid contingat: sed sublatis oculis me ad ipsum opus exerceo, ne momento quidem intermittens, sed pro re nata suggerens, et perinde ac si legerem, quidquid consequens esse videtur, a me excogitatum annectens. Deinde ea quae dicuntur cum iis quae scripta sunt confero, ac memini me saepius eumdem non modo sensum, verum etiam sermonem assecutum: alias sententiam ipsam solerter ita conjectatus sum, ut si quid [Col. 0877D] verborum dissideret, id tamen mirifice ad operis coagmentationem esset excogitatum. Quod si sensus diversus esset, nihilominus libri illius auctori congruebat: et is erat, quem, si in animum incidisset, nequaquam contemneret . . . . . Ita mihi Deus animum indidit, tractabile quoddam expressorum in verbis ac moribus conceptaculum. Quod si in depravatis libris animi attentionem exercere contendissem, ad eam perfectionem tentantis habitum natura deduxisset. Ego quidem similiter tentavi, et locum, ut potui, supplevi ex conjectura. Possis etiam interpungere legatio Punica, misso Consule, testatur? Reditu, etc. Celeberrimum est hoc M. Attilii Reguli factum. Florus lib. II, cap. 2: Vivus in manus hostium venit fortissimus imperator. Sed ille quidem par tantae calamitati fuit. Nam nec Punico carcere fractus est, nec legatione suscepta. Quippe diversa, quam hostes mandaverant, censuit, ne pax fieret, nec commutatio captivorum reciperetur. Sed nec illo voluntario ad hostes suos reditu, nec ultimo sive carceris [Col. 0878B] seu crucis supplicio deformata majestas. Carthaginiensibus juraverat, si captivi eorum redditi non forent, ad eos se rediturum. Val. Maximus lib. I, cap. 1, num. 14.
411. Censuerat Regulus, ne pax fieret, neu captivi commutarentur. Contempsit ergo otia sua, et patriae. Otia pacem indicant, et bello opponuntur. Eleg. vers. 258, Otia tempus habent, militiaeque labor. Virgilius lib. VI, vers. 813, Otia qui rumpet patriae, etc.
413. Sic restituo ex verbis Flori
414. Supra vers. 340, Immemor hinc generis. CONTEMNERE pro abjicere, deserere, ut vers. 98 de Abrahamo, qui natum spe cito contempsit.
[Col. 0878C] 415. Suspicabitur aliquis legendum Libertatis opus, ut alibi, virtutis opus, pietatis opus, et hoc lib. vers. 348, libertatis opus. Sed bene hoc loco est opem pro auxilio, viribus, potentia et facultate juvandi. In Eleg. vers. 167, Ipse inimicorum Salomon non colla poposcit, Dum peteret Dominum, sed sapientis opem.
416. Suspicor Captivum tum sorte ducem. Regulus jam liber, si captivos reddendos censuisset, aut si regredi noluisset, agebat ducem captivum, se pro duce captivo gerebat. Vel sensus hic est: dux qui captivus erat, jam libertate gaudebat Romae, sed occidi voluit ne Carthaginienses captivi redderentur.
419. Insisto pro persisto cum infinitivo exemplo optimorum scriptorum Ciceronis, Nepotis, Livii.
420. Elisaeus vel potius Elissaeus pro Carthaginiensi saepe a Silio ponitur. Infra vers. 500, Urbis Elissaeae.
421. Par cum duce pro par ac ducem. Par cum ablativo et praepositione cum bene Latinum est. Trojugenae Romani a Trojanis ortum ducentes. Juvenalis [Col. 0878D] sat. 1, vers. 100, Ipsos Trojugenas vocat nobiles Romanos. Livius lib. XXV, cap. 12, ex veteri carmine: Amnem Trojugena Cannam Romane fuge.
422. Tormentis intulit artus, dedit se in tormenta.
423. A. Gellius lib. VI, cap. 4, ex Tuberonis historiis sic narrat mortem Reguli: In atras et profundas tenebras eum claudebant; ac diu post, ubi erat visus sol ardentissimus, repente educebant, et adversus ictus solis oppositum continebant, atque intendere in coelum oculos cogebant, palpebras quoque ejus, ne connivere posset, sursum ac deorsum diductas insuebant.
424. De superfluum est, ut apud alios. Vide notam ad vers. 409. Addit Florus loc. cit., Imo his omnibus admirabilior, quid aliud quam victus de victoribus, quia Carthago non cesserat, de fortuna triumphavit?
425. Dare bella pro inferre, facere, ut dare stragem, perniciem, dolorem.
426. Pulchre emeritum cadaver, quod plene suo munere functum fuerat.
Credidit, Alcidem praedam repetisse secundam,429. A. inclusos n.
431. Crimen amicitiae r.
432. Impulit et.
433. Justo judice turba.
435. Qui nec sponte ridens violat n. c. c.
436. Victa caterve a me gladios.
437. Incedit patriae populis cum m. u.
438. Fuges pro faces.
441. Haec maenia sunt patria, et tumulus cinis omnibus ignis.
[Col. 0880B] 442. Signum . . . reliqua desiderantur.
446. H. venia indonare suevit.
448. Invenire magis.
449. Quam vellis p. v. sic tamen illa.
450. Libera conspirans flammis.
452. Qui ambigue.
453. Nec pavor est dominanti . . alia desunt.
454. Mentibus ingenuis ne . . . hic etiam versus sic mutilus est.
[Col. 0879B]428. Vers. 65, Saeva incendia mortis.
429. Rursus vers. 508, Ut rea procubuit, nullo surgente reatu!
[Col. 0879C] 430. Facile ad communiorem Latine loquendi usum haec revocari possent Praeter quam quod erant. Sed in scriptoribus hujus aevi nonnullae phrases sunt retinendae etiam sine exemplo antiquiorum, quae notam bonae Latinitatis prae se ferunt, et veriores inde magis probantur, quia linguae vulgares, a Latina profectae, similem loquendi modum retinent. Praeter quod perinde est ac praeter id quod. Non dissimili sensu Plautus Pers. III, 1, 87: Virgo atque mulier nulla erit quin sit mala, Quae praeter sapiet, quam placet parentibus; et Terentius Heaut. I, 1, 7: Quod mihi videre praeter aetatem tuam Facere, et praeter quam res te adhortatur tua. In Dracontio scribi pariter posset Praeter quam fuerant. Sed Vossius, de Construct. serm. cap. 26, ostendit recte dici praeter quod pro praeter illud quod exemplo Caesaris de Bello Gall. lib. I: Frumentum omne, praeter quod secum portaturi erant, comburunt, et Ciceronis epist. 3, lib. V, ad Attic., Nullas enim (litteras) adhuc acceperam, praeter [Col. 0879D] quae binae semel in Trebulano redditae sunt.
432. Versu 352, Nato pro laude periclum Intulit. Hic ergo Intulit.
433. Malo sub justo vindice. Judex et vindex in mss. saepe confunduntur.
434. Semel pro omnino; quae penitus intoleranda erant, gens fidelis mensibus octo toleravit. Cicero ad Attic. lib. XIV, epist. 13: Etenim ille (Antonius), quoniam semel induxit animum, sibi licere quod vellet, fecisset nihilominus me invito. Poterit etiam accipi pro una vice, ut significetur, neque exiguo tempore fuisse tolerabilia quae octo mensibus Saguntus toleravit.
436. Expende num melius Victa caterva tamen, clades ut vinceret hostis: nam haec duo verba in ms. alibi etiam sunt inter se commutata.
437. Paulo post vers. 443 iterum Cum moenibus urbis.
[Col. 0880B] 438. Putabam cum morte fugam; sed magis e re videtur faces, quae scilicet rogo deserviant. Secura sepulcri, nil curans sepulcrum. Ovidius lib. I Trist., [Col. 0880C] eleg. 1, vers. 49, Denique securus famae, liber, ire memento, Nec tibi sit lecto displicuisse pudor. Statius vero alia significatione lib. XII, vers. 780, Vade, atra dature Supplicia, extremique tamen secure sepulcri, hoc est deposita cura sepulcri, quod certo habebis. Consule notam ad vers. 105 hujus libri.
439. Sua mira, ut Plautus dixit nimia mira, tanta mira.
440. Cyprianus in carm. Sodomae: Tota rogus regio est.
443. Lib. I, vers. 697: Et saxa fluescunt In cineres. Horatius lib. IV, od. 13, vers. ult.: Dilapsam in cineres facem. Alcuinus carm. 178 vet. ed. dixit. In cineres solvens moenia.
444. Si Saguntini Annibali se subjecissent, non propterea metuere debuissent juga, seu crudelitatem Romanorum, cum iterum Saguntum recepissent, ut vers. 451 enucleatius exponitur.
445. Ex Virgilio l. VI, vers. 853, Parcere subjectis, [Col. 0880D] et debellare superbos.
446. Urget debellare. Horatius lib. II, od. 18, vers. 20, Marisque Baiis obstrepentis urges Submovere littora. SUETUS trisyllabum, ut vers. 663, sueta. Fortasse legendum et hortatus veniam implorare suevit a sueo.
448. Mutatio numeri non infrequens est scriptoribus: sed praecipue locum habet, cum ex numero singulari nominis, multitudinem comprehendentis, ad numerum pluralem fit progressus. Cui dent senatus, senatores, Romani.
452. Sed veniam metuens, quia committere nolebat, ut venia digna censeretur. Neque immerito legas quia libera erat, servire recusat.
453. Sic supplebam ex conjectura.
455. Vide l. II, vers. 569. Tertullianus lib. de Judic. Dom., vers. fin., Sic quoque coelestis capietis munera vitae.
Compulit, atque tamem, vel saeva incendia mortis?456. V. putantur.
458. Laudis honos m. n. sit tibi fama s.
459. Tormentis quaesitam vita aeterna recuset: dubium an quaesitas, an quaesitam.
460. Femina sume, supra summe.
462. Scribitur deprehensis.
463. Grandem vulneribus ira.
[Col. 0882B] 464. I. furie n.
466. Et faciunt q.
468. Ludit Olofernem.
471. Ensiferae s. s. m. catervae.
476. Videtur scriptum caput ad patrem, sed patrem non clare: proceres pro proceris.
[Col. 0881B]456. Dare verba interdum significat decipere, quasi inaniter promittere; sed aliquando tamen idem est ac verba facere. Arator l. II, vers. 40, Antiochi dictam de nomine visitat urbem Paulus, et extemplo properat dare verba catervis. Val. Flaccus l. VII, vers. 251, Talia verba dabat. Dracontius iterum in Eleg. vers. 48, Ne mutilante sono verba ligata daret. Sic Virgilius dicta dare, Ovidius sortem dare. Vide Barthium l. IX Advers., cap. 9, et Withovium Specim. Gunth., pag. 96.
[Col. 0881C] 457. Eleg. vers. 218, Femina sexus iners.
458. Ita locum insigniter depravatum corrigo, ut sensus hic sit: ne feminae metuentes, ne superstes sit earum fama tormentis, quibus succedit vita aeterna, recusent plurima dona Dei, aut nullum bonum opus aggrediantur, sciendum est feminas multis Dei muneribus praeditas esse, quibus ad summam laudem eniti possint. Ut enim audacius illis deprensis nihil est, ita, si velint, pios animi motus ad quaevis ardua virtutum opera tentanda possunt concipere.
460. In mala femina cernere licet dona Dei, sive ingenitas quasdam virtutes naturales, quae materiem summae laudis praebere possunt. Praeterea affectionibus animi seu passionibus naturalibus, quae ad malum inclinant, tam feminae quam viri bene et ad bonum uti possunt. Augustinus lib. XIV de Civit. Dei, cap. 9: Apud nos juxta Scripturas sacras sanctamque doctrinam cives sanctae civitatis Dei in hujus vitae peregrinatione secundum Deum viventes, metuunt cupiuntque, dolent gaudentque. Et quia rectus est amor [Col. 0881D] eorum, istas omnes affectiones rectas habent. Vide Nic. Lancicium de Indic. et gradib. Profect. in virt. cap. 4, num. 9.
461. Ex Juvenali sat. 6, vers. 284: Nihil est audacius illis Deprensis iram, atque animos a crimine sumunt: et vers. 97 de eisdem feminis: Fortem animum praestant rebus quas turpiter audent; et vers. 457: Nil non permittit mulier sibi, turpe putat nil, Cum virides gemmas collo cirumdedit, et cum Auribus extentis magnos commisit elenchos. Intolerabilius nihil est quam femina dives. P. Syrus in Mim. vers. 436, Malo in consilio feminae vincunt viros.
463. Idem Juvenalis sat. 10, v. 328, Mulier saevissima tunc est, Cum stimulos odio pudor admovet. Mar. Victor in epist. ad Salmonem abbatem: Ista quidem Salmon, sunt nostri crimina sexus. Sed levis est vestra vitiorum morbus in urbe, Si non feminei [Col. 0882B] magis exarsere furores. Ante diem, Salmon, tenebris nox humida condet, quam possim mores hujus percurrere turbae. Lego mulieribus, tertia producta, ut l. II, vers. 133 aliisque in locis.
464. Lego furiale nefas, ut vers. 261, Est furiale nefas.
465. Fortasse animi capiunt. Sed rapiunt majus aliquid innuit, quasi per vim, cito, festinanter sumunt, arripiunt. Cicero l. III de Orat., c. 40, in verbis Ennii: Vive, Ulysses, dum licet: Oculis postremum lumen radiatum rape, id expendit: Non dixit, [Col. 0882C] cape, non, pete: haberet enim moram sperantis diutius esse sese victurum.
466. Lego faciant, ut vers. praeced. rapiant. Feminas enim Dracontius ad virtutem hortatur. Conjiciebam quod honos doceat, quod. At defendi potest quod honesta decet, scilicet quod decet honestatem. Honestum sumitur pro honestate. Cicero l. I Offic., cap. 5, Facies honesti si oculis cerneretur, mirabiles amores excitaret sapientiae. Lucanus l. II, vers. 389, Justitiae cultor, rigidi servator honesti.
467. Vita sub laude futura est vita beata.
471. Statius l. IV, vers. 321, Et ensiferas inter potes ire catervas?
472. Vide Alcimum de Virginit. v. 407: Hinc pudor, inde fides, internis fortior armis, etc., et Paulinum poem. 23, natal. 8, Induit alma fides, etc.
474. Cap. XIV Judith, vers. 16, Una mulier Hebraea fecit confusionem in domo regis Nabuchodonosor.
475. Virgilius l. VIII, vers. 571, Tam multis viduasset [Col. 0882D] civibus urbem. DUCE TRUNCATO ex libro Judith cap. XIII, vers. 10: Et evoluit corpus ejus truncum; et cap. XIV, vers. 4: Et invenerint eum truncum, etc. Paulinus carm. 23, natal. 8: Barbara truncato victrix duce castra fugavit. Apollinaris Sidonius in Eucharist. ad Faustum vers. 11: Quique manum Judith ferientem colla Holofernis Juvisti, exciso jacuit eum gutture truncus.
476. Sic melius, quam apprendens vel adprendens. In singulari proceris, ut Juvenalis sat. 8, vers. 26: Agnosco procerem: salve, Getulice, seu tu Silanus. In Capitolino cap. 2 Maximin. Casaubonus et plerique legunt procer. dissentiente tamen Salmasio. Negarunt grammatici antiqui in singulari usurpari procer, sed potior mihi est auctoritas Juvenalis, imo et solius Dracontii.
Sed ne forte viris tantum data verba putentur,483. Femina prima ducum uno viduata marito.
488. Neget exqrite Tamiris.
493. Cervice recissa.
498. Infernam c. c. venit ad urbem: pro urbem prius aliud fuerat.
[Col. 0884B] 499. Prius urbem, correctum ultrix
501. Contruxit ut aram.
503. A. funera viva.
504. Aeneae veniens aut terror
[Col. 0883B]479. Promissa voluptas, quam sibi ipse promiserat, ambiguo responso Judithae deceptus. Cap. XII, vers. 13: Quae ego sum, ut contradicam Domino meo? Judith invitabatur aperte ad coenam, occulte ad flagitium: apertum verborum sensum secuta, se Holofernis obsequio paratam ostendit: Holofernes tectum alium verborum sensum spectabat. Nonnulli putant Juditham Holoferni legitimum matrimonium promisisse; [Col. 0883C] quae tamen interpretatio minus verbis et menti Dracontii congruere videtur.
481. Certae noctis, sibi constitutae, quam certo sibi promiserat. Nox saepe pro ipso vetito concubitu ponitur. In Anthologia Latina tom. IV edit. Pisaur., pag. 502: Dum noctis pretium tuae requiro, quod epigramma inter alia Martiali ascripta legitur. Prudentius l. I contra Symmach., vers. 143: Hoc pretium noctis persolvit honore Liber. Sic passim loquuntur Cicero, Horatius, Ovidius, Statius, Plautus, Terentius, alii. In plurali num. Juvenalis sat. 1, vers. 37: Qui testamenta merentur Noctibus.
482. Impollutus verbum Taciti et posterioris aevi.
483. In scriptura codicis corrupta omnino legendum puto Semiramis et Nino, quorum certe fit mentio. Nec refert quod alii in Semiramis primam corripiant et secundam producant, et primam in Nino brevem faciant: nam Dracontius aliique ejus aequales [Col. 0883D] in nominibus propriis liberiores erant. Prudentius in Ninivitae a Nino primam similiter produxit vers. 131 hymni 7 Cath.: In Ninivitas se coactus percito. Simili modo Theodulfus Aurelianensis in versibus praefixis fronti Bibliorum: Ninivis et vitam nomine mundus habet.. Alii in Ninive primam corripiunt, secundam producunt.
484. Invasit thalamos, etc., vide notam ad vers. 319. Justinus l. I, cap. 1, de Semiramide, Simulat se pro uxore Nini filium, pro femina puerum . . . Magnas deinde res gessit, quarum amplitudine, ubi invidiam superatam putat, quae sit, fatetur . . . Ad postremum cum concubitum filii petisset, ab eodem interfecta est.
486. Mater est socrus conjugis filii. Semiramis igitur, quae filii conjugium affectabat, sibi erat socrus.
488. Forte Quis neget orbatae Tomyris. Alii scribunt Thamiris. De ea Val. Maximus lib. X, cap. 9: Caput [Col. 0884B] Cyri abscissum in utrem humano sanguine repletur dimitti jussit, exprobrans illi insatiabilem cruoris sitim, simulque poenas occisi ab eo filii sui exigens. Herodotus l. I, cap. 214, eamdem historiam refert, quamvis multa alia de exitu Cyri narrari fateatur.
489. Alii primam in Cyrus producunt.
491. Putabam demersum; sed Val. Maximus verbo dimitti in eadem re usus est.
[Col. 0884C] 492. Clausit in utre cruor, quod tantus fuerit cruor, ut caput cooperuerit et quasi clauserit.
494. Hyginus, fabul. 256, inter castissimas numerat Evadnen conjugem Capanei. In Capanea lego Capaneia conjux. Statius l. XII, vers. 545, Ausa ante alias Capaneia conjux.
495. Capaneus ad Thebas periisse dicitur fulmine percussus. Vide Statium in fin. l. X. Jaculatus passive in Lucano reperitur.
497. Hyginus, fabul. 243, Statius in fine Thebaidos, Conscendit, ut vers. 502.
499. Dido, Elissa etiam, seu Elisa vocata, cum Pygmalion ejus frater Sichaeum conjugem obtruncasset thesauris hujus inhians, Tyro clam aufugit, effossis et asportatis secum thesauris. Omnia ergo hujus versus verba notandam habent significationem: dives, fugax, ultrix conjugis exstincti
501. Scriptura codicis pyram construxit, ut aram, aliquo pacto defendi potest, sed non videtur vera. [Col. 0884D] Contruxit pro construxit error clarus est.
502. Supra vers. 497, Conscendit mox viva rogos. Virgilius l. IV, vers. 646, de Didone: Conscendit furibunda rogos.
503. Funere vivo, ut vers. 398, vivum cadaver, l. I, vers. 648, funera viva, et vers. seq. vitali in morte. Simile oxymorum est in Victorino de J. C., Vim patiens hominum vitali morte sepultus. Dido gladio seipsam occidit, sed in pyra, qua ejus corpus comburendum erat.
504. Macrobius Saturn. l. V, cap. 17, commemorat, ita eleganter a Virgilio amores Didonis fuisse digestos, ut fabula lascivientis Didonis, quam falsam novit universitas, per tot tamen saecula speciem veritatis obtineat, et pro vero per ora omnium volitet. Justinus, l. XVIII, Hiarbam regem Mauritaniae sub belli denuntiatione nuptias Didus petiisse refert. Regina vero, pyra in ultima parte urbis exstructa, velut placatura viri manes, inferiasque ante nuptias missura, multas [Col. 0885B] hostias caedit, et sumpto gladio pyram conscendit, atque ita ad populum respiciens, ituram se ad virum, sicut praeceperant, dixit, vitamque gladio finivit. Non desunt tamen qui Virgilii narrationem testimoniis veterum velint confirmare: quam opinionem refellit Ruaeus initio comment. l. IV Aeneid.
Femineo mucrone perit dux fortis et audax,514. Dei quos f.
515. Incassum adorare coegit.
516. Nihil Christi sed.
522. Aut forte rotant cui.
523. Aut recolunt c.
[Col. 0886B] 524. Saecula nec tamen . . . . . desunt alia, sed illico integer versus ponitur Nec mutant hunc, etc., adeoque Saecula nec tamen initium mendosum est versus hujus Nec mutant
[Col. 0885B]505. Livius l. I, cap. 57, de Lucretia: Tum forma, tum spectata castitas incitat. Lucretia nuntium ad patrem et ad virum miserat, ut cum singulis fidelibus amicis ad se venirent, quibus praesentibus Tarquinii facinus narravit, et cultro se confodit.
507. Tulit, abstulit. Virgilius eclog. 9, vers. 51: [Col. 0885C] Omnia fert aetas, animum quoque. Vel tulit, supra se tulit, ut pro ea mortem subiret, phrasi ecclesiastica, ut dictum ad vers. 602 l. II: Et licet ipse ferat maculas et crimina nostra. ALIENI POENA PUDORIS est casus appositionis, ut vers. 270: Accipit in felix, alieni causa triumphi. Fuit ergo Lucretia sibi poena alieni dedecoris. Pudor metonymice ponitur pro dedecore, praesertim ex illicito concubitu permanente. Ovidius Heroid. ep. 11, vers. 79, Irruit, et nostrum vulgat clamore pudorem. Justinus l. III, cap. 4, Ex his nati ob notam materni pudoris Parthenii sunt vocati.
508. Vide supra vers. 429.
510. Mercede pudoris, ut vers. 507, poena pudoris. Pro poena, aut supplicio merces. Livius l. XXXIX, cap. 55, Debuisse gravem temeritatis mercedem statui.
511. Femineis catervis, in femineis catervis. Fortasse femineae catervae legendum. Feminarum indolem et ingenium simili elogio persecutus est Fridericus Furius Caeriolanus in opere quod inscribitur [Col. 0885D] Bononia, lib. II, pag. 281 seq., Quid enim si superiores et laudabiliores viris inveniuntur? . . . . Lege omnes omnium aetatum annales et historias, cognosces feminas castas, pudicas, etc., quae ita in omni virtutum genere eminuerunt, etc. Nolo recensere Semiramim, Lucretiam, etc. Quid tibi multa millia virginum, conjugum et viduarum memorem? Hoc vero est discrimen inter Caeriolanum et Dracontium, quod hic feminas ad verae virtutis laudem adhortatur, ille ita ratiocinatur, ut concludat lectionem versionis vulgaris sacrorum librorum sine ullo discrimine omnibus esse concedendam: ex quo intelliges quam inepte in Catalogo Bibliothecae Hulsianae tom. IV, pag. 337, hic liber Caeriolani collocatus fuerit in classe eorum qui de Roma et statu ecclesiastico, sive ditione Romani pontificis agunt, perinde quasi descriptionem civitatis Bononiae contineret, cum Bononia inscriptus fuerit, quia dialogum explicat inter Caeriolanum et Bononiam [Col. 0886B] Siculum, theologum et rectorem Lovaniensem. En titulum operis rari: Friderici Furii Caeriolani Valentini Bononia, sive de Libris sacris in vernaculam linguam convertendis libri duo ad Franciscum Bovadillium Mendozium cardinalem Burgensem. Basileae per Joannem Oporinum. Ex officina Michaelis Martini Stellae, 1556, mense Martio, in-8. Nescio vero an magis ridicula sit allucinatio hypercritici Baylii, qui in Diction. verb. Furius affirmat Federicum Furium nomine Caeriolani vocatum fuisse, quia natus fuerat Valentiae; allegatque Nic. Antonium, quem ait scripsisse incolas regni Valentini vulgo appellari Seriols, [Col. 0886C] et hac de causa Furium cognominatum Seriolanum. Accipe verba Nic. Antonii, quae exscripsit etiam Baylius: «Federicus Furius Seriolanus (vulgari appellatione Valentinae gentis, ex cujus regni urbe primaria oriundus erat, SERIOL dictus) non alio aptiori potest elogio commendari,» etc. His, ut vides, solum innuit Nic. Antonius, Federicum ex vulgari suo cognomine Seriol sibi fecisse nomen Seriolanus. Caeterum cognomina ejus haec duo erant Furio Ceriol. Quaedam de ejus genere et familia ex Actis beatif. et canoniz. B. Nicolai Factoris, alia de munere historici regii, quod gessit, ejusque scriptis historicis ex praefatione Joannis Matallii ad libros Hieronymi Osorii de rebus Emmanuelis Lusitaniae regis adderem, nisi hic locus alienus esset.
513. Pie, opus quod pietatis aliquam speciem prae se ferret: nam vera pietas pro numine vano nulla est.
514. Forte Conficto sermone Deum, quos, vel Fictorum sermone Deum, quos. Lib. II, vers. 582, Vel quicunque [Col. 0886D] Dei ficti sermone vetusto.
516. Lego lucri pro Christi; nullus enim est sensus Unde nihil Christi.
518. Lib. II, vers. 59, Quem ipse repente jubens solo sermone creasti.
521. Forte verba diserta.
522. Sic ex conjectura legi potest, nisi malis aut forte notant, aut sorte notant. Sed notare sorde recte dicitur. Cicero pro Quint., in fine: Ne is . . . . dedecore, macula, turpissimaque ignominia notetur.
523. Forte Aut minuunt, ut l. II, vers. 586, Nil addens, minuensve tibi; vel Aut demunt, ut Eleg. vers. 9: Nil addit demitque tibi tam longa vetustas. Scribo relevant, quia relevare ponitur etiam pro minuere. Plinius in Paneg. cap. 19. Vide not. ad vers. 540, l. I.
524. Lib. II, vers. 587, Tempora mutantur te nunquam saecula mutant.
Quid formosa nurus, populo spectante, pudica526. Omnia qui tollit, minuitque v. t.
536. Stans famulans.
539. E. vixisse s. g. ministra.
[Col. 0888B] 543. Et gessit servile pavens.
I. c. truces pacare loquetur: correctum loquatur.
546. Venire; ad marg. est mereri.
[Col. 0887B]526. Minuitque volatile tempus in scriptura codicis, ut vers. 523, Qui saecula mutat. Ovidius lib. X Met., vers. 519, Labitur occulte, fallitque volatilis aetas. Suspicor Omnia cum tollat, minuatque volatile tempus, Incrementa Deus, etc. Illud mihi certum, Columbanum in ep. ad Hunaldum hunc versum expressisse: Omnia dat, tollit, minuitque volatile tempus, quem versum aliis Dracontii immixtum refert: adeoque conjecturam meam sequi volo.
528. Eleg. vers. 7, Omnia permutans, nullo mutabilis [Col. 0887C] aevo, Idem semper eris.
529. De patris nomine quo Deus vult vocari, consule notam ad l. I, vers. 81.
530. De verbo impendo pro confero vide notam ad vers. 248. Adoptare peculiari significatione est aliquem in filii locum assumere, proprio nomine imposito. Hinc additur, Nos genitos vocitare suos. Deus enim nos in familiam suam nomenque filiorum suorum per gratiam adoptat. Fortasse etiam adoptat sumitur pro optat.
531. Genitus substantive pro filio. Vide comment. ad Prudentium hymn. 5 Cath., vers. 157. Joannis ep. 1, cap. III, vers. 1: Videte, qualem charitatem dedit nobis Pater, ut filii Dei nominemur, et simus. Chrysostomus hom. 14 in Matth., Patrem se magis quam Deum voluit dici, ut nobis magnam fiduciam daret ad petendum. Dracontius in fin. l. III, Obses sermo tuus nostro nam corde tenetur, Quo te promittis nimia pietate parentem.
532. Vide lib. I, vers. 338, Species hominis, coelestis [Col. 0887D] imago.
533. Factura pro opere facto et creatura saepe ponitur a scriptoribus Christianis. Confer comment. ad Prudentium Apoth. vers. 304. Hoc loco potius sonat ipsam actionem, sive compositionem, quo sensu Plinius et Gellius ea voce utuntur. Pietate magistra, ut luce magistra, ritu magistro, qualia multa in poetis reperire licet.
534. Lib. II, vers. 698, eodem modo: Rex pie. Obscura sententia et fortasse mendosa scriptura. Tentabam Rex pie, bellantum cui tota potentia supplex, Fit, quodcunque jubes. Vel Rex pie, bellantum comitata potentia, semper Fit quodcunque jubes.
539. Ministrat eo sensu quo l. I, vers. 227: Quaecunque ministrant. Forte Exsultat jussisse sibi, gavisa ministra Perficit. Sedulius l, I, vers. 222, al. 237: Nempe creatori, cujus quaecunque videntur, Seu quaecunque latent, et rerum machina serva est, Omne suum [Col. 0888B] famulatur opus, sequiturque jubentis Imperium, quocunque trahit sententia nutus. Cellarius edidit et rerum machina sermo est. Sed Wopkensius in Miscell. crit. restituit ex aliis libris serva est, et mox conjicit sequiturque jubentis Imperii, quocunque trahit sententia, nutum.
541. Tremisco cum accusativo Virgilius et alii. In multis veteribus libris scribitur tremesco, atque ita etiam legitur in codice Vat., sed communior scriptura est tremisco.
[Col. 0888C] 542. Celsa poli, ut l. II, vers. 3, celsa polorum.
543. Sic restituo. Gestit servire pavens natura, nam eadem gavisa ministrat, et famulata tremiscit, quibus verborum oppositionibus saepe utitur Dracontius. Cogitabam Cui gestit servire pecus. QUOTA PORTIO, quanta portio. Lucretius l, VI, vers. 650, Et videas, coelum summai totius unum Quam sit parvula pars, et quam multesima constet, Et quota pars homo sit terrai totius unus?
545. In mendo cubat hic locus. Hemistichium vers. seq. invenio apud Alcuinum, Dracontii saepe imitatorem, carm. 179, quod monostichis constat, et inter alia habet, Impleat ipse Dei, qui vult, sua vota venire, nempe impleat Dei vota, qui vult sua sibi vota succedere: quanquam mihi potius placet opinio Canisii, qui in append. tom. I Var. lect. hoc carmen S. Columbano ex quodam ms. attribuit, cujus ex epistola ad Hunaldum nonnulli versus huc sunt allati. In recenti editione Alcuini inter opera dubia hoc carmen relatum est. Locum correxi, ut [Col. 0888D] potui, non ut desideravi. Vellem, medicinam tulisset noster Petrus Chacon, de quo Nicius Erythraeus in Pinacotheca: Omnino habebat hoc, ut in sanandis veterum librorum plagis nemo ipso melius medicinam faceret, adeo ut auctorum eorumdem animi, ut somniavit Pythagoras, immigrasse in ipsum, suamque eidem de iis rebus, quae erant in quaestione, sententiam quodammodo aperuisse viderentur.
547. Nullum erit peccatum metri, si legas facere contemnimus.
548. Libr. II, vers. 267, Nos improba turba, Quamvis justitiam noscentes temnimus actu Plectibili.
550. Imitatio Apostoli I ad Tim., cap. I, vers. 15, Quorum (peccatorum) primus ego sum. Tota haec confessio Dracontii quo pertineat, fuse disputatum fuit in prolegomenis cap. 13.
551. Forte scelera simul, atque reatum Pectoris, et carnis? vel scelerum numerum, atque reatum.
Omnia cum tollat, minuatque volatile tempus,554. Q. capit o.
562. Deum cui fraude.
569. Scribitur lictoris.
[Col. 0890B] 579. D. elementa n.
583. Obscure inimicus.
[Col. 0889B]552. Auctor incertus de Laudibus Domini sub Constantino: Non ego ferrato tegerer si viscera muro, Ferrea vox, linguaeque forent mihi mille canenti, etc. [Col. 0889C] Virgilius lib. VI, vers. 625, Non mihi si linguae centum sint, oraque centum, Ferrea vox, etc. Sic passim poetae ethnici et Christiani difficultatem singillatim explicandi rem aliquam solent exprimere. Quod autem Dracontius hunc versum, et non raro alios verbo monosyllabo concludit, rectene id fiat, controversum est inter aliquos. Labbeus in Nov. Bibl. mss., pag. 68, ex bibliotheca Gabrielis Naudaei citat anonymi dialogum, An recte versus monosyllabis verbis claudatur, et quibusnam, adversus Thomam Corream, qui Bononiae libros de eloquentia, elegia et epigrammate scripserat. Praestantissimorum poetarum exempla patent omnibus.
553. Virgilius lib. XII, vers. 36, Campigue ingentes ossibus albent.
554. Quantos pro quot usitatum bonis Latinitatis auctoribus, Senecae, Propertio, Statio, Claudiano, aliis.
555. Pectinare verbum Plinii et Apuleii. David scelera sua capillis capitis sui comparabat psalmo [Col. 0889D] XXXIX, vers. 13, Comprehenderunt me iniquitates meae, et non potui, ut viderem. Multiplicatae sunt super capillos capitis mei. Dracontius hyperbolem longius protrahit.
556. Reum, scilicet me. Cunctus in singulari apud Virgilium, Ciceronem ac plures alios occurrit, ut cunctus orbis, a cuncto populo.
558. Horresco cum accusativo Virgilius, Statius, Val. Flaccus.
560. Jerem. c. XXIX, vers. 23.
561. Vide l. I, vers. 497 seqq., Sacrilegos, etc., et v. 531 seqq. ejusdem l. I.
562. Lego sibi pro cui: nam etiam cum interrogatione cui fraude nocebit Mens mea quod reticet? non satis expeditus est sensus. Joan. ep. I, c. I, vers. 8 seq., Si dixerimus, quoniam peccatum non habemus, ipsi nos seducimus . . . . Si confiteamur peccata nostra, fidelis est et justus, ut remittat nobis peccata nostra, Lib. III Reg., c. VIII, v. 46 seqq.
[Col. 0890B] 563. Forte quod si. In codice scriptum est cum si. Potest accipi cum pro quando adversative. Martialis l. VII, ep. 83, Certior in nostro carmine vultus erit. [Col. 0890C] Casibus hic nullis, nullis delebilis annis Vivet, Apelleum cum morietur opus. Videlicet morietur imago picta Caecilii Secundi, sed non vultus ejus in carmine meo expressus.
564. Admissum pro scelere Livius, Tacitus, alii. Non male esset venia sperata sequatur. Sed defendi potest sequetur cum quum, ut nunc dicebam.
565. Qui negat, nempe crimina, admissum scelus.
568. In codice est superabit, non superavit, ut vers. seq. vincent, videlicet si numerare velim scelera mea, superabunt arenam littoris, vincent undas pelagi. In sacris Litteris saepe magna aliqua multitudo arenae maris comparatur. Theodulfus Aurelianensis lib. IV, carm. 4, vers. 296: Ipse Deo, fateor, peccamina multa pereqi, Quae superant numero temet, arena maris, Et pluviae guttas, maris undam, sidera coeli, Herbarum frutices, germina cuncta soli. Haec sunt, aerumnas ego cur sim missus in istas, Esse nec ut debent sunt mala tanta mihi.
570. Verbis ex sacra Scriptura petitis exaggerate [Col. 0890D] sua crimina Dracontius fatetur. Hermannus Hugo in Piis desideriis lib. I, carm. 11, in hanc sententiam exponit verba psalmi LXVIII, v. 16, Non me demergat tempestas aquae, neque absorbeat me profundum, etc.
573. Psal. XVII, vers. 5: Torrentes iniquitatis conturbaverunt me; et psal. XXXVII, vers. 5: Quoniam iniquitates meae supergressae sunt caput meum.
575. Ex citato psalmo LXVIII: vers. 2, Intraverunt aquae usque ad animam meam. Ovidius Trist. lib. II, vers. 101: Nec mihi pars nocuit de gurgite parva, sed omnes Pressere hoc fluctus, oceanusque caput.
581. Inter sententias P. Syri Mimi vers. 825: Res optima est, non exstirpare sceleratos, sed scelera. Prosper epigr. 8: Denique committunt homines mala crimina semper, Dat spatium, ut pereant crimina, non homines. Et epigr. 44: Legem spernentes odit cum legis amator, Non homines odit, sed reprobat quod agunt.
584. Forte Fractus et exutus. Vers. 593, Quem sic fregere dolores.
Pectoris, et carnis? non si mihi ferrea vox sit,587. Et q. i. m. didicere p.
592. S. vita ut c.
594. M. fatenti.
596. Actis, supra actus.
597. Accipe q.
599. Corde fruentis.
602. Fundo divine.
605. Supplicii scelerum peccans licet acrius uri.
[Col. 0892B] 606. Munera percipiam d. Scribitur percipiam.
607. Dies tempus quodcunque derisit. Post hunc versum in ms. ordo versuum hic est. Quidquid amara - Obsessamque - Et sontem - Interpres mentis - Atque voluntatis - Verbere distinctas - Omne nefas - Dentibus adduntur - Lucem redde, et alii, ut hic eduntur usque ad Ut bene verba, post quem sequitur Accedunt humeris, et alii, ut hic repraesentantur.
[Col. 0891B]585. Habitus reorum apud Romanos vulgo notus, coma intonsa, vestis obsoleta et squalens.
586. Similia sunt in psal. XXXVII. Parentes pro consanguineis accipio significatione jam tunc usitata, quae ad vulgares linguas postea permanavit. Hieronymus lib. II contra Rufinum sub init., Nisi forte parentes militari, vulgarique sermone cognatos, et affines nominat. Hoc certe sermone locuti sunt Capitolinus, Lampridius, Curtius, Julius Firmicus, ut alios sequioris aevi omittam, nonnullos etiam antiquiores, [Col. 0891C] quorum tamen non certa est sententia.
587. Sustineri potest Et quibus impendi: nam impendo pro conferre, praebere, ponitur a Dracontio vers. 530. Verius tamen puto Me quibus impendi.
589. Euripides in Alceste vers. 208, Non enim omnes famuli bene volunt dominis, Ut benevoli accedant in malis. Oportet ut magna fuerit Dracontio servorum copia. De origine servorum pulchre Alcimus ratiocinatur lib. IV, ubi agens de diluvii tempore ait: Nam servos nondum dederat natura vocari, Nec dominos famulis discernere noverat ordo, Nam primus maculam servili nomine sensit Hujus natorum medius, qui forte cachinno Detectum periit misero spectamine patrem, Materiamque sui risit deformior ortus, Et plus jam turpis nudato simplice nequam. Quod postquam sanctus potuit cognoscere Noe, Natum germanis famulum dedit: inde repertum est Tale jugum, cuncti nam semine nascimur uno. Servitii causam certe fecisse reatus Cernitur, et liber peccans fit crimine servus. Si rursum [Col. 0891D] nexu famulus stringatur honesti Natales faciens sibimet, jam nobilis hic est. Sic ex vet. edit. Moltheri, ubi legitur Distectum pro detectum, Romanorum divitiae cum in aliis rebus, tum in magno servorum numero sitae erant. C. Caecilius Claudius Isidorus servorum quatuor millia sedecim testamento reliquisse dicitur, quamvis civili bello multas opes perdidisset. Crassus solos architectos et fabros in servis habebat ad quingentos. Seneca de Tranquill. Animi cap. 8, Feliciorem tu, inquit, Demetrium Pompeianum vocas, quem non puduit locupletiorem esse Pompeio? Numerus illi quotidie servorum, velut imperatori exercitus, referebatur. Vide Lipsium in not. et lib. II, cap. 15, de magnit. Rom. Quod ergo non solum servos, sed etiam agmina servorum Dracontius memorat, satis innuit, se fortunae bonis abundasse, aut etiam e viris primariis unum aliquem fuisse. Id ipsum hoc loco verbum clientes indicat. Lib. II, vers. 310, Nobilium plures decepti fraude clientes.
[Col. 0892B] 590. Supra vers. 583 ait dolor omnibus; cur igitur nunc, Nec doluere, etc. Discrimen hoc est quod hoc versu Nec doluere ingratus animus servis, clientibus, amicis, propinquis objicitur, quod non ita Dracontii sortem doluerint, ut remedium aliquod, quantum in ipsis esset, saltem consolatoriis verbis afferrent. At versu 583 affirmat se ludibrium generis factum, dolorem omnibus, atque inimicum, quia ex suo casu ut ludibrium, sic dolor in familiares redundare debuit. Doluerunt ergo non sortem Dracontii, sed suum damnum, [Col. 0892C] vel si sortem Dracontii dolebant, se non dolere fingebant, pro inimicis se gerentes.
591. Eleg. vers. 29, Irascente Deo, mentes mutantur, et artus.
593. Ovidius l. III Trist., eleg. ult., vers. 33, Ingenium fregere meum mala. Sic frangi dolore, molestia, cura, et similia.
594. Scriptum puto miserere fatentis, ut vers. 601, miserere rogantis, et alibi etiam cum genitivo. Defendi tamen potest miserere fatenti. Corippus l. II, vers. 402, Dominus servis miseratus egenis. Diomedes l. I edit. Putsch., col. 294, ut Latinum agnoscit misereor tibi, ac sunt exempla in Hygino, Declamat. Quintiliani et aliis.
595. Parce flagello, abstine a flagello, ut parce metu.
598. Sancte de Deo, ut vers. 661. Vide notam l. I, vers. 744. Sic Juvencus, Prudentius, alii loquuntur.
[Col. 0892D] 599. Eleg. vers. 155, Ne sol cadat intrans, etc. Ex Apostolo ad Ephes. cap. IV, vers. 26: Sol non occidat super iracundiam vestram.
600. Forte qui praecipis hoc sic.
602. Et lacrymas intende, ut l. I, vers. 746, Spes hominum intendens. Pro diu, aut omnibus diebus, aut diuturne positum diurne. Diurnum proprie est quod ad diem pertinet, ut nocturnum quod ad noctem. Sed pro diuturno usurpari posse diurnum, quibusdam Ciceronis locis ostenditur, quamvis nonnulli malint legere diuturnum.
603. Habitus supplicantium et orantium. Cicero pro Ligario cap. 5: Quod nos domi petimus precibus et lacrymis prostrati ad pedes. Subit etiam animum conjectura de supplicio nervi, quo corpora extendebantur et prosternebantur: id tamen minus placet.
607. Tulerunt pro abstulerunt. Vide notam ad vers. 507; vel lege Quidquid amara dies, quodcunque et tempus ademit.
Crinibus intonsus, pannis squalentibus usus;608. Lucito redde procul qui tempora subtra Hiob; ad marg. precor pro procul.
612. F. jubent reptante cruore.
613. Humor ad a.
615. C. multas distenta per artes.
616. G. cervis.
618. O geminato l.
[Col. 0894B] 619. Et palpebra tegunt lucis mandantque fenestras.
620. Sceva capillorum funde a fronte coronam.
623. N. obductis dupplex d.
624. G. rubere g.
625. Crispantur ventis adhuc p. o. s.
627. O. moratum d.
[Col. 0893B]608. Hi versus in codice turbati et transpositi videntur. Eos ita collocavi, ut orationi et sententiae congruere censui. Forte legendum Lucida redde, precor. Exemplo Jobi, quo utitur, multa se amisisse Dracontius innuit.
610. Visto Ezechielis cap. XXXVII: Et dimisit me in medio campi, qui erat plenus ossibus . . . . Erant autem multa valde super faciem campi, siccaque vehementer . . . Vaticinare de ossibus istis, et dices eis: Ossa arida, audite verbum Domini.
[Col. 0893C] 612. Forte Atque homines factura juvant, reptante cruore, vel Atque homines factura jubes replere cruorem.
613. Humorem medullis tribuit, ut l. I, vers. 652, Venasque ciens, udansque medullas. Isidorus I. XI Orig., cap. 1, Medullae appellatae, quod madefaciant ossa, irrigant enim, et confortant. Ossa igitur arida, quae factura homines erant, prius intus medullis instruuntur.
614. Ezechielis cap. cit.: Et ecce super ea nervi, et carnes ascenderunt, et extenta est in eis cutis desuper. Cicero libr. II de Natur. deor., cap. 55: Quid dicam de ossibus? quae subjecta corpori mirabiles commissuras habent . . . . Huc adde nervos, a quibus artus continentur . . . . qui sicut venae et arteriae a corde tractae, et profectae in corpus omne ducuntur. Celsus l. II, c. 10, Juncta enim est vena arteriis, his nervi.
616. Ezechiel cap. cit.: Factus est autem sonitus, prophetante me, et ecce commotio; et accesserunt ossa ad ossa, unumquodque ad juncturam suam. Colli pars anterior est gula, posterior cervix.
[Col. 0893D] 617. Vertex est ea pars, qua capilli capitis colliguntur, et in qua caesaries vertitur. Isidorus l. XI Orig., cap. 1.
618. Cicero l. II de Natur. deor., Oculi tanquam speculatores altissimum locum obtinent. In codice est geminato minus recte. Vide l. I, vers. 235 et 345. Vibrant pro micant.
619. Cicero cap. 57, l. II de Nat. deor., Palpebraeque, quae sunt tegumenta oculorum . . . . aptissime factae, et ad claudendas pupillas (al. pupulas ), ne quid incideret, et ad aperiendas . . . . Munitaeque sunt palpebrae tanquam vallo pilorum . . . . Latent praeterea utiliter, et excelsis undique partibus saepiuntur. Confer Ambrosium l. VI Hexaem., cap. 9, et Isidorum l. XI Orig., cap. 1, cum notis Grialis. Conjiciebam in Dracontio Et palpebra tegit luces, munitque fenestras. Palpebra in singul. numero dixit Celsus l. V, cap. 26, sect. 23. In neutro genere palpebrum dici testatur Nonius cap. 3, [Col. 0894B] Palpebrum genere neutro consuetudo dici vult, palpebrae femin. Ex quo retineri potest Et palpebra tegunt luces: tum pro mandantque legendum est potius mundantque fenestras. Pro oculis ponit luces, ut Ovidius, Statius, Rutilius et alii. Neque ab hac significatione longe abest Cicero in Arato vers. 96, Illae quae fulgent luces ex ore corusco, quamvis proprie de stellis loquatur. Fenestras pro oculis pariter usurpavit Prudentius Hamart. vers. 870: Impediuntque vagas obducto humore fenestras. Vide comment. ad eum Prudentii [Col. 0894C] locum. De oculis mystice exponunt nonnulli verba Jeremiae c. IX, vers. 21, Quia ascendit mors per fenestras nostras, et Isaiae c. LX, vers. 8, Qui sunt isti qui, ut nubes volant et quasi columbae ad fenestras suas? Quod si legas mundantque fenestras, id ex Isidoro l. XI Orig., cap. 1, explicari potest: In summitate autem palpebrarum locis. quibus se utraeque clausae contingunt, exstant adnati ordine servato pili, tutelam oculis ministrantes, ne irruentes (al. irruente sorde) facile injurias excipiant, et ex eo noceantur, ut pulveris, vel cujuscunque crassioris materiae arceant contactum, aut ipsum quoque aerem concidendo mitificent, quo tenuem atque serenum faciant visum.
620. Scena proprie significat tentorium, tabernaculum, umbraculum ex frondibus: hinc translate scena capillorum. Ovidius l. XIII Met., vers. 718: Coma plurima torvos Prominet in vultus, humerosque, ut lucus, obumbrat.
621. Saepius in plurali dicitur tempora, et hoc etiam loco dici posset Tempora, et omne caput. Verum tempus [Col. 0894D] in singulari significat etiam utrumque tempus. Omne caput pro totum caput, ut supra vers. 554, Quantos caput omne capillos. Capilli vestis capitis sunt, ut constat ex nota ad vers. 344, l. I, Facti, ut et decorem praestent, et cerebrum adversus frigus muniant, atque a sole defendant, ut tradit Isidorus l. XI Orig., cap. 1.
622. Libr. I, vers. 345, Orbe micant gemino de oculis, et l. II, vers. 652, Et gemino capit orbe diem. Vide notam.
623. Lego Naribus abductis, quasi separatis et recedentibus, ut duplex via pateat.
624. Vide l. I, vers. 342 et 395, quibus in locis rubor genis tribuitur. Plinius l. XI, c. 37, sect. 58, de genis: Pudoris haec sedes: ibi magis ostenditur rubor.
627. Lego muratum, quae vox est Vegetii. Moratum nihil hoc loco significat, muratum apposite exhibet dentes tanquam muros quibus cingitur palatum.
357 Lucem redde, precor, qui tempora subtrahis Iob628. Et bene.
[Col. 0895B] 629. R. lingua.
630. Et pontem factura jacet sermonibus oris.
632. E. . . . . tantis tacitae vel cordis imago: sic mutilus est hic versus.
[Col. 0896A] 635. Dentibus aduritur r. l. f.
[Col. 0896B] 644. Compago ligata.
646. Persarum timuit post regna bubulcus: deest dominus, aut simile verbum.
647. Pecus si post.
[Col. 0895B]628. Eleg. vers. 47, Tacitae modulamina linguae. Cicero libr. II de Nat. deor., cap. 59: Deinde in ore sita lingua est, finita dentibus. Ea vocem immoderate profusam fingit et terminat: quae sonos vocis distinctos et pressos efficit, cum et ad dentes et ad alias partes pellit oris. Itaque plectri similem linguam nostri solent dicere, chordarum dentes, nares cornibus iis qui ad nervos resonant in cantibus.
629. A. Gellius l. I, cap. 15: Ulyssem contra Homerus, virum sapienti facundia praeditum, vocem mittere ait non ex ore, sed ex pectore . . . . petulantiaeque verborum coercendae vallum esse oppositum dentium, luculente dixerit, ut loquendi temeritas non cordis tantum [Col. 0895C] custodia, atque vigilia custodiatur, sed et quibusdam quasi excubiis in ore positis saepiatur. Homerica de quibus supra dixi haec sunt: Ἀλλ` ὅτε δὴ ῥά ὄπα τε μεγάλην ἐκ στὴθεος ἵη, Τέκνον ἐμὸν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων. Ast ubi jam magnam fudit de pectore vocem, Dentis claustra tui vox qualis, nata, reliquit.
630. Forte Et sontem factura latet secessibus oris. Vide notam ad vers. 57 libr. I, ubi sermo est de lingua mala.
632. Ambrosius l. VI Hexaem., cap. 9: Quid est igitur os hominis, nisi quoddam sermonis adytum, fons disputationis, aula verborum, promptuarium voluntatis. Plura ibi Ambrosius de mirabili structura corporis humani.
633. A vitus libr. I, vers. 87: Flexilis arctatur recavo sic lingua palato, Pressus ut in camera pulsantis verbere plectri Percusso resonet modulatus in aere sermo.
635. Propertius, l. II, eleg. 18, V. 59, produxit primam in flabellum. Et modo pavonis caudae flabella [Col. 0895D] superbi; sed corripuit Ovidius III Amor., el. 2, Quos faciant nostra mota flabella manu. Ubi tamen alii legunt, Quos faciat nostra mota tabella manu; uti etiam alio in loco flagello, vel tabella pro flabello, ne in flabello corripiatur prima. Sed plerumque istius modi correctiones fiunt non tam auctoritate veterum exemplarium, quam praejudicata opinione editorum. Labra, ut lingua, non male flabello, quo scilicet ventus excitatur, comparari possunt. Cicero pro Flacco cap. 23: Cujus lingua, quasi flabello seditionis, illa tum est egentium concio ventilata. Eugenius Toletanus in praefat. ad sua carmina: Nec metuas libris aemula flabra tuis, qui versus in codice Vat. Alexandr., num. 1360, sic legitur: Nec vereare libris aemula flabra tuis.
636. Ex Celso l. VIII, cap. 1 et 10, brachium est membrum hominis a cubito ad manum. Reliqua pars a cubito ad humerum a Celso dicitur os humeri, sive humerus, ab aliis lacerti: nam humerus frequentius [Col. 0896B] pars illa vocatur a qua lacerti et brachia dependent.
637. Prudentius Apoth. V. 859: Nunquid manus articulatim Est digesta Dei? nunquid vola? nunquid et ungues Claudere flexibiles?
639. Spina, series vertebrarum in dorso, unde Hispanis espinazo. Ovidius l. VIII Met., vers. 804, Ossa sub incurvis exstabant arida lumbis, Ventris erat pro ventre locus, pendere putares Pectus, et a spinae tantummodo crate teneri.
640. De crate vel cratibus pectoris vide comment. ad Prudentium, V. 891 Apoth., et hymn. 3 Per., vers. 148. Juguli sunt duo ossa, claviculae dicta, quae [Col. 0896C] sunt supra summas costas unde collum incipit: nec male legeres jugulisque ligantur. Vide Heisterum Comp. anatom. num. 144. Huic toti descriptioni corporis humani plenius intelligendae utile cum primis est opus, quod paucis ante annis prodiit: Tabulae anatomicae ex archetypis egregii pictoris Petri Berretini Cortonensis expressae, et in aes incisae. Alteram hanc editionem recensuit, nothas iconas expunxit, perpetuas explicationes adjecit Franciscus Petraglia philosophiae et medicinae professor. Romae, 1788.
641. Propago translate est progenies, quo sensu prima corripi solet: proprie est ramus vitis, aut alterius arboris, qui in terram demittitur, ut renovetur actis radicibus, qua significatione prima producitur. Hanc significationem ad ossa hominis renovata transfert Dracontius.
642. Forte cuncta ministrant, Aedificant. Caeterum ministra adjective probum est exemplo Ciceronis, Lucretii, Ovidii et aliorum.
644. Melius compage ligata, quam compago ligata. [Col. 0896D] Vide lib. I, not., vers. 346 et lib. II, vers. 84, Induitur compage Deus, structura ligatur Ossibus. Compages, et compage apud poetas Christianos saepe occurrit.
645. Pulchre: nam commotio ossium facta est antequam membra singula formarentur, sed non poterant commoveri, ut voci Domini obedirent, nisi eam audirent: quod perinde est ac si dicas audiri Deum etiam sine aurium ministerio. Joann. cap. V, vers. 25: Venit hora, et nunc est, quando mortui audient vocem Filii Dei, et qui audierint, vivent . . . . Qui in monumentis sunt, audient vocem Filii Dei.
646. Supplevi dominus, ut constet versus et sensus. Eadem historia non dissimilibus verbis renarratur in Eleg. vers. 31 seqq., ex Daniel. cap. IV, vers. 30 seqq.
647. Pecus, bos: nam vers. praec. ait, Timuit post regna bubulcum, et in Eleg. factum bovem aperte dicit: Erravit per prata vagus . . . . Et qui homo bos [Col. 0897B] fuerat. Nabuchodonosor post septem annos, sive tempora bonae menti redditus est, et regnavit in arce, hoc est in aula Babylonis. Libr. I, vers. 739: Dejicit elatos, et mergit ab arce superbos. Vide comment. ad Prudentium, hymn. 5 Cath. vers. 80: Arcis justitium triste tyrannicae.
Ut bene verba sonent, ipsis modulantibus, ora:650. A. sunt otia.
654. Aut amissa dolent t.
655. Dubium, quod, an quid.
657. Speraret licet.
659. Non iram nam.
[Col. 0898B] 662. Pro cui videtur qui.
668. Dubium, nunquid, an nunquod.
669. Plenus adesset.
673. Sint reduces tenuis m.
675. Sit homo vel perlex felix.
[Col. 0897B]650. Suspicor hos quinque versus trajiciendos esse post vers. 672, Et lacrymis.
[Col. 0897C] 651. Munere noctis, somno. In fabulis nox est mater aut nutrix somni. Euripides in Oreste vers. 174, O veneranda, veneranda nox, Dans somnos Laboriosis hominibus.
652. Fortunae reducis templum Romae erectum erat; cui multi lapides nummique inscripti adhuc exstant. Dracontius veteris sui status fortunam reducem a Deo petebat et sperabat: ethnici numen Fortunae tribuebant, quod etiam Juvenalis in fine sat. 10 reprehendit. Usque senectam, ut dixi ad vers. 708 lib. II.
653. Forte et quidquid vota precantur, Aut quae amissa dolent.
654. Possis legere Amissumve dolet, ut melius amissum cohaereat cum quidquid. At quidquid vim pluralis numeri habet. Propertius lib. IV, eleg. 5, in fine, Quisquis amas, scabris hoc bustum caedite saxis. Dracontius in Eleg. vers. 15: Quidquid agunt homines, bona, tristia, prospera, prava.
[Col. 0897D] 656. Formido est metus vehementior, quique diu permanet, et horrorem conjunctum habet: quo sensu formido salutis amittendae a spe veniae removetur.
658. Inops hic rebus applicatur quibus egemus: hoc loco inops mortis est a morte exemptus, nondum mortuus. Nec perperam interpunges Quod vivus sum mortis inops, pietate reservor.
660. Adisis libr. I, vers. 29 seqq. Eodem enim identidem revolvitur Dracontius, ut Dei clementiam commendet.
661. Sancte, ut dixi ad vers. 598.
662. Vide num melius prorsus, qui poscere possem.
663. Sueta trisyllabum, ut vers. 446.
664. Confer lib. I, vers. 749, Ut valeam memorare tuas hoc carmine laudes. Quod autem Dracontius nunc petit, ut Deus servatum reparet ad divinas laudes cantandas per carmina, non tam hoc carmen praesens innuit quam alia. Per denotat modum; aut idem est ac carminibus cantare.
[Col. 0898B] 665. Non male esset nemo tibi praeconia congrua. De hoc vocabulo congruus dixi ad Prudentium Cath. hymn. 11, vers. 110. Latinius est congruens.
666. Tria tempora orandi Deum mane, vespere et meridie explicui ad Prudentium hymn. 3 Cath., vers. 86.
667. Eleg. vers. 5, Et temporis expers.
668. Ante et post more substantivi ponuntur. Vide [Col. 0898C] de hoc argumento lib. II, vers. 732 seq. Prosper epigr. 41, Nec serum aut properum sibi sentit in ordine rerum, Cui cuncta assistunt acta et agenda simul. Quod epigramma est de providentia Dei et in aliis editionibus septimo loco ponitur.
669. Plenus at esset melius ex conjectura mihi visum quam, plenus adesset.
671. Trementer posset mutari in trementi; sed retinendum est etiam sine exemplo. Sic vers. seq. veneranter adire. Vide prolegom. num. 135.
672. Veneranter, dictum de hoc adverbio lib. I, vers. 4. Adde Theodulfum Aurelianensem lib. I, carm. 13: Annua sic etiam veneranter festa canamus.
673. Mendum in codice aliis conjecturis ansam praebet, ut Sint reditus tenues, vel Sic victus tenuis. Praefero Sint reduces vires, quia vere fractae erant Dracontii vires, ut ex vers. 593 liquet. Eugenius Toletanus in oratione ad Deum carm. 1, l. I, Sit comes alma salus, et sufficientia victus, Absint divitiae, etc. [Col. 0898D] Paulinus in precatione ad Deum carm. 5, Sim tenui victu . . . . . Non animo doleam, non corpore. Alia verba Dracontii desumpta sunt ex Juvenali sat. 10, vers. 356, Orandum est, ut sit mens sana in corpore sano.
674. Paulinus in precatione matutina ad Deum poem. 4: Exaudi, si justa precor, ne sit mihi tristis Ulla dies, placidam nox rumpat nulla quietem.
675. Ad hujus versus restitutionem alias conjecturas indicabo: Sit domus, atque uxor felix, numerosa propago. Sit sine labe domus, felix. Adsit laeta domus, quod postremum hemistichium Paulini est in precatione matutina, qui pergit, epulisque alludat inemptis Verna satur, fidusque comes, nitidusque minister, Morigera et conjux, charaque ex conjuge nati. Ex eodem Paulino in precatione secunda conjicias in Dracontio Sim genitor semper, felix. Paulinus habet Et semper genitor sine vulnere nominis hujus. Veteres felicitatis genus ducebant plures habere liberos. Ovidius libr. 6 Metam., vers. 153, de Niobe: Nec [Col. 0899A] genus amborum, magnique potentia regni Sic placuere illi, quamvis ea cuncta placerent. Ut sua progenies; et felicissima matrum Dicta foret Niobe, si non sibi visa fuisset. Contempsit enim Latonam, quia, ut aiebat, Huc natas adjice septem, Et totidem juvenes, et mox generosque, nurusque. Quaerite nunc, habeat quam nostra superbia causam . . . . Illa duobus Facta parens; uteri pars est haec septima nostri. Sum felix, quis enim neget? Haec autem superbia causa fuit cur in saxum [Col. 0899B] cum liberis converteretur, ut fingunt mythologi. Juvenalis non probat, hujusmodi vota fieri ab hominibus, ut fecunda sit uxor, sat. 10, vers. 350, Nos animorum Impulsu, et caeca, magnaque cupidine ducti, Conjugium petimus partumque uxoris: at illis Notum, qui pueri, qualisque futura sit uxor. Nihilominus numerosa soboles in Veteri praesertim Testamento tanquam virtutis praemium repraesentatur, ut in psal. CXXVII, vers. 3 seq., Uxor tua, sicut vitis abundans in lateribus domus tuae. Filii tui, sicut novellae olivarum in circuitu mensae tuae. Ecce sic benedicetur homo qui timet Dominum. Praeterea Dracontius non tam Deum rogare videtur, ut multitudinem liberorum ipsi concederet, quam ut numerosa proles, quam jam habebat, felix esset. Nam de ejus filiis accipio quod ait Eleg. vers. 283, Si ipse ego peccavi, quaenam est, rogo, culpa meorum, Quos simul exagitat frigus, inopsque fames?
Me, rogo, jam repara sub libertate solutum,677. Qua nox purgata.
679. Adoratos, supra odoratos.
[Col. 0900A] 680. Quamvis ad aeternum venit s. v.
681. Et gratias exceptus agam ex fasce malorum.
[Col. 0899B]677. Ignis purgatorius non obscure innuitur. Egregia [Col. 0899C] sunt quae in hanc sententiam Julianus Toletanus lib. II, c. 10 Prognost. ex Juliano Pomerio affert: Spiritus illi, qui nec tam perfectae sanctitatis hinc exeunt, ut ire in paradisum statim post depositionem suorum corporum possint, nec tam criminose ac damnabiliter vivunt, aut ita in suis criminibus perseverant, ut cum diabolo et angelis ejus damnari mereantur. Ecclesia pro eis hic efficaciter supplicante, ac poenis medicinalibus expiati corpora sua cum beata immortalitate recipient, ac regni coelestis facti participes, in eo sine ullo defectu suae beatitudinis permanebunt. Sequor membranas veteres alibi laudatas.
678. Intelligo judicium extremum, ut vers. 548, lib. II, Judicio venturus erit post saecla futuro. In detur prima corripitur, ut in demus lib. I, vers. 361. Vide notam et adde Ademarum in acrosticho apud Mabillonium in Analect. t. I, p. 418: Xenia Ademarus dederim tibi talia cur mox Rite tuum scire est, unde reposco detur.
679. Describitur paradisus coelestis imitatione rerum, [Col. 0899D] quas sensu percipimus. Paulinus poemat. 35 de Obitu Celsi vers. finem vocat aeterna vireta. Tertullianus de Judicio Domini, Ire per antiquum semper florentia regna, Promissas per opes, per semper amoena vireta. Helpidius, Histor. Vet. et Nov. Test., Sacrati nemoris Domino per amoena vireta Felix latro duce, hospitium vitale meretur. In appendice 9 ad carmina Damasi, pag. 244: Inde per eximios paradisi regnat odores, Tempore continuo vernant ubi gramina quaevis. Auctor incertus de Bebiani Baptismo: Aetherii secreta poli, sedesque beatas . . . . Narrat et aetherii coeleste nemus paradisi. Virgilius lib. VI, vers. 638, de campis Elysiis: Devenere locos laetos, et amoena vireta Fortunatorum nemorum, sedesque beatas, quem locum, ut vides, imitatur Dracontius.
680. Forte Ad nemus aeternum. Paulinus poem. 37 ex ep. ad Severum ad picturam martyrum: Inter floriferi coeleste nemus paradisi. Hinc melius videtur Ad nemus aetherium. Libr. II, vers. 147: Lucis ad [Col. 0900A] aetherios tractus. Tertullianus de Judic. Dom.: Et nemora alta tenent florenti tempore coelum.
681. Simili modo orationem suam concludit Eugenius: Cumque suprema dies mortis patefecerit urnam. Concede veniam, cui tollit culpa coronam. De hujusmodi precibus plura congessi in prolegom. ad Prudentium, cap. 19. Addo versus Engelmodi episcopi ad Rathbertum abbatem tom. IX Bibl. Patrum, part. 2, pag. 897, Coloniae, 1618: Cum rex altithronus mundum [Col. 0900B] discreverit urna Judicii . . . . Sed tu, sancte, precor mediis te oppone periclis, Auxiliisque pio defendens rore misellum, Fumificos poenae placidus compesce vapores. Forte Auxiliique pio. Fascis malorum sunt daemones et impii aeterno igni damnati. Isaias c. XXIV, vers. 22: Et congregabuntur in congregatione unius fascis in lacum et claudentur ibi in carcere. Matth. cap. XIII, vers. 30: Colligite primum zizania, et alligate ea in fasciculos ad comburendum: et vers. 40: Sicut ergo colliguntur zizania, et igni comburuntur, sic erit in consummatione saeculi. Hieronymus ad cap. cit. Isaiae: Hos igitur principes, qui suum non servaverunt gradum, congregabit Dominus in die judicii, quasi in uno fasce pariter colligatos, et mittet in lacum inferni . . . . juxta illud quod ait Dominus (Matth. cap. XXV) : Ite in ignem aeternum, etc. Putant aliqui damnatos pro varietate scelerum in varios fasces esse colligandos, ut avari colligentur cum avaris, luxuriosi cum luxuriosis, etc. Dicam hoc loco quod multis aliis dixisse [Col. 0900C] potui, nec debet omnino omitti. Dracontius aliique primi Christiani poetae ita saepe argumentum suum tractant, ut cum puro Latino sermone utantur, tamen phrases et sententias ipsas sacrae Scripturae venuste inserant et accumulent: quod iis qui gustu litteraturae ecclesiasticae praediti sunt, valde jucundum accidit, aliis qui doctrinam sacram parum callent, aut ne callere quidem curant, vehementer displicet, quod non doctas fabulas et argumenta rerum, qualia in fabulatoribus ipsi legunt, poetae nostri sectentur. At in Virgilio Gellius, Macrobius et alii, si quid ex veteri augurum disciplina, aut jure pontificio inveniebant scite depromptum, summis laudibus efferebant. Cur igitur in poetis Christianis sublimem theologiam et reconditam sacrarum Litterarum doctrinam non mirabimur? Utar exemplo quod hic locus offert. Dracontius extremum diem judicii ita repraesentat, ut ex una parte, sinistra scilicet, consideret malos tanquam uno fasce colligatos, quia et inter se confusi et igni praeparati sunt. Ab hoc fasce excipi, seu eximi rogat et [Col. 0900D] addi insonti populo. Sancti sunt populus electus Dei psalmo CXLVIII, vers. 14: Hymnus omnibus sanctis ejus, filiis Israel, populo appropinquanti sibi. Passim populum suum Deus Israel vocat, et in Israel electos ad vitam aeternam quae etiam sors justorum dicitur. Psal. CXXIV, vers. 3: Quia non relinquet Dominus virgam peccatorum super sortem justorum. Et Dracontius 1. II, vers. 682, Sub sorte beata. Sors erat portio haereditatis quae cuique obtigerat apud Hebraeos. Vide notam ad vers. 212. Justorum autem ipse Deus est haereditas. Psal. XV, vers. 5: Dominus pars haereditatis meae et calicis mei: tu es qui restitues haereditatem meam mihi. Haec restitutio fit justis, cum Deo post obitum fruuntur, sed plene tunc fiet cum post resurrectionem animo et corpore erunt beati. Contrario modo se habet sors impiorum. Ecclesiasticus cap. VI, vers. 4: Anima enim nequam disperdet, qui se habet, et in gaudium inimicis dat illum, et deducet in sortem impiorum. videlicet in poenas aeternas impiis praeparatas. [Col. 0901A] De eadem impiorum portione, seu sorte Jobus cap. XXIV, vers. 18: Maledicta sit pars ejus in terra, nec ambulet per viam vinearum. Ad nimium calorem transeat ab aquis nivium, et usque ad inferos peccatum illius. Quem ad locum multa in hanc sententiam disserit Corderius.
364 Sit sine tormentis post corpus vita futura,682. Mentio populi in extremo judicio explicando scite, et ex eadem sacrarum Litterarum plena cognitione, quam proxime dicebam, facta est. Julianus Toletanus I. III Progn., c. 34: Ecce ait Psalmista: Advocabit coelum desursum et terram, ut discernere [Col. 0902A] populum suum. Quid est quod dicit, discerneret populum suum, nisi per judicium separare bonos et malos, tanquam oves ab haedis: nam oves tunc statuet a dextris, haedos autem a sinistris. Locus a Juliano allegatus est psalmi XLIX, v. 4. Plura alia sub styli acumen subeunt: sed praetermittenda sunt, nam et ea quae protuli fortasse abundant, et satietati lectorum medendum est, si fieri possit, cum plerique nunc sint, quibus jure versiculum Martialis lib. XI, initio, accommodes: Libros non legit ille, sed libellos.
366 Additus insonti populo sub sorte piorum.
Satisfactio ad Guntharium
1. Sirm., Rex aeterne Deus, auctor, rectorque serenus. Cum Sirmondiano codice consentit codex Azagrensis, ubi discrepantiam inter eos non exprimo. Textus scripturam codicis Vaticani repraesentat.
2. Sirm., quem tremit o.
5. Hic versus et sequens desunt in Sirm.
[Col. 0902B] 8. Sirm., Posthac s. e. q. e. m. v. fueris. Azagr., noster pro posthac.
9. Sirm., nil confert d. Azagrens., nil addit d.
11. Sirm., Tu m. h. quamvis per s. d.
12. Sirm., Effingisque bonis candida corda viris.
[Col. 0901C]1. Hoc initium expressit Eugenius Toletanus in oratione ad Deum: Rex Deus immense, quo constat machina mundi. Sic enim potius legendum quam Rex Deus, immensi quo constat machina mundi. Videsis prolegom. num. 66. Dracontius saepe phrases et sententias Carminis de Deo in hanc Elegiam transfert, quarum nonnullas indicabo. Lib. II, vers. 584: Solus ubique Deus, rerum fons, conditor, et spes. Confer notam ad l. II, v. 1.
2. Melius fortasse videatur Quem tremit omne solum cum Sirm. Sic lib. II, vers. 151: Tu Deus es quem terra tremit, et l. III, vers. 541: Et rerum natura parens famulata tremiscit. Sed cum in codice Vat. legatur timet, hoc potius manu auctoris scriptum credendum est. Qui regis igne polum, ut l. I, vers. 224, Qui fovet igne pio coelum, etc. Vide notam ad vers. 25 l. I.
3. Rivinus ita ut editum est distinguendum ait. Sirmondus interpunxerat Sidera, flamma, dies, quem sol, nox. Hoc argumentum in libris de Deo saepius [Col. 0901D] est pertractatum. Vide l. I, v. 3 seqq., cum notis.
5. Lib. III, vers. 667: Tu temporis expers. Dudo Decanus S. Quintini in praefat. ad l. I Actor. Normanniae ducum: Exsors principii et sine fine manens. Fortasse legendum Exsors principii es, et sine fine manens. In primo certe versu ejus poematis mendum est, quod obiter corrigam: O trinum specimen, tria summa, virgo Deus unus: lege tria summa, vigor Deus unus. Desumpta enim verba sunt ex primo versu praef. 1 Apoth. Prudentii: Est tria summa Deus, trinum [Col. 0902C] specimen, vigor unus. Idem Dudo lib. III, p. 102: Qui tria summa manet, trinum specimen, vigor unus. Dracontius seu pro et usurpat. Vide Dig. lib. XXXIV, tit. 2, leg. 31.
6. Alterni et vice varietatem et vicissitudinem denotant. Infra vers. 247: Alternant elementa vices, et tempora mutant.
7. Lib. III, vers. 523: Qui saecula mutat, et vers. 528: Idem semper erit, nullo mutabilis aevo.
8. Rivinus ex conjectura pro fueris legerat fueras, quod revera in nostro codice exstat. Lib. II, vers. 585: Idem semper eris, quod et es, quod et ante fuisti.
9. Lib. II, vers. 586: Nil addens, minuensve tibi.
10. Nam pro vero, autem, aliquando ponitur, ut si dicas Omnia tempus habent, sed tibi tempus abest. De hoc usu particulae nam Forcellinus, cui propemodum accedit Tursellinus de Partic., dum eam anteoccupationi inservire tradit.
11. Quamvis in Sirmondo ineptum est. Vat. recte, [Col. 0902D] qua vis.
12. Non video cur interpolator, omisso egregio Dracontii versu, alium effinxerit. Dirigere ingenia est hominum mores, indolem, dirigere, ducere. Amplificat enim, quod vers. praec. dixit. Dracontii sententia est, a Deo esse omnia quae homini accidunt, prospera et adversa: homines esse bonos Deo adjuvante, malos permittente. Neque obest verbum jubes: nam etiamsi id accipere velis de jussu Dei ad actiones bonas et illicitas, eodem sensu proferri id potest quo lib. II Reg., cap. XVI, vers. 10, de Semei dicitur: [Col. 0903B] Dominus enim praecepit ei ut malediceret David. Dracontius enim non tantum sententias, sed et verba ipsa a sacris Litteris persaepe mutuatur.
367 Rex immense Deus, cunctorum conditor, et spes,13. Sirm., Qui facis iratus homini contraria bella. Azagr., iratos homines.
14. Sirm., cuncta gerat. Azagr., cuncta regnent. In Vat. est gerat, supra gerant.
15. Hoc distichum in duo dividitur a Sirm., Quidquid agunt homines, bona, prospera, sancta, modesta, Te faciente, fiunt quo bona cuncta fiunt. E contra adversa, probrosa, maligna, inhonesta Tu fieri pateris, [Col. 0904A] qui mala nulla facis.
16. Scribitur in Vat. ammittunt, et fabor.
17. Sirm., Haec tua lex docuit Moyse praescripta notante. Azagr., Mose.
18. Sirm., Cum perduratum cor Pharaonis ait.
19. Sirm., Sic me lingua, Deus lingua patrante reatum. Azagr., sic mea corda Deus.
20. Sirm., Noxia culpa ligans traxit ad inlicita.
[Col. 0903B]13. Sirmondi scriptura, sive interpolatoris correctio longe abest a Dracontii acumine. Deus, ait Dracontius, cum iratus homini est ac vult illum punire, facit eum velle sibi contraria ac nocitura. Haec autem voluntas hominis, qui rem sibi nocituram appetit, saepe nullum habet admixtum crimen. Quod si hujusmodi actio seu voluntas scelere infecta sit, etiam tunc fit a Deo non volente, sed permittente peccatum; quo tamen ut ejus etiam effectis, utitur ad hominem cui iratus est puniendum.
14. In Sirm. gerat refertur ad hominem vers. praec. Sed cum in Vat. vers. praec. sit homines, necessum est gerant. Deus jubet homines, quibus propitius est, opera bona ipsisque profutura facere. Fortasse legendum est Propitiusque juvas. Primam in propitius produci posse, ostendi in prolegom. ad Prudentium, [Col. 0903C] n. 205.
15. Juvenalis sat. 1, vers. 86: Quidquid agunt homines, votum, timor, ira, voluptas. In hoc disticho patet quam mutatum Dracontium nobis ejus interpolator reddiderit. Dracontius affirmat; omnia regi divina providentia, bona, tristia, prospera, prava, quae vel favore Dei, vel ira proveniunt: nempe bona, prospera favore, tristia, prava ira. Sibi ubique constans l. I, vers. 18, ait: Omnia quae veniunt, bona, gaudia, tristia, acerba, Descendunt ex arce Dei, de sede Tonantis. Quod vero nunc ait prava, intelligit adversa, distorta. Vide l. I, vers. 561. Quamvis autem prava explicare velis scelerate facta, tamen Dracontius caute adhibet verbum admittunt, quod favori Dei volentis, et irae ejusdem permittentis convenit. Interpolator distinctius voluit exponere ea quae Deus tanquam auctor facit, et ea quae solum permittit, et virtutes ac vitia, quod Dracontius omisit, diserte commemoravit. Rivinus in Sirmondi versibus legit Tu facis, ut fiant, qui bona cuncta facis, pro Te faciente, [Col. 0903D] fiunt, quo bona cuncta fiunt. Absurdum certe non esset si Dracontius primam in fiunt cum Prudentio et aliis corripuisset: imo aliquando corripuisse ex libris de Deo colligi potest. Vide notata ad l. III, vers. 135. Verum ex hoc Elegiae versu solum arguitur, interpolatorem Dracontii primam in fiunt brevem fecisse, quin Rivini correctio necessaria sit.
16. Libr. I, vers. 10, etiam memorat variis sub casibus iras, Et pia vota Dei, quibus adversa et prospera tribuit. Admitto significationem habet concedendi, approbandi ac permittendi, et hoc loco communem utrique rei.
17. Libr. II, vers. 162, eodem modo Moseo principe gentis.
18. Hoc loco interpolator corrigere voluit Dracontium, qui verba Domini ad Moysem ita refert, Quod duraturus cor Pharaonis eras. Non placuit id interpolatori, qui propterea substituit, Cor induratum cum Pharaonis ait. Ac certe Exodi cap. VII, vers. 13, dicitur [Col. 0904B] Induratum est cor Pharaonis. Sed cum antea Dominus Moysi dixerit cap. IV, vers. 21: Ego indurabo cor ejus, et non dimittet populum, Dracontius haec ipsa verba respexit quae argumento ejus magis congruunt. Ostendit enim Deum cor hominis indurare, quod exemplo suo confirmat. Saepe in sacris Litteris hujusmodi locutiones occurrunt. Apostolus ad Roman. cap. IX, vers. 17 et seq.: Dicit enim Scriptura Pharaoni: Quia in hoc ipsum excitavi te, ut ostendam in te virtutem meam, et ut annuntietur nomen meum in universa terra. Ergo cujus vult miseretur, et quem vult indurat. Isaias cap. LXIII, vers. 17: Quare errare nos fecisti, Domine, de viis tuis; indurasti cor nostrum ne timeremus te. Omitto innumera alia quae tamen ita intelligi debent, ut nullo modo Deus auctor peccati credatur, quod Calvinus impie asserebat. Hieronymus ad loc. cit. Isaiae col. 757 sic ait: Non quo Deus erroris causa sit, et duritiae, sed quo illius patientia nostram exspectantis salutem, dum non corripit [Col. 0904C] delinquentes, causa erroris duritiaeque videatur. Augustinus epist. 194, al. 105, num. 14, col. 719: Nec obdurat Deus impertiendo malitiam, sed non impertiendo misericordiam, et tract. 53 in Joann. cap. XII, num. 6, col. 646: Sic enim excaecat, sic obdurat Deus, deserendo, et non adjuvando. S. Thomas in Epist. ad Romanos cap. IX, lect. 3, distincte ac praecise: Dicendum quod Deus non dicitur indurare aliquos directe, quasi in eis causet malitiam, sed indirecte, in quantum scilicet ex his quae facit in homine intus vel extra, homo sumit occasionem peccati et hoc ipse Deus permittit. Unde non dicitur indurare quasi immittendo malitiam, sed non apponendo gratiam.
19. Rivinus scripturam Sirmondi sic emendabat: Sic me, sancte Deus, lingua patrante reatum, Noxia culpa ligans traxit ad illicita. Genuina lectio Vat. his quae praecedunt ac sequuntur multo est congruentior, quam interpolator de industria mutavit, difficultate deterritus vers. seq. explicanda. Animadvertenda nunc est mutatio numeri mea corda, nostro reatu, [Col. 0904D] quae Christianis antiquis scriptoribus familiaris est. Victor Vitensis l. I, de Persecutione Vandalica, Nobis, ad quem custodia pertinebat. Plura exempla congerit Barthius l. XLII Advers., cap. 13, qui testatur optimis scriptoribus hanc mutationem numeri inusitatam non fuisse.
20. Suum temporis immodici reatum accusat Dracontius. Libr. III, vers. 576: Hei mihi! quod facinus non uno tempore gestum, Ut mea facta luam, tempus convenit in unum. Ait se a Deo compulsum ad illicita in poenam in veteratorum scelerum. Sed potestne dici quod Deus pellit ad illicita? Potest eodem sensu quo Deus excaecare, obdurare, tradere in passiones ignominiae dicitur. Augustinus de Grat. et Liber. Arb. cap. 21, n. 43, col. 742: Satis, quantum existimo, manifestatur, operari Deum in cordibus hominum ad inclinandas eorum voluntates, quocunque voluerit, sive ad bona pro sua misericordia, sive ad mala pro meritis eorum, judicio utique suo, aliquando aperto, aliquando [Col. 0905B] occulto, semper tamen justo. Cum autem ex Augustini dictis nonnulli tanquam absurdum colligerent, quod per potentiam Deus homines ad peccata compellat, Prosper Aquitanus pro Augustino respondit in Respons. ad capitul. calumn. Gallor. XI: Nullus catholicorum dixit aut dicit quod Deus homines pie recteque viventes per potentiam in peccata compellat . . . . Cum vero aliquos a Deo aut traditos desideriis suis, aut obduratos legimus, aut relictos, magnis peccatis suis hoc ipsos meruisse profitemur. Sed, ut distinctione S. Thomae nuper exposita utamur, Deus pellit ad illicita in poenam peccatorum praecedentium non directe, sed indirecte. Revera exemplum quod in se Dracontius exhibet ejusmodi est, ut explicationi S. Thomae [Col. 0905C] egregie respondeat. Dracontius enim carmen ediderat in laudem nescio cujus quo animus regis Vandalorum vehementer offensus est; quo carmine se coram Deo etiam fatetur peccasse. Ait ergo: Deus, qui crimina mea vetera punire voluit, eo me adduxit ut despicerem praemia quae ex regis laudibus possem sperare, et certa pericula, alio laudato, peterem. S. Thomas loc. citat. sic rem hanc pulchre explicat: Ad bona inclinat (Deus) hominum voluntates directe, et per se tanquam actor (al. auctor) bonorum; ad malum autem dicitur inclinare vel suscitare homines occasionaliter, in quantum scilicet Deus homini aliquid proponit vel interius vel exterius, quod, quantum est de se, est inductivum ad bonum, sed homo propter suam malitiam perverse utitur ad malum . . . . Et hoc modo circa Pharaonem accidit, qui, cum a Deo excitaretur ad regni sui tutelam, abusus est hac excitatione in crudelitatem. Patres doctoresque Ecclesiae ita semper exponunt Deum inclinare ad bonum vel ad malum voluntates [Col. 0905D] hominum, ut libertas indifferentiae sarta tecta homini relinquatur. Dracontius, qui hoc loco tradit Deum corda hominum quo vult inclinare, pellere ad illicita, indurare, de libero arbitrio quid sentiret aperte declaravit libr. II, vers. 611: Arbitrio posuit clemens Deus omnia nostro, Libera mens hominum est peccare, aut vivere sancte.
369 Qui facis iratus, homines contraria velle,21. Sirm., n. tuorum. Azagr., meorum.
22. Pro hoc versu et duobus seqq. in Sirm. hic est unicus: Unde mihi possent dona venire simul. Praemia despicerem, etc.
25. Sirm., tacitis. Azagr., tactis.
27. Sirm., Quo nisi coelestis Domini conspectus ad [Col. 0905B] aethram. Azagr., D. conceptus ab aethra.
28. Sirm., Aspera cuncta premunt, prospera nulla [Col. 0906A] juvant. Az., premat pro premunt. Vat., negat pro neget.
29. Sirm., Irascente Deo, membra mutantur, et artus. In Vat. videtur potius actus quam artus.
31. Sirm., r. Babylonica r. Azagr., Babylonum.
32. Sirm., P. d. i. novimus e. b.
33. Sirm., tum diademalem.
[Col. 0906B] 34. Sirm., fuere ducis.
35. Hic versus cum seq. omnino deest in Sirm.
[Col. 0905D]22. Vandali Asdingui dicti, ut uberius disserui num. 94 prolegom. Triumphiger nomen vel sola Dracontii auctoritate Latinis accensendum, ut belliger et similia.
23. Intelligo cum laude salutis cum prospero vitae statu.
25. Reges Vandalorum plures praecesserant antequam Hispaniam occupassent.
27. Primigenia scriptura hujus versus difficultatem interpolatori creaverat, quod eamdem doctrinam repetat quae in versibus praecedentibus declarata est, nempe Deum indirecte obdutare, excaecare, tradere [Col. 0906B] hominem suis desideriis, et ad illicita pellere in poenam peccatorum. Rivinus, lectione Sirmondi minime contentus, tentabat Quem nisi salvasset Domini conspectus ab aethra, Aspera cuncta premunt, prospera nulla juvant. Adeo fallaces saepius sunt conjecturae, et a vero scriptorum sensu aberrant.
28. Neget, recuset, neget sibi.
29. Libr. III, vers. 591, Irascente Deo, solatia cuncta negantur.
30. Species, figura. Libr. I, v. 338, Species hominis. Hinc melius videretur vers. praec. actus quam artus: nam si dixisset, mutantur et artus, inutile esset addere Vertuntur sensus, vertitur et species. Non tamen male est artus, quia quod sequitur est explicatio [Col. 0906C] ejusdem sententiae, ut sensus respondeant mentibus, species artubus. Accedit Alcuinum carm. 178, quo Dracontium imitatur, ita habere, Sic ventura dies mentes mutabit et artus.
31. Facile est legere Babylonica, aut Babylonum, aut Babylonis. Sed non muto scripturam Vat. Libr. I, vers. 320: Flammantes viridesque tulit Babylonia crustas. Similiter Babylona, Babylonae, dici poterit. Historia haec Nabuchodonosoris indicata est I, III, v. 646.
33. Rivinus in textu legit Tum diademalem, in notis Tum diadematam, sed discrepantiam non animadveruit, ut dubitari possit, an in notis mendum sit diadematam. Sane diadematus magis Latinum est, cum a Plinio adhibitum fuerit; sed verius est in Dracontio diademalem, qua voce usus etiam est Theodulfus. Illud vero nimis acute objicit Rivinus Danielem non referre Nabuchodonosori enata fuisse cornua. Aliis verbis haec controversia solet proponi, an [Col. 0906D] Nabuchodonosor vere figuram bovis induerit. an solum a mente alienatus ipse se bovem cred derit. Verba Danielis sunt cap. IV, vers. 30: Sermo completus est super Nabuchodonosor, et ex hominibus abjectus e t, et fenum ut bos comedit, et rore coeli corpus ejus infectum est: donec capilli ejus in similitudinem aquilarum crescerent, et ungues ejus quasi avium. Calmetus in dissertatione praefixa ad Danielem de metamorphosi Nabuchodonosoris varias hinc inde opiniones refert et refellit. Sententia fuit Bodini Nabuchodonosorem in verum taurum forma corporis et mente transiisse. Alii vulgo existimant non animam tauri, sed externam tantum speciem illum induisse. Communior magisque probata sententia est Nabuchodonosorem in phrenesin incidisse: quo morbo turbata phantasia se bovem esse rex sibi persuaserit.
35. Lib. III, vers. 646, Timuit post regna bubulcum, Aratro etiam subjectum fuisse Nabuchodonosorem credere Dracontius videtur.
371 Ut qui facta ducum possem narrare meorum,38. Sirm., Et qui bos fuerat, de bove factus homo est.
41. Sirm. interpungit regi, dominoque Deoque.
[Col. 0907B] 43. Sirm., curat. Azagr., curant.
44. Sirm., heu me! quippe.
45. Sirm., membra tyrannum.
46. Sirm., Ut fieret rediens in sua regna bonus.
47. Sirm., taciti m. verbi.
[Col. 0908A] 48. Sirm., Ut mutilata sonos lingua ligata daret.
49. Sirm., Ipse meis parcet erratis, atque jubebit.
50. Sirm., Ut me respiciat, restituatque pius. In [Col. 0908B] Azagr. videtur esse ut in Vat.
51. Versus 51 et 52 absunt a Sirm.
53. In Vat. nota in venia innuit legendum veniam, aut esse in auferendi casu
[Col. 0907B]37. Lib. III, vers. 647, Inter prata pecus. Lib. I, vers. 274, Et per prata vagum sequitur sua bucula taurum. Virgilius l. II Aeneid., vers. 471, Coluber mala gramina pastus.
39. Rivinus ex conjectura Quid? quod et antistes, iterum pater ille Joannis Eloquitur, fuerat voce sed ante silens. Sed retinenda est scriptura vetus, quae etiam in exemplaribus interpolatis eadem conservatur. Lib. II, vers. 676, Incurit culpam sancti pater ille Joannis. Pro deliquit positum est liquit, nempe peccavit, incurrit culpam, defecit. Simplicia pro compositis saepe sumuntur, ut verto pro everto, fero [Col. 0907C] pro aufero. Linqui dicitur is quem vires deficiunt, et Curtius active in partic. praes. usus eo verbo est lib. VI, cap. 1: Linquente spiritu, pariter ac sanguine, moribundus in arma procubuit.
40. Rivinus notat tautologiam elinguis, tacente, silens. Verum in Dracontio saepe hujusmodi verborum repetitiones occurrunt.
41. Sirmondus ita interpungit, ut Deus dominus dicatur: sed superflua tunc esset conjunctio que in dominoque. Dracontius regem vocat dominum, ut v. 107: Post te, summe Deus, regi dominoque reus sum, et vers. 110: Rex dominusque meus semper ubique pius.
42. Cane pejor proverbii genus, de quo vide comment. ad Prudentium, hymn. 5 Perist., vers. 147, et Apoth., v. 216, Cane milite pejor: nam miles canis molossus est. Haec de libidine Eugenii non esse cipienda, contra Barthium recte probat Rivinus. Sed ego pro Eugenio Dracontium verum Elegiae auctorem [Col. 0907D] intelligo: nam elegia, ut in ms. Vat. exstat, etiam a corrrectione Eugenii omnino immunis est.
43. Lingua vexati molossi curat sua vulnera. Lectio Azagr. retineri nequit.
44. Lingua vulnera dedit Dracontio, quia recitaverat carmen, quod regi displicuit. Saepe lingua pro eloquentia, interdum pro carmine ponitur. Lib. I, vers. 168: Linguae laurus honos solvit donanda poetis. Paulinus poem. 15, natal. 4: Annua vota mihi remeant, simul annua linguae Debita: et poem. 16, natal. 5: Gaudia, quo famulae rata debeo munera linguae. Itaque etiamsi Dracontius carmen illud non recitaverit, recte tamen culpam in linguam, nempe in carmen rejicit.
45. Clarior est lectio Sirmondi tyrannum quam tyranni in Vatic. Verum id ita explicari potest; qui post membra pecudis restituit, seu fecit, ut manus tyranni fieret ex fissa ungula: aut post est adverbium.
[Col. 0907B] 46. Ungula est calceus corneus eorum animalium quae digitos non habent.
48. Rivinus confidenter legit Ut mutata sonos lingua ligata daret. Sirmondi lectio hunc sensum habet, ut lingua ante ligata et mutilata sonos ederet. Nostrae scripturae sententia est: Deus reformavit linguam ne ederet verba ligata et truncata, hoc est ut clare loqueretur. Plinius l. VII, cap. 16: Dentes serie structurae atque magnitudine mutilantes mollientesque, aut hebetantes verba. Ponitur mutilante sono pro mutilato sono, nam hujusmodi participia significationem passivam habere solent. Possis etiam legere Ne mutilata sono. [Col. 0908C] Ac fortasse Dracontius aetatem senis Zachariae repraesentat: in qua verba trunca et mutilata proferri solent, cum organa modulationi linguae servientia magna ex parte vitiata sint. Lib. III, v. 628, ait dentes cinxisse palatum, Ut bene verba sonent, ipsis modulantibus, ora. Deus igitur ita reformavit modulamina linguae Zachariae, ut, quamvis esset senex, distincte tamen et perspicue loqueretur. Dare verba pro loqui cum aliis usurpat Dracontius l. III, vers. 456.
49. Rivinus lectionem Sirmondi sic castigat: Ipse meis parcet erratis, utque pudebit, Tum me respiciet, restituetque pius. Vera lectio invenitur in codice nostro: Deus ipse, qui has mutationes effecit, regi domino meo imperat ac jubebit ut libertati me restituat.
50. Non displicet trajectio verborum in Sirmondo Ut me respiciat, restituatque pias. Respicere in sacris profanisque Litteris accipitur pro aspicere juvandi causa, ut notum est, Fortunae respicientis fanum [Col. 0908D] Romae videtur fuisse, cui multi lapides inscripti exstant.
51. Quisnam sit is avus et pater regis, quorum laudes canere volebat Dracontius, disputatum est in prolegom. num. 106 et 111.
52. Suas pro ejus, ut saepe Dracontius posuit. Fortasse legendum Postque suas proles, aut Proque suo prole. Potest retineri per, ut vota regia sint per proles. Inservit enim praepositio per ad jurandum, adeoque trahi etiam poterit ad vovendum et desiderandum.
53. Sirmondus interpungit Culpa quidem gravis est, venia sed digna, reatus. Malo venia sed digna reatus, digna, cui reatus venia concedatur.
54. Joann. ep. I, cap. I, vers. 10: Si dixerimus quoniam non peccavimus, mendacem facimus eum. Lib. III Reg., c. VIII, vers. 46: Non est enim homo qui non peccet. In distichis Dionysii Catonis l. I, Nemo sine crimine vivit.
Erravit per prata vagus, mala gramina pastus,56. Sirm., a. optima s.
[Col. 0909B] 57. Sirm., jussit. Azagr., jungit.
61. Sirm., cognata probatur.
62. Vat. scribit fabos. Sirm., vulnera mella simul.
64. Sirm., ut praestet l.
65. Sirm., mortem. Azagr., mortes.
[Col. 0910A] 67. Vat., medellas. Sirm., Cerva salutaris pasto serpente [Col. 0910B] medela est.
68. Sirm., Conficiunt, pellunt i. v. n. Azagr., pelluntque i.
69. Sirm., Materia f. s. e. n. constat.
74. In Vat. scribitur concula.
[Col. 0909B]55. Rationem affert cur Deus peccata hominum permittat, cum possit impedire, nempe ut in peccati venia clementia Dei resplendeat. Ut enim in physico rerum ordine Deus ad majorem orbis pulchritudinem non solum bona et laeta, sed adversa etiam et tristia creavit, ita in ordine morali bona praecipit et jubet, sed permittit mala, ut ex ipsis malis bona faciat, quae sine malis fieri non possent. Augustinus Enchirid. cap. 11: Illud quod malum dicitur bene ordinatum, et suo loco positum, eminentius commendat bona, ut magis placeant et laudabiliora sint, dum comparantur malis. Vide etiam l. II de Ordine, c. 4.
[Col. 0909C] 56. Lib. I, vers. 18: Omnia quae veniunt, bona, gaudia, tristia, acerba.
58. Vide l. I, vers. 294 et seqq., cum notis. In Goldoni comoedia il Moliere legi hunc versum.
59. Discors elementorum concordia explicata est lib. I, vers. 142 aliisque in locis.
60. Ovidius l. I Met., vers. 19: Frigida pugnabant calidis, humentia siccis. Apuleius l. I de Mundo post med., Uvidis arida, et glacialibus flammida (natura) confudit. Aer est humidus, terra sicca, ignis calidus, aqua frigida.
61. Doctiloquus Ennius, Martianus Capella et alii dixerunt. Doctiloquax apud antiquiores Dracontio non invenitur. Lectio Sirmondi cognata probatur confirmari potest simili loquendi modo saepe a Dracontio usitato, ut dixi ad l. II, vers. 26: Cognata refertur sapit etiam stylum Dracontii, ut vers. 69, noxia fertur. Litterae cognationem habent cum apibus, quia olim discebantur in tabellis cera illitis, et sicut apes [Col. 0909D] spiculo nocent, melle et favis prosunt, sic etiam litterae habent, unde prosint et noceant: nam litteras aliquando nocere expertus ipse Dracontius est. Nocent autem non solum iis qui imbuti illis sunt, sed etiam aliis.
62. Ut producitur ob aspirationem sequentis dictionis. Sirmondi scriptura probabilis est: sed verius videtur vulnera, castra, favos; nam ut sua sunt bella apibus, sic etiam litteratis.
63. Hic versus a S. Isidoro allegatus est, ut dixi num. 8 prolegom. Primordia sensus sunt prima scientiarum elementa. Sensus pro intelligentia et cogitatione saepe ponitur. Lib. I, vers. 567, nonnulli legunt sensus primordia, pro quo ego scripsi sensu praecordia. Lucretius l. IV, vers. 534, dixit Primordia vocum.
64. Rivinus in Sirmondi lectione praestet vidit nullo negotio scribi posse prosit. Sed nihil mutandum censuit, quia praestare pro prodesse, aut saltem pro beneficium [Col. 0910B] praestare accipi solet, ut probat Barthius l, XXIX Advers., cap. 6. Verum cum in primigenia non interpolata elegia prosit legatur, hoc retinendum est.
65. Lib. II, vers. 258, Aspidis obliquae quid pinguia membra medentur, etc. Vide notam ad vers. 291 lib. I.
66. Vide lib. II, vers. 256.
67. Scriptura Sirmondi commodum sensum habet, quo spectat etiam in Vat. Cerva salutares pasto serpente medellas Conficit. Sed vera lectio est medullas. Lib. II, vers. 276: Cervus ut occumbat, quaerit medicina [Col. 0910C] medullas. Confer notam ad eum locum, ex qua constat medullas cervia medicis salutares existimari. Cerva saepe adhibetur a poetis nullo habito respectu generis, ut marem et feminam significent. Virgilius lib. IV Aen., vers. 69: Qualis conjecta cerva sagitta. Similia plura congessit Brouckusius ad Tibullum, l. IV, carm. 3, vers. 13.
68. Ausonius epigr. 10 in Eumpinam, vers. 12: Et cum fata volunt, bina venena juvant. Conjunctio que in Azagr. non est necessaria. Sic v. 246, Damna, vel augmentum dant elementa, ferunt.
69. Materies sic Dracontius et alii poetae frequentius quam materia. Pro innocua ponitur simplex, ut vers. 191, 223, et simplicitas vers. 173. Vide notam ad libr. II, vers. 804.
70. Ut pius Dracontio est clemens, mitis, ita impius crudelis, immitis. Rivinus de milite id dictum interpretatur, qui impius a Virgilio et Lucano dicitur.
[Col. 0910D] 71. Rivinus non male suspicatur Ipsa parit gemmas, steriles et terra lapillos, Ipsa rosas, et dat, spinea ligna, vepres. Interpolatori Sirmondi cum Dracontio convenit: quo magis vetus lectio confirmatur. Nec sane correctione indiget. Ipsa terra parit gemmas pretiosos lapillos (accusativus appositionis), et ipsa dat vepres, spinea ligna, rosas.
72. Ovidius de Remed. amor. v. 45: Terra salutiferas herbas, eademque nocentes Nutrit, et urticae proxima saepe rosa est.
74. Diminutivo conchula utuntur Celsus et Valerius Maximus. In conchis piscium nascuntur margaritae, de quibus Plinius libr. IX, cap. 35. Propertius libr. III, eleg. 11, vers. 6: Et venit e rubro concha Erycina salo.
75. Temperies sumi solet pro temperata coeli constitutione. Auris vitalibus, vitae, spiritui, quo videlicet respiramus et aspiramus.
Nam Deus omnipotens potuit, dum conderet orbem,76. Sirm., Q. c. d. corripit, atque animos. Azagr., ut in Vat., eripit atque animas.
77. Sirm., Diras vel placidas retinet n. v.
79. Azagr., grando pruinae.
80. Sirm., Gignuntur vicibus, ordine, lege poli.
81. Sirm., Solis temperie species g. m. Azagr., sultat pro solis.
82. Sirm., parit, et fovet. Azagr. cum Vat., parans [Col. 0912B] et fovens.
83. In Vat. scribitur fetat. Sirm., per quam foetat.
88. Sirm., L. h. d. sidus et hoc docuit. Azagr., L. h. d. Sirius hoc docuit.
91. Azagr., quod terra creat q.
92. Sirm., hoc modo quando habet. Azagr., hoc homo quando habet.
93. Azagr., reticere molestos.
[Col. 0911B]76. Temperies corrupta eripit hominibus dies atque animas, hoc est breviorem hominum vitam effirit. Dies pro vita Statius libr. II Theb., vers. 657: Nunc arma, diemque Projice. Quid sequeris timidae compendia vitae?
77. Libr. I, vers. 456, distinguit inter aves placidas et ore cruentas.
78. Blanda columba Ovidius libr. II Amor., eleg. 6, vers. 56.
[Col. 0911C] 80. Interpolator penitus sensum hujus versus invertit. Vicibus est per vices, alternatim. Columella l. II, cap. 2 initio: Quae qualitates inter se mixtae vicibus, et alternatae plurimas efficiunt agrorum varietates. Ait ergo Dracontius pluviam, nivem, grandinem, pruinam gigni igni, vapore, gelu, seu frigore vicissim, vel ita ut haec per vices misceantur et alternentur. Isidorus de Natur. rer. cap. 33: Aquae amarissimae maris vapore subtili, calore aereo suspenduntur.. Ibique igne solis decoctae in dulcem pluviarum saporem vertuntur. Et cap. 34: Plerumque glacialibus ventorum flatibus rigentes aquae solidantur in nivem. Et cap. 35: Aquae nubium rigore ventorum stringuntur in glaciem, atque durescunt. Vide Ambrosium libr. II Hexaem., cap. 3 et 4, quem saepe Dracontius et Isidorus sequuntur, ut ipse Basilium secutus est.
81. Capella libr. II in hymno solis: Nam medium tu curris iter, dans solus amicam Temperiem superis. TEMPERIES in plurali, intelligo varias anni tempestates. [Col. 0911D] Isidorus de Nat. rer. cap. 17: Cui (sol) ideo Deus diversa cursus constituit loca et tempora, ne dum semper in iisdem moraretur locis, quotidiano ea vapore consumeret. Sed ut Clemens ait (libr. VIII Recognit., cap. 22), diversos accipit cursus, quibus aeris temperies pro ratione temporum dispensetur, et ordo vicissitudinum permutationumque servetur. Ausonius in Eclogar. 2: Omnia quae vario rerum metimur in actu, Astrorum dominatus agit, terrenaque tantum Membra homini, e superis fortuna, et spiritus auris Septeno moderanda choro: sed praesidet ollis Sortitus regimen nitidae sol aureus aethrae. Nec sola in nobis moderatur tempora vitae, Dum breve solliciti spatium producimus aevi. Creditur occultosque satus, et tempora vitae Materno ducenda utero formare videndo. Haec caute.
82. Vide l. I, vers. 24 et seqq., et vers. 224: Qui fovet igne pio coelum, etc. Libr. I, vers. 9, notavi, Dracontium cum aliis antiquis scriptoribus verbum creandi accipere pro educere, vel formare: quo [Col. 0912B] multi nunc utuntur ad significandam productionem ex nihilo. Animadvertit vero Mariana ad c. I Genes., v. 1, quaestionem esse ad theologos ablegandam, an creatio sit ex nihilo productio: Id contendam, addit, ex vi vocis et proprietate sermonis id non significari. Peculiaris ergo significatio, qua creatio definitur a philosophis et theologis effectio rei ex nihilo, vetus quidem est, sed ad usum scholae instituta.
83. Libr. II, vers. 217, Fetat humus, etc. Confer [Col. 0912C] notam ad vers. 89 libr. II.
84. Isidorus de Nat. rer. cap. 17: Et cum sit iste minister bonus (sol) genitus ad vicissitudines temporum moderandas, tamen ubi secundum voluntatem Dei correptio mortalibus datur, incandescit acrius, et urit mundum vehementioribus flammis, et perturbatur aer, et plaga hominum, et corruptio terris injicitur, et lues animantibus, et pestilens per omnia mortalibus annus inducitur. Quod autem ait Dracontius putris arena, hoc est arida et sicca, veteres secutus est duces. Propertius libr. IV, eleg. 3, vers. 39: Quae tellus sit lenta gelu, quae putris ab aestu. Statius libr. IV Theb., vers. 728: Tunc sole putris, tum pulvere tellus Exhalat calidam nubem, et silv. III, libr. IV. vers. 126: Qui foedum nemus et putres arenas. Lucanus simili significatione libr. VIII, v. 83): Totaque in Aethiopum putres solvaris arenas.
86. It pro abit. Lucretius libr. III, vers. 527: Denique saepe hominem paulatim cernimus ire, Et [Col. 0912D] membratim vitalem deperdere sensum.
88. Rivinus, qui cum Sirmondo legit sidus et hoc docuit, interpretatur hoc sidus esse stellam Jacob, et luciferum Satanam. Dracontius aliud longe diversum cogitabat, qui de Sirio stella in ore caniculae loquitur, cui luciferum opponit. Calores immodici sunt, cum Sirius conjungitur cum sole, quo tempore corpora morbo affici solent, ex quo caniculam seu canem hoc sidus dictum aliqui affirmant.
89. Temperies coeli zona seu plaga temperata. Ovidius libr. I Met., vers., 50, de zonis: Nix tegit alta duas, totidem inter utramque locavit, Temperiemque dedit mixta cum frigore flamma.
91. Libr. I, vers. 334, Non purior aer.
92. Rivinus conjicit Non meruere simul, hoc modo quartus habet. Aer namque modo temperatus est ex humido et calido, coelum (id est ignis) siccum et calidum, terra sicca et frigida, aqua humida et frigida. Haec ille totidem verbis. Sane mendosa illico [Col. 0913B] apparet scriptura Sirmondi hoc modo quando habet. Sed conjectura Rivini vix ullum sensum admittit. Lectio Vat. confirmatur codice Azagr., ubi tamen mendum est habet pro habeat. Sententia Dracontii est: cum in rebus omnibus creatis mixta sint bona malis, quando aliquis erit homo, qui semper bonus et nullo [Col. 0913C] crimine maculatus sit? Vide notam ad l. II, v. 458, et Synonyma S. Isidori, l. I.
Quae corrupta dies eripit, atque animas.94. Sirm., Scribere nec dominum. Vat., scribere vel dominum.
97. In Vat. scribitur Israhelitarum.
98. Sirm., Quando oblita Deum plebs vitulum coluit. In Vat. videtur esse flens pro flans.
99. Sirm., indulgens. In Vat. etiam indulgens. Ex conjectura indulges.
100. Sirm., Contulit, et legem post mala facta dedit.
101. Sirm., O. quem sat decet.
102. Sirm., Et quem nulla juvat v. s. v.
105. Vat., carminis ullius ausu. Sirm., Coram te [Col. 0914B] primum me, carminis illius orsa.
106. Sirm., poenitet, en fateor.
109. Azagr., i, armata p. Sirm. distinguit mandet, Rex.
110. Azagr., Rex Deus omnipotens semper ubique pius.
111. Sirm., solet omnibus esse.
112. Sirm., sit pietate sua, sit.
113. In Sirm. pro hoc et aliis quatuor versibus seqq. solus est hic: Te nunc summe precor, magnorum maxime regum, Pectore, etc.
[Col. 0913C]94. Rivinus suspicatur legendum Agnatumque mihi scribere nec dominum; sed neque ipse rationem suspicionis affert, neque ego video ullam. In Vat. est vel pro nec: hoc secundum magis placet. Culpa fuit Dracontii reticere suos dominos, atque alium laudare, qui ignotus illi, nec dominus erat. Poterit explicari scriptura Vat. hoc pacto: culpa fuit reticere dominos modestos, aliumque ignotum laudare, etiamsi fuisset dominus. De hac culpa Dracontii egi in prolegom, num. 90.
96. Idola secunda correpta, ut libr. II, vers. 579.
97. Ut in hoc codice scribitur Israhelitarum cum aspiratione post primum a, sic in alio codice Vati cano, ex quo tres libros de Deo extraxi, scribitur l. II, v. 166, cum aspiratione in principio Hisraelitarum. Haec scriptura antiqua est, ut cernitur in veteri inscriptione basilicae S. Clementis Romae, quam vulgavit Eduardus Vitry in diatriba de tumulo T. Flavii [Col. 0913D] Clementis martyris.
98. Certum mihi est a manu Dracontii esse flans, quod alii non intelligentes versum corruperunt. Cap. XXXII Exod., vers. 4: Quas cum ille (A ron inaures) accepisset, formavit opere fusorio, et fecit ex eis vitulum conflatilem. Pro conflare seu metalla igne mollire et fundere ponitur flans. Plinius libr. XXXVI, cap. 19: Phrygius lapis uritur ante vino perfusus, flaturque follibus, donec rubescat. Sic flata pecunia, aes flatum, aere fiando, feriundo.
99. Forte Et tamen indulget veniam poscentibus auctor.
100. In fine carminis ad senatorem apo tatam sub Tertulliani nomine: Suffecit peccare semel, desiste vereri. Non erit in culpa, quem poenitet ante fuisse. Poeniteat cum nominativo pro mentem ream poeniteat. Vide libr. I, vers. 694, et infra vers. 304.
[Col. 0914B] 102. Ezechiel. cap. XVIII, vers. 23: Nunquid voluntatis meae est mors impii, decit Dominus Deus, et non ut convertatur a viis suis, et vivat? Vide l. I, vers. 29 et seqq., et vers. 96 cum notis.
103. Corregis in manu Domini, quocunque voluerit, [Col. 0914C] inclinabit illud. Proverb. cap. XXI, vers. 1.
105. In nostro codice ullius pro illius retineri posset, sed melius videtur illius.
109. Hic etiam legendum conjicit Rivinus agnato pro armato, ut vers. 94 agnatum pro ignotum.
110. Octavianus Augustus, ut refert Suetonius cap. 53, Domini appellationem, ut maledictum et opprobrium semper exhorruit. Alii imperatores non solum domini, sed dei etiam appellationem usurparunt. Inde ad Christianos imperatores et reges domini titulus permanavit. Procedente tempore hic honos sacerdotibus et nobilibus delatus est, postea quibusvis aliis hominibus sine ullo discrimine.
111. Adverte phrasim, Dissimilis non sit mihi, quam quod solet, etc., videlicet non sit mihi alius quam qui solet esse catervis. Cicero l. II ad Attic., ep. 3, Quod non est dissimile, atque ire in Solonium. Huc facit vers. 151 cum nota.
114. Ad Roman. cap. XIII, vers. 4, de principe: Dei [Col. 0914D] enim minister est tibi in bonum. Si autem malum feceris, time: non enim sine causa gladium portat. Dei enim minister est, vindex in iram et qui malum agit.
115. Prosper epigr. 95, Linquantur secreta Deo, qui si quid opertum est, Inspicit, et nullis indiget indiciis. Anonymus in carmine apologetico Romanae curiae tom. IV Analector. Mabillonii v. 923: Hic tibi nostra manus, cuinam secreta licebit Cernere corda procul, non dabit artis opus. Solus habet secreta Deus cognoscere mentis. Eruditum est hoc carmen, et supra captum saeculi XIII, quo exaratum est, elegans, nisi quod multis locis corruptum est, ut cum Aprilis Hispanus, alter ex interlocutoribus, de efficacia munerum loquens, ait: Praeterea video, quod si non jungitur axis, Tardius incoeptum continuatur iter. Lege si non ungitur axis, ita enim habet adagium tritum Hispanorum.
380 Ignotumque mihi scribere, nec dominum.119. Sirm., concede fatenti.
121. Hic altique novem versus seqq. omnino desunt in Sirm. usque ad v. 131, Nemo cadet. In Vat. namque, obscure.
125. Vat., moriuntur in hostes.
131. Sirm., c. de jure tuo. Azagr. cum Vat., sub jure.
132. Azagr. scit esse victurum.
[Col. 0916B] 133. Hi quatuor versus usque ad vers. 137 desunt in Sirm. In Vat. foravit pro duravit.
337. Sirm., leo terribilis fremit.
139. Sirm., Acriter ardescit crispato l. f.
144. Sirm., ceu atis. Azagr. cum Vat., ceu satis.
145. Sirm., vulnere victor.
146. In Vat. et Sirm. scribitur deiciens.
149. In Vat., non vis pro nobis.
[Col. 0915B]116. Conjiciat aliquis Sensibus internis, nempe hominis. Sed aetheriis positum est pro divinis, coelestibus. Deus divina sua et infinita intelligentia videt [Col. 0915C] occulta vota hominum.
117. Vela orationis, carminis, allegoria oratoribus ac maxime poetis frequens. Retorquere vela Ovidius Trist. libr. I, eleg. 1, vers. 84: Semper ab Euboicis vela retorquet aquis.
121. Fortasse legendum Nam qui inimicorum, etc., ut protrahatur haec periodus usque ad vers. 124. Veniale adverbii more, ut l. II, vers. 486, Veniale minatur. Contrarium est Mortale minantes l. II, vers. 154.
122. In usu communi est epulor, epularis; Priscianus tamen lib. VIII de Verbis communibus refert veteres usurpasse etiam epulo, epulas.
123. Implicata syntaxis est hujus versus, ita explicanda. Ut sit quod Christus puniat, tu parcis iniquis, nimirum non omnia crimina punis, sed quaedam Dei judicio et vindictae relinquis.
125. Non censeo scripsisse Dracontium soli moriuntur ii hostes. Lego moriuntur ut hostes, nam in hostes quid significet vix intelligi potest, nisi forte in [Col. 0915D] sumatur pro apud. Cicero in prooem. Parad., Cato autem perfectus mea sententia stoicus, et ea sentit quae non sane probantur in vulgus. Putabam soli moriuntur in armis, vel in ense. Lucanus l. II, vers. 263: Quis nolit in isto Ense mori? Sed alii legunt ab isto. Melior erit lectio soli moriuntur in armis, imitatione Ciceronis pro Ligario, cap. 6: Cognita vero clementia tua, quis non eam victoriam probet, in qua occiderit nemo nisi armatus.
128. Sedet, scilicet captivi, qui quietem amant, tuti sunt, otiosi et nullo labore vexati.
129. Paulo ante vers. 122, Deliciis epulas. Pro insuper non raro usurpatur super a Virgilio, Horatio et aliis.
130. Subripiente, paulatim consumente fame vitam.
133. Pro foravit nihil opportunius venit in mentem quam duravit: verum neque id penitus placet, neque hic et sequens versus satis inter se cohaerent.
[Col. 0916B] 135. Dat est brevis ad regulas prosodiae, sed hoc loco producitur ob aspirationem vocis sequentis.
136. In prolegom. num. 111 ex Orosio ostendi [Col. 0916C] barbaros, qui Hispaniam occuparunt, post primabellorum clades nonnullam clementiae laudem obtinuisse.
137. Terribile adverbii more. ut vers. 121, veniale minaris. Sic dulce, suave, et similia passim occurrunt. Virgilius libr. I Aen. vers. 300, de furore bellico: Fremet horridus ore cruento.
138. Excussis, jactatis, concussis. Virgilius l. XII, vers. 6: Tum demum movet arma leo, gaudetque comantes Excutiens cervice toros . . . . et fremit ore cruento.
139. Servius ad loc. cit. Virgilii: Haec enim leonum natura est, ut nisi laces iti irasci nequeant. Lumen ferri est splendor e ferro venabuli emicans. Val. Flaccus l. III, vers. 100: Seseque a lumine ferri Sustinuit praeceps. Statius libr. IX Theb., vers. 802: Sed ferri lumine diro Turbatus sonipes. Crispatur ferrum seu telum, cum quassatur, seu vibratur. Virgilius l. XII Aen., vers. 165: Bina manu lato crispans hastilia ferro; qui versus ex libr. I repetitus est.
140. Mora, scilicet pugnae, sive in resistendo. [Col. 0916D] Prudentius Hamart. v. 210, Puguae nodumque moramque post Virgilium l. X, vers. 428. Similiter Lucanus, Silius, alii.
142. Ovidius libr. III Trist., eleg. 5, vers. 33: Corpora magnanimo satis est prostrasse leoni, Pugna suum finem, cum jacet hostis, habet. Plinius libr. VIII, cap. 16, Leoni tantum ex feris clementia in supplices: prostratis parcit.
143. Rivinus ex conjectura Temnit praedo cibos, quos non facit ipse, cadaver Haud ferus agnoscit, hoc avis accipiat; hoc est avis rapax.
146. Dejicere oculos Cicero, Quintilianus aliique dixerunt.
147. Scilicet frangitur ira non impia, seu non crudelis.
149. Ovidius l. II Trist., vers. 39: Tu quoque, cum patriae rector dicare, paterque, Utere more Dei, nomen habentis idem. Claudianus de IV cons. Honorii vers. [Col. 0917B] 276: Sis pius in primis: nam cum vincamur in omni Munere, sola deos aequat clementia nobis. Cicero pro Ligario in fin., Homines enim ad deos nulla re propius accedunt quam salutem hominibus dando.
382 Sensibus aetheriis condita vota videt.151. Vat., ad regna polorum. Sirm., ad regna superna.
[Col. 0917B] 154. Sirm., Vinctus apostolica, discipulaque manu. Azagr. Vinctus a. discipulante m.
156. Sirm., I, a. ne malus exstet homo.
158. Sirm., David et sceleris certus adulter erat.
160. In Vat. deest vox ultima reus.
[Col. 0918A] 162. In Vat. scribitur ammisit.
[Col. 0918B] 163. Sirm., Non fuit hic Salomon casta de conjuge natus.
166. Ita Sirm.; in Vat. desunt verba haec ut daret et soboli; versus incipit Ut sibi regna daret et sub . . . . In Azagr., Ut sibi regnaret, haec daret et soboli.
168. Sirm., cum peteret.
[Col. 0917B]151. Lego simile est, ac regna: quae phrasis simili modo a Dracontio v. 111 usurpata, sed librariis ignota, occasionem errori dedit. Cicero libr. v Tuscul., cap 3: Pythagoram respondisse, similem sibi videri vitam hominum et mercatum. Livius libr. VI, cap. 28: Jactabant, similem pavorem inde ac fugam fore, ac bello Gailico fuerit. Columella libr. VII, cap. 5: Ovem pulmonariam similiter, ut suem, curare convenit. [Col. 0917C] Poterit etiam legi simile est, ut regna; simile est, et regna.
152. Puto indicari parabolam quam affert Lucas cap. XIX, vers. 12 et seqq.: Homo quidam nobilis abiit in regionem longinquam accipere sibi regnum, et reverti, etc. Ex Evangelio certe hanc sententiam Dracontius sumit, ut ex vers. seqq. manifestum est. Clementiam virtutem principum maxime propriam esse ostendit Petrus Ribadeneyra libr. II, cap. 18 egregii operis de principe Christiano, quod paucis ante annis Matriti recusum est.
153. Referens est Deus, non pagina: nam vers. seq. est cinctus. Perinde quasi dixisset ut canit Deus, sic progreditur, quia pagina sancta Dei ponitur pro Deus. Haec figura vocatur mutatio, seu varietas generis, aut etiam relatio ad rem potius quam ad vocem. Ennius lib. X Annal. apud Priscianum lib. I: Insignita fere tum millia militum octo Duxit delectos bellum tolerare potentes. Consule Gifanium in Lucretium [Col. 0917D] verbo Generis mutatio, et Andream Schottum in Vindiciis Ciceronis, cap. 8.
154. Latinius videtur discipulaque; sed non ausim mutare discipulante, quod non solum exstat in Vat., sed et in Azagrens. conservatur: quod verbum nescio quid sequioris antiquitatis prae se fert, ut principante, abbatiante, et similia. Isidorus in glossis indicat discipulati pro edocti.
155. Libr. III, vers. 599, idem praeceptum exponitur. Vide notam.
156. Pius exstet homo, pius et mitis sit homo, qui iratus fuerit. Exstet pro sit, ut dixi ad l. II, vers. 731.
157. Notanda est phrasis populis mucrone pepercit; ita populis veniam dedit, ut mucrone in eos non uteretur. Parcere mucrone est abstinere a mucrone, parcere populis est condonare.
158. Sceleris certus adulter, certo scelere adulterii inquinatus. Non male Sirmondus certus adulter erat; sed retineo inest, ut vers. seq. meretur. Inest pro est.
[Col. 0918B] 159. Libr. II, vers. 654 seqq. Davidis crimen, et poenitentia enarratur.
160. Loc. cit. vers. 635, Culpas impune fatetur: et l. I, vers. 34, Sic impune reis licuit peccasse fatendo.
161. Lib. II, v. 660, Ex eadem muliere virum, etc. De quantitate tertiae in muliere vide Abbonem l. IV Annal. Bened. Mabillonii in append., num. 6.
163. Interpolator Sirmondi mutavit hunc versum, fortasse quia videtur eo indicari Salomonem adulterio genitum fuisse. Verum Dracontius satis inentem suam declarat, quod Salomon genitus eadem muliere, quae scelus adulterii ante admiserat, adeoque hoc sensu [Col. 0918C] fructus sceleris, regnum adeptus est, non Absalom, quamvis hic natus fuerit ex conjuge Davidis, quae ad hujus conjugium non per adulterium pervenit: quod clarius loc. cit. l. II asseritur, ubi Dracontius ait, factum regem eum qui ex Bethsabee, ex eadem muliere post crimina natus fuerat. Absalom vocatur etiam Abessalon aut Abessalom. In distichis, quae de rebus diversis utriusque Testamenti in basilica Ambrosiana scripta sunt, tom V Collect. poet. Pisaur., pag. 158: Pendet Abisalon astrictus in arbore guttur. Melius scribitur Abessalon aut Abessalom cum Prudentio Hamart. vers. 577 et 580, ex LXX interpretibus, qui ita Graece id nomen efferunt.
164. Sceleris per metonymiam pro sceleratae feminae, vel feminae quae olim scelere adulterii inquinata fuerat, ex quo tandem in conjugium Davidis vocata est.
165. Impendit, confert, ut vers. 191: Ecce, quid impendit homini clementia simplex.
[Col. 0918D] 167. Colla, gladio secanda, vel quia dare collum est victum se fateri: nam bello captorum colla pedibus proterebantur, et vinculis constringebantur. Propertius l. II, el. 8, vers. 19: India quin, Auguste, tuo dat colla triumpho.
168. Peteret Dominum, ut apud Ovidium l. VII Met., vers. 296, Petit hoc Aeetida munus, ad quem locum plura similia proferunt Heinsius et Burmannus, qui tamen putant dubia haec omnia esse. Hoc etiam loco reponi posset Dum petit a Domino. Rivinus legit in corrigendis sed sapientiae opem. Venustius est sapientis opem, id est sapientiam.
170. Consiliique tenax. Sic tenacem propositi dicunt Horatius, Ovidius, alii.
171. Libr. II, vers. 572, Martyrium Stephano. Eadem quantitate posset hoc loco Ante alios Stephanus, quod fortasse verum est. Non tamen a ms. codice recedam, cum poetae Christiani in nominibus propriis vatiare soleant.
Qui indulget culpis, et veniam tribuit.172. Azagr., pro hostibus o.
174. In Vat., gerens pro furens.
177. Sirm., f. retinens reparavit h.; in Vat., redhibens [Col. 0919B] paravit.
178. Sirm., honore pater. Azagr., honore puer.
181. Sirm., eodem natus sine est.
[Col. 0919A] 186. Sirm., mox exoratus.
187. Sirm., Alter item princeps modico sermone probatur. Azagr., A. item p. m. s. profatur. Vat., A. [Col. 0920B] ait p. m. s. poeta.
190. Sirm., qui volet esse Dei.
[Col. 0919B]173. Jejuna cum gignendi casu probum est, et a Cicerone usurpatum.
174. Vir qui non ita irascitur, ut inimicis mortem inferat, neque ipse ab aliis necabitur; quod tamen non semper accidere, exemplo Julii Caesaris, quod sequitur, ostendi posset. In Vat. gerens fortasse positum est pro regens.
176. Venia minus dignus est civis, qui hostili animo erga alium se gerit.
177. In Sirm. retinens fortasse indicat, Caesarem retinuisse imperium. Verius videtur redhibens hosti facultatem, vel potius facultates, id est restituens bona, patrimonium. Cicero ad Quintum Fratrem l. I, [Col. 0919C] ep. 3, post med., Quasi vero nunc me non tuae facultates sustineant.
178. Abit pro obit. Vocatus dignus honore Dei, dignus a suis habitus, qui Deus vocaretur apotheosi ethnica: vel quem sui dignum honore Dei vocarunt, sive habuerunt.
180. Tempus pium propter pacem in universo orbe, et natum eo tempore Christum, ut vers. seq. explicatur. De hoc tempore Virgilius libr. I Aen., v. 295, Asperatum positis mitescent saecula bellis, Cana fides, etc.
181. Eodem dissyllabum per synaeresin, ut eadem in ablativo. Quia mitis et pacificus fuit Augustus, ejus tempore nasci Jesum Christum voluisse colligit.
182. Cujus, Christi: nam quaedam prodigia, et flammas, quae de Augusto referuntur, a Dracontio indicari non puto.
183. Ausonius in Caesaribus corripit primam in Titus. At Titus orbis amor rapitur florentibus annis cum Ennio. Sed in Antholog. apud Burmannum, et tom. IV Collect. poet. Lat. Pisaur. legitur epigramma, [Col. 0919D] in quo prima in Titus producitur: Orbis delicias, et Titum, et Vespasianum Terrarum dominos haec capit urna duos. Verba illa de principe videntur referenda ad dicere.
184. Praestasset pro praestitisset, ut praestatum pro praestitum, non esset inusitatum. Sensus est: si nihil praestitisset, si nullum beneficium contulisset, aut si non profuisset. Confer supra notam ad vers. 64.
186. Clarior est sententia in Sirm. script. Mox: sed in Vat. recte se habet Non; si non exoratus supplicibus nulla dedisset praestita aut dona: quamvis enim duae sint negationes, tamen duo sunt verba quibus illae commode aptantur. Praestita substantive ponitur. Eutropius l. VII: Facilitatis tantae fuit (Titus) et liberalitatis, ut nulli quidquam negaret . . . . Praeterea cum quadam die in coena recordatus fuisset, nihil se illo die cuiquam praestitisse, dixerit: Amici, hodie diem perdidi.
187. In Vat. est sermone poeta, sed videtur legendum [Col. 0920B] sermone probatus, vel profatus. Lectio Sirmondi similibus exemplis indicatis lib. II ad vers. 26 comprobari potest.
188. L. Antoninus Commodus, qui Commodi nomine plerumque intelligitur, hostis humani generis judicabatur. Hujus pater fuit M. Aurelius Antoninus Philosophus nuncupatus, cujus clementia et bonitas summis laudibus ab ethnicis celebrata est. Vide ejus Vitam, auctore Geo: Stanhope, praemissam libris ejus duodecim de rebus suis, et lib. II ejusdem Antonini, num. 17, cum commentariis Thomae Gatakeri. Hujus enim imperatoris a Dracontio laudatur sententia.
189. Rectores discite post me, qui post me regnaturi estis.
[Col. 0920C] 190. Interpolator Sirmondi mutavit esse Deus in esse Dei. Rivinus errorem agnovit et correxit esse Deum: talem scilicet post mortem. Idem est sensus in Vat., qui volet esse Deus. Hoc sane Dracontius ex persona imperatoris gentilis pronuntiat. Nam post obitum imperatoribus, si meriti bene essent, honores divini a senatu decernebantur. Supra de Caesare vers. 178, Inde vocatus abit dignus honore Dei. Praeceptum ergo est bonum in vita esse debere, cui in obitu coelestes honores jure merito tribuantur: neque istiusmodi honores, si decernantur, illis convenire, qui in vita boni non fuerint. Alio sensu Ausonius edyll. 15 aiebat: Quosdam Constat nolle deos fieri, ut ex sequentibus patet: Inturna reclamat: Quo vitam dedit aeternam? cur mortis adempta est Conditio? Imperatores Christiani vanas et ridiculas ejuscemodi apotheoses sustulerunt. Quaedam tamen vestigia in nonnullis vocabulis haeserunt, ut cum constitutiones Principum divales appellantur. In libris [Col. 0920D] Carolinis saeculo VIII Constantinus et Irene irridentur, quod rescripta sua divalia appellarent. Sed in Hispania idem usus antea vigebat, ut observavi in proleg. num. 26. Decretum enim regis dicebatur decretum divale, et decretum divalis observantiae. Et Justinianus de emendatione codicis et secunda ejus editione ait: Jussimus . . . . eum (codicem) nostri numinis auctoritate nitentem in omnibus judiciis, solum quantum ad divales constitutiones pertinet, frequentari. Illud vero mirum, imperatores ethnicos, etiamsi nullum Deum esse crederent, tamen divinos honores affectasse. Similis est dementia quorumdam nunc hominum, qui, cum templa omnia cum religione funditus everti optent, tamen aegre ferunt, si sui gregales aut magistri, a quibus impietatem edocti sunt, post obitum honore sepulcri in templis priventur. Solemni ritu peracta nunc ipsum est translatio ossium Volteri ad templum Parisiense S. Genovefae: quam ridiculam apotheosin aliquis hoc tetrasticho [Col. 0921B] prosecutus est: Regia templa tenet Volterus, pellere reges Qui solio studuit, qui supera arce Deum. Impia sic hominum sibi faex extorquet honores, Quos nec principibus vult dare, nec superis.
387 Hostibus orabat sponte suis veniam.192. Sirm., Ut praestet vitam, conferat atque animum; sic Azagr., sed animam.
193. Hi quatuor versus non exstant in Sirm. usque [Col. 0921B] ad Fama ducum.
196. Scribitur in Vat., puplica.
197. Sirm., mors. Vat., mos.
198. Azagr., excurrit pro occurrit.
199. Sirm., populisque triumphus.
[Col. 0922A] 200. Sirm., In c. datum d. Omnipotens.
201. Sirm., d. tantum p.
203. Sirm., in arma simul fuimus.
[Col. 0922B] 204. Sirm., ab hoste redit.
207. Hic versus et sequens desunt in Sirm. Pro fovet in Vat. est fodit.
213. Vat., consulit absenti.
[Col. 0921B]192. Sententia in scriptura Sirmondi huic loco opportuna non est: in Vat. obscura est, sed ita explicatur. Homines qui boni mitesque sunt dum vivunt, post mortem digni sunt, qui honoribus decorentur etiam ex sententia imperatoris ethnici. Clementia igitur praestat et confert animae bona. Praestat bond dans est idem ac praestat et dat bona.
[Col. 0921C] 195. Ut populi te vero cordis affectu dominum vocent, fac ut vere te pium vocare possint.
196. Merx procerum, intelligo famam principum. Merx est res quae emitur et venditur. Sed de quavis re mala atque etiam de homine malo dicitur mala merx, quo sensu quaevis res bona bona merx vocari potest, adeoque merx simpliciter hoc loco pro opinione bona vel mala sumi videtur, quae scilicet in ore orbis volat, vel ab eo pendet. Haec interpretatio ex sequentibus versibus evidentior redditur.
197. In Sirm. mors, et in Vat. mos nullam idoneam significationem habent. Lego igitur merx, ut idem verbum ex vers. super. repetatur.
199. Retineo scripturam Vat. Gloria bellorum ad duces et ad exercitum simul spectat. Posset interpungi Gloria bellorum ducibus, populisque triumphos In commune datos dividit armipotens, ut gloria armipotens dividat triumphos ducibus populisque. Prior explicatio magis arridet. Sententia expressa est ex [Col. 0921D] Cicerone in oratione ad Caesarem pro Marcello, ubi ait cap. 2: Nam bellicas laudes solent quidam extenuare verbis, easque detrahere ducibus, communicare cum multis (al. cum militibus ), ne propriae sint imperatorum. Et certe in armis militum virtus, locorum opportunitas, auxilia sociorum, classes, commeatus multum juvant: maximam vero partem quasi suo jure fortuna sibi vindicat, et quidquid est prospere gestum, id pene omne ducit suum. At vero hujus gloriae, C. Caesar, quam es paulo ante adeptus, socium habes neminem, etc. Et cap. 4: Haec enim res unius est propria Caesaris, caeterae, duce te, gestae, magnae illae quidem, sed tamen multo magnoque comitatu: hujus autem rei tu idem et dux es et comes. Loquitur, ut notum est, de clementia qua Caesar Marcello pepercerat. Ovidius, ut alicubi notatum lego, hoc disticho eamdem sententiam complexus est: Gloria vincendi juncta est cum mil te, Caesar; Caesar, parcendi gloria tota tua est. Dracontius amplificationem Ciceronis imitatur, ut conferenti patebit.
[Col. 0922B] 200. In commune phrasis bene Latina. Cicero lib. II de Invent., c. 3, Ex nostro quoque nonnihil in commune contulimus. Adde Livium, Tacitum, Phaedrum, alios. In Sirmondo est omnipotens; sed armipotens melius huic loco convenit: quod verbum rursus legitur vers. 299, Inclytus armipotens, hoc tamen discrimine quod hic pro Deo ponitur, ibi epitheton est regis cujusdam Vandalorum.
202. Negat, recusat. Supra vers. 28, Prospera cuncta neget.
203. In arma pares, hoc est ad pugnandum pares, [Col. 0922C] certare pares. Latinum etiam est fuimus in arma, vel ad arma. Varro apud Nonium cap. 2, num. 499, Tum ad me fuerunt, qui libellionem esse sciebant. Cicero ad Attic. l. X, ep. 4, post med.: Curio fuit ad me sane diu; et ep. 18, Commodum ad te dederam litteras de pluribus rebus, cum ad me bene mane Dionysius fuit. Hispanum idioma, Latinitatis retinentissimum, pro ivi, ivit, ivimus, etc., habet fui, fue, fuimos.
204. Interpungendum videtur Me pugnante, comes, victor ab hoste redis, et fortasse comitis dignitas innuitur. Sed potius comes innuit verba Ciceronis magno comitatu . . . . dux es, et comes.
205. Libenter legerem intrat pro instat, et Hispanismum mihi videre videor, quo intrare is dicitur qui in re aliqua negotium suum gerit, aut vocatus accedit. Latine etiam intrare sumitur interdum pro se insinuare. Cicero pro Flacco cap. 10, Intrabo etiam magis. Qui gessit, non adest.
208. Fortasse distinguendum Martis, Horrida concurrens [Col. 0922D] vincit in arma fremens, scilicet concurrens in horrida arma, vincit fremens.
210. Forte facit, cum sua corda domet. Proverbior. cap. XVI, vers. 32: Melior est patiens viro forti, et qui dominatur animo suo, expugnatore urbium. Hinc divinabam Plus quam turma facit, qui sua corda domat.
212. Etiam in bello justo occisio hominis nonnullam maculam occisori infert, quam peccatum vocat Dracontius, non eo sensu quo peccatum crimen est, sed prout peccatum est quaevis labes et infamia, aut, ut dicunt theologi, defectus lenitatis, ex quo irregularitas contrahitur. Ecclesia enim semper a sanguinis effusione abhorruit, ut multis probat Gonzalez ad cap. Petitio de Homicidio V Decret. Eadem erat ethnicorum opinio. Aeneas apud Virgilium l. II, vers. 717: Tu, genitor, cape sacra manu, patriosque Penales. Me bello e tanto digressum, et caede recenti, Attrectare nefas, donec me flumine vivo Abluero. Vide Macrobium l. III Saturn., c. 1.
Ut praestet bona dans conferat atque animae.214. In Vat. scribitur Marus.
216. Sirm., ordo gerit.
217. Hoc distichum abest a Sirm.
219. Hic versus non erat in Sirm., aut legi non poterat: eum habet Azagr., ubi cuncta creantur.
220. Sirm., T. sunt vitae. t. m. erant.
221. Sirm., h. cujus que senectae.
[Col. 0924A] 222. Sirm., et distincta.
223. Sirm., nunquid adulterii strepitus.
224. Sirm., pigra senecta gerit.
225. Sirm., non catulastra gerit puerilia. In Vat. prius catuiaster, non clare, ex quo videtur factum catulaster.
[Col. 0923B]214. Quisnam fuerit hic Ansila, et quaenam praelia cum Mauris indicentur hoc loco, quaesitum est in prolegom. num. 100 et seqq.
215. Vide verba Ciceronis allata ad vers. 199 qui clementiam Caesaris pergens laudare, ait cap. 2: Quin etiam illa ipsa rerum humanarum domina fortuna in istius societatem gloriae se non offert. Victoria in bellis fortunae impera oris tribui solebat. Barthius ad Statium l. II Theb., vers. 197, plura exempla affert, et in his hunc Dracontii locum laudat, uti etiam in notis ad Claudianum pag. 507; ex Otberto vero in Vita Henrici IV recitat Regis tamen fortuna vicit, quod imitatione veterum dictum putat. Plutarchus de fortuna Romanorum tractatum unum edidit, aliumque de fortuna et virtute Alexandri Magni.
216. Mutationes populorum et conversiones regnorum attribuit ordini temporis a Deo scilicet praefinito. Ecclesiastes cap. I, vers. 4: Generatio praeterit, et generatio advenit. Franciscus Vallesius, Sacr. Philos. cap. 62, putavit hoc loco significari generationum [Col. 0923C] perpetuitatem per circulationem, quem Cornelius a Lapide in comment. refellit.
217. Discurrere sumi puto pro alio abire, nisi malis legere discedere. Sententia in id recidere videtur: si mors debilibus parceret, nec pueri, nec feminae obirent. Nimirum non est potentium regum virtus, quae populos sibi repugnantes evertit, sed ordo temporum a Deo stabilitus ejusmodi mutationes efficit aut exigit: pereunt enim etiam pueri debiles et sexus iners femineus, quibus bella non obsunt aut obesse non deberent. Hanc interpretationem ex loco alioqui difficili et fortasse corrupto eruere licet: sed aliam mallem.
218. Lib. III, vers. 457, Et quasi sexus iners de feminis.
219. Ecclesiastes cap. III, vers. 1: Omnia tempus habent . . . . Tempus nascendi, et tempus moriendi. Columbanus in ep. ad Hunaldum hunc Dracontii versum cum aliis ejusdem Dracontii inserit ac praemittit: [Col. 0923D] Pulchre veridici cecinit vox talia vatis, Tempora a dinumerans aevi vitaeque caducae, Omnia tempus agit, cum tempore cuncta trahuntur. Quibus in verbis veridicum vatem Dracontium appellari, cujus alios versus in eamdem sententiam Columbanus affert, probabiliter censeo. In Collectaneis sacris Patricii Flemingi nota ad versus Columbani haec est, VATIS, quis iste vates, scire non liquet, nisi eo forte nomine Salomonem comprehendi voluerit, qui illam temporis partitionem, quam Sanctus hic commentat, tradidit. Verum cum Columbanus septem Dracontii versus, eoque amplius illico proferat, in quibus quaedam sunt a Salomone praetermissa, vix dubi andum est quin Dracontium veridicum vatem vocaverit, neque dubitasset adnotator Columbani, si, unde versus illi deprompti essent, intellexisset. Paulo ante dixerat idem Columbanus: [Col. 0924B] Sint tibi divitiae divinae dogmata legis, Sanctorumque patrum castae moderamina vitae, Omnia quae dociles scripserunt carmine vates, ubi satis distinguit sacras Litteras, SS. Patres et poetas Christianos, quos vates appellat, et ex quibus multa promit.
221. Usque senectam sine ad occurrit etiam l. II, vers. 708, et lib. III, vers. 652. Sed hominum aetates recenset Eugenius Toletanus in versibus recapitulationis Hexaemeri relatis in prolegom. num. 21, Sex sunt aetates homini, etc.
223. Eugenius loc. cit. dixit etiam infantia simplex. In Sirm. adulterii mendum est, aut correctio interpolatoris. Dracontius certe adultorum scripsit: opponit enim infantiam et senectutem juventuti. Sex aetates hominis ita ab Isidoro distinguuntur l. XI Orig., cap. 2, Infantia, pueritia, adolescentia, juventus, gravitas, atque senectus; infantia ad annum septimum, pueritia ad annum decimum quartum, adolescentia ad annum vigesimum octavum, juventus ad annum quinquagesimum, gravitas, quae est declinatio a juventute [Col. 0924C] in senectutem, ad septuagesimum annum, senectus deinde usque ad obitum. Ab Eugenio Toletano quinta aetas vocatur senecta gravis, sexta senium. Idem tertiam aetatem appellat adultam; sed adultorum strepitus et fremitus, quos Dracontius memorat, juventuti magis conveniunt. Vide prolegom. num. 24.
224. Senectus, postrema correpta, ut palus apud Horatium, et servitus apud Paulinum. In elegiis sub Corn. Galli sive Galli Maximiani nomine vulgatis, eleg. 1, Continuos gemitus aegra senectus habet.
225. Catulastra gerit in Sirm. mendum est, quod nonnullorum exercuit ingenia. Rivinus ait Barthlum ad marginem (puto in notis ad Claudianum, pag. 507) ascripsisse catulastra esse crepundia, sed locum pro derelicto habuisse. Baunius in editione operum omnium Sirmondi, quam Parisiis procuravit, interpretatus fuerat, catu astra esse catulos ex charta, vel ligno, qualibus icunculis pueri oblectari consueverunt; [Col. 0924D] sed in praefatione ad tom. II ait se postea in Philoxeni aliorumque veterum glossariis Latino-Graecis, a Carolo Labbeo collectis, invenisse Catulaster Βούπαις, Catulester πάλληξ, quod lectorum judicio relinquit. Forcellinus in Lexico verbo Catlaster observat hanc vocem Vitruvio restitutam fuisse a Turnebo libr. XXIV Advers., cap. 7, pro eo quod legebatur catastos l. VIII, c. 4, et catlastri formam, quam habet Charisius libr. I, contractam esse ex catulaster, quod in diminutivis ex catulis ponit Priscianus libr. III. Forcellinus catulaster exponit grandior puer, adolescentulus, et inde formari ait catulastra, ae, puella jam grandis et viri patiens, atque ita intelligit hunc Dracontii locum, Non catulastra gerit puerilia. Verum Rivinus jam multo antea correxerat Non catulaster agit puerilia, qui animadverit Desiderium Heraldum [Col. 0925B] l. I Advers. in glossis Graeco-Latinis Stephani recte restituisse Βούπαις, catulaster, cum legeretur carulaster. Βούπαις est adolescens grandis et pinguis, quasi juvencus aut bovis filius: quod Latini catulastri nomine exprimunt. Hoc Dracontii versu pueritia et adolescentia inter se conferuntur.
Ansila testatur, Maurus ubique jacet.228. Pro hoc versu in Sirm. est hic alius: Nec [Col. 0925B] fetum partus femina reddit anus.
230. Hic est postremus versus in elegia a Sirmondo edita. Alii 22 adduntur in editione Matritensi ex cod. Azagr.
231. Azagr., Nunquid nata seges homines mox armat agrestes.
236. Azagr., plurima saepe fiunt.
237. Azagr., f. incrementa r.
238. Azagr., m. poli est m. u. manus.
[Col. 0926A] 239. In Vat. scribitur Quintia pro Cynthia.
[Col. 0926B] 240. Azagr., Et minuuntur item, Cynthia dum minuit.
241. In Vat. obscurat; correctum manu secunda observat.
242. Azagr., Servant et lunae t. c. g.
245. Azagr., Accipiunt facies crispas, lucemque resumunt.
246. Azagr., Ordine cuncta suo sidera fixa polo. In Vat. sic scribitur hic versus: Damnave lamentum dantque elementa ferunt.
[Col. 0925B]226. Horatius l. III, ed. 24, Nescit equo rudis Haerere ingenuus puer, Venarique timet, ludere doctior. Modoinus episcopus in eleg. ad Theodulfum Aurelianensem: [Col. 0925C] Utiliter puer in primis non militat annis, Digna sed expertus praemia tiro rapit.
227. Qui nondum pubes est non furit in venerem, nec juvenis, cum primum pubescit, marcidus est, quales sunt senes. Pueritia, juventus et senectus hoc disticho inter se comparantur. Ausonius edyll. 12 de membris: Indicat in pueris septennia prima novus dens, Pubentes annos robustior anticipat vox.
228. Libr. II, vers. 622, de Abrahamo jam sene: Nec solus steriles retinebat marcidus artus. Valer. Maximus lib. VII, c. 7, num. 4, Marcidam senectutem tuam, etc. Plerumque in numero plurali genae, genarum dicitur. Dracontius singulari numero usus etiam est l. I, vers. 342, Gena pulchra rubore, imitatus antiquiores Ennium et Suetonium.
229. Columbanus in ep. ad Hunaldum: In mentemque tibi veniat tremebunda senectus. Matura aetas est gravitas seu declinatio a juventute in senectutem: tremebunda senectus est extrema et decrepita senectus, [Col. 0925D] sive senium. Tractat, intellige negotia, causas, res, rempublicam, quorum administratio ad viros jam graves potissimum pertinet.
230. Ad negotia gerenda necessaria sunt fervor, seu vigor animi, et levitas seu agilitas, quae in senibus desiderantur. Levitatis inops, ut pietatis inops l. I. vers. 469.
231. Pro viror fortasse vigor legendum est. Viror vox Palladii, Apuleii, Vopisci. Armat aristis, ut l. III, vers. 25. Ovidius de Remed. amor., vers. 189, Temporibus certis maturam rusticus uvam Deligit, et nudo sub pede musta fluunt. Temporibus certis desectas alligat herbas, et tonsam raro pectine verrit humum.
233. Sic de sole Salomon Ecclesiastae cap. I, vers. 5, Oritur sol, et occidit, et ad locum suum revertitur; ibique renascens, gyrat per meridiem, et flectitur ad uqudonem: lustrans universa in circuitu pergit spiritus, et in circulos suos revertitur. Quod ait perdere cursus, intellige quia vestigium cursus nullum superest postquam sol recessit; vel quia ita sol cursus conficit, ut [Col. 0926B] quasi non confecerit, sic transactas vias denuo repetat. Similis est sententia v. 250, Amittunt cursus perpete lege poli.
235. Vel deficit, hoc est vel decrescit; non enim sermo est de eclipsi, quae defectus solet dici, ut colligitur ex exemplis quae subjiciuntur.
236. Lunae cursus menstruus in aetates dividitur. Sic dicitur senium lunae et luna senescens. Hinc aetas lunae, nisi intelligas, quod magis placet, lege lunae [Col. 0926C] plurima notari ad humanae vitae usus, ut vers. 250, Lege poli.
237. Crementum ex Varrone apud Nonium c..2, num. 767, verbo Suctu, et Plinio pro incrementum usurpant Juvencus l. II, vers. 826, Arator et alii Christiani scriptores. De aestu maris, dum luna crescit vel minuitur, dictum abunde est ad l. I, vers. 733.
238. Vide notam l. I, vers. 736, Et minuantur aquae, luna minuente, liquentes.
239. In codice Vat. est mendum Quintia pro Cynthia, quod pro Diana et luna ponitur, ut Cynthius pro Apolline. Vide notam ad l. II, vers. 339, Illustrat Cynthia noctes. Incrementum et decrementum fontium et fluminum, crescente vel decrescente luna, affirmatur eodem modo l. I, vers. 734.
240. Minuunt, minuit, neutrorum more. Vide notam ad l. I, vers. 736.
241. Quod medulla in ossibus latens et cerebrum observent cornua lunae, explicatum et confirmatum [Col. 0926D] est ad libr. I, vers. 735.
242. Libr. II, vers. 49, Lunaresque amplexa globos.
243. Libr. I, vers. 674, Sol oculus coeli, etc., cum nota. Fuscatur ab umbra intelligo occidit, seu interposita terra lucem non emittit, ac libenti animo legerem fuscatur ab unda ex dicendis ad v. 245, sermo enim esse videtur non de eclipsi solis, sed de ejus occasu et ortu ex Ecclesiastae loco allegato ad v. 233.
245. Scriptura codicis Azagr. clarior est; sed lectio primigenia exhibetur a nostro codice, quae fortasse, quia obscurior est, ab interpolatore fuit mutata. Dracontius sententiam repetit, quam saepe amplexus est, solem vires ab undis resumere; ex quo colligit ipsum elementum, aquam videli et, damnum et augmentum soli afferre, ut enim ait l. I, vers. 677: Occidit ipse dies, super aequora sole cadente, Aequore mersus obit, novus aequore mane resurgit. Vide notam ad v. 676, l. II.
246. Dant, ferunt, hoc est dant, auferunt: nam aqua maris soli dat damnum et augmentum, et eadem [Col. 0927B] aufert damnum et augmentum sensu explicato in nota praec. Fortasse legendum Damna vel augmentum dant, quae elementa ferunt, sed ita ut eadem sit sententia. Dracontii stylum magis refert scriptura edita. Vide v. 68.
Attrectare tener Martia tela manu.247. Azagr., Damna vel augmenta rebus elementa dederunt.
250. Azagr., Et minuunt cursus perpete lege poli.
251. Azagr., Tempora sic flores retinent, sic tempora [Col. 0927B] messes.
[Col. 0928A] 252. Azagr., Et cum lege redit vitis amoenus honor: hic est postremus versus in Azagrensi codice.
253. Hic et sequentes versus usque ad finem Elegiae exstant in solo codice Vaticano.
[Col. 0928B] 255. Vat., hominis sua.
[Col. 0927B]247. Ovidius l. XV Met., v. 409, Alternare vices. Vide l. II Dracontii, v. 10 et 54, et l. III, vers. 296, cum notis. Barthius l. LVI Advers., cap. 1, explicans versum Claudiani l. I in Rufinum, initio, Et lucis noctisque vices, elegantissime et eruditissime id dictum affirmat, quia sunt depensae velut eae successiones, nec unquam non servatae; quod multis similibus exemplis confirmat et adducit hunc versum ex Columbano, quem auctorem veterem ac probum etiam inter poetas vocat, nisi cum tanto auctori aut spuria ascribuntur, aut genuina male corrumpuntur. [Col. 0927C] Advertit perperam in vulgatis libris editum esse alimenta vices pro elementa vices. Caeterum hunc ipsum versum cum multis aliis Columbanum a Dracontio accepisse, probatum est in prolegom. num. 8. Et Dracontius quidem saepe verbum vices adhibet ad successiones rerum et temporum declarandas. Arnulfus Luxoviensis de innovat. vern. ex Dracontio aut ex Columbano (nam Luxoviense monasterium a Columbano fundatum fuit), Alternant et opus, et opes elementa vicissim. Vide etiam auctorem Panegyrici ad Pisonem, vers 132, Ipsa subit natura vices, variataque cursus Ordinat, etc.
249. Barthius libr. cit. Advers. LVI, c. 1, in versibus Columbani legit, Accipiunt alimenta dies, opinor, ex Lect. antiq. Canisii: sed Columbanus apud Sirmondum habet augmenta, quae vera est lectio. Auctor carminis de laudibus Domini sub Constantino: Sic annum placuit variis intexere formis, Et vice jucunda mortalibus addere fructum, Neu semper prolixa dies nimis ureret orbem, Neve brevis justum raperet [Col. 0927D] nascentibus ignem: Ac ne perpetuo quateret labor omnia nisu, Dat requiem fessis hominum nox roscida curis.
250. Amittunt cursus, decrescunt. In Azagr. clarior est sententia, sed non propterea verior.
251. Scriptura genuina nostri codicis confirmatur versibus Columbani, in quibus ita hic versus legitur. Interpolator in Azagr. arbitratu suo mutationem invexit. Ovidius vers. 187 de Remed.: Poma dat autumnus, formosa est messibus aestas, Ver praebet flores, igne levatur hiems.
252. Posset legi Tempus et autumnus, tempus habent hiemes. Hactenus codicis Azagrensis ope usi sumus; ac locus ipse postulat ut eminentissimo cardinali Lorenzana gratias singulares agamus, quod non solum Patrum Toletanorum magnificentissimam editionem curaverit, verum etiam ex intimis bibliothecarum Hispaniae recessibus vetera hujusmodi monumenta primus magno ecclesiasticae litteraturae bono promulgaverit. Quid igitur causae esse putem, [Col. 0928B] vel potius dicam (nam plures animo causae subeunt) cur auctor Nuntiorum ecclesiasticorum Parisiensium anno 1788 in eximium praesulem invectus, rationem etiam et modum ei praescribere ausus fuerit, quo melius tempus collocaret? Ille quidem occasionem male dicendi sumpsit ex oratione anno 1778 (non 1787, ut legitur in Nuntiis Parisiensibus) ad Catholicum regem Carolum III ab archiepiscopo edita nomine Regii Theologorum coetus Matritensis, ad immaculatae Virginis Mariae Conceptionis mysterium promovendum instituti, in quo coetu auctor Nuntiorum Academiam Complutensem intelligi debere inepte censuit et pronuntiavit, quia scilicet Matriti nulla est Universitas. Equidem non difficulter mihi persuaserim piam hanc et doctam, summoque plausu ubique receptam Orationem, Super hod erno hujus sancti mysterii (immaculatae Conceptionis) cultu, piaque de [Col. 0928C] illo sententia ad ulteriorem certitudinis gradum merito provehenda stomachum scriptori Nuntiorum movisse: sed alias praeterea subesse ejusmodi offensionis causas suspicor, in quas ne inquirere quidem lubet. Quaererem tamen ab eo an reprehensione etiam dignum existimet quod eminentissimus cardinalis, posthabitis ejus consiliis, hoc ipso anno 1791 Instructionem pastoralem sui praedecessoris archiepiscopi Toletani Valero, anno vero superiori Praxim auxilia spiritualia iis praestandi qui extremo agone vexantur, auctore Ludovico de la Puente, communi populorum utilitati typis recudi jusserit?
253. Libr. II, vers. 216. Ver, aestas, autumnus, hiems redeuntibus annis. Sic etiam Cujacius epigr. libr. IV, Ver, aestas, autumnus, hiems sunt quatuor anni Tempora, quod in notis ad Columbani carmina animadversum est. Et Joannes Owen l. VII, epigr. 53 edit. expurg., Ver, aestas, autumnus, hiems sunt integer annus.
[Col. 0928D] 254. Alternant neutrorum more, scilicet variant. Ita Plinius, Virgilius et alii.
255. Non male hominis in codice Vat., sed cum Columbanus exscripserit homini, id praeferendum videtur.
257. Ecclesiastes cap. III, vers. 8, Tempus belli, et tempus pacis. Libr. III, vers. 152, Aut pax est, aut bella fremunt, etc. Auctor Panegyrici ad Pisonem vers. 127, Nec semper in armis Bellica turba manet, etc.
258. Ovidius libr. I de Ponto, el. 6, v. 10, Qua sinit officium, militiaeque labor.
259. Loc. cit. Ecclesiastes v. 4, Tempus flendi, et tempus ridendi. Sirmondus in epistola Columbani sic distinguit. Posset etiam Tempora gaudendi sunt, tempora certa dolendi.
260. Ecclesiastes loc. cit. vers. 6, Tempus acquirendi, et tempus perdendi.
261. Et tempora certa serenum habet, serenum substantive pro serenitas, ut l. I, vers. 586, Placidumque [Col. 0929B] serenum. Horatius libr. II, od. 9, Non semper imbres nubibus hispidos Manant in agros, etc. Auctor Panegyrici ad Pisonem vers. 134, Non semper fluidis adopertus nubibus aether Aurea terrificis obcaecat sidera nimbis. Cessat hiems, madidos et siccat vere capillos.
396 Alternant elementa vices et tempora mutant,265. Vat., Ut mihi irascaris qui sim dignior ira.
272. Vat., aquilae membrida membra.
[Col. 0930B] 277. Vat., flumina non feriunt.
299. In Vat. obscure vestrae.
[Col. 0929B]262. Servare defendi potest: servari videretur melius. [Col. 0929C] Accipi potest pro observare ex dictis ad vers. 520 seq. libr. I.
263. Joan. cap. II, vers. 4, Nondum venit hora mea, quae verba dixit Jesus cum a matre rogaretur ut aquam in vinum converteret, aut certe vinum, quod deerat in nuptiis, provideret.
264. Joann. cap. XIII, vers. 1, Sciens Jesus, quia venit hora ejus, ut transeat ex hoc mundo ad Patrem, etc.
265. Sic restituo locum corruptum. Hactenus Dracontius rerum enumeratione probavit, conversiones regnorum tribuendas esse ordini temporis, quod omnia agit et quocum omnia trahuntur. Redit nunc ad argumentum: se venia dignum ait, non solum quia regem clementem decet reo prostrato parcere, sed quia ipse Dracontius is est qui tam magni regis ira dignus non sit judicandus.
268. Picus avis parva uncorum unguium. Vide Plinium l. X, cap. 18. Prima a veteribus producitur.
269. Fames leonis pro leone famelico. Vide notam [Col. 0929D] ad l. I, v. 282.
270. Clarius esset Optavit ut sit. Sed non male est adoptavit pro optavit, elegit. Verbum compositum pro simplici.
271. Virgilius IV Georg., 541, Quatuor eximios praestanti corpore tauros. Leo in tauros saevit, aquila in hinnulos et damas, ut vers. seq. exponitur.
272. Lego nebrida membra. Nebros νεβρός est pullus cervi, nec non dama. Hinc nebris, nebridos, vestis ex pelle hinnuli seu damae, qua Bacchus, bacchantes et venatores utebantur. Nebridus adjective a νεβρός a Dracontio formatur. Conjiciebam grandia membra.
273. Quod pardus post vulnera prima iterum non mordeat, non invenio, quisnam scriptum reliquerit. Quaedam tamen mansuetudinis exempla in pardis inveniri apud Gesnerum et Jonstonum in Histor. Quadrup. legas.
274. Feritate pia oppositio, qualis saepe a Dracontio adhibetur.
[Col. 0930B] 275. Pro pastoribus reponendum censebam balantibus: nam substantive balantes significat oves apud Virgilium, Lucretium et alios. Sed retineo pastoribus eo sensu quo Claudianus describens leonem, qui rabiem in armos juvencae exigit, addit libr. II de Rapt. Proserp., vers. 213, Et viles pastorum despicit iras.
[Col. 0930C] 276. Flammeus, sic flammea lumina. Sunt autem dracones acutissimi visus, qui proinde a δέρκω, video, sic appellantur. Probum esset et forte verum est Despicit et talpis, ut subaudiatur irasci.
279. Libr. II, vers. 488, Aut si fulmen habet, montes et culmina tangit, Arboribusque caput, cedros, celsasque cupressos. Vide notam. Ovidius de Remed. amor., vers. 369, Perflant altissima venti, Summa petunt dextra fulmina missa Jovis.
280. Seneca Herc. Oet., vers. 493, Qua celsus astris inserit Pindus caput. Silius l. VI, vers. 2, Nubiferos montes et saxa minantia coelo.
281. Vide l. II, v. 419 seqq.
283. Liberos Dracontii intelligo ex l. III, vers. 675, Felix numerosa propago, ut in nota explicui.
290. Pietatis opus iterum vers. 298. Libr. II, vers. 50, Quidquid habet pietatis opus. Nomen placidum et nomen pium vers. 288 idem est, scilicet nomen clementis seu mitis.
[Col. 0930D] 291. Matth. cap. V, vers. 43 seqq.; cap. XVIII, vers. 15 seqq.; Lucae cap. XVII, vers. 3 seqq.
293. Ex Matth. cap. V, vers. 44 seqq.: Benefacite his qui oderunt vos . . . Ut sitis filii Patris vestri, qui in coelis est, qui solem suum oriri facit super bonos et malos, et pluit super justos et injustos. Si enim diligitis eos qui vos diligunt, quam mercedem habebitis? Nonne et publicani hoc faciunt?
295. Probatur de hac phrasi vide notam ad vers. 26 l. II.
296. Medicorum opem aegri implorant. Matth. cap. IX, vers. 12: Non est opus valentibus medicus, sed male habentibus.
297. Ovidius Trist. l. II, vers. 31: Sed, nisi peccassem, quid tu concedere posses? Materiem veniae sors tibi nostra dedit.
299. Pater aut avus aliquis Guntharii hoc loco laudatur. Relege cap. 11 prolegom. Quamvis ad solum regem referatur sermo, tamen nomen vestrae adhibetur, [Col. 0931B] quod jam tum usitari coeptum, ad linguas vulgares deinde transiit. In versionibus vulgaribus sacris vetus mos diutius haesit, qui etiam paulatim excidit. Vernetus novem edidit epistolas de formula in versionibus praesertim sacris adhibenda, Tu aut Vos: illud eligit, quia antiquius et gravius.
Tempora servare jussit et ipse Deus.302. Vat., Hic reus et doctus vinco malos fuerat.
313. Vat., si cornea palpans.
316. In Vat. videtur scriptum abscisi pro abscissi, [Col. 0932A] vel etiam abscissa. Hic ultimus est versus hujus Elegiae in Vat. cod., cui adduntur verba Explicit Satisfactio Dracontii, etc.
[Col. 0931B]300. Ovidius libr. I de Ponto, el. 6, vers. 5: Non cadit in mores feritas inamabilis istos, Nec minus a studiis dissidet illa tuis. Artibus ingenuis, quarum tibi maxima cura est, Pectora mollescunt, asperitasque fugii. Et l. III de Arte, vers. 545, Scilicet ingenium placida mollimur ab arte, Et studio mores convenienter eunt. Eadem est sententia libr. II de Ponto, eleg. 9, vers. 47 seqq. Baco de Verulamio l. I de Augm. scient. observat. tumultuariam cognitionem flectere potius in contrarium.
302. Vincomalus, qui cum Opilione postea fuit consul, aut alius aliquanto eo antiquior. Confer cit. cap. 11 prolegom.
303. Non laedunt delicta Deum, qui laedi nunquam [Col. 0931C] potest, ut ait Hieronymus Comment. in Hierem. libr II, cap. 7. Quodam tamen sensu peccatum est offensa Dei, affectu peccantis, non effectu, ut distinguunt theologi. Vide etiam interpretes ad Jobi cap. XXXV, vers. 6: Si peccaveris, quid ei nocebis?
304. Supra vers. 100 eadem syntaxi, Si sceleris facti mens rea poeniteat.
305. Peccata relaxat, ut vers. 289, peccata relaxans pro remittens. Sic relaxare claustra, fores. Potestas ecclesiastica ligandi et solvendi symbolo clavium exprimitur.
306. Ex oratione dominica sumptum.
307. Ex Matth. cap. XVIII, v. 21 et 22; Lucae cap. XVII, vers. 4. Sic enim interpretes sacri verba Salvatoris [Col. 0932B] exponunt, ut numerus finitus pro infinito ponatur, et toties venia concedatur quoties culpa fuerit.
310. Fortasse ex Sapient. c. XV, v. 2: Etenim si peccaverimus, tui sumus. Sententia eadem eruitur ex pluribus aliis locis Scripturae, ut psal. CXIX, vers. 94: psal. CXXXVIII, vers. 8 seqq.; Isaiae cap. XLIV, v. 5.
313. Lego cornea pulsans: nam palpans vix ullo commodo sensu explicari potest. Silius libr. XVII, vers. 136: Quadrupedem elatis pulsantem calcibus auras. Ovidius l. VI Met., v. 218, Campus Assiduis pulsatus equis. Lucanus l. VI, v. 83, de equis: Ungula frondentem discussit cornea campum.
314. Ennius apud Macrobium l. VI Saturn., cap. 1, Totam quatit ungula terram; et alibi, Summo sonitu quatit ungula terram; et alibi, Plausu cava conculit ungula terram; et Virgilius l. VIII, vers. 596, Quadrupedante putrem sonitu quatit ungula campum. Uterque de equis loquitur. Plinius l. VIII, c. 45, Equo juxta quadrupedante.
316. In codice, evanescentibus litteris, ut fere accidit [Col. 0932C] in extremis veterum codicum paginis, vix legi potest abscisi aut abscisa. Sententia clara est: sessor culpam equi flagello corrigit, neque illi crura pedesque abscindit. Clare etiam legitur post hunc versum, Explicit Satisfactio Dracontii, etc., ea characteris forma quam ad pag. 59 aeri incisam exhibui. Itaque cum plane constet auctorem hujus elegiae Dracontium esse, minime licet dubitare quin idem sit auctor trium librorum carminis de Deo. De utroque enim hoc poemate affirmare possumus, quod de comoediis Menandri Andria et Periothia Terentius in prolog. Andriae: Qui utramvis recte norit, ambas noverit. Non ita dissimili sunt argumento. Addam oratione et stylo.
Ed doctus, genio pronior ad veniam,
Index verborum et phrasium
A. designat Apotheosin, C. Cathemerin ω n, D. Dittochaeum, H. Hamartigeniam, P. Peristephan ω n, Ps. Psychomachiam, S. I. Contra Symmachum lib. I, S. II. Contra Symmachum lib. II, Pr. Praefationem, Prol. Prologum Carminum, Ep. Epilogum, Numerus romanus post C. numerum hymni Cathemerin ω n, post P. numerum hymni Peristephan ω n; numerus Arabicus, versum.
- Abdi gremio, C. X, 153.
- Abdidit se moerens, C. IX, 80.
- Abditis in angulis, P. II, 81.
- Abdomina suilla, P. X, 918.
- Ab cit, abjicit, Ps. 149.
- Abjuncta quadrupes, S. II, 816.
- Abjunctae plagae, P. II, 441.
- Abjurare nomen, A. 223.
- Abluturus, A. 684.
- [Col. 0932] Abolla palmata, S. I, 556.
- Abomineris tangere, P. V, 180.
- Abscidere, A. 950.
- Absistere, P. I, 64.
- Abyssus fervens, H. 833.
- Abysso abde caput, Ps. 91.
- Acroma, acroama festivum, P. II, 324.
- Acta littoris secreti, S. I, 136.
- Actu, vel arcu aliquid complecti, Ps. 836.
- Actu mundi, motu, C. IV, 77.
- Acuminatus, P. V, 259
- [Col. 0933] Ad procinctus nata gens, S. II, 512.
- Ad usque pedes, Ps. 634.
- Adacto gladio, Ps. 49.
- Addere studiis partem noctis, C. I, 11.
- Addictis hastae censibus, Ps. 874.
- Addicit amori, H. 334.
- Addubitare, Ps. 623.
- Adeso succo, C. X, 104.
- Adhinnit moechus, S. I, 58.
- Adjicere labori tempus, C. I, 12.
- Adolescere in annos calidos, P. II, 329.
- Adoperta tenebris, P. III, 58.
- Adorata puella, Eulalia, P. IV, 38
- Adoptivus, H. 48.
- Adsies, P. II, 569.
- Adulta messis, S. II, 959.
- Adultera culta, ager vitiosus, H. 216.
- Advolat nuntius, C. IV, 55.
- Advolvi plantis, A. 457. Tumulo, P. IX, 5.
- Aedicula, P. XI, 184.
- Aedituus, P. IX, 17.
- Aeger corruptelis animi et corporis, P. XI, 177. Morarum taedio, P. V, 355.
- Aeger viribus, S. II, 322.
- Aegis, clypeus coelestis, S. II, 651.
- Aemula lux diei, lychnus, C. V, 27.
- Aemulae avenae, A. 2, Pr. 46.
- Aemulator hostiae, H. Pr. 31.
- Aenigmata, nummi, P. II, 118. Vultus, C. X, 136.
- Aenipes, S. I, 351.
- Aequiparabile, H. 79.
- Aequiparare laudibus, C. III, 85.
- Aequor chartae, cerae, P. IX, 53.
- Aequore, planitie, P. XI, 185.
- Aequoreus portus, P. XI, 48.
- Aequoreae procellae, H. 109.
- Aerias per auras, S. I, 448.
- Aerio rore, C. III, 73.
- Aerugo scabra, S. I, 440.
- Aerugine obducta, Ps. 601.
- Aestibus rapidis pontus invius, C. V, 85.
- Aestu vitiorum fluctuat, H. 278.
- Aestuante culpa, C. IV, 23.
- Aestuosus fervor, P. X, 489.
- Aetatula, P. X, 614, 677.
- Aethra, C. VI, 35; C. XII, 36; sideret, H. 816.
- Aevo intermino, P. V, 298.
- Affatim plenus, C. VIII, 15; refectus, C. IX, 59.
- Affatu brevi, P. II, 400.
- Afficit nares horrore, P. II, 390.
- Afflatu edita anima, Ps. 906.
- Agere triumphum ex aliquo, Ps. 530.
- Agere morte, P. XI, 64.
- Agit animalis homo vitam, vivit more pecorum, A. 159.
- Agitabile, vel vegetabile ingenium, H. 546.
- Agon, certamen, P. V, 135. Laudis, P. I, 184.
- Agninus, Ps. 793.
- Albescit polus, lucescit, C. II, 3.
- Albidus color, C. X, 98.
- Ales diei nuntius, C. I, 1. Arundo, sagitta, Ps. 323.
- Alimonia picea. C. V, 19. Simplex, Ps. 610.
- Allambere, H. 135.
- Allophylus, H. 500.
- Almo jejunio, C. VII, 209.
- Altaris ara, C. VII, 203.
- Alternans se motibus suis, H. 722.
- Altius reposta antra, P. VIII, 51.
- Altrix, C. XII, 81.
- Altrinsecus, P. V, 63.
- Alumna pacis oliva, C. III, 55. Alumni carceris, P. V, 137. Luminis, P. II, 205.
- Alumnus grex, schola, P. IX, 31.
- Alvo bibit Christum virginitas, A. 583.
- Amasionum fraudes, P. X, 182.
- Amat fraus obtegi, C. II, 22. Amat sexus gignere soboem, S. II, 224.
- Ambage fallere, C. VI, 48.
- Ambire Christum, P. II, 492.
- Ambrosius liquor, P. XIII, 12
- Amburi, H. 785.
- Amictus pellibus, C. VII, 62.
- Amoenus vapor, P. X, 361.
- Amnicus liquor, P. VI, 81.
- Amor habendi, Ps. 478.
- Amphitheatralis pompa, S. I, 385.
- Ampliatis successibus, P. X, 139.
- Anathema, Ps. 540. Anathemata regni externi, H. 461.
- Ancipites recessus, P. XI, 163.
- [Col. 0934] Ancipiti exitu, P. X, 754.
- Anfractibus spretis, P. XI, 37.
- Angelicae species, A 47. Angelici coetus, A. 532.
- Angoribus excruciari, A. 86.
- Anguiferum caput, H. 131.
- Anguina verba, P. V, 176.
- Anguini crines, Ps. 560.
- Anguinus fucus, H. 114.
- Anhela Deo rude pectus Eulalia P. III, 34. Anhelat fluctum, A. 681. Anhelis fornacibus, A. 132. Anhelus vulnere, Ps. 165.
- Anhelitus venti, C. V, 101.
- Anicla, anicula, P. VI, 149.
- Animalis, belluinus, A. 159.
- Animator et factor, P. X, 788.
- Animosa virgo, P. III, 37. Fides, Ps. 874.
- Annales chartae, S. I, 597.
- Anterior chao, S. II, 96. Numero, H. 38.
- Antiquitas refert, P. X, 32.
- Antistes praedicat Deum, P. XI, 226. Domini intonat, A. 406.
- Antra Apollinis, S. I, 262.
- Antro sub pectoris, Ps. 774.
- Antrum pectoris, Ps. 6.
- Anxietas, Ps. 464.
- Apertius quid? A. 43.
- Aperto vultu, A. 335.
- Apex mentis, S. II, 628. Montis, C. VII, 136.
- Apice editiore, P. XI, 224. Apices flammarum, H. 862. Saxorum, P. XI, 127. Apices, litterae, P. IX, 53 Rerum, P. XI, 18.
- Apostolici fontes, S. I, 551. Apostolici oris, H. 522.
- Apparatus funerum, P. X, 756.
- Appellare ad quem, P. X, 818.
- Applicat necem, P. IX, 64.
- Apta nox turpibus, C. II, 23.
- Aptare pro eligere, S. II, 31.
- Aquai, archaismus, A. 702.
- Aquilae victrices, legiones, Ps. 645.
- Aquosus humor, C. VIII, 62.
- Ara altaris, C. VII, 203.
- Arator C. II, 40. Ruris Libyci, S. II, 936.
- Arctoa sidera, C. XII, 13.
- Arcus triumphalis, S. II, 555.
- Ardenter sitire quid, P. II, 189.
- Ardescit in iras, A. 318.
- Area chartae in libro, P. IX, 54. Stelligera, C. V, 145.
- Arena amphitheatri, S. II, 1111. Infamis, S. II, 1127.
- Arens dextera, P. II, 155.
- Argilla, H. 190.
- Arguit canities, Prol. 23 seq.
- Arietare aerato rostro, H. 489.
- Aristifera seges, C. III, 52.
- Armamenta, H. 560.
- Armare animos Prol. 14.
- Armaria scriptorum, A. 377.
- Armentalis vir, pastor, C. VII, 166.
- Armipotens ratio, Ps. 502.
- Aromate tinctus, P. XIV, 72. Aromatis spiramen, A. 758.
- Arripere jussa, P. V, 468.
- Ars patris est, opus, S. I, 12.
- Arthrisis, P. X, 495.
- Articulatim, A. 859.
- Artifex peritus crucis, P. V, 254. Secandi, P. X, 886. Poenarum, P. IX, 33.
- Artubus, membris, C. VII, 177. Ulcerosis, P. II, 153.
- Arvina, C. VII, 9. P. V, 229.
- Arula S. I, 237.
- Arundo aurea, pertica, Ps. 826.
- Arx aetheris, Ps. 642. Frontis, H. 268. Rationis, S. I, 212.
- Ascensus substant., P. VII, 54.
- Ascitur in P. II, 526.
- Asperat sapor, Ps. 431. Pectus hydris, P. X, 275.
- Aspergine culparum, A. 937. Morum, H. 948. Salis, P. V, 225.
- Asperi casus, Prol. 15.
- Asperrimus dolor, P. II, 218.
- Assertor divum, S. I, 626. Dei, P. X, 1.
- Assimilatus nomine, et ore S. I, 307. Assimilatis monstris, S. II, 39.
- Assuescit pollere regno, S. I, 511.
- Assuetus bello, Ps. 356.
- Assultus cassi, Ps. 144.
- Astus plur., S. I, 74.
- Astutia versipellis, A. pr. II, 26.
- Astrologus pernox, A. 618.
- Asylum S. I, 196.
- Atomi, A. 954
- [Col. 0935] Atra socordia, A. 126. Formido, P. X, 276. Ambages, C. VI, 48.
- Sub auctionibus, P. II, 78.
- Auctor luminis, P. X, 318. Moenium, P. II, 416. Salutis, C. IV, 12.
- Avenae vacuae, H. 218.
- Auferte lectulos, C. I, 5.
- Augusta urbs, Roma, P. XI, 199.
- Augustior ore, P. V, 283.
- Augustissime dux, S. II, 1114.
- Aula coelestis, P. XIV, 62.
- Aulaea mollia, P. V, 366.
- Aurae madentes aromatum, P. X, 363. Populares, S. II, 153.
- Auratus amictus, S. I, 624.
- Aure ab dextra, parte, latere, Ps. 138.
- Aurea pompa tori, P. III, 111.
- Aureolis laquearibus, P. III, 197.
- Auris stolida, H. 657.
- Auritae mortis leges, A. 767.
- Aurulenta lux, P. XII, 49.
- Auspicato conditum, P. X, 414.
- Auspicibus, S. I, 278.
- Austeritas fascibus est, P. II, 325.
- Aversus vultum, P. XIV, 41.
- Avia longa, C. V, 40. Perplexa, S. II, 903.
- Axe sub gelido, P. III, 179.
- Axis aetherius, S. I, 144. Poli, P. I, 88.
- Azymon similaginis, A. 353.
- Bacca pacis alumna, oliva, C. III, 55.
- Baccae catenarum ( vide BOIA).
- Bacchantia gaudia mundi, H. 375.
- Bacchatus apertis jugulis, S. II, 671.
- Balantis sanguine, A. 352.
- Balatibus querulis, H. 222.
- Balbutire, P. X, 12.
- Balsama diffundunt, P. XI, 194. Destillant. A. 482. Desudant surculo, C. V, 117.
- Baptisma datum cui, P. II, 375. Baptismate lotus, A. 697.
- Barathrum, P. V, 249.
- Barbara gens linguis, A. 194.
- Barbaricae habenae, H. 436. Barbarici sinus, vestes, A. 143.
- Barbaries fera, barbari, H. 100.
- Barbis hirsuta cutis solvitur, P. X, 559.
- Bardus, A. 296.
- Beatus o terque quaterque, et septies, P. II, 529 seq.
- Bellatrix, Ps. 133. Roma, S. II, 489.
- Belligerum regnum, Ps. 806.
- Belluinae fauces, C. VII, 114.
- Bestiales villi, C. VII, 153.
- Bibere naufragium, P. XI, 74. Bibere illecebras, H. 314. Errorem cum lacte, S. II, 202. Bibere ore rogum, P. III, 160. Bibit alvo Christum virginitas, A. 583.
- Bibulae arenae, P. XI, 141.
- Bifestus dies, P. XII, 66.
- Bifida lux, H. 3, 93.
- Bifido aequore C. V, 68.
- Bifori cardine, Ps. 666.
- Biformia arcana, Ps. 761.
- Biformis portenti errore, Ps. 569.
- Bifrons Janus, P. II, 449.
- Bigas boves S. I, 361.
- Bimaris Corinthus S. II, 351.
- Bipennis publica, P. I, 55.
- Bisulcae ungulae, P. I, 44. P. X, 73.
- Bitumen, P. V, 199.
- Biviis pluribus anceps, S. II, 849.
- Bivium hiulcum, H. 790.
- Blasphemare Christum, A. 347.
- Blasphemia plural., Ps. 715.
- Blasphemus, P. I, 75.
- Boiis attrita colla, Ps. pr. 33.
- Boiis illigata colla, P. I, 40.
- Bombus tumidus, A. 845.
- Bombyx, purpura P. X, 512.
- Borrae, boreae, Ps. 847.
- Botryonis opima vallis, H. 477.
- Brabii palma, P. V, 538.
- Brachia arborum, C. III, 54.
- Bractea tegit gypsum, S. I, 436.
- Bractealis fulgor, P. X, 1025.
- Bracteolis crepitare, Ps. 335.
- Bruta gentilitas, P. I, 94. Brutum scitum Caesaris, P. V, 66.
- Bubulae ofellae, P. X, 383.
- [Col. 0936] Bubulcus, P. X, 195.
- Buculae, Ps. pr. 31.
- Buccina vasta signum dabit, C. XI, 105.
- Bullis fulgentia cingula, Ps. 475.
- Bustis prodire, C. IX, 99.
- Bustuali antro, C. IX, 52.
- Buxa cerata, P. IX, 49.
- Cachinnos (per) solvi, P. X, 226.
- Cadit in faciem, A. 330. In vitium, P. X, 989.
- Caementum, vel caemento struere, A. 515.
- Caerulae noctis, C. V, 41.
- Caeruleas animas, S. I, 424.
- Caesa, vel caeca rupes, S. I, 210.
- Caesa ense virtus, P. I, 49.
- Caesaries, C. IV, 61. Deflua, P. XIII, 30.
- Calami sulcus, versus, A. 596.
- Calamum piscis sequitur, C. III, 48.
- Calamosque, tubasque, A. 148.
- Calathus, C. III, 70. Calathi florum, P. III, 205.
- Calcant pedibus, C. V, 124.
- Calcata morte, A. 1065.
- Calcatrix mundi, Ps. 587.
- Calce mera, pede nudo, P. VI, 91
- Calcibus reluctari, Ps. 596.
- Calculare, P. II, 131.
- Calens in culpam sanguis, P. II, 213.
- Calente sole, C. VII, 207.
- Calentem Christo puellulam, P. XIV, 12.
- Calentes exempla domi congesta, S. II, 9.
- Calentia vota, P. XIV, 76.
- Calentis nequitiae carmen, H. 317.
- Caligo scinditur, C. II, 5. Solis spiculo percutitur, C II, 6.
- Caligantes animae, S. I, 291.
- Callus pectoris, P. V, 177.
- Calor laudis, Ps. 24.
- Caltha, C. V, 114.
- Calui, rasi sacricolae, S. I, 631.
- Caminis coxerat, C. XII, 196.
- Camoena, C. III, 26. C. IX, 3.
- Camoenas reddere, hymnos, P. VI, 153.
- Camurus, curvus, P. XII, 53.
- Candida gaudia, Ps. 901.
- Candidatae cohortes, P. I, 67.
- Candidiore toga, S. I, 547.
- Candidius nive linguae genus, P. XIII, 11.
- Candidulus grex, C. III, 157.
- Candidus dies, C. IX, 77.
- Canina facundia, H. 401.
- Canities irrepsit seni, Prol. 23.
- Caniformis Anubis, A. 195.
- Canis miles, castrensis, A. 216.
- Canistris portare, P. 17, 15.
- Cantamen magicum, S. II, 176.
- Capax alvus, C. VII, 115.
- Capax Christi, P. II, 376. Capax justi, A. 803. Capax virtutis, S. II, 162. Virtutum, P. X, 743.
- Capessere coelum, P. V, 368. Pugnam, Ps. 574.
- Capit auras unas pius et impius, S. II, 783.
- Capit nil diurnum nox, P. X, 590.
- Capitalis criminis reus, S. II, 804.
- Captator lupus, P. V, 19.
- Caput est Christicolis, P. XI, 80. Excitata, P IV, 13. Natale vitiorum, H. 203. Saeculi Roma, P. X, 167.
- Carbasea palla, Ps. 186.
- Carcere membrorum septae animae, H. 918.
- Carceralis caecitas, P. V, 269. Stipes, P. V, 552.
- Carcereae catenae, S. II, 492.
- Cardine portae, S. II, 685.
- Cardo rotat annum, Prol. 3.
- Cardo mundi, C. XI, 107.
- Carens sole quarto, mortuus a quatuor diebus, C. IX, 46.
- Carens vitiis, C. III, 140.
- Cariosa vetustas, C. X, 141.
- Cariosi dii, S. I, 434.
- Carmen nequitiae, H. 318
- Carnale vinculum, P. II, 487.
- Carnalis stirpis genus, A. 983.
- Carnaliter, A. 368.
- Carnea lex, A. 370.
- Carnificina, P. III, 146.
- Carnulenta pectora, P. X, 372.
- Carpimus escas, C. VIII, 76.
- Carpunt semitam pecudes, S. II, 873. Ungulae membra, P. X, 695.
- Casa pudici cordis, Ps. pr. 62
- [Col. 0937] Casas culmo texere, S. II, 298.
- Cassi ictus dentium, C. VII, 116.
- Castae parcimoniae, C. VII, 3.
- Castrata animum recisum virginitas, H. 957.
- Castum sapere, caste, C. II, 32.
- Catamitus, S. I, 70.
- Catasta, P. II, 399. Catastae plur., P. VI, 33.
- Catastae igneae, P. I, 56.
- Catena mortis, C. XI, 47.
- Catenato subtemine, Ps. 674.
- Cathedra, P. II, 462.
- Catholica fides, Prol. 39. P. XI, 24. Catholicum templum, Ps. 107.
- Caula, H. 223. P. XI, 245.
- Cauter, P. V, 230. Cauteribus cremari, P. X, 490.
- Cautis, cautes, P. X, 701.
- Cavernosi meatus aurium, H. 319.
- Cavillo mimico, P. II, 318.
- Cedit nox, C. I, 72.
- Census patrius, Ps. 581. Censibus hastae addictis, Ps. 873.
- Censura, dignitas, P. II, 326.
- Centifidum iter, S. II, 889.
- Centuplex fructus, C. VII, 220.
- Centuplicatos agrorum fructus redigere, S. II, 1050.
- Cerae pugillares, P. IX, 15.
- Cerata buxa, pugillares, P. IX, 49.
- Cerastae virides, H. 135.
- Ceraunis fulvis radiare, Ps. 470.
- Cerebrum ebrium, H. pr. 57.
- Ceremoniae, caerimoniae, S. I pr., 5.
- Cernua vipera, C. III, 149. Cernuo ore, C. VII, 43.
- Cernuat ora senex, S. I, 350.
- Certante voto, H. pr., 6.
- Certatim, C. V, 139. A. 685.
- Cervicula, P. X, 836.
- Cespes fumat vervece caeso, P. X, 187. Cespite ab im C. X, 123. Cespite et thure, A. 187, P. V, 50.
- Cesserat omne robur, P. V, 122.
- Chalybs colla ambit, P. I, 72. Chalybem procudere S. I, 50.
- Chaos noctis aeternae, C. IX, 81. Chao anterior, S. II, 96. Intereunte, P. III, 55.
- Charaxare, P. X, 557.
- Charisma, P. XIII, 61.
- Chartae annales, S. I, 597.
- Chartula, P. I, 75. Chartulae vivaces, P. X, 1115.
- Charybdis sanguinis, C. VI, 107.
- Chelydri virides, S. I, 130.
- Chelys casta, musica, A. 388.
- Chirographum, P. I, 61.
- Chirurgus, P. X, 501.
- Chlamydem gestare, S. II, 30
- Choreae fideles, C. IX, 1.
- Chrisma, A 493. Pacificum, C. V, 156. Perenne, Ps 361. Chrismate innotatum, C. VI, 128.
- Christicolae, C. III, 56. C. VIII, 80. C. X, 57. Christicolum genus, P. III, 72.
- Christigena domus, H. 787.
- Christipotens, S. II, 709.
- Cicatrix criminum, P. II, 287.
- Cicatricum per vias, P. X, 796.
- Ciere quem vocibus, C. I, 81. Lituis, S. II, 401.
- Cinisculus, C. X, 143.
- Cinnama spirant, C. V, 118.
- Cippo devotus, A. 293.
- Circulator, P. X, 303.
- Circuli catenarum, P. I, 72.
- Circulis reciprocatis dies administrat sol. P. X, 574.
- Circumferrier, S. I, 423.
- Circumflua copia, H. 333.
- Circumfluit auro, S. I, 418.
- Circumfremere, C. IV, 79.
- Circumligat alas, H. 811.
- Circumplicare, P. X, 272.
- Circumsepire, Ps. 753.
- Circumsaltare, S. I, 135.
- Circumvagus, Ps. 812.
- Cirri exstructi, Ps. 184.
- Cita gradu, P. III, 61.
- Citi iambici, Ep. 7.
- Citharoedus, S. I, 523.
- Claro candore, C. X, 49.
- Classicum clangere, C. V, 48. Triste, C. I, 42.
- Clava Herculea, H. 402.
- Claudere vocem loquentis, P. V, 97.
- Claustra, locus clausus, P. II, 41.
- Clausula meriti pax, Ps. 778. Omnium rerum, C. IX, 11.
- [Col. 0938] Clementia tempestatis, S. II, 1012.
- Clerus, P. IV, 78.
- Cliens lapidum, P. III, 82.
- Clivoso margine callis, H. 794.
- Cluo, cluis, Ps. II. Cluere virtutibus, C. IX, 107. Cluit gloria, S. II, 584.
- Cluunt ornamenta, S. I, 505.
- Clypeata Minerva, S. II, 534.
- Coaeternus, A. 795.
- Coaevi sanguinis, C. XII, 137.
- Coagula (per) coit, C. III, 68
- Coagula concreta, H. 869.
- Coaptare, Ps. 557.
- Coctile caput, A. 325.
- Coelicola, S. I, 170.
- Coelipotens, A. 660.
- Coelitus, C. XII, 79, Ps. 65.
- Coenosum solum, S. I, 640. Coenoso sanguine, Ps. 51.
- Coercere lege, C. VIII, 4.
- Cogens in unum, P. II, 144.
- Cognatum malum, S. II, 47.
- Cognitor, judex, P. X, 205, 571.
- Cognominatus, C. IX, 11.
- Cohaeres gloriae, P. V, 575.
- Coibat palla sinu collecta, Ps. 186. Coire in unam gratiam, P. II, 442. Coit in solidum natura tenuis ac fluxa, P. X, 948.
- Coinquinatus vitiis, C. VI, 53.
- Colla vinclis subdita solvit, H. 469. Fractus, C. IX, 90.
- Collaudabilis, H. 692.
- Collaudare, C. IX, 27.
- Collega crucis, P. V, 299. Collegia sensus alti, C. X, 36. Colligit se cicatrix, P. V, 142.
- Collinere ore signato, A. 359.
- Collitus melle, C. V, 16.
- Colliquefacta, Ps. 426.
- Collucis, colluces conjugat, P. V, 10.
- Colluctari cui, H. 521.
- Collumino, S. II, 830.
- Colluvionibus, P. XIV, 126.
- Color redit rebus, C. II, 7.
- Colorare inepta vultu serio, C. II, 36.
- Coloribus liquidis expressus, P. IX, 93.
- Columba sidere lapsa, C. III, 165
- Columna lucis, C. XII, 168.
- Columnari luce, H. 476.
- Columnifer radius, P. III, 52.
- Colymbus, P. XII, 36.
- Coma herbarum, C. VIII, 46. Oleris, C. III, 63. Comantibus foliis, P. III, 206.
- Combibere crucem, P. X, 630. Deum medullis, C. IV, 18. Combiberunt secula vetusta crucem, P. X, 630.
- Cometa tristis, C. XII, 21.
- Commenti genus novellum, P. VI, 38.
- Cominus astant, C. IV, 49.
- Commissurae, Ps. 679, 828.
- Committere sulcis semina, S. II, 1023.
- Commorior, P. V, 41.
- Commune (in), Ps. 727.
- Commune est vivere, S. II, 806.
- Commutabile iter, H. 757. Tempus, 889.
- Commercia, Ps. 34. S. II, 614.
- Compaginare nodis, P. X, 890
- Compago ossuum, P. V, 111.
- Compendia brevis summae, A. 175.
- Compendiosus exitus, P. II, 335.
- Compertum fando retro, P. 5, 256.
- Comperpetuus, A. 271.
- Competenter plecti, P. X, 118.
- Compita perfidorum, A. 2, pr. 7.
- Complexu fovere, P. VII, 5.
- Complices cujus sectae, P. X, 822.
- Complicis de semine, H. 614.
- Composuit digitis corpus, A. 859.
- Comprimere arctis dentibus os, P. X, 905.
- Conatibus summis luctari, S. II, 149.
- Concalescunt pectora, P. I, 52.
- Concavo inani, P. X, 977.
- Concentibus inflat tubam, S. II, 68
- Conceptacula alvi, P. X, 781.
- Concilia festa, C. V, 138.
- Conciliabula, A. 710.
- Concinere mira laudum, P. X, 4.
- Concipere inania somnia, S, II, 46
- Concitat se in supremam sententiam, P. X, 812.
- Concolor error, S. II, 871.
- Concordia consors, Ps. 824.
- Concrepitare fragor virgarum coepit, Ps. XI, 56.
- [Col. 0939] Concreta coagula, II. 869. Malarum rerum cupido, C. VI, 119.
- Concreto crine, S. I, 491.
- Concretus aer, H. 849. Auditus, A. 586
- Conculcare sacra gentium, Prol. 40.
- Concussus acerbo cassu, Ps. 798.
- Concutit horror artus, P. I, 113.
- Condere jura, C. X, 115. Vaginae gladium, Ps. 105.
- Conditor orbis, C. XII, 154. Rerum, C. IV, 9. Temporum aureorum, P. X, 206.
- Condomare, C. VII, 98.
- Confectos artus tenuare, C. VIII, 54.
- Conferre pedem, congredi, S. I, 647.
- Confertos cuneos, Ps. 670.
- Confessor Christi, P. IX, 55
- Confinia viscerum, P. X, 887.
- Conflatilis Juppiter, P. X, 295.
- Confluo gurgite, C. V, 76.
- Confoederentur, P. II, 437.
- Confovet in gremio, P. XI, 138.
- Confragosa, C. VII, 53.
- Confrequentare, P. I, 9.
- Congemiscens, P. II, 411.
- Congenitus, Ps. 221. S. II, 610.
- Congerere vota prece, C. V, 139.
- Congeries, S. I pr., 21.
- Congeriem (ad) usque, C. IV, 30.
- Conglobat in cuneum, P. XI, 191.
- Conglobatus fumus, C. VII, 137.
- Congrege nexu tenere quem, S. II, 634.
- Congressa est mors Deo, P. X, 606.
- Congrua meritis rependere, C. XI, 110.
- Congruens ad usum, Ep. 22.
- Conjectare animo, S. II, 97.
- Conjugalis proles, Ps. pr. 11.
- Conjuratas insidias moliri S. I, 536.
- Connubium nexile, C. III, 75.
- Conscripti patres, S. I, 604.
- Consecrare se cui regendum, S. I, 566.
- Consepto paradisi limite, Ps. 224.
- Conserunt se viarum divortia, A. pr. secunda, 9.
- Consessus, H. 372.
- Consorti foedere, Ps. 77.
- Consortia viarum, S. II, 900.
- Conspicabili ore, P. X, 633.
- Constipata officia, P. XI, 49.
- Constratus rogus, P. II, 353.
- Consultor patriae, A. 452.
- Consuesco, consuefacio, A. 725.
- Consummabile aevum, Ps. 846.
- Contactibus, A. 935.
- Contagio sordium, C. VII, 33.
- Contaminatis moribus, C. VII, 65.
- Contemptor Dei, P. II, 262.
- Contenti vesci, A. 711.
- Continuare dies hymnis, Prol. 37.
- Conto petere, Ps. 116.
- Contra refert his, P. V, 145.
- Contractior orbis, S. I, 322.
- Contractus vel contactus frigore, S. I pr., 14.
- Contrectabilis, A. 959.
- Contristare amaro unguine, A. 345.
- Contumax fastidio, C. VII, 89. In tyrannum, C. XII, 150. Doloribus, P. X, 714.
- Convertibilis, A. 276.
- Convexa (ad) H. 832.
- Convexi regia coeli, S. II, 126.
- Conviolare, Ps. 398. P. VI, 56.
- Conviciator, P. V, 102.
- Convivale carmen, H. 317.
- Convolutis artubus, C. I, 85.
- Conum (in) caesus, Ps. 871.
- Cophinus, A. 719.
- Copiae praemiorum, P. X, 1135.
- Coquebant venena hostem Christiani nominis, P. V, 378.
- Coquebat iram, P. X, 391.
- Corde alto suspirans, P. X, 926. Cordis scabies P. II, 256.
- Cornicinum aera, Ps. 636.
- Corniger fluvius, S. II, 605.
- Cornix stridula, A. 298.
- Cornuta facies, S. II, 355.
- Coronare larga dextera, P. V, 300.
- Corporale ergastulum, P. V, 358.
- Corpusculum, P. X, 803.
- Corruptela tori, S. I, 161
- Corruptissimus, A. 408; H. pr. 36.
- Cortice libri, arbor, A. 341.
- [Col. 0940] Corticeus, C. III, 43.
- Corusca dextra Dei, P. IV, 9. Coruscum ignibus caput, P. VI, 2.
- Corvus Apollineus, S. II, 566.
- Crassum perspicit, P. X, 436.
- Crates, corpus humanum, C. VIII, 59. Costae, P. III, 148. Costarum, P. XI, 57.
- Creamen, creatura, H. 505.
- Creatrix procerum urbs, P. IV, 191. Virtus, P. V, 474.
- Creatura, H. 506.
- Credere cum quarto casu, A. 580.
- Cremandus mundus, H. 735.
- Crematio, P. VI, 88.
- Crepans flamma, P. III, 156.
- Crepidines littorum, C. IX, 112.
- Crepundia, P. III, 19. Pueri, A. 643.
- Crimen pietatis, H. 597.
- Criminosus, P. X, 878.
- Crinalis acus, Ps. 448.
- Crinita agmina, P. XI, 53.
- Crispata hasta, Ps. 122.
- Crispo liquore, P. X, 284.
- Croceus vesper rubet, S. II pr., 4.
- Crucis vexillum, A. 448. Figura, C. VI, 132.
- Cruci affixus, P. II, 22. Suffixus, P. X, 585.
- Crucifer Christus, C. III, 1.
- Cruciabile iter, P. 446.
- Cruciamina lethi, C. X, 90.
- Cruciatibus densis, A. 70.
- Cruda vis virum, S. II, 704. Praecordia hominum, P. XIII 19. Vulnera, P. V, 336. Crudum exemplum nostrae sortis P. X, 465. Crudus stupor, S. I, 73.
- Cruentatus, S. II, 128.
- Crumenis infarcire, Ps. 459.
- Culpa morum, C. 6, 49.
- Culparum seges, C. VII, 208.
- Cumulatim, A. 717, 739.
- Cunabula deorum, S. II, 1.
- Cunctiparens, H. 931; P. XIV, 128.
- Cunctipotens, P. VII, 56.
- Cunctis in aevum saeculis, P. V, 576.
- Cuneus militaris, H. 422. Adversus hostium, Ps. 197 Cunei conferti, milit., Ps. 670.
- Cunulae, C. VII, 164; C. XI, 98.
- Cupidines frenare, C. VII, 21.
- Cupidineus, Ps. 61.
- Cupressus, A. 463.
- Cura Dei, homo, Ps. 622.
- Curam impendere rei, C. X, 45. Adhibere, S. I, 24
- Curriculis, vitae annis, P. III, 11.
- Curvare caput sub, C. IV, 41. Ante pedes, A. 455.
- Curulis sella, S. I, 349.
- Curvi tramites viarum, C. VII, 48.
- Cute exuitur vultus, P. XIII, 29.
- Cyanea stagna, Ps. 858.
- Cyaneae nymphae, S. I, 302.
- Cymbia spumantia lacte, A. 472.
- Dabit hic exemplum, P. II, 351.
- Dactylico pede, P. III, 209. Strophio, C. III, 28.
- Daemonicae arae, P. VI, 36. Daemonica sacra, P. III, 73.
- Damnare tenebris barbaros, P. II, 383.
- Damnosa vita, H. 951.
- Dapes inemptae, C. IV, 58.
- Dator luminis, P. V, 276. Animae, H. 931. Verborum, P. X, 930.
- De hostia avertere ora, P. X, 289.
- Deasciatus stipes, P. X, 381.
- Debeo tibi magnas grates, P. X, 562.
- Decedere solitis, S. II, 312.
- Deciduus imber, C. III, 79.
- Decidit sors in vatem, C. VII, 110.
- Declivia vitae pondera, H. 847.
- Decoctum robur, S. II, 330.
- Decolor, niger, C. V, 69. Decolorus, P. I, 113.
- Decrepito leoni, H. 559.
- Decursis mensibus, P. XI, 195.
- Decutit aspidem, S. I pr., 37.
- Dedecorare, P. IV, 112.
- Dedicare se caduco mysterio, H. pr., 43.
- Dedita Christo Roma, P. II, 2.
- Dedignari censum pulvereum, H. 955
- Defaecare membra, abluere, C. VII, 74.
- Defit medela, C. IV, 85. Quod aevo, P. IX, 66.
- Deflua caesaries, P. XIII, 30.
- Defluens coma, demissa, P. X 273.
- Defuga Christi, P. I, 42.
- [Col. 0941] Defundere vel. diffundere, P. XI, 194.
- Degener vini, atque somni, C. VII, 12.
- Degenerem trepidatio prodit, Ps. 248.
- Dehiscere, P. V, 482; P. VII, 50.
- Dehonestare caput, P. X, 763.
- Deitas, A. 1009. Deitatis fons, A. 76. Speculum nomo, 834.
- Delibuta comas, Ps. 312.
- Deliquium fluidum, H. 751.
- Deliramenta Platonis, A. 200.
- Deminuere, diminuere, A. 281
- Demorari vota, P. XIV, 76.
- Demutabilis, A. 276.
- Dens frequens, P. V, 218.
- Denseo, densere, C. V, 53. Densere congeriem, S. I pr., 21.
- Deponere supercilium, Ps. 287.
- Depositor patris, A. 179.
- Deprendere veri latebras, S. II, 76.
- Depulsus lacte puer, P. X, 663.
- Deputemus praemiis legale damnum, P. X, 530.
- Derogat, denegat, C. VII, 175.
- Descensos gradus, A. 1007.
- Desine ab unco, P. XI, 64.
- Desistere peccare, C. I, 64.
- Despectans fastu, Ps. 182.
- Destructilis, P. X, 348.
- Desudata balsama, C. V, 118.
- Detorsit retro faciem, P. II, 368.
- Detumescere, P. X, 145.
- Deverticulum vel diverticulum, S. II, 849.
- Devexo axe, C. VIII, 11.
- Devorare spe aurum, P. II, 134. Oscula haustu, H. 610.
- Devotus cippo Deucalionum, A. 293.
- Devovere carmen cui, C. pr., 42.
- Devium iter, A. pr. 2, 16. Devia silvae, C. VIII, 36.
- Dextra indoles, Ps. 895.
- Dia, coelestia, C. XII, 90.
- Diademate posito, A. 491. Diadema rutilum, S. I, 422. Pulchrum, P. IV, 21. Regium, P. X, 765.
- Dialectica vox, H. 124.
- Dicatae escae, sacratae, C. VIII, 75.
- Dicari mysteriis, P. X, 218.
- Dictu scelus, A. 822.
- Didita vel dedita pecunia, P. II, 91.
- Diecula, C. VII, 96.
- Diem lucis insuetae donare, P. X, 955.
- Difflata in humum agmina, C. V, 103.
- Difflato pulvere, H. 387.
- Diffluens potu et cibo, C. VII, 16.
- Diffluit in luxum, S. I, 125.
- Diffluunt sudoribus, P. X, 456.
- Digestim, P. II, 129.
- Digitis eminulis, P. III, 122.
- Digladiabile discidium, C. III, 148.
- Digna superare in isto munere, P. IV, 64.
- Dignoscere, P. X, 1137.
- Dilancinata, P. V, 156.
- Dilaniata lingua, Ps. 424.
- Diluvii sub tempore, S. II, 337.
- Dimensio sanguinis, P. X, 1126
- Dinumerare, H. 36; P. XI, 234.
- Dira relatu dogmata, A. 1.
- Diriguit pernox astrologus, A. 617.
- Diruit mortem morte, P. II, 19.
- Discincta juventus, Ps. 822.
- Discludere, H. 648, 903.
- Discolorus, discolor, P. X, 302.
- Discordes linguis, S. II, 585.
- Discretio carpit cumulum, H. 26.
- Discriminatis coloribus, P. X, 350.
- Discruciatibus, H. 834.
- Discursibus terere silicem, S. I, 582.
- Discursus lupercorum, S. II, 862.
- Discutit tenebras de pectore, P. XIII, 26.
- Disjicit membra morbus, P. II, 209.
- Disparare nexa nervis vincula, P. X, 888.
- Disparili sorte, S. II, 373.
- Dispendia, ambages, C. XII, 174. Flexuosa, C. VII, 49.
- Dispendio sanguinis, P. I, 23.
- Dispensare opes, P. II, 44.
- Dispergier, A. 474.
- Dissecare fidem minutis ambagibus, A. pr. II, 21.
- Dissertator, A. 782.
- Dissicit, disjicit membra, P. II, 209.
- Dissipare vera, C. VI, 45.
- Dissipator triumphi hostici, Ps. pr., 34.
- Dissociabile nil firmum, Ps. 763.
- [Col. 0942] Dissociari, C. X, 15.
- Dissolubilis cardo, C. IX, 72.
- Dissona cultu regna, S. II, 585.
- Dissoni ritus plur., P. II, 427.
- Distenta uterum mater, II, 585.
- Distincta vice, A. 682.
- Ditio effrenis, potestas enormis, S. I, 518. Ditione coercet, S. II, 638. Urgebat, P. VII, 8. Ditionibus aequis, pari potestate, S II, 419.
- Ditior, P. II, 116, 312.
- Ditissima tartara, Ps. 521.
- Diva caro, Ps. 76. Hierosolyma, Ps. 812. Divi gentium, P. V, 92. Divos fingere, P. I, 69.
- Divaricatis cruribus, P. V, 252.
- Dividuus Deus, H. 7.
- Divinitas, P. X, 245, 440.
- Divisor deitatis, H. 2.
- Divortia duo, H. 4.
- Divortia obliqua, A. II pr., 9.
- Diurna nocte, A. 629.
- Diutina aetas, P. X, 1116.
- Docta psallere, P. X, 837.
- Dogma, P. II, 93. Remissum, C. VIII, 8. Doctrina, C. VII, 197. Novellum, Christ., P. X, 583. Sophiae, S. I, 34.
- Dolatu forata gemma, Ps. 835.
- Domina Ecclesia, C. XII, 187.
- Dominatibus, H. 515.
- Dominatio, H. 31, 540.
- Dominator, A. 448.
- Dominatrix rerum, A. 88.
- Dona conscientiae, Ep. 3.
- Donare aliquid hostico ferro, P. I, 27.
- Donaria, P. X, 343.
- Donatrix, P. XI, 171.
- Dracones, vexilla, C. V, 56.
- Dubitabile pectus, A. 581.
- Ducere vicem sortis humanae, C. VII, 215
- Ducere vitam, H. 933.
- Ducitur annus solis recursu, P. X, 575.
- Dulcia pro cibis dulcibus, Ps. 29
- Dulcimodi psalmi, Ps. 664.
- Dumus, P. XI, 129.
- Duplicat vota, P. XII, 64.
- Dux ibat illis, P. VI, 10.
- Eam inane resolutus in nihilum, S. II, 107.
- Ebenum, nigrum, C. II, 71.
- Eblanditis virtutibus, Ps. 328
- Ebrium linteolum, humectum, C. V, 18. Ebria venenis, C. XI, 92.
- Ecclesiarum anguli, P. II, 82
- Ecclesia tenus, P. X, 43.
- Eccum, ecce, P. X, 1006.
- Echo, P. X, 980.
- Ecquis, et quis erit, qui, S. II, 84.
- Edacitas, P. X, 810.
- Edax senium, A. 1073.
- Edentulae, P. X, 305.
- Editior, P. XI, 224.
- Editos de sexu duplici natos, P. X, 179.
- Eductus sub imagine avita, S. II, 9.
- Efferatus mundus, P. IV, 110.
- Efferatis furoribus, C. IX, 53.
- Efferre se sideribus altius, S. II, 479.
- Effetus malis, P. II, 215.
- Efficax ars seminandis erroribus, P. X, 271.
- Effigiare animam, A. 807. Hominem, C. X, 4.
- Effingere statuis membra, S. II, 750.
- Efflans spumeas salivas, P. I, 101.
- Effrena mens, P. X, 966.
- Effudit signa Dominus, H. 468.
- Effundit se amaris dictis in vocem, Ps. 205.
- Effusus de senili partu, C. VII, 59.
- Effusa corpora, nata, C. XII, 111.
- Effusae turmae, Ps. 178.
- Egenus lucis, S. I, 377. Rationis, S. I, 81.
- Egressus tuta silentia, S. II pr., 44.
- Ejecta solo herba, S. II, 982.
- Ejulantes, C. VII, 145.
- Elaqueare, S. II, 147.
- Elicitus sanguis, P. III, 140.
- Elinguis, P. X, 2. Elinguia numina, P. V, 72.
- Eliquare metalla, H. 260.
- Eloquii Romani decus, S. I, 634. Eloquii ventis tumet, S. II pr., 58.
- Elumbe virus, P. II, 216. Elumbis animus, Ps. 314
- Eluvies sanguinis, P. XI, 46.
- [Col. 0943] Emancipator, C. VII, 184.
- Emblemata in poculis, Ps. 527.
- Emicat, nascitur subito, C. IX, 27. Sol resurgens, C. II, 56.
- Eminulis digitis, P. III, 122.
- Emotae curae, Ps. 629.
- Enervatum robur, S. II, 143.
- Enitor cum infinitivo, P. V, 165.
- Enuntiatrix sensuum lingua, P. X, 771.
- Eoa plaga pandit polum, P. III, 63. Munera, C. XII, 62. Eoum sidus, phosphorus, C. II, 67.
- Ephebus, C. IX, 43. Mollis, P. XIV, 72.
- Episcopalis, P. VI, 11; XIII, 33.
- Episcopus, P. II, 29; VII, 22, 51.
- Eque, et ex, C. III, 193; IX, 99.
- Erat cernere, P. XI, 131.
- Ergastulum, carcer, P. V, 241. Corporale, P. V, 358.
- Erigit ad coelum supinas facies, A. 501.
- Erubescit error, C. III, 118.
- Erumpit alloquio, Ps. 749.
- Esse azymon, edere, A. 353. Exemplo, A. 58.
- Ethicis (ex) praesumere, H. 581.
- Evangelicus libellus, A. 15.
- Evectus gradu militiae, Prol. 20.
- Eviscerandum corpus eculeo, P. X, 109.
- Eviscerata carne, P. X, 1058.
- Evolutos post mille consules, P. X, 407.
- Exactor auri et sanguinis, P. II, 48.
- Exaggerati thesauri, P. II, 87.
- Examina divum, H. 97. Pauperum, P. II, 180.
- Exarmatus, Ps. 49.
- Excellentiae acris heros, P. X, 52.
- Excellentior ordo, senatorius, S. I, 571.
- Excessu moderaminis, S. II, 990.
- Excidere se, castrare, P. X, 1059.
- Excidit animis sitis eremi, Ps. 371.
- Excipere imperium alicujus, C. III, 124.
- Excitare faciem in coelum, C. IV, 70.
- Excitata caput, P. IV, 13.
- Excitator mentium, C. I, 3.
- Excitus in furias, P. III, 96.
- Excruciare fidem, P. III, 90.
- Excruciabilis exitii, P. III, 115.
- Excruciatibus, P. XIV, 19.
- Excubat spiritus, C. I, 80.
- Excussus, us, substant., P. V, 226.
- Exedenda morbis membra, P. I, 26.
- Exemplum dare, puniri, P. II, 351.
- Exercitus labore, C. I, 23.
- Exerere praecepta, exsequi, P. XIV, 65.
- Exfibulare, Ps. 633.
- Exhaeres, P. II, 79.
- Exhibere ad cultum, C. VIII, 30.
- Exinuare, exsinuare, P. XI, 222.
- Exitialis dies, S. II, 567.
- Exitium luas pro, P. X, 94.
- Exorabilis terror, C. VII, 99.
- Exotica secta, Ps. 759.
- Expedit arctas latebras, P. IX, 88.
- Expedita corda, C. IV, 31. Litteris crux, P. X, 623.
- Expiare, C. VII, 7; C. XII, 165; P. I, 102.
- Expolita aere pelvis, Ep. 16.
- Exporrecta cubili, H. 856.
- Expressa liquidis coloribus, P. IX, 93.
- Expresserat crimen urna voluta, C. VII, 112.
- Exprimere stylo, P. X, 1124.
- Exsecutor, P. XIII, 16.
- Exsequialia verba, P. XIV, 51.
- Exsibilare, P. V, 176.
- Exsilit liber in auras spiritus, P. XIV, 92.
- Exsors dolorum, P. V, 160.
- Exstinctor, C. VI, 102.
- Exstirpata procellis silva, H. 240.
- Exsul aviti laris, S. II, 734.
- Exsultans gallus, C. I, 67.
- Exta litare, S. II, 779.
- Exterminat Paulus Jovem, P. II, 469.
- Extima cutis, Ps. 692. Extimum vestis, C. IX, 40.
- Extorque, ultim. brev., P. V, 60.
- Extuberat cervix plumbo, P. X, 117.
- Exuere stultitiam, Prol. 35.
- Exulcerare, P. X, 1093.
- Exuvias pontificales deponere, S. I, 548.
- Exusserant cor venena, P. V, 380.
- Fabrica, pificium, C. XI, 44. Fabrica corpusculi, P. X 803.
- [Col. 0944] Fabrili manu, P. V, 69.
- Fabriliter, A. 519.
- Fabro deitatis figmine, A. 1035.
- Fabula, narratio rei verae, H. pr. 25. Fabulam scurra saltas, P. II, 320.
- Faces fumilicae livoris, P. XIV, 108.
- Facessat, abeat, C. II, 93; A. 659. Facessite, ite, P. VI, 77.
- Faciem (in) riparum, C. V, 66.
- Faciles rapi ad vincula, H. 429.
- Factor, creator, C. X, 130. Aquae, A. 667. Orbis, P. II, 415.
- Factura Dei, subst., A. 792, 856.
- Facundissimus, S. II, 19.
- Facundo ore doctor, P. IV, 18.
- Falernum, vinum, C. IX, 28; Ps. 368.
- Falsificatis spoliis, H. 549.
- Falsiloquus, A. 107.
- Fames impia, Ps. 479.
- Famosum tropaeum, Ps. 64. Famosus ardor, amores, S. I, 116.
- Famula Deo mens, C. X, 166.
- Famulantia elementa, S. II, 803.
- Fanaticus, A. 440; P. X, 1061.
- Fanti, dicenti, P. VI, 43.
- Farra, S. II, 910. Spicea, S. II, 217.
- Fasces, lictores, P. III, 65.
- Fasciolis cingere, S. II, 1007.
- Fastidia praegnantis, C. XI, 54.
- Fastigia famae scandit, H. 437.
- Fastorum arce potiri, consulem fieri, S. I, 596.
- Fastos condunt consules, S. II, 426.
- Fatales prunae, Vestae, S. II, 1086. Fatalis sors, S. II, 459. Fatalia nihil sunt, S. II, 485. Fataliter, S. II, 369.
- Fato peccante, S. II, 469.
- Fatiscere, C. IX, 51; C. X, 96. Fatiscens corpus, C. VI, 149.
- Fatus debilis, substant., P. X, 988. Fatus secretos promere, A. 594.
- Fauces portae, Ps. 665.
- Fautrix flentium, C. VII, 175.
- Favillae indices Gomorrheorum criminum, P. V, 103. De favillis coeunt membra, C. IX, 100.
- Favus sudat, C. III, 72.
- Fax, et incitator, P. X, 67.
- Faxo, P. V, 101. Ego, teratur, Ps. 249.
- Felices animae, quibus, P. VI, 97.
- Felle alto stomachatus, P. X, 393.
- Felle libero effundit iram, P. IX, 46.
- Fenestrae corporales, P. X, 434.
- Fera, scil. Eulalia, eodem sensu quo ferox ingenii, P. III, 39.
- Feralis bestia, Ps. 719. Domus, carcer, P. V, 312.
- Ferale monstrum, Ps. 565. Regnum, A. 361.
- Ferax gloriae, P. X, 779.
- Fercula regalia, magorum dona, A. 609. Spoliorum ducere, S. II, 581.
- Feriae scholarum, P. IX, 76.
- Feriata freta, P. VI, 156. Feriatum somno pectus, C VI, 27.
- Ferini ritus, S. I, 80. Ferino gutture, C. VII, 122.
- Ferit aethera clamor nauticus, S. II pr., 12.
- Feritas gentium, P. II, 11. Feritate tyranni, S. I, 46.
- Fermentati mores crimine, A. 354.
- Ferox ingenii, fortis, P. III, 32.
- Ferrata legio, S. II, 33. Ferratae acies, C. V, 48.
- Ferre finem peccandi, C. I, 56. Ferre gressum quo, C. V, 41. Poenam, P. X, 1086.
- Ferrea fata cogunt ad facinus, S. II, 462.
- Ferri in vesaniam, P. X, 1003.
- Ferrugine lugubri, C. IX, 79.
- Ferrugineus, Ps. 355.
- Ferulae crepantes, Prol. 8.
- Festa vox, A. 149. Festum, subst., C. VIII, 14. Festa, subst., P. II, 452; XI, 234.
- Fetida libido, P. II, 245.
- Fibula, C. VII, 157; Ps. 449.
- Fictilis Minerva, A. 455. Olla, Ep. 17. Ulva, A. 764.
- Fictor, C. X, 135.
- Fidelis, Christianus, P. II, 443. Turba, P. V, 334. Fideles paginae, C. IX, 26.
- Fidicula, fidicla, P. X, 481, 550.
- Fidissimus, C. VI, 78. Fidissimi obsides, P. II, 458.
- Figebat spiculis dolor gementem, P. V, 424. Figere oscula, S. I, 350.
- Figmen, A. 798. Figmine fabro, A. 1035.
- Figmentum animae, S. II, 215.
- Figurare, typum cujus esse, Ps. 67
- [Col. 0945] Fingere figuram, C. XII, 184.
- Finis exsors, mortis, H. pr. 24. Fluctuum, littus, C. VII, 128. Sub fine ultimo, Prol. 34.
- Fiscella, P. V, 491.
- Fiscus principis, P. II, 90.
- Fissile lignum, S. II, 285.
- Fissa voluntas, Ps. 760.
- Fixus supplicio, C. VI, 64. Fixis vultibus in, C. XII, 54.
- Flabilis res, A. 867.
- Flabrale frigus, A. 841.
- Flagellum, surculus, C. VII, 139. Pro plaga, A. 360.
- Flagrantiam sedare, P. X, 734.
- Flagrare pervicaci audacia, P. X, 63.
- Flammicomi ignes, Ps. 775.
- Flammeolum, Ps. 449.
- Flare rosas, spernere, P. III, 21.
- Flatile virus, H. 531.
- Flatus, anima, P. III, 169.
- Flavescere, S. II, 659.
- Flavicomantes, A. 495.
- Flebile officium, P. III, 183. Flebilis hora, H. 943.
- Flebiliter, P. III, 119.
- Flectere in diverticulum, S. II, 848. Sensus, S. II, 411
- Fletu perluere, P. IV, 193.
- Flexa sententia, S. II, 311.
- Flexu in plateae, P. XIV, 39.
- Flexuosae fraudes, C. VI, 143. Flexuosa dispendia C. VII, 49.
- Flexura, subst., H. 652.
- Flocci facere, P. X, 140.
- Floret fraude fertili, H. pr. 53.
- Florulentus, P. X, 192.
- Fluctivagi greges, C. III, 46.
- Fluctuans sub pudore, P. X, 676. Fluctuat veritas dubia fide, P. X, 634.
- Fluctus frangitur, C. VII, 128.
- Fluenta pura, S. II, 789. Fluentis infusis, S. II, 933.
- Fluitantibus exsiliis, A. 541.
- Fluit orbis large ubere fecundo, S. II, 951. Fluxit labor diei, C. VI, 9.
- Follibus cavis recoqui, P. V, 70.
- Fomes peccati, A. 942.
- Fonticulus, C. V, 116.
- Formabile os, A. 1034.
- Fornice (in) mundi, A. 624.
- Fortior fortissimorum, P. V, 294.
- Fossor, agricola, H. pr. 1.
- Forare, P. X, 986.
- Fotibus aucta gloria, S. II, 583. Benignis recreari, P. V, 330.
- Fovere quiete dulci fessum corpus, C. VI, 122.
- Fragile votum, H. 756.
- Fragmina generosa, C. X, 128.
- Fragor rogantum, P. II, 181.
- Fragosa vox, P. X, 994. Fragosae rupes, P. V, 445. Fragosi turbines, C. VII, 94.
- Fragrare nardo, C. XI, 68. Fragrans odor, C. XII, 70.
- Frangere bella, P. III, 33.
- Fraudare ab exsequiis, P. XI, 146.
- Fraudari solitis sumptibus, S. II, 912.
- Frenare mundum habenis impositis, S. II, 584. Rabiem, S. II, 601. Frenarier, ora lupatis, Ps. 191.
- Frenos urbium regere, Prol. 17.
- Frendit, P. V, 393.
- Frequentia criminum, C. VII, 29.
- Freta saeculi, C. V, 109.
- Frivola famae vacuae, Ps. 231.
- Frixus sartagine, P. X, 759.
- Frondicoma loca, C. III, 102.
- Frugescunt rarius agri, S. II, 913.
- Frugiferae cymbae, S. II, 940.
- Frustatim, Ps. 720.
- Frustrantia dona, A. 640.
- Frutetum, P. V, 409.
- Fucis colorum pictus, P. IX, 10. Illitus, C. II, 59. Ludere, S. II, 44.
- Fuimus per quinquennia decem, vixi, Prol. 1 et 2.
- Fulgida moneta, P. II, 55. Fulgidus sol, C. I, 9.
- Fulgurat argento ex solido, P. XI, 184. Splendore lucis caecitas, P. V, 270.
- Fuligo sulphuris, P. V, 198.
- Fuliginosi lares, P. X, 261.
- Fulmen dicendi, S. I, 650. Crucis, C. XI, 113.
- Fultus jure potestatis, S. I, 563. Togam, P. X, 1015.
- Fulvum munus aurum, H. 633.
- Fumat sanguis, P. II, 70.
- Fumeo fomite, S. I pr., 25.
- Fumificae faces, P. III, 118.
- [Col. 0946] Fumosi lapides, H. 404. Fumosa numina, C. XII, 197.
- Funale textum, P. V, 469.
- Fundali stridore, Ps. 293.
- Fundamine jacto, Ps. 825.
- Fundator, C. XI, 27.
- Fundit opes ager, copiose profert, C. III, 51.
- Fundus tenebrosus, Ps. 93.
- Funera tegebant infaustas Cannas, S. II, 568.
- Funerabat natum supremis fletibus, C. IX, 44.
- Funereus horror, A. 755. Sarcophagus, C. III, 202.
- Furialia arma, Ps. 550. Furialibus dictis, Ps. 510.
- Furiare greges, vel raptare, D. 114.
- Furiata lues, P. III, 26.
- Furiis incensus, S. II, 863.
- Furores sedare, Ps. 697. Furoribus percitus, C. IX, 53.
- Furtivo igne calere, S. I, 171.
- Furva culpa, C. I, 74.
- Fusa vox multis rictibus, P. X, 567.
- Fuscat fuligo, P. X, 1117.
- Fuscum cogitare, C. II, 14.
- Fusile numen, C. IV, 40. Fusilis, P. X, 284.
- Futile et ridiculum, A. 248. Frendens, H. 560
- Galeatus vertex, Ps. 117.
- Garrula verba, P. X, 747.
- Gaudia (in) solvi, S. II, 1015.
- Gaza dives, Ps. pr., 24.
- Gehenna, C. VI, 111. Gehennae incola, P. I, 111.
- Gemello numero, H. 96.
- Gemmans torus, Ps. 62. Gemmantia germina, H. 228.
- Genealogus, A. 315.
- Geniale tori jus, P. XIII, 24. Geniales illecebrae, C. III, 144. Genialis hiems, P. III, 203. Honor, P. III, 105.
- Genitalis sedes, paradisus, C. X, 167. Stirps, H. 573.
- Genitrix Dei, Ps. 384. Urbs piorum, P. IV, 22.
- Gentile vulgus, P. X, 464. Gentilis stupor, P. VII, 78.
- Gentiles nugae, S. I, 575.
- Gentilitas, P. I, 94; P. X, 1086.
- Gerens hominem Deus, C. III, 139.
- Germanitas, H. pr., 41.
- Germina, filii, C. XII, 46. Germine nobilis, P. III, 1. Germinis masculini, P. X, 1069.
- Gestamen tunicae, Ps. 614. Corporis, A. 4.
- Gestator innocui corporis, A. 933.
- Gigantes, H. 499. Giganteis lacertis, H. 147.
- Gignenda ad saecula, A. pr. 6.
- Glauco speculamine, A. 20.
- Glaucomate (sub) vidit, H. 85.
- Gliscit, H. 561.
- Globi dierum et noctium, sol et luna, P. X, 327. Glob Romani, S. II, 507. Globus legionum, Ps. 172. Oris, P. X, 844. Solis, P. X, 537. Globus solis, lunae, C. IX, 15.
- Glomerare fas nefas, C. III, 134.
- Glorificare, H. 966.
- Glutinans carnem sermone deus, C. XI, 52. Glutinat usum carnis, Ps. 79.
- Glutine illitus, C. III, 43.
- Grabatus, P. V, 207.
- Gradus militiae, Prol. 19.
- Granaria Sardorum, S. II, 942.
- Grandaevus, S. II, 416.
- Grande loqui, Ps. 285.
- Grandescere, A. 728.
- Grassarier usu longo, H. 549. Grassantia crimina, Ps. 468.
- Grates reddere, C. IV, 75.
- Gratetur humus, C. XI, 10.
- Gratia ciborum, C. VII, 188
- Gravis numine, C. III, 142.
- Gregalis plebs, P. V, 391.
- Gressum intendere, Ps. 276. Gressu reflectit percito, C. VII, 131. Gressum qua tulerant, C. V, 41.
- Grex candidulus de ovibus, C. III, 157. Christianus, P. X, 57. Immolatorum tener, C. XII, 130.
- Grunnitibus, A. 416. Grunnitum strepere, P. X, 993.
- Gula ferina, P. X, 810.
- Gurges avaritiae, H. 255. Gurgitibus Styx abdit, Ps. 520.
- Gustare saporem, P. IV, 187.
- Gustatus, subst., Ps. 430.
- Guttatim, C. V, 22.
- Gymnadis licentia, P. X, 190.
- Gypsus, simulacrum, A. 458.
- Gyro porrecto, S. I, 321.
- Habet, hoc habet, vincentis vox, Ps. 53
- Habilis thalamis, S. II, 1079.
- [Col. 0947] Habitabile deo corpus, S. II, 258
- Habitacula, C. X, 40.
- Habitatio, II. 952.
- Habitator, Ps. 745.
- Hactenus exsul, Ps. 230.
- Halantis animae figmentum, S. II, 215.
- Halitus carbonum, P. V, 220.
- Harmonia vocis, P. X, 976.
- Haruspex, S. II, 770. Numa, A. 215.
- Hastae addictis censibus, Ps. 873.
- Haurire illecebras, Ps. 315. Mysterium caecis sensibus, P. X, 590. Doloris vulnus, C. VII, 142.
- Haustibus vorare, C. IV, 45.
- Hebdomadi sextae, A. 987.
- Hebetat lux, S. I, 421.
- Hecatombe, P. X, 1051.
- Hendecasyllabi, P. VI, 162.
- Herilem ad usum, Ep. 22.
- Heros acris excellentiae, P. X, 52.
- Herus, deus, A. 40 et 160.
- Hiantia labra, P. X, 940.
- Hiat lupus, C. III, 169.
- Hiatibus minutis patet, P. X, 1020. Hiatu vacuo, H. 518. Hiatus aerios, H. 879.
- Hiems, tempestas, A. 663.
- Hircinum sidus, A. 621.
- Hircosus cynicus, A. 201.
- Hirsuti humeri, H. 134.
- Hirta fragmenta impolitis angulis, P. V, 258. Hirtis pellibus, C. VII, 62. Hirtos amictus, S. II, 290. Hirtum aequor, tabul. scrib., P. IX, 53. Hirtus ager, P. XI, 120.
- Hispida et torva fronte, P. X, 1021.
- Hiulci ictus, P. V, 113. Hiulcum bivium, H. 789. Hiulcus mucro, P. X, 452.
- Hoc habet, vox gladiatoria, Ps. 53.
- Holocaustis mactatis, Ps. 784.
- Honor capitis pexus, C. VIII, 24.
- Honora arte, A. 1037.
- Honores mactare, sacrificia, H. 100.
- Honoris sitim aestuans, P. II, 250.
- Hora quietis, C. VI, 10.
- Horrificae nubes, A. 625. Horrifici angues, C. III, 181. Horrifico vultu, S. I, 225.
- Horror subit quem, P. X, 961.
- Hortatibus, P. X, 54.
- Hospita gurgitis gens, C. V, 59. Hospita viscera, C. X, 31. Hospite aratro, Ps. 214.
- Hospitalis lar, P. X, 782.
- Hostica ergastula, H. 445. Hostico ferro, P. I, 27.
- Humecta terra, A. 676.
- Humescere, S. I, 204.
- Humilis mens, Ps. 199.
- Hyalus, vitrum, P. XII, 53.
- Hydria, vas, C. IX, 29.
- Hydrius puer, A. 622.
- Hydrina vulnera, P. X, 885.
- Hymnite, P. I, 118.
- I, imperativ., C. XII, 99; A. 381; P. XIV, 65.
- Iambici versus, Ep. 7.
- Ibit obviam Christo, P. IV, 14. Vide IRE.
- Ictum peregit, P. I, 93.
- Idololatrix, idololatris, H. 404.
- Idolium, A. 186; S. II, 79.
- Ignee fons animarum, C. X, 1.
- Igneolus vigor, C. III, 186.
- Igniculi, C. V, 12; S. I pr., 67.
- Igniferum sidus, S. II, 1027.
- Ignis secundus, nuptiae, P. II, 304.
- Ignitum ingenium, H. 544. Igniverint, P. X, 1078.
- Ilignae glandes, S. II, 284.
- Illacrymasse, P. X, 707
- Illaesa rapina, P. I, 109
- Illaqueare pedicis, C. III, 41.
- Illecebrosus, S. II, 114.
- Illex halitus, Ps. 328. Illice arte corda flectere, S. II, 6.
- Illicere indocile cujus ingenium, C. III, 112.
- Illinere oculos caecos, A. 675.
- Illitam aedem coloribus discriminatis, P. X, 350.
- Illusa vestis, picta, P. XIV, 105.
- Illustrata templo, Ps. 811.
- Imagine (sub) cerni, A. 48.
- Imber saxeus Stephani, P. II, 371. Imbres vulniferi telorum, Ps. 173.
- Imbricibus ruptis, S. I, 67.
- Imbrifer eurus, A. 661. Imbrifer ventus, C. V, 101
- Imbuere arte S. II, 21. Alloquio, A. 301. Imbuit pavor [Col. 0948] Dei res, C. III, 14.
- Immodicae dapes, C. III, 174.
- Immolator, C. XII, 48. Immolator squalidus, H. pr. 49.
- Impacatus, Ps. 774.
- Impassibilis, A. 84.
- Impastus, non pastus, C. IV, 99.
- Impeditum onus corporis, C. VIII, 5.
- Impendere curam, S. II, 1020.
- Impenetrabile tegmen, Ps. 365. Impenetrabilis auro, Ps. 516.
- Imperator spiritus, C. VII, 200.
- Imperitus fuci, P. X, 655.
- Imperium excipere, C. III, 124.
- Imperterritus, P. X, 57.
- Impexa virgo, C. VII, 153.
- Impiare sanguine ferrum, P. XIV, 36. Vitiis, C. VI, 54. Impiati saeculi reus, P. X, 88.
- Implacabilis, P. X, 867.
- Impleat omnem spem Deus, C. X, 138. Implet dicta jubentis, P. X, 556.
- Impressu pectoris, Ps. 273.
- Impuratus, P. X, 191.
- Imputare opprobria, C. VII, 133.
- Inaccessae turres, A. 535.
- Inadustis fratribus, A. 131.
- Inaestimabilis res, P. X, 311.
- Inaestuans stomacho, S. I pr., 58.
- Inanis a marsupio, P. II, 104.
- Inaniter ardens, S. II, 138. Inaniter effundi, S. I pr., 78.
- Incantare, S. I, 97.
- Incapax sacramenti, P. X, 588.
- Incassum, S. I, 395.
- Incensus siti mortis, P. V, 356.
- Incentiva lues, H. 249. Incentivum peccaminis, A. 929.
- Incerare lapides, H. 404.
- Inchoator mortis, H. pr. 27.
- Incircumcisus, Ps. 390.
- Incircumscriptus, A. 863.
- Incitat iram furor accensus, P. XIV, 63.
- Incitato gressu, P. XII, 59.
- Incitator et fax, P. X, 67.
- Incomperta novitas, A. 570. Incomperti dii, S. II, 363.
- Incompositi sensus, S. II, 625.
- Incomprensa virtus, A. 812.
- Inconcessa homini, A. 37.
- Inconditus clamor, P. X, 994. Inconditus ritus, C. XII, 194.
- Incorporatus, C. XII, 80.
- Incorporeus, S. II, 190.
- Incorruptus, A. 932; H. 356.
- Increpata fraude, C. VII, 195.
- Incruente, adverb., P. X, 1094.
- Incubat ingenio somnus, H. 59.
- Inculpabile numen, A. 947.
- Incussu silicis, C. V, 7.
- Indage variata, S. II, 845.
- Indelebilis laus, P. X, 1132.
- Indeprensa retinacula, H. 141.
- Index vulneris cruor, Ps. 700.
- Indigenae dii, S. II, 500. Urbis, cives, Ps. 754.
- Indigenae pietatis jura, S. II, 341.
- Indiscretus, H. 76, A. 256.
- Inditur medullis deus, P. XIII, 14.
- Indocilis tractandae ratis, S. II pr., 60.
- Indoles mortis, P. III, 2.
- Indomabilis testis, P. V, 11.
- Indomiti leones, C. IV, 47.
- Indomitum tumet, Ps. 296
- Indubitata fides, Ps. 621.
- Indulgentissime doctor, Ps. 888.
- Indumenta carnis, C. IX, 99. Pedum, P. VI, 86
- Induperator, S. I, 147.
- Induciae, mora, P. II, 126.
- Induvias caesae pecudes praebent, S. II, 288. Induviis nudatus, Ps. 578.
- Inemptae dapes, C. IV, 58.
- Inenarrabilis urbs, coelestis, P. II, 553.
- Inerme virus, C. III, 154.
- Inexpletae ripae, A. 751
- Inexplicitus, C. III, 153.
- Inexpugnabile praesidium, II. 487.
- Inexsuperabilis, P. V, 170.
- Inextricabilis, P. II, 339.
- Infantissimus, P. X, 3.
- Infecit vitiis bona, H. 156.
- Infectus vitiis, Prol. 9.
- Infecundior, S. II, 954.
- Infercire, infarcire crumenis lucrum, Ps. 459
- [Col. 0949] Inferiae, S. I, 387.
- Infernalis Juppiter, S. I, 388.
- Inferna regna, A. 635. Infernus gurges, S. I, 355.
- Inficere fuco, H. 275.
- Inficiari, A. 128.
- Inficiatrix, Ps. 630.
- Infirmare fidem, H. 181.
- Infit, P. X, 113.
- Inflant nos mala, C. I, 95.
- Inflatus superbit, P. X, 150.
- Inflictos casus, A. 1084.
- Influens succulentis obtutibus, P. X, 433. Influentem coelo spiritum hauriens, C. IX, 6.
- Informata edictis urbs, S. I, 507.
- Infracto genu claudus, P. II, 149.
- Infula, A. 486. Infulata domus, P. IV, 79. Infulatus, C. IV, 5. Infulatus mitra, P. X, 1013.
- Infusor fidei, C. IV, 11.
- Ingenium ignitum, H. 545.
- Ingerere lumen, C. I, 100. Virus cui, H. 532.
- Ingloria virtus, H. 694.
- Ingratissima gens, A. 347.
- Ingressibus trinis, Ps. 813.
- Inhaerere solitis, S. II, 367.
- Inhospitali loco. C. VII, 186.
- Injecta Deo convicia, H. 656.
- Innatus, nunquam natus, A. 246.
- Innectier ulnas, Ps. 357.
- Innocuae epulae, C. III, 65.
- Innuba femina, virgo, C. III, 123. Martyr, P. XIV, 120.
- Innumero sidere, C. V, 5.
- Innupta femina, Ps. 74.
- Inoffenso aere, Ps. 733.
- Inolescere vermes, H. 828. Cultus, S. II, 681.
- Inopertus, C. III, 117.
- Inornatus, Ps. 819.
- Insatiabilis, Ps. 541.
- Insatiatus amor habendi, Ps. 478.
- Inscripta Christo pagina, P. X, 1119.
- Insecabile, H. pr. 61.
- Insecutor Christi, persecutor, C. XII, 127.
- Insertabo coronis atria, S. II, 726.
- Insertato cultro, A. 464.
- Insidiator, H. 129.
- Insidiosus, Ps. 261.
- Insignem meriti virum, P. VII, 1.
- Insincera acies oculorum, H. 4.
- Inspatiari, exspatiari, A. 130.
- Insistere vadis, S. II pr., 66.
- Instat terminus, Prol. 4.
- Instauratio, A. 1071.
- Institor, C. II, 40.
- Instinctu, S. II, 668.
- Insuescere, active, C. IX, 95.
- Insufflare, P. X, 920.
- Insulsa libamina, H. pr. 28. Insulsus usus, S. I, 213.
- Intemerata puella, C. III, 145. Intemeratus, A. 936.
- Intemperans tacendi, P. II, 253.
- Intemperata viscera, C. VII, 8.
- Intemporalis, aeternus, P. X, 316.
- Intendere acrius aciem, S. II, 99.
- Intendit os in puellam, P. XIV, 43.
- Interceptus utero puer, A. 589.
- Interemptor, C. XII, 114.
- Intererat splendor, C. VI, 43.
- Interfari, S. II, 67.
- Interlabitur, amnis, S. II, 605.
- Interlucere, Ps. 354.
- Intermina longis saeclis, S. II, 106. Interminum aevum, P. V, 298. Interminus, sine termino, C. XII, 39.
- Internoscere, Ps. 790.
- Interpolare, A. II pr., 45.
- Intimare gesta, P. X, 1111.
- Intonans, clamans, P. V, 93.
- Intrinsecus, P. II, 240. Alter, P. V, 157.
- Introspicere, P. V, 317.
- Introitus luminis arctus, Ps. 666.
- Inventa poenae nova, P. XI, 84.
- Inverecundus lepos, C. VII, 13.
- Invigilare saluti, S. II, 333.
- Invisibilis, A. 123.
- Inussit facinus, S. II, 670.
- Inusta cutis laminis, P. II, 486.
- Ira fellis implacabilis, P. X, 867. Iram refrenat, C. VII 172.
- Ire in furias, P. XI, 60.
- Irremotus, P. V, 408.
- Irrepsit canities seni, Prol. 23.
- [Col. 0950] Irritamen, H. 523.
- Irritatus odiis, C. V, 70.
- Irrogare mortem, C. IV, 98.
- Iter anni, S. II, 974. Iter viandi, S. II, 772.
- Jactantia, subst., C. VII, 86.
- Jactantius se inferre, Ps. 181. Jactatas animas mille laboribus, C. V, 111.
- Jactibus vacuis, Ps. 136.
- Jacturam ferre salutis, Ps. 898.
- Jam jam, C. I, 73. Jam jamque, C. I, 20. Jam jamque futurum, A. 627.
- Janitor vinculorum, P. V, 346.
- Janua aeternitatis, P. II, 464. Janua solis, oriens, C. XII, 26.
- Jecur gelidum pudicitiae, Ps. 238. Jecur incolume, sine affect., C. III, 180.
- Jejunare, C. VII, 178; P. VI, 54.
- Jejuni calami, S. II, 962.
- Jubar, C. II, 77.
- Juga (ad) Christi cogere, P. IV, 48.
- Juga (sub) premere, C. III, 170.
- Jugales, equi, P. XI, 87.
- Jugibus catenis, P. I, 80.
- Jugiter, C. IV, 54; C. XII, 161.
- Juncea pectora, P. III, 132.
- Junctim, A. 798.
- Jura condere, C. X, 115.
- Juratae sorores, Ps. 735.
- Jurgia armant animos, Prol. 13.
- Jus cautum et statutum, C. XII, 145
- Jus (in) cujus venire, C. XI, 38.
- Justificatus baptismate, A. 881.
- Justitium triste, C. V, 80.
- Labarum, vexillum, S. I, 488.
- Labefacto corpore, P. XI, 119.
- Labem inferre cui, Prol. 41.
- Laborans plus quam mortale, A. 37.
- Laceratio vulnifica, P. III, 147.
- Lacrymabilis, Ps. 667. Illa sors non est, Ps. 404.
- Lacrymae olentes, cereae guttae, C. V, 22.
- Lactat hortatu, C. VIII, 19. Lactantibus horis, A. 613.
- Lacte de avaritiae creata crimina, Ps. 469.
- Lacteolis agnis, P. XI, 245. Lacteolus spiritus, P. III 165.
- Lacteus candor, C. II, 70.
- Lacunae vulnerum, P. V, 115.
- Lacus leonum, C. IV, 65.
- Laetificus successus, S. II, 564.
- Lamenta rigant genas, P. VI, 82.
- Lances auratae, parapsides, A. 609.
- Lancinari, P. X, 460.
- Lancinatores gregum, P. X, 1057.
- Languidulus, C. V, 143.
- Laniari uncis, P. V, 174. Membra feris, P. III, 117
- Laniena Hippocratica, P. X, 498.
- Lapides fumosi, simulacra, H. 404.
- Lappae, C. VIII, 42.
- Lapsante gradu, S. II pr., 35.
- Lapsus fluminum, C. IX, 112.
- Lare avito, domo, S. II, 611.
- Largitor bonorum, C. IV, 74. Largitor dierum, A. 701. Largitor perennis, Deus, S. II, 114.
- Largo dogmate, A. 711.
- Larvas placare sanguine, S. II, 839.
- Latebrosae foveae, P. XI, 154. Latebrosus amnis, A. 750.
- Latenter, C. VII, 105.
- Latices nivei, lac, C. III, 67.
- Latrat foro facundia, H. 401.
- Latrator Anubis, S. II, 531.
- Latrones, tyranni, P. IV, 186.
- Laureatus morte superba, P. XII, 6.
- Laurigeri ministri, S. I, 217.
- Lavit, C. VII, 73.
- Laxa voluntas, H. 676.
- Laxat arva glacies, P. III, 204.
- Laxior libertas, S. I, 335. Laxiore flatu, C. VII, 24
- Laxum jugum voluptatum, C. VII, 182.
- Lectulus soporus, aeger, C. I, 6.
- Lege versa, contra naturam, C. IX, 75.
- Legifer, Moses, P. II, 363.
- Legirupis viribus, H. 238.
- Lene jacens via, non ardua, H. 796.
- Leniter frenare, C. VIII, 3.
- Leno solvendi pudoris, H. 260.
- [Col. 0951] Lenta solatia, Ps. 233.
- Lex noxialis, C. IX, 18.
- Liba impia, C. III, 182. Liba, cibus, C. IV, 69. Liba agimus, C. V, 140.
- Liber soporis, C. I, 47. Liber vinclis corporis, Prol. 45.
- Libram justam ponere, P. IV, 11.
- Libri cortice, A. 341.
- Licenter, C. VII, 16. Fingere, P. X, 216.
- Licia, S. II, 1105.
- Licito jactantius, H. 170.
- Ligamina pectoris, vitae, P. IX, 86.
- Lilia rosis intermixta, Ps. 882.
- Limare rubiginem, C. VII, 205.
- Limbus in veste, Ps. 188; S. II, 576.
- Linquere quietem, C. I, 19.
- Linteolum ebrium, C. V, 18. Palliolum, P. III, 180.
- Liquabile saxum, H. 743.
- Liquata vascula, P. X, 360.
- Liquens polus, P. I, 88.
- Liquescit diabolus, C. VI, 146.
- Liquida ratio, C. III, 190. Vox, S. I, 638.
- Liquitur vis roris, P. V, 232.
- Litamen, H. pr. 50.
- Litare jejuniorum victimam, C. VII, 5.
- Litigiosa argumenta, A. 208.
- Litterulis signata sepulcra, P. XI, 7.
- Littoris ora, P. XI, 47.
- Littus fluminis, C. V, 45.
- Lituis ciet, S. II, 401.
- Liventes oculi, H. 132.
- Lividum cor, C. V, 7.
- Livores roscidi, P. X, 705.
- Locare curarum in parte, S. II, 416.
- Loquaces undarum scatebrae, C. V, 89.
- Loquelis verba conjunxit, A. 34.
- Lotus et unctus, Christianus, A. 487.
- Lubrica lingua, lubricum linguae, C. I, 62.
- Lubricat clivum, P. XI, 35.
- Lubricus error, C. III, 118. Lubricum lumen, P. XIV, 45.
- Luces, plur. a lux, H. 93.
- Lucida supplicii praemia, P. XI, 22.
- Lucifer surgit oceano, C. V, 130.
- Luciferum pastum quaerere, Ps. 625.
- Lucisator, C. III, 1.
- Lucra avara, C. II, 44.
- Lucrari quaestibus, C. II, 53.
- Luctamen conserere, P. V, 215. Inire, Ps. 176. Luctamen inire ingenii, S. I, 645.
- Luctarier, P. X, 651.
- Luctifico carmine, H. 450. Pulvere, S. II, 508.
- Luculenter disserere, P. X, 22.
- Ludibundus, P. II, 409.
- Ludius saltat, P. X, 222.
- Lues incentiva, H. 249.
- Lumina, oculi, C. IX, 34; Ps. 44.
- Lumina nescia solis, caecitas, C. X, 79.
- Luminat atria nitor, P. III, 192. Frontem, P. V, 127.
- Lunari lampade, C. V, 6.
- Lupa, meretrix, Ps. 47.
- Lupatis frenari, Ps. 191.
- Lupino rictu, P. I, 98.
- Lurida rota solis, A. 626.
- Lustrales pecudes, S. II, 1106.
- Luteus homo, C. III, 138.
- Lutulenta libido, Ps. 87.
- Lux, dies, P. X, 575.
- Lux emicat, C. I, 15.
- Luxuriant vitea brachia, C. III, 54.
- Luxuriat praefertile germen, S. II, 1025.
- Lymphaticum pecus, C. IX, 57. Venenum, H. pr. 59.
- Lymphatis, furiis C. XI, 92.
- Maceries ambit hortos, H, 226.
- Macie lapillorum dura arva, S. II, 1024.
- Machina trina rerum, C. IX, 14.
- Macte, C. IX, 106.
- Madentes aurae aromatum, P. X, 363
- Mage, magis, P. III, 9.
- Magico murmure, S. I, 96.
- Magistra invicta, Ps. 164.
- Magistri criminum, P. V, 78.
- Majestas terrigena, S. I, 189.
- Major exemplis, C. VIII, 7.
- Male fabris suadelis, H. 714.
- Male fortia fila, S. II, 453.
- Male pertinax, Prol. 14.
- Malesuada, C. III, 113. Malesuada luxuries, Ps. 404.
- [Col. 0952] Malignitates, P. II, 260.
- Malignum murmurans, P. V, 417
- Mammonea fides, H. 428.
- Manceps carceris, P. V, 545.
- Mancipari tartaro, P. X, 475. Mancipata vita, C. XI, 30.
- Mancipium ludibriorum, P. XIV, 30. Mancipium gehennae, H. 128.
- Mancum claudicat, P. II, 231.
- Mandat otia flatibus, A. 657.
- Manes petere, Ps. 92.
- Manicis innexus, catenis, H. 434.
- Maniplis stuppeis, P. X, 864.
- Manus, exercitus, C. V, 46.
- Mapalia, Ps. pr. 46.
- Mansuefactus, C. VII, 84.
- Mane novo, C. II, 15.
- Marcent tartara suppliciis mitibus, C. V, 133
- Marcida oblectamine frequenti scintilla menti, C. VII, 18.
- Margaritum, Ps. 873; P. X, 648.
- Maritae conjuges, P. I, 119.
- Maritat, A. 569.
- Marsupia exesa, Ps. 600. A marsupio inanis, P. II, 104.
- Martyrii sanguine, P. III, 9.
- Masculinum germen, P. X, 1069.
- Massae contagia, A. 1031.
- Mastigophori, S. II, 516.
- Mastruca, vestis, S. II, 698.
- Mathesis, S. II, 478, 893.
- Mater castitas, C. XI, 14.
- Medela amara, C. X, 83.
- Mediator nostri et Omnipotentis Filius, A. 174.
- Medica aqua, A. 702.
- Medicabilis, A. 695. Medicabilis voluptas, C. VI, 24.
- Medicata sagitta, H. 539. Medicato vulnere, H. 538.
- Meditamine rerum, Ps. 234.
- Meditantur aristas, C. X, 124.
- Medullitus, H. 391.
- Melior consiliis aetas, S. II, 322.
- Mella Cecropia, C. III, 71.
- Melodum, C. IX, 2.
- Melos canere, C. X, 123.
- Membra orbis, H. 247.
- Membratim, P. V, 112.
- Memor vescendi, C. VII, 161.
- Mensis affatim plenis, C. VIII, 14.
- Mensurabile spatium, A. 813.
- Menstrua luna, C. XII, 10.
- Menstrualis sphaera, luna, P. X, 538.
- Mentiri formam, H. 265.
- Mersare, S. II pr., 59.
- Merso sole, C. V, 3.
- Mersus fornix, depressus, P. V, 243.
- Meta noctis clauditur, C. I, 79. Interiore, S. I, 324.
- Micat arte loquendi, H. 201.
- Micantior sole, C. V, 44.
- Milleformis, milliformis, C. IX, 55.
- Mimica solemnia, S. I, 631.
- Minari framea, vel frameam, Ps. 325.
- Mira laudum, P. X, 4.
- Miserari inopum, Ps. 580.
- Mitia, matura, C. III, 77.
- Mitifica verba, P. VII, 42.
- Mixtim, H. 78.
- Mobile ingenium, H. 546.
- Mobilis lingua, Prol. 45.
- Moderamen legum, Prol. 16.
- Moderatrix lingua, P. X, 978.
- Modicum salis, P. III, 122.
- Moechus primus, S. I, 58.
- Moenibus tutis, Ps. 671. Moenium auctor, P. II, 416.
- Molae lapis, P. VII, 25.
- Molare pondus, P. V, 489.
- Molares uvidi, dentes, C. VII, 119.
- Molle succincta Diana, P. X, 281.
- Mollescere cultu, H. 282.
- Mollitus, placatus, C. VII, 171.
- Moneta fulgida, P. II, 56. Monetae effigies, Ps. 526.
- Monilia fulva, P. III, 22.
- Monstruosa idola, P. II, 7.
- Montes monetae, P. II, 56.
- Morbi terrarum, S. II, 987.
- More proprio vivere, S. II, 83.
- Mors abolet omnia, Prol. 30.
- Morsus stipitis, P. V, 271. Morsum pericula, P. X, 30.
- Mortes hominum, S. II, 1092. Noxiorum, P. V, 134.
- Mortiferum lignum, A. 68.
- Mortificata corpora, C. X, 93.
- [Col. 0953] Motatus uterus, H. 596.
- Mucronibus strictis, Ps. 705
- Mucculentae nares, P. II, 282.
- Multicolora prata, C. III, 104.
- Multifidum iter, S. II, 773.
- Multiformis facies, C. VI, 37.
- Multinodum germen, C. VII, 139.
- Mundialis aula, P. I, 41. Gloria, C. I, 90.
- Mundo obsequente, C. IV, 57.
- Munimine, A. 533.
- Murices petrarum, P. V, 446. Murices, purpura, C. VII, 156.
- Murmurans Christum sub pectore, S. I pr., 36.
- Murmure magico, S. I, 96.
- Mussare, H. 773.
- Muta mola quiescit, S. II, 949.
- Mutua post multi sermonis, A. 39
- Mysteriarches, P. II, 350.
- Mysticae dapes, C. V, 108. Mysticum lavacrum, P. VI, 29. Jus, P. X, 1063.
- Naeniae inanes, C. II, 34.
- Nascitur terris Christus, C. XI, 3.
- Nasse puppim, S. I pr., 60.
- Natale solum, S. II, 155. Natalibus horis, Ps. 216. Natalibus ortus non usitatis, C. VII, 56.
- Natatibus fota, C. V, 143. Natatu puro, A. 684.
- Natatiles ferae, P. X, 332.
- Natio excors, pecora, C. XI, 83.
- Naturaliter, C. VII, 181.
- Nebulonis nequitia, S. I, 82.
- Nebuloso errore, S. I, 155.
- Nectar ambrosium, S. I, 276. Nectare fragrare, C. II, 68. Peccati capti, H. 153.
- Nefasta limina, P. II, 479.
- Negator, C. I, 57. Negatrix gens, A. 550.
- Nemea pellis pro Nemaea, S. I. 118.
- Nemo dies, nullus, P. X, 744. Deorum, P. X, 237.
- Nequior, comparat., P. X, 892.
- Nequiter corrupta lascivia, C. VII, 87.
- Nequitias serere, H. 392.
- Nervo impulsa sagitta, Ps. 324.
- Nervosa juventa, S. I, 320.
- Nescia coeli mens, S. II, 874. Solis lumina, C. X, 79.
- Nescius sonorum surdus, C. IX, 64.
- Nexibus implicitus, P. XI, 78.
- Nexile connubium, C. III, 75.
- Nigrans honor argenti pro sordescens, Ps. 528.
- Nigrantes nubes, S. I, 412.
- Nigrior tenebris, P. V, 242.
- Nimbos equitum depellere, S. II, 702. Nimbus te orum Ps. 129.
- Ninguidus, C. V, 97. Ninguidus boreas, A. 661.
- Nivali pietate, S. II, 250.
- Niveus pulvis ardet, P. XIII, 78
- Nix capitis, cani, Prol. 27.
- Nobiles vel mobiles flammae pro lucernis, C. V, 26.
- Nocticola Indus, niger, H. 634.
- Noctua Tritonia, S. II, 573.
- Nodus tenax, P. XI, 103.
- Nolis, velisne, P. X, 170.
- Nomisma, numisma, P. II, 96.
- Non sapis? A. 355.
- Norma rationis et artis, A. 207.
- Notis cruentis faciem secat, P. X, 555.
- Novalia culta, S. II, 1013.
- Novellum saeculum, C. XI, 59. Templum, C. XII, 188.
- Noxa lethalis, C. I, 75.
- Noxialis carcer, P. X, 1107. Noxialis lex, C. IX, 18. Stipes, P. X, 114.
- Nubes jaculorum, Ps. 134.
- Nubigenae nimbi, H. 485.
- Nubila sordida gentilitatis, P. XIV, 111.
- Nugator, C. II, 32. Nugatrix, Ps. 438.
- Numerosiores turbae, P. IV, 57.
- Nundinatus, P. X, 969.
- Nutantem spe futuri boni domum, P. IX, 104.
- Nutu numinis vocato, C. VIII, 70
- Obambulans, P. V, 324.
- Obambulat lupus, C. III, 159
- Obbrutescere, H. 651.
- Obducta fax, velata, C. XII, 20.
- Obire conjugium, S. I, 169.
- Obitus carnis, Prol. 29.
- Objectare neci, A. 5.
- Objice vitreo, H. 869. Discludi, H. 902.
- [Col. 0954] Oblacterare, P. X, 913.
- Oblectamine miro tenere mentes, S. II, 145.
- Oblitus stupro, ab oblino, P. II, 446.
- Obliviale poclum, C. VI, 16.
- Oblivio premit sensum, C. I, 87.
- Obludo tibi, H. 6.
- Obnubere caput, A. 630.
- Obsecundare jussis, C. IX, 39.
- Obsequela, C. VII, 51; C. VIII, 19. Obsequelam praestare cui, Ep. 32.
- Obsequentum cura, C. VIII, 57.
- Obsequium solvere, C. III, 33.
- Obsessor liminis, custos, P. V, 310.
- Obside visu, A. 162. Obsides spei, P. II, 457.
- Obsita nugis ingenia, S. I, 575.
- Obsoletum vasculum, Ep. 26.
- Obsordescere, A. 146.
- Obstinate, adverb., P. X, 64.
- Obstinatio praedurat callum pectoris, P. V, 178.
- Obstrangulata mens, C. VII, 10.
- Obstupefactus, P. III, 173.
- Obtemperanter, P. II, 112.
- Obtinet unus esse et fuisse deus, P. X, 317.
- Obtrudere os, P. V, 95.
- Obtutibus, oculis, P. II, 145, 278. P. X, 433
- Occasus, mors, C. IX, 103.
- Occidualis, oceanus, S. II, 597.
- Occulto sub ipso cordis, Ps. 489.
- Odori esse, P. X, 335.
- Ofellae bubulae, P. X, 383.
- Offensacula donat, Ps. 781. Offensaculo fixus lapis, A pr. sec. 33.
- Offensacula (per) ire, Ps. 484
- Officium flebile, P. III, 183. Officia, P. XI, 50.
- Oleagina radix, A. 339.
- Olida acerra, A. 198. Olidus cultus, vel solitus, S. I, 498.
- Olivo fidei unctus, P. IV, 102.
- Olli, illi, H. 544. Ollis, illis, H. 730.
- Oluscula, S. II, 865. P. X, 262.
- Omina dextra, S. II, 564.
- Omnicolor, P. XII, 39.
- Omniformis, P. X, 339.
- Omnigenae partes, S. II, 513.
- Omniparens, C. III, 2. S. II, 476.
- Omnipater Deus, P. III, 70.
- Omnipollens Deus, A. pr. sec. 19.
- Omnipotentiae Dei est, S. II pr., 26.
- Operatio, munificentia, Ps. 573.
- Operti stratis, C. I, 18.
- Operto obscuro, Ps. 745.
- Opifex fallendi, Ps. 260. Verborum morumque, A. 805
- Oppalluit, P. I, 92.
- Oppansa cornua, Ps. 410.
- Oppetere, mori, P. II, 329.
- Oppetere morte gloriosa, P. X, 65.
- Optio datur, P. II, 217.
- Opulens muneribus, P. XI, 218.
- Ora littoris, P. XI, 47.
- Orarium, P. I, 86.
- Orator ad thronum, P. V, 548.
- Orbes, oculi, C. IX, 36.
- Orbis Persicus, C. XII, 25. Poenus, P. IV, 61. Vexatus P. IV, 82.
- Orbita sacris libris notat, H. 777. Orbita solis media est, C. III, 87.
- Ordinari saeculis, C. XI, 25.
- Organa musica, A. 389.
- Organum verborum, lingua, P. X, 929. Organum oris P. X, 2.
- Orsa pia, verba, C. IV, 96.
- Oscine parra, S. II, 570.
- Ossuum compago, P. V, 111.
- Ostrum, purpura, P. X, 910.
- Ostentamen, Ps. 204.
- Ostentant messes suas jugera, S. II, 1038.
- Ostentatrix, Ps. 439.
- Ovans, P. III, 169. P. V, 8.
- Pacifer haeres regni, Ps. 805.
- Pacificus, C. V, 156. Ps. 729.
- Pactus mercede, P. X, 970.
- Pagana gens, rustica, C. XI, 87. Paganus, ethnicus, P X, 1009.
- Paginae fideles, C. IX, 26.
- Pago deditus, P. X, 296. Pago impliciti, S. I, 620.
- [Col. 0955] Palaestra Christiana, P. IV, 101. Palestra gloriae, P. V, 213.
- Palaestricus ephebus, P. X, 188.
- Palantes gemini, A. 623.
- Palatii Latii, S. II, 1102.
- Palatinus minister, A. 481.
- Palla carbasea, Ps. 186. Palla fusca polum suffudit, H. 86. Palla lucida, H. 868.
- Palmas tendere ad, C. IV, 52. Palmas vincla premunt, P. V, 236. Palmam praestare, P. II, 32. Palma mortis, P. VII, 53. Palma parta, P. IV, 106. Palma inde nata, victoria, P. IV, 77.
- Palmata abolla, S. I, 556.
- Palmula remi, P. V, 462.
- Palpamen tenerum, H. 303.
- Palpas famulos remisso dogmate, C. VIII, 8.
- Palpat spes iners, Ps. 235.
- Palpebrales setae, H. 872.
- Palpitans infans, C. XII, 121.
- Pangere, canere, C. IX, 3. P. V, 324. Pangere psalmis, P. IV, 148.
- Pansis brachiis, C. XII, 170.
- Papa, episcopus, P. XI, 127
- Paraclitus, C. V, 160.
- Paradisi regiones, H. 839. Paradisicolae, H. 928. Paradisi limite consepto, Ps. 224.
- Parapsis, Ps. 532. Ep. 18.
- Paratus abolere, C. X, 18. Dicere, P. X, 923. Obsequi P. II, 111.
- Paratu gemino, C. IV, 34. Paratus hos, P. X, 919.
- Parens, metropolis, P. IV, 61.
- Parili concentu, C. V, 122.
- Paritura virgo, H. 575.
- Parricidalis manus, H. pr. 14
- Parsimoniis plural., C. VII, 3.
- Particeps angelorum, P. V, 9.
- Particulatim, A. 1078.
- Parturiunt pectora, H. 570.
- Pascendus, Ps. 618.
- Pascha nostrum, A. 348, 355.
- Passibilis, A. 6.
- Passio festa, P. XI, 196. Passio, martyrium, P. II, 35, 550. P. X, 854. Passio peracta est, P. V, 292. P. X, 1109.
- Passio tingit martyrem, P. VII, 18.
- Pasti carnibus, P. V, 100. Funere materno pasti nati, H. 620. Pasta sanguine voluptas, S. I, 383. Pastis visceribus, C. IV, 1.
- Pastus animae Deus, C. IV, 33.
- Patefecit hiatum, Ps. 271. Patefacta terra, C. X, 139.
- Patens ad omne vulnus, Ps. 246.
- Pati ictum sub ense persecutoris, P. I, 28.
- Patibulum ascendere, P. X, 641.
- Patriarcha, Ps. 544.
- Patricida Absalon, H. 565.
- Paulo infecundior annus, S. II, 954.
- Paupertinis armis, Ps. 198.
- Peccamina crebra, H. 619. Peccaminum fomes, P. X, 517. Peccaminum vincula, C. IX, 96.
- Peccator, C. XI, 101. H. 622. Peccatrix anima, Prol. 35. Femina, H. 754.
- Peccatum vetus, C. I, 99.
- Pectine dentium, P. X, 934.
- Pectoris impressu, Ps. 273.
- Pede dextro, feliciter, S. II, 79.
- Pedestre carmen, Ep. 12.
- Pedicis illaqueare, C. III, 42.
- Pegmatis compages, P. X, 1017.
- Pelagus concavum, C. V, 72.
- Pellacia, H. 637.
- Pelliti habitus, Ps. 226.
- Pendere parvi, P. X, 478.
- Pendula via, C. IX, 50.
- Penetrabile, Ps. 837.
- Penetralia cordis, H. 542. Sectae, S. II, 93.
- Penetrans arundo vitam, H. 538.
- Penetrator operti, H. 875.
- Pennigera victoria, S. II, 33.
- Pensilis, P. X, 452.
- Peperere necem, C. III, 183
- Pera, Ps. 613.
- Peragrans sensu oculisque annos, H. 913.
- Perarmare, C. VI, 86.
- Percensere, A. 385.
- Percito gressu, C. VII, 131.
- Percucurrit, P. I, 11. P. XI, 21.
- Percussor, P. IX, 61.
- Perdomitor mortis, C. IV, 12.
- Peregit ictum, P. I, 93. Sitim, VI, 60.
- [Col. 0956] Peregri, peregre, P. IV, 89.
- Peremptor, II. pr. 19.
- Pererrare osculis, P. V, 338.
- Peresis panibus, C. IX, 58. Peresum pure putri, S. I, 17.
- Perflabilis more noti, S. I, 188.
- Perflamine, A. 692.
- Perfurit, H. 364.
- Peritus crucis artifex, P. V, 254.
- Perluere fletu, P. IV, 193.
- Permadescere, P. X, 1010.
- Pernox cura, P. V, 311.
- Perpensa vitae regula, P. X, 307.
- Perpetem salutem, P. X, 470. Perpetis lucis usus, C. XI, 111.
- Perplexius errat, S. II, 847.
- Perquam ridiculum, A. 240.
- Persecutor, P. I, 28. Persecutoris gladius, P. V, 134.
- Persona patriae, S. I, 600.
- Personasse, Ep. 34.
- Perspicax acumine, C. VII, 23.
- Persuasum habuit, S. I, 283.
- Persultanti haec, superbe narranti, P. XI, 77. Persultat vox, H. pr., 10. Persultant crimina, Ps. 468.
- Pertinax studium, Prol. 14.
- Pervigil, C. V, 43. Cura, S. II, 1021.
- Pessum mergere, S. II pr., 36.
- Petulanter, Ps. 314. Petulantius, adverb., P. XIV, 41.
- Pexus honor capitis, C. VIII, 23.
- Phalanges culparum, Ps. 816. Phalanx plebeia, P. XI, 201.
- Phaleratus equus, Ps. 195.
- Phantasma, Ps. 712. A. 1051. Per phantasmata, H. 59.
- Phaselus, navis, P. V, 498. S. II, 529.
- Philippi, nummi, P. II, 102.
- Physicorum dogmata, S. II, 203.
- Piaclum, syncop., P. X, 219. Piacula commissa, A. 544.
- Piamina vulnerum, C. IX, 33.
- Piata sanguine mens, P. V, 361.
- Picta rebus divinis, A. 789.
- Pietas Scythica, S. II, 294.
- Piger anguis, frigidus, C. III, 154.
- Pigmentis cutis illita, H. 275.
- Pignora, liberi, P. XI, 210.
- Pigrescere, A. 480.
- Pinnatae vel pennatae sagittae, H. 498.
- Pinus, hasta, Ps. 121.
- Piratis mare servit, S. II, 790
- Placabilis ira, C. VII, 203.
- Placidissimus, S. II, 593.
- Placitus Deo vir, P. VII, 2.
- Plaga mundi, tractus, Ps. 714.
- Plasma Dei, C. III, 185.
- Plasmasse, A. 865. Plasmata res, anima, A. 866.
- Plateis in totis, P. IV, 71.
- Plebium, genitiv., P. X, 709.
- Plectere, ac ferire, C. VII, 104.
- Plectiles syllogismi, A. pr. sec. 24
- Plectitur vox fidelis, P. I, 48.
- Pleno senatu, S. I, 609.
- Pleurisis, P. X, 485.
- Plicabitur coelum, P. X, 536.
- Plumigera series, C. III, 44.
- Pluvio frigore, S. I pr., 14.
- Poclum obliviale, C. VI, 16.
- Poenalis labor, P. II, 192.
- Pollere supero regno, S. I, 545.
- Pollice docto texuit, Ps. 364.
- Pomiferum nemus, C. III, 76.
- Pompa funeris, P. X, 1082. Supplicii, P. I, 81.
- Pondera malorum, P. X, 1134.
- Pontificales exuviae, S. I, 548.
- Popularibus auris se ostentare, S. II, 153.
- Populator bruchus, H. 228.
- Porgere, porrigere, S. I, 275.
- Porrum et cepe, S. II, 866.
- Portat in exitum, C. V, 120.
- Porticibus umbrosis, P. XI, 164.
- Portitor ciborum, P. V, 406.
- Positae leges, P. X, 944.
- Postliminio redit, H. 852.
- Potesse, posse, P. X, 803.
- Potestas summa implebat artus, A. 644.
- Potis est, potest, H. 37. Si potis est, S. I pr., 84
- Praecalidus, S. I pr., 67. S. II, 320.
- Praecinctus, P. V, 14. Ps. 454.
- Praecinxit latus ense, P. II, 502.
- Praecinit lucem gallus, C. I, 2.
- Praecluens potestas, C. IV, 37.
- [Col. 0957] Praeco lucis, gallus, C. I, 54.
- Praecucurrit, C. VII, 47.
- Praedestinare, C. XII, 68.
- Praedives pietate, P. IV, 59. Praedivite cultu, S. I, 416.
- Praedulce carmen, P. V, 314.
- Praedurat plantas ad iter formido pericli, Ps. 446. Praeurat obstinatio, P. V, 178.
- Praefixa cruci spes hominum, C. V, 96.
- Praefultus torus, P. V, 335.
- Praelambens fluvius, C. V, 120.
- Praelia gerere, Ps. 499.
- Praeliber, valde liber, A. 87.
- Praemetuere, S. II, 681.
- Praemicare, P. I, 84.
- Praeminens, C. XI, 109. Culmine aedes, P. X, 349.
- Praenatare, P. VII, 73.
- Praenitere veste, P. II, 234.
- Praenuncupatus, C. VII, 179.
- Praenuntiatrix, P. II, 30.
- Praenuntius, Joannes. C. VII, 102.
- Praepetibus punctis, P. IX, 24.
- Praepollens Arelas, P. IV, 35.
- Praesepis tui, C. XI, 77. Praesepibus vacuis C. VII, 170. Ad praesepia, C. XI, 86.
- Praesiccus, P. V, 141.
- Praestare palmam cui, P. II, 32.
- Praestigiator, C. VI, 140.
- Praestitit se visibilem, A. 81.
- Praestrictus voce cujus, C. VII, 44
- Praesul furoris, C. XI, 115
- Praetexta toga, P. X, 143.
- Praevalida manus, exercitus, C. V, 46.
- Praevium fulgur, C. V, 43.
- Precanda ara thure et cespite, P. V, 51.
- Pretiosius nil luce, C. V, 151.
- Primitivus, P. X, 828.
- Primitus, P. II, 131. P. X, 942.
- Primoplastus, C. IX, 17.
- Princeps, Adam, A. 911.
- Princeps, Caesar, Prol. 20. P. V, 27.
- Probabiles preces, P. IX, 98.
- Procaciter, P. IV, 43.
- Procellosum mare, C. VII, 108.
- Processibus dierum, C. VII, 121.
- Procinctus angelicus, exercitus, H. 915. Ad procinctus natus, S. II, 512. Procinctum solvere, finita expeditione, Ps. 606.
- Prodiga cruoris fides, P. II, 18.
- Prodigialia monstra, S. I, 451. Prodigiana signa, H. 467.
- Proditrix fama, P. I, 11.
- Profanator, A. 178.
- Profanavit vetus fas, P. X, 894.
- Profarier, P. X, 939.
- Profunditas, P. VII, 48.
- Profundo vasto emersisse, S. I, 569.
- Projectius, vilius, P. X, 153.
- Prolapsum ex ore nefas, C. I, 58.
- Proluit se multo haustu, S. I, 126.
- Promus, P. II, 160.
- Properanter ire, P. IV, 14.
- Propheticus, C. VII, 179.
- Propitiabile os, P. XIV, 130.
- Propitiata, martyr, P. III, 215.
- Prosapia deorum, P. X, 180. Patrum, C. XI, 89. Peccatorum, A. 938.
- Prosatus patre, P. VI, 46.
- Proscenia, H. 368.
- Prospera nostra vulnerat, Ps. 695.
- Prosperum Christum fore, propitium, P. IX, 4.
- Prosubigit pede, P. III, 130.
- Properanda mundi pericula, H. 844.
- Protervitas lasciva, Prol. 10.
- Protinus, C. IV, 45. C. IX, 4 et 41.
- Providenter, P. X, 19.
- Provolvitur arenis, C. VII, 155.
- Prunae fatales, Vestae, S. I, 1086
- Prurit prodere silenda, P. II, 254. Quid non pruriat malorum, A. pr., sec. 18.
- Psallente caterva, Ps. 648.
- Psalmi dulcimodi, Ps. 664. Psalmis pangere, P. IV, 148.
- Psaltria, D. 136.
- Pubertas, A. 573.
- Publicitus, P. XIV, 38.
- Pudescit, C. II, 26. A. 776.
- Pudibunda lumina, Ps. 44. Pudicitia, P. III, 153.
- Puellari sanguine, A. 105.
- Puellula torva, P. III, 103.
- Puerpera virgo, C. IX, 19
- [Col. 0958] Puerperiis, H. 618.
- Pugillares corae, P. IX, 15.
- Pugnatrix, Ps. 681.
- Pullati patres, C. VII. 151.
- Pullulascere. P. X, 882.
- Pullulat, A. 912.
- Pulsibus, H. 672.
- Pulvinar divum, A. 487. Jovis, S. I, 610. Pulvinaria deorum, P. X, 1056.
- Pumices salsi, C. VII, 129.
- Punctis sequi dicta, P. IX, 24.
- Puncto tenui transit poena, P. VI, 95.
- Puniceus, C. III, 80.
- Pupula parva, H. 874.
- Pure de putri, S. I, 17.
- Purgamen, C. VII, 80. Aquae, P. VI, 30.
- Purpura sanguinis, P. III, 140.
- Purpurans, cruentus, C. VI, 82. Purpurans cruor, P. V, 339.
- Purpurei proceres, martyres, P. IV, 192.
- Pusio, C. XI, 13. C. XII, 104.
- Pusiola, P. III, 20.
- Putredines viscerum, C. IX, 31.
- Putrefactus, C. X, 42. A. 761.
- Putrescens, P. IV, 131.
- Putris, C. VII, 9. A. 816.
- Pyra crepitante, P. III, 13.
- Pyram texit ustor, P. X, 846.
- Pyra silvestria, S. II, 943.
- Quadrifluus amnis, C. III, 105.
- Quaesitor, judex, C. VI, 89. P. XI, 63
- Qualus, corbis, C. IX, 58.
- Quamlibet, quamvis, C. VIII, 53. C. XI, 17.
- Quandoque, olim, aliquando, A. 53.
- Quandoque futurum, Ps. 232. P. II 474.
- Quaternae ter petrae, C. XII, 177.
- Quernae glandes, S. II, 945.
- Qui sis, quis sis, A. 419.
- Quia nam, S. I, 53.
- Quidquid id est, H. 891. Quidquid id est, quod fueram, Prol. 30.
- Quinis diebus octies labentibus, C. VII, 187.
- Quinquennia decem, Prol. 1.
- Quo proficit, C. XII, 133.
- Quodcunque terrarum jacet, P. II, 431.
- Quota pars est, S. I, 579.
- Quotannis, S. I, 113.
- Quousque, P. X, 868.
- Rabidum os lupi, C. III, 159.
- Racemi, S. II, 218.
- Radiare ceraunis, Ps. 470.
- Radicitus, P. X, 891.
- Ramenta auri, Ps. 457.
- Rapax laudis dextera, C. VII, 217.
- Raptat togatum forensis gloria, C. II, 41.
- Rara culpa morum, C. VI, 49.
- Rarissima hominum pars, S. I, 592.
- Rarescit, S. I, 437.
- Rasile lignum, Ps. 153. Rasiles scopuli, idola, P. III, 69.
- Rasum et dolatum, C. XII, 199.
- Rate, nave, S. I pr., 8.
- Raucisoni leones, C. IV, 38.
- Reatum clangere, C. XI, 104. Reatum solvere, C. VII, 175. Reatus peste, H. 929.
- Rebar, P. XI, 34.
- Rebelles idolii, cum genitiv., P. XI, 51.
- Reboans oceanus, H. 102. Tuba, A. 386.
- Recalcandum limen, C. IX, 75.
- Recalenti aspergine, P. XI, 143. Recalente fonte, P. II, 145. Recalescere, Ps. 59.
- Recavo palato, Ps. 422.
- Receptor civium, C. XII, 144
- Recessu cordis, C. IV, 27.
- Recidere pecuniam, Ep. 6.
- Recidiva semina, S. II, 821.
- Recinens, S. I, 63.
- Reciprocatis circulis, P. X, 574.
- Recline corpus, C. VI, 150.
- Recrementum, A. II pr., 54.
- Recrudescunt plagae, P. X, 798.
- Recursibus volutis, C. VII, 38.
- Recurva in volam manus, P. II, 242.
- Reddere grates, C. IV, 75. Jus bonis, Prol. 18
- Redemptrix, P. X, 774.
- [Col. 0959] Redigere fructus in horrea, S. II, 1059.
- Redimire sertis. S. II, 723.
- Redimita frons, H. 268. Redimitus comas, C. III, 30.
- Redux fuga, C. V, 104.
- Refectus, recreatus, P. V, 332.
- Reflectit se gressu percito in, C. VII, 132.
- Refrenare iram, C. VII, 172.
- Refugae viae, P. XI, 102. Refugo honore, A. 582.
- Refugere errores, S. I, 507.
- Refundere, reddere, P. X, 790.
- Refusus coelo spiritus, P. X, 533.
- Regale unguentum, Ps. 361. Regalia fercula, A. 609.
- Regifico cultu, P. XI, 216.
- Regius morbus, P. II, 264. Regia urbs, Roma, P. II, 46.
- Reglutinare, P. X, 874.
- Regnator, C. XII, 34.
- Relapso gurgite, Ps. 654.
- Relaxat sopor artus, C. VI, 11.
- Religamine croceo, Ps. 359.
- Relisa fronte, P. IX, 48.
- Relligionibus foedis, S. I, 514.
- Relucere, P. VI, 3. P. X, 435.
- Remeabilis, A. 1050.
- Remeare ad superos, C. III, 200.
- Remensus polus, passiv., H. 850. Remenso marmore, P. V, 494.
- Renarrare, H. 855.
- Renascitur prisca effigies, C. III, 194.
- Renidere, P. V, 131. Renidet gaudio, P. X, 712. Renident prata floribus, P. XII, 54.
- Renuente metro, P. IV, 162.
- Renutare, H. 774.
- Reparare viscera mortua, C. III, 192.
- Repagula portae, S. II, 739.
- Rependitur pretium, C. X, 78.
- Repercussos sonos, P. X, 933.
- Repertor, C. IV, 9.
- Repexus corona, P. X, 1014.
- Replicare, renarrare, P. XI, 4.
- Repromissa spes, C. I, 46.
- Rere, putes, P. V, 154.
- Resculpere, Ps. pr., 51.
- Reserare aurem loquelis, A. 578.
- Resolubilis, S. II, 229. Resolubile corpus, C. X, 149.
- Resono sistro, Ps. 435.
- Res populi, publica, Ps. 757.
- Respectare, H. 737.
- Respergere, P. X, 13.
- Respergine, ablat., S. I, 502.
- Restagnat cruor, P. X, 1053.
- Restillare, S. II, 287.
- Resudare, C. X, 107. Crapulam, C. VII, 9.
- Resulcare, P. V, 144.
- Resultare, A. 388.
- Retentare, H. 108.
- Retexere texta. C. X, 16.
- Retinacula vitae, P. IX, 87. Retinaculis astringi, S. I pr., 64. Retinaclis premi, S. II, 147. Retinaculorum vincla, P. IV, 195.
- Retortae in terga manus, S. II, 559.
- Retundere iram, C. VI, 94. Retusus, Retunsus, P. X, 972.
- Revenire, A. 1064.
- Revincta oleis, P. IV, 55. Revinctus sertis, P. X, 1022.
- Revocabilis, H. 740.
- Revolant fuga, C. V, 104.
- Revolvere sulcos calami, A. 596.
- Revulserat comam, P. X, 761.
- Rex convivii, C. IX, 30.
- Rhetoricum os, S. I pr., 77.
- Rhododaphne, H. 234.
- Rictibus, C. IV, 51. Rictu spumanti, Ps. 113.
- Ridente sereno, A. 663.
- Rigant genas lamenta, P. VI, 82. Rigante somno, C. VI, 28.
- Rigor mortis, C. I, 69.
- Rimante ingenio, Ps. 790.
- Rimosa cymba, P. XI, 69.
- Rite precari, C. III, 172.
- Rogat veniam de Minerva, P. XIV, 27.
- Romphaea, P. V, 189.
- Romphealis, per e, C. VII, 93.
- Rorantes nebulae, A. 840.
- Rorem fontis et lavacri subire, baptizari, C. VI, 126.
- Rore olei, C. V, 13. Quietis, A. 894.
- Rorulenta gramina, C. VII 168.
- Rosae spolia, C. III, 21.
- Roscida nox, C. V, 149. Roscidi livores P. X, 705
- [Col. 0960] Rostrum aeratum, H. 488.
- Rosulenta prata, P. III, 199.
- Rota solis, P. XIV, 96. A. 626.
- Rotantur saecla, S. II, 877. Orbis membra, H. 247.
- Rotari ac furere, P. X, 1063. Rotari malis, C. IV, 82. Rotata millia annorum, C. XI, 29. Rotat cardo annum, Prol. 3. Rotat vortex, Ps. 95.
- Rotatiles trochaei, Ep. 8.
- Rubigo pectoris, C. VII, 205.
- Rubrica minatur, S. II, 461.
- Ructabat coenam, Ps. 316. Ructata, emissa, A. 93
- Ructamine spurco, H. 466.
- Ruere in facinus, C. III, 132.
- Rumpere vincula, C. I, 98.
- Russeola sanies, P. XI, 130.
- Russo stemmate, P. X, 908.
- Rusticulae lupae, S. I, 107.
- Rusticus poeta, P. II, 574.
- Rutilae coronae, H. 926.
- Rutilante numine, P. III, 142.
- Sacellum, C. IV, 21. P. X, 215
- Sacer Christi, P. XI, 2.
- Sacra gentium, Prol. 40.
- Sacramenti donatrix mensa, P. XI, 171.
- Sacrare, sacrificare, P. X, 750, 911. Hymnos, C. IV, 75.
- Sacrario exstructo, ara, C. V, 140.
- Sacricolae, S. I, 618. Sacricolae reges, S. I pr., 43.
- Saeculo servire, P. I, 59.
- Sale, cespite, thure, A. 187.
- Salix, ferulae, P. X, 703.
- Saltatrix ebria, Ps. 380.
- Salubriter, P. X, 502.
- Salum refluum, C. V, 86.
- Salutifera facies, C. III, 7.
- Salutigeros ortus, P. XI, 235
- Salvator, P. I, 115.
- Sanctificante fide, C. III, 15.
- Sanctiloquus, sanctilogus Lucas, A. 1002.
- Sanguis, genus, P. IV, 179.
- Sanguineum supplicium, P. XI, 22.
- Sanguinolentus, S. I, 452.
- Sapiant fercula Deum, C. III, 16.
- Saporus, C. IV, 94.
- Sarcophagus, C. III, 202.
- Sarculati horti, P. X, 264.
- Sarmenta, S. II pr., 24.
- Sartagines, Ps. X, 299.
- Satellites noctis, daemones, C. I, 44.
- Satiatus ex propheta, C. IV, 91.
- Sator, pater, C. X, 69. C. XII, 87. Sator credentium, pater C. XII, 47. Sator pudoris, auctor, C. IV, 11.
- Saxigeno semine, C. V, 8.
- Scabra seges, C. VII, 208. Scabri murices, P. II, 446.
- Scabrosa sorde ablutus, Ps. 106.
- Scandalum, A. pr. sec. 35.
- Scatebrae loquaces, C. V, 90.
- Scelus est dictu, A. 822.
- Sceptra gestare, P. V, 22. Gubernare, S. I, 38.
- Scholare murmur, P. IX, 16.
- Schisma Novati, P. XI, 19.
- Scirpea fila, C. V, 15.
- Sciscitator, C. VII, 193.
- Scissura domestica, Ps. 756.
- Scitum brutum Caesaris, P. V, 66.
- Scopulum collo trahere, saxum, P. VII, 75.
- Scortator, S. I, 106.
- Scribitur nummus, P. II, 120.
- Scrinia litterarum, P. XIII, 7.
- Scrobes insidiosae, Ps. 261.
- Scrupei recessus, P. V, 447.
- Sculptile in aere, P. X, 266.
- Scyphus aureus, Ep. 15.
- Secessus altos costarum pandere, P. XI, 58.
- Secreta mentis, C. II, 16.
- Sectari iter, S. II, 45.
- Sectatores Christi, C. VII, 198.
- Securem Ausoniam Christo inclinare, S. I, 558. Secures tingere, Ps. 402.
- Secutor, S. II, 1100.
- Seges scabra culparum, C. VII, 208.
- Segregatim, H. pr. 39.
- Segrege forma. H. 803. Regno, H. 66. Segregem esse remotum, C. VII, 28.
- Sella, curulis, P. X, 143. Sella curulis, S. O, 549
- Semetra dissona, Ps. 829
- [Col. 0961] Semicombustus, P. X, 859.
- Semidea Roma, S. I, 165.
- Semiferus Golia, H. 784.
- Seminecem tollunt, P. XIV, 50.
- Semipes, homo claudus, P. II, 150.
- Semiviro comitatu, S. I, 125.
- Semiustulatus, P. II, 348.
- Senectam non novit parta gloria, S. I, 544.
- Sensa somniantum, C. VI, 41.
- Sensualis aedes de anima, P. X, 347.
- Sensus humanos tendere, A. 260.
- Senta situ loca, P. III, 47. Senta rubus, A. 55.
- Separe ductu, A. 243.
- Sepes littoreae, S. I pr., 15.
- Sepes inter densas, S. I, 108.
- Seps insueta, aspis, S. I pr., 74.
- Septemplex coelum, C. VII, 36.
- Septicollis arx, Roma, P. X, 413.
- Septuennis puer, P. X, 656.
- Septus grege multo, P. IX, 21. Floribus, C. X, 155. Lege, C. VIII, 3.
- Sepulcrales favillae, S. I, 97. Sepultum pectus crimine, C. I, 35. Sepulta lumina, caecitas, C. IX, 34.
- Sequestra carne, H. 912.
- Sequestrare, C. X, 127.
- Sequitur, ut, C. VII, 18.
- Serenare, C. X, 80.
- Serere crimina, H. 577.
- Serica toga, P. X, 1015.
- Series plumigera, C. III, 44.
- Serrata regula, P. V, 217.
- Servit mare piratis, S. II, 790.
- Severae industriae vir, C. VII, 67.
- Severum vivitur, severe, C. II, 34.
- Sibila colla, C. IX, 90.
- Sicubi, P. XI, 17.
- Sigillati salis cautes, H. 745.
- Sigillum, simulacrum, P. X, 233.
- Signa garrulorum verborum, P. X, 747.
- Signacula Christi, S. I, 568.
- Signatores, C. XII, 66.
- Silendus, P. IV, 181.
- Silva stipularum, S. II, 963.
- Silvicolae, S. II, 524.
- Similaginis azymon, A. 353.
- Simplices, pueri, C. XII, 131.
- Singultat, singultit unda, C. XII, 124.
- Singultibus, C. VII, 127.
- Sinistra bella, S. II, 683.
- Sinuamina riparum, P. VII, 34. Sinuamine subter, Ps. 871.
- Sinuoso pectore, H. 199
- Sinus barbarici, laxae vestes, A. 143.
- Sirio vapore, C. XII, 22.
- Sistro resono, Ps. 435.
- Sistunt ad aram de laborum fructibus, H. pr. 3.
- Sitienter haurire, C. IV, 188.
- Sitiunt spem fontis, A. 683.
- Situm est in tua manu, ut, P. X, 780.
- Situ obduci, P. X, 1117. Situs tenebrarum, C. I, 43.
- Socors vita, C. I, 34.
- Sodalitas, P. I, 53.
- Solatia lenta, Ps. 233.
- Sole quarto, die, C. IX, 46.
- Soles venturi, dies, H. 914.
- Solidare, A. 167; S. II, 330. Solidante liquore, A. 654.
- Solitudines, C. VII, 61.
- Solo perdomitus, pede, P. XIV, 116.
- Solum pes, solea, C. III, 129; P. VII, 65. Sola pendulus A. 666.
- Solubilia elementa, H. 505. Solubilis carnis, P. X, 507. Dextra, A. 514.
- Solvere curas in otia, Ps. 729. Solvere peccatum, C. I, 99. Solvere tecta flammis, S. II, 698. Solvi per cachinnos, P. X, 226. Solvit sacra sacerdos, P. XII, 63. Somnia vana, C. I, 88. Somno data res, P. X, 56. Somnum disjicere, C. I, 97. Perpeti, C. I, 67. Somnus opprimit pectus, C. I, 33.
- Sonipes superbit, Ps. 190.
- Sonorum nescius, surdus, C. IX, 64.
- Sophiae dogma, S. I, 34.
- Sophistae saeculi, P. X, 608.
- Soporati oculi rore quietis, H. 894.
- Sopori servire, C. I, 32.
- Sordes nequitiae, Prol. 12
- Sordescere, H. 458.
- Sordet crimine, H. 119.
- Sordidus cultu invenusto, C. VIII, 22
- Sordidulus, S. I, 69.
- [Col. 0962] Sors fatalis incumbit rei, S. II, 459. Sors humana, C. VII, 214. Ultima P. I, 54. Sortes deum, oracula, S. I, 262.
- Spargebat iram, A. 320.
- Spectamine morum, Ps. 913.
- Spectator Deus, P. V, 297.
- Spectatrix, Ps. 118.
- Speculator astat, C. II, 105.
- Speculamen, A. 20.
- Speculatrix pupula, H. 308.
- Spem mittere in aevum, S. I, 511.
- Spernere cubile, C. I, 10.
- Spes, qua speramus, C. 47, 48.
- Sphaera menstrualis, luna, P. X, 538.
- Sphragitis, P. X, 1076.
- Spicula gnosia, C. V, 52. Dolorum, P. X, 579. Spiculum solis, radius, C. II, 6.
- Spinifera rubus, C. V, 31.
- Spiramen aromatis, A. 758. Spiramina vocis, Ps. 117. Spiramine coepta anima, A. 871.
- Spiritalis, P. X, 14, 378.
- Spirare majora, S. II, 479.
- Sprerunt, D. 31.
- Spumea mulctra, C. III, 66. Spumeae salivae, P. I, 101.
- Spurcamen, C. IX, 56.
- Spurcavit lacaenas, S. I, 60.
- Sputamen, A. 676.
- Squalere siti, S. II, 923. Veterno, S. I, 7. Catenis carceris, S. I, 492.
- Squalidum tempus, C. II, 17.
- Squama thoracis, Ps. 680.
- Squamosa agmina, P. V, 444. Squamosa thorax, H. 423.
- Stagna, mare, C. V, 65.
- Stare sub armis, S. II, 728.
- Stata dona, S. II, 1003.
- Statione moveri, H. 501
- Status vitae pulcherrimus, P. II, 271.
- Stellantibus saxis, gemmis, Ps. 865.
- Stelliger axis, H. 906.
- Stemma russum, P. X, 908. Stemma jejunii, C. VII, 81. Stemmata apostolorum, C. XII, 180. Stemmate pila radiant, S. I, 486. Pollere, P. I, 4. Stemmati honos accedit, P. X, 131.
- Stertit animus in praecordiis, C. VII, 20.
- Stigmare, P. X, 1080.
- Stillat cruor, Ps. 700. Guttatim lacrymis, C. V, 22.
- Stipati juvenes, P. XI, 79.
- Stipendia angelorum vocant hinc, P. I, 66.
- Stipularum silva, S. II, 963.
- Stomachante fermento, H. 195.
- Stomachus pugnax, S. II, 629.
- Stomachatus alto felle, P. X, 393.
- Stramenta testarum, P. V, 322.
- Stramine de roseo, H. 858.
- Strangulant clausum locum angusta saxa, P. V, 244.
- Strangulatrix, P. X, 1103.
- Stratum segne, C. I, 18.
- Strictis mucronibus, Ps. 705.
- Strictura, S. II, 286.
- Stridulis punctis fervens, P. V, 227. Stridulum sonare, P. X, 995.
- Strophae sycophantarum, A. pr. sec. 25
- Strophium, C. III, 29; Ps. 449. Dactylicum, C. III, 28.
- Structile simulacrum, H. 190.
- Structum serpente flagellum, Ps. 685.
- Strues carbonum, P. V, 219.
- Strumae turgidae, P. II, 258.
- Stulta edicta, C. XII, 141.
- Stupor habet quem, P. VII, 78.
- Stuppa lychni, C. V, 20.
- Stuprator, P. X, 221.
- Stylis confossus, P. IX, 14. Stylo exprimere, P. X, 1124. Stylus Hebraeus, A. 379. Stylus sacer, S. I pr, 60.
- Suadela, H. 714.
- Sub colore gloriae, P. X, 81.
- Subcuba, succuba, P. X, 192.
- Subditis cervicibus, P. II, 489. Subditus orbis mansuescit, P. II, 439.
- Subjacere casibus, Prol. 15.
- Subjectans caput, P. X, 1054.
- Subjectio, H. 701.
- Subigere legem, C. I, 70.
- Subjugare, C. VII, 11.
- Subjugatum septies, P. X, 777. Subjugatis hostibus, P. X, 419.
- Subjugales belluae, P. X, 333.
- Subjungier, S. II, 586.
- Sublidit murmur, A. 848.
- Sublimat largo flamine bombum, A. 845.
- [Col. 0963] Sublime tollere, in sublime, P. X, 697. Sublime aperire oculos, S. I, 593.
- Subnotare summulam, P. II, 132.
- Substantia, P. X, 476. Substantia mixta, S. II, 212.
- Subtacitus, H. 174.
- Subtemine catenato, Ps. 674.
- Subterna antra, S. I, 392. Subterna nocte, H. 922
- Subterranea (per), P. XI, 67.
- Subvolavit coelo spiritus, P. X, 533
- Suburbani populi, P. XI, 42.
- Successibus ampliatus, P. X, 139.
- Succulentis obtutibus, P. X, 433.
- Succumbere curis, S. II, 103. Letho, S. II, 705.
- Suda redit facies, Ps. 638.
- Sudare impar praelium, C. II, 76. Sudata bella, S. II, 550.
- Sudoribus tantis, labore, H. 484.
- Sudum praenitens, C. VII, 80.
- Sues spurca, singul., S. II, 813.
- Suetus frendere, C. IX, 52.
- Suffixus cruci, P. X, 585.
- Sufflabilis anima, A. 838.
- Sufflamen, Ps. 416.
- Suffragantes martyres, P. I, 16
- Suggillare, suggerere, P. X, 999.
- Sulcator, S. II, 939.
- Sulci ungularum, P. V, 338. Sulcus marmorum, P. IV, 194. Sulcus calami, scripta linea, A. 596. Stellae, C. XII, 55.
- Summa aure quid intelligere, S. II, 1035. Summum corus, cutis, Ps. 796.
- Summula, P. II, 132.
- Superbit inflatus, P. X, 149
- Superbus, in bon. partem, P. VI, 8.
- Supercalcare ruinam, Ps. 256.
- Supercilium deponere, Ps. 287.
- Supereminere, Ps. 195, 737.
- Superfit, S. I, 982.
- Superfusus, A. 668.
- Superimponere, Ps. 266.
- Superingeri, C. IV, 87.
- Supervacuus, H. 432; Ps. 134.
- Supinat faciem, Ps. 281. Supinata cervice, P. XI, 85.
- Supplicatio intenta, C. I, 83.
- Supplicator, P. I, 14.
- Suppliciter tendit manus, S. II pr., 28.
- Supra hominem, S. I, 100.
- Surgere ex inani cinere, S. II, 208. Surgunt moenia, S. II, 73.
- Sursum versus, A. 1003.
- Susceptat, A. 548.
- Suspendere lacrymas, C. X, 118.
- Suspirare avara lucra, C. II, 44.
- Susurrat fama quid, S. II, 919.
- Suta foliis tegmina, C. III, 119.
- Sutile vinclum, P. IV, 24. Sutiles lapilli, C. VII, 158.
- Sycophanta, A. pr. sec. 25.
- Symbolum (in), P. II, 438.
- Symphonia, S. II, 527.
- Syrmate vestigia verrit, Ps. 362.
- Tabentibus membris, A. 817.
- Tabescunt nives, C. VII, 207.
- Tabiflua crates, corpus, A. 891.
- Taeniolae, S. II, 1105.
- Tartara (in) mergi, S. I, 26.
- Tauricornis, P. X, 222.
- Taurina exta, P. X, 918.
- Tela ingenii, S. II, 761.
- Temo regit jugum, C. V, 147.
- Temperare laborem, C. VI, 23.
- Tempus quietis, nox, C. I, 66.
- Tenax ad revertentes janua, clausa, C. IX, 73.
- Tenebrosus mos, S. II, 244. Tenebrosum cor, A. 127.
- Teneri lege sua, S. II, 70.
- Tenerum lac, C. III, 70.
- Tenor, A. 832.
- Tenta viscera, C. III, 175.
- Tentare vias aeternas, S. I, 510.
- Tenuare artus, jejunio, C. VIII, 54.
- Tenuis cibus, C. III, 172.
- Tenus aure, S. II, 729. Crate, P. III, 148. Fundo, P. XIII, 85. Tactu, Ps. 692.
- Tepefactus, Ps. 900.
- Tepens glacies, P. III, 204. Tepentes prunae, P. II, 341. Taedae, A. 136.
- Tepescit scintilla, C. VII, 19
- [Col. 0964] Terere vias, S. II, 879.
- Teretem nodum nectere, Ps. 187.
- Tergeminos fratres, P. VI, 33.
- Tergum dat fugitivus, Ps. 436. Tergum freti tumidum, S. II pr., 43.
- Terminus instat, Prol. 4. Termini vitae, C. I, 33.
- Terrificae catervae, H. 419.
- Terrigena majestas, S. I, 189. Terrigenae phalanges, Ps. 816.
- Terrulentus, H. pr., 5; P. II, 195. Terrulenter, P. X, 378.
- Testari salutem principis, P. X, 996.
- Testator, C. XII, 87.
- Testeum fragmen, P. V, 553.
- Testificatus, H. 340.
- Testudo oris, P. X, 932.
- Testula, C. V, 17. Testularum fragmina, P. V, 277.
- Tetra pix, C. II, 69. Tetrum flagrat, C. IV, 22. Tetrius malorum, P. XIV, 110. Teterrimus, P. X, 451.
- Texere pyram, struere, P. X, 847. Saecula saeculis, C. V, 164.
- Textiles setae, C. VII, 152. Textilis candor, P. I, 89.
- Textura, A. 1017.
- Thorax squamosus, H. 423.
- Thronus summus, H. pr., 10. Ad thronum orator, P. V, 48.
- Thuribulum, A. 479.
- Thurifero de grege unus, A. 292.
- Thymus, C. III, 74.
- Tiara Assyria, Assyrius, A. 145.
- Tinctus criminibus, P. XIII, 58.
- Tingere vestigia, P. VII, 62. Tingo, de martyrio, P. VII, 18.
- Tirones, Ps. 236.
- Titubante fide, A. 582. Titubanti voce, A. 741. Titubet ne fides, P. VII, 44.
- Tituli tumulis incisi, P. XI, 3. Titulis auctus, S. I, 595. Titulus Pauli, P. XII, 45.
- Toga, aetas virilis, Prol. 8. Toga quirinalis, P. II, 419.
- Togata nobilitas, P. IV, 75. Togata urbs, Roma, P. II, 10. Togatus, civis, C. II, 39.
- Tonans, Deus, C. VI, 81. Celsa tonantis, P. VI 98. Tonantis filius, A. 171.
- Toreumata, Ps. 370.
- Tori lacertorum, P. V, 124.
- Tormenta adhibere, S. II, 189.
- Torti errores, perplexi, A. pr. sec. 8.
- Tortiles ventris recessus, maeandri, C. VII, 124.
- Tortuosus serpens, C. VI, 141.
- Tortus tortore acrior, P. V, 132
- Tractare arma, S. II, 26.
- Tractum sine fine carmen, S. I, 658
- Tractus signorum coeli, A. 616.
- Traduce carnis, A. 915.
- Tragoediae tantae series, P. X, 1113.
- Trahere noctem, C. V, 137. Vim gladii pectus ad imum. P. XIV, 78.
- Trajector nebulae, H. 875.
- Transadigo lumine ultima littora, H. 882
- Transfigere, C. XII, 109; Ps. 50.
- Transformare se in, Ps. 552.
- Transmigratio gentis, H. 448.
- Transvolvere, C. XI, 30.
- Tremefacta onus suum, C. III, 78. Tremefecit, P. IV, 82, P. VI, 93.
- Tres hiemes quater attigerat, P. III, 12.
- Triformis trinitas, Ps. pr. 45.
- Trilicem thoraca, Ps. 125.
- Trilinguia colla, C. II, 128.
- Trina pietas, C. III, 20. Trinitas, C. VI, 5; Ps. VI, 6 Trinitas triformis, Ps. pr. 45.
- Tripicti versiculi, A. 381.
- Tristifico lacu, C. V, 93. Tristificus tyrannus, C. IV, 76.
- Trisulco sermone, H. 202
- Triticea seges, H. 218.
- Triumphali vultu, S. I, 411.
- Triumphare ritum barbarum, P. II, 4
- Triumphator togatus, S. I, 539.
- Triumphum parere, P. IV, 78.
- Tropaeum referre, C. VI, 104. Tropaea ex hoste referre, S. I, 540. Tropaeum famosum, Ps. 64.
- Trulla, vas, P. X, 299.
- Truncare ferro, P. X, 877.
- Tuba, grandiloquentia, C. III, 81.
- Tubarum sub fine, H. 917
- Tulit sors quid, P. I, 54.
- Tumescit honore, S. II, 154
- Tumulosus, D. 154
- [Col. 0965] Turbatrix pacis, Ps. 668.
- Turbidi animi, Prol. 13.
- Turbiduli sensus, A. 208.
- Turbinibus discissis, C. V, 110.
- Turbulentis viribus. P. II, 13.
- Turgidae pectorum strumae, P. II, 258.
- Turibulum. Vide Thuribulum.
- Turmae effusae, Ps. 178.
- Turritum caput, Ps. 183.
- Tutacula fida, S. II, 387.
- Tutamen, P. V, 343.
- Tutor opum, S. II, 434.
- Tympanum, C. IX, 5.
- Tyrannide, P. X, 1092.
- Ulcerosa morbis membra, C. IX, 31.
- Ulna, cubitus, P. II, 156; XI, 139.
- Ultima dementia est, P. X, 376.
- Ultrix, A. 511; S. I, 495.
- Ululamina, C. X, 114.
- Ululanda, P. III, 119. Ululavit urbem, H. 451.
- Ulva fictilis, A. 764.
- Umbonis equini impulsu, Ps. 255. Umbonibus aequis, P. XI, 201.
- Umbrabat cupressus, A. 463.
- Umbraculum, C. VI, 140.
- Umbrae, manes, A. 474; S. I, 355.
- Umbriferum nemus, H. 795.
- Uncis laniari, P. V, 174.
- Unctor stipitis, A. 293.
- Unctus, Christianus, A. 487.
- Undatim, P. X, 857.
- Ungue ab imo usque ad capillum, P. I, 110.
- Unguen chrismatis, C. V, 156.
- Ungulae bisulcae, P. X, 73. Ungula tortoris, P. V, 120.
- Unicolorae animae, H. 819.
- Unicultor, P. XIII, 91.
- Unimodae compages, Ps. 768.
- Urbici alumni, P. II, 570.
- Urbicremae nubes, H. 726.
- Urente propagine, H. 569.
- Urget, C. X, 60. Urget animus, H. 389.
- Urna sortis, C. VII, 112.
- Usibus aptare, Ep. 27.
- Usquequaque, P. X, 975.
- Ustor texit pyram, P. X, 847
- Ustuire, P. X, 885.
- Usu longo proficere, S. II, 316.
- Uvidi molares, C. VII, 119.
- Vacat nubilo frons, P. V, 126. Vacat nox nulla, quin Prol. 38.
- Vacuus cruoris, P. IV, 86. Vacuus a crimine, A. 899. Vacuum inane, C. X, 146.
- Vadis fluitantibus, P. VII, 46.
- Vagantes daemones, C. I, 37.
- Vagat pro vagatur, C. VI, 29.
- Vagientes, C. VII, 163.
- Vaginae condere, Ps. 105.
- Vanescit, C. VII, 209.
- Vaporat halitum, P. V, 220
- Vaporiferos ignes, A. 134.
- Vaporus ardor, P. VI, 115.
- Vas, corpus, C. VII, 190.
- Vasculum, Ep. 26.
- Vastare caedibus justos, P. V, 83.
- Vectibus obseratis, P. V, 349.
- Vegeta gula, H. 322.
- Vegetamina vitae, H. 298.
- Vegetata, C. X, 7.
- Vellere opposito coelum nigrescit, H. 909.
- Vena rebellis, Ps. 142.
- Venatrix virgo, Diana, S. II, 494
- Venerator, A. 292.
- Venia ligni, beneficio, C. V, 94.
- Veniabile, H. 935.
- Venire in armis, P. X, 53.
- Ventilator urbis, P. X, 78.
- Ventilatur mens in cerebro, H. pr. 57.
- Ventis eloquii tumere, S. II pr, 58.
- Ventosa ambitio, H. 399. Ventosa subdolus arte, A. 963. Ventosa fama, H. 437. Ventosa virago, Ps. 194
- Ventris lacuna, C. IX, 63.
- Verbigena, C. III, 2.
- Verbositas, P. X, 551.
- Vernans orbis, C. XI, 62. Vernat herbarum coma, C. VIII, 46.
- [Col. 0966] Verrunt hiemem venti, A. 663.
- Versatile lethum, Ps. 571.
- Versicolorus paries, S. II, 56. Versicolores aves, H. 294.
- Versipellis astutia, A. pr. sec. 26.
- Versis hastis, S. II, 30.
- Verticem revincta oleis, P. IV, 55.
- Vertigo rotarum, Ps. 414. Vertigine torta, A. 202.
- Vervece caeso, P. X, 187.
- Vesania sibi est hostis, Ps. 160.
- Vesci dogmate, A. 711.
- Vesci intus spe, S. II, 1047.
- Vestigia antiqui moris, S. II, 301.
- Vestire floribus, P. V, 279.
- Vestirier, Ps. 39.
- Vetant abire, C. III, 45.
- Veternum depellere, C, XI, 64. Veterna silentia, C. IX, 68.
- Vexatrix hominum, Ps. 58.
- Vexatus orbis, P. IV, 82.
- Vexillifera, Ps. 419.
- Via credendi, Ps. pr. 1. Viae cicatricum, P. X, 796. Viam dedit cunctis ad resurgendum, P. X, 640.
- Viantem spoliare, H. 208. Viantes, C. V, 65
- Vibrat impexis lappis, C. VIII, 42.
- Vicatim, H. 403.
- Vice distincta, A. 682. Inversa, P. II, 289. Mirifica, C. III, 161. Vice noctis tertiae, C. VII, 126. Pallioli, P. III, 180. Vice templi consecrata pectora, C. IV, 17. Vicem unam, paremque sortis humanae ducere, C. VII, 214. Vices convertere, H. 890. Variare, ibid.
- Vicibus certis, C. V, 2.
- Vicinitas lucis, C. I, 41.
- Vicinus dies, Prol. 4.
- Victima jejuniorum, C. VII, 5.
- Victus femur debile, C. II, 79.
- Vieto ab ore, S. I, 508. Vieto pectore, C. VII, 57.
- Vile nil virtutem decet, S. II, 751
- Villis bestialibus, C. VII, 153. Villoso corpore, S. II, 301.
- Vincitur cura, minor est, C. VIII, 57.
- Vincla saecli, P. II, 584. Vincla corporis, Prol. 44.
- Vincula noctis, C. I, 98. Rumpere, ibid. Vinculum insigne frontis, C. VII, 159.
- Vindicavit nullam ciborum gratiam, C. VII, 188.
- Vinxerant silentia veterna linguam, C. IX, 68.
- Viperina dogmata, A. sec. pr., 11.
- Virago ventosa, Ps. 194.
- Vireta amoena, C. III, 101; H. 795.
- Virginalis partus, C. VII, 2.
- Virguncula, S. I, 64.
- Vir severae industriae, C. VII, 67.
- Viribus (pro), C. VII, 196.
- Virtutem nil vile decet, S. II, 751.
- Viscera dicata, C. IV, 20. Viscera tenta, C. III, 175.
- Viscereus, A. 1026.
- Viscosus pastus inescat, H. 822.
- Visco vimina illinere, H. 807.
- Visibilis gloria, C. V, 158.
- Visibus integris, P. XIV, 60. Siccis, P. X, 710.
- Vitalia, C. IX, 63. Vitalia plebis, S. I, 536. Vitaliarum pere, Ps. 691.
- Vitea rura, H. 227.
- Vitiabilis, H. 215; A. 1046.
- Vitiare, violare planitiem scrobibus, Ps. 261.
- Vittata arbor, S. II, 1009. Vittatus pontifex, P. II, 525.
- Vivaces chartulae, P. X, 1115. Vivax laus recolat, P. IV, 159. Vivax flamma, C. V, 17. Vivacius quaerere abdita, S. II, 332.
- Vivificare, A. 166.
- Viviscere, A. 902.
- Vixdum, C. VIII, 10; P. X, 546.
- Vocat ad poenam, P. VI, 22.
- Vocator gentium, P. II, 461
- Volans vita, Prol. 22.
- Volubilis sol, Prol. 3.
- Volucer currus, S. II, 55.
- Volupe est, ut, P. IX, 41.
- Volutabrum, A. 907.
- Volvit sidera cursus unus, H. 891
- Vorare haustibus, C. IV, 45.
- Vortex rotat, Ps. 95.
- Votiva mors est martyri, P. II, 330. Votivo de ponte, S II, 295. Votivus dolor, P. X, 1060.
- Votum est vobis, cum infinit., Ps. 393.
- Vulniferos imbres, Ps. 173.
- Vulnifica laceratio, P. III, 147. Vulnificum acumen. III, 49. Vulnificus morsus, S. I pr., 51.
- Vulsis nexibus, P. V, 323.
- Vultuosus, P. X, 172
- Zephyro impellente, S. II, 787
- [Col. 0968] Zizania, A. pr. sec. 56
- Zonis avulsis, Ps. 633.
- Zoroastreos susurros, A. 494.
A
B
C
D
E
F
G
H
I
J
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
V
Z
Index rerum et nominum
- A in compositis Graecis, ut in atomus, corripitur, 484.
- Aaron, secunda producta, 662. Aaronis virga, ibid.
- Abacuc, Habacuc, 279.
- Abbati Olivieri Giordani Annibal, 1050.
- Abbo, 197.
- Abdias, 1192.
- Abdicatus soli, 1208.
- Abel, 495, 1134. An sarculo exstinctus, 496. Abel et Cain, anima et corpus, 667. Abelis picturae in coemeteriis, 496.
- Abire ad plures, 1029.
- Abjunctus, 835, 922 seq.
- Abluiturus, abluturus, 462.
- Aboleo unde dictum, 230. Abolere mortem, 352.
- Abolla palmata, 746 seq.
- Aborigenes, 787.
- Abraham, 405, 577 seq. Abrahae sinus, 565. Abrahae CCCXVIII vernaculi quid significent, 3, 163. Abraham Dominum excepit, 668.
- Abraxaea, 704.
- Absalon, Abessalon, 542
- Abscidere, 483. Abscisus, abscissus, 976.
- Absis, absida, 270, 633.
- Abstinentia a carnibus, 145 seqq., 261. In Hispania, 277. A potu vini in jejunio, 1029 seq. A sanguine et suffocato, 147.
- Abyssus pro inferis, 469.
- Accentus vis, 755. Accentus et quantitatis in Graecis varietas, 181, 193, 195.
- Accusativus pro adverbio, 248.
- Acerra olida, solida, 420.
- Acervus pro cumulo frumenti, 303, 856. Acervus lapidum pro Termino, 853. Acervus Mercurii, ibid.
- Acestes, 789.
- Achacoso Hispanice, 1239.
- Achan, Achar, 634.
- Acisclus, 964. Acisculi in familia Valeria, ibid
- Acroama, acroma, 915.
- Acta apostolor. I, 634; I, VI, VII, 686; II, 248; III, X, 687; IV, 896; VI, 234, 987; VI, VII, 918; IX, 136; X, 688; XIV, 1151, XVI, 1003; XVII, XVIII, 649 seqq.; XXIII, 354.
- Acta littoris, ubi olim lupanaria, 709.
- Acta S. Theclae, 250.
- Actiaca pugna, 808.
- Actus, 280. Pro actione, 256. Actus et artus in mss. confusi, 416.
- Acumen styli, 1057.
- Acus crinalis, 627.
- A. D. scribendum, non ad diem calend., 364.
- Adam creatus, 265. Terreni corporis apex, 488. Adam et Eva, 665. Adam filius Dei, 488. Primus et vetus homo, 268. Gratia Adamo collata, 477. An Satanas ipsi texuerit ficulnea tegmina, 667. E paradiso exsulare jussus, 609.
- Adamannus Scotus, 1115, 1212.
- Addicere, vendere, 661, 896.
- Addubitare, 640.
- Adjutorium quo, et adjutorium sine quo non, an eodem nodo ab omnibus theologis explicetur, 477, 1235.
- Admissionales palatini, 36.
- Ado, 133, 884, 917, 1209 seq. Controversiam de Hippolytis implicuit, 1165.
- Adonis, 1086.
- Adonius versus, 200.
- Adoptio ab imperatoribus usitata, 504. Adoptivus, ibid.
- Ador, 364.
- Adorsus, adortus, 510.
- Adpello an recte scribatur, 689.
- Adrianus, vide Hadrianus.
- Adsies pro adsis, 938.
- Advocati, vide Scholastici.
- Aedificium Fidei et Concordiae, 656. Aedificium Prudentii quid sit, 45.
- Aegis, 819. Minervae, 1091.
- [Col. 0968] Aegyptium frumentum Romam advectum, 847. Aegyptii dei, vide Deus.
- Aelianus, 770.
- Aelius pons, 1201.
- Aelius Spartianus, 195.
- Aemilia Hilaria Deo devota, 857.
- Aemilianus judex, imperator, 1028.
- Aemonia o brevi, 188.
- Aeneadae secunda brevi, 188.
- Aenigma, 360. Pro nummis signatis, 899. Aenigma, quod vulgo creditur esse in praefatione Psychomachiae, non est aenigma, 3. Dissolvitur, 163 seqq. Aenigma Latini Latinii, 174 seq. Aenigma de Christo, 596. Aenigma sive enigma prima correpta, 176, 188 seq.
- Aenipedes, aeripedes, 204, 728, tribuitur Ovidio
- Aeolia, 725.
- Aequor, 1057, 1182. Aequorei amnes, 957.
- Aer e brevi, 188. Neutro genere, 191.
- Aerarium, 897. Cur in Saturni templo, 1084.
- Aerius, spiritualis, 512.
- Aeschylus, 818, 995.
- Aesculapium, templum Aesculapii, 418. Aesculapius, 1089. Gallina aut gallus ei sacrificabatur, 421.
- Aesopus, 1065.
- Aestiva, 833.
- Aestuare cum accusativo, 323. Sitim, sitem, 910. Aestus maris, 1018.
- Aetates quatuor hominis, 658.
- Aetatula, 1119.
- Aeternitas Verbi, 410. Aeternitatis definitio, 1096.
- Aeternum praemium, 780. Supplicium, 779, 1113.
- Aether neutro genere, 191. An er corripiat, 352.
- Aethicus, 835.
- Aethiopum opinio de animabus quae igni purgantur, 294.
- Aetna, 725.
- Aevum invitiabile, insatiabile, inviolabile, 641.
- Affamen, 506.
- Affatim secunda correpta, 329.
- Affuerit, afuerit, 952.
- Afranius, 584, 787.
- Africa unde dicta, 331. Africae frumentum Romam advectum, 847.
- Agape martyr, 965.
- Agatharcides, 289.
- Agenitus, 478.
- Agere verbum in sacrificiis usitatum, 295. Agere liba, ibid. Agere, vivere, 677.
- Agger pro via, 855.
- Agila, 964.
- Agnellus Nicolaus, 993.
- Agnes martyr, 985, 1169. Ejus hymnus, 1213 seqq. An Hagnes scribi debeat, 1213.
- Agninus, 653.
- Agnorum, et haedorum discrimen extremi judicii die, 159 seq.
- Agnus Dei in cereis imaginibus, 270 seq. Agnus niveus symbolum justorum, ibid. Agnus saepe Christum significat, ibid.
- Agobardus, 177, 323. Prudentii imitator, 1037.
- Agon primus laudis martyrium, secundus confessio, 982.
- Agraetius, 710.
- Agricola G. notatus, 361. Martinus, 474.
- Agrippa, 1201.
- Aguiar Didacus de, 929.
- Aguirre Joseph de, cardinalis, 18.
- Agylla Cervetri, 789.
- Alabandenses, 716.
- Alamannus, Alamanus, 834.
- Alaricus, 822. Vasis sacris basilicae S. Petri pepercit, 132.
- Alba vetus, Alba, Albanum, 1184.
- Albae vestes baptismi, 270.
- Albania villa, 857.
- Albati Romani diebus festis, 745.
- Albogalerus, 1214.
- Albricus philosophus, 699, 1139.
- [Col. 0969] Alcaeus, 717.
- Alcaici dactylici versus, 202.
- Alcala de Henares an sit Complutum, 968 seq., 1239
- Alcazar Ludovicus, 657, 1112.
- Alciatus, 34.
- Alcides, vide Hercules.
- Alcimus, vide Avitus.
- Alcinous, 144.
- Alcmena, 702, 1086.
- Alcuinus, 675.
- Aldelhelmus, Aldhelmus, 127, 753.
- Aldrete Bernardus, 969.
- Aldrovandus Ulysses, 175.
- Aldus, 80 seqq. Prudentium laudat, 211. Correctus, 247 et saepe alias. Romae Prudentium non edidit, 888. Ab aliis aliter allegatus, 703, 717, 741, 767, 809, 820, 999. Aldina Prudentii editio an duplex, 81, 218 seq., 437, 491, 529, 565, 621, 632, 640, 676, 833. Aldina poetarum Christianorum editio, 219.
- Aldus, vide Manutius.
- Alethius, 1194.
- Alexander Magnus, 505, 811, 1029.
- Alexander Natalis rejectus, 116.
- Alexander Severus, 1167.
- Alexandri (S.) inscriptio an genuina, 355, 1019.
- Alexandro Alexander ab, 25.
- Algarvii, 958.
- Algidus, Alcidus, 809.
- Alleluia, 280.
- Allitus ab allino, 499.
- Allophylus pro Philistaeo, 538, 674. Y correpto, 176, 181, 183, 538.
- Alludo, 1128.
- Almachius martyr an sit Telemachus, 51.
- Almeloveensis, 229.
- Almo rivulus, 1079.
- Alpes, 738. Binae, 934.
- Alpha et ω, 189, 336.
- Alphabeto Graeco errores fundati, 336.
- Altar, 675. Altare sempiternum, 983. Altarium multitudo apud catholicos, 719. Altaris et arae distinctio, 1020. Vide Ara.
- Alternare, 554.
- Althelmus, 332, 1057.
- Altrinsecus, 204, 989.
- Alumni qui dicantur, 938.
- Alva Petrus notatus, 116.
- Alvarez Emmanuel, 180.
- Alytarcha urbis Antiochenae, 867.
- Ama ultima brevi, 194.
- Amadutius Joan. Christoph., 590.
- Amalec. 391.
- Ama thea capra, 1119.
- Amantius praeses, 1041.
- Amarus potus, 272.
- Amasiones, 204, 1081.
- Amata cur vestalis diceretur, 859.
- Ambages, ambago, 841.
- Ambire praedam rictibus incruentis, 278.
- Ambitiosi, 908 seq.
- Ambitus, ambitio, 910.
- Ambro, 524.
- Ambrosium unguentum, 1231.
- Ambrosius (S.), 35, 89, 93, 117, 122, 145, 154, 166 seq., 169, 232 seq., 238, 240 seq., 247, 254, 299, 311, 313, 338, 352, 398, 410, 481, 490, 495, 497, 578, 599 seq., 824, 852, 877, 891, 895, 938, 940, 1054, 1056, 1060 seq., 1071, 1191, 1193, 1201. Symmacho refragatur, 695.
- Ambrosius Autpertus, 578.
- Ambubaia tibia, 808.
- Amen in Veteri et Novo Testamento, 280
- Amenta, amentare, 617.
- Amethystus, 659, 664.
- Amiantus lapis, 1037.
- Ammianus, 233, 400, 444, 615, 631, 747, 764, 800, 831, 876, 913, 916, 997, 1015, 1045, 1069, 1078 seq., 1206, 1234, 1239.
- Ammonis simulacrum, 793. Oraculum, 443.
- Amnis torrentis descriptio, 518. Amnicus, 1046.
- Amoenus an poeta diversus a Prudentio, 665 seq. Amoenus cur dictus Prudentius, 46 seq.
- Amoriani, 716.
- Amoris descriptio, 626.
- Amorrhaeus, 532.
- Amos IX, 372.
- Amphilochius, 316.
- Amphitheatrum, 731, 1030.
- Ampliari, 1076.
- [Col. 0970] Amplo censu, sensu, 854.
- Amuleta sacra, 932.
- Amyclae, 811.
- Ana amnis, 957 seq.
- Anacreon, 226.
- Anademata mitrae, 535.
- Anapaestici dimetri versus, 201.
- Anastasis, templum, 686.
- Anastasius Biblioth., 1185.
- Anastasius Sinaita, 515.
- Anathema tertia producta, 535. Communi, 634.
- Anchises, 714.
- Anchora in annulis Christianorum, 271.
- Ancus rex Rom., 711.
- Ancyrani, 716.
- Andreas Joannes, 286.
- Andreas secunda producta, 181.
- Andromachus senator lupercalia defendebat, 1079.
- Anfractus, 1179.
- Angeli, 101. Ipsorum natura, 478. Ex nihilo, 512. Spirituales, ibid Eorum ordines, 419. Angeli, publici et privati custodes, 800. Nationum, ecclesiarum, 981. Pastores admonent, 678. Angelorum peccatum superbia et invidia, 512. Angelus in Veteri Testamento cur Filius aliquando vocetur, 403.
- Angelici haeretici, 512.
- Angilbertus Mediolanensis episcopus, 1042.
- Anguinus, anguineus, 508, 636, 667.
- Anguis sidus, 457.
- Anhelare cum accusandi casu, 480.
- Anhelitus imbrifer, 291.
- Anianus, 1115.
- Anicia Juliana, 746. Aniciana familia, 745. Anicius Auchensis Bassus, 746, 748. Anicius Hermogenianus Olybrius, 746. Anicius Julianus, 746.
- Anicla, anula, anulla, 1039.
- Anima non est pars Dei, 473. Nec ex Adamo propagata, 480. A Deo flante inspirata, oris divini opus, 470. Ejus natura, 1098. Immortalitas, 778. Ignis, ignea, liquida, et elementum cur et quo sensu dicatur, 140 seqq. Anima spiritualis poenis inferni qui torqueatur, 143, 470. Animae aeternum supplicium, 563. Igne torquetur, 481. Anima germana, soror carnis, 473. Animas ob peccata in corpora humana dejectas esse, error est, 352. Animam hominis qui corpoream crediderint, 145. Animae sanctorum sub altari quo sensu requiescere dicuntur, 961. Animas piorum detineri post obitum in sinu Abrahae, quinam docuerint, 362. Animae sanctae post obitum, si nihil purgandum habeant, statim ad coelum evolant, et Dei visione fruuntur, 362, 956, 961, 1006, 1035. Anima puta nullum sanctius templum, 960 seq. Anima in columbae specie e corpore egressa, 955. Animae naturaliter Christianae testimonium de Deo uno, 419. Animae forma feminea effictae, 933.
- Animae colorum viventes, 658.
- Animalia ex ovo nasci quid sit, 544.
- Animosa fides, 661.
- Animus a vitiis purgandus, 855 seqq.
- Anneus Cornutus, 339.
- Anneus Florus, 197.
- Annibal a Romae moenibus repulsus, 821.
- Anniorum familia, 745.
- Annuli Christianorum quibus symbolis insigniti, 271, 883. Annulus fidem significat, 883.
- Annuntiatio dominica, 677.
- Ansaldi Carolus Augustinus, 16, 32, 40. Prudentium laudat, 215. Libros contra Symmachum Italice reddidit, 99, 689. Notatur, ibid.
- Ansaldus castus Innocens, 1128. Notatur, 239.
- Anser pervigil, 823.
- Anterior, 503.
- Antichristus, sanguinis charybdis, 305.
- Antidicomarianitae haeretici, 596.
- Antinous consecratus, 722 seq. Novum sidus confictum, ibid.
- Antiochiae nomen Christianorum coepit, 985.
- Antiochus, 120, 812.
- Antipater Thessalonicensis, 235.
- Antiphona o correpto, 181.
- Antiquitatis ecclesiasticae plura monumenta perierunt, 118.
- Antiquitatis studiosus Prudentius, 191, 205.
- Antiquitatum Romanarum et Christianarum scriptores passim Prudentium celebrant, 217.
- An oninus martyr, 253.
- Antonius (S.), 233.
- Antonius Nicolaus, 11 seq., 15, 19 seqq., 23, 25, 36, 39, 44, 48, 56, 63, 73, 151, 159, 223. Notatus, 85.
- Annubis, 809, 1089.
- [Col. 0971] Apathos prima brevi, 484.
- Apella quasi sine pelle, 484.
- Apellare Caesarem vel ad Caesarem, 1133.
- Apelles acer, 767.
- Apes non indulgere concubitu an verum si, 263.
- Aphidnae, 811.
- Apices pro summo honore, 501.
- Apicius, 282, 361.
- Apocalypsis, I, 376; I et XX, 304; II, 456; III, 642; III, XX, XXXI, 981; IV, V, 688; VI, 388, 961, 1113; VII, 971; XII, 656; XVII, 305; XXI, 336, 657, 913, 935.
- Apocalypsis, sive revelatio S. Joannis, 688.
- Apodemius martyr, 979 seq.
- Apollo, 804. Pascens pecus, 1082. Sol, 725.
- Apollodorus, 699, 811, 1139.
- Apollodorus architectus, 1237.
- Apollonius, 792.
- Apologiae nimis frequentes, 28. Apologia pro Romanis pontificibus saec. IV contra Ammianum, 1224.
- Apostoli et martyres olim praecipue colebantur, 232.
- Apostoli messores Domini, 281. Eorum numerus designatus, 672 seq. In duodecim lapidibus Jordanis, 391.
- Apostoli Pauli Epistolae ad Coloss. I, 409, 512; III, 333. I ad Corinth. I, 1118; II, 1117; IV, 277; VIII, 418; X, 284, 333; XI, 267, 1231; XII, 906; XIII, 651; XIV, 280, 1120; XV, 268, 376, 778, 1048 seq. II ad Corinth. III, 433; IV, 996; VI, 880. Ad Ephes. I, 419; II, 537, 657, 680; IV, 652; VI, 113; IX, 113. Ad Galat. II, 1121; IV, 724; V, 530, 1111. Ad Hebr. I, 921, 1107; XI, 1021; XII, 646. Ad Philipp. I, 223, 1193; II, 305. Ad Roman. I, 1156; II, 377; IV, 490; VII, 233; VIII, 539, 1207; IX, 400; XI, 433. I ad Thessal. IV, 325; XIII, 275, 705 seq.; XIV, 1236. II ad Thessal. II, 519. I ad Timoth. VI, 519. II ad Timoth. I, 1193; II, 985.
- Apotheosis vera significatio, 402. Apotheosis liber quo pacto inscribendus, 395. Ipsius argumentum, 397.
- Apotheosis Christi, 452, 493. Ethnicorum, 452.
- Appendix Belgica Indicis Romani, 153.
- Appia via, 1184.
- Apricus unde dictum, 331.
- Aptare, 764.
- Apuleius, 367, 524, 627, 657, 852 seq., 930, 951, 999, 1149, 1163, 1170, 1215.
- Aqua intercus, 696.
- Aqua interdici quid sit, 145.
- Aquae lustralis origo, 1195. Cur in sacratioribus hebdomadae majoris diebus ea non adhibetur, ibid.
- Aquai pro aquae, 463 seq.
- Aquarium vas, 680.
- Aquila armiger Jovis, 702. Eburnea, 1077. Numen victoriae, 770. Rapiens Ganymedem, 1087.
- Aquilones saevi, 460.
- Ara, vide cespes, cespititia. Ara Victoriae, 36, 48. Ara in templis, 104. Arae et altaris discrimen, 326, 1068, 1180.
- Arato secunda brevi, 193.
- Arator, 87 seq., 192, 195, 259, 329, 366, 462, 645, 815, 1189 seq. Imitator Prudentii, 760.
- Aratus, 699.
- Arbiter, vide Petronius.
- Arbitror, verbum consideratissimum, 1187.
- Arbor aliqua in singulis agris sacra, 853. Vittata, 1094. Arbores terminales, 863. Vittatae, coronatae, lucernis illuminatae, ibid. seq.
- Arca, 894, 899. Arcarii, ibid. seq. Arca illata templo a Salomone, 654. A Jeremia sepulta, an in triumpho a Tito portata, ejusque arcui insculpta, 654, 1234. Arca Ecclesiae, arcanum coelestis domus, 900. Arca Noe, 667.
- Arcadicus, Arcadius, 703 seq.
- Arcadius, 761 seq., 867.
- Arcarii, vide Arca.
- Archidiaconus, vide Diaconus.
- Archigallus, 807.
- Archippus, 1086.
- Arcta lex, 325.
- Arcus Titi, vide Titus.
- Arelas, 964, 968.
- Ἄρες ἄρες dicunt poetae Graeci, 183.
- Aretas, 305.
- Arevalus Joannes, 44.
- Argelatus Philippus, 100.
- Argensola Barthol. Leonardo notatus, 888, 1038 seq. Vide Leonardo.
- Argi, 804.
- Argos navis, 706 seq.
- Argumenta librorum Prudentii ab ipso exposita, 231 seq.
- Argumenti negantis imbecillitas, 1063, 1136, 1143, 1202.
- Ariadne, Ariadnes corona, 709.
- Ariani, 370.
- Arias, Hispanus antiquus, 888.
- [Col. 0972] Arias Montanus Benedictus, 1161
- Aridus liquor de calce, 1210.
- Aringhus Paulus, 140, 244.
- Aristarchus Homeri esse negabat versum quem non probabat, 190.
- Aristenaetus, 965.
- Aristo chirurgus, 1139. Chius, 399.
- Aristoteles, 912. Nervosus, 421.
- Arius, vide Atrius.
- Arizzi, 905.
- Armarium, 436.
- Armenorum fabula de lumine divinitus accenso, 128.
- Armiger, 448.
- Arnobius, 291, 339, 349, 403, 405, 502, 512, 528, 552, 609, 614, 696, 701, 707 seq., 760, 765, 787 seqq., 795, 807, 846, 848, 866, 875, 882, 916, 948, 990, 996, 998 seq., 1066, 1078, 1080, 1084 seqq., 1091, 1093 seqq., 1104, 1114, 1134, 1141, 1198.
- Arnulphus imitator Prudentii, 217, 453, 1156.
- Aromata in funeribus, 136. Aromata Persica, 1099. Aroma in singulari, 1220.
- Arrius, 653. Penultima correpta, 176, 181, 183 eq
- Arteaga Stephanus, 415.
- Arthrisis, arthresis, 1109 seq.
- Artitus, 581, 626.
- Ars Patris, Dei, quo sensu, 696.
- Artus a matre calidi, 609.
- Arula, 204, vox Ciceronis.
- Arundo Parthica, 540.
- Arvina, 311.
- Arx ab arcu, 449 seq. Aula, 290. Imperium, 899 seq.
- Arx aetheris, 642. Arx vel arcus, 811 seq.
- Asbestina sindon nuper reperta, 1037.
- Ascendere in crucem, 1121.
- Ascia, 1100.
- Asclepiadens versus, 198. Ejus inventor Asclepiades, non Aesculapius, sive Asclepios, ibid. Asclepiades penultima producta, 176, 183. Asclepiades praefectus, 1067.
- Asconius Pedianus, 339, 481.
- Asia, Asia minor, 807.
- Asino stultitia indicatur, 674.
- Aspasius, 1219.
- Aspicere, in Deo misereri est. 310 seq.
- Aspirat o saepe addita, saepe detracta, 609.
- Assemanus Jos. Simonius, 687.
- Asserere Deum, 1131.
- Assertor divum, Dei, 754.
- Assimulatus, vel assimilatus Deus, vel deis, 725.
- Assuescit pro consuefacit, 465, 744.
- Assumere hominem de Verbo, 469, 785
- Assur principis victoria, 534.
- Asterie, 701.
- Astraea virgo, 592.
- Astrorum nomina, 457 seq.
- Asturius, 968.
- Asylum, 714.
- Athanasius (S.), 308, 501, 1083. Athanasianum symbolum, 141.
- Athenae, 849 seq.
- Athenaeus, 1087.
- Athenagoras, 369, 722, 1104.
- Athenienses Victoriam involucrem repraesentabant, 761.
- Atheus a brevi, 484.
- Athletae, 1001. Oleo inungebantur, 974. Athletarum ludus, 867. Licentia, 1082.
- Atlas, 703.
- Atomi prima brevi, 484. Prima rerum principia e sententia Epicureorum. ibid.
- Atqui, atquin, 559.
- Attica copia, 436.
- Atticum mel, 291.
- Attilius Serranus, 1077.
- Attis, Atys, 769.
- Atto, 538.
- Atys, vide Attis, Gallus.
- Au in o saepe a veteribus commutatum, 372, 746.
- Auctio, actio fallax, 669.
- Auctoritas Prudentii, et aequalium quanti habenda, 181.
- Aud, haut pro aut, 534.
- Audientia pro auditu, 204, 1145.
- Auditus concretus, 454.
- Augurius, vide Fructuosus.
- Auguro, auguror, 300.
- Augustalis lector Fructuosi, 1032.
- Augusti omnes imperatores dicti, 899.
- Augustinus (S.), 31, 108 seq., 116, 132, 138 seq., 147, seq., 147, 156 seq., 166, 238, 240 seq., 249, 257, 280 seq., 318, 341, 388, 393, 404, 431, 434, 451, 459, 469, 478, 480, [Col. 0973] 503, 505, 530, 542, 552, 554, 578, 662, 740, 825, 873 seq., 895, 916, 920, 925, 1001 seq., 1050, 1093, 1189, 1193, 1202, 1210, 1235. Cur scripsit libros de Civitate Dei, 821. Non docuit philosophorum virtutes esse vitia, 723. Ejus confessio peccatorum diversa a confessione Prudentii, 28.
- Augustinus Antonius, 1139.
- Augustinus Eugubinus, 489.
- Augustus, 1083. Imperator, 799. Ejus tituli, ibid. Forum construxit, 717. Aram et statuam Victoriae in curia Julia collocavit, 695, 764. Deus consecratus, ab eo mensis Augustus, 720. An reddiderit oracula, 722. Ejus epistolae fragmentum, 661.
- Augustus in angustus mutatum, 705.
- Aula pro templo et aedificiis sacris, 599, 830.
- Aulaea, 1010.
- Aulisius Dominicus, 1053.
- Auloles, Autoles, Autololes, 834 seq.
- Aurae populares, 777.
- Aurarii dicti ab aura, qui favebant, 237.
- Aurea aetas non eodem felicitatis genere a poetis descripta, 700.
- Aurelianus primus donavit oraria, quibus populus uteretur ad favorem, 237.
- Aureliorum familia, 25 seq.
- Aurelius et Valerius an nomen ejusdem familiae, 19.
- Aureo hamo piscari, 755.
- Aureolus, 189.
- Auri fragmenta, ramenta, 627.
- Aurora, 246.
- Aurulentus, 204, 1198.
- Aurus pro aureo, 781.
- Aurum venenum gloriae, 905. Vide Avaritia.
- Ausonius, 35, 136, 183, 188 seqq., 193 seq., 199, 226, 234, 298, 327, 338, 504, 606, 678, 755 seq., 773, 834, 857, 934 seq., 988, 1053 seq., 1057, 1186, 1223. Saepius spondaeum secundo loco iambici dimetri admisit, 185. Ejus epigramma de Hispali, non de Emerita, 957.
- Auspicia consulatus, 1076 seq.
- Autpertus, vide Ambrosius.
- Auxilius grammaticus, 194.
- Avari, 908 seq
- Avaritia objecta ecclesiasticis, 631. Lupo comparata, 628. Mendax Bellona, 636. Avaritiae descriptio, 627. Comitatus, 628.
- Aves et pisces eodem loco a Christianis veteribus habiti, 146 seq.
- Aves oscines, alites, 813.
- Avienus, 773, 873.
- Avitus Alcimus, 26, 117, 161, 179, 206, 230, 289, 293, 306, 408, 411, 430, 442, 513, 517, 521, 523, 555, 581, 590. Imitatur Prudentium, 217, 323, 465, 478, 625.
- Azara Joseph Nicolaus, 96.
- Azyma y correpto, 178, 181.
- Azymi panes ex similagine, saccharo, lacte, ovis, 435.
- Babylon, 811. Babylonica captivitas, 535.
- Bacae, baccae, bacchae, 281 seq.
- Bacchica Nisi, 754.
- Bacchinius Benedictus, 808.
- Bacchus, 707 seq., 754, 804. Juvenis, 1091.
- Bactra ultima, 456.
- Bactriani sagittis caput coronabant, 538.
- Badil Hispanice, 917.
- Baetis, 957 seq.
- Beaturia, 957.
- Bagae, 582.
- Bahal coctile, 432.
- Baii damnatae theses, 723.
- Baillet Hadrianus, 217.
- Balaena, 320. An illi sint dentes, 1233.
- Balbus Joannes, 26.
- Balduinus Benedictus, 287, 444.
- Ballerinii fratres, 367, 1232.
- Balneorum nomina baptisterio attributa, 599.
- Balthus, 442, 721.
- Bandinius Angelus Maria, 70, 162, 680, 726. Rejicitur, 741.
- Bandurius Anselmus, 1104.
- Banierus, 699.
- Baptismus, baptisma, baptisterium, baptizo, 463, 598 seq., 620. Baptismi conferendi tempus, 270. Baptismus gratia Christi dictus, 477, 1049, 1234 seq. Baptismus per immersionem et aspersionem, 307. Baptismus sanguinis, 1042. Baptismus Christi, 679. Baptismus Joannis a baptismo Christi diversus, et quo sensu peccata remiserit, 317.
- Baptisterii nomina diversa, 599. Baptisteria Christianorum, 1050. Virorum et feminarum separata, 307. Baptisterium [Col. 0974] Romae an olim multiplex, 1196. Lateranum, 751. Quod laudat Prudentius, ubinam fuerit, 1047 seq. Baptisteriis suppositae reliquiae, 1048.
- Baptizandi an penitus nudi aquae immergerentur, 307.
- Baptizari pro mortuis, 1048.
- Bararas, Barulus martyr, 1121.
- Barbam radere et alere, 1206.
- Barcinon, Barchinon, 967.
- Bardaici, Bardi, Bardus, 430.
- Barnabae Epistola, 167.
- Baronius Caesar, 51, 216, 439. Notatus, 128, 746, 1030.
- Barrus, 430.
- Barthius Gaspar, 1, 26, 29, 32, 49 seq., 51 seq., 73. Notatus, 161, 183, 192, 197, 283, 291, 587, 678, 765, 788, 924, 985, 1021, 1208, 1210, 1217, 1229. Ejus fides in allegandis mss. an fluxa, 73, 173.
- Bartolaccius Vincentius, 733.
- Bartholus Petrus, Sanctes, 284.
- Baruffaldi Hieronymus, 359, 1219.
- Basilica S. Pauli, 1198. S. Petri, 1194 seq.
- Basilicarum appellatio, 599.
- Basilii Porphyrogeniti Menologium, 414.
- Basilius (S.), 274, 317, 407, 431, 859.
- Basnagius Samuel notatus, 373.
- Bassorum familia, 747 seq. Bassula, 748.
- Batavorum laboriosa ingenia, 99.
- Bayer Franciscus Perez, 888. Male Patris nomine citatus, 85.
- Baylius Petrus, 11, 13, 17, 44, 105. Notatus, 140 seq., 148, 152, 772, 778. Ejus oppugnatores de Manichaeis, 148.
- Beatitudo aeterna quando conferatur, 155.
- Beberius Henricus, 216.
- Becmanus Christianus, 29, 77, 177, 181, 216.
- Beda, 23, 25, 31, 196, 199, 207, 578, 597, 684, 1000, 1051, 1223.
- Belia pro Belial, 646. Duabus primis productis, 539.
- Beliade synaeresi facta, 509, 545.
- Bellarminus, 116, 156, 162.
- Bellicia Modesta vestalis, 931.
- Bellona, 610. Ejus sacerdotes, 1154 seq.
- Bellonius Petrus, 680.
- Belzebul, Beelzibul, 1004.
- Bembus, 1051. Notatus, 526, 687.
- Benedictus XIV, 120, 233.
- Benedictus (S.), 147.
- Beneficiarii apparitores, milites, 1027.
- Bergius M., 545.
- Bergomensis Philippus, 44.
- Bernardus (S), 304, 510, 687. Imitator Prudentii, 438.
- Bernardus Eduardus, 72, 107.
- Bernardus Lucensis, 27.
- Berninius, 588.
- Berthaldus Petrus. 326, 988. Notatus, 1068.
- Bertius Joan. Laurentius, 150, 268, 619.
- Beryllus, 659, 664. E brevi, 176, 182 seq., 188, 659 seq.
- Besselius Fridericus, 464. Notatus, 1080.
- Bestiarum morientium morsus mortiferi, 1066. Bestiis Christiani objecti, 880.
- Bethleem, Bethlem, caput orbis, 677. Prima correpta, 384.
- Beza refellitur, 419.
- Biblia Moguntina an bis edita, 491.
- Bibliotheca pro Bibliis sacris, 522.
- Bibliotheca Hispana sub S. P. Peregrini nomine an habeat auctorem Andream Schottum, 44.
- Bibliotheca Patrum, 92, 159.
- Bibliotheca Alexandrina, vide Bibl. Rom. Sapientiae. Angelica, 58, 81, 86 seqq., 90. Anglicana, 69, 72. Barberina, 80 seq., 219. Bernensis, 1161. Bodleiana, 69, 73, 90, 93. Buslidiana, 76. Cantabrigiensis, 72. Casanatensis, 81. Ejus index notatur, 84, 97. Casinensis, 69. Colbertina, 70. Collegii Romani, 57, 81, 87, 178, 1161. Dublinensis, 70, 73, Ducis Altaemps, 66 seq. Dunelmensis, 71. Eboracensis, 72. Eduardi Bernardi, 72. Florentina Benedictinorum, 69. Gaddiana Florentina, 72. Gottoniana, 69. Henrici Jones, 72. Hibernae bibliothecae, 69, 72. Hispana, 870. Isaaci Vossii, 72. Laurentiana Florentina, 70 seq., 162. Lipsiensis, 70. S. Martini de Seez, 70. Mediolanensis, 56, 69, 77. PP. Minimorum in monte Pincio, 90. Monasterii B. Mariae de Becco, 70. Murbacensis, 70. Numburgana, 76. Patavina, 69. Parisiensis regia, 69 seq., 73 seqq., 88. D. N. Pii VI, 90. Pragensis, 67 seq. Otthoboniana, 66 seq. Oxoniensis, 73. Ratisbonensis, 57, 67 seq. Ricardiana Florentina, 72, 158. S. Salvatoris Bononiae, 56. San-Germanensis, 70. Sapientiae Romana, 81, 85 seq., 90, 468, 471, 475. S. Silvestri, 64. Telleriana, 87. Thomae Gale, 72. Thuana, 78. Vaticana, 56 seqq., 175. Veneta S. Marci, 879. Viennensis, 67 seqq. S. Victoris Parisiensis, 70. Urbinas, 56.
- [Col. 0975] Bibliothecarum ecclesiasticarum scriptores plurimum Prudentium commendant, 217.
- Bifectus, 204.
- Bigotius Emericus, 77.
- Bilis obliqua, 651.
- Binghamus refellitur, 325, 328, 333.
- Bipennis, 879.
- Bipes e brevi, 194.
- Bivar Francseus notatus, 39, 228, 978, 1228.
- Bivium vitae, 837 seq. Virtutis et vitii, 560.
- Bizantei. Vide Philippi.
- Blanchinus Franciscus, 808. Joseph notatus, 182, 319, 889, 939, 960, 1176.
- Blasphemare, blasphemus, 404. Blasphemium, 646. Blasphemus, secunda longa, 500.
- Bobus ex bovibus, prima brevi, 185.
- Bodiae, 582.
- Bodoniana, sive Parmensis typographia laudata, 6, 96.
- Boethius, Boetius, 201, 608. Imitator Prudentii 628, 651.
- Bogae, boiae, boigae, 582.
- Boghe apud Insubres, 582.
- Boherius Joannes, 78.
- Boia, 878. Antiquae boiae ectypum, ibid. Boia Italis carnifex, 582.
- Boissardus, 831 seq.
- Boldettus Marc. Ant., 107, 217, 1169.
- Bollandian, 27. Plures Prudentii hymnos illustratos ediderunt, 97. Notati, 923, 1060.
- Bombycinae vestes, 522.
- Bona card., 217, 456.
- Bona vel mala quaenam dicantur a Prudentio, 230.
- Bonfrerius Jac., 279, 319.
- Bongarsius Jacobus, 76.
- Boni et mali qui dicantur, 228.
- Bonorum operum utilitas, 1098.
- Booz, 560.
- Bordeau, Gallice un le dictum, 709.
- Borgia em. card. Stephanus, 16, 186, 355, 384, 685, 878, 1189, 1199.
- Boria Dominicus Ignatius notatus, 953 seq.
- Bornerus Gaspar, 76, 212.
- Borrae algida aetas, 658.
- Borrichius Olaus et Andreas, 206.
- Bos et asinus an praesepi Domini astiterint, 373.
- Boschius Joan. Carolus card., 178.
- Bosius, 284.
- Bosphoreum jugum, 296.
- Bossuet Jacobus Benignus Prudentium ad usum Delphini edi suasit, 214.
- Botryon, 536.
- Boves oestrati, 720. Immolandi coronabantur, 1151.
- Brabium, bravium, brabeium, 1022.
- Brachia vitibus attributa, 690.
- Bracteolae, bratteolae, 617. Bractealis, 204.
- Brasichellensis Joan. Maria, 158, 1189.
- Braulio, 107.
- Brennus Gallus, 812.
- Breviarium Caesaraugustanum, 34, 972. Isidorianum, 54, 887. Ab expensis cardinalis Ximenez editum, 82. Romanum, 236, 251, 253, 315.
- Briet, Brietius Philippus, 47, 217.
- Brissonius Barnabas, 117, 245, 282, 1022.
- Brito Guilielmus, 187.
- Britanni eruditi notantur, 1231.
- Brocardus, 373.
- Bromius, vide Bacchus.
- Brosseus, 731.
- Broverius Matthaeus, 1182.
- Brower Christophorus, 216, 414.
- Bruchus, 517.
- Brugensis Franciscus, 117, 672.
- Bruno Coloniensis antistes omnibus suis ecclesiis carmina Prudentii donavit, 209.
- Bruti fasces, 747.
- Brutum scitum, 989.
- Bubulus sanguis, 1149.
- Buchnerus Augustus interpres Prudentii, 93. Notatus, 366.
- Bucula, 581.
- Bulengerus, 443.
- Buonarrotius, 333.
- Burchardus, 373.
- Burgas cur balnea calida Hispanis dicta, 162.
- Burghesiani horti, 1150.
- Burmannus Petrus junior, 221, 319. Notatus, 844.
- Burriel Marcus Andreas, 84.
- Bustinzuria Joseph, 326.
- Bustialis, bustualis, vox Sidonii, 204.
- [Col. 0976] Bustis Bernardinus de, 216.
- Buxo plerumque scribebant veteres, 1056.
- Buxtorfius, 908.
- Cabo Esparto, Cabo Espartel Hispanis quid, 423.
- Cadahalso Hispanice, 880.
- Cado vini corpus repraesentatum, quasi vino anima exprimatur, 325, 338.
- Caecilianus martyr, 979 seq.
- Caecina, 762.
- Caecus qui visum recepit, 681.
- Caelius Aurelianus, 994.
- Caeremoniae, cerimoniae, 689.
- Caeremoniale episcoporum, 933.
- Caerula nox, 254.
- Caesar, 890.
- Caesaraugusta, 970 seqq. Fueritne patria Prudentii, 10 seqq. An Prudentii carmina Ibid. edita, 86. Aliae editiones ibi factae, ibid. An Caesaraugustae nati omnes martyres Caesaraugustani, 974 seq.
- Caesarea Mauritaniae, 966.
- Caesarius Arelatensis, 211, 250, 542. Imitator Prudentii, 294.
- Caesurae vis in producenda vocali brevi, 187, 471, 693, 704, 732, 727, 767, 774, 784, 792, 807 seq., 839, 1209.
- Cagionevole Italice, 1239.
- Cain, 495 seq. Cain et Abel, caro et anima, 667.
- Caiphae domus, 684.
- Caius (S.), 982,
- Caius presbyter, 1191.
- Calabozo Hispanis, 803.
- Calagurris an patria Prudentii, 10 seqq.: 20 seqq. An patria SS. Hemeterii et Celedonii, 887 seq. Ejus baptisterium, 1048. Calagurris Fibularia prope Oscam, 888. Nassica, quae nunc Calahorra dicitur, 888, 967.
- Calamistrum, 627.
- Calamitates, quae accidebant, Christianis ab ethnicis objiciebantur, 821.
- Calamus, 261.
- Calathus. 262.
- Calcare flores felicitatis genus, 294.
- Calcatrix, calcator, 638.
- Calce mera, 1033.
- Calceamenta, calciamenta, 1032. Calceamentum tertia brevi, 176, 181.
- Calculare, 900 seq.
- Calere exempla, 762.
- Calendarium Romanum, 764, 1078.
- Calices olim ex qua materia, 985.
- Caligulae crudelitas, 949.
- Calixti disputationes ad Prudentium, 93.
- Callum de animo, 998.
- Calmetus Augustinus, 240, 341, 556.
- Calogerana opuscula, 599, 1219.
- Calphurnianus praeses, 948.
- Calpurnius, 943.
- Calpurnius Bassus, 725.
- Calthum neutro genere, 292 seq.
- Calumniae Christianis objectae, 247.
- Calvi sacerdotes Isidis, 754.
- Calvinus rejicitur, 118.
- Camerarius Joachimus rejectus, 103, 940, 1065.
- Camers Joannes, 450, 798.
- Camillus, 827, 890.
- Camaenae, 259.
- Campanus, Campania, 829, 1185.
- Campus Romuleus, Martius, 712.
- Camuri arcus, 1199.
- Cancellierius Franciscus, 239, 245, 802, 878, 1048, 1201, 1240.
- Cancri sidus, 458.
- Candelae in exsequiis, 354.
- Candidati cur ita dicti, 745. Candidati martyres, 881, 971, 978, 1037, 1040.
- Candidulus grex, 270.
- Candidus, 294, 1184.
- Canes femineo genere, 835. Canis conviciam: de satellitibus proprie, 995. Cane milite pejor, 423. Cane pejor: canes furiae, 995. Canes a Gothis in aciem ducti, i id.
- Cangius Carolus, 673.
- Canisius Henricus, 679.
- Canistris sepulcra comparata, 964.
- Canities propria episcopi senioris, 1176 seq.
- Cannae, 813.
- Canones apostolorum, 132.
- Canopica regna, 946. Canopus, 1089.
- Cantabra an fuerint labara, 740.
- [Col. 0977] Cantamen, 204. Magicum, 1205. Vox Propertii et Apuleii.
- Cantherius, 1100.
- Cantor tragicus, 818.
- Cantus ecclesiasticus, 250.
- Cantus galli in Evangeliis an sit clangor forensis buccinae, 239.
- Canus Melchior notatus, 116.
- Capella Joannes, 980. Martianus, 195, 201, 230, 697, 839, 965.
- Capella gnosia, 1119.
- Caper cur Baccho caeditur, 708.
- Capi de vestalibus, 859. Capiendi vestales formula, 859.
- Capillorum ornatus antiquus, 605 seq.
- Capitolia pro templis, 712, 716. Capitolia quid sint, 443. Duo Romae, alia alibi, 836.
- Capitolinus, 437, 735.
- Capitum divisio in carminibus Prudentii, 402.
- Capta agna, 1188.
- Captivi ante currum triumphalem, 533.
- Caput unicum religionis Christianae, 815. Urbium, 1026.
- Caput velare subjectionis signum in feminis, 267.
- Cara Hispanice unde, 1130.
- Caracalla, 1203.
- Carcer, 878, 1002. Carceralis, carcereus, 201, 1004. Carceris antrum, 802. Tenebrae, 1027. Carcerem laeti adibant martyres, 1027.
- Cardinalium tituli, 1012.
- Cardo, 226.
- Cardulus Fulvius, 1109. Notatus, ibid.
- Carices, carectum, 1013.
- Cariosa velustas, 361.
- Carmen exsequiale, 359.
- Carnaliter, carnalis, 204, 449.
- Carneus, vox S. Augustini, 651.
- Carnifices extra urbem habi abant, 879. Pasti carnibus, 992.
- Carnium abstinentia, 145 seqq.
- Carnulentus, 204, 1099.
- Caro soror animae, 499.
- Carolus Calvus, 1160.
- Carolus III, rex Hispan., 267.
- Carpentum, 863.
- Carpocrates haereticus, 596.
- Carrae, 814.
- Carrillo Martinus, 10, 16.
- Cartabon Hispanis, 656.
- Carthagines diversae, 964.
- Casalius, 284.
- Casaubonus Isaacus, 177, 189.
- Casperius, 243.
- Cassander Georgius, 282.
- Cassianus, 28, 122, 145, 1030.
- Cassianus martyr Caesaraugust., 979.
- Cassianus martyr Forocorneliensis, 1050 seqq. Non fuit episcopus, ibid. Ejus pictura vetus, 1051 seq.
- Cassianus martyr Tingitanus, 969.
- Cassiodorius, 14, 528, 725, 731, 746. Notatus, 826. Ejus nomina, 25.
- Castalio Joseph, 175.
- Castaniza Joannes, 578.
- Castellanus Petrus, 147.
- Castilianismus Romanae linguae similis, 929.
- Castilla Franc., 929.
- Castor et Pollux, 701, 713, 717.
- Castrensis porta, 643.
- Catacumba, 1164. Vide Coemeteria.
- Catafalco Italice, 880.
- Catalogus testium veritatis, 26, 216.
- Catalogus verborum rariorum Prudentii cum aliis verbis Latinis ex editione Giselini, 204.
- Catamitus, Cathamitus, Catamintus, 702.
- Cataracta, 1136.
- Catasta, 879 seq., 920, 1028, 1107.
- Catena cur quidam dictus, 914.
- Catenae martyrum, 874.
- Cathedra Petri, 1165. Cathedrae descriptio, 1186.
- Cathemerin ω n inscriptio unde petita, 234.
- Catholicae Ecclesiae appellatio Prudentio, Hispanisque multum debet, 170 seqq. Catholici regis regnique cognomen jure Hispanis datum, 172. Catholicum nomen Theodosii lege impositum, 171. Catholicum templum, 598.
- Catilina, 743 seq.
- Cato, 249, 1185. Catones, 923. Catonum concilium, 745.
- Catomo, cat omo suspendi, caedi, catomidare, 838, 1125.
- Catullus, 144, 187 seq., 233, 251, 708 seq., 756, 758, 763, 936, 951, 966, 991, 1014, 1059.
- Caucasea de cote, 441.
- Cauchius Joannes, 78. Notatus, 809.
- [Col. 0978] Caula, Graece aula, 1188.
- Causae pro morbis, causaria missio, 873.
- Cauter, cauterium, 1001, 1009.
- Cavalieri Jos. Ant. hymnum S. Cassiani vertit Italice, 100. Notatur, ibid.
- Cavalletto Italice, 1073.
- Cavallus Ludovicus notatus, 279, 384, 805. Ejus observationes mss. in hymnos Breviarii Romani confutuntur, 178 seq.
- Cave e brevi, 194.
- Cavea, 1031.
- Cavernis ruptis, 1005.
- Caveus Guil. notatus, 152 seq.
- Cavillam mimicum, 914.
- Cavus, 990. Pro inani, 484.
- Cedo, da, 1047.
- Cedlierius Remigius, 217. Notatus, 224.
- Celedonius martyr, 870 seq., 1187.
- Cella illustris, senatus, 749.
- Cellarius Christophorus, 20, 205. Interpres Prudentii, 95. Prudentium laudat, 214. Notatus, 85, 95, 180 seq., 186, 194, 215, 240, 296, 307, 363, 388, 390, 456, 467, 595, 612, 666, 690, 696, 702, 789, 850, 872 seq., 885 seq., 900, 919 seq., 945, 996, 1008, 1011, 1021, 1023, 1033, 1039, 1060, 1069, 1092, 1126, 1137 seq., 1152, 1167, 1181, 1185, 1201, 1224.
- Celsus, 1156.
- Celte an in veteri inscriptione exstet 1057.
- Cenno Italice, 1153.
- Censibus hastae addictis, 661.
- Censorinus, 800, 1093.
- Censura, severitas, 915.
- Centumcellas indecl., 185.
- Centuplex, centiplex, 328. Centuplicat s, vox Fulgentii Mythologi, 204.
- Centuriatores Magdeburgenses notati, 111 seqq.
- Cepo Hispanice, 1003.
- Cepillo Hispanice, 1100.
- Cera in femore statuarum affixa vota, 715.
- Cerauna, 628.
- Cercopithecus, 839.
- Cerda Jo. Lud., 180, 1094.
- Cere, nunc Ceri, Ceretanus ager, 789.
- Ceres, 812, 845. Quaerens Proserpinam, 1087.
- Cerens paschalis, 121 seqq., 129, 283. Thus ipsi infixum, 285. Cereorum usus, 896. Cereae candelae in templis, 104, 118 seqq. Cerei neophytorum, 282 seq. Cerei olentes, 285. Cerei picti, 129. Cereos cur gestent recens baptizati, 463.
- Cerinthus haereticus, 596.
- Cernere, 358, 385.
- Cernuare, 728.
- Cesaria prima correpta, 184.
- Cespes quid sit, 265, 988. Gramen campus, 1191. Cespititia ara, 418, 988, 1081 seq. Cespititium tribunal in castris, 648 seq.
- Cete, quod Jonam devoravit, 320.
- Cethaeus, 532.
- Cethegus, 743.
- Chalcedon gemma, 659, 664. Postrema brevi, 176, 188.
- Chalcidius, 380, 955.
- Chamiliardus Stephanus auctor editionis ad usum Delphini, 4, 6, 16, 38, 92. Prudentium laudat, 214. Ejus editio ad trutinam revocatur, 94 seq., 214, 224. Notatur, 80, 161, 177, 180, 194, 199, 228, 240, 246, 248, 257, 274, 297, 300, 310, 341, 345, 363, 397, 407, 410, 420, 424, 433, 435, 467, 474, 485, 506, 555 seq., 595, 597, 601, 630, 639, 646, 649, 653, 691, 738, 775, 837, 850, 863, 873, 883, 895, 908, 944, 957, 971 seq., 994, 996 seq., 1008, 1012 seq., 1022, 1027, 1031, 1035, 1044, 1047, 1069, 1077, 1097, 1126, 1165, 1185, 1189, 1193, 1204, 1212, 1220, 1238.
- Chananeus, 531.
- Chao anterior, antiquior, 773. Chao aeternae noctis, 344.
- Charax re, 1114 seq.
- Charcarias pis is, 320.
- Chari substantive, 1176.
- Charisma, 1 producta, 176, 182, 397, 856.
- Charon, 731.
- Chaufepie Jacobus Georgius, 148.
- Chelydri colubri, racenu, 708.
- Chelys, 437.
- Chemnitius rejectus, 936.
- Chersonesus, 1237.
- Cherubim et Seraphim, 274. An sit error dicere, Qui sedes super Cherubim et Seraphim, 275.
- Chiesa Peregrinus, 62, 1169.
- Childebertus, 973. Toletanae Ecclesiae thesaurum expilavit, 133.
- Chionia martyr, 965.
- [Col. 0979] Chirographum, 880.
- Chiron centaurus, 700.
- Chirotheca ferrea, 1169.
- Chirurgi periphrasis, 1139. Chirurgus jam olim a medico distinctus, ibid.
- Chorea e brevi, 188.
- Choriambicus versus, 198.
- Choulius, 1079.
- Chrisma, 297, 307. Chrismatis donum, 686.
- Christiana religio sanguine martyrum crevit, 753.
- Christiani secundi Israelis posteri, 877. Fratres vocati, 896. Olim lavacrum frequentabant, 253. Grex candidulus, 269 seq. Pro fide mori desiderabant, 915. Qua ratione calumnias depellerent, 247. Excedere sacris gentilium jubebantur, 447. Cur interdum militiam abjicerent, 875. Filios ethnicorum docebant, 1053. Bona Ecclesiae offerebant, sed liberos non exhaeredabant, 896 seq. Liberos Deo offerebant, 931. Olim ad dignitates evecti an ad aedes apostolorum rite accurrere consueverint, 747. An omnes olim voverint paupertatem, 893.
- Christiani veteres. Vide Preces, Stationes. Cantus ecclesiasticus, Jejunium, Cultus, Deus, Genuum inflexio.
- Christianis scelera impia ethnici objiciebant, 894 seq. Quod imperitos, et mulierculas ad se pellicerent, 1028, 1070. Bella et calamitates, 821. Quod idola despuerent, 750. Eorum defensio, ibid. Cur ipsis ethnici objiciebant nullas illos aras et templa habere, 599. Impietas ipsis objecta, 1102.
- Christianorum nomen, 985. Multitudo ante Diocletianum, 927. Bona opera, 103. Mos invocandi Deum ad singulas actiones, 333. Nocturni congressus, 895 seq. Studium in colligendis, componendis et conservandis reliquiis martyrum, 1023, 1176 seq. Pietas in sepeliendis mortuis, 356, 1019. Christianos ad leonem, ad bestias, gentilium acclamatio, 880.
- Christianus nomen, catholicus cognomen, 171.
- Christina regina, 221.
- Christus Deus in veteribus inscriptionibus, 799. Filius Dei, 101. Filius Patris naturalis, non adoptivus, 504. Christus Verbum per prolepsim, 279, 483, 526. An assumpserit hominem, 396. Filius hominis, 485. Splendor paternae gloriae, 921. Lux et aurum, 906. Secundus et novus homo, 268. Factus nobis justitia quo sensu, 416. Columba a Prudentio dictus, 271. Lapis angularis, 657, 680, 1237. Petra stabilis, 284. Ambulans per mare, 682, 1017. Quo tempore resurrexit, 241. Ad inferos vere descendit, an ad omnia inferorum loca, etiam ubi torquentur damnati, 274, 343.
- Christi duae naturae, 103. Progenitores a S. Josepho ad Adamum septuaginta quinque, 487. Regnum perpetuum, 424. Latus utrumque an perforatum, 345. Christi nomine Verbum intelligit Prudentius, 322. Christi monogramma, 741. In vexillis, 825. Ejus miracula, 338, 460. Christi nomina hymno veteri comprehensa, 186.
- Christo myrrhatum vinum oblatum, 1029.
- Christum induisse corpus an sit dicendum, 370. Media nocte ad homines judicandos esse venturum, olim credebant Christiani, 126, 241.
- Chrysogonus martyr, 965.
- Chrysolithus, 659, 664.
- Chrysoprasus, chrysoprasis, 183, 664. Quae quantitas syllabarum hujus vocis, 660.
- Chrysostomus S. Joannes, 127, 157, 259, 317, 463, 521, 530, 601, 887, 930, 1074, 1107, 1116, 1122, 1143 seq.
- Chytreus David, 217.
- Ciampinius Joann., 1037.
- Cibus nullus Christianis vetitus, 146.
- Cicero, 2, 29, 134, 145, 190, 228, 231 seq., 237, 267, 277, 290, 299, 301, 338, 351, 368, 523, 566, 580, 597, 702, 756, 764, 778, 786, 794, 847, 901, 915, 927, 930, 935, 994, 1027, 1057, 1064, 1090 seq., 1103, 1122, 1124, 1140, 1143, 1163, 1182, 1187.
- Cicero Romam liberat, 743. Ciceroni Symmachus comparatus, 755.
- Cicero Quintus, 193.
- Cielo de la boca Hispanice palatum, 1143.
- Ciere, 467.
- Cincius, 793.
- Cinctus gabinus, 1150 seq.
- Cineres corporum ab aliis cineribus qua ratione olim separati, 1036 seq.
- Cingulum militiae, 875.
- Cinis de corporibus etiam non combustis, 361.
- Cinna, 966.
- Cinnama rara, 293.
- Cinus, 1152 seq.
- Cippus, compes, 1003.
- Circulatores, 1094.
- Circumforanei eruditi, 1234.
- [Col. 0980] Circuminsessio personarum, 367.
- Citharoedae, 524.
- Civitates quae martyrum quorumdam patrocnio gaudent, 106 seqq.
- Civitatis coelestis descriptio, 656 seq.
- Clangere de quavis ave 1013.
- Clarissimi, 33 seq.
- Clarius Daniel, 219.
- Clarkius, 148.
- Classenius Daniel, 119.
- Claudia familia, vestalis, 931.
- Claudianus, 254, 283, 293, 438, 443, 528, 697, 742, 764, 822 seqq., 826 seq., 829, 847, 876, 1027, 1036. An primus omnium praefationem carminibus affixerit, 233.
- Claudianus Mamercus, 1232.
- Claudius imperator, 567.
- Claudius Marius Victor, 550.
- Claudius Taurinensis, 208, 233.
- Claudorum tria genera, 902. Claudus, qui gressum recepit, 687.
- Clava inter philosophorum insignia, 530. Clavae nodosae, 877.
- Claverius Steph., 1213.
- Clavi, 877.
- Clemens (S.), 689.
- Clemens Alexandrinus, 148, 166, 170, 259, 271, 376, 445, 556, 755.
- Clementum familia, 19, 25.
- Cleopatra, 625, 793.
- Clepere, 636.
- Clericus Joan. notatus, 105, 142, 145 seq., 156, 194, 241, 280, 367, 526.
- Cliens, 948 seq.
- Clinici, Clinice, 307, 421. Clinicus deus Esculapius, ibid.
- Cloacina dea, 511.
- Clodius Hermogenianus Casarius, 1150.
- Clodus, Claudus, 687.
- Cluo, 277 seq.
- Coaevus, 388.
- Coagulare, coagulum, 262, 371, 1231.
- Coccum spectabile, 674.
- Codex canonum Ecclesiae Hispaniae, 135, 148, 257, 1206. Justiniani, 738. Vide Justinianeus codex. Theodosianus, Vide Theodosianus codex. Perantiquus Ecclesiae Veliternae, 186, 336, 378.
- Codex Veronensis officii Gothici, 123. Codices mss. Prudentii, 56 seqq. Quibus notis indicentur in commenta iis, 218 seqq. Vaticanorum characteres expressi, 59, 62
- Coeli numero plurali, 918.
- Coeli et terrae Filius, 699.
- Coelitus, 384.
- Coelum libro et aliis rebus comparatum, 1113. Septemplex, 313. Coelum p o aere, 724.
- Coemeteria Romana, Neapolita a, 1164, 1178. Coemeterium 355. Vide Crypta.
- Coenarum luxus, 620.
- Coenosus a coena et coeno, 593. Venter, 1171.
- Cognitio judicii, 1170.
- Cognomina quae scriptores ab exscriptorum liberalitate acceperunt, 47.
- Cohaerare non est Prudentii verbum, 1157.
- Coinquino, 302.
- Coire vulnera, 1138.
- Colendi Deum ritus varii, 249 seq.
- Colerus Christophorus, 57.
- Collina porta, 821.
- Collucis, colluces, 985.
- Collumino, vox Apulei et Servii, 204.
- Colobarsus haereticus, 336.
- Colonia Dominicus, 1150.
- Colores in nocte, 246.
- Colossum, Colosseum, 781.
- Coluber viridis, 269.
- Columba symbolum animae, 325, 955. Saepe Christianos justos significat, 271. Aliquando sanctitate n Ecclesiae, ibid. An Christum significet, ibid. Columba in annulis Christianorum, 271. Columbae specie Spiritus sanctus apparens, 271. Columbae aureae et argenteae super lavacra et altaria, 271.
- Columbanus, 474. Imitator Prudentii, 639 seq.
- Columella, 676, 789, 847, 1059.
- Columna ad quam flagellatus est Christus adhuc Romae exstat, et qua ratione id factum, 684. Columna Trajana, 1150 seq. Columnae alligari soliti, qui verberabantur, 684. Columnae lacteae, diaconi, 987. Columnae templum Caesaraugustanum, 39.
- Colymbus, 1196. Colymbades Olivae, ibid.
- Comae Bacchi et Apollinis, 1091.
- [Col. 0981] Combefis Franciscus 168, 316.
- Comes Natalis, 699.
- Cometae, 379.
- Comicorum veterum licentia in metris, 195, 199.
- Comitatus principis, 33.
- Comitianus Andreas, 212.
- Comminiscor, commentor, 1004.
- Commodianus, 191.
- Commodus imperator, 1154.
- Communia multa justis et injustis, 833 seqq. Omnibus animantibus, 835.
- Commmunicatio idiomatum, 403.
- Communio sanguinis et patriae specialis titulus cultus sanctorum, 1134 seq.
- Communionis paschalis origo, 125.
- Como Ignatius, 85. Notatus, 893, 903, 933.
- Compacta, 352.
- Comparativa pro superlativis, 384, 1006.
- Comperpetuus, 204, 427.
- Competa, competum, 398, 832.
- Complex, 204, 546.
- Complutum, 968 seq. An sit Alcala de Henares, ibid, 1239.
- Conamen, 506.
- Conceptio immaculata Deiparae ex Prudentio, 115 seqq., 267.
- Conciliabula, 464.
- Concilium Aurelianense, 147. Barcinonense, 987, 1206. Bracarense I, 504, 514; II, 352. Caesaraugustanum, 859. Carthaginense III, 859; IV, 903. Cojacense in Hispania, 1206. Constantinopolitanum IV, 396. Eliberitanum, 170. Ejus canon de picturis, 110. Laodicenum, 135. Lateranum III, 512. Nicaenum II, 766. Sirmiense, 432. Toletanum I, 122, 228, 276, 428. Quo anno celebratum, 228; IV, 232, 280, 469; XVI, 492. Toletanum sive Hispaniense, 276. Tridentinum, 28, 477.
- Concinnus, 914 seq.
- Concionandi mos vetus, 1186.
- Conclave, 1007.
- Concordiae descriptio, 642.
- Concreta coagula, 566.
- Concursus ad martyrum sepulcra, 1011.
- Condere vaginae gladium, 598.
- Confessio, martyrium, 933.
- Confessores quodam sensu martyres sunt, 233. Confessores, confessio secundus agon laudis, 982. Quando coepit cultus publicus confessorum, 232.
- Confirmationis sacramentum, 307, 245, 447 seq., 619.
- Confoederare, 922.
- Congerere vota, 295.
- Conglutinare, 371.
- Congregatim, 204, 322.
- Congrex, vox Ausonii, Solini, Apulei, 204.
- Congruus congrue, 377.
- Conjux, conjunx, 729. Conjugium terrestre, mortale, 711. Conjugis a jugis u producto, 366.
- Conniti in plagam, 602.
- Connubia civibus Romanis cum barbaris olim vetita, postea permissa, 816 seqq.
- Conopeus e brevi, 618.
- Conscius stimulos conscientiae indicat, 277.
- Conscribillare, 1039.
- Conservatores populi Romani munus quotannis S. Laurentio offerunt, 932.
- Consessus, 528, 732.
- Consilii vel consiliis melior, 791.
- Conspicabilis, 204, 1120.
- Consonas litteras veteres non duplicabant, 499. Consonantes geminatae, ut syllabae breves producantur, 794.
- Constantinae versus, 57, 60, 71, 1224. Templum S. Agnetis construxit, 1224.
- Constantinus imperator, 172. Ejus visio, 284. Signo crucis vicit, 738. Lumina in pervigilio Paschae auxit, 127. Fecit basilicam S. Pauli, quae destructa fuit, ut alia augustior fieret, 1178. Ultor dictus, 740. Non est is quem saepe ut principem laudat Prudentius, 696 seq., 925. Ejus pietas, 1008. In templis ornandis, 132. Ejus lex contra gladiatores, 868. Victoria contra Maxentium, 739 seq. Imago, 876. Arcus et inscriptio ex archetypo correcta, 740.
- Constantius imperator aram Victoriae evertit, 695, 697.
- Constitutiones apostolicae, 127, 234.
- Consuescit, consuefacit, 465.
- Consuetudines veteres variae, 1186 seq.
- Consulares, 34.
- Consules Romae, 798. Extra Romam, 34. Suffecti, 35 seq. Pullos pascebant, ut inde auguria captarent, 1076 seq. Pro annis, 1119.
- Contactu, contagio, 428.
- [Col. 0982] Contelorius Felix, 893.
- Contentiones stultae, 102.
- Conticinium, 235.
- Contineo et contino, 546.
- Contractus, contactus frigore, 690.
- Conus, 660, 1237.
- Conventiculum, Ecclesia, 925 seq.
- Convertibilis, 428.
- Corduba, 964.
- Corinthus bimaris, Corinthium aes, 793.
- Corippus, 428, 1130. Imitator Prudentii, 217, 613, 727, 737.
- Cornelius Gallus, 1136. Papa, 1179, 1194. Saecularis, 893. Severus, 519.
- Corniger Hesperidum, 816. Cornigeri fluvii cur dicti, 816. Cornua fluminum, ibid.
- Cornix augur aquae, 430.
- Cornutus, 733.
- Corona civica, 936. Ex hederis poetis tributa, 259. Martyrii, 985, 1214. Coronae in sacrificiis, 1151. In coelis, 911.
- Corpus autrum, carcer, ergastulum, vas, vinculum animae, 144, 233, 325, 352, 370, 570, 1010. Vas fictile, 996, 1006.
- Corpus opus dextrae Dei, anima oris, 490. Corpori et animae poena constituta, 481. Corporis resurrectio, 779. Corpus peccatoris aeternum puniendum, ibid. Corporis partes aliae aliis diis consecratae, 445. Corpora martyrum sub altari olim collocabantur; supra altare neque nunc quidem licet ea collocare, 960, 983, 1020.
- Corporalis, 204, 1010.
- Corradus, 860.
- Corsinius Eduardus, 893.
- Cortina, 442. Regia, 1012.
- Corvinus, 812 seq.
- Corvus Eliae, 1013.
- Corybantes, 806, 838, 1238. Corybantia aera, 1083.
- Cos pro caute, rupe, 372, 441.
- Cosmus Hierosolymitanus, 90. Monachus Aegyptius, 1053.
- Cossus, 890.
- Costadorus Anselmus, 599.
- Costerus Abrahamus notatus, 117.
- Cotelerius Joan. Bapt., 167.
- Cotes, Cotaea, Cotia, Cotta, Cottes, Cottiae Alpes, Cottiana juga, cottus, 423, 934, 969.
- Covarrubias Seba t., 929.
- Coustant Petrus, 417, 588.
- Crapula, 277.
- Crassa obstacula, 342.
- Crassi clades, 814.
- Crates tabiflua, 478. Crates pro costis, 954.
- Craticula ferrea, 999 seq. S. Laurentii, 917, 1169 seq.
- Creamen, 204, 506. Creatio mundi, 101. Creatarum rerum corruptio, ibid. Creatura nulla impeccabilis, 478.
- Credere monitum, Deum, Christum, 454, 1124.
- Credulitas, 451.
- Crementius (S.), 982.
- Cremera, 813.
- Cremutius Cordus, 882.
- Cremius Thomas, 117.
- Crepida e brevi, 188.
- Crepo, crepavi, 1129.
- Crepundia, 944.
- Creta, 804.
- Crimina; an Prudentius a in hac voce produxerit, 173.
- Crinis odorus, 954. Crines, comae de vineis, 694. Crine concreto, 740. Crinita agmina, ibid. et 1168. Criniti agri, 846 seq.
- Crinitus Petrus, 23, 72, 211. Rejicitur, 737.
- Criobolium, 1149 seq.
- Critici sacri, 614.
- Crocodilus, crocodillus numen Aegypti, 839, 1089.
- Crossus, grossus, 622.
- Crotina, 823.
- Cruciamen, 204.
- Cruciatuum quatuor praecipua genera, 1042. Cruciatus martyrum in ecclesia S. Stephani in monte Coelio depicti, 1169.
- Crucifixionis diversa genera, 1192.
- Crudelitas deorum gentilium, 1154 seq. Gentilium in torquendis martyribus, 1138. Romanorum in ludis, 865.
- Crumenae, cruminae, 627.
- Cruore perpeti, 340.
- Crux Domini, 4. Significata per litteram T, 166. Virgae Aaronis comparata, 662. Ligno securis in lacum incidentis significata, 291. Lignum venerabile, 623. In solo pingi non debet, 738. In titulum erecta, fixa, 1042. In frontibus imperatorum, 740. Gemmata in vexillis, ex solido auro in [Col. 0983] hastis, 737 seqq. Multis expressa signis, 1119 seq. Coronata, seu circulo inclusa, seu cui corona erat imposita, 446. Crucis elogia, 444 seq. Adoratio, 103, 109, 308. Figura, 585. Potentia, 672, 737. Signum in coelo, 377. Supplicium, 951, 1170. Crucis signum aliquando fuit pecudum salus, 308. Imago in praeliis, 618. Signum in corde, fronte et ore, 308. Cruce signata frons ante pugnam, 825. Crucis signum e fronte Christianorum delere conabantur ethnici, 1129. Crucis triumphi, 446 seq. Crucem pingi non prohibuit Theodosius, 737. Cruces non semper altae, 1170. In cruce avium et bestiarum laniatui corpora relicta, ibid.
- Crux pro quovis cruciatu, 482, 891, 1006.
- Cruz Joanna Agnes, 929.
- Cryptae descriptio, 1178 seqq. In cryptis quaedam cubicula clariora, 1180. Vide Coemeteria.
- Crystallus, 660.
- Ctesiphon e brevi, 188.
- Cubicula dicta sepulcra martyrum, 1181. Cubicularii quinam dicti, 356, 1181. Cubilia de lupanari, 705 seq.
- Cucufas martyr, 967.
- Cucurbita an Jonam texerit, 321.
- Cudworthus Radulphus, 418. Notatus, 769, 782.
- Cui: diversa quantitas hujus vocis, 176, 182 seq., 185. Dissyllabum, 254, 962. Monosyllabum breve, 271.
- Cuique dactylus, 195, 507 seq., 719, 765, 772
- Cujus habeberis, cujum pecus, cuja res, 231.
- Culleus, 1016.
- Culmen quid sit, 236, 668.
- Cultri fer ei, 1169.
- Cultus deorum, 391. Latriae et duliae, 1061. Cultus muliebris instrumenta, 520. Templorum, 785 seq.
- Cumae oracula, 443.
- Cunctiparens, cunctipater, cunctipotens, cunctipotentia, 571, 758, 947.
- Cunula, 376.
- Cuperus Gisbertus, 355.
- Cur pro quia, 281, 759.
- Cura sepeliendi, 1177.
- Curculio, 856.
- Curii, Curius, 812.
- Currere servorum proprium, 1079. Cum accusativo, 974, 1199.
- Cursus teli, 540.
- Curtius Q., 384, 793.
- Cyane, cyaneae nymphae, 725. Cyaneus, 2 producta, 176, 183.
- Cybebe, Cybele, 713, 1082. Mater deum, 1154 seq. Ejus nudipedalia, statua, sacra, 1077 seq., 1082 seq. Sacerdotes seipsos castrabant, 68.
- Cifrae, vide Notae.
- Cymba, cumba, 682, 690, 1016.
- Cynocephalus, 754.
- Cynthius, vide Apollo.
- Cyprianus (S.), 33, 154, 160, 196, 240, 257 seq., 364, 555 seq., 620 seq., 637, 858, 864, 891, 913, 916, 964, 977, 992 seqq., 1075, 1085, 1107, 1120, 1187, 1238. Ejus codex ms., 74. Hymnus, 1202 seqq. An fuerit magus, ibid., 1223.
- Cyprianus Ernestus Salomon, 22, 41 seq.
- Cyrillus (S.) Alexandrinus, 40, 396, 402, 543. Hierosolymitanus, 419.
- Cytherea, vide Venus.
- Cytheron e brevi, 189.
- Dactylicum carmen, 198. Dactylicus Archilochius versus, 202, 1230.
- Daemonio brevi, 176, 181, 188, 840 seq. Caput vitiorum, 515. Missus in porcos, 682. Sub Triviae nomine, 730. Daemones, 101. Natura non sunt mali, 514. Sunt meri spiritus, 990. Nomina deorum habent, 439, 990. In statuis idolorum, 990. An supplicii expertes, donec extremum judicium veniat, 509. Ardere sese fatentur, 440. Quamvis sine corpore, cruciantur igni, 143. Superbia ipsorum quanta, 513. An in aere nocte versentur, et gallicinio terreantur, 238. An loca immunda frequentare gaudeant, 349.
- Daemoniaci, 885. Cur in sepulcris habitarent, 341.
- Daemonicus, 948.
- Daha, Daa, 834.
- Damascenus S. Joannes, 90, 348.
- Damasus (S.), 142, 859, 946, 1003, 1027, 1194 seq. Ejus versus, 57, 60, 71. S. Ambrosio mittit libellum Christianorum, senatorum contra Symmachum, 695. Ejus versus de S. Agnete, 1224. Apologia pro eo contra Marcellinum, ibid.
- Damiani S. Petrus, 1051.
- Damnare, 548. Damnatorum numerus an exignus, 148, 150. Sedes, 566, vide Poenae damnatorum. Ad mortem damnati myrrhatum vinum bibobant, 1029.
- [Col. 0984] Danae a Jove corrupta, 702.
- Danar Hispanice, 548.
- Dandinus Hieronymus, 66.
- Danielis cap. III, 348, 413 seq., 808; V, 963; VI, 264; XIV, 278.
- Dapes inemptae, 279.
- Dares, vide Devonius.
- Data faci us, 951. Date, 828.
- Datianus, 948. Ejus inscriptio, 987 seq.
- Dausqueius, 734.
- David, 614, 622. Goliam sternit, 674. Ejus regnum, 673.
- Davidica, Davitica, 560.
- Davisius Joannes, 167.
- De superfluum, 400, 587, 591.
- Deasciatus stipes, 1400.
- Decalere, 514.
- Decemviri, 798.
- Decii persecutio, 820.
- Decolor, decolorus, 562, 886.
- Decon ari, 514.
- De Crousaz, 148.
- Deculcare, 514.
- Decutit aspidem, 692.
- Defit, deest, 281, 1228.
- Defuga, 204, 877.
- Defundo, diffundo, 681.
- Defunctorum corpora quo more olim sepulta, 133.
- Dehonesto, 1 producta, 1130.
- Deipara innupta virgo, 453. Deum edere meruit, 269. Ejus virginitas in partu, et post partum, 596. Deiparam corde, et non utero concepisse, error est, 454. Deiparae antiphona in officio ecclesiastico, 230. Ejus orantis expansis manibus imago vetus, 1034 seq.
- Deitas pro divinitate, 404.
- Delibuta, 2 producta, 176, 182, 185, 610.
- Delicia, deliciae, 722 seq.
- Delitare, 514.
- Delos, 1238.
- Delphi, 804, 1238.
- Delphinus episcopus, 747.
- Delrius Mart. Ant., 454, 709.
- Delubra quid sint, 1103.
- Delumbis, 616.
- Demsterus, 737.
- Demutabilis, 428.
- Denseo, denses, et denso, densas, 288, 539, 569, 691.
- Depositor, 417.
- Derogare, denegare, 324.
- Derisus, derisio, 1088.
- Descendit plaga, 387.
- Desertum singul., 404.
- Desertus, quasi satus a desero, hoc est sero, 852, 1100.
- Desiliit, desiluit, 656.
- Despuere, contemnere, 750.
- Destinere, destinare, distinare, 815, 1029.
- Destructilis, destructibilis, 1098.
- Destructus, distructus, 517.
- Detumescere, 1076.
- Deucaliones per contemptum, 429.
- Deuteronom. cap. II, 1028; XIX, 553.
- Deus unus, non solus, 588. Ejus natura, 1095 seq. Igneus, ignis, 349, 920. Immensus et ubique praesens, 102, 256, 727. Deum praesentem veteres Christiani semper cogitabant, 247. Oculis corporeis cerni nequit, 405. Repertor orbis, artifex, 275, 697. Fons animarum, bonorum omnium, 300, 873. Caput virtutum, 515. Non est auctor mali, quod permittit, 101, 148. Cur cum prohibere possit peccata, non prohibeat, 547. Pluit super justos et injustos, 833 seq. Gratae victimae ipsi offerendae, 579. In formando homine an humanam figuram induerit, 489. In rebus creandis nullis usus instrumentis, 1097. Deus pro arca foederis, 654. Deus ignotus Atheniensium, 690. Dei manus, et digiti quo sensu, 489. Deus mens dictus, 1231. Dei plures ab ethnicis admissi, 418, 782, 832, 838, 840, 842. Rejecti, 781. Apud Romanos initio pauci, 792. Aegvotii, Latini, 839, 1089. Municipes, 792. Deorum multitudo ac varietas, 792 seq., 1123. Impudicitia, bella, 1081, 1084 seq. Irridentur, 699 seqq., 718.
- Devonius Josephus, 80. Imitator Prudentii, 217, 600.
- Devotae Deo, virgines Christianae, 857.
- Dexter filius Paciani episcopi Barcinon., 171. Ejus chronicon suppositum, 18, 38 seq.
- Dextra rapax laudis, 327.
- Diabolus fur, latro, praedo, 529. Leo rugiens, 281, 542. Perditor, 275. Serpens tortuosus, 309. Ejus invidia, 510, 515. An se Deum crediderit, 513. A Christo increpatus an in tergum ruerit, 326.
- Diaconus primus, 892, 917. Ejus murtus, 992 seq. Thesauro [Col. 0985] Ecclesiae praeerat, 892. Crucem, portabat, et Evangelium legebat, 937. Vide Levita. Diaconi septem, 892. Apud Hispanos, 987. Martyres in carceribus visebant, 1008. Diaconi cardinales, 893.
- Diadema abjicere doloris signum, 323.
- Dialoephe. 323. Vide Hiatus.
- Diana, 728 seq., 804. Ephesia, 718. Taurica, 732. Venatrix, 1091.
- Dianae succinctae crura, 729. Dianium, 418.
- Diarium litter. Hall., 10.
- Diastema, 3 correpta, 188.
- Dicare victimae, 579.
- Dicte mons, 806. Dictaei, vide Corybantes.
- Dictionarium Acad. Hispan., 162, 1143, 1239. Taurinense notatum, 303.
- Didita, dedita, 897.
- Diecula, 318.
- Dies polyturgi, 1201.
- Diespiter, vide Juppiter.
- Diez de Aux Ludovicus II, 16. Prudentium Hispanice reddidit, 98.
- Diffundo, 821, 1183.
- Digesta, 2, 28, 628, 816, seq., 853, 896, 1148.
- Digestim, 204.
- Digitis eminulis, 952.
- Dilancinare, 204.
- Dii municipes, 804.
- Diminuo, deminuo, 811.
- Dio, 721, 764, 1237.
- Diocletianus, 949, 971, 987, 998, 1041.
- Diodorus Siculus, 519, 1206.
- Diomedis tentoria ad Trojam, 810.
- Dionysia, vide Bacchus.
- Dionysius (S.), 409. Halicarnasseus, 849, 861 seq. Philippus Laurent., 747.
- Dioscorus martyr, 989.
- Dioslado Raym., 44, 870.
- Diphthongus in Graecis ob vocalem sequentem saepe corripitur, 199. Diphthongi, Graece a Latinis correptae, 188.
- Diptychon Prudentii, Diptychion, 45, 666.
- Dis manibus in sepulcris Christianorum ex negligentia inscriptum, 733. D. M. aut D. MA. in sepulcris Christianorum quid significent, ibid.
- Discedere discessus, 891.
- Discedite, formula in sacrificiis et in militia usitata, 245.
- Discidium, dissidium, 269.
- Discipulis amarus magister, 1054. Discipulorum Christi numerus, 672. In Vulgata septuaginta duo, in textu Graeco septuaginta, 487.
- Discordia, 620, 643 seq.
- Discolorus, discolor, 1094.
- Discruciatus, tormenta, 204.
- Discursus nudi juvenum, 838.
- Discutere quid sit, 83.
- Disjicit dissicit, 906.
- Disperia brevi, 176, 182.
- Disparilis, 204, vox Ciceronis, Varronis, Plinii.
- Dispensus pro dispensatus, vel a verbo dispendo, 750.
- Dispuere, despuere, 620.
- Dissertare, 399, 470.
- Dissice, 243.
- Dissolubilis, 343.
- Ditis sacraria, 730. Diti immolati homines. 787 seq.
- Dittochaeum Prudentii, 45. Cur ita dictum, 688. Factum pro picturis ecclesiarum, ibid. Inscriptiones hujus operis, 665.
- Diva, dia, ratio, 703.
- Diversoria, sive collegia Christianorum tempore S. Augustini, 249.
- Diverticulum, 837.
- Divinitas ab idololatris divisa per sexus, 1080.
- Divinum auxilium majus justis collatum, ubi plus periculi, 278.
- Divisio Deo non convenit, 783.
- Divisio capitum Psychomachiae, 578.
- Divitiae naturam vertunt, 335. Divitiarum usus in templis defensus, 130 seq.
- Divus pro sancto, 595.
- Docere, 1212.
- Doddwelus Henr. rejectus, 971.
- Dodona mendax. 443.
- Dolatus, dolamen, 657.
- Dolitus, 581.
- Doloris signa, 323. Dolores anxit, 1004.
- Dominica in Albis, 270.
- Dominor cum patrio casu, 231.
- Domus quid significet, 1061.
- [Col. 0986] Donare offensacula, remittere. 652. Donaria, ibid.
- Donatus, 318, 864, 953. Ejus grammatica ms., 68.
- Donatus Alexander, 450.
- Dormientes mortui cur dicantur, 355. Dormire in Domino, 1181. Dormientes (SS. septem), 355, 687. Ipsorum historia, 280.
- Draco cur Baccho sacer, 708. Transfixus cruce sub imagine Constantini, 875 seq. Draconarii, ibid. Dracones qualia insignia militaria, 288, 825, 875 seq.
- Dracontius, 521.
- Drepanius Florus, 128, 282, 453, 587.
- Dresserus Matth., 216.
- Druentia flumen, 1095.
- Drusius Joannes, 164.
- Drusus, 721.
- Dryades, 725.
- Ducangius notatus, 257.
- Dudo, 396. Imitator Prudentii, 217, 226, 1160.
- Ducaeus Fronto, 185, 766.
- Duces Romani, 812.
- Duellum, 590.
- Duita, prima correpta, secunda producta, 176, 180. Duitae, 497.
- Dulcia nimia, 625.
- Dungalus, 23, 34, 208.
- Duo pro duos, 464.
- Dupinius, 25.
- Durantus, 301.
- Du Verdier Antonius, 98.
- Dux Bethlem, 384. Dux alicui, vel alicujus, 841.
- E in ablativo breve, 1111. E in i veteres saepe vertebant, 398.
- E longum Graecum η per ε scriptum, 188. In multis vocabulis Latinis corripitur, ibid.
- Eadem in accusativo plurali a producto, 195, 871.
- Earinus prima producta a Graecis, 153.
- Ebenus et Ebenum, 254.
- Ebion, ebionitae, 451, 596.
- Eblanditis virtutibus, 617.
- Eburna aquila, 728. Eburneis rastris solum vertere, 755.
- Ecclesia, 2 correpta, 181. Templum, 680. Sponsae comparata, 913. Ecclesiae caput unicum, 689. Nomina diversa, 598, seq., 1072. Veteris opes in communi, 893. Veteris descriptio, 903, 1185 seq. Veteris paupertas cum recenti comparata, 896. An Ecclesiae peculiare nomen sit domus salu is, 1072. Ecclesiasticorum vitia modeste reprehendenda, 631.
- Ecclesiastes cap. XI, 568.
- Ecclesiastici cap. III, 773; XV, 553; XXI, 841; XXIV, 367.
- Eccum, ecce, 913 seq. 1149.
- Eckherardus junior, 1115.
- Ecstasis, vide Jo. Evang.
- Ecquis et quis, 418.
- Eculcus, 992, 1072 seq., 1107 seqq.
- Edentulae, 1095.
- Edicta, 742. Diocletiani et Galerii contra Christianos, 1066. Veterum imperatorum adversus haereticos, 172.
- Editio duplex carminum an a Prudentio facta, 191, 255, 351, 585. Editiones Prudentii, 4 seq., 25, 79 seqq. Aldi an duplex, an triplex, an unica, 81 seq. Vide Aldus. Daventriensis ad annum 1495. Revocanda, 80 seq. Sichardi, 57, Romana praesens, 4 seqq. Ordo ab aliis diversus in ea servatus, 8. Quid in ea praestitum, quod attinet ad lectiones variantes, 99 seq. Editiones Prudentii ex recensione Giselini inscriptae cur mendosae, 91, 93. Veteres mendosae, 191. Quibus notis in commentariis indicentur, 218.
- Eductus, educatus, 762.
- Effigio, 350, 472, 556, 664.
- Efformo non est Latinum, 205
- Effrenis, effrenus, 605.
- Egeria, 767.
- Egesippus, 1192.
- Ego cogito, an haec propositio sit fundamentum sciendi, 421.
- Ekkehardus, 8.
- Elaqueare, 776.
- Electra filia Atlantis, 703.
- Electrum, electreum, 781.
- Eleemosyna occulta, et laus inde exsurgens, 327. Eleemosynas ii maxime faciunt qui templis divitias conferunt, 130.
- Elementum quo sensu dicatur anima, 140 seqq. Elementorum apotheosis, 724 seq., 1100.
- Elim lucus in eremo, 672.
- Elinguis, 1063.
- Elisabeth a Deipara salutata, 454.
- Elitus ab elino, 1010.
- [Col. 0987] Elmenhorstius Everardus, 78, 321, 511 seq.
- Elogia sepulcralia olim communia, et vulgaria, 520.
- Eloqui, 1064.
- Elumbis, 616.
- Elutus, 2 brevi, 176, 1010.
- Emblemata, 899.
- Emergere, 366.
- Emerita ubi sita, 957 seq. 968. S. Eulaliae patria, 942 seq. Emeritae non est applicandum epigramma quoddam Ausonii, 957 seq.
- Emicare quid sit, 233, 1221.
- Eminulus, 952.
- Eminus, 684.
- Emmanuel, 456.
- Empedocles, 955.
- Encratia (S.) Encrates, Encratis, Eugratia, 17, 975 seq., 1240.
- Eneco prima brevi, 196.
- Energima, energema penultima brevi, 176, 188, 333, 438 seq.
- Energumeni, 439.
- Enervo prima correpta, enervatum, inervatum, 176, 195, 332 seq., 776.
- Enigma, vide Aenigma.
- Enim prima correpta, 188.
- Enjuto Hispanis unde, 639.
- Ennius, 384.
- Ennodius, 122 seq., 286, 367, 871, 1048, 1080, 1194 seq. Imitator Prudentii, 1197,
- Enodis, enodus, 321.
- Enormis, 1 correpta, 195 seq.
- Entelechia Aristotelis, 350.
- Enuntiatrix, 1130.
- Eous an primam plerumque habeat longam, 253.
- Epexegesis Prudentio familiaris, 391, 518, 560, 563, 578 seq., 668, 709, 767, 772.
- Ephemerides Romanae, 38, 766 seq.
- Ephesus, 804, 1238.
- Ephraim, 392.
- Ephremus Syrus, 233.
- Epicharmi de anima et corpore sententia, 140
- Epicureorum error de anima, 142.
- Epigramma pro epitaphio, 1164. Ita usus est Petronius.
- Epilogus carminum Prudentii et aliorum, 1225, seq.
- Epimenidis somnium ad 57 annos, 687.
- Episcopi cathedra in ecclesia, 1206.
- Episto a dicta est praefatio, 233.
- Epitectus, 144.
- Epitheta an geminari possint, 711.
- Epona, 419.
- Equidem, 1158.
- Equiria Martia sacra, 712.
- Equona dea, 420.
- Equus superbus, 605.
- Erasmus interpres Prudentii, 87, 89, 92, 94, 364. Prudentium laudat, 211. Imitatur, 214. Refellitur, 419. Notatur, 370.
- Eremus secunda correpta, 176, 181, 188, 291, 621, 671. Vox ecclesiastica, 291.
- Ergastulum, 739.
- Erichtho, 1137.
- Eridanus, 816.
- Error proprie de somniis, 301.
- Erix mons Siciliae, 713.
- Es finita interdum corripiuntur, 189, 223, 305. Formata per is, 177. Es saepe mutatur in is. 540. Es et is finita, 194, 569, 629, 631, 755, 783, 833, 1013, 1135, 1182.
- Esau an mari Rubro nomen dederit, 289.
- Essaei, 313.
- Essentia divina una, trina, aeterna, 101.
- Estius quanti fecerit Prudentium, 114 seq., 216.
- Et quis, ecquis, 418, 762, 772.
- Ethici e correpto, 513.
- Ethnici rustici, ruricolae, 753. Ironice docti, et periti vocati a Christianis, 1095. Statuis vincula injiciebant, ne Dei aufugerent, 718. An plures deos agnoverint, an solum plures perfectiones unius Dei, 418.
- Etymologiae ineptissimae, 422.
- Eucharistia columbae aureae a S. Basilio inclusa, 271. In pervigilio Paschae, 125. An ab ethnicis cognita, 894. Eucharistiae doctrina catholica, 442. Dogma, 621.
- Eucherius Lugdunensis, 167, 169. Imitator Prudentii, 353.
- Eucherius Stiliconis filius paganus, 825.
- Eugenius IV, 1048. Toletanus, 31, 161, 973. Imitator Prudentii, 308 seq. Ejus humilitas, 31. Codex ms., 74.
- [Col. 0988] Eugenius Tyrannus, 697, 733, 737, 825, 844. Aram Victoriae restituit, 695.
- Eulalia, 941 seqq,. 968. Eulalia Emeritensis notior quam Barcinonensis. Martyrium Emeritensis vere a Prudentio descriptum, 941.
- Eulogius (S), 880. Vide Fructuosus, Cordubensis, 964, 966. Inopia librorum laborabat, 947.
- Eumenides variae, 628, 728.
- Eumorphio miles, 1017.
- Eunapius, 1055.
- Eunomius, 407.
- Euphrates, 538.
- Euripides, 144, 519, 1076. Tertia producta, 193.
- Europa, 804. Ipsius raptus, 701.
- Eurydices fabula, 556.
- Eusebius ep. Alex., 689. Caesariensis, 125 seq., 132, 136, 253, 599, 738, 903, 1003, 1063, 1968, 1115, 1136, 1143, 1158, 1191. Emissenus, 502, 1121.
- Eustathius Antiochen., 346, 502, 963, 1153.
- Eustratius martyr, 1003.
- Euthymius, 315, 362.
- Eutrapelia, 258.
- Eutropius, 646, 713.
- Eutychius Aegyptius, 1192.
- Eva quando condita, 266. Eva et Adam, 665.
- Evander, 789.
- Evangelia in titulos, et capitula olim divisa, 456. Evangelium infantiae, 776.
- Eventius, Evotius martyr, 979 seq.
- Evolvere de volumine, 688.
- Evomere animas colorum, 658. Evomere librum an metaphora indecora, 455.
- Exactor auri, 893.
- Examen quis a corripuerit, 422. Examen divum, 507.
- Excellit, 452.
- Excelsa in sacris Litteris, 792.
- Excire, 446. In re magica, 704.
- Excitus sec. brevi, 180.
- Excruciabilis, 204. Vox Plauti.
- Excruciatus, tormentum, 204.
- Excussus, excussio, 1001.
- Exemptus carceri, 1007.
- Exerere lacertos, 590. Exerere, instituta perficere, 989.
- Exfibulare, 204, 641.
- Exhortamen, 506.
- Exodi cap. I, 522, 535; II, 389; III, 286, 670; IV, 670, XII, 434; XIII, 286; XIV, 286, 642, 670; XV, 291, 304, 672; XVI, 536, 671; XVII, 391, 621; XX, 433, 670; XXV, 275; XXXI, 390, 432; XXXII, ibid. et 918; XXXIV, 313, 390, 433, 918.
- Exoletus, 1087.
- Exorbitare, 1173.
- Exorcismus, 885, 991. Exorcismi daemones urunt, 440.
- Exoticus, externus, 650.
- Experimentum i producto, 920.
- Exsecro, exsecror, 300.
- Exsecutor, 1204 seq.
- Exsequiarum ritus defensi, 133. Honos, 354. Exsequialis, 204, vox Ovidii et Statii.
- Exsibilare verba anguina, 204, 997 seq., vox Ciceronis, Suetonii, Senecae.
- Exsinuare, 204, 1185 seq.
- Exstimulare, 618.
- Exstinctum, exunctum, exutum, exuctum corpus, 639.
- Exstingui cur dicatur homo cum moritur, 145.
- Exstructum sacrarium, praeparatum, 295.
- Exsufflare, irridere, 1142.
- Exta, 420. In sacrificiis adhibita, 853.
- Extensio oculei propria, 992 seq.
- Extorquo, extorqueo, 989.
- Extrahere animas, 821.
- Extremadura, 958.
- Extremum judicium, 963, 981. Extremum orbis judicium per ignem, 570. Cur proximum Patres credebant, 1024.
- Exuctum, vide exstinctum.
- Exuere stultitiam, 231.
- Exuperantius martyr, 1169.
- Exutus glaciem, 441.
- Eyb vel Eiib Albertus, 605.
- Ezechiae domus, 676.
- Ezechiel. cap. XVII, 513; XXVIII, 514, 538.
- Faber Petrus, 521, 916.
- Fabius Cunctator, 829. Fabii an tercentum, an omnes ex eadem familia, 813.
- Fabrettus Raphael notatus, 1151.
- [Col. 0989] Fabri Zachaei impudentia, qui a in examen corripi contendebat, 422.
- Fabricius triumphalis, 812.
- Fabricius Georgius Prudentium laudat, 211. In operibus quae edebat, corrumpendis ingeniosus, 111. Interpres Prudentii, 11, 20, 23, 28, 76, 92. Notatus, 105, 161, 255, 304, 361, 375, 409, 412, 461, 510, 531, 666, 679, 885, 1047 seq., 1062 seq., 1070, 1098, 1101, 1119, 1157, 1215. Ejus commentarii expurgati in Indice Belgii, 1160 seq.
- Fabricius Jo. Albertus, 10 seq., 41 seq., 49, 60, 111. Notatus, 666, 752.
- Fabriliter, 204.
- Fabula infantis farre contecti, 895.
- Fac intervallo ancipiti, 1122.
- Facciolatus notatus, 205, 540.
- Faces, 992. Ardentes, 877, 951, 954. Furiarum propriae, 592. Sulphureae arma libidinis, ibid. Supremae, 1031.
- Factitamentum, 430.
- Factura, creatura, 204, 430, vox Plinii et Gellii.
- Facundus Hermianensis, 502.
- Falsificare, falsificus, 204, 541.
- Fames blanda, 278. Pecuniae, 893. Publica Romae, 615, 842, 845. Saepe populos afflixit, 849.
- Familiae nobiles Romanae ad Christum conversae, 745 seq.
- Famulus adjective, 506.
- Fanatici Bellonae, Isidis, Serapidis, 1154 seq.
- Fando, 1003.
- Fas de religione, 1102. Fas et jura, 1140.
- Fasces, 1159. Magistratuum, 947.
- Fascinus a Vestalibus cultus, 860.
- Fasti, 751. Consulares, 14, 24, Pro annis, 1119. Fasti et fastus, 455.
- Fastidia in partu Deiparae an fuerint, 371, 1233. Fastidia docta, 633.
- Fastum Hispanis non objicit Prudentius, 630.
- Fati necessitas libertati obest, etiamsi voluntas ad volendum adigatur, 801.
- Fatus, loquela, 1147.
- Fauni, 1088.
- Faustus martyr, 965, 979.
- Faustus Reiensis, 168, 471, 1230.
- Favil a pro reliquiis defunctorum, 669. Pro minuto pulvere, 779. Vide Cinis.
- Favor quibus signis exhibebatur, 237.
- Fax unde dicatur, 284.
- Fea Carolus, 735, 741, 1089, 1199, 1237.
- Febris dea, 511.
- Felbingerus Jerem. 380.
- Felicitas aeterna: de modo ejus et loco diversa senserunt SS. Patres, 153.
- Felix martyr, 966 seq. Caesaraugustanus, 979 seq. Nolanus, 1003. Ejus miracula, et sepulcrum, 108, 139. Papa, 960. In Pincis (S.), 1055. Praefect. praetor., 168.
- Fellus Joann. reprehenditur, 937.
- Feminarum luxus, 519 seqq.
- Feminal, 1215.
- Fera Eulalia quid sit, 945.
- Fercula, 625, 814. Medicata, 524.
- Ferdinandi ducis Parmensis pietas, 128.
- Ferdinandus episcop. Paderbonensis, 213.
- Ferdinandus Mendoza, 170.
- Ferentina sacra, 1149.
- Ferialae manus, 1055.
- Feriae sub Styge, 294.
- Feriri, feriri gladio, 1193.
- Fermentum, 435, 515.
- Ferox pro forti, 945.
- Ferrarius Philippus, 10.
- Ferreras Joannes, 25.
- Ferrugo, 619.
- Ferrus Franciscus, 66.
- Fertilis in herbam, 401.
- Ferula, 226 seq.
- Ferus pro equo, 1174.
- Fervo, fervere vitiis, 711.
- Fescennina carmina, 721.
- Fessa, Fezza, Fez, 969.
- Festones Italice, 1012, 1182.
- Festum substantive, 311.
- Festus, 265, 285, 302, 341, 420, 582, 741, 787, 862, 1027, 1059, 1142.
- Fevre Guido Gallice vertit Prudentium, 98.
- Fiam prima brevi, 176, 195, 717, 1032 seq.
- Fibula vestiaria, 323.
- Ficoronus Franciscus, 818.
- Fidele volumen, 335. Fideles chorei paginae, ibid. Legiones, [Col. 0990] 1104. Fidelis vox ecclesiastica, 205. Pro Christiano, 204, 283. Fide dignus, 1145.
- Fides virgo, 592. Prima, sed non sola placet Deo, 1098. Quo sensu omnia sanctificet, 258. Fides Christiana sub ethnicis imperatoribus jactata, 692. Fidei descriptio, 590. Allocutio, 653. Laudes, 646. Fidei secunda producta, 673, 875, 1104.
- Fides militum, exercitus, exercituum, 1104
- Fidiculae, 878, 1073, 1108, 1114.
- Figere verbum mathematicum, 803.
- Figmen, 204. Figmentum, 481, vox Gellii et Ammiani.
- Figulus Wolfangus, 474.
- Figurae crucis, 1119 seq. Figurae poetarum palliati errores, 194.
- Filesacus Joannes, 1095.
- Filius Dei, vide Verbum, Christus. Filius solus Verbum notionale Patris, 407. Ex Patre ortus, sed non per abscissionem, 428. Corde Patris genitus, 396. Filius unicus uni, 503. Imago Dei, 409. Patris, ibid. et 504. Consiliarius, mens, animus, ratio Patris, 410. Spiritus, 416, 442, 461, 785. Spiritus sanctus dictus, 677. Cur in Veteri Testamento apparebat, 415. An solus se videndum praebuerit in Veteri Testamento, 403. In figura angeli, qui excussit flammam ignis Babylonici, 413.
- Filii prophetarum ligna caedentes, 676.
- Fingere de corporis formatione, 466.
- Fiscus, 897.
- Fissum jecur victimae, 650.
- Flabratis, flabraris, 204, 474.
- Flacci catalogus, 123.
- Flagrantia, 1128.
- Flamen, 930. Flameum sive flammeum, 266, 860.
- Flaminia via, 733.
- Flaminis Romani corona laurea, 446.
- Flammicomus, flammivomus, 651.
- Flare, spernere, 944.
- Flatus anima vocata, 144. Flatus coruscus, 237.
- Flavianus, 1122. Martyr, 1053.
- Flavicomantes pueri an fuerint Germani, 448.
- Flere rosas, 944. Pro stillare, 1126.
- Fletus Christianorum in precibus proprius, 242. Judith, Davidis, Ezechiae, ibid.
- Flexus plateae, 1217.
- Flora dea, 722, 812.
- Florere sepulcris, 935.
- Flores in funeribus, 133 seqq. In sepulcris martyrum, 135. In templis, ibid., 139. Floribus ornata sepulcra, 959 Flores pro coronis, 591 seq.
- Flores psalmorum Prudentii Trecensis, 62 seq.
- Florez Henricus, 19 seq., 215. Notatus, 957, 1038.
- Florulentus, 1082.
- Florum mixtura in coronis, 619. Florum usus, ibid.
- Florus, 450, 516, 793, 797 seqq., 813, 818, 1066.
- Fluctuat seges, 846.
- Fluere et diffluere de luxuria et libidinosis, 318, 618.
- Fluminibus lambere, mordere, radere, stringere passim tribuitur, 527.
- Foenus unde dictum.
- Fogginius Petrus, Franciscus, 748, 1078. Quaestionem de majori reprobrorum numero non resolvit, 150.
- Folia odorifera, 293.
- Fomes peccati, 481.
- Fons animarum, boni, bonorum omnium Deus, 275, 349. Fons vitae, quem sitit anima, 1127. Fons in atrio basilicae S. Petri, 1194 seqq.
- Fonseca et Figueroa Joannes, 766.
- Fontaninus, 1240.
- Fontenelle rejicitur, 442.
- Fontes ante fores ecclesiarum, 1194.
- Fontes XII, et palmae LXX, 672.
- Fori, fora, fores, 1167 seq.
- Forare, 204, vox Columellae, Plauti, Macrobii.
- Forcellinus, 205, 232.
- Forceps ferreus, 1169.
- Forensis gloria quid significet, 247.
- Forma quid sit, 237.
- Formula, Quod bonum, felix, 334.
- Forner Rudolphus, 896.
- Fornix, fornicari, 458, 547.
- Forsterus Sebastianus, 474.
- Fortior fortissimorum, 1006.
- Fortitudo Christiani hominis cum peculiari auxilio Dei, 811.
- Fortunatianus, 787.
- Fortunae deae habitus, 715.
- Fortunatus Venantius, 139, 160, 183, 192, 196, 207, 297, 336, 361, 397, 438, 599, 659 seq., 981, 1191. Imitator Prudentii, 217, 336 seq., 345, 432, 496, 1049, 1226 seq. [Col. 0991] Fortunati codex ms, 74.
- Forum locus martyriis destinatus, 956. Suppliciis, 1036.
- Forum Cornelii, vide Imola.
- Fossa ponti, 337.
- Fotus, fomentum, 204. Vox Plinii.
- Foxius non fuit architectus monasterii Scorialensis, 933.
- Fr producunt vocalem brevem praecedentem, 474, 1000, 1045.
- Fracastororus, 597.
- Fragitides, sphragitides, 1155 seq.
- Fragmen nimium micarum, 683.
- Fragro et flagro promiscue olim scriptum, 277.
- Frangenda pericula, 591.
- Frangere de luxuria, 616, 620. Frangere fasces in corpora, 534.
- Fratres et sorores nomina ambigua, 896. Fratres nomen Christianorum, 896, 1028.
- Fratricida, 497.
- Freretus exploditur, 753. Ejus inanis philosophia, 749.
- Fridegodus, 659.
- Frigidus, exstinctus, 597.
- Frigus pluvium, 690.
- Frivola, res frivolae, 755.
- Froilanus (S.) episcop., 15.
- Fromesta Hispanice accentum habet in prima, 181.
- Frondes in templis sparsae, 135. Frondibus cingere domos observatio paganis ni, ibid, Frondes aeternae olivae, 686.
- Frontinus, 296.
- Fronto martyr, 979 seq.
- Fructuosus, et socii Eulogii, et Augurius, 965 seqq., 1025 seqq.
- Fructus centuplex centuplicatus, 856. Tricesimus, sexagesimus, centesimus quibus conveniat, 858
- Frugescere, 204, 844.
- Frumenta Romam unde advecta, 847 seq.
- Fruminius II episcop. Legionensis, 1180.
- Frustra a brevi, 172, 873.
- Fucis illita, 251, 254.
- Fucus in pictura, 1052, 1171.
- Fuisti, fuimus verba energica, 1029.
- Fulgentius (S.), 503. Placiades, 699.
- Fulgidus pro fulgens, 294. Vox antiquata, et restituta, 204, 236,
- Fulvum, rutilum, 343.
- Fumosa numina, 393.
- Funali, vel fundali stridore, 204, 614. Funalis vox est Statii et Suetonii.
- Funambuli, funirepi, 528.
- Fundis oppidum, indeclinabile Fundis in sexto casu, 185.
- Funera, caedes, 653. Funera Christianorum, 133 seqq. Funera, corpora defunctorum, 813. Funere anheius, 604. Funerare, 204, verbum Plinii et Suetonii.
- Funis tormentum, 993.
- Furca collo eorum inserta, qui igni combu ebantur, 1034. Furca collo inserta martyres in ignem conjecti, 1136.
- Furcifer, 914.
- Furiae tres quid sint, 588.
- Furiare, 682.
- Furius Antias verbis in escere delectabatur, 844.
- Furta, concubitus illiciti, 1081.
- Fusus pro natus, 336. Fusus utero, 515.
- Gabinus, vide Cinctus.
- Gabriel ad Mariam, 677. Secunda producta, 924.
- Gades, 717.
- Gaetulus, 834.
- Gagathes, 1078.
- Gaius, vide Caius.
- Galaula, 834 seq.
- Galerius Maximianus, 948 seq. Maximinus Daza, 1041.
- In Gallaecia quo anno inductus fuerit mos consecrandi cereum paschalem, 121.
- Gallaudius Andreas annotator Prudentii, 92, 219. Notatus, 182, 240, 278, 284, 305, 356, 448, 468, 604, 612, 646 seq., 660, 676, 724, 739, 940, 997, 1051, 1102, 1129, 1138.
- Galletius Petrus Aloysius, 229 seq., 1191.
- Galli imago quid significet, 234, 244. Frequenter occurrit in coemeteriis Christianis, ibid. seq.
- Galli Cybeles sacerdotes, 807, 1083.
- Gallicinium, 234 seq.
- Gallienus Caesar, 1028, 1206.
- Gallisa Lucianus, 223.
- [Col. 0992] Gallonius Ant, 8. Ejus tabulae, 1169.
- Galterus imitator Prudentii, 600, 616.
- Gandutius Bapt., 299.
- Ganea, ganeum, ganeo, 618. Ganeo prima correpta, 176, 128, 185. Ganeones, 908 seq.
- Ganges, Gangis, 816.
- Ganymedes, 702, 1087.
- Garamans, Garamas, 834.
- Garampius em. card. Joseph, 1197.
- Garcia Michael, 422.
- Garcia de la Huerta Petrus, 98, 766.
- Gattackerus, 1153.
- Gaudentius Brix. 126 seq., 309
- Gazaeus Alardus, 1030.
- Gedeonis trecenti milites quid significent, 165 seq.
- Gehenna, 377.
- Gelasius I, 1189. Scripsit contra lupercalia, 1079.
- Gellius, 332, 339, 562, 623, 859, 865, 934, 936, 1080 1131.
- Geloni, 441.
- Gemini sidus, 458.
- Gemmae civitatis coelestis, 658 seq., 664.
- Gemmans, gemmatus, 594.
- Genealogus, 204, vox Ciceronis.
- Generatio aeterna, 503. Generationes ab Adamo ad Christum, 486.
- Genesis cap. I, 337, 430, 525, 1096; II, 265 seq, 1231; III, 515, 554, 609; IV, 4, 495, 667, 1134; VIII, 667; X, 510; XI seqq., 578; XVIII, 405, 668; XIX, 431; XXIII, 668; XXIV, 267; XXXII, 254; XXXV, 733; XL, XLI, 302; XLII, 1148; XLIX, 1128; LXI, 669.
- Genesius (S.), 968, 1054.
- Genialis, 268. Genialis honor, 950. Genialis hiems, 959. Geniale fulcrum, 721. Geniales Dei, 268. Geniales lecti, 816.
- Genii gentilium irridentur, 795 seqq.
- Genitor pro Deo, 332. Genitus pro Filio, 297.
- Genius populi Romani in nummis, 800. Genius publicus, ibid. Genium qui libri habeant, ibid.
- Gennadius, 22, 41, 196.
- Gentiles an crediderint statuis inesse divinitatem, 369. In deorum honorem sibi vulnera inferebant, 1154 seq. Eorum theologia varia, 782. Statuas amplexabantur, 1216.
- Genua misericordiae consecrata, 415. Genuum inflexio, 250.
- Genus pro natura, 502, 504, 526 seq.
- Georgius Augustinus Ant., 1203. Dominicus, 284, 800. Georgius episcopus Arianus sub Juliano occisus, 1015.
- Gerasenos a producto, 440.
- Gergesei, 532.
- Germanicus, 725, 729.
- Germanus (S.), 160.
- Gersen Joannes an auctor libri de Imitatione Christi, 10.
- Gerunda, 966 seq.
- Gerundensis Joannes, 11.
- Gerundia in do habent do commune, 253.
- Geryon, 717.
- Getae, 441.
- Gifanius obertus, 37, 78, 216. An notas ms. in Prudentium reliquerit, 626, 775. Notatus, 195, 405, 484, 602, 721, 754, 773, 861, 919, 966, 1023, 1094, 1221.
- Gilbertus, 157.
- Gildas sapiens, 197, 347. Gildi regis oratio superstitiosa, 162.
- Giovenazzius Vitus Maria, 100, 108, 168, 173, 185, 264, 844, 867, 987, 1053.
- Giovine Italis quis dicatur, 335.
- Giraldus Lilius notatus, 211.
- Giselinus Victor, 12 seqq., 200, 203 seq. Interpres Prudentii, 76, 88 seq. 92, 94. Prudentium laudat. 212. Notatus, 153, 205, 230, 240, 317, 348, 470, 495, 514, 522, 615, 621, 647, 673, 677, 681, 758, 772, 824 seq., 871, 877, 893, 985, 1008, 1047, 1054, 1089 seq. 1110, 1194.
- Gladius ex ore Christi, et in manu ejus, 304. Gladio feriatur formula, 951, 1211. Gladio feriri major ignominia, quam securi, 1193. Gladio saepius quam securi percussi martyres, 877, 879. Gladio cur fere semper cesserint martyres, 884, 1219.
- Gladiatores Marti, vel Saturno, vel Diti dicati, 730. A quo sublati, 867 seq. Nonnulli empti, 864. Occidi jussi, 865. Gladiatorius ludus, 731, 864. Prohibitus 50, 867 seq.
- Glandes ilignae, quernae, 786. Glandibus primi homines vesci soliti. ibid.
- Glandorpius, 14, 19, 23.
- Glarea, 856.
- [Col. 0993] Glaucoma, 404.
- Globus, 805. Lunae, et solis, 1096. Oris palpitantis, 1135.
- Glorifico, 573.
- Gloriosa mors martyrum, 916.
- Gloriosa virginum, 384.
- Glossarii cujusdam Latinitatis scriptor, 8.
- Glossatores veteres notati, 228, 273, 275, 312, 316 seq. 499, 693, 703, 743, 749, 867, 925, 979, 1209.
- Glossarum etymologiae plerumque ineptae, 422.
- Glossemata ms. in Prudentium, 65 seq., 73 seqq.
- Glutinare, 371. Usum carnis, 596.
- Glycas, 1233.
- Glyconius versus, 198.
- Gnossia spicula, 288. Capella, 119.
- Gnotisci, 470 seq. An tam perversi quam vulgo creditur, 895.
- Godeau Antonius, 217.
- Goes Damianus, 294.
- Goldastus Melchior, 8.
- Goliath, 614.
- Goltzius Hubertus, 899.
- Gomorrhaeae ruinae, 563.
- Gonsalus de Salas Jos. Ant. 1053.
- Gonzalez Ludovicus, 929.
- Gordianus imp., 437.
- Gorgonae caput, 1091.
- Goricius Melchior: ejus expensis Breviarium Isidorianum editum, 82.
- Gorius Ant. Franc., 373.
- Gothescalcus, 258 seq., 588.
- Gothi, Getae, 822.
- Gothofredus notatus, 913.
- Gothus, 423.
- Gottus em. card. 1227.
- Grabatus, 1 correpta, 188.
- Gracchus Mithrae superstitionem evertit, 748. Ejus familia, 748.
- Graccuris, 967.
- Gradivus, 1 communi, 183. Vide Mars.
- Gradus in Urbe, unde panis distribuebatur, 570 seq. Gradu facili, 273 seq.
- Graeciae officinis dii orti, 1090.
- Graecismi in Prudentio, 624, 637, 648, 682, 944, 1073, 1150.
- Graecorum poetarum licentia, 183.
- Graevius Jo. Georg., 78.
- Graffiare Italice, 1059.
- Gramen, 564.
- Grammaticis parum fidendum, 592.
- Grande loqui, 613.
- Grando pro adversa fortuna, 972. De ictibus plumbatarum, 1074.
- Grangaeus Joannes interpres Prudentii, 92 seq., 689. Notatus, 735.
- Gratia Christi major quam gratia Adamo collata, 477. Gratia major necessaria est in statu naturae lapsae, quam in statu naturae integrae, ibid. Gratia ciborum, 325.
- Gratias agebant martyres ad supplicium ducti, 1212.
- Gratianus, 171; Aram Victoriae dicuit, 695.
- Gravina Joseph Maria, 304.
- Gregalis, 1011 seq.
- Gregorius VI, 1175. XIII, 1169. Baeticus, 470
- Gregorius Magnus, 125, 158, 232, 238, 566, 1183, 1191, 1200.
- Gregorius Nazianzenus, 126 seq., 346, 446, 513, 587, 1202, 1206, 1212.
- Gregorius Nyssenus, 478, 502, 1061.
- Gregorius Thaumaturgus, 349.
- Gregorius Turonensis, 130, 166, 298, 444, 684, 870, 967, 1190, 1200. Imitator Prudentii, 1056 seq.
- Gremium sepulcri, 360.
- Gressus laxati, damnati, 687.
- Gretzerus Jacobus, 308.
- Griales Joannes, 234.
- Gronovius Jo. Fridericus notatus, 670, 792.
- Grotius Hugo, 117.
- Gruterus Janus, 76 seq.
- Guadalquibir Baetis, 958.
- Guadalupe Aquae Lupiae, ibid.
- Guadiana amnis Ana, ibid.
- Guasco Eugenius, 520.
- Guilielmus, 157.
- Guntnerus monachus, 679.
- Gutnerius Jacobus, 36.
- Guyetus Carolus, 124.
- Guzman Joannes, 929.
- Gymnadis licentia, 1082.
- [Col. 0994] Gymnosophistae, 530.
- Gynaeceum, 3 brevi, 618.
- Gypseae imagines, 735.
- H aspiratio instar consonantis synaloepham nonnunquam arcet, 1056.
- Habacuc, diversae scripturae hujus nominis et varia quantitas, 279. Habac. cap. II. 1056; III, 373.
- Habere, habitare, 788.
- Habitaculum, 354.
- Habitus, forma 530. Forma statuarum, 715. Habitus et conatus militaris, 602.
- Haceldama, Hacheldemach saeculo XII adhuc retinebat nomen, 683.
- Hacha Hispanice, 1100.
- Hadrianus tertia brevi, vel potius synaere i facta ex secunda et tertia, 177, 183, 185.
- Hadrianus I, 1183, 1200.
- Hadrianus imper., 716, 722 seq., 1237. Hadriani moles, 1201. Pons, 1201.
- Haeresis, vide Heresis.
- Haeretici laudant et excusant Prudentium, 1 seq. SS. Patres sibi adversari facile patiuntur, 111. Suas caeremonias extollunt, alias catholicorum irrident, 436. Primis saeculis an occasionem dederint calumniis contra Christianos, 895.
- Halicarnasseus, vide Dionysius.
- Hamartigenia an pars Apotheosis, 494.
- Hambre Hispanice, 524.
- Hanc animam vox magnanima, 1208.
- Hannibal, vide Annibal.
- Harduinus Jo notatus, 1163.
- Hartmannus imitator Prudentii, 217, 678.
- Haruspicum responsa, 721.
- Haurire cum lacte, 1124.
- Hebe, 702, 1080.
- Hebraei an solum caput vituli aurei effinxerint, 432. Per orbem dispersi, 451. Martyrum suppliciis insistebant, 1031. Sepulcra in viis publicis collocabant, 733. Sub Juliano Apostata ligonibus argenteis usi, dum templum instaurare voluerunt, 755. Ipsorum Pascha, 434. In Christianos odium, 434, 712. Caecitas, 433.
- Hebrus, 804.
- Hecate, 729.
- Hecatombe, 2 producta, 176, 1153. Quid sit, 1153.
- Hectorem pro Hectora, 193.
- Hedera an Jonam texerit, 322. Baccho sacra, 259.
- Heinsius Nicol. adnotator Prudentii, 77, 93 seq. An praeferendus Chamillardo, 94. An plures ejus editiones exstent, 94, 95. Prudentium laudat, 213. Ejus editio, 223 seq. Notatus, 161, 224, 229, 234, 291, 363, 388, 392, 415, 441, 458, 465, 467, 629 seq., 635, 638 seq., 650, 655, 665 seq., 690, 694, 705 seq., 717, 721, 730, 744 seq, 750, 767 seq., 772, 775, 779 seq., 795, 802, 806, 817, 835, 837, 850, 879, 885, 908, 912, 934, 937, 950, 975, 997, 1023, 1044, 1050, 1097, 1122, 1152, 1191.
- Helena, 701.
- Helias sacerdos, 312.
- Helim locus in eremo, 672.
- Heliodorus, 235.
- Heliogabalus, 1196.
- Hellespontus, 706.
- Helpidius Rusticus, 46, 383, 639, 947.
- Hemeterius, 870 seq., 967.
- Hendecasyllabi versus, 198, 1040.
- Henichius Joannes, 16.
- Henricus, vide Hericus.
- Hepar e brevi, 188.
- Hepf disputationes ad Prudentium, 93.
- Heraclitus i brevi, 179.
- Heraclius scriptor, 767.
- Heraldus Desiderius notatus, 134, 909.
- Herbidus, 659.
- Hercules, 706 seq, 717, 1085, 1097. Hydram Lernaeam occidit, 1138 seq. A doctis colebatur, 530. Ejus imago, 1092. Herculea clava, 530.
- Herculeus pro Hercules, 706 seq.
- Heres Patris summi Filius, 385.
- Heresis prima brevi, 176, 181, 232, 505, 646, 674.
- Hericus Altissiodorensis, 160, 180, 660, 1029. Imitator Prudentii, 217, 351, 353, 356, 560, 872.
- Hermenegildus (S.) martyr. 125, 162.
- Hermione, 701.
- Hermogenianus Olybrius, 746.
- Hermolaus, 188.
- Herodes infantes occidit, 678, 1128.
- Herodianus, 928.
- [Col. 0995] Heroes Christiani, 306. Heros o brevi, 1069, 1105. Heros Tobias, 357. Heros impius Pharao, 306.
- Herrera Joannes, 933.
- Heruartius Jo. Frid., 1078.
- Heruas Laurentius, 100.
- Heruetus Gentianus, 132.
- Hesperia, 1212.
- Hessels Joannes, 837.
- Hesychius, 1170.
- Hetruria, vide Tuscia.
- Hetrusci, 806 seq.
- Heumannus notatus, 287.
- Hevaei, 532.
- Hexameter herous perittosyllabus versus, 1230.
- Hiatus personae in tragoediis, 818, seq.
- Hiatus in versu, 323, 382, 388, 392. In Prudentio, 426, 526, 553, 585, 593, 597, 626, 630, 777, 781, 805, 874, 991, 997, 1057, 1060, 1113, 1134, 1139, 1142 seq.
- Hibridae voces, 337.
- Hieremias, vide Jeremias.
- Hierico, 537.
- Hieronymus (S.) 27, 29, 114, 126, 128, 134 seq., 138 148, 171, 232, 262, 275, 280, 354 seq., 375 seq., 383 seq. 423, 425, 451, 469, 476, 552, 606, 631, 653, 684, 715, 740, 746, 748, 751, 807 seq., 822, 882, 903, 925, 952, 992, 1002, 1055, 1057, 1061, 1142, 1178, 1191, 1214, 1223 1224.
- Hierusalem, vide Jerusalem.
- Hilario (S.), 232 seq.
- Hilarius (S), 145, 154, 179, 232, 344, 431, 599, 1034, 1095.
- Hilarius papa, 1183.
- Hildebertus, 1213.
- Hildebrandus Joachimus impugnatus, 120.
- Hildegarius episc., 77.
- Hincmarus Rhemensis, 168, 259, 290, 396, 588
- Hippo, 419.
- Hippocratica media producta, 1110.
- Hippolyti quot fuerint martyres, 1162. Hippolytus miles, 1165. Ejus Acta apocrypha, 1171 seq. Hippolyti pictura non exprimebat militem Hippolytum, 1175.
- Hippolytus martyr, 926 seq., 985, 1161 seqq. Presbyter Antioch., 1165. Hippolyti coemeterium, 1179, 1181. Templum, 1185. Hippolytus in Breviario Isidoriano, 37. Hippolytus scriptor, 1161, 1166.
- Hippolytus Phoedrae causa raptatus equis, 769.
- Hircinum sidus, 458.
- Hircosi cynici, 420 seq.
- Hispalis laudatur in quodam epigrammate Ausonii, 957.
- Hispana lingua orationes et carmina verbis communibus etiam linguae Latinae, 929.
- Hispania vere catholica, 172. Ejus martyres laudat praecipue Prudentius, 870. An ipsi Prudentius luxum tribuat, 615, 630.
- Hispaniolus Ptolom., 179, 185.
- Historiae ecclesiasticae scriptores passim Prudentium laudant, 216.
- Hisus pro Jesus, 186.
- Hoc habet, Hoc habe, 593.
- Hoedi, vel haedi, vide Agni.
- Hoeschelius, 76.
- Holofernes, 594.
- Holstenius Lucas moribundus hymnum Exsequiarum sibi recitari voluit, 213.
- Homerus, 761, 963. Negligens metri, 190.
- Homo, an primam in hac voce produxerit Prudentius, 177, 180. Homo an conditus ad imaginem Verbi, 431. Quid a pecude differat, 777. Spectare superna jussus, 748. Ipsius creatio, lapsus, 101, 103. Hominis aetates, 790. Homo omnium horarum, 334. Homines, si libere non peccant, puniri non debent, 801 seq. Hominum aequalitas, 327. Diversa studia, 249. Studia vana, 1221.
- Homousion, 526.
- Homuncionitae, 102, 402, 451, 470.
- Honestas, 611.
- Honorius Augustod., 42.
- Honorius imper., 695, 761, 823, 867. Simulacra deorum primum permisit ornatus gratia, deinde prohibuit, 741. Basilicam S. Pauli perfecit, 1198.
- Honorius I, 121.
- Hopperus Marcus, 212.
- Hora solvendi jejunii, 1030.
- Horae ad usum dioecesis Lugdunensis, 387.
- Horatius, 4, 38, 136, 181 seqq., 188, 205, 249, 259, 262, 272, 277, 279, 281, 288, 293, 299, 310, 312, 338, 356, 397, 448, 499, 501, 515, 533, 536, 562, 598, 632, 682, 706, 714, 720, 735, 739, 758, 786, 810, 852, 862, [Col. 0996] 891, 900, 914, 929, 930, 988, 997, 1015, 1012, 1031, 1045 seq., 1060, 1082, 1091, 1111, 1122, 1138, 1170, 1184, 1200, 1213, 1217, 1226 seq., 1231, 1233. Nominibus in osus delectatus, 593. Ejus cum Prudentio comparatio, 206, 217.
- Hordisius Lucas, 474.
- Horror algidus, 886. In religionibus, 714, 1094.
- Horstius Matthaeus, 614.
- Hospinianus Rodulphus rejectus, 121 seqq., 872, 1162.
- Hospita, 194. Trinitas, 586.
- Hospite aratro, 608.
- Huc ades, 803.
- Huetius Petrus Daniel, 7, 113, 145, 155, 179. Prudentium ad usum Delphini excudi persuasit, 214.
- Hugo Hermannus, 801.
- Huguenoti appellatio originis obscurae, 736.
- Humanae victimae, 731 seq.
- Humilis, humilitas, humilitas sanctorum, 28, 29, 607, 611, humilitatis descriptio, 607.
- Hunnus, 834.
- Hurtado Thomas, 884.
- Hyacinthus in florem conversus, 1082. Gemma, 659, 664.
- Hyalus, 1199 seq.
- Hydra Lernaea caesa et combusta, 1138 seq.
- Hydrinus, 204.
- Hydrius puer, 458.
- Hydrops, 909.
- Hyginus, 146, 699, 700, 732, 1051.
- Hylas, 707.
- Hymnarium, 9. V. Thomasii, 123, 282. Correctione indiget, 245.
- Hymnio, himnista, 204, 887.
- Hymnodia Hispanica corrigitur, 122, 201.
- Hymnus matutinus, sive ad pullorum cantum, 215. Vespertinus ad incensionem lucernae, 122. Martyrum ad vesperas, 290. Nominum Christi ex cod. ms., 186. De missione S. Spiritus an sit Prudentii, 51 seq. S. Romanil udatus, 191. S. Vincentii in Brev. Moz. 54 seq Hymni 5 Cathem. titulus, 121 seqq. Hymni Breviarii Romani bis correcti, 253. Defensi, 178, 805. Hymni Breviarii Mozarabici plures fortasse sunt Prudentiani, 966. Hymni duo postremi Cathem. an loco movendi, 234. Hymni in exsequiis, 354. Hymni Virgo Dei genitrix, Corde natus ex parentis, Vidit anguis immolatum; quinam eorum auctores, 27. Hymnorum expositio, 86, 93. Hymnos canendi vetus consuetudo, 231.
- I et H Graecae litterae quid significent, 166.
- Iambus pes citus, 1227. Iambicus trimeter versus, 201. Iambici Anacreontici versus, 199. Quos pedes admittant, ibid. Iambici senarii, 199. Iambicus dimeter versus, 198.
- Ibanez Echavarri Bern., 17.
- Iberia, 871. Iberus flumen, 815. Iberus Vasco, 20 seq., 934.
- Ibis numen Aegypti, 1089.
- Idaliae rosae, 807, 1238.
- Ide mons, 713.
- Idea, secunda producta, 181.
- Idiaquez Franciscus Xaver., 346.
- Idiomatum communicatio, 1121.
- Idolum secunda correpta, 176, 181, 191, 193, 621, 694, 768, 771, 948, 1105. Pro Deo fictitio vox ecclesiastica, 232.
- Idolis divinitatem inesse putabant gentiles, 985.
- Idola irridentur, 990, 1093 seq., 1100. Eorum cultus, 369. Prohibitus, 48, 741. Ea conculcare quandonam licuerit, 952. Idolatria, 692, 696, 908, 925. Ejus origo, 710, 714. Vestigia, 719, 1077. Novi conatus pro ea, 696. Idololatris, idololatrix, 531, 908 seq. Idolium, 418, 749, 753, 1168. In idolio recumbere, 418. Idolium tertia correpta, 176.
- IHV, IHM pro Iesu, et Iesum; IHS, IHC pro Iesus, 186.
- Iesus synaeresi facta ex ie, 177, 181, 183, 185 seq., 424, 448, 469, 482, 487, 651 seq., 677, 682
- Iesus nomen, 4. Per · et η significatum, 166. Salvator, 391.
- Ignatius martyr, 378.
- Ignem in undis quaerere, 1137.
- Igneus deus, ignea anima, 145, 273, 670.
- Igni interdici, 145.
- Ignio, ignitus, 204, 1156.
- Ignis deus, anima, 479, 564, 1099.
- Ignis ultimum tormentum, 999. Supplicia, 879, 951, 1135 seq. Igni ferae, aut gladius succedebat, 999. Ignis in rubo, 670. Sodomiticus an fuerit fulmen, 432. Igni aeterno animae peccatorum puniuntur, 779. An is mitigari possit, 1230. Vide Poena.
- [Col. 0997] Ignominium, 646.
- Ildefonsus (S.), 270, 362, 672.
- Illex, inlex, illix, 617.
- Ill citare, illectare, 841.
- Illudibria, 627.
- Illuminatio, baptismus, 463.
- Illutus, illotus, 481.
- Ima carceris, 1002.
- Imago convivii Galilaei, 680. Domini, SS. Cassiani, Hippolyti et Simeonis Stylitae Romae passim, 109 seq. Prudentii, 40. Sepulcri Christi e nummo veteri, 685. Imagines veteres Christi, 685 seq. Antiquae bovis et asini ad praesepe Domini, 373. In templo S. Felicis Nolani, 109. Imagines sanctorum, 104, 109. S. Martini, et S. Paulini adhuc viventis collocatae in templo, 131. Imaginum altarium origo, 1012. Imagines in sepulcris veteribus, 667. In hoc opere delineatae, 8. Auctorum primae litterae codicum appingi solitae, 40.
- Imbecillus e brevi, 176, 181.
- Imber lapidum, saxeus, imbre, imbri, 686.
- Imbuere tenebras, 295.
- Imitatores Prudentii, 160, 217, 226, 607, 613, 640, 922, 925, 935, 1037.
- Immansuetus, 689.
- Immensitas Dei, 459.
- Immensurabile, 472.
- Imminere, 1067.
- Immorari spiculo, 1066.
- Imola an patria S. Cassiani, 1050.
- Impar a brevi, 176, 182.
- Impassibilis, 204. Vox Lactantii et Tertulliani.
- Impedimenta matrimonii cum haereticis a concilio Eliberitano initium ducunt, 170.
- Impensus, 976.
- Imperativa primae, secundae et quartae conjugationis ultimam syllabam olim corripiebant, 194.
- Imperitia objecta Christianis, 1070.
- Impetritus, 581.
- Impiare, 204, 302.
- Impietas Christianis objecta, 1071, 1134.
- Impios inter piosque sunt aliqui, 154.
- Imponere manum, 637.
- Impossibilis, 473.
- Impotens, valde potens, 287.
- Imprimere silicem osculis, imprimere osculum, impressa occula, 715, 1134.
- Improbus lictor, labor, 1114.
- In praepositio saepe auget, 287, 689, 802, 1000.
- Inadustus, 413.
- Inaestimabilis, 1095.
- Incapax, 204, 410.
- Incarnatio Verbi, 101. Incarnationis mysterium an daemoni clare perspectum fuerit, 326, 440 seq.
- Incensum pro thure vox antiquissima, 129.
- Incentivus, incentivum, 204, 481.
- Incerare, 204, 715. Genua, 444.
- Incerti carmen in laudem Prudentii, correctum ad ms. cod., 208 Ex cod. Goldasti, 210. Ex cod. Bongarsiano, 210.
- Incircumcisus, 622.
- Incircumscriptus, 204, 476.
- Incitus, incitatus, 991.
- Inconstantia rerum, 851 seq. Romanorum in retractandis legibus, 790.
- Incorporalis, 1010.
- Incredulus, 451.
- Incruens, 890, 982.
- Incussus, incussio, 1001.
- Inclytus, 278.
- Indages, indago, 204, 837. Vox Claudiani Mamerci.
- Inde domo, 1203.
- Index biblioth. Cassanat. notatus, 614. Index expurgatorius Belgii, 1160 seq. Brassichellensis, 158, 362.
- Indocilis, 266. Pro docili, 633, 710. Pro non docilii, 695, 756.
- Indoles, 927, 942. Indoles trina, 383.
- Indoma ilis, 204, vox Plauti.
- Induciae, 900.
- Induperator, 710.
- Indus decolor, 538.
- Ineptia, ineptiae, 710.
- Inergima, vide Energima.
- Inermare, 333. Inerme virus, 269. Inermis, inermus, 654. Inermans, 169.
- Inervo, innervo, 332. Vide enervo.
- Infamium, 646.
- Infarcire, infercire, 627.
- Inferi, vide Poena, ignis aeternus.
- [Col. 0998] Infernalis, 562.
- Infideles ad interiorem ecclesiae partem non progrediebantur, 1072.
- Influit, impluit imber, 834.
- Infractus pro fracto, 620.
- Infrequens, valde frequens, 1000.
- Infula quid sit, 335. Infulae a vitta discrimen, 862. Infulatus David, 335.
- Ingelidus, 862.
- Ingenia liberiora castigantur, 427.
- Ingenium, 802. Ingenii luctamen inire, 755.
- Ingenitus, 478.
- Ingenuus, 261.
- Inlustris an recte scribatur, 689.
- In medium influere, 836.
- Innatus, non natus, 204, 409.
- Innitor, innecto, 332.
- Innocentes anni, 1123.
- Innocentes infantes occisi, 678, 1128.
- Innocentius I, 31; III, 157, 883.
- Innuba Eva, 266. Innuba virgo, innupto utere, 453.
- Innumerabiles martyres Caesaraugustani, 108, 970.
- Innupta Deipara, 595.
- Innormis, enormis, 195.
- Inquietare, 1070.
- Insani vapores, 443.
- Inscriptio Bassi, 748. Constantini, 740. Principii, 733 Vide Salia, Stilico, Vettonia.
- Inscriptiones antiquae basilicae S. Pauli, 1198. Diocletiani, 949. Hymnorum non videntur esse a Prudentii manu, 887. Symmachi, Nicomachi, 843.
- Insignis cum genit., 1168.
- Insistere, 760.
- Instaurare, 549.
- Institor, 248 seq.
- Instruere, 1212.
- Instrumenta martyrii, 1169. In honorem transierunt triumphi, ibid. seq. Ferrea circa ignem in formam larium efficta, 928 seq.
- Instrumentum pro testamento, 599.
- Insubjectus, 204, 553.
- Insuescit, consuefacit, 465. Insuetus, assuetus, 694.
- Insufflare, irridere, 1142.
- Intactae anus, 913.
- In tantum, 511, 814.
- Intemporalis, 204, 1096.
- Intereceptus, 194, 196, 638.
- Interefectus, 194, 196, 597.
- Interminus, interminabilis, 204, 381, 773.
- Intestabilis, 1070.
- Intimare, 1158.
- Intolerantia religionum diversarum in Ecclesia catholica auctores habet Constantinum, Theodosium aliosque pios et antiquos imperatores, 171 seq.
- In usque, 315, 1141.
- Inventor luminis Deus, 283.
- Inversa vice, 912.
- Investitus, nudus, 766.
- Invidi, 908 seq.
- Invisibilis, 412.
- Invocatio sanctorum, 103, 873, 940, 1033, 1060 seq. 1063, 1181, 1224. Carminibus et hymnis publice decantatis probata, 933.
- Involare, 476.
- Involucrum, involuclum, 3 brevi, 176, 182, 287, 570, 693.
- Ionius o brevi, 188.
- Irae descriptio, 600.
- Irenaeus, 170, 250, 330, 362, 462, 501, 556, 577.
- Irene martyr, 965. Soror Damasi, 859.
- Irremotus, 204, 1014.
- Irritamen, 204, 540, vox Ovidii.
- Isaac immolandus, 1128.
- Isaeus, 362.
- Isaiae cap. I, 254, 373; IV, 456, 512; VI, 275; VII, 456; IX, 371, 410; XI, 381; XXXIV, 1113; XLIV, 369; XLIX, 1159; LI, 1238; LXI, 1235; LXIV, 588; LXVI, 562.
- Isaias serra dissectus, 1021.
- Isidorus, 16, 126, 129, 168 seq., 207, 226, 233 seqq., 233, 245, 264 seq., 272, 274, 279, 310, 379, 383, 414, 422, 442, 449, 451, 455, 469, 474, 476, 495, 499, 520, 524, 527, 530, 534, 558, 578, 582, 618, 633, 672, 675, 700, 704, 735, 755, 783, 793, 808, 822 seq., 863, 865, 868, 891, 929, 934 seq., 966, 987, 992, 1054, 1064, 1081, 1093, 1108, 1143. Imitator Prudentii, 935. An ejus sint versus de ipsius bibliotheca, 207.
- Isidorus Pelus., 419, 520.
- Isis, 804, 839. Pennis vulturinis, 770. Ejus mimica solemnia, 754.
- [Col. 0999] Islandia, 567.
- Iso, 8, 24, 34, 91 seq., 94 seq., 224. Ipsius scripta, 1160. Glossae auctiores, 666. Non omnes in judicium vocatae, 422, 1109. Correctus, 236 seqq., 255, 289, 313, 330, 335, 355, 371, 377, 430, 528, 530, 593, 723, 825, 837, 839, 866, 484, 973, 1000, 1014, 1061, 1131, 1165, 1167, 1180, 1236 seq. Notatus, 184, 227, 229 seq., 274, 276 seq., 299, 364, 422, 472 seq., 489, 499, 516, 520, 555, 585, 627, 696, 698, 700, 717, 732 seq., 749, 762, 775, 782 seq., 794, 815, 823, 834, 859 seq., 875, 881, 899, 914 seq., 923, 925, 949, 975, 980, 985, 1003, 1017, 1083, 1092, 1109, 1111, 1192, 1199, 1201, 1215, 1236, 1239.
- Israelis captivitas, 535, 676.
- Ister, 415,
- Isus, Isa pro Iesus, 186.
- Italus, dux, 719.
- Iter Israelitarum per mare, 670.
- Itinerarium Antonini mart., 253., Burdigalense, 679.
- Jacob patriarcha, 405. Cum Domino luctans, 254.
- Jacobi Epist. cap. III, 1140.
- Jacobonius Julius, 175.
- Jacobus Benevent., 58.
- Jacula solis, 246.
- Jam in nam mutatum, 417, 545.
- Janiculum, 1167. Janiculi ad radices molae, 848.
- Janningus, 1199.
- Janua, vide Balbus Joannes.
- Januarius (S.), 965, 978.
- Janus, 719, 923.
- Japones, 345.
- Jaquelotus, 148.
- Jason Cyrenaeus, 1129.
- Jaspis, 659, 664.
- Jebusaei, 532.
- Jecur in sacrificiis, 945.
- Jejunare, 324. Jejunium, 310 seq., 611. Festum, jus dicatum, victima sacrum dictum, 311, 328, 1030. Qua hora solutum, 328. Jejunii necessitas, 329, 333. Utilitas, 272. Jejunia strictiora aliquando ab episcopis indicta, 1030. Jejunii quadragesimalis origo, 325 Jejunii quadragesimalis et stationum discrimen, 328. Jejunium a catholicis an auctum, an relaxatum, 325. Jejunii diversae consuetudines, 147, 330. Jejunium sabbati, 272. Christi, 328.
- Jeremias, 534.
- Jerem. cap. I Thren., 534.
- Jerusalem arcam suscepit, 654.
- Jericon, 537, 673.
- Jesse radix, 381.
- Jesu Liberius a, 38.
- Joannes Bapt., 315 seq. Ejus passio, 681. Imago ipsius Christum baptizantis ex veteri numismate, 252.
- Joannes, vide Chrysostomus.
- Joannes Climacus, 153, 158.
- Joannes Damascenus, 157.
- Joannes Evang. an in somnis viderit res in Apocalypsi narratas, 304, 569. Ejus Evangelii extrema verba de numero, an de pondere librorum intelligenda, 464.
- Joann. cap. I, 338, 393, 514, 1117; II, 680; IV, 1127; V, 377, 462; VI, 342, 417 seq.; VIII, 546; IX, 338, 462, 681; XI, 340, 468, 683; XV, 694; XVIII, 433; XIX, 1126.
- Joannes Scotus Erigena, 1160.
- Job patiens, 604. Job cap. VI, 963; VII, 302; XIX, 1057.
- Jocus, 625. S. Laurentii in tyrannum an laudandus, 920. Jocus et ludus quid differant, 258.
- Joelis cap. III, 372.
- Jonas, 320 seqq. Sub cucurbita in vitro antiquo quid probet, 322.
- Jonas Aurelianensis imitator Prudentii, 607.
- Jonathas, 622.
- Jordanis conversus retrorsum, 391. Ejus XII lapides, 673. In Jordane veteres Christiani baptizari expetebant, 252.
- Joseph interpres somniorum, a fratribus agnitus, 669. Ejus historia, 302. Ab uxore Pharaonis an sollicitatus, 1232.
- Joseph Michael a S., 32, 47.
- Josephus Hebraeus, 432, 556, 920.
- Josue cap. II, 673; III, 391; IV, 391, 673; VI, 536; VII, 634, 1146.
- Jovinianus, 695, 1209.
- Jovis imagines, 701, 1091. Stupra, 1081, 1083.
- Jovis Latiaris templum in monte Albano, 792.
- Jovis specie Augustus repraesentatus, 720.
- Jovius, 86.
- Jubeo tibi, 1001. Jubeo, ut, 489, 1059.
- Jubilaei annus, jubileus, 486, 1235.
- Juda pro Judas, 683 seq. Juda patriarcha, 448.
- [Col. 1000] Judaei, vide Hebraei.
- Judaicus, secunda producta, 179, 181.
- Judaismus in vocabulorum Hebraeorum quantitate religiose observanda, 184.
- Judas quo sensu mercatus agrum, 634. Laqueo suspensus, 683.
- Judicium extremum, 376 seq., 568, 241, 246. Cur ad dexterum judicis latus eo die transferri Prudentius oraverit, 159 seqq.
- Judicum cap. XIV, XV, 674.
- Judith. cap. VIII, 242; XIII, 594.
- Jugum Christi suave, 328.
- Jugurtha, 743.
- Julia Augusti filia, 720.
- Julia Cataphronia Deo devota, 851.
- Julianus Apostata, 24, 444, 697, 1019, 1055, 1078 seq., 1129, 1149. Aram Victoriae restituit, 695. Ejus sacrificia, 445. Serapis vultu exsculptus, 770. Annus ejus obitus, 1230.
- Julianus archipresb. commentitius, 39; 1231.
- Julianus episc. Tolet., 1212.
- Julius Firmicus, 702.
- Julius martyr, Julia, 979.
- Julius obsequens, 1094.
- Julius Ascanius, 924.
- Junceus, 953.
- Junius Bassus, 747.
- Juno, 713, 924. Ejus imago, 1092. Junonis specie Livia efficta, 720. Junones duae, 724.
- Juppiter, 700 seqq, 804. Rex, tyrannus, 1087. Stator, ejus imago, 1103. Latiaris, an illi victimae humanae immolatae, 732.
- Juramentum per salutem, vel genium principis, 1148. Jurare flumina barbari soliti, 822.
- Juretus Franciscus interpres Prudentii, 78, 90, 93. Notatus, 713, 790, 806.
- Juribus hastae addictis, 661.
- Jurisconsultorum canina facundia, 530. Pertinacia obtinendi, 227.
- Jus reddere quid sit, 228. Juris duae partes, ibid.
- Jussio augusta, 33.
- Justi amici Dei, 1164.
- Justificare animam, justificus, 477.
- Justinianeus codex, 172, 738, 1143.
- Justinianus, 171, 867.
- Justinus martyr, 250 seq., 280, 926 seq., 1104, 1112, 1115.
- Justitia, 611. Hujus vitae qualis, 28.
- Justitium, 290.
- Justus agit tutus iter, 670.
- Justus et Pastor, 968.
- Juvenalis, 179, 187, 226, 228, 293, 420, 519, 531, 546, 557, 559, 605 seq., 609, 616, 619, 625, 635, 678, 700, 721 seq., 727, 733, 756, 771, 787, 797, 801, 812 seq., 818 seq., 839, 841, 862, 864 seqq., 900, 923, 930, 1033, 1070, 1076, 1080, 1083 seqq., 1088 seqq., 1116, 1123, 1125, 1130, 1170, 1181.
- Juvencus Tauri sidus, 458.
- Juvencus, 87 seqq., 161, 177, 231, 233, 286, 313, 317, 329, 365, 383, 440, 511, 612, 651, 679, 828, 1226. Qua invocatione in suo poemate usus, 252. Juvenci non est liber in Genesim sub ejus nomine editus, 196.
- Juventa, juventas, juventus, 861.
- Kalendae an calendae scribendum, 365
- Kalendae Januariae, 719. Kalendarum observationes prohibitae, 135.
- Kempius Martinus castigandus, 931.
- Kimchius, 908, 1239.
- Kingius Guilielmus, 148.
- Kirchmannus Joannes, 363.
- Labarum, prima communi, 740. Labarum Constantini, ibid. Imperatorum, 825.
- Labbeus Petrus, 1192.
- Labbeus Philippus, 153.
- Labes, labem inferre, 232.
- Labieni scripta combusta, 882.
- Laborum, vide Labarum.
- Lac pressum, 262. Lac de succo herbarum, 401. De succo plantarum, 849.
- Lacedaemon, 701, 783, 1237. Ultima brevi, 176, 183, 188, 783.
- Lacedaemonii, 806 seq. Victoriam involucrem exprimebant, 764.
- Lachesis, 801.
- [Col. 1001] Lacones una sola littera o responderunt Alexandro, 189.
- Lacrymae prae gaudio, 456. Christianorum ad sepulcra martyrum, 1061. Ethnicorum ad aras deorum longe diversae, 1061. Vide Fletus.
- Lactantius, 126, 133, 139, 286, 293, 306, 356, 373, 377, 390, 408, 439 seq., 446, 490, 511, 588, 600, 655, 700, 705, 707, 717, 731, 776, 779, 837, 865, 913, 916, 952, 1011, 1028, 1043, 1084, 1098, 1154, 1176, 1204. Lactantius ms., 58.
- Lactantibus horis, 457.
- Lacte depulsus, 1122.
- Lactentis oris indoles, ibid.
- Lacteolus, 678, 955, 1188.
- Lacteus, 955.
- Lacto, 329, 457, 1233.
- Lacunae vulnerum, 993.
- Lacus myrrhae, 671.
- Laertius, 399.
- Laeta, quam laudat S. Hieronymus, 748.
- Lambere, 408.
- Lambinus notatus, 1187.
- Lamius Jo. notatus, 156.
- Laminae ardentes, 989, 999, 1108. Lamna, lammina, 735.
- Lampas Christi, 594.
- Lampades, vide Faces.
- Lampadius, 747.
- Lampius Barcin., 747.
- Lampridius, 1154, 1196.
- Lampsacus, 1237.
- Lancea in coemeteriis reperta, 1169
- Lancino, 996.
- Languidus voce vocem, 616. Languiduli natatus, 296.
- Lanista, 864.
- Lanzoni Antonius, 359.
- Lapidatio, 686.
- Lapide Cornelius a, 275
- Lapides et saxa pro diis, 985, 990. Instrumenta martyrii, 1043.
- Lapis pro idolo, 715, 948. Lapis fixus, 400. Lapis angularis, vide Christus.
- Lapius Jo. Hieron., 750.
- La Placette, 148.
- Lappae, 331.
- Lardum unde dictum, 929.
- Larentina, Laurentina, 812.
- Lares, 928. Ferreis instrumentis circa ignem insculpti, 929. Fuliginosi, eorum cultus, 1089 seq.
- Largitas, vide Operatio.
- Larralde Jo. Ignat., 870.
- Larvae scenicae, 818.
- Lascivus aspectus punitur, 1218.
- Lastanosa Vinc. Jo., 222.
- Latae procinctus, 806.
- Laterana basilica, 751.
- Lateranense oratorium sacrum S. Laurentio, 933.
- Latere Christi an sanguis, et aqua divisis limitibus fluxerit, 346.
- Latina via, 733.
- Latinitas non est Augustei saeculi finibus concludenda, 203. Prudentii, 203 seqq.
- Latinius Latinus, 219. Seps pro spes in Prudentio restituit, ejus hac de re aenigma, 172 seq. Notatus, 229, 1061, 1239.
- Latium unde dictum, 699.
- Latro bonus in quem locum a Christo perductus, 363. Latrones persecutores Christianorum, 1022, 1148.
- Latus utrumque Christi an perforatum, 684 seq.
- Laurentius martyr, 888 seqq., 1169 seq. Crucem manu ferens, 937. Ejus martyrium quis verterit in dubium, ibid. Cultus Romae, 932. Monumenta vetera hujus cultus, ibid. seq., 936 seq. Ecclesiae, 926, 931 seq. Imagines antiquae, 937. Patria, 889, 936, 938 seq.
- Lauretanus Mich., 1169.
- Lauretus Hier., 271, 497.
- Lavacrum, 2 brevi, 182.
- Laverna, Laberna, 839.
- Lazarus, 570. Resuscitatus, 467 seq., 683.
- Lazzeri Petrus, 355, 930. Notatus, 955.
- Lea pro leo, 194.
- Leander Hispal., 1001.
- Lebetes sepulcris insculpti, 1169.
- Le Brunius, 747.
- Lectica, 863.
- Lectisternium, 998.
- Lectus Jacobus, 93.
- Lectus ferreus, 917, 999 seq. Lectulus quo jacuit S. Vincentius diu asservatus, 107.
- [Col. 1002] Leda, 701, 717.
- Legem credendi lex statuat supplicandi, 241.
- Legere ossa, 1036.
- Leges metricae a poetis Christianis observatae, 180. Leges arctae, atrae, 985. Auritae, 468. Minantur, 778, 1083.
- Legis et Evangelii discrimen, 102 seq.
- Legio an patria SS. Hemeterii et Celedonii, 887 seq.
- Legula, lingula, 1146.
- Leibnitzius, 148.
- Lemma in stemmate Hispaniae TANTO MONTA, et aliud posterius PLUS ULTRA, a quibus inventa, 86. Lemmata carminum Prudentii, 402, 417, 578, 587. An ea sint a Prudentio, 1048, 1050.
- Lenis Vincentius, 1235.
- Lentus de patiente, 600.
- Leo verbum antiquum, 230.
- Leo Magnus (S.), 276, 346, 512, 578, 713, 820, 1001, 1194, 1200. Imitator Prudentii, 922, 965.
- Leo sidus, 457.
- Leofricus episc., 77.
- Leonardo et Argensola Lupercius, et Bartholomaeus 10 seqq. Vide Argensola.
- Leontinus Ager, 847.
- Leopardus Paulus, 385.
- Lequien Joannes, 348.
- Lerna palus, 1138.
- Lesleus Alexander, 871.
- Lessius, 936.
- Lethaea vis, somnus, 299.
- Levana dea, 607.
- Levare corpora martyrum, 1020.
- Levita, 892, 987.
- Levitici cap. III, 1098, XXV, 486 seqq.
- Lex Moysi data, 670. Lex pro naturae propensione, 850. Lex Curia, 1074. Lex Julia, Scantinia, 1083.
- Liba in sacrificiis, 1093.
- Liber vitae, 871, 981.
- Liber emissus non revocatur, 38.
- Liber de S. Maria et obstetrice, 376.
- Liber, vide Bacchus. Liberi imago, 1091.
- Liberius a Jesu, 128. Refellitur, 704.
- Liberius papa, 1195.
- Libertas arbitrii, 103, 113, 541 seq., 551 seq., 727, 801, 803.
- Libido in venis, jecore, fibris, 594. Sodomita, 592. Libidinis et mortis consensio, 596. Libidines veterum intolerabiles, 522.
- Libram tenere, 963.
- Libratus an active, 602.
- Libri Christianorum ab ethnicis combusti, 882, 998.
- Libros comburendi mos, 998. Quando Romae coeperit, 882. Libros sacros Christiani venerabantur, 456.
- Libum, 272.
- Liburnae turritae, 808 seq.
- Libya, 804, 1203.
- Licentiae poetarum, 185 seq.
- Licentius paganus, 752.
- Licinti tonsoris sepulcrum, 733.
- Licinius imbrex, 1087.
- Ligneae feminae, 953.
- Lignum, compes, 1003.
- Lignum vitae, 266.
- Ligonibus aureis terram fodere, 755.
- Ligorius Pyrrhus, 863.
- Liguria, 823.
- Limbus Veneris, 814.
- Limina templorum exosculari Christiani soliti: limina apostolorum quid, 930.
- Limus de corpore humano, 325.
- Linea texta, lini usus, 225.
- Lingua pro eloquentia, 1063. Plectro comparata, 1064, 1143 seq.
- Linguetus, 119.
- Lingula, ligula, 1146.
- Lippomanus Aloysius, 97.
- Lipsius rejicitur, 864.
- Liquabile, 204, vox Apuleii.
- Liquidum quid proprie sit, 144. Liquidum serenum, 734. Liquor et liquidum pro spiritu et spirituali, 140 seq., 410, 463, 779.
- Lisca Franciscus, 831.
- Litamen, 204, vox Statii.
- Litania, 311.
- Litare, 311, 379.
- Lites calumniosae, 398.
- Livia Juliae nomine vocata, 720, 724. Ejus apotheosis, 720.
- Livius, 762, 764, 798, 862 seq., 865, 967, 1110, 1158.
- [Col. 1003] Llares Hispanice, 929.
- Loaysa Garsias, 10, 18.
- Loci mulierum, 1217.
- Locuples, 272.
- Locustae, 1 brevi, 679. Locustae, quibus vescebatur S. Joannes Bapt., 315.
- Longobardi, 430.
- Longum pro longe, 977.
- Lopez Ayala Ignat., 590.
- Lopez de Barrera Dominicus, 148, 257.
- Lorenzana Em. Franc. Ant., 245, 267, 308, 673, 880. Breviarium et Missale Isidorianum magnificentius et correctius edidit, 83.
- Lorica, 601.
- Lorinus, 535, 1233.
- Loth, 580. Fugiens Sodomam, 555. Ejus uxor, 556. An ejus statua adhuc permaneat, ibid.
- Lotos capillata, 866.
- Lotterus Melchior, 1067. Editor hymni S. Romani, 1062.
- Lubricare clivum, 1196.
- Lubricus fallax, 1235.
- Lucanus, 266, 290, 542, 701, 703, 853, 905, 1054, 1151, 1177. Ejus sententia, Coelo tegitur, qui non habet urnam. Inepta, 1177. Codex ms., 68.
- Lucae cap. I, 454, 677 seq., 785; III, 317; IV, 325, 440; VII, 340; VIII, 339 seqq., 401, 682; IX, 640; X, 871; XII, 912; XIII, 841; XV, 331; XX, 400; XXII, 640.
- Lucellum, 249.
- Lucernae benedictio, 296. Lucernae veteres Christianorum, 284. Lucernarium, 122.
- Luchinius Franc. M, 820.
- Luchius Mich. Aug., 336.
- Luci et montes idolorum sedes, 1028.
- Lucianus, 447, 718, 819.
- Lucifer Calarit., 1107.
- Lucifer diabolus, 512. Planeta, 381.
- Lucilius, 484, 711, 1110.
- Lucilla, 1008.
- Lucina Juno, Diana, 781. Lucinae horae, ibid.
- Lucisator, 257.
- Lucius Ludovicus, 101.
- Lucius martyr, 1115.
- Lucius Rangonus Venustus, 1150.
- Lucorum superstitio, 736.
- Lucretius, 16, 181, 185, 246, 254 seq., 261, 267, 293, 299, 335, 351, 626, 715, 743, 774, 787, 790, 853, 919, 1122, 1182, 1187. Ejus de anima sententia, 142.
- Luctantibus horis, 457.
- Luctus emortualis, 359.
- Ludere, pingere, ornare, 1176, 1198. Ludere homicidia, 868 seq. Ludere poenis, 821.
- Ludewigius Joann. Petrus Prudentium laudat, 215. Notatus, 152.
- Ludimagistri, 1053.
- Ludus Lotto dictus, 628.
- Luere foedera intercepta, 738.
- Lugubris duabus primis correptis, 182, 344, 1225.
- Lumen et numen saepe inter se commutata, 436. Lumen de lumine, 1096. Lumen divinitus accensum, 128. Lumen novum Sabbati paschalis, 121. Anti missimo tempore in pervigilio Paschae oblatum, 129. Lumen S. sepulcri, 282. Lumino, luminas, 836, 994. Luminum usus apud Hebraeos et Romanos, 120. In ecclesiis usus et copia, 118 seqq., 120.
- Lunae cultus, 728 seq. Lunae currui equi, muli, juvenei, juvencae affinguntur, 729. Lunae in circulo sedes Antinoo excogitata, 722.
- Lupa, 592. Meretrix, 1118. Uxor Faustuli, 705. Lupanar, 592, 705. Publicum, 1216. Lupanaris varia nomina, 1217. Lupanaria collocata in vicis angustis, 1217.
- Lupercalia, 838. Quandonam abolita, 1079. Lupercorum tria collegia, 930. Scuticae, verbera, 1079.
- Lupercus martyr, 979.
- Lupius Ant. M., 307.
- Lupus Ferrariensis, 500.
- Lusitania, 957, 968.
- Lustra, lupanaria, 705.
- Luteola serta, 619.
- Luteus, 489.
- Lutherus, 1160. Rejicitur, 118, 353, 370.
- Lutulenta libido, 596.
- Lux fulva, 343.
- Luxuria commune vitium, 630. Oculos invadit, 592. Ejus descriptio, 615 seq. Luxuria veterum in marmoribus, 783. Luxus, 627. An Hispanorum proprius, 630. Luxus in supellectile libraria, 6. Vestium, 619 seq.
- Lycetus Fortunius, 284.
- [Col. 1004] Lydius, ludius, 1085 seq.
- Lynces Bacchi, 708.
- Lymphaticum, 341.
- Lyra in annulis, 271.
- Lyristes, e brevi, 193.
- Mabillonius Jo., 38.
- Macedonius haeret., 370.
- Macedum, macetum, 811.
- Maceria, maceries, 517.
- Macero, e producto, 330.
- Machabaei septem fratres, 1021. Eorum martyrium, 1129 seq.
- Machab. lib. II, cap. VII, 1021, 1131.
- Macharius, 31.
- Machera, e brevi, 189.
- Macies lapillorum, 855.
- Macrobius, 201, 205, 259, 339, 681, 929, 1080, 1100.
- Macrus Dominicus notatus, 1182, 1232
- Maculae, foramina retis, 260.
- Maeander, prima correpta, 199, 309, 320.
- Maenades ore colubros dilacerabant, 708.
- Maera Lucas, 76.
- Maffeius Scipio, 599.
- Magdalena (S. Maria), 242.
- Magdeburgenses refelluntur, 101 seq, 111, 1240.
- Magi Deum in stella non viderunt, 392. An putaverint Deum per stellam descendisse, 380. Christum vere adoraverunt, 383, 456 seq. Non fuerunt Sinenses, 380. Eorum munera, 678. Adventus in sarcophagis, 832.
- Magia, 703 seq., 1205. Secunda producta, 177, 180. Christianis objecta, 1137.
- Magicus saepe in magnus commutatum, 770.
- Magister morum, 799.
- Magistris Simon de, 220, 414, 1162.
- Magius, 1108.
- Magnentius tyrannus 697.
- Magnes, magnetica acus an Romanis cognita, 1078.
- Magnus discipulorum, 633.
- Magnus Ovidius, Magnus Claudianus cur dicti, 26.
- Maia, 703.
- Maiales, 1100.
- Maiansius Gregorius, 85.
- Majestas pro divinitate, 403. An ultimam corripiat, 298.
- Major cur Prudentius dictus, 26.
- Major pro maximus, 384.
- Mala sunt, quae nonnulli vocant bona, 243.
- Maldonatus Joannes, 120.
- Malebolge et malebolgie quid Italis sint, 162.
- Malefabrum, 204.
- Malesuadus et malesuasus, 667.
- Mallas Hispanice, 260.
- Malvenda Thomas, 306. Quid egerit in expurgandis libris ad indicem Brassichellensis conficiendum, 159.
- Mamachius Thomas Maria, 282, 667.
- Mambre illex, 668.
- Mamertinus carcer, 802, 1047 seq.
- Mammon, mammona, 880. Mammoneus, 204.
- Mamotrectum, 257.
- Manceps carceris, 204, 1009.
- Mancipatus, 369.
- Mancosi, vide Philippi.
- Manes dii, 632 seq.
- Manes haereticus, 495.
- Manichaei, 395, 402, 514. Oppugnati, 490. Eorum error super abstinentia a carnibus, 145. De duobus principiis a Prudentio eversus, 148.
- Manillus, 173, 260, 448, 458, 519, 528, 787.
- Manna eucharistiae figura, 621. Manna et coturnices, 671.
- Manrique Alfonsus, 98.
- Mansuefactum, 318.
- Mansuetudo Christiana, 865.
- Mantuanus Baptista, 179. Petrus notatus, 974.
- Manuale biblicum, 91, 186, 666.
- Manutius Aldus P. filius, 230. Vide Aldus.
- Mapalia, mappalia, 583.
- Mara, 711.
- Marae aquae, 672.
- Maran Prudentius, 1203.
- Marangonius Joannes impugnatur, 118.
- Marcellinus, vide Ammianus.
- Marcellus scriptor, 249.
- Marcellus (S.), 887 seq.
- Marchand Prosper, 44.
- Marci cap. I, 440; III, ibid.; V, 340, 440, 682, 1067; VI 640; VII, 342; XIV, 239, 637; XV, 684.
- [Col. 1005] Marcianus J. C., 1220.
- Marcion, 395, 495. Secunda longa, 177, 183. Penultima longa, et ultima brevi, 497. Ejus Antitheses, 509. Marcionita, 2 brevi, vel synaeresi facta ex secunda et tertia, 183, 185, 497, 509. Marcionitae, 102, 451, 494, 550. Cur Caino comparati, 497.
- Marcus Areth. ep., 1056.
- Marcus ep. Taluontis, 90.
- Marcus haereticus, 336.
- Marcus Maximus commentitius, 978.
- Marcus (S.) monachus, 585.
- Marcus praenomen Prudentii, 26, 72.
- Mare Magnum, 670. Mare Rubrum seu Erythraeum, 288. Israelitis apertum, 643.
- Margarinus de la Bigne, 159.
- Margarita, 2 producta, 176, 181. Margaritae portarum civitatis coelestis, 657. Margaritum neutro genere, 661. Secunda brevi, 1121.
- Maria, secunda brevi, 677, vide Deipara.
- Mariae reginae Lusitaniae pietas, 483.
- Mariana Jo., 10.
- Marieta Joannes, 20.
- Mariettus Joannes, 56 seq., 68, 100. Ejus codex, 701, 721.
- Marinius Cajetanus, 71.
- Maris aestus causa, 1018.
- Marius, 743.
- Marius Mercator, 451.
- Marius Victor, 313, 396, 559, 651, 778.
- Marlianus Ludovicus invenit lemma PLUS ULTRA, 86.
- Marmorum plura genera, 783.
- Marquezius Emmanuel, 483.
- Marsi, 806.
- Marsupia, marsuppia, 639.
- Marsyas, 2 producta, 193.
- Martene Edmundus, 56.
- Marti Emmanuel, 34.
- Martialis, 136, 183, 226, 233, 267, 293 seq., 598, 800, 839, 854, 965, 1036, 1053, 1069, 1182.
- Martialis martyr, 965, 979.
- Martinellius, 933.
- Martinez Magister, 929.
- Martinus (S.), 160. An primus confessorum obtinuerit cultum, 232.
- Martinus Brac. (S.), 504, 719.
- Martinus Legionensis (S.), 673, 704.
- Martyrarii, 1181.
- Martyres, testes, 874. Divinitati accepti ab Ammiano intelliguntur, 233. A judicibus condemnati, gratias illis agebant, 1115. In tormentis hymnos canebant, 1007. Quibus in locis cruciati, 879. Ab equis discerpti, 1173 seq. Exsectis linguis, locuti, 1143. Tarde mori compulsi, 916. Visebantur in carceribus a Christianis, 1008. Martyres octodecim Caesaraugustani, 961 seqq. Martyrum alacritas ad subeundam mortem, 879. Animi robur, 1034. Copia, 743, 820 seq., 935, 1163. Catenas et vulnera Christiani exosculabantur, 1008. Corpora in mare projecta, 1015. An solemnis cultus a translatione maxime coeperit, 1020. Eorum corpora sub altari, 1180. Patrocinium, 104.
- Martyrium nobilitat, 1075. Duplex, 233. Baptismus sanguinis, 875. Martyrio quando se offerre liceat, 952 seq.
- Martyrium Ecclesia, 233.
- Martyrologi Prudentio non praeferendi, 1165.
- Martyrologium cur a martyribus dictum, 233. Ecclesiae Germanicae, 941. Romanum, 211.
- Massa candida Caesaraugustana, 970. Uticensis, 1209 seq.
- Massonus Papyrius, 1050.
- Massoretae, 184.
- Massyli, 969.
- Mastigophori, marrucophori, 806.
- Mastruca, mastruga, 806, 822 seq.
- Matamoros Alf. Garcia, 16.
- Mater castitas, maier virtus, 366.
- Maternus, a longo, 39.
- Mathesis, secunda correpta, 176, 181, 188, 803, 841.
- Astrologia, 803.
- Matres in liberis torquentur, 1124.
- Matthaei cap. I, 486; I, 310, 384, 677, 678; III, 679, 779; IV, 325, 757; V, 655, 779, 834; VI, 327, 330, 640 seq., 880; VII, 652, 841, 1121; VIII, 339, 341, 377, 440, 682; IX, 340, 485; X, 640 seq., 653, 886, 1065; XI, 328, 410, 975; XII, 650; XIII, 401, 661, 854, 1223; XIV, 340, 681 seq., 757, 1017; XV, 341, 432, 542; XVI, 241; XVII, 549, 1159; XIX, 572, 637; XV, 1128; XXI, 270, 679; XXII, 881, 898; XXIII, 384; XXIV, 236, 239, 376; XXV, 160; XXVI, 684; XXVII, 347, 683, 685; XXVIII, 685.
- Matthaeus, Mattheus, 485.
- [Col. 1006] Matthaeus Seneusis, 1169.
- Matthias, 2 producta, 181.
- Matuta, 812.
- Matutinus martyr, 979.
- Maurelius a Marco Aurelio dictus, 26.
- Maxentius tyrannus, 738.
- Maximianus Herculeus, 948 seq., 987, 1041, 1139.
- Maximus confessor, 168.
- Maximus Taurin., 242, 719.
- Maximus martyr, 471.
- Maximus praeses, 1041.
- Maximus tyrannus, 697, 733, 737, 809.
- Mazochius Alexius Symmachus, 117, 326.
- Mazzolari Joseph, 1178.
- Mea, monosyllabum, 185.
- Medallas Hispanice, medaglie Italice, 899.
- Mediator, 205, 366, 651.
- Medicabilis somnus, 299.
- Medicus chirurgus, 1139.
- Medio die non cernere solem splendentem, 750.
- Mediobarbus Biragus Franciscus, 722.
- Meditamen, 610.
- Meditari, 359. Canitiem, 944. Christum sub ipso sopore 310. Vulnera, praelia, 625.
- Medusa, 1091.
- Megaera, 730.
- Megalesia, 754, 1078.
- Mel Atticum, 263. Cibus abstinentium, 263. Silvestre quo usus est S. Joannes Baptista, 316.
- Mela Pomponius, 11, 567.
- Melanchthon, 1160.
- Melanthes, 792.
- Melchisedech, 583.
- Melodus, 204, vox Ausonii.
- Membra texta, 874.
- Membra urbis, 800.
- Memor episcopus, 1176 seq.
- Memphis, 846.
- Mena Joannes de, 929.
- Menardus Hugo, 167, 747. Claudius, 451.
- Menchaca Rochus, 56.
- Mendicare stuprum, 909.
- Mens humilis, 607.
- Mensa pro altari, 1181. Mensae in sacrificiis pro aris, 720.
- Mense nono ac decimo gignitur homo, 1131.
- Mensurabile, 472.
- Mensurius episcop., 132.
- Mentis templum, 783 seq. Velocitas, 471.
- Mentor, 1092.
- Mercurius, 703 seq., 807. Fur, 1082. In Abraxaeis Michael dictus, 704.
- Mercurius Trismeg., 704.
- Merenda Antonius Maria notatus, 1224.
- Meretrices prostitutae, 1217.
- Mergitare, mersitare, 682.
- Meritoria, 557.
- Meritum de congruo, 269.
- Merobaudes scholasticus Hispanus, 31, 283, 373, 587, 832.
- Merulentus, 709.
- Merus, 404, 829
- Metalli eruendi poena, 905.
- Metaphrastes, 1202.
- Methodius martyr, 428, 515.
- Metra, quibus utitur Prudentius, 198 seqq. Metri peccata Prudentio objecta, 176 seqq.
- Meursius Jo. notatus, 134.
- Meus varie usurpatur, 996.
- Mexia Petrus, 957.
- Meyerus Jacobus interpres Prudentii, 67.
- Mica thuris, 952.
- Michael a S. Josepho notatus, 233.
- Migliore Cajet., 732, 1172.
- Milia et millia, 800.
- Militare Christianorum sacramentum, 799.
- Milites in cute puncti, 1156.
- Militia palatina, 32 seq.
- Millino Benedictus, 933.
- Milvius pons, 739.
- Mimi, 914.
- Mina pro fodina, 466.
- Minerva, 712 seq, 804. Clypeata, 810. Ejus imago, 1091. Minervium, templum, 418.
- Mingarellius Joann. Aloysius, 56. Notatus, 108.
- Miniana Jos. Emm., 866.
- Minister vini, 338.
- Ministeria, 951. Pro ministris, 782, 1168.
- [Col. 1007] Minna, migma, mimax, ardor, 706, 709, 781. Furor, 754. Ignis, 860. De hac voce videri potest Goldastus Paraenet. Veter. part. I, pag. 394 et 454.
- Minores pro posteris, 700.
- Minucius Felix, 134, 247, 256, 259, 313, 321, 403, 418, 439 seq., 472, 511, 699, 715, 718, 720, 726, 729, 735, 737, 740, 750, 754, 760, 779, 812, 838, 842, 850, 852, 895, 898, 913, 916, 948, 963, 990, 1028, 1061, 1074, 1080, 1092 seq., 1095, 1100, 1103, 1119, 1134, 1157.
- Miracula Christi, 680 seqq. Miracula patrandi virtus a Deo communicata martyribus, 886. Miracula ad sepulcra martyrum, 139, 885, 1021.
- Miraeus Aubertus, 41 seq.
- Mirandulanus Jo. Franc. Picus, 216, 722.
- Mirmillo, secutor, 867.
- Miscere, 371.
- Miseratio, vide Operatio.
- Miseror cum genit. 1060.
- Missae plures in eodem die festo, 1201. Missae sacrificium supra martyrum sepulcra et ossa, 960, 1020.
- Missale Isidorianum, 83. Mozarabicum, 157. Vetus ms., 158. Vetus, 588.
- Mithrae superstitio, 748.
- Mithridates, 812.
- Mitificus, mirificus, 204, 573, 675, 1044.
- Mitra, 1 correpta, 629. Insigne sacerdotum, 1150.
- Mixtis cineribus, 1038.
- Modena Leo, 435.
- Moderamen, 406, 613.
- Modero, moderas, 406.
- Moenia, munia, 655.
- Mohedani notati, 789.
- Mola, 420. Molae aquariae, 848.
- Moles de sepulcro, 1164.
- Molina Ludovicus, 1057.
- Molinaeus refutatus, 719.
- Mollerus Andreas interpres Prudentii, 93, 361. Notatus, 364.
- Mollia micarum, 465.
- Moloch idolum an sit Saturnus, an infantes in illius honorem vere combusti, 788.
- Molocrum, 182.
- Mombritius, 1041.
- Monachis codices vett. mss. debemus, 190. An culpandi sint, quod codices Prudentii vitiaverint, 190 seq.
- Monceius Franc., 432.
- Moneta, 894.
- Monilibus intexta nomina, 965.
- Monomachia Davidis et Goliath, 814.
- Monstra, dii, 735, 737, 881, 923.
- Monstruosus, 204, vox Ciceronis.
- Montanistae jejunia protrahebant, 1030.
- Montchault Petrus Prudentium Gallice vertit, 98.
- Montes monetae, 894.
- Montfauconius Bern., 44, 56.
- Monuit mihi mendum in nonnullis Plauti editionibus, 303.
- Monumenta, monimenta, 1160.
- Mopsus Joannes, 474.
- Morales Ambr. notatus, 184.
- Morbi utiles, 906. Morbi et medicinae metaphora, 697. Morbus regius, 910.
- Morcellus Steph. Ant., 766, 1019 seq
- Morellus Federicus, 770. Jacobus, 889.
- Moret Joseph, 20.
- Mori undus, mortalis, 349.
- Morinus rejectus, 971.
- Morlanes Barth. commentarios mss. in Prudentium et alios reliquit, 222.
- Mors dira, dura, 874. Inextricabilis, 916. Pallens, pallida, 978.
- Morsus stipitis, 1004.
- Mortem aboleri, consumi, 482. Mortes plurali numero, 731.
- Morticinus, 1100 seq.
- Mortificatus, 204, vox Tertulliani.
- Mos vetus quando retinendus, 771 seq., 785 seqq.
- Moses Bar-Cepha, 362.
- Mouesso, 1137.
- Moyses, 405 seq., 670 seq., 918. Praesul justitiae, 290. An duas tantum quadragesimas observaverit, 313. An proprie sacerdos, 1233.
- Mozo Hispanice, 335.
- Mozzius Aloysius, 483.
- Mozzius Marc. Ant. Italice reddidit librum Peristephan., 100, 1038.
- Muculentus, 204, vox Arnobii.
- Mulctrum mulctralia. 262.
- [Col. 1008] Mulieres viris infirmiores, non tamen specie diversae, 521. Deformes ad deorum ministeria se conferebant, 579.
- Muller M. D., 214.
- Multicolorus, 204, 1094.
- Multinodis, 204, 321.
- Mummius L., 793.
- Mundialis, 204, 243.
- Mundus, 279. Vox ecclesiastica, 243. Servit, non judicat, 834. Mundus muliebris, 627. Mundus tenebrarum harum quid sit, 114.
- Munera Dei, 773 seq. Munus juventae, 584.
- Muratorius notatus, 108, 191, 229, 370, 931, 970, 1182, 1230 seq.
- Muretus Marc. Ant., 189, 699.
- Murices petrarum, 1015.
- Murmellius Jo. interpres Prudentii, 84, 92, 95. Notatus, 1065.
- Murmur pro voce submissa, 866, 873, 934. Murmura vota, 934. Murmurare, voce submissa loqui, 1061. Murmurare sub pectore Christum, 691. Murmur arcanum magorum, 446, 704.
- Museum Borgianum Velitris, 355, 373 seq.
- Museum Pio Clementinum, 748, 893. Vaticanum, 230, 355, 883.
- Musica organica veterum, 808. Musica instrumenta in ecclesiis, 437. Musici, qui melodias in carmina Prudentii ediderunt, 474. Musici soni, ibid.
- Musiva pictura, 1200.
- Musonius, 1055.
- Mutatio generis, 805.
- Mutatio origo peccati, 478.
- Mutilare normam argutam, 656
- Mylaeus Christoph., 216.
- Myron, 1090.
- Mysteriarches, 917.
- Mysterium, 2 correpta, 181.
- Nabuchodonosor, 415.
- Naeniae, 368. Numae, 929.
- Nama non est Latinum, 1232.
- Nanii Alcmarini Petrus, 89.
- Naogeorgeus, 121.
- Napaeae, 725.
- Napoli Ludovicus hymnum S. Cassiani vertit Italice, 100. Notatur, ibid.
- Narbo, 964, 968.
- Nardinus Famianus, 1237.
- Nasamones, 793.
- Natalis martyrum duplex, 938. Natalis sanctorum, imperatoris, Romani pontificis, episcoporum, 1183.
- Natatus, 643, 1232.
- Nationes, gentiles, 1099.
- Naufragii supplicium, 1171.
- Navarrus Emmanuel, 800.
- Naves Antonii an majores navibus Augusti, 808 seq.
- Navis in annulis Christianorum, 271. Navis male suta sutilis, 1171.
- Naxera Dominicus, 201.
- Naxus, 713.
- Nazareni, Nazaraei, 985. Christiani sic dicti, 745, 1067.
- Nazarius, 739.
- Nebrissa Aelius Antonius interpres Prudentii, 84, 92 seq. Non fuit episcopus, 85. Invenit lemma TANTO MONTA, 86. De eo judicium aliorum, 94. An catalogum verborum Prudentii fecerit, 203. Notatus, 184, 229 seq., 280, 317, 330, 366, 630, 647, 884, 886, 893, 947, 964, 976, 991, 1005, 1009, 1045, 1065, 1087, 1098, 1143 seq.
- Nebrissensis sub nomine artem edidit Joann. Ludov. de la Cerda, 180.
- Nebulo, nebulosus, 533.
- Nec olim, nuper, 1122.
- Nec pueri putant, 1123.
- Nectar, 919, 1005. Nectar mellis olens, 263. Nectar pectoris, 1131.
- Neaerae meretrices dictae, 709, 1087.
- Nefrendes, 1100.
- Nemea pellis, 707.
- Nemesianus, 1035, 1229.
- Nemesis, 701.
- Nemesius, 349.
- Nemo dies, nemo divum, hominum, 204, 813, 1128.
- Nemrod, Nebroth, 510.
- Neptunus, 725.
- Nequitia proprie inertiam significat, 29.
- Neratia Vestalis, 931.
- Nero, 1193. Ejus persecutio, 820. Ludebat poenis Christianorum, 821. Post obitum floribus a nonnullis honoratus, 134.
- [Col. 1009] Nerones, 723
- Nerva, 723.
- Nervo pulsa fugit, 617.
- Nervus, compes, 1003.
- Nescienter, 204, 397, vox S. Augustini.
- Nestor, 1102. Nestorem, 193.
- Nestorius haereticus, 402, 452. Ejus scripta combusta, 172.
- Nicaeni Patres, 163, 585.
- Nicander, 178.
- Nicephorus, 147, 844, 1003.
- Nicetas, 127. Episc., 129, 160.
- Nicomachus Dexter idololatriae defensor, 843 seq.
- Nidor, 468, 919.
- Nieremberg Jo. Eus., 116.
- Nigrante velamine, 919.
- Nilus, 816. Ejus fons, 846. Nilicolae, 804.
- Nimbus pro nube, 506. Nimbus coelitum, 727 seq.
- Ninguidus, 935.
- Ninivitarum poenitentia, 321 seq.
- Niobes fabula, 556.
- Niseus, 754. Vide Bacchus.
- Nividus Latinum non est, 935.
- Nobiles martyres, 979. Nobilium exemptio a quaestione, 1073.
- Noctua cur Palladi consecrata, 814.
- Nocturnae congregationes prohibitae Christianis, 247.
- Nodus pro mora, 516.
- Noe, 667.
- Noemi, 559.
- Nolanus, 1 correpta, 1185.
- Nomen Christianorum, Christi, 1075. Nomen simpliciter pro nomine Christi, ibid. Nomen trinum in Trinitate, 587. Nomen scribentis epistolam an olim praemitti debuerit nomini ejus ad quem scribebatur, 183. Nomina propria per duas ultimas litteras scribi solebant, 168. Nomina urbium indeclinabilia per quartum aut sextum casum, 185. Nomina propria poetae varia quantitate efferre solent, 183 seq., 839. Nomina propria facile corrumpuntur, 835. Nominum propriorum derivatio, 19. Nominum varietas post reipublicae casum, 843. Nominum mediae aetatis lex duplex, 25. Nomina in en, ut lateramen, 856. In osus, 593. Nomina deorum in plurali numero per contemptum, 418, 429. Nomina pro adverbiis libenter usurpat Prudentius, 248. Nomina Hebraica, eorum orthographia et prosodia, 196, 275.
- Nomisma, 898.
- Non capit, 410.
- Non felix, infelix, 988.
- Nona hora solvebatur jejunium, 1030.
- Nonius, 162, 249, 428, 768, 788, 1096, 1110.
- Nonius Ludov., 10.
- Nonnus, Christianus scriptor, 1121.
- Notae, compendia litterarum, 871, 953, 1051, 1053 seq.
- Notarii veteres, 1051, 1053 seq.
- Notkerus Balbulus, 8, 209, 224.
- Notus tener, 601.
- Nova verba videri facit incuria vetustatis, 205.
- Novatores novitatem in antiquitate quaerentes, 120. Ipsorum effrenis libido, 298.
- Novatus, Novatianus, 1162 seqq.
- Novellae imperatorum, 354.
- Novensiles dii, 793 seq.
- Noverimus, 3 producta, 180.
- Novitas religionis Christianis objecta, 1102, 1116.
- Nox fraudis et mendaciorum mater, 247.
- Noxialis, 204.
- Nubere, 266. De actu conjugali, 453. De re venerea, 595. Nubere uxori non recte dicitur, nisi cum quis irridetur, 267.
- Nubilum nubes, triste, tristitia, 994.
- Nudipedalia Cybeles, 1077 seq. Nudipedes qui adorarent, 1032 seq.
- Nugae, 369. Idolorum cultus idola, 735, 927. Pro libidinoso, libidinibus, 248, 319. Nugatrix acies, 625.
- Numa, 714, 767. Superstitionum auctor, 705. Ipsius arx, 705. Simpuvium, naeniae, 429. Superstitio, 369, 1102.
- Numantia quo loco sita, 11.
- Numen dolatum, rasum, sectile, 393. Numen trinum, 587.
- Numeror. cap. XIII, 536; XX, 662; XXI, 671.
- Numerus, 1177. An sit in Trinitate, 502. Minor majori in senatu cedebat, 752. Pluralis per contemptum, 1102.
- Numina, qui, 805.
- Numisma, vide Nomisma.
- Numitor, 714.
- Nummi veteres cum alpha, et ω, 336. Nummus, numus unde dictus, 893 seq.
- Nundinor, 1145 seq.
- [Col. 1010] Nunez de Castro Alfonsus, 1239.
- Nurus, 389.
- Nutamen, 506.
- Nymphae natantes, 725, 1088.
- Nymphaeum an de baptisterio dictum, 599.
- O in adverbiis porro, et aliis an semper producatur, 511. In gerundiis commune, ibid.
- O Graecum vocabatur ou, 188. Ω per o scriptum, ibid. Saepe a Latinis corripitur, ibid.
- Ob praepositione composita, 623.
- Obblatero, obblactero, 204, 1141 seq. Obblateratus tribuitur Apuleio.
- Obbrutesco, 548.
- Obeliscus solis nunc Romae erigitur, 726.
- Obex, fem. genere, 343.
- Oblatio cereorum, 296 seq. Oblatio cerei ad altare S. Laurentii ex veteri monumento expressa, 932.
- Oblectamen, 506.
- Obliso collo, 634. Gutture, 638. Obliso, o lito robore, 617.
- Obliviale poculum, 204, 299.
- Obludo, 204, 500, vox Plauti.
- Obscuritatis vitium male Prudentio imputatur, 3.
- Obsequela, 204, 314, 1228, vox Plauti et Sallustii.
- Obsitus pannis, 911.
- Obsonia deorum, 1093.
- Obstetrix an Deiparae astiterit, 376.
- Obstrangulatus, 204.
- Obtrectatores, 908 seq.
- Occidentale imperium luxuriae deditum, 615. Occiduus, occidens, 204, 942 seq. Occidualis, 204.
- Oceanus Neptunus, 725.
- Oculorum descriptio, 566. Oculi fenestrae animae, ibid. Lubrici, 1218. Vagi, 616. In morte, vel in mortem elisi, 591. Oculorum tunicae senae, 566. Oculos attollendi mos inter orandum, 691. Oculus retortus, irretortus, 1092.
- Odericus Gaspar Aloysius notatus, 800.
- Odor liquidus, 364. Odores in funeribus, 133 seqq.
- Oedipus, 791.
- Offa, ofella, 320, 1100.
- Offendicula, offensacula, 629.
- Officia, comitatus praetoris, 1168.
- Officium Isidorianum, 123. Parvum Deiparae, 384.
- Offosus, effosus, 905.
- Ohienart Arnaldus, 20.
- Olea, pacis insigne, 644.
- Olearius Gottefridus, 715.
- Olentes lacrymae, 285.
- Olerum veneratio, 1090.
- Oleum in martyrum sepulcris, 140. Oleum et operam perdere, 974.
- Olim de futuro, 1034.
- Oliveti mons, et an in eo impressa vestigia Christi, 686.
- Ollae inter numina, 1090. Olli Dei, olla numina, ibid.
- Olofernes, vide Holofernes. Olybrii duo celebres, ipsorum familia, 746.
- Olympus unde dictus, 700.
- Omniformis, 204, 1097, vox Apuleii et Sidonii. Omnigenus, 696 seq. Omniparis, omnipatris, 947. Omnipollens, 204, 398. Omnitenens, omnicreator, omniparens, 204, 257.
- Omophagia, ophiophagia, 708.
- Omphala, 1087.
- Operatio, opus misericordiae, 637.
- Operta, 1180.
- Opinio, 300.
- Opis uxor Saturni, 700.
- Oppansis, oppassis, 623.
- Oppetere, 915.
- O pidum, urbs, 888, 1008.
- Oprime dum, 628.
- Optatus Afer, 132, 307, 903, 1008.
- Optatus martyr, 979.
- Optio carceris, 1009.
- Opulens, 204, 1185, vox Sallustii et Apuleii.
- Oracula sibyllina, 443. Oracula, Christo nato, evanuerunt, 442 Oracula de religione Christiana, 924. Oracula an nato Salvatore cessaverint; an merae fuerint sacerdotum imposturae; an aliquod oraculum ab Augusto datum, 721 seq. Oraculum de puero Hebraeo, 443.
- Orare simpuvium Numae, 929 seq.
- Orarium, 204, 237, 883 seq. Orario martyres gladio feriendi oculos sibi ligabant, 884.
- Oratio ad Deum brachiis expansis, 278, 1034. Orationis plurium vis, 295. Oratio Christi in horto, 1233. Oratio in fine Hamartigeniae, 151 seqq. Orationes ante cibum, 257. Vespere, mane et meri ie, 264. Vide Preces.
- [Col. 1011] Orba mater, orbare, 340.
- Orbes pro oculis, 339. Orbes cavati, 901.
- Orbicularia, 1043.
- Orbita, 1173.
- Ordo operum Prudentii, 56, 59, 61 seqq, 96, 208, 364, 395, 494, 1 62, 1089, 1161. Ordo hymnorum varius, 889.
- Ordo hymaorum Peristeph. varius, 961.
- Ordo Romanus, 123, 284, 289.
- Ordonez de Zevallos Petrus, 444.
- Ordonius III rex Hispan., 162, 587.
- Organa, 414. Eorum antiquitas, 438. In Hispania, 415. Quando invecta in Galliam, ibid. Pneumatica, hydraulica, 415, 438. Organandi verbum, 115.
- Orgia, 713, 894 seq.
- Orichalcum, aurichalcum, prima brevi, 188, 728.
- Orientius, 280, 538, 685.
- Origenes, o correpto, 188.
- Origenes, 258, 750, 1192. Ejus error de anima, 145.
- Orion, 1 communi, 188.
- Ornare pulvinar, 929 seq.
- Ornatrices, 520, 606.
- Ornatus, leno pudoris, 519. Ornatus templorum, 118, 655.
- Orosius Paulus, 132, 450, 689, 763, 825 seqq., 835, 922, 925, 1238. Historiam suam contra gentilium querelas scripsit, 821.
- Orpha an Goliae mater, 559.
- Orthographia codd. Prudentii, 59 seqq., 97, 99. Orthographia e lapidibus difficile colligitur, 825.
- Ortiz Alfonsus Breviarium Isidorianum emendavit, 82.
- Os belluae, ebur, 1077.
- Osanna, 280.
- Oscula pacis Christianis objecta, 307. Osculandi limina templorum mos, 1083. Sepulcra martyrum, 1101. Cur limen Jovis osculari nefas, 1083.
- Oscines aves, 813.
- Oscae cap. II, 781; XII, 254.
- Osiander Lucas, 16, 104, 151.
- Osiris, 754.
- Osius episcopus, 380.
- Ossilegium in funeribus, 136, 1036. Ossua ossuum, 933 seq., 993.
- Ostentamen, 506.
- Ostia Tiberina, 1166 seq.
- Ostiensis via, 1197.
- Ostrum scopuli nativum, 783.
- Osus finita in, 593.
- Otto imperator, 209.
- Otto (S.), 307.
- Otranto Italice accentum habet in prima, 181.
- Ouzelius Jac. notatus, 321.
- Ovare, 1189.
- Ovecus episc., 883 seq.
- Ovidius, 59, 163, 187, 237 seq., 252, 259, 293, 299 seq., 310, 330, 339 seq., 352, 361, 428, 598, 606, 612, 624, 691, 700, 712, 727, 754, 788, 796, 833, 838, 847, 852, 862, 866, 915, 919, 934, 949 seq., 994, 1131, 1163, 1181, 1226, 1233.
- Ovis amissa, 331. Ovis candida animae candorem significat, 270.
- Pacnomius (S.), 1230.
- Pacianus Barcin., 170.
- Pacis descriptio, 641.
- Padus, 823.
- Paean, 334.
- Pagani unde sic dicti, 736. Eorum nomen quando primum occurrat, ibid. Paganismus error veterum, 696. Paganus de ethnico, 689. Paganalia festa, paganicae feriae, 1093. Pagus pro idololatria, 753, 1093.
- Palaephatus, 699.
- Palaestra, 527, 806 seq., 974. Palaestrici, 1082.
- Palatium, Palatia, Roma, 865. Palatinus mons, 830.
- Palatum unde dictum, 1143.
- Palladii lares, 928. Palladium, 714, 810, 849, 865, 867, 928.
- Palladius, 354, 377, 536.
- Pallas, vide Minerva.
- Palliola, 1177.
- Pallium archiep., 1214.
- Pallium noctis, 286.
- Pallor deus, 511.
- Palma martyrii, 1045. An sola probet martyrium, ibid.
- Palmata, 746 seq. Palmatica, 747.
- Palomino Franciscus Hispanice vertit Prudentium, 98.
- Palpamen, 204.
- Palpebralis, 204.
- Palus, u brevi, 182.
- Pamelius, 196, 891.
- [Col. 1012] Pancirolus Guidus, 34.
- Panes et pisces multiplicati, 682.
- Pangere pro canere, 345. Pangere puncta, clavos, plantam, 1059.
- Panis gradilis, 750.
- Pannonia, 826, 1040.
- Pansus, 391.
- Pantomimi, 914. Ipsorum licentia, 1085 seq.
- Panvinius Onuphrius, 14.
- Papa nomen olim episcopis commune, 1175.
- Papebrochius notatus, 969.
- Papulae, 1109.
- Paraclitus, tertia correpta, 177, 179, 181, 188.
- Paradisi nomine quid intelligatur, 362. Paradisus descriptus, 265.
- Parapsis, parabsis, paropsis, 633, 1228.
- Parcae, 801.
- Parce vivendum, 777.
- Pareo, praesto esse, 782.
- Paries dealbatus, 354.
- Parmensis editio Prudentii, 95 seqq.
- Parochi an primo Ecclesiae tempore exstiterint, 1166 1172.
- Paros, 783.
- Parra, parrha, 813.
- Parrhasius Janus, 889. Editio plurium hymnorum Prudentii ab eo procurata, ibid.
- Parricidarum poena, 1016, 1240. Parricidalis, vox Justini et Flori, 204.
- Parthenius, vide Mazzolari.
- Parthi, 814.
- Paschal Ant. Raym., 38.
- Paschalinus Laelius, 520.
- Paschalius Carolus, 169.
- Paschasius, 1230.
- Paschasius Radbertus, 660.
- Passerius Joann. Bapt., 284.
- Passibilis, 204, vox Arnobii et Tertulliani.
- Passio vox ecclesiastica, 205, 345, 1136. Passio Salvatoris, 684.
- Passus, pansus, 623, 692.
- Pastor ovem humeris portans in sacris calicibus, 270.
- Pastor martyr, 968.
- Pastus sanguine, 731, 1026 seq.
- Pater quo sensu fons deitatis, 409. Auctor Filii, 426.
- Pater et Filius, alius et alius, non aliud et aliud, 1117 seq.
- Paternus, a brevi, 39.
- Patiens episcop., 1050.
- Patientiae descriptio, 600.
- Patinus, 716.
- Patres maxime veri theologi, 841. Cum pauci ab aliis dissentiunt, non reddunt expositionem sacrae Scripturae incertam, 241.
- Patria martyrum duplex, 938. Patriam martyrum saepius tacuit Prudentius, 888, 938, 963 seq.
- Patripassiani, 102, 402, 451.
- Patrium profundum, 410.
- Patroni martyres et sancti recte dicti, 872, 940.
- Paulae (S.) lacrymae, 29.
- Pauli apost. Commemoratio, 1200.
- Pauliani haeretici, 452.
- Paulina uxor Pammachii, 134 seq.
- Paulinus Biterrensis, 1050.
- Paulinus Nolanus, 46, 54, 129, 131, 157, 160, 168 seq., 178, 181, 183, 191 seq., 194, 236, 270 seq., 275, 280, 284 seq., 297, 314, 317, 325, 336, 358, 360, 362, 370, 439, 484, 504, 535 seq., 538, 584, 587, 609, 633, 637, 658, 672, 688, 752, 766, 823, 842, 881, 930 seq., 968 seqq., 983, 995, 1003, 1012, 1021, 1038, 1048 seq., 1118, 1163, 1180 seq., 1186, 1188, 1194, 1223 Ejus conversio, 747. Ejus filiolus Compluti sepultus, 747, 968. Fortasse auctor est hymni de Spiritu S., 54. Ornatum templi promovit, 130. Ejusdem epigramma de sua et S. Martini imagine, 131.
- Paulinus Petricorius, 252, 900.
- Paulus apostolus, quem vipera momordit, sed non laesit, 689 seqq. Vas electionis, 688. Vide Apostolus. Ejus hymnus, 1188 seqq.
- Paulus martyr, 968.
- Paulus Nazarbensis, 242.
- Paulus Samosatenus, 452.
- Paulus V, 100.
- Pauperes Ecclesia olim alebat, 902. Ante fores ecclesiae aderant, ibid. In coenaculis habitabant, 750. Paupertinus, 607.
- Pauvii impudentia retunditur, 857 seq., 860 seq.
- Pavimenta vermiculata in templis, 959.
- Pavor deus, 511.
- [Col. 1013] Pax corporis defuncti, 956.
- Peccamen, 201, 347, 506, 676, 856.
- Peccata quot modis exprimat Prudentius, 254. Peccata remittere, 484. Peccatrix, peccator voces ecclesiastico, 231. Peccatum originale, 102, 268, 273, 347, 480 seq., 549, 802.
- Pectines, instrumenta martyrii, 1169.
- Pecua, pecudes, 1096.
- Peculator an dixerit Prudentius, 630.
- Pecunia a quibus primum signata, 898. Signo Christi quando figurari coepit, ibid. Pecuniae amor, 519.
- Pedagogus, pro paedagogus, e brevi, 189.
- Pedros, et Riera Joseph, 941.
- Pegma, 1151.
- Pelagiani, 268, 481.
- Pelagius (B.) puer Hispanus martyr, 209.
- Pelagius episcopus, 14.
- Pelles habitus primorum hominum, 609, 787, 823.
- Pellex, 1081.
- Pellicer et Saforcada Jo. Ant., 11.
- Pelusium, 1239.
- Penates, 849. Dii, 714. Penates Trojae, 923.
- Per in prae commutatum, 628, 872.
- Percenso et percenseo, 546.
- Perduro, 626.
- Peregre, peregri, 972.
- Peregrinationes sacrae, 375, 872, 118.
- Perez, vide Bayer.
- Perez de Oliva Ferdinandus, 929.
- Perfidi, infideles, 369, 991, 1014, 1168.
- Perflabilis anima, 143.
- Perforare, 346.
- Pergameo sub lare, 849.
- Pericula properanda, 563.
- Peristephan ω n libri inscriptiones, 870.
- Perizonius, 385.
- Perkinsius, 152 seq.
- Perosus tolerare, 945.
- Persecutio Christianorum in Hispania, 849, 971. Persecutio ultima crudelissima, 1065. Persecutiones Christianae religionis sub imperatoribus Romanis, 820 seq.
- Persephone, 446.
- Perses rex, 812.
- Persicus orbis, 380.
- Persius, 130, 188, 226, 233, 262, 294, 529, 616, 801, 853, 904, 930, 1080. Ejus dictum In sancto quid facit aurum refellitur, 130.
- Personae scenicae, 818 seq.
- Personasse, 1229.
- Perspicuum metallum, 1183.
- Perstringo, 631.
- Persuasio, 915 seq.
- Pertinacia obtinendi, 227.
- Pervigilii Veneris auctor, 1082. Pervigilium Paschae celeberrimum, 121. Vide Poenae damnatorum. Pes candidus, 294.
- Pessum mergere, 758.
- Petasus, 807.
- Petavius Dionysius Prudentium quanti fecerit, 216. Notatus, 461, 489.
- Petiscus Joseph, 209.
- Petraglia Franciscus, 87, 1052.
- Petronius Arbiter, 357, 644, 756, 1053, 1217.
- Petronius Probianus, 746.
- Petrus apostolus caput Ecclesiae, 170. Petra Ecclesiae ex sensu communi Ecclesiae in hymno S. Ambrosii, 241. Pastor, genitor, nutritor dictus, 751, 1197. Ad Christum per undas tendens, 757 seqq. Claudum sanat, 687. Cum Christum ne avit, vere peccavit, sed fidem intus servavit, 240. Ejus lacrymae, 242. Visio, 687. Capite inverso Romae cruci affixus fuit, 1192. Ipsius sepulcrum Romae, 108. Principatus, 757, 924, 1193. Petrus et Paulus apostoli, 1169, 1188 seqq. Petri et Pauli celebritas, 1189. An eodem anno martyrio coronati, ibid.
- Petri Epist. I, cap II, 400, 1097 seq.; III, 521; V, 236, 281, 510, 542; Epist. II, cap. III, 377, 1208.
- Petrus Chrysologus, 365.
- Petrus Comestor, 362, 1191.
- Petrus Lucensis refellitur, 454.
- Petrus martyr haereticus reprehensus, 109.
- Petrus Caesaraug., 27 seq.
- Petrus Ven., 210, 235.
- Petulantia, 625.
- Peutingerus, 334.
- Peverati Angelus interpres Prudentii, 223. Notatus, 872, 1002, 1084 seq., 1087, 1231.
- Phaebadius, vide Phoebadius.
- Phaedromus, o correpto, 181.
- [Col. 1014] Phaetontis fabula, 555.
- Phalecii versus, 198.
- Phantasmatici haeretici, 102, 402, 483 seq.
- Pharao submersus in mari, 670. Ejus somnium, 669.
- Pharos, 290.
- Phereponus Joannes, 347.
- Pherezeus, 532.
- Phidias, 1092.
- Philelphus, 58.
- Philippus apostolus, 412.
- Philippus, 2 correpta, 181.
- Philippus et Salia coss., 24.
- Philippus Bergom., 210. Imperator, 126. Presbyter, 309.
- Philippi II regis catholici jussu index expurgatorius in Belgio confectus, 1167.
- Philippi, monetae genus, 898.
- Philo Hebraeus, 313, 519.
- Philosophi e hnici verum aliquando invenerunt, sed SS. Patribus non conferendi, 590. Philosophi recentes quid differant ab antiquis, 421. An in rerum principiis quidquam profecerint, 427. Philosophi reges, 698. Philosophia vana, 103. Philosophorum barba, pallium clava, 530.
- Philostra us, 715.
- Philyra nympha, 700.
- Phinees ex traditione Judaeorum fuit Helias, 312.
- Phlegon vetus scriptor, 344.
- Phoebadius, 309, 371.
- Phoebi furores, 754.
- Phoedrus, 690, 1065.
- Phonascus, I brevi, 188.
- Photiniani, 596.
- Photinus, 451 seq., 655.
- Photius, 145, 289, 1189.
- Phrenesis, 2 correpta, 176, 181, 188, 509, 1110. Phrenesis, phrenitis, 509.
- Phrygii, 806 seq.
- Physici quinam dicti, 780.
- Piamina vulnerum, 339.
- Piazza Barth., 1167.
- Piccartus Michael, 216, 591.
- Picens, ad agrum Picentinum pertinens, 1184.
- Pictura agni sub cruce, 270. Ceris liquentibus, 766. Idololatriam auxit, ibid. Vetus cum umbris, 1175. Picturae veteres sacrae, 1034. In abside ecclesiarum, 270. In calicibus, ibid. In coemeteriis, 985. In ecclesiis, 46, 1175. Vide Abel, Magi.
- Picus rex, 719. Vide Mirandulanus.
- Pierinis Ornatricis inscriptio, 606.
- Pierius Joannes, 899.
- Pietas! interjective, 316.
- Pigmenta, 521.
- Pignora, pignera, 629, 710, 1185.
- Pignorius Laur., 174, 323.
- Pilentum, 863.
- Pinaria domus, 707.
- Pineda Joannes, 535.
- Pingendi ratio vetus, 876. Pingendi oleo consuetudo antiqua, 766 seq.
- Pinius notatus, 1179.
- Pinna templi, traditio vulgaris de ea, 679.
- Pinus Cybele sacra, 1082 seq.
- Pisces avesque eodem loco a Christianis veteribus habebantur, 146 seq. Pisces in fontibus aquae lustralis in culpti Romae, 599. Piscina baptisterium, pisciculi Christiani, piscis Christus dictus, 5 9. Piscis in annulis Christianorum, 271. Piscis symbolum Jesu Christi, 599.
- Piso, 793.
- Pithoeus Petrus, 679, 852.
- Pius VI, 128. Ipsius bibliotheca locupletissima, 218.
- Augustea ejusdem munificentia, 726.
- Plaga perfida, fervida, 442.
- Planetae, 422.
- Planities styli apta ad secandum, 1037.
- Plasma, 346. Plasmatus, 204.
- Platea, e brevi, 188.
- Platesius Lippus, 56.
- Plato, 147, 352, 380. Barbatus, 420 seq. Ejus sententia, 698. Platonicorum error, defunctorum animas in daemonas converti, 341.
- Plautus, 195, 303, 611, 699, 758 seq., 862, 900, 909, 1056, 1119, 1130.
- Plaza Benedictus notatus, 116, 304.
- Plebicolae Gracchi, 748.
- Plebis Romanae conversio ad Christum, 750.
- Pleurisis, pleuresis, 1108.
- Plinius, 10, 254, 260, 316, 361, 438, 463, 522, 545, 616, 687, 865 seq., 927, 1037, 1087, 1094, 1151, 1169, 1200.
- Plinius, junior, 814, 1054, 1098.
- [Col. 1015] Plumarius, plumeae vestes, 522, 525.
- Plumbatae, 1073 seq. Ex museo Vaticano, 1169, 1240.
- Plumbo suffuso statuae retinentur, 718.
- Plutarchus, 420, 443, 865, 1029.
- Plutonis an secunda corripiatur, 730, 992. Ejus sacrificia, 731 seq.
- Podagra nodosa, 1109.
- Podium, 866.
- Poema unum diversis metris compactum, 397.
- Poena crimini respondens, 912.
- Poenae aeternae timor homines coercet, 778. Poenae damnatorum in pervigilio Paschae an mitigentur, 156 seqq. Poenae pro carnificibus, Furiis, 1116.
- Poenalis labor, 905.
- Poesis secunda correpta, 176, 181, 188. Poesis idololatriam auxit, 766.
- Poetae non sunt reprehendendi, quod frequenter syllabas breves propter vocalis sequentis geminam consonantem producunt, 186. Cur veniam petant, cum nomina propria diverso intervallo quantitatis efferunt, 183. Poetae infra secundos an probandi, 203. Poetae Christiani theologis utiles, 1048 seq. Ascititiam e libris sapientum eruditionem non spernebant, 190. Non sunt revocandi ad consuetudinem saeculi Augusti, 189. Minus a saeculo Augusti in syllabarum quantitate recedunt, quam Terentius, Ennius, Plautus, ibid. Licentia poetica saepe usi, 185. Ratione caesurae syllabas breves saepius producebant, 186. Saepe corripiunt vocalem, cui succedit vox incipiens a se, sp, st, z, 186 seq. Ω, η et αι in vocales breves interdum non sine ratione convertebant, 188. Poetae Christiani ab Aldo editi, 80 seq., 219. An saepius a Fabricio, 88 seq. Cur Fabricii commentarii in nonnullis exemplaribus desiderentur, 89. Poetarum omnium corpus, 92. Poetices cognitio necessaria est ad carmina SS. Patrum emendate cudenda, 192.
- Politianus Angelus, 865.
- Pollentinum bellum, 826.
- Pollere, 872.
- Pollicem vertere, 865.
- Pollubrum, 182.
- Pollucis equum suffire, 445.
- Polop Antonius, 872.
- Polycletus, e brevi, 1090.
- Poma cibus jejunantium, 263.
- Pomarantius, 1109.
- Pomaeria, pomaria, 1178.
- Pompa ostentatrix, 626. Qua mulierculae ad lupanar ducebantur, 862. Qua ducebantur sacra, ibid.
- Pompeianae acies, 450.
- Pompilius, vide Numa.
- Pomponius, vide Mela.
- Ponderamentum, 531.
- Pone respectans, 1133.
- Ponte Ludovicus a, 906.
- Pontificalis liber, 132.
- Pontificis Romani primatus a Prudentio assertus, 111.
- Pontius diaconus, 951, 1202.
- Pope Blount Thomas, 217.
- Popina, 557 seq.
- Populares Aaron, 1236.
- Populosus, 970.
- Populus pro multitudine, 1163. Virtutum, 653.
- Porceiana, 945.
- Porro, porricio, 289.
- Porta S eciosa, 687. Portae Castrenses, 32, 643.
- Portenta de diis, 735, 840.
- Portio lucis, 329.
- Portitor, 1013.
- Portus Romanus, 1167 seq.
- Possevinus Antonius, 16.
- Postellus Guillelmus, 87.
- Postes pro oculis, 566.
- Potestas, an a corripiat, 298. Pot stas scelerum, 532.
- Potisse pro posse, 1132.
- Potitius, 707
- Potitur, 2 communi, 330.
- Potius bisyllabum, 185.
- Potro Hispanice, 1072.
- Povius Bartholomaeus, 31.
- Pozzo Franciscus, 96.
- Pr producunt brevem praecedentem, 963, 1140
- Praeco Dei, 689. Praeco fideles ad ecclesiam vocans, ibid. Praeco lingua, 1130. Praeconis munus, 533.
- Praedes inare, 383. Praedestinatorum numerus, 150. Cut a Prudentio auctus videatur, 304.
- Praeduro, 626.
- Praeeo prima longa, 1078.
- Praefatio Prudentii, 36, 40, 42. Omnium operum, 233. Praefationes carminum a quibus adhibitae, ibid.
- [Col. 1016] Praefectus, praetorio et Urbi, 34, 893.
- Praeficae, 358.
- Praefulgit, 449.
- Praefultus torus, 1008.
- Praejudiciis religio Christiana non nititur, 715.
- Praelambere, 293, 527.
- Praeliari venti in mari dicuntur, 690.
- Praeminens, 377.
- Praenuncupo, 204, 324.
- Praenuntiatrix, 892.
- Praepositivus, 157.
- Praepotens Deus, 305.
- Praeputium, 2 longa, 559.
- Praesepe Domini an Romae existat, 372 seq.
- Praesides, 32.
- Praestigiae, praestrigiae, 897. Circulatorum, 1094. Praestigiator et praestrigiator, 309. Praestringo, perstringo, 631, 846.
- Praesul pro duce, 390. Furoris, 378. Justitiae, 290.
- Praetextae togae, 1076.
- Pratum coeleste, 331.
- Precanda tibi a a, 988 seq
- Precationes quibus horis faciendae, 234 seq.
- Preces oriente sole et ad Orientem respicientes Christiani fundebant, 250 seq. Vide Orationes. Preces Christianorum post cibum, 274. Ante somnum, 297. Quibus moribundus Deo commendatur, 362. Preces gentilium, 1080 seq.
- Prelum unde dictum, 289.
- Premo pro imprimo, 977.
- Pretium, 976.
- Priapus, Priapeia, 705 seq.
- Primasius, 1156.
- Primitivus, 204, vox Columellae.
- Primitivus (S.), 970 seq.
- Primoplastus, 337.
- Princeps, a Prudentio laudatus, Theodosius, non Constantinus, 925. Princeps ad mortis iter, 596. Principes an possint quaedam mala permittere, 149. Principes, cum sacrificabant, regalibus insignibus conspicui, 447. Principalis vita, 1104.
- Principia rerum difficile inveniuntur, 427.
- Priorius notatus, 1030.
- Priscianus, 187, 189, 300, 1185.
- Priscillianistae, 395, 512, 514.
- Proaeresius, 1055.
- Proba Falconia, 219.
- Proba filia Sexti Petronii Probi, 746
- Probinus, 746.
- Proborum familia, 745.
- Probus, scriptor, 339.
- Proceres, capita trabium, 1078.
- Procinctus, 805, 1103.
- Procopius, 848.
- Prodigia de diis, 741.
- Proditus vel prodigus ignis, 428 seq.
- Profundum patrium, 642.
- Proles, e brevi, 1135.
- Promerita, 753, 780, 829.
- Promisce, promiscue, 1088.
- Promus, promuscondus, 902.
- Prona voluptas, 329.
- Propago degener, 393.
- Propertiu, 237, 257, 361, 372, 389, 715, 788, 808 seq., 812, 847, 860, 1056.
- Prophetae testes Testamenti Novi, 385. Prophetarum obscuritas unde, 1053. Prophetare, 1212.
- Propina, 557 seq.
- Propitius, 1 producta, 177. Propitiabilis, 204, vox Ennii.
- Propola, 1 producta, 182, 557.
- Proprietates relativae in Trinitate, 503.
- Proserpina, 728 seq.
- Prosiluit, prosiliit, 448.
- Prosper Aquitanicus, 90, 257, 259, 268, 358, 434, 584, 820, 117 seq, 1123.
- Prosper Tiro, 205.
- Prospera multa, 803.
- Prosperare, 204, 1040.
- Prosubigo, 953.
- Protinus, 356.
- Protoevangelium S. Jacobi, 376.
- Proverb. cap. I, 1233; IX, 660; X, 837; XVI, 1233; XXIV, 28; XXV, 773; XXVI, 853.
- Proximatus, 33, 1230. Cleri, 33. Scriniorum, ibid.
- Proximus, vicinus, 1021.
- Prudentius M. Aurelius Clemens Hispaniensis, 665 Ejus patria, 10 seqq., 698, 714. Non certo de ea constat, [Col. 1017] 22. Ipsius natalis annus, 23 seq. Familia, et nomina, 25 seqq. Aetas prima et adolescentia, 27. Defenditur a criminibus imputatis, 28 seq., 759. An constet de innocentia vitae ipsius, 227. Fuit jureconsultus, 31. Ipsius munera, 32 seqq. Fuit Proximus scriniorum, 33. Non fuit consul, 33 seq. Neque praefectus praetorio aut Urbi, 34 seq. Quo anno venerit Romam, 36. Quo tempore scripserit, 36 seq. Quo anno objerit, 38. Ejus humilitas, 759, 1228. Pietas, 1229. An militaverit, 643. An uxorem duxerit, 1061. An pauper fuerit, 1227. An alicui piae societati aggregatus, 249. Ipsius imago, 225. In codice Bernensi nimbo ornata, 1089. Divus nuncupatus, 889, 1231, 1233. Sanctus, 1203. Admirabilis ipsius theologia, 427. Catholicus vates recte nuncupatus, 172. Antiquitatis studiosus, 603, 655, 753. Graecas litteras an ignoraverit, 621 seq. Ejus prosodia a multis defensa, 193. Plura de eo conficta, 38 seq. Quaedam de eodem peculiaria ex codd. mss., 58, 60, 64, seq. Quo anno scripserit contra Symmachum, 827. Conatus Symmachi repressit, 695. Prudentii fides in actis martyrum enarrandis, 941 seq., 947 seq., 1053, 1062 seq., 1162 seqq., 1187, 1202. An sacrificanti Juliano adfuerit, 444. Non adfuit martyrio Encratidis, 977.
- Prudentii opera, 41 seqq. Quidam hymni, 80. Versus in Hygini operibus inserti, 725, 729. Libri de Trinitate, 44. Liber de Columba, de Oceano, ibid. Aedificium, 45. Monomachia, ibid. Dittochaeum, ibid. seqq., 65. Carmen de fide, 75. Conclusio, 96. Ejus fortasse sunt multi hymni Breviarii Mozarabici, 966. An ejus editio duplex, 648. An a S. Hieronymo laudatus, 75. Laudatus ab aliis. I seqq., 12, 25, 29 seq., 47, 54, 66, 73, 101 seqq., 115, 165, 190 seq. 199, 206, toto cap. 28, 234, 251, 283, 286, 333, 349, 364, 399, 417, 457, 464, 472, 489, 495, 500, 525, 587, 626, 652, 721, 927, 988, 1024, 1049. Ejus carmina qui corruperint, 465, 767. Imitatores, 217. Vide Imitatores. Interpretes, 73. Editores, 75 seqq. Vide Editiones. Ipsius versiones vulgares, 93, 98. In usum scholarum, 87, 93. An pueris praelegi debeat, 212, 215. Ipsius carmina studiorum liberalium honores petentibus proposita, 212.
- Prudentius praeceptor Walafridi, 27.
- Prudentius Trecensis, 26, 55, 63, 1230. Ejus Flores psalmorum a Trombellio editi, 221.
- Prurire, 910.
- Psalm. II, 384; VII, 304; XXII, 331; XXIII, 331; XXXII, 337; XXXV, 1127; LXIV, 410; LXXIX, 275; XCVIII, 1233, CIX, 336; CXV, 1155; CXVII, 679; CXXII, 1135; CXXXVI, 535, 676; CXLV, 337; CXLVIII, 348.
- Psalterium ms., 162. Psalterium, e correpto, 181.
- Psaltria, 681.
- Pseudomenon, 421.
- Psychomachia Graece reddita, 100. Ipsius capita an a monachis distincta, 191. Inscriptiones ejusdem, 577 seq., 587.
- Ptisana, i brevi, 188.
- Publius martyr, 979.
- Publius Mimus, 914.
- Pudescere, 204, 670, vox Minucii. Pudet, ac piget, 227.
- Pudicitia virgo, 592. Ipsius descriptio, ibid. Pudor, 611.
- Puella duodecennis, 950.
- Puer pro ministro, 448. Puer Barulas martyr, 1121.
- Pueri servi nuncupati, 335. Pueri tres in camino ignis, 413. Pueri virgis caedebantur, 1125.
- Pueyo Silvester, 1231.
- Pugiles meretrices, 709.
- Pugillaris, u brevi, 176, 182. Pugillares cerae, 1052, 1056, seq. Pugillus, pugnus, mensurae genus, 361, 1052. Pugillo continere, claudere, 361.
- Pugna spiritualis: plures libri hoc titulo, 578. Pugnae apparatus, 601.
- Pullarii, pullos farre pascere, 1076.
- Pulmannus Theodor., 23, 76, 88.
- Pulto, pulso, 1079.
- Pulverea via in mari Rubro, 536.
- Pulvinar deorum, 998, 1154. Jovis, 752.
- Puncta, notae, 1054, 1059. Puncta stridula, 1001. Puncti, puncta foramina nervi, 1004. Pungere puncta, 1059.
- Punica fides, 442.
- Pupugerat, 2 producta, 1058.
- Purgatorius ignis, 103, 151, 154 seq.
- Purpura, imperator, 443.
- Pusiola, 944.
- Puteo Franciscus, notatus, 927 seq.
- Putris, putrefactus prima ancipiti, 912, 1152.
- Pyra ad comburendos martyres, 1031. Pyrae celeriter exstructae, 1135.
- Pyreneus, tertia brevi, 176, 182 seq., 188. Pyrenei montes quousque protendantur, 15. Alpes dicti, 934 seq.
- Pyrrha, 1102
- Pyrrho Guill. notatus, 868.
- [Col. 1018] Pyrrhus rex, 812.
- Pythagoras suum Ipse dixit ab Aegyptiis didicit, 337. Ejus littera, 569. Pythagoreorum error super abstinentia a carnibus, 145.
- Quacunque jubetur, 468.
- Quadrages mae tempore olim cognitio criminalium quaestionum inhibita, 329. An etiam spectacula, ibid.
- Quadrupes, e brevi, 176, 194.
- Quaestio, quaestionati, 1170.
- Quamlibet subjicitur, 366.
- Quassare caput, 453.
- Que productum, 755.
- Quenstedius Jo. Andr., 16.
- Quercetanus Leonard., 211.
- Querolus comoedia, 197.
- Qui sis, quis sis, 440, 1114.
- Qui male agit, odit lucem, 247.
- Quia enim, quia nam, 699.
- Quibus in fine periodi, 913.
- Quidam in contemptum, 705.
- Quidnam pro cur, 619.
- Quintiliam haeretici, 895.
- Quintilianus, 711, 822.
- Quintilianus martyr, 979
- Quintus an praen men Prudentii, 25. Quintus Clodius Fabianus, 1150.
- Quirici hymnus, 941.
- Quirinus martyr, 1040 seqq.
- Qu isque pro quisquis 327, 399, 652, 802 seq., 1075 1084 seq.
- Quisquis es, 230. De ignotis vulgo, 1104.
- Quoi pro cui, 195.
- Quoque pro adhuc, 978.
- Raab meretrix, 673.
- Rabanus Maurus, 117, 208, 316, 626, 740.
- Radii capitis, 727 seq.
- Radix linguae, 1140.
- Rainaldus Federicus, 175.
- Rajas Paulus Albinianus, 18.
- Rancidae, raucidae cantilenae, 1094 seq.
- Rapere corpora martyrum, 1037.
- Rapin Renatus, 217.
- Rapta pellis, 1022. Raptare, 249. Raptus virginum sacrarum vel invitarum capitali sententia punitus, 913.
- Rarescit bractea, 735.
- Raspe Dominus R. E., 766.
- Rastrum, rastellum, 755, 786.
- Ratio summa, media, infima, 424. Ratio et regio saepe inter se librariorum vitio depravata, 424. Ratio comes sacerdotum, 631.
- Rationale Mosaicum, 631.
- Rationis egenus, 357.
- Ratpertus, 224.
- Ratus an a producere possit, 195, 1141.
- Ravago Franciscus, 84.
- Raviggiuolo Italice, 262.
- Raynaudus Theoph., 242.
- Re saepe producitur in verbis compositis recido, etc., 477. Aliquando auget, 1087.
- Rebellis cum genit., 1168.
- Recamo Hispanice, 1182.
- Recavum palatum, 625. Speculum, 1182.
- Reccaredus rex catholicus a concilio Toletano III dictus, 172. Longe post Prudentium vixit, 228.
- Recensitus, recensetus, recensus, 486, 1177.
- Recentia correcta, 786.
- Recento, 976.
- Receptor, 389.
- Recissus, 277.
- Recidiva praelia, 622.
- Recingi, discingi, 765, 1087.
- Recino, recanto, 1087.
- Recline, reclive, 309, 1010.
- Rectores provinciarum, 32.
- Reddere, respondere, 763, 1071.
- Redimitus, secunda producta, 176, 182, 644.
- Refluus Jordanis, 673.
- Reformatores haeretici non reformati, 119.
- Refrixit cultus deorum, 927.
- Refugae viae, 1173.
- Reges philosophi, 698. Reges Romae, 798.
- Regesta, 1159 seq.
- Reggius Jos. Antonius, 58, 93, 159, 174, 221, 608, 1056.
- [Col. 1019] Regula serrata, 1000.
- Regum lib. I, cap. IV. 654; XIV, XV, 622; XVI, 674; XVII, 614, 674; XVIII, 371; XXI, 598; lib. II, cap. XV, 542; lib. III, cap. VI, 675; VII, 312, 1013; X, 675; lib IV, cap. VI, XVII, 676.
- Rei apud Romanos comam alebant, 740, 883, 1168.
- Rejon de Silva Did. Ant. 767.
- Relapso gurgite, 642.
- Religio Christiana victimas humanas de medio sustulit, 732. Religionis Christianae causa Deus orbem Romae subjecit, 813 seqq. Religionis Christianae veritas, 715 seq. Unitas sub uno capite, 921 seq.
- Religiosi ordines adumbrati, 249.
- Reliquiae sanctorum, 105. Plures sub uno conclavi Caesaraugustae reconditae, 107 seq. Supra altare ex veteri consuetudine collocari possunt, 960. Quo pacto ad nos devenerint, 1023. Earum cultus, 1008 seq., 1176 seq. Veneratio, 872, 960, 1147.
- Relligio duplici ll a poetis scribitur, 794.
- Remus, Romulus, 788, 1238.
- Remus Georgius, 216. Notatus, 161, 234, 340.
- Renatus taurobolio, 1149.
- Renidere, 994.
- Renutare, 558.
- Repagula portae, 828.
- Repexus, 1150.
- Requenus Vincentius, 766.
- Res, patrimonium, 914.
- Resculpere, 205, 584.
- Resendius Luc. Andr., 941.
- Respersum vinum, 741.
- Responsa, oracula, 838.
- Restaurare, 549.
- Resulto, 205.
- Resurrectio mortuorum, 103, 347, 354, 549. Ostenditur ex cura sepulcris debita, 133 seq. Resurrectio corporum, 1024. Carnis, 491 seq. In eodem corpore, 492. Resurgentium cum Christo corpora an coelo invecta, 347.
- Retento, 976.
- Retexere pro renarrare, 976. Retexere texta, 351.
- Retiarius, 865.
- Retinacula, 693.
- Retorquere, 314.
- Retundere gladium, 802.
- Retunsis tactibus, 1146.
- Reus Christi, 940.
- Reuschius Joan., 474.
- Revelli, revulsi a revello, 1064.
- Revincio, 1087.
- Revocare nequitiam, 950.
- Revoluti dies, 505.
- Rex populus, 731. Rex convivii, 338. Pro domino, ibid.
- Rhadagaisus, 826.
- Rhea Silvia, 711 seq.
- Rhenones, 823.
- Rhenus, 815.
- Rhodiginius, 770.
- Rhododaphne, 517.
- Rhodos, 804.
- Ri conjunctivi communi intervallo, 180. A plerisque Hispanis sermone soluto producitur, ibid.
- Ribera Franciscus, 341, 655.
- Ricamo Italice, 1182.
- Ricciolius Jo. Bapt. 178. Non semper illi fidendum, 196. Notatus, 177, 245, 253, 559.
- Riccy Joan. Ant., 1184.
- Rigaltius Nicolaus, 33.
- Rigor flexus, 881.
- Risco Emmanuel, 10, 15 seqq., 25, 27 seqq. Prudentium laudat, 215. Notatus, 122, 1048.
- Rittershusius Cunr., 76.
- Ritterus Joan. Chr., 55.
- Ritus ecclesiastici, 104. Eorum origo et antiquitas, 118 seq. Norma congruentius ex IV saeculo, quam ex praecedentibus petitur, ibid. Ritus funebres, 363. Ritus gentilium plures ex S. Litteris fluxerunt, 119. Ritus nonnulli cur in gentilibus damnati, in Christianis approbati, 136. Ritus, rictus ferini, 703.
- Rivetus Andreas, 20, 153.
- Rivius Joannes, 211.
- Roa Mart. notatus, 1182.
- Robigus, 511.
- Robin Paschalis Gallice convertit quaedam carmina Prudentii, 98.
- Rodriguez de Castro Joseph, 11. Notatus, 962. De Leon Joannes, 929.
- Rogus constratus, 917.
- [Col. 1020] Roma aeterna, 716. Urbs augusta, 1183. Regina, 735. Imperii domina, 449. Caput saeculi, gentium, 922. Summum caput saeculi, 1079. Patria communis, 698, 816. Dea dicta, 716. seq. A quibus culta, ibid. Ad Christum conversa merito caput orbis catholici, 920 seqq. Ejus imago cum vulturibus, 796. Templum, 830, 1237. Diversi status, 798 seq. Ipsius plena conversio ad Christum, 742. Romae idololatria exstincta, 650. Nonnulli nobiles diu paganismum retinuerunt, 752. Ossa martyrum rite coaptata, 1176. Cur Deus illi orbem subjecit, 814. Romani an aliquando sexagenarios e ponte praecipitare consueverint, 787. Linguam suam propagabant, 921. Deos omnes colebant, et cur nihilominus Christianos vexabant, 712, 792 seq. Veterum luxuria, 615. Superstitio, 713. Preces in oppugnationibus urbium, 794 seq. Romani imperii amplitudo inserviit Ecclesiae catholicae fundandae, 814 seq. Romana nobilitas idolorum cultui addicta usque ad Theodosii imperium, 925.
- Romani pontifices saeculi IV injuria ab Ammiano reprehensi, 631.
- Romanus martyr, 1062 seqq.
- Romanze lingua Hispana 929.
- Romphealis secunda brevi, 176, 188, 205.
- Romulea in domo, 1213.
- Romuli casa, 788 seq.
- Rorulentus, 324.
- Ros supernus, gratia coelestis, 1064. Ros de vino, 620.
- Roschmannus Ant., 1050 seq.
- Roscius Hortinus Jul., 1169.
- Roseus color a poetis coelo invectus, 728.
- Rosinus Joannes, 226.
- Rostra, 1167 seq.
- Rosulentus, rosatus, rosulatus, 205, 259. Rosulentus vox Capellae.
- Rosweydus Heribertus, 25.
- Roswitha poetria, 209.
- Rotare, volvere de anni conversione, 226.
- Rotgerus, 209.
- Rottendorphius Bern., 77.
- Ruaeus Carolus, 789.
- Rualdus, 865.
- Rubigo, prima brevi, 176, 598, 629. Vide Robigus.
- Rubrica cur lex dicta, 801. Rubricae in libris ritualibus, ibid.
- Rubrum mare dehiscens, 1017.
- Rubus ardens, 407.
- Ructamen, 205, 506. Ructare an metaphora indecora, 410.
- Rude pectus, 945. Rudis pro novo, 268, 476, 479, 609, 786.
- Rudolphus Scholasticus, 1042.
- Rudus aeris, 465.
- Ruffinus Aquil., 257, 403.
- Ruggerius Constantinus notatus, 1162.
- Ruinart Theodoricus plures Prudentii hymnos edidit, et illustravit, 18, 25, 97. Notatus, 898, 915, 923, 946, 957, 961, 1044, 1059, 1122, 1166.
- Rupertus Tuitiensis, 129, 157, 168, 210, 284, 538, 590, 889 seq., 920, 1189, 1193.
- Ruschius Achilles, 1162.
- Russeola sanies, 1176.
- Rusticulae, rusticolae, 705.
- Rustrum, 755.
- Rutgersius Janus, 714.
- Ruth, 550.
- Rutilius, 734.
- Sabaoth, 275.
- Sabaria, 1042.
- Sabbatinius Paulus, 374.
- Sabbatum, sabbaticus annus, 486. Sabbati paschalis pervigilium, 282.
- Sabelliani, 102, 451.
- Sabellius, 395. Quid differat a Patripassianis, 402.
- Sabinus, 719.
- Sacchinus Franc., 130, 747.
- Sacer cum genit, 1162 seq.
- Sacerdos, propheta, 335. Sacerdos quo sensu Moyses, 389, 1233. Sacerdotia gentilium quando abolita, 867. Sacerdotes vittati et coronati, 445. Mitrati, infulati, 1150. Sacerdotes gentilium in spectaculis, 867. Qui sibi notas inferebant, 1157. Ritus peculiaris in obitu horum sacerdotum, ibid.
- Sacra via, 716, 1237.
- Sacra ferre, ducere, 862.
- Sacramentarium Gelasianum, 1201. S. Leonis nomine, 939.
- Sacramentum militare, 1156.
- [Col. 1021] Sacrare, 1141. Templum, 1198.
- Sacrariis militare, 875. Sacrarium pro altari, 1020.
- Sacrum triste, 868.
- Saecula saeculorum, 348.
- Saeculi X defensio, 209. Saeculo IV doctrina et pietas viguit, 942. Saeculum pro mundo, 292. Pro orbe, 1079. Saeculum an nonagesimo nono, an centesimo finiatur anno, 228.
- Saevitas, 1108.
- Sagittae, sarissae, 756. Sagittae, sidus, 458.
- Sagittarius Gaspar, 845. Castigatus, 917, 933, 988.
- Saguntus, 974.
- Sagus adjective, 430.
- Sal, salsa mola in sacrificiis, 952 seq.
- Sala Augustinus notatus, 941 seq., 947.
- Salaria via, 733. Salarium, ibid.
- Sale armenta delectantur, 557. Sale pro salo, 290.
- Salex, salix, 1125.
- Salia Hispaniae flumen, non patria Prudentii, 12 seqq
- Salia et Philippus consules, 14, 21. Saliae consulatus, 229. Inscriptiones, 14, 229.
- Salii sacerdotes, 707.
- Salis, sale, sal, 1001. Salis tormentum, ibid.
- Salix amara, 676.
- Sallengre Albertus, 1150.
- Salmasius Claudius notatus, 196, 298, 662.
- Salomon pacifer, 654. Templum aedificat, 675.
- Salomoni Petrus, 930.
- Saltatio cynedica, 1085. Fabularum, 914 seq.
- Saltatrix virgo, 681.
- Salubris, u correpto, 1225.
- Salus aeterna non est in qualibet secta, 837.
- Salutare, salutatio, 1182.
- Salvianus, 196, 451, 777, 847, 1077. Imitator Prudentii, 620.
- Salvinius an libros Peristeph. Italice converterit, 100.
- Samnites, 806. Samnitis, 1184 seq.
- Samosateni, 596
- Samson leonem necat, vulpes capit, 674.
- Samuel, 622.
- Sancta dearum, sancte deorum, 384.
- Sancta-Mauraeus Carolus Prudentium ad usum Delphini edi curavit, 214.
- Sancta sanctorum, 1068.
- Sancti appellabantur Christiani, 897, 904.
- Sanctiloquus, sanctilogus, 486.
- Sanctio in lege, 801.
- Sanctius Franc., 385.
- Sanctorum intercessio, 1039 seq. Invocatio, 1022, 1214. Reliquiae, invocatio, cultus, 105 seqq., 109 seq. Sanctorum chori excipiunt justorum animas, 1011.
- Sanctum, templum, 904.
- Sandoval Jo. Franc., 1086.
- Sanftl Colomanus, 68.
- Sanguis ex latere Christi martyrium, aqua baptismum indicat, 685. Sanguis Christianorum semen, 925. Sanguis martyrum in magno honore, 872. Accurate conservatus, 935, 1008 seq., 1177. Sanguinis effusio de quovis martyrio, 1042, 1191 seq.
- Saniosus, 593.
- Sannazarius, 373.
- Santenius Laurentius, 236.
- Santeuil Jo. Bapt., 947.
- Sapientes cum ad senectutem accedunt, se ad alteram vitam diligentius praeparant, 231.
- Sapient. cap. I, 817; II, 510; IV, 313; XV, 766, 948; XVIII, 302.
- Sapor martyriorum, 982.
- Saporus pro sapido, 205, 282, vox Lactantii.
- Sapphicus versus, 200.
- Sapphirus, 659, 664.
- Sara, 583 seq., 668.
- Sarabala, 414.
- Sarbievius Casimirus auctor hymni correcti Ad regias agni dapes, 178.
- Sarcio, sarcino, 1140.
- Sarcophagus, 274.
- Sardicense concilium, 31.
- Sardinia, secunda producta, 177, 183, 848. Ejus frumentum Romam advectum, 847.
- Sardonius lapis, 654, 664.
- Sardonyx, 659, 664.
- Sarmentitii dicti Christiani, 1034, 1136.
- Satellites dicti canes, 995.
- Saturnini, prima brevi, 184. Saturnini quatuor an alia nomina haberent metro repugnantia, 978 seq.
- Saturnus, 698 seq., 719. Latens, 1184. Origo deorum in Italia, 700. Imagines ejus, 699. Lapides, 754. Infantes eidem [Col. 1022] immolati, 788. Saturnalia, 923. Saturnia moenia, 699.
- Satyri, 708.
- Saubertus Joannes, 1079.
- Saules dux ethnicus, 823.
- Savaro Joannes, 230.
- Saxa inscripta, 1100. Saxa pro diis, vide Lapides. Saxum telum pudicitiae, 593.
- Sc, sp, st an vocales proxime praecedentes producant, 186, 394, 429.
- Scabiei templum, 511.
- Scaliger Joseph Prudentium laudat, 217. Notatus, 365, 957.
- Scaliger Julius Caesar notatus, 199, 233, 1226.
- Scandalum, 400.
- Scanduit, excanduit, 518.
- Scantinius Aricinus, 1084.
- Scariot, 633.
- Scaturientes aurae sermonis, 1114.
- Sceptra liliis et rosis ornata, 662.
- Schefferus Joannes, 809.
- Schelhornius, 1161.
- Schelstratus notatus, 942.
- Schema, 360, 392.
- Schoenobatae, 528.
- Scholastici quinam dicti, 31. Ad sacerdotium non poterant promoveri, ibid.
- Scholiastes Juvenalis, 819, 1084. Persii, 579.
- Schottus Andreas, 44.
- Schulzius Jo. Henr., 765.
- Schurtzfleischius Conradus Samuel, 438.
- Scipio eburneus, 1077. Insigne consulatus, 728.
- Scirpus, 285.
- Sclavus de Varo, 58.
- Scobina, scofina, 735.
- Scopuli rasiles, idola, 947.
- Scoria, o brevi, 188.
- Scorialense templum et monasterium, 933. Ejus primus architectus, ibid.
- Scorpionum supplicium, 877, 1105.
- Scortum, 909.
- Scotorum feritas, 423.
- Scribae Hierosolymitani, 1053.
- Scribere encausto, 801.
- Scribere nummos alicui, 900.
- Scripta combusta, 172.
- Scriptores pii historias falsas pro apologis saepe adhibent, 543. Scriptorum insigniorum lapsus cur notandi, 240.
- Scriptura veterum in tabulis, 1056. Runica, 1059. Scripturae Romanae prima aetas, 74. Scripturae sacrae locus idem duos sensus habere potest, 241. Scripturae sacrae interpretes saepe Prudentium sequuntur, 216.
- Scrobis, scrobes, 755.
- Sculpere, 584.
- Scupoli Laurentius, 578.
- Scutulatae vestes, 522.
- Scythae an patres suos senes e ponte praecipitare consueverint, 787.
- Se pro eum, 1149.
- Secius, setius, 570.
- Sectilis quercus, 1077.
- Securem, securim, 747. Securi interdum percussi martyres, 877, 879. Vide Gladius.
- Secutor, 865, 867.
- Sedere arrogantiam exprimit, 864.
- Sedulius, 58, 86, 192, 196, 219, 269, 271, 315, 354, 373, 383, 407, 430, 464, 678, 913, 1079. An auctor Dittochaei, 665 seq. Imitator Prudentii, 370. Ejus editio opera Parrha sii, 889.
- Segetus Thomas, 1073.
- Segmenta, 1222.
- Segregis, 205, 312, vox Senecae.
- Seldenus Joannes, 699.
- Sella curulis, 728. Sellae, 1076.
- Selvaggius Jul. Laur., 1072.
- Semaxii Christiani dicti, 1034.
- Semel Germanice, 434.
- Semen ignis, 1137.
- Semetra, 656.
- Semiferi hippocentauri, 1174.
- Semijejunia, vide Jejunium, Stationes.
- Semijudaei, 451.
- Semina recidiva, rediviva, 836.
- Semiustulatus, 917.
- Sempiternus, i correpto, 179.
- Senarii iambici, 199.
- Senatus in locis consecratis congregari solebat, 749. Romanus de religionibus judicabat, 717. In labaro Constantini nomen Christi adoravit, 740. Conversus ad Christum, [Col. 1023] 744. Ejus elogia, 745. Laudes, 930. Senatus, martyres, 979.
- Seneca pater, sive alius auctor controversiarum, 3, 788, 882, 1066, 1217. Philosophus, 310, 601, 816 seq., 833, 865, 950 seq., 999, 1072, 1115, 1192, 1200. Tragicus, 199, 564, 1222. Ipsius de novo orbe vaticinium rejicitur, 567.
- Senescere, 352.
- Senflius Ludovicus, 474.
- Senior de familia, 335.
- Senones fugati, 822.
- Senor Hispanice, 335.
- Sensualis, 205, vox Apuleii et Tertulliani.
- Sensuum descriptio, 523.
- Sentire, 372.
- Sentix, sentis, 856.
- Sentus, senticosus, 856.
- Senum prudentia, eorumque deliria, 452.
- Separ, 205, vox Valerii Flacci, Statii, Solini.
- Sepeliendi martyrum corpora difficultas, 1019. Sepulcra dealbata, 354. Sepulcra intra Urbem an olim exstiterint, 713. An in ecclesiis, 1178. In viis publicis, 733. Sepulcra martyrum floribus ornata, 135. Frequentata, 872. Sepulcri honos, 354. Eo rei et martyres privati, 1011. Sepulcris martyrum per foramina oraria, nardus, oleum immittebantur, 1021 seq. Sepulcrum cum ae diphthongo, 189. Sepulcrum Christi, 685. Olim in nummis descriptum, ibid. Sepulcrum martyrum praefertur patriae, 981.
- Sequestrare, 205, 360.
- Sequi, 1054.
- Serapis, 809, 839. Secunda correpta, 839.
- Serarius Nicolaus, 559.
- Serenus Q., 188, 1110.
- Serere crimina, 543. Nummos, 703.
- Seres, sericae vestes, 522, 908, 1239.
- Sergii aut Servii Polensis confictum testamentum, 197, 1057.
- Series plumigera, 261.
- Serpens aeneus in eremo, 671. In mysterio conceptionis prostratus pingitur, 269. Serpenti an naturale serpere, 515.
- Serranus Thomas, 422.
- Serryus Hyac. notatus, 373.
- Serta de carminibus, 959.
- Servare de cubiculariis, 1181. Servare ossa, 1197. Reliquias martyrum, 962.
- Servius, 187, 193, 195, 231, 237, 253, 291, 442, 526, 619, 755, 833, 850, 856, 863, 895, 935, 938, 1078, 1128, 1140, 1199.
- Sessio auctoritatem indicat, 1053.
- Sestertius, sestertium, 896.
- Severanus, 284.
- Severus imper., 723.
- Severus Rhetor, 308. Severus Sulpicius, 243, 538, 753, 1142.
- Sexagenarios de ponte dejicere quid sit, 787.
- Sexagesimus fructus in Evangelio, 1223.
- Sextus Anicius Olybrius, Anicius Probinus, Anicius Probus, Anicius Petronius Probus, Petronius Probus, 746.
- Sexus deorum gentilium diversus, 1080 seq.
- Si bene commemini, 1187.
- Si potis est, 694, 950.
- Siberus Adamus Theodorus interpres Prud., 92
- Sibila colla, 346.
- Sibylla, 400. Ejus vaticinium, 372. Sibyllina carmina, 443.
- Sic producitur, 721, 767.
- Sica, 645.
- Sichardus Jo. interpres Prudentii, 87. Notatus, 313 et saepe alibi. Ejus editio, 1230.
- Siciliae frumentum, 847. Sermo mixtus, 337.
- Siculus Flaccus, 852 seq.
- Sicut erat, 279.
- Sidonius, 179, 188, 193, 206, 230 seq., 381, 430, 847, 1186, 1206. Imitator Prudentii, 217, 446, 756, 760.
- Sigebertus, 49, 210.
- Sigillum, statua, 810, 1077.
- Signa coelestia, 457. Alia amant, alia non amant, 458. Signa, notae, 1054 seq. Signa verborum, 1128.
- Signaculum sacramentum confirmationis, 307.
- Signore Italice, 335.
- Sigonius Carolus, 26.
- Silicis Romani color, 750.
- Siliquae, 262.
- Silius, 309, 506, 758, 1072.
- Siloa piscina, 681. An sit eadem ac Bethsaida, 462.
- Silvanus Calagurrit. 19.
- Silvanus traditor, 132.
- Silvester pontifex, 532.
- [Col. 1024] Simon Magus, 512.
- Simonidis error, 589.
- Simplicitas virtus, 611.
- Simplus, simplex, 1138
- Simpuvium, 929 seq.
- Simulacra caeca, surda, 715. Lapides, stipites, columnae an formae humanae rudia lineamenta semper praetulerint, 715. Simulacra deorum aevum passura, 735 seq. Tabo respersa, 741. Ornatus gratia permissa, 926. Vide Idola. Simulacrum, a brevi, 182.
- Sinai, 670.
- Singultare, 387.
- Sinner I. R. notatus, 1051.
- Sinnius Capito, 787.
- Sinuamen, 660, 1044. Lateris flexi, 756, vox Juvenci.
- Sinus, 277. Sinu ossa defunctorum collecta, 1037. Sinus Abrahae, 362 seq.
- Sion, prima producta, 535.
- Sirletus cardinalis, 174.
- Sirmondus Jac. notatus, 844.
- Sirpus pro scirpo, 285.
- Siscia, Sisseg, 104.
- Sisti de reo, 894.
- Sistrum, 625, 808.
- Sithonius, o brevi, 188.
- Situs, 273.
- Sive tu deus es, sive tu dea, 1080 seq.
- S. Leger abbas, notatus, 83.
- Smaragdus, 1 producta, 176, 182, 639, 664.
- Smetius, 824.
- Smyrnei, 716.
- Sobrietas, 611, 627. Ejus descriptio, 618.
- Socordes, 1 correpta, 176, 238, 412, 1133. Socordia unde dicta, 238.
- Socrates, 352, 570, 1122. Cur moriturus gallum consecravit Aesculapio, 421.
- Sodomita, Sodomitis, 592. Sodomita cinis, 998 seq. Sodomiticum incendium, 555, 592.
- Sol pro deo habitus, 725. Solis statuae descriptio, 727 seq. Solis quadrigae, lunae bigae, 727.
- Solecismus, 2 brevi, 194.
- Soleae feminarum, 444.
- Solinus, 354, 377.
- Solium pro sepulcro, 109.
- Solum pro pede, 267, 1222. Pro pedis planta, 461, 1192. Pro solea, 1045.
- Solvi, diffluere, 1111.
- Sombrero Hispanice, 807.
- Somni descriptio, 299. Somnia aliquando a Deo, 301. Quae vera accidunt, ad casum saepe pertinent, 301. Somnia impiorum, 302. Somniorum causae, 300. Visus, 568 seq. Somnium visio a mysticis dicitur, 304, 687. Somnus imago mortis, 238.
- Sophia, sapientia, 368. Secunda producta, 181.
- Sophistae dicti Christiani, 1102.
- Sordes de avaritia, 1111. De idolis, 1080. Sordidus de diabolo, 990 seq.
- Sorites, 421.
- Sorek, 1239.
- Sozomenus, 892, 1186.
- Sp brevem dictionis praecedentis producunt, 1124.
- Spartianus, 607, 716, 1125.
- Spectacula impia, 730 seq.
- Speculator, 630. Speculamen, 205.
- Spei descriptio, 607.
- Spernere, abjicere, 603.
- Spes futurae vitae ab ethnicis irrisa, 916.
- Sphaera sive sphera, prima brevi, 176, 188 seq., 1113.
- Sphingis enigma, 791.
- Sphragitides, 1155.
- Spicula radiorum, 506. Spiculum, 246.
- Spiegelius Jacobus, 16. Interpres Prudentii, 86, 92, 94, 334. Prudentium laudat, 213. Notatus, 341, 347.
- Spinarum vincula texunt segetem, 855. Spinifera rubus, 286.
- Spirare odorem non vulgarem significat, 293. Spirare Paraclitum recte Filius dicitur, 297.
- Spiritualia corpora nunquam dixit Prudentius, 273. Spiritus, prima brevi, 177. Spiritus unde dicatur, 144. Spiritus volens, volans, 926. Spiritus sanctus candidus dictus, 276. Filius appellari potest spiritus, 297. An visibili specie super omnes quos Joannes baptizabat, Spiritus sanctus descenderit, 316. Spiritus sancti a Patre, Filioque processio, 276, 297, 396.
- Spondaici versus, 597.
- Spongia sanguis martyrum colligebatur, 1177.
- Spurcamen, 205.
- Sq producunt vocalem praecedentem, 643.
- [Col. 1025] St brevem dictionis praecedentis producunt, 345, 673.
- Stagna profundi, 337.
- Stamma, stagma, 1141.
- Stantes Christiani interdum orabant, 250. Stare de meretricibus, 1217. Ministris convenit, 357.
- Statera bonorum et malorum operum, 963.
- Stationes, 250, 887, 1029 seq. Vide Jejunium.
- Statius, 268, 388, 527, 606, 643, 812, 833, 849, 854, 1070, 1120.
- Statuae initio erant columnae, stipites, lapides, 1078. Ceris versicoloribus pictae, 714.
- Stella quae apparuit Magis, 378 seq., 456 seq., 1233. An puer stella magorum ferretur, 457.
- Stemma, 318, 392 seq., 871 seq. Hispaniae, 86. Russum, 1141.
- Stephanus Carolus, 634.
- Stephanus Antioch., 1056.
- Stephanus protomartyr, 918. Prima corona, 687. Ejus passio, 686.
- Sterculus, 923.
- Stewechius, 881.
- Stigmare, 205.
- Stiliconis laudes, 824 seq., 1238. Quo anno obierit, ibid. Ejus nomen adhuc in nonnullis marmoribus legitur, ibid Ejus inscriptio ex autographo correcta, 824 seq. Ejus perfidia, 826 seq.
- Stipes, 844. Compes, 1004, 1022. Pro termino desectus, 1100.
- Stirpare, exstirpare, 518.
- Stirps, 662.
- Stoa Quintianus, 314.
- Stobaeus, 399.
- Stoici, 726.
- Stola diaconorum, 987.
- Stomachus, stomachari, 515.
- Strabo Walafridus, 10, 23, 31, 45, 186, 1201. Imitator Prudentii, 1227.
- Stramenta testarum, 1007.
- Strangulare clausum, tenere clausum, 1002.
- Strangulatrix manus, 1158.
- Strictura, 205, 786.
- Strophae, strophas nectere, 914. Strophium, 260, 966.
- Strozzi Philippi impium testamentum, 156.
- Structile saxum, 657.
- Structum serpente flagellum, 644.
- Stuckius Joann. Guil., 429.
- Stylis confossi, 1052, 1055 seq. Styli duae partes, stylum vertere, stylo depascere, 1057.
- Styx unde dicatur, 294.
- Sua monosyllabum, 185.
- Suarez Franciscus, 371.
- Suaviloquus, 293 seq.
- Sub tempore, 773.
- Subictus, 1221.
- Subigo, 953.
- Subjectio, 205.
- Subjugare, 1130.
- Sublidere, 205.
- Sublimare, 205, 475.
- Sublime, in sublime, 1125.
- Subsellia, 1069.
- Subsistentiam quartam in Deo jure negant plerique theologi, 425, 1234.
- Subtemen, subtegmen, 644.
- Subterna antra, 731. Subternus, 205, 570.
- Suburra, 1167 seq.
- Subus, prima brevi, 185.
- Successus martyr, 979.
- Succina, sucina, 944.
- Succuba, 1082.
- Succulenti oculi, 1105.
- Succus, sucus, 508.
- Sudare praelium, 254. Sudata bella, 811.
- Sudes, 331 seq.
- Sudum, 919.
- Sues, suis, sus, 835. Sues quibus diis immolati, 1100.
- Suetonius, 134, 720 seq., 786, 799, 859, 866 seq., 944, 1052, 1061, 1064, 1116, 1171.
- Suevius poeta vetus, 1100.
- Sufflabilis, 205. Sufflamen, 624.
- Suggillare, 1148.
- Suidas, 456.
- Sulphureus, 597.
- Sumere poenam meam, 996.
- Summa auris, 855.
- Summontius Petrus notatus, 211
- Summula, 901.
- Summus discipulorum, 633.
- [Col. 1026] Superbi, 908 seq. Superbia virago, 607. Ejus descriptio, 605 seq. Superbus in bonam partem, 947.
- Supercilium sedes superbiae, 613.
- Superfio, 205. Vox Plauti et Columellae.
- Supernasci, 426.
- Superne, 3 communi, 258.
- Superstitio coronandi arbores diu perseveravit, 854. Haereticorum, 119. Superstitio an hoc saeculo magis quam impietas vigeat, 119. Superstitiones ethnicorum, 1077 seqq.
- Supinus de molli, superbo, 1080.
- Suppetiae a suppeto, 261.
- Surius, 97.
- Susceptare, 451.
- Suspiria confessa vim libertatis, 739.
- Sutiles hyacinti, sutiles lapilli, sutile vinclum, 520, 966.
- Sycophanta, 399.
- Sylla, 793.
- Syllaba brevis ob sequentis vocis geminam consonantem producta, 177.
- Syllogismi plectiles, 399.
- Sylvius Franciscus, 25.
- Symbolo fidei quando additum Filioque, 276. Symbolum Athanasianum, 474, 503.
- Symmachus, 35, 36, 90, 645, 745, 752, 845, 847, 867, 1200. Pontifex major, 842 seq. Ad eum spectat inscriptio Romae exstans, 843. Ejus filius et pater, ibid., 831. An a senatu missus ad imperatores, 830 seq. Ejus nomine inscriptio vulgata. 851. An apostata, 444. Viperae comparatus, 692. Aram Victoriae restitui postulat, 695. Ejus eloquentia, 760. Exaggerata, 754 seq. Ejus objecta, 761 seqq. Ipsius relatio Honorio oblata, 830, 845.
- Symmetra, 656.
- Symphonia, 808.
- Symphorianus, 1219.
- Symposius, 755, 1057.
- Synaeresis, 185, 353 497, 509, 677.
- Synaloepha, 388.
- Synnas, 783. Synnadenses, 716.
- Syri a piscibus et columbis abstinebant, 146.
- Syrma, 619.
- Syrtes, 443. Syrtium prima significatio, 312.
- Syxti passio, 891. Xistus, an Sistus, an Syxtus scribendum, ibid. An gladio caesus, an cruci affixus, ibid.
- Syxtus III, 1183.
- Syxtus Senensis, 16.
- T littera quid significet, 166.
- Tabula, planities, 1182.
- Tace, ultima brevi, 194.
- Tacitus, 616, 648, 720, 788, 821, 866, 882, 951, 1037
- Tactus deorum efficax, 1224.
- Taenara, 467.
- Taeniola, 862.
- Tagus, 815 seq.
- Talentum pro argento, 1182.
- Tamaio Salazar Joannes, 207.
- Tamaio Vargas Thomas, 10.
- Taranto Italice accentum habet in prima, 181.
- Taratrum, 735.
- Tarentus, 829.
- Tarquinius, 400.
- Tarraco, 965. Caput provinciae Tarraconensis, 1038. Sitne patria Prudentii, 15, 1038. An patria SS. Fructuosi et soc., 1025. Tarraconense amphitheatrum, 1031.
- Tarrafa Franciscus, 27.
- Tartarottus Hieron., 1051.
- Tartarum graveolens, 912.
- Tassus, 343.
- Tatianus, 722.
- Tau littera, 164 seq.
- Taubmannus Trid., 26.
- Taurica sacra, 732, 1234.
- Taurobolium, 1149 seqq.
- Taurorum ludus, 528.
- Taylorius Hieremias refellitur, 333.
- Tela diei, 246.
- Telemachi martyrium, 50.
- Tellus an spinas tulisset, si Adam non peccasset, 516.
- Temenothuritani, 716.
- Tempesta, 1169.
- Tempestas, 2 correpto, 195.
- Templa olim in montibus, 792. Templa paganorum primum sepulcra, 713. Pro fanis idolorum, 925. Templa deorum Romae, 712 seq. Templa Christianorum versus orientem exstructa, 251. Templa an in honorem viventium unquam consecrata, 978. Templa cur veteres Christiani in anima [Col. 1027] justorum esse dicerent, 960 seq. Templi Salomonis aedificatio, 675. Templi Capitolini tria delubra, 712. Templorum nomen inter Christianos, 598 seq., 903. Ornatus, 130, 895, 958 seq. Tecta inaurata, 1039, 1185. Aurea, 1194, 1198. Templum Constantinopolitanum, Hierosolymitanum, 132. Templum Romae et Veneris, 716 seq., 1240.
- Templum Dei in animo, 276, 655, 960, 1097.
- Tempto, tento, 333, 1118.
- Temulentus, 1 et 2 communi, 709.
- Tenebrae in passione Domini an super solam Judaeam, 344.
- Tenus pro usque ad, 1067.
- Teolius Joseph interpres Prudentii, 78, 95 seqq. Prudentium laudat, 215. Notatur, 85, 88, 91, 125 seq., 165, 180, 208, 224, 232, 248, 251, 253 seq., 284, 287, 291, 296, 299, 313, 316, 324, 333, 336, 338, 346, 348, 363, 371, 388, 390, 391, 399, 413, 421 seq., 426 seq., 433, 437, 458, 465 seqq., 469, 477, 480, 485, 490 seq., 497, 509 seq., 515, 525, 530 seqq., 535, 537, 543, seq., 547, 553, 568, 570, 572, 579 seq., 603, 624 651, 653, 658 seq., 668, 683, 690, 701, 747, 751, 763, 769, 771, 773 seq., 780, 784, 791, 817, 824, 840, 848, 850, 859, 864, 874, 883, 885 888, 900, 906, 909 seq., 912, 929, 934, 936, 945, 947, 956 seq., 963, 966, 972, 978, 993, 997, 1000, 1011, 1018, 1043, 1054, 1057, 1064, 1069, 1094, 1106, 1118, 1120, 1126, 1152, 1162, 1179, 1185, 1190 seq., 1195, 1207 seq., 1211.
- Terentianus Maurus, 190, 200 seq., 253.
- Terentius, 4, 226, 314, 472, 593, 854, 911, 1023, 1079.
- Teresiae (S.) humilitas, 29.
- Tergum freti, 759.
- Terminus pro deo habitus, 400. Quo ritu colebatur, 852. Coronatus, 853. Termini effigiati, 852.
- Terra in fine mundi an penitus destruenda, 962 seq. Terrae et Coeli filius, 699. Terram sole breviorem qui negaverint, 726.
- Terrulentus, 205, 905.
- Tertullianus, 125, 134, 145, 147, 151, 165, 182, 195 seq., 231, 243, 247, 250, 257, 263 seq., 270 seq., 274, 295, 360, 367 seq., 391, 419, 430 seqq., 471, 497, 500, 507, 509, 519, 535, 556, 563, 580, 596, 606, 700, 712, 717, 719, 732, 750, 766, 790, 792, 794, 797, 805, 825, 836, 858, 896, 898, 925, 1030, 1034, 1089, 1093, 1100, 1115, 1148, 1203. Non est auctor carminis contra Marcionem, 497.
- Testa, cranium, 1129 seq.
- Testamen, 506. Testamentum Novum, 385.
- Testarum fragmenta, supplicium, 103.
- Testes, martyres, 874, 969.
- Testudo, 437.
- Tetamus Benedictus, 483.
- Tetragonos, 3 correpta, 193.
- Texit polus annos, 851.
- Texta de corpore, 352. Linea, spinea, squamosa ferri, 601, 661. Textum substantive, 1017, 1152.
- Thales, e brevi, 193.
- Thalleleus Cilix, 242.
- Thallus, 344.
- Tharsis, 319.
- Thascius, Cyprianus, 1210.
- Theatri veteris obscenitas, 523. Ipsius cum recenti comparatio, 1085. Theatrum Marcelli, 866. Saguntinum, ibid.
- Thebae, 804.
- Theodatus papa, 121.
- Theodoretus, 50, 132, 346, 473, 755, 1008, 1097.
- Theodoricus rex, 1031.
- Theodorus Gadareus, 1130.
- Theodorus Studita, 414.
- Theodosianus codex, 31 seqq., 36, 48, 50, 171 seq., 228, 232, 329, 599, 616, 696 seqq., 735, 741, 750, 817, 839, 854, 867, 877 seq., 926, 1008, 1052, 1073, 1200.
- Theodosius M., 171. Idololatriae eversor, 925 seq. Permisit simulacra, ut ornatui essent, 741. Acta Eugenii rescidit, 695. Symmacho adversatur, 695. Fecit basilicam S. Pauli, 1198. Signo crucis signum praelio dedit, 825. A Prudentio laudatus, 696 seq., 733, 743, 819, 925.
- Theodotus, 145.
- Theodulfus Aurelianensis, 153, 207, 283, 298, 494, 571, 589, 626, 858, 947. Imitator Prudentii, 217, 682.
- Theodulus puer, 1122.
- Theognides, 235.
- Theologi auctoritate Prudentii dogmata fidei confirmant, 216.
- Theophanes, 90
- Theophilus Antioch., 410.
- Theophilus presb., 767.
- Theophrastus, 589 seq.
- Theophridus abbas, 352.
- Theophylactus, 315, 346, 362.
- Therasia Paulini uxor, 747.
- [Col. 1028] Theseus, 709.
- Thessala venena, 1137 seq.
- Thessalia magicis artibus famosa, 703 seq. Thessalicus, Thessalius, ibid.
- Theta littera quid significet, 166.
- Thomas (S.), 158, 258, 300, 503, 513.
- Thomasius Jacobus, 251. V. Card., 63, 97.
- Thomassinus, 124, 1053.
- Threnara, 467.
- Thronus, 411.
- Thule ultima, 567.
- Thurificare, thurifer grex, 429. Thuris mica, acervi in sacrificiis, 952, 988.
- Thyrsus, 1091.
- Tiara, 414.
- Tiberis, 816. Ejus inundatio, 1045 seq. Tiberina palus, 1190.
- Tiberius Nero, 720 seq.
- Tibullus, 188, 1036, 1100.
- Tigillum, 801.
- Tigrides Bacchi, 708.
- Tillemont, 20.
- Timoris opus, 1205.
- Timotheus Michael, 235.
- Timotheus poeta, 201.
- Tineae, tiniae, 639.
- Tingis, 969.
- Tiraboschius Hier., 415
- Tiraquellus Andr., 216.
- Titi Livii codicum subscriptiones, 844.
- Tituli Ecclesiae Romanae, 1012. Titulus, 364. Pro epitaphio, sepulcro, memoria, basilica, velis ante aras, cruce, 557, 943, 978, 1012, 1163, 1197. Titulus crucis triplex, 437. Titulus sacerdotii, 1012.
- Titus, 723. Ejus arcus, 450, 654, 1077, 1234.
- Tobiae cap. II, 357.
- Toga, 226 seq., 1076. Candida, 745.
- Toledo Joann. Bapt, 933.
- Toletanae Ecclesiae magnificentia in sacra supellectile 133.
- Toletus Franciscus, 906.
- Tollius Jacobus, 808.
- Tonare, de eloquentibus, 760.
- Tonsurae ecclesiasticae antiquitas, 1206.
- Topazon, topazus, 659, 664.
- Toreumata, 620 seq.
- Tormenta plura, 951.
- Torques, torquarii, 881.
- Torrentius Laevinus, 77.
- Torrigius, 1201.
- Torto verbere, 446.
- Torus gemmatus, gemmans, 594.
- Tournelyus, 367, 1234.
- Trabea, 728.
- Tractare, episcopale verbum, 1212.
- Tractus inexpliciti, 269.
- Trajanus, 723, 725. Intra Urbem sepultus: ejus ossa in urna aurea sub columna sita, 713.
- Trajectiones in versibus Prudentii, 172 seq.
- Transadigit, 567.
- Transfugium, 895.
- Transire ima pedum, 1173.
- Trato de cuerda, tratto di corda Hispanice et Italice, 993, 1072.
- Trautson Domini de, 374.
- Trebellius Pollio, 177, 189, 778, 1151.
- Tria in Trinitate, 396, 425.
- Tribunal, 1076. Ecclesiae, 927 seq., 1186.
- Tribuni militum, 881.
- Trigonos, 2 correpta, 193.
- Trilingua vipera, trilingue caput, 544.
- Trina deitas, majestas, pietas, potestas, virtus, 259, 396.
- Trina fallendi potestas, 768. Rerum machina, 337.
- Trinitas divina, 102, 367, 395 seq., 430, 501 seq., 505, 1117 seq. Vide Nomen, Numen. Trinitas an numeretur, 502. Trinitatis doxologia, 425. Mysterium, 668. Modeste investigandum, 427.
- Trinodis, trinodus, 521.
- Trinum specimen, 395. Nomen, numen, 359, 658.
- Tripectorus, 562.
- Tripes, e brevi, 194.
- Tripictus, 205.
- Triplex, trina deitas, 588.
- Tripolitani, 764.
- Triptolemus, 845.
- Tristanus a S. Amante Joannes, 685.
- Tristificus pro amaro, 291, 672. Tristis pro amaro, 434, Pro improbo, 343.
- [Col. 1029] Trithemius, 25, 42 seq.
- Triumphare active, 531. Triumphator vox non valde antiqua, 239, 744. Triumphi apparatus, 827 seq. Triumphi Romanorum, 812. Triumphus nobilis, 581.
- Triumviratus, 798.
- Trivia, 730.
- Trochaicus versus, 201, 334. Trochaicus Archilochius, 200. Trochaei rotatiles, 443, 1227.
- Troja, 849 seq.
- Trombellius Chrysost., 221.
- Tropaea, 812. De sepulcris martyrum, 1191.
- Tros, Aeneas, 719.
- Trugillo Thomas, 27.
- Tua monosyllabum, 185.
- Tuba de eloquentia, 771.
- Tuccia vestalis, 931.
- Tulichus Hermannus 1067.
- Tullianum carcer, 802, 1002.
- Tullius Tiro, 1054.
- Tullus, 714.
- Tumba, 978, 1164.
- Tumor, superbia, 1076.
- Tumulos complecti, 934. Tumulus, sepulcrum, 957.
- Tunica molesta, 951.
- Turcarum modestia in vestibus, 519.
- Turduli, 957.
- Turibius Asturic., 512.
- Turnebus Adrianus, 216.
- Turre Philippus a, 964.
- Turres Romanae, 1213 seq.
- Tuscia vetus, 789, 823, 1238
- Tutaculum, 205.
- Tuticanus, 183
- Tutilo, 224.
- Tyrannos quos vocet Prudentius, 697.
- Tyri regina superbia, avaritia, 538.
- Tyrrennus 789.
- U pro o apud veteres, 331.
- Ubera bina, 262. Tenta, ibid. Gemelli fontes, 1124.
- Uda humus, 293.
- Ugonius Pomp., 1194.
- Ullilas, 1059.
- Ulloa Alfonsus, 86.
- Ulna, 902, 1177.
- Ulpianus, 859, 1167.
- Ulpius Egnatius, 1149.
- Ultilogo Hispanice, 1225.
- Ultor mitis benignus, 319.
- Ululamen, 205.
- Umbo equinus, 612.
- Umbra imitatio corporis, 471. De idolis, 736. Umbrarum populus, 295.
- Unci, 877, 1072, 1169 seq. Stridentes, tridentes, 997. Uncorum usus, ibid.
- Unctiones terminorum, 714 seq. Unctor stipitis, 429.
- Unda pro copia, 1135. De vino, 620, 681.
- Unde 1052. Undequaque parum Latinum, 1123.
- Ungendi ritus apud ethnicos, 429, 444 seq., 711, 852 seq. Unguen chrismatis, 297. Unguenta et odores in conviviis Christiani respuebant, 259. Unguenta ad martyrum sepulcra, 1183.
- Ungues ferrei, 909, 1169. Unguis imus, 886. Ungulae, 909, 992 seq., 1108, 1114, 1169. Instrumentum martyrii, 877 seq. Bisulcae, 1008, 1070, 1169.
- Unicolorus, unicolor, 561.
- Unio hypostatica, 371.
- Unionitae, 402, 417.
- Unitas essentiae divinae, 501, 504, 526.
- Urbanus martyr, 979.
- Urbanus VIII, 236, 253, 1195.
- Urbicremae nubes, 555.
- Urbs Roma, urbici Romani, 938.
- Urna, 468. Urnae sepulcrales, 361, 1038.
- Ursae major et minor, 379. Ursi an in Africa generentur, 789.
- Usque an pro ad usque, 641.
- Ustuire, ustulare, 1139.
- Usuardus, 1046. Ejus martyrologia vetusta, 980.
- Ut an produci possit, 1156.
- Utraque in nominativo plurali a producto, 177, 193, 195, 350, 948.
- Uxoricidae poena, 1016, 1240.
- Vacca Proserpinae oblata, 729
- Vagare pro vagari, 300.
- [Col. 1030] Vagus oculis, oculos, 616.
- Valens imperator, 697.
- Valentia, 984, 1008.
- Valentia Gregorius, 1214.
- Valentianus Greg., 235.
- Valentinianus senior, 697. Senior et junior, 695.
- Valeria familia, 964.
- Valerianus imp., 1206.
- Valerianus episcop. 18, 37, 39, 1161 seqq., 1240.
- Valerius, Valerianus episc., 11, 18 seq.
- Valerius episc. Caesaraug., 971. An plures Valerii, ibid. In familia Valeria saepe erat unus aliquis flamen: ejusdem nummi, ibid.
- Valerius Flaccus, 188, 700, 980, 1210.
- Valerius Maximus, 511, 788, 1077, 1135.
- Valerius Probus, 34. Cornelius, 2 3.
- Valesius Henricus notatus, 747.
- Valla Laurentius, 1108.
- Vallarsius Dominicus, 748.
- Valsecchius Antoninus, 749. Virginius, 40.
- Van-Dale Ant. rejicitur, 442.
- Vanierus Jacobus, 528.
- Vapor, calor, 917, 1035.
- Vaporus, 205, 1035, 1152.
- Variantium lectionum delectus, 218.
- Varietas in nonnullis adjunctis historiae veritatem non destruit, 1063, 1068.
- Varo, vide Sclavus.
- Varro, 201, 231, 246, 249, 260, 314, 331, 768, 788, 894, 1082.
- Vas animae, vide corpus. Vas symbolum corporis 325. Vasa, quibus sanguis martyrum asservatur, verum signum martyrii, 107, 1045, 1177. Vasa sacra aurea et argentea, 895. Vasa, quibus Christiani veteres utebantur, sacris imaginibus decorata, 333.
- Vasaeus Joannes, 16, 23.
- Vasconia, 20 seq.
- Vasquez Gabriel, 952.
- Vaticanus olim contemptus, 747. Vaticanae basilicae secretarium, 245.
- Vatinius, P. 718.
- Vavassorius Franc., 685.
- V. C. pro viro clarissimo, 32, 34.
- Vegetamen, 205, 506.
- Vegetius, 464, 799, 876, 881.
- Vegius Maphaeus, 1048.
- Vehicula Vestalium, 863.
- Veios colonia, indeclinabile Veios in quarto casu, 185.
- Veitzius, vide Weitzius.
- Vela ad ornatum templorum, 827. In fenestris et januis, 828. Pura et picta ante aras, 1012. Velamina feretri, 355. Velare caput debent feminae, 858. Veli susceptio a voto virginitatis differebat, 859.
- Velleius, 789.
- Vellus unde dictum, 331.
- Venantius, vide Fortunatus.
- Venena, 375. Venenum gloriae, 905 seq.
- Veneratio sanctorum, 873. Sepulcrorum martyrum, 1101.
- Veneti agri, 823.
- Venia a venio, 291. Veniabilis, 205, vox Sidonii.
- Venio, 1 correpta, 188.
- Ventilare, 205, vox Propertii, Ovidii et aliorum; ventilator Quintiliani.
- Ventosa eloquentia, 756.
- Venus, 711, 722, 804. Armata, 810. Erycina, 713. Libitina, 596. Victrix, 811. Vide Templum.
- Venustas, 626.
- Vera Ludovicus, 578.
- Verba saepe uniuntur in codd., 862. In Prudentio exscriptorum inscitia unita, vel separata, 531, 639, 1000, 1022, 1223 seq. Simplicia pro compositis, 1199. Duplici modo dicta, 418. Duplicem et contrariam habentia significationem, 765, 1087. Ab ob composita, 905, 1142. Plura in escere, 844 seq. Secundae et tertiae conjugationis simul, 189, 452, 546, 985, 989. Cum quarto casu conjuncta plura apud Prudentium, 371. Verba sordida, 371.
- Verbena in sacrificiis, 446.
- Verbera dicuntur notae, scriptio, 1059, verberator, verberatio, 1055.
- Verbigena, 257.
- Verbositas, 1114.
- Verbum, et sermo de secunda persona Trinitatis, 298. Verbum, an sermo melius dicatur pro logos, 120. Verbum Verbo editum, 366 seq. Verbum Verbo genitum an Filius dici possit, 257. Verbum spiritus dici potest, 370. Verbum Christus per prolepsin, 322, 405. Verbum, qui, 805.
- Veritas simplex, 837.
- Verna, vernula, 580.
- [Col. 1031] Vernare, 1007
- Verrere, mare, coelum, 461.
- Verres, 1100.
- Verrius Flaccus, 748, 794 seq., 1148.
- Versa vice, 912.
- Versicolorus, 205, 562, vocabulum Plauti, et Ulpiani.
- Versipellis astutia, 347.
- Versus fistularis, 410. Spondaicus, 638. Versus partim exleges, partim metro alligati, 197. Maccaronici an a veteribus usitati, ibid. Versus in baptisteriis, 1048.
- Vertere pro evertere, 750. Vertere pollicem, 865. Solum, 267, 865.
- Vertex, et vortex, 597.
- Vertus impugnatur, 120.
- Veru quid sit, 718.
- Vervex, 1081 seq., 1100.
- Vespasianus deus fieri nolebat, 452.
- Vespertinus populus, Christiani, 621.
- Vesta, 714, 894. Unde dicta, 850. Inter deos Penates, 929. Ejus templum, 705. Simulacrum, 850. Ejus sacra subter humum fiebant, 866. Vestalis ignis, 928. Ipsius origo, 894 seq. Vestales, 391. An comam alerent, 866. Fascinum colebant, 705. In theatro ubi sederent, 866. Vitam populi redimebant, 865. Quo aetatis anno nubere poterant, 860 seq. Quando abolitae, 867. Vestalibus virginibus negata emolumenta, 695, 842 seqq. Vestalium virginitas quibus vitiis obnoxia, 855 seqq. Ornatus, 862. Ignis, 923. Sepulcra intra urbem, 713. Imagines, 931. Vestali igne exstincto, mali aliquid portendi credebant Romani, 862.
- Vestes barbaricae, 414.
- Vestibus auratis mor ui obvolvebantur, 355. Vestis plumarum, 652.
- Vestigia tingere, 758.
- Vestit se aequor aristis, 847.
- Vetera ex novis plerique judicant, 123. Veteres an diversa ratione a nostra lychnos confecerint, 285.
- Veternus, veternosus, 205, 342, 696, vox Apuleii et Fulgentii Mythol.
- Vettonia, secunda ancipiti, 957. Ejus inscriptio, ibid.
- Vetustas prisca, 980 seq., 1009, 1053.
- Vexo verbum energicum, 339.
- Vezzosi Ant. Franc., 223.
- Viae sepulcris notae, 733.
- Viantes, 205, 398.
- Vibrare, fulgere, 301.
- Vicarii provinciarum, 33.
- Vice versa non dicebant veteres, 912.
- Vicelius Georgius, 97.
- Vicini, et proximi, 1021.
- Victimae coronatae cupressu, 445. Humanae, 787 seq. Placentes deo, 1098 seq.
- Victor Vitensis, 354, 993.
- Victor Zacharias, 26.
- Victores arma templis affigebant, 598.
- Victoria (S.) 964 seq.
- Victoria qua arte paratur; ejus definitio, 763 seqq. Victoriae aureae, 764.
- Victoria dea, 695, 742, 770, 782 seqq., 1103. Virgo, 762. Pede suspensa, instabilis, 765. Cur vultur dicatur, 770 Imagine accipitris expressa, ibid. Plerumque alis, nonnunquam sine alis, 763. Ejus ara, statua, 695. Templa, 762. Simulacrum descriptum, 765. Victoriam deam poesis, pictura, superstitio confinxerunt, 766.
- Victorianus, 844.
- Victorina martyr, 1169.
- Victorinus, 187, 1055. Ad fidem conversus, 809, 925.
- Victorinus episc. 365.
- Victorinus Pictav., 467.
- Victorius Claudius Marius, 117.
- Victorius Franciscus, 186, 253, 355, 374. Notatus, 827, 831 seq.
- Vida Hieronymus, 572.
- Vide ultima brevi, 194.
- Viduae virginibus comparatae, 913.
- Vietus, vigetus, 314, 583, 742, 787. An secunda sit brevis, 314.
- Vigilantius haereticus, 121, 925. Reliquiarum martyrum hostis, 1061.
- Vigilare in sacris Litteris diligentiam notat, 236.
- Vigilius martyr, 360.
- Vigilius papa, 1190.
- Vigilius Tap., 451, 1120.
- Vigor mortis, culpae, 241.
- Villalpandus Jo. Bapt., 654.
- Vincentius Bellov., 210.
- Vincentius Lirin., 231.
- Vincentius (S.) martyr, 17, 971, 984 seqq., 1169. Ejus [Col. 1032] hymnus ineditus, 984. Ipsius sanguis e nare, 973. Stola, ibid.
- Vincula pro calceo, 287.
- Vincula pristinorum peccaminum, 347. Vincula S. Petri, 878.
- Vindobinus, et Queralt Michael Joann., 985.
- Vina Tarraconensia, Hispana, 965 seq. Vini et colubri similitudo, 708. Vini usus in funeribus, 136. Vino respersus rogus, 1036. Vinum ex aqua, 680. Vinum mane non sumebant Judaei, 248.
- Violare, 612.
- Vipera, 691. Ejus partus, 543 seq. Viperina dogmata, 397.
- Viretum, 265.
- Virgae, quibus martyres caedebantur, 878, 1125, 1168 seq.
- Virgilius, 9, 134 seqq., 188, 231, 235 seqq., 252, 257, 259, 262, 265, 268, 273 seq., 279, 288, 291 seqq., 296, 299, 301, 316, 331, 336, 338 seqq., 344, 346, 349, 354, 361, 372, 384, 400, 408, 420, 428, 431, 433, 445, 451, 456, 458, 461, 467, 469, 489, 506, 511, 521, 523, 525, 528, 330, 533, 558, 585, 587, 591, 593, 597, 600 seqq., 611, 613, 618, 620, 625, 628, 630, 632, 635 seq., 644, 653 seq., 658, 660, 662, 668, 676, 682, 686, 690, 691, 699 seq., 704, 706 seqq., 714, 717, 728 seq., 735 seq., 751, 754, 756 seq., 769, 771, 778, 786, 789, 791 seq., 797, 805, 809 seqq., 813, 818, 821 seqq., 828, 836, 845 seqq., 854 seqq., 860 seq., 863, 881, 886, 895, 905, 912, 917, 923 seq., 929, 933 seq., 943, 953, 959, 963, 966, 669, 986, 1002 seq., 1014 seqq., 1021, 1026, 1034, 1036, 1042, 1066, 1072, 1087, 1092, 1094, 1104, 1109, 1111, 1116, 1128, 1131, 1134, 1140, 1144, 1180, 1184, 1209, 1218, 1221 seq., 1226, 1231 seq.
- Virginal, 205, 1214 seq.
- Virgine natum Christum, qua ratione poterant scire Judaei, 326. Virgines Christianae a teneris annis Deo devotae, 857, 859, 1216. Ad lupanar ductae, 1217. Earum praemia, 1223 seq. Raptus, 913. Virgines virtutes dictae, 592. Virgineus honos, 955. Virginitas Deiparae, 453. In partu, 371. Diabolo ignota, 326. Virginitas pro virgine, 1036. Virginitatis laudes, 913. Praemium, 857 seq. Virgo, signum coeleste, prodit amatores, 458.
- Viri clarissimi, 32. Virorum effeminati mores, 619.
- Virtus fragilis, 722. Virtus mater, 579 seq. Virtus non intellecta, 534. Virtus vivendi causa, 616. Virtutes et vitia quasi personae, 578. Virtutes angelorum nomen, 419.
- Vis major, magna, 626. Vis pro multitudine, 368.
- Viscus, visceratio, 1058, 1110. Viscereus, 205.
- Visere et visitare in mysterio Incarnationis, 368.
- Visibilis, visivus, 297.
- Vita aeterna, 697. Postera, 1019. Volans, 229. Vitae causa, 616.
- Vita furiae dicta, 588. Specie virtutum fallunt, 534, 635. Vitia animi comparata morbis, 908 seqq. Vitiare, 612. Vitiabilis, 205.
- Vitruvius, 676.
- Vittae ab infula discrimen, 862. Vittas deponebant vestales, cum nubebant, 862.
- Vitterus Corradus, 68.
- Vitulus aureus ex mente Aaronis an fuerit Cherub, 432. Vide Hebraei.
- Vivere cum accusativo, 1206, 1211. Vivere de statuis, 465.
- Vives Joann. Lud., 211.
- Vivine, an mortui plures sint, 1029. Vivificare, vivificus, 416. Viviscere, vivescere, 479. Vivus, immortalis, 349.
- Vocabula ecclesiastica non respuenda, 180, 526. Vocabula Graeco-Latina, 486, 531, 656. E Graeco derivata, ubi quantitas ab accentu discordat, quamnam servent regulam, 181, 193, 195, 1110. Vide Verba.
- Vocis instrumenta, 1143.
- Vola, 475 seq.
- Vologesus, 134.
- Volumina vetera, 1051.
- Volupe est, 1055.
- Voluptas, 626. De spectaculis, 731, 868, 1031. Voluptas vincenda, 776. Voluptatis amarus exitus, 625. Voluptatum tribunus, 868.
- Volutabrum, 479.
- Vomere de magna copia, 1183
- Vopiscus 237, 522, 648, 1160.
- Voragine Jacobus de, 66.
- Vortex, et vertex, 597. Vorticibus tortis, 1045 seq.
- Vossius Gerardus notatus, 994.
- Vossius Joannes Gerardus, 699. Notatus, 35, 180 seq., 324, 347.
- Vossius Isaacus, 73, 77.
- Vota, suffragia, 788. Vota religiosa, 931. Statuis affixa, 441. Votivus pons. 788. Votum est. 622.
- [Col. 1033] Vulcanus, 725.
- Vulgarae quid sint, 162.
- Vulgatae lectio Et ipsa conteret caput tuum ex Prudentio confirmatur, 115 seq.
- Vulgi descriptio, 750.
- Vulnera, crimina, casus adversae fortunae, 1051. Vulnerare ad res inanimas trahitur, 645. Vulnus lateris Christi, 346. An duplex, 423, 1049 seq
- Vulpius Joan. Ant., 251, 705.
- Vultuosus, vultuose, 1080.
- Vulturis imago quid Aegyptiis indicet 770. Vulturum omen, 796, 1118.
- Walafridus, vide Strabo.
- Wandelbertus imitator Prudentii, 217, 226.
- Wasius Christophorus, 185, 194.
- Weitzius Franciscus, 93.
- Weitzius Joannes interpres Prudentii, 5, 76, 92, 94. Notatus, 85, 238, 251, 258, 276, 283, 348, 400, 438, 460, 523 seq., 571, 600, 609, 620, 635 seq., 638, 640, 647, 651, 659, 662, 682, 717, 741, 781, 791, 796, 809, 812, 846, 855, 885, 892, 896, 902, 905, 907, 923 seq., 936, 965, 995, 997, 1022, 1028 seq., 1047 seq., 1073, 1076, 1113, 1148, 1191, 1194, 1216, 1238.
- Wesselingius Petrus, 152.
- Widmanus Carolus, 76.
- Wilkius Andreas interpres Prudentii, 91 seq., 455.
- [Col. 1034] Willibaldus (S.), 253.
- Winckelmann Joan., 735, 1078.
- Wipertus imitator Prudentii, 1076, 1115.
- Wistremiri episc. Tolet. epitaphium commentitium, 1231.
- Wowerus Joann., 366.
- Wuoflinus Werinherus, 76.
- Xerophagia, 263.
- Xiphilinus, 716, 1203, 1237.
- Xistus, vide Systus.
- Ysus pro Iesus, 186.
- Zaccagni Laurentius, 62 seq., 221, 1230.
- Zacharias Franc. Ant., 124, 170, 365, 599, 1149, 1214.
- Zaleucus, 519.
- Zan vocales proxime praecedentes producat, 187.
- Zarabanda Hispanice, 1085.
- Zehnerus Joachim, 76.
- Zeno Veronensis, 126 seq., 367, 376, 410, 599, 925, 1232.
- Zephyrinus papa, 1191.
- Zirardinus Antonius, 31.
- Zoellus, Zoilus, 964 seq.
- Zonaras notatus, 867.
- Zosimus papa, 121 seq.
A
B
C
D
E
F
G
H
I
J
K
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
V
W
X
Y
Z
Index verborum et phrasium
- Ab arce, II, 494. Arce mergit superbos, I, 739. Arce Tonantis, III, 235. Aspectu, I, 697. Axe rotatur, II, 5. Excelsis, I, 101. Flammis languescunt sidera, I, 625. Fronte, III, 620. Hoste redis, S. 204. Igne suo, I, 209. Imperio veniunt, I, 227. Umbris periturum, I, 972.
- Abessalon, S. 163.
- Abest tibi tempus, S. 10.
- Abire diem, II, 518.
- Abivit Juda, II, 560.
- Abrahae exempla, III, 96.
- Abrahae sinu, III, 52.
- Abraham beatum, III, 250.
- Abraham pater, III, 139.
- Abscissi pedes, S. 316.
- Abscondit aquas, I, 711. Aquis, I, 680.
- Abstrusa nimis, II, 451.
- Abyssus, II, 392.
- Accedunt humeris, III, 636.
- Accendit flammas, I, 590.
- Accipiat satis, S. 144.
- Accipit fenus, I, 401.
- Accipiunt augmenta dies, S. 249.
- Accurrere ad flammas, III, 503.
- Accusat reus, I, 536.
- Acerbe, III, 544.
- Acerbum funus, III, 383.
- Achillem, III, 381.
- Acris avis, S. 256.
- Acrius furit, S. 140. Iratus, S. 139. Uri, III, 605.
- Acta annua, III, 322. De fluctibus, I, 150.
- Actu plectibili, II, 268.
- Actus plectibiles, II, 456.
- Actus tot cladibus, III, 596.
- Acuit messis fruges per culmina, II, 219. Seges aristas, I, 254.
- Adactos luctibus, I, 741. Poenis, II, 741.
- Ad aestus, I, 745. Aetatem, S. 236. Annorum numerum, II, 758. Auras, II, 538. Colla pependit, II, 561. Dextram, laevamque astare, II, 550. Flammas, III, 503. Haec, II, 772. Nihilum reditura, II, 196. Quos usus? II, 278. Ramos, I, 259. Solitas plagas, S. 244. Visus rediere suos, I, 645. Usum, I, 447. Usus lucis, II, 535. Vulnera, I, 297.
- Adde, quod, II, 111.
- Addere crimina peccatis, I, 109.
- Addictum vestro sub jure manebit, I, 413.
- [Col. 1034] Addidit nunquid ad annorum numerum cuiquam, II, 759
- Addit regionibus, I, 218. Usibus divitis, II, 771.
- Additus insonti populo, III, 682. Addo, quod, II, 254.
- Adest per colla, I, 247.
- Adire lacrymis, precibusque Deum, III, 672.
- Adit corda, I, 471.
- Aditus mortis, I, 489.
- Adjecto robore, II, 728.
- Adjutoria, I, 361.
- Admiranda sunt, II, 141.
- Admisit scelus, III, 320. S. 162.
- Admissum indicet, III, 564.
- Admissum scelus, III, 330.
- Admittunt hoc fieri, S. 16.
- Admovet uvas, II, 220.
- Adoptat festinus, II, 609.
- Adoptat nos genitos vocitare suos, III, 530.
- Adorandae plebis, III, 418.
- Advena, II, 187.
- Adversus omnibus, III, 36.
- Adulta ceres, III, 26. Virgo, I, 383.
- Adulter, III, 318, 481, 509.
- Adulter inest, S. 158.
- Adulterii facinus, II, 654.
- Adultorum strepitus, S. 223.
- Adultus procedit, I, 654.
- Adunci dentis, II, 275.
- Adurit calor, I, 298.
- Adusta solis rotis, III, 293.
- Adustus crinis, III, 176.
- Aedificant hominem, III, 643.
- Aeneae amor, III, 504.
- Aequantur numero, II, 646.
- Aequaevos facit, II, 388.
- Aequor caeruleum ponti, I, 147.
- Aequore mersus, I, 678.
- Aequorei gurgitis, I, 705; II, 485
- Aequoreis fluctibus, II, 137, 787.
- Aequoreum genus, II, 375.
- Aereas aves, I, 641.
- Aestivo flatu, I, 588. Aestivum ostrum, III, 56.
- Aestu littoris, I, 706. Aestus aeris, III, 295.
- Aestuat pelagus, I, 341.
- Aetas non redit homini, S. 255.
- Aetates hominum, S. 221.
- Aeternae vitae, III, 455. Aeterni carceris, II, 535
- [Col. 1035] Aeterno ingerit, II, 514. Aeterno frigore, III, 307.
- Aeternum parentem, II, 46.
- Aethereas auras, II, 539.
- Aethereis ignibus, II, 249, 413; III, 294.
- Aethereus janitor Petrus, III, 222.
- Aetherias rapinas, S. 267.
- Aetheriis sensibus, S. 116.
- Aetherios tractus, II, 147.
- Aevi meta, I, 126. Aevo longo, III, 286. Aevo nullo, S. 7.
- Affectibus, I, 444. Affectus, I, 16. Affectus novos, I, 392. Affectu pectoris, I, 606.
- Afflicto parcere, III, 593.
- Affligit supplicio, II, 514.
- Africa, I, 313. Africus, II, 171.
- Agebat liber ducem captivum, III, 416.
- Agebat non purgandus, I, 536.
- Aggestis nubibus, S. 79.
- Agis non severus, II, 693.
- Agit morsus, I, 296. Nubes, I, 585. Omnia tempus, S. 219. Puerilia, S. 225. Securus, S. 127. Totum, I, 228.
- Agitat nefas, II, 306.
- Agmina astrorum, II, 205. Coelicolum, II, 474. Volucrum, II, 377. Condemnant mores, II, 808. Servorum fugiunt, III, 589.
- Agminis innumeri, I, 219.
- Agnita membra, I, 494.
- Agnoscant corde reatus, II, 699.
- Aggreditur aures, I, 470.
- Agricola dominus, I, 551.
- Agricolam, I, 511. Bubulcum, S. 35.
- Albent ossibus dentes, III, 553.
- Albentes pennae, I, 246.
- Alcidem, III, 405. Alcides, III, 206.
- Algente vapore, II, 619.
- Alieno tempore, I, 75.
- Alit fructus, I, 587.
- Allatret, II, 477.
- Alma aqua, I, 138. Domus, I, 355. Fides, III, 235. Pietas, II, 492. Potestas, II, 781.
- Almae crucis, III, 218.
- Alme Deus, III, 678.
- Almis regibus, S. 25.
- Almus rex, II, 543. Spiritus, II, 38, 79.
- Alterna sorte, II, 54.
- Alternant elementa vices, S. 247. Quatuor tempora temporibus, S. 254.
- Alternat colores, II, 18.
- Alterni nescius, S. 6.
- Alternis solibus, S. 86.
- Altor, I, 552.
- Altum mare, S. 73.
- Alveus torrens, I, 702.
- Amara dies, III, 607. Ministrant, II, 456.
- Amarum patrem, III, 331.
- Amat parcere, III, 445. Amat, qui terret, I, 88.
- Amatae prolis, III, 484.
- Amator cunctorum, II, 2. Horrendae mortis, III, 410. Pietatis, III, 16. Vitae, III, 91. Vitae praesentis, III, 79.
- Amatores pacis, III, 146.
- Ambo sibi requies, I, 369.
- Ambrosias messes, I, 309.
- Ambrosiis floribus, I, 179.
- Ambrosio cortice, I, 631.
- Ambrosium munus, I, 325.
- Amica nimis solis, I, 327.
- Amicus Domino factus, II, 615.
- Amittunt cornua, I, 639. Cursus, S. 250.
- Amne cruoris, II, 133, 601.
- Amoena comantia, I, 575. Vireta, III, 679.
- Amoene, I, 184.
- Amomum, I, 328; II, 439.
- Amore cladis animosae, III, 254. Cujus sunt contemnenda pericla, III, 133. Laudis, III, 512.
- Amotis tristibus, S. 56.
- Amphiarae, III, 407.
- Amphitheatrales furores, III, 187.
- Ample, III, 500.
- Amputat fratrem, III, 283.
- Angelica de parte, II, 175.
- Angelicas cohortes, II, 775.
- Angelico sermone, II, 679.
- Angelicum genus, II, 458.
- Angelicus chorus, II, 203.
- Angelus, III, 174.
- Anguibus assumptis, I, 640.
- Anguis, I, 638.
- Anhelant, I, 262, 593.
- Anhelantes flammas, III, 60.
- Anhelantis vaporis, III, 308.
- [Col. 1036] Anhelat fervor, III, 169. Puer, II, 634.
- Anheli ignis, I, 659; II, 91. Solis, I, 187.
- Anhelus sol, I, 26.
- Animal rationis amicum, I, 329.
- Animalia multa, I, 526.
- Animantia, I, 272.
- Animantibus cunctis, I, 599.
- Animat sensus, I, 595.
- Animatus anhelat puer, II, 634.
- Animentur aquis, I, 676.
- Animi concors, I, 368.
- Animosae cladis, III, 254.
- Anni fructus, tempora, I, 182.
- Annibal, III, 229.
- Annona, III, 22. Annonae captator, III, 35.
- Annua acta, III, 322. Frumenta, I, 625. Pietas, III, 115.
- Annus in annum redit, S. 253.
- Ansila testatur, S. 214.
- Ante alios, S. 171. Diem, II, 55. Oculos, I, 388, 593. Polos, I, 117. Suum tribunal, II, 780. Tribunal, II, 460.
- Antistes verus, S. 39.
- Apex montis, I, 158. Cristatus, I, 248.
- Apibus labor est, I, 199.
- Apollineae tripodis responsa, III, 269.
- Apostolica manus, S. 154. Apostolico honore, III, 217.
- Appositis ignibus, III, 496.
- Apta probatur, I, 385.
- Aptans stellas cursibus, III, 5.
- Aptant campos, I, 163.
- Aptantur usibus, III, 642.
- Aptat aera auris, S. 75. Nos, II, 252.
- Aptatas hostibus, III, 326.
- Aptavit neci, III, 99. Cursibus, I, 218.
- Aquosi piscis, III, 220.
- Ara Philenorum, III, 291.
- Arator, I, 552. Creditor, III, 28.
- Aratri sulcos, I, 626.
- Arbiter, I, 434. Spiritus, II, 104.
- Arbitretur sibi medelas, II, 720.
- Arbitrio commissa, I, 404. Marito, I, 453. Nostro posui omnia Deus, II, 611.
- Arboreis comis, I, 184. Frontibus, I, 639. Arboreos saltus, I, 351.
- Arce, II, 547. Dei, I, 15. Tonantis, III, 235.
- Ardens ignea fornax, III, 166.
- Ardente lucerna, I, 529. Palato, III, 62.
- Ardet carbunculus, I, 322.
- Arena maris, II, 645.
- Arena suscepit duos leones, III, 196.
- Arenas, I, 156; III, 8, 291.
- Arida arena, I, 305. Materies, I, 155. Ossa, II, 610. Tellus, III, 394.
- Aristae puniceae sanguine, I, 64.
- Aristas, I, 254. Spicat, I, 587.
- Aristatas fruges, II, 219.
- Aristis armat, S. 231. Seges calamos, III, 25
- Armantur digiti unguibus, III, 638.
- Armat aristis seges, S. 231.
- Armata fronte, I, 273. Manus, II, 292; III, 200. Dentibus ora, III, 200.
- Armatas unguibus, I, 457.
- Armato funere, III, 399. Armato imperet, S. 109.
- Armipotens, S. 200, 299.
- Arte nefanda, II, 326.
- Artificis manu, I, 604.
- Ascendisse ante suum tribunal, II, 780.
- Ascensus, I, 664.
- Asciscere thalamis matres, III, 290.
- Ascivit participem, I, 538.
- Asdingui nominis, S. 22.
- Asiae, III, 225.
- Aspera avis, S. 78. Cuncta, S. 28. Rupibus horret, I, 160
- Aspis habet mortes, S. 65.
- Aspidis obliquae, II, 258.
- Assiduum scelus, II, 362.
- Assumere nefas, III, 464.
- Assumit punire, I, 31.
- Assumptis anguibus, I, 640. His, I, 473.
- Astare ante oculos, I, 388. Astare catervas, II, 550.
- Astra poli, S. 233.
- Atavos, II, 617.
- Atra venena, I, 289.
- Atteris praesumpta, II, 728.
- Attestante Deo, II, 658.
- Attrectare manu tela, S. 226.
- Attrita colla jugis, II, 724.
- Auctor aeris, III, 2. Conjugis, I, 389. Omnibus, I, 433. Vitae et funeris, III, 329.
- [Col. 1037] Auctorem confessa suum, I, 4; II, 206.
- Audaces animos, III, 388, Remos, II, 285.
- Audacius illis deprensis nihil est, III, 461.
- Audet attrectare, S. 225. In genitos, II, 320.
- Auferre concessum parenti, III, 124.
- Augustus Caesar, S. 180.
- Aurea cornua lunae, I, 121. Luna, I, 663.
- Aures mortis limina, I, 490.
- Aureus color, I, 245.
- Auriga sol, II, 15. Solers, II, 18.
- Auris vitalibus, S. 75.
- Aurora roscida, I, 671. Aurorae nuntius, I, 668; II, 8. Auroram praemiserat, I, 201.
- Ausa Leonidae, III, 274.
- Ausu male disposui, S. 105.
- Avarus inops, III, 40.
- Averni legem, II, 536.
- Axe micat, I, 409. Axe rotato, II, 16.
- Babylonae regna, S. 31.
- Balsama, I, 324.
- Barbara rabies, III, 375.
- Barbaries, III, 141.
- Beatas sedes, III, 680.
- Beati, justi, I, 11.
- Bella naturae peregit, III, 323.
- Bellantes fluctus, I, 301.
- Bellantum, III, 534.
- Belligeros fremitus, III, 470.
- Bellua ingens, II, 159.
- Bene constructa, I, 127. Bene credebant, I, 447. Bene dives egenus III, 39. Bene largus, II, 726.
- Benedicti germinis, II, 646.
- Benedicti propago, III, 163.
- Benignum omne, I, 564.
- Benignus differt punire, II, 773.
- Bestia incedit, I, 286.
- Bini ibant, I, 437.
- Bis quinis mensibus actis, II, 681.
- Bisseno cardine verso, III, 198.
- Bitumen nigrum, II, 410.
- Blanda avis, S. 78. Consortia, I, 363. Pocula, I, 201.
- Blandi sopores, I, 392.
- Bona facta, I, 427. Futura, III, 46. Mixta malis, S. 58.
- Bonorum magna de parte, III, 584.
- Bonus est Deus homini malo, I, 433.
- Bonus pietate, S. 188.
- Bonus sit in vita, S. 190.
- Brachia junguntur, III, 637.
- Brevitas formae, I, 249.
- Brutum planxit, III, 382.
- Brutus, III, 314.
- Bubulcum, III, 846. Agricolam, S. 35.
- Bucula, I, 274, 527.
- Cadat ex animo, II, 580. Ira hominis cum sole, III, 599 Sol intrans, S. 155. Vita, III, 592.
- Cadens ira, S. 142.
- Cadente sole, I, 677.
- Caderent pueri, S. 218.
- Cadet sub jure tuo sub morte, S. 131.
- Cadit a latrone, II, 301. In te, III, 668
- Caducis foliis, I, 532.
- Caducum, III, 93.
- Caeca latet luna, I, 665.
- Caerula ponti, I, 676. Vasta, I, 237.
- Caeruleum aequor, I, 147. Fretum, II, 347. Mare, II, 155.
- Caeruleus pallore dies, I, 76.
- Caesar ubique potens, S. 175.
- Caesar Augustus, S. 179.
- Caesareos per agros, I, 324.
- Caesaries intonsa, I, 395.
- Caetera propago, III, 641.
- Calcamus egenos, II, 765.
- Calcando profanant, I, 497.
- Calefacta praecordia, I, 341.
- Calidae aquae, I, 63.
- Calidus sensus, I, 651.
- Calor (lux) genitis, I, 120.
- Calores tepuere, III, 167.
- Caluisse venas in sobolem, II, 634.
- Caminos, I, 502.
- Candens ignis, I, 657.
- Candida luna, I, 212; II, 522. Nubes, II, 786.
- Cane pejor, S. 42.
- Canescunt prata, I, 191.
- Canit ad populos, S. 152.
- [Col. 1038] Canities senum, II, 311.
- Canora voce, I, 249.
- Cantare per carmina laudes, III, 664.
- Capaneia conjux, III, 494.
- Capax coeli, II, 91. Conjugii sobolisque, I, 385.
- Caperent coeli te, II, 589.
- Capiendus ab iisdem, II, 92.
- Capilli surgunt, I, 344.
- Capit diem gemino orbe, II, 652
- Capit insontem, I, 478.
- Capit una manus, I, 688.
- Captator iniquus, III, 34.
- Captiva jacebat, II, 782.
- Captivorum vincla, II, 723.
- Captivos retinent, II, 246. Tenent, II, 464.
- Captivos tuos, S. 122.
- Captivum ducem, III, 416.
- Captivus, S. 127.
- Captos toros obsceno crimine, III, 345.
- Captus amore pudoris, III. 350.
- Caput grande malorum, II, 570. Omne malorum, I, 460.
- Carbunculus, I, 322.
- Cardine sub gemino II, 523.
- Cardine verso, III, 198.
- Cardo pudoris, I, 124.
- Carens principio seu fine, S. 5.
- Carmine memorare laudes, I, 749.
- Carnale genus, I, 616.
- Carpit iter, S. 313.
- Casta viderent, II, 460.
- Castissima, III, 468. Castissimus, III, 317.
- Catervae paupertatis erant medicina, II, 763.
- Catulaster S. 225.
- Causa communis, I, 543. Duorum, I, 370. Quae fuisset fieri, I, 398.
- Cecidisse incendia, III, 169.
- Cedros celsas S. 279.
- Celantur ei, I, 130.
- Celare nefas, III, 559.
- Celebrant triumphum, II, 794.
- Celebratur iter, II, 284.
- Celsa poli, III, 542. Polorum, II, 3.
- Celsior culmine omni, I. 436. Excelsis, III, 17.
- Censura Dei, I, 544; II, 408. Parentis, III, 353. Tonantis, I, 92.
- Centesima usura, III, 29.
- Cerastae, I, 297.
- Cerastarum turba, II, 223.
- Cerebra tecta S., 242.
- Cerebro replentur ossa, III, 617.
- Ceres pubescit, III, 26.
- Certamina Martis S., 207.
- Certatim resonant, II, 793.
- Cerva S., 67. Cervi, I, 639.
- Cervice soluta, II, 724.
- Cervix constringit guttura, III, 615.
- Cespes uber, I, 453.
- Cespite cocto, II, 413. Gemmato, I, 179.
- Cespite diremit, I, 316.
- Cespitis alieni, II, 307.
- Cessant verbera, III, 104.
- Cessante flagello, II, 695.
- Chalybis massa, I, 502.
- Chaos, II, 13. Esse, II, 197. Immane, III, 64.
- Cherubim, II, 202.
- Choreis magnis, II, 792.
- Christus S., 181, 263. Christo regnante, III, 223. Christo similis, I, 581.
- Cicutas formasse ceris, I, 199.
- Cient hiemes, III, 13. Venas, I, 652.
- Ciere flammas, I, 422.
- Cieret pugnam, III, 425.
- Cinctus apostolica discipulante manu S., 154.
- Cingitur mundus, I, 705.
- Cingitur valle, I, 705.
- Cinnamon, I, 326.
- Circulus haerebit, II, 52.
- Circumscripta, I, 479.
- Circumscriptor, I, 480.
- Circumspicit, II, 186.
- Circumventa, I, 479.
- Cita mors, III, 237.
- Civibus mundi, II, 338.
- Civilia bella, II, 293.
- Clade, II, 119, 167, 690; III, 649, S. 285.
- Clade coacta, III, 435.
- Clade coerces, II, 689.
- Clade domet, II, 490.
- [Col. 1039] Clade furoris, II, 115. Laboris, II, 432.
- Clade perenn, I, 46; II, 242, 474. Repentina, I, 30.
- Clade sub tanta, III, 590.
- Cladibus nostris, II, 415.
- Cladibus tot actus, III, 596.
- Clamat sententia, II, 721.
- Clamat tibi, S. 194.
- Clarescere, I, 135.
- Clarior lumine omni, III, 19.
- Clausa, patensque simul, III, 198
- Clausit in utre cruor, III, 492.
- Claustra carceris aeterni, II, 534. Puerperii, II, 93.
- Clementior audis, II, 690.
- Clementius audit, II, 555.
- Clientes, II, 310; III, 589.
- Coacta elementa, I, 265.
- Codrus, III, 269.
- Coegit implere, III, 312.
- Coeleste imperium, III, 545.
- Coelestes famulos, II, 471.
- Coelestia norunt, III, 11.
- Coelestis imago, I, 338; II, 236. Origo, II, 683.
- Coerces cuncta, II, 56.
- Coercet vindicta, II, 473.
- Cogitur in nubila, I, 586.
- Cogitur sudor, I, 451.
- Cognata apibus, S. 61. Fidelis, I, 80.
- Cohibet poenam, I, 31.
- Cohibetur limine, I, 547.
- Colchos, III, 216.
- Colla caput quaerunt, III, 616.
- Colla fera leonum, I, 306.
- Colla inimicorum non poposcit, S. 167.
- Collapsa ruina, III, 231.
- Collaudant Dominum meruisse creari, I, 293.
- Collecta bellis, S. 197.
- Colligit ignes, I, 664.
- Collisis nubibus, I, 710.
- Collustrat axes, I, 212.
- Columba blanda avis, S. 78.
- Columna flammae, II, 786.
- Comantia amoena, I, 575.
- Comas arboribus movet, I, 194.
- Combustus senex, I, 654.
- Comedit, I, 481.
- Comesis dapibus, I, 492.
- Cometes, I, 60.
- Comis arboreis, I, 184.
- Comis nunquam caritura oliva, II, 221.
- Comis intonsa, I, 395. Vestita, I, 166, 255. Vestitur, I, 184.
- Comitante caterva, II, 544. Ferro, II, 303. Fragore, III, 14. Quiete, I, 211.
- Commercia, II, 149.
- Commercia Dei fiunt, II, 505.
- Commercia vitae, I, 591.
- Committens animam ventis, II, 435.
- Commodus Augustus, S. 188.
- Commotus eris, II, 696.
- Communes auras, I, 197.
- Compage, II, 84; III, 644.
- Compagibus arctis, II, 635.
- Compago, I, 346.
- Compendia, I, 14. Mundi, III, 37.
- Compescere mores, II, 476.
- Compescit ventos, III, 134.
- Complens vota, I, 746.
- Compluit, II, 411.
- Compresserat astra, I, 205.
- Compressit tantum bellum, III, 395.
- Compulit ad bella, III, 228. Ad pastum, III, 412. Compulsus ab ira coelesti, S. 27.
- Concava saxa, I, 314.
- Concede veniam, S. 119.
- Conceptus mente fideli, II, 591. Semine nullo, I, 390.
- Conceptus suos, II, 316.
- Conchula pelagi, S. 74.
- Concidit ense suo, III, 509.
- Concludit aera, I, 687.
- Concordant, I, 266.
- Concordi lite, II, 190.
- Concretus sanguine, II, 79.
- Conculcata, III, 178.
- Concurrere votis, I, 368.
- Concutiens aera, I, 241.
- Concutit pondera mundi, I, 700.
- Condemnant mores agmina, II, 808.
- Conditor aevi, I, 430. Cunctorum, S. 1. Naturae, III, 3.
- [Col. 1040] Conditor Deus, II, 584.
- Confectos cursus, S. 233.
- Confectus senio, II, 616.
- Conferat animae, S. 192.
- Conferimus nihil, II, 766.
- Conferret cum quo, I, 359.
- Confert cui indiga dextra, II, 770.
- Confessa suum auctorem, II, 206.
- Confessio simplex, III, 563.
- Confessus Dominum, III, 180. Facinus, S. 159.
- Conficit medullas salutares, S. 68.
- Conficti sermone Dei, III, 514.
- Confirmans in se, II, 574.
- Confovet abjectos, II, 687.
- Confracta sonant, I, 263.
- Confractus murice, III, 57
- Confringitur, II, 344.
- Confusa periclis, III, 277.
- Confusum juva, I, 748.
- Congrua praeconia, III, 664.
- Conjugium se quisque vocet, I, 365.
- Conjunxit in unum, I, 399.
- Conjuratis procellis, I, 189.
- Conrodat viscera, I, 504.
- Consanguineos propinquos, III, 260.
- Conscendit pyram, III, 502. Rogos, III, 497.
- Conscius socius, I, 538.
- Conservas animas, S. 129. Bene colla subacta jugo, S. 136.
- Conservat fidem, I, 81.
- Consolator, II, 684.
- Consors cum Patre, II, 68.
- Consors genitoris amati, II, 547.
- Consorte carens, I, 359.
- Consortia blanda, I, 363.
- Conspicitur nova forma viri, I, 339.
- Constant per quem celsa poli, III, 542.
- Constare triones, III, 6.
- Constitit ante oculos, I, 393. Parenti, II, 87.
- Constituit punire manum, III, 387.
- Constructa natura elementis, III, 536.
- Construxit pyram, III, 501.
- Consumens rogus, I, 655.
- Consumit egestas, III, 582. Vitas, III, 122.
- Contempsit natos, III, 414.
- Contemptor vitae, III, 81.
- Contenta suis limitibus, I, 142.
- Contentus suis, II, 748.
- Contexta cutis, I, 381. Vestis ex foliis, I, 532.
- Contigit quibus exstingui, III, 356.
- Continet imbres, I, 711. Orbis, I, 133.
- Contingit miseris, III, 45.
- Continua bonitate, I, 435.
- Continuanda manent, II, 40.
- Continuans, III, 156. Quodcunque nocet, I, 561
- Continuo, II, 501.
- Contritos pectore, II, 743.
- Contulit absenti triumphos, S. 213. Coronam, II, 573 Loca, I, 216.
- Contuso pectore, I, 752.
- Contusum venenum, I, 463.
- Convenit in unum tempus, III, 577.
- Conversis corde, I, 558.
- Conversus reus, II, 719.
- Convertamur ad illum, II, 740.
- Convexa coeli, I, 136.
- Convexit delicias, III, 69.
- Conviva repletus, III, 71.
- Convivia praedae, III, 77.
- Copia panis, II, 140.
- Copulate jugales, I, 407.
- Coquantur poma, I, 198.
- Coram te S. 105.
- Corda nova, I, 695. Regentum, S. 103.
- Corde fluenti, I, 155. Fugata, I, 484.
- Cordis lumina, I, 473.
- Cornea ungula, S. 313.
- Cornibus erectis, I, 313. Somnigeris, I, 212.
- Cornua lunae, S. 241.
- Corpoream figuram, II, 108.
- Corpore ferrato, III, 401. Nuda, I, 394.
- Corporeos artus, I, 338; II, 39, 98.
- Corporibus nudis, I, 440.
- Correpta malis, II, 426.
- Corripit febres, II, 134.
- Corrumpere tempora, I, 210
- Corrupta temperies, S. 76.
- Coruscant, II, 152.
- Coruscantes flammas, II, 487.
- [Col. 1041] Coruscant te II, 213.
- Corusco igne I, 670, sole I, 222.
- Coruscum lumen, I, 134.
- Corvorum pullis, I, 720.
- Corvus, I, 527.
- Corymbos obliquos, I, 169.
- Costa, I, 375, 382, 400.
- Costis curvis, III, 639.
- Crassa nubila, II, 213, 653.
- Crassas tenebras, II, 482.
- Crassior aer, I, 585.
- Crassius aurum, III, 58.
- Crates circumstant pectora, III, 640.
- Creant mortes et moustra, I, 61.
- Creatrix natura, I, 27.
- Crede nefas summum, III, 83.
- Creditur licitum esse nefas, I, 496.
- Credula corda, I, 466. Fides, 674.
- Credulus, II, 657. Exstet, III, 247.
- Creent peccata, II, 803.
- Cremat salices, S. 278.
- Crementa resumit, S. 237.
- Creon ferus, III, 266.
- Creontis, III, 256.
- Crepitante flamma, II, 775. Sono, III, 188. Volatu, I, 241.
- Crepuit cadaver, II, 564.
- Crescente luna, S. 237.
- Crescentibus annis, II, 586, 628.
- Crescere ventos, II, 153.
- Crescite, I, 404.
- Crimina gesta, S. 148.
- Crimine sancto, III, 288.
- Crine erecto, I, 662.
- Crinibus effusis, III, 377. Ignitis, III, 171. Herba renatis, I, 633.
- Crinis adustus, III, 176.
- Crinitum missile, III, 15.
- Crispante freto, I, 238.
- Crispantur lanugine malae, III, 625.
- Crispato lumine ferri, S. 139.
- Cristatus apex, I, 248.
- Croceus plumae color, I, 245.
- Crudele profundum, III, 64. Supplicium, III, 61.
- Crudeli funere, I, 462.
- Crudelia bella, III, 488.
- Cruenta tela, III, 470.
- Cruentant, III, 280.
- Cruentos ore, I, 456.
- Cruentas feritate, III, 148.
- Cruentus nimia pietate, III, 99.
- Cruoris amne, II, 601.
- Crustas, I, 320.
- Crystallus nitidus, I, 712.
- Cucurrit in ossa, II, 126. Per membra, I, 34.
- Cultore Deo, I, 550.
- Cum duce, III, 421. Duce suo, II, 473. Fine malorum, I, 555. Gente, II, 629. Laude, S. 23. Moenibus, III, 437, 443. Morte, III, 438. Plebe, III, 382, 411. Quo conferret, I, 359. Ratione, III, 128. Sole, III, 599. Tempore, S. 219.
- Cuncta animalia, I, 232. Corpora, I, 600. Sidera, I, 230.
- Cuncta per cuncta, I, 292.
- Cunctatus credere, II, 678.
- Cunctipatens, II, 65.
- Cunctis poscentibus, II, 689.
- Cuncto crimine, III, 556.
- Cupido, II, 581.
- Cura sui pericli, II, 316.
- Curam gutturis et ventris, II, 78.
- Currant historias, III, 252.
- Currens pictura, I, 251.
- Currente die, III, 523.
- Currere miracula, III, 243.
- Currit per artus, III, 641.
- Curtius, III, 398.
- Curvat littora, I, 159.
- Cuspide hos ili, III, 375.
- Custode nullo, I, 285.
- Custoditur fides, II, 309.
- Cutis ossa tegit, III, 615.
- Cynthia, II, 339. Dum crescit, S. 239. Dum minuit S. 240.
- Cyro, III, 489.
- Da dextram misero, S. 119.
- Da veniam, S. 311.
- Dabant damna, II, 534.
- Dabit diluvium, II, 409.
- Dabuntur lucra, III, 137.
- [Col. 1042] Damna aliena, I, 613. Putantur, I, 475. Subiret. II, 399. Vitae, III, 516.
- Damna sua vocat compendia mundi, III, 37.
- Damnare piacula, II, 709.
- Damnata laborat, III, 404.
- Damnati divitis, III, 50.
- Damnent delicta priora, II, 700.
- Damnum, I, 14. Praestat compendia, III, 135.
- Damus exempla, I, 519.
- Danaum, II, 252.
- Danielem, III, 183.
- Dans astris nomina, III, 5.
- Dant cui nil tempora, III, 522.
- Dant, ferunt, S. 246. Lucrum, S. 260. Munus, I, 325. Reatum, I, 494. Salutem, II, 255.
- Dantem ex hoste tropaea, III, 359. Miracula, II, 500.
- Dantur flumina supra coelos, I, 137.
- Dapsilis, II, 807.
- Dare gaudia, S. 56. Signa per tempora, I, 53.
- Darent mella vepres, II, 439.
- Daret bella, III, 425. Dolorem, I, 375. Pigmenta, II, 440. Regna, S. 166. Resurgere, I, 622. Vellera, II, 445. Verba ligata, S. 48. Vitas, III, 236.
- Das exordia rebus, II, 29. Placidos imbres, III, 21. Praecepta benignus, III, 598.
- Dat gaudia coelo, II, 719. Genus, III, 143. Ignes, I, 710. Ingenium cera pueris, S. 63. Ira grandem furorem, III. 463. Jubar, II, 23. Membra, I, 655. Morsus, S. 274. Nimbus aquas, II, 174. Pretium, II, 505. Poenas, III, 43. Sol temperies, S. 81. Tempora metis, I, 126. Veniam, II, 556, S. 145, 209, 273, 289. Vepres, S. 72.
- Data est possessio mundus, I, 354.
- Data fontibus, I, 164. Lege captis, III, 413. Semita duplex vento, III, 623.
- Data sunt multa locis variis, I, 304. Spiramina, I, 599. Usibus humanis, I, 580. Verba viris, III, 456.
- Datis jaculis, II, 795. Sine fine, III, 92.
- Datori, III, 84.
- Datos in commune triumphos, S. 200.
- Datur apibus, ut habeant, S. 62. Annona, III, 22. Atque negatur mors, I, 546. Casus, I, 370. De germine justo, III, 141. Esca polorum, II, 174. His humus, I, 402, In tumulos, I, 160. Lux, I, 117. Mors meta, I, 555. Populis ira, pietasque simul, II, 749. Vindicta, II, 680.
- Datus est fructus, II, 642. Locus, I, 454. Nobis Christus, II, 600.
- David, S. 158, II, 654.
- De bove factus homo, S. 38. Clade praestatur salus, II, 119. Conjuge natus, S. 163. Corde, III, 671. Corde cadat, III, 599. Corpore, II, 566. Crimine nati, II, 240. Crimine sumunt animos, III, 462. Crine decorum, III, 621. Fasce, III, 681. Flamine molli, I, 194. Flammis tollere flammas, I, 611. Fluctibus, II, 164. Fluctibus refecto, I, 682. Fonte rigare, I, 451. Fontibus uvae, II, 436. Germine, III, 141. More, II, 757. Morte, II, 791. Morte minaci, III, 424. Morte suorum, III, 255. Muliere, II, 133. Parte, II, 175. Parte brevi, I, 383. Parte fecit, II, 128. Parte gemina, II, 787. Parte magna, III, 584. Parte sua, II, 255. Patre, III, 341. Peitate sua, II, 96. Pignore, III, 335. Principe, S. 183. Prole, I, 407. Pulvere, I, 506. Pulvere factum, I, 336. Pulvere factus, I, 581. Qua pararat, I, 374. Quidquid, II, 181. Quinque plagis, S. 90. Quo speratum, I, 564. Sanguine fusa, III, 142. Semine vestro, I, 405. Simili pulvere, I, 378. Sole perit, I, 673. Sole perusta, I, 327. Sole rubentem, I, 423. Strage sua. III, 256. Ventre, II, 682. Ventre pudoris, II, 642. Virgine natus, S. 181. Voce sepulcri, II, 327.
- Debellare superbos, III, 445.
- Debent tibi omnia, quod sunt, II, 178.
- Debilitas, S. 217.
- Debitor, I, 401, III, 31.
- Decantat varias voces, I, 256.
- Deceat quos factura Dei, III, 533.
- Decenti pallore, II, 443.
- Decet esse virum, I, 363. Honesta, III, 466. Te esse benignum, S. 101.
- Decorat lingua, I, 248.
- Decorum quodcunque, II, 767.
- Decrementa, III, 527.
- Decrescente luna decrescant aquae, I, 737.
- Decus astrorum, I, 121. Imperii, S. 32.
- Decutit flores, I, 589.
- Dedecus ingens, II, 266.
- Dedit elysios justis, II, 734. Flumina, II, 176. Homini plus quam sibi rex Deus, I, 617. Mihi vulnera, S. 44. Noctem, II, 519. Triumphum, III, 477. Triumphum patriae, III, 355. Vitam, II, 526. Vocem, I, 346. Vota libera, II, 613.
- Deficit vel crescit luna, S. 235.
- Deflet violari, II, 536.
- Defleverat, II 664.
- [Col. 1043] Deflevit funera, III, 392.
- Deflorat tructus, I, 589.
- Deformis limus, I, 337.
- Defossa tellure, I, 505.
- Defuncta renasci, I, 683.
- Dejectum attolle, I, 747.
- Dejiciens oculos, S. 146.
- Dejicit elatos, I, 739.
- Deliciae fluent, I, 414.
- Deliciis hominum, I, 455.
- Delicta, II, 400. Fatendo, II, 457. Non laedunt Deum, S. 303. Priora, II, 700. Sequendo, I, 97.
- Delictorum amnes, III, 574.
- Demere liceat, III, 85. Particulam, I, 374.
- Demersa profundo, I, 151.
- Demersus, II, 165, III, 397.
- Demit tibi, S. 9.
- Demus adjutoria, I, 361.
- Densata repagula, III, 629.
- Dent salutem, III. 448.
- Dente contusum, I, 463.
- Dentes cinxere palatum, III, 627.
- Deo magno, II, 332.
- Depingit figuris, I, 203.
- Deposcere peregrina, II, 434.
- Deposito murice, III, 57.
- Depositum suum, I, 681.
- Deprensis, III, 462.
- Descendat in armos, I, 282.
- Descendisse inter tenebras tartareas, III, 402. Polis, II, 782.
- Descensum Dei, II, 530.
- Designans saporem, I, 512.
- Desinat tentare, II, 717.
- Despecta canities, II, 311.
- Despectum aspice, I, 747.
- Despicerem praemia, S. 25.
- Despicit irasci, S. 275. Talpas, S. 276.
- Destinat escam, III, 184.
- Destituunt coelum, I, 220.
- Desunt notus et ignotus, III, 586.
- Deterior cane, S. 42.
- Deterrens manes, III, 399.
- Detractae flammae, I, 615.
- Detractus ab ignibus ignis, I, 612.
- Detur triumphus, III, 678.
- Deum Seraphim, Cherubimque, II, 202.
- Deus auctor Dominusque, I, 114. Auctor, spes, opifex, etc., I, 433. Auctor temporis expers, etc. II, 69. Princeps, I, 399. Inventor, genitor, nutritor, etc., II, 2. Naturae, coelique, I, 86. Omnis amor, III, 87. Regnator et auctor, etc., I, 562. Rex immense, conditor, etc., S. 1. Ubique clarus, I, 128. Nunquam maculabilis, ibid. Ubique solus, rerum fons, etc., II, 584. Verus, de quo nil fingitur, etc., III, 520.
- Devorat tauros, S. 721.
- Devota pie, II, 335.
- Dexter in arce sedens, II, 547.
- Diademalem frontem, S. 33.
- Dianae sorte, III, 212.
- Dicare regna criminibus, III, 268.
- Dictas supplicium revocabile, II, 698.
- Dido fugax, III, 499.
- Differres me, III, 660.
- Differt punire, II, 773.
- Diffundens amnes, I, 178.
- Digesta, I, 604.
- Digesti ventris, I, 486.
- Digiti Tonantis, I, 397.
- Digne subnixus, III, 217.
- Dignior ira, S. 265. Orbe lunae est homo, II, 249.
- Dignus honore Dei, S. 178.
- Dilato fine, II, 74.
- Diluvio, S. 285. Gravi, II, 801.
- Diluvium, III, 570. Dabit, II, 409. Nocens, II, 392.
- Dimitteret impune, II, 406.
- Diremit jura naturae, III, 338. Multa, I, 316.
- Dirigis ingenia, S. 12.
- Discedere solem, I, 417.
- Discessit amicus, III, 588.
- Discipulante manu, S. 154.
- Discipulis, II, 545.
- Discipulus Domini, III, 218.
- Discit perferre, I, 68.
- Discolor pluma, I, 250.
- Discordantia, S. 57.
- Discordent inter se, I, 265.
- Discunt labores, I, 549.
- Discurrens dama, I, 279
- [Col. 1044] Discurrere, II, 132.
- Discurrit vapor, II, 631.
- Discussa nube, I, 644.
- Diserti verba, III, 521.
- Dispare forma, III, 638.
- Dispendia vitae, III, 136.
- Displicuit placuitque simul, III, 109.
- Disponens acta, III, 322.
- Disposui male, S. 106.
- Dissimilis nec mihi quam quod solet esse catervis, S. 111
- Dissipat tenebras, I, 410.
- Distenta per artus cutis, III, 615. Terra, II, 372.
- Distincta tempora, S. 222.
- Distinguunt sidera coelum, II, 340.
- Distracti sanguine, II, 510.
- Distribuit loca, I, 293. Tempora I, 216. Terris, I, 315.
- Districta, I, 190.
- Ditas egentes, II, 726.
- Ditione tua, II, 21.
- Ditionis pondus, III, 343.
- Ditior India, I, 318.
- Diurna lege, I, 606. Luce, I, 425. Morte, I, 668.
- Diurne, I, 680; III, 602.
- Diversa, II, 251.
- Diversi temporis aetas, II, 94, 336. Ortus, II, 388.
- Dives sibi, III, 71.
- Dividit inter aquas et incendia, III, 65. Triumphos, S. 200.
- Dividitur contexta cutis, II, 381.
- Divinae prolis, III, 175.
- Divisit se, II, 160.
- Divite nummo, III, 40.
- Divitis auri, I, 317. Damnati, III, 50.
- Dixisse reum, III, 556.
- Doceant nos exempla, III, 96.
- Doctiloquax littera, S. 61.
- Doctor legis, II, 571.
- Dolens peccata, S. 304.
- Dolentes vulnera, I, 742.
- Dolet augmenta, II, 533.
- Dolor omnibus factus, III, 583.
- Doluere nefas, II, 297. Ruinam, III, 590.
- Doluit per bella maritum, III, 390.
- Domant linguam, III, 629. Tormenta, III, 582.
- Domari vomere, rastro, I, 449.
- Domat glacies, I, 190. Sua corda, S. 210.
- Doment illum haec responsa, III, 149.
- Domet terrore, II, 490.
- Dominanter, I, 331.
- Dominaretur his, I, 582.
- Dominator, I, 335.
- Dominatur aqua, I, 138.
- Dominaturum cunctis, I, 335.
- Dominentur orbi, I, 571.
- Domuit viribus orbem, III, 418. Voluptas, III, 479.
- Dona Dei, II, 460.
- Donare veniam, S. 291.
- Donat reatum, II, 556.
- Draco flammeus, S. 276.
- Dracones, I, 314.
- Duas de quinque, S. 90.
- Duces oculi, III, 618.
- Ducis per singula, S. 11.
- Ducit ubique diem, I, 672.
- Ducta fila, I, 323.
- Dulcedine dulcior omni, III, 18.
- Dulcedo recurrat, I, 365.
- Dulcia subducunt, II, 456.
- Dulcifluis fontibus, I, 164.
- Dulcior flamma, II, 632.
- Dulcis amor patriae, III, 331.
- Duratur glacies, I, 713.
- Duraturus cor, S. 18.
- Durescit fluctus in ossa, I, 234.
- Durescunt ova, I, 261.
- Dux fuerat nubes, II, 786. Mortis, II, 354
- Eat movere, I, 283
- Ebria vinea, I, 171.
- Ebriat unda, II, 139.
- Eburnea monstra, I, 307.
- Ecce quid impendit, S. 165, 191.
- Edax, III, 69, Ignis, I, 657, III, 173. Livor, I, 463. Usura, III, 29.
- Edidit aura flatus, I, 193. Die tertia aequor, I, 147.
- Editor omnipotens, III, 20.
- Eductis fetibus, I, 266.
- [Col. 1045] Eduxit minor, III, 144. Sub sole novo, I, 177.
- Effectus faciles, II, 751. Jussa sequuntur, III, 535.
- Effectus ne deest, I, 566.
- Effeta marito, I, 311.
- Effugiunt tormenta reos, II, 528.
- Effundere cruorem, S. 211.
- Effusis crinibus, III, 377.
- Egenter vixit, III, 67.
- Egenus prolis, II, 617. Rationis, III, 150.
- Egestas exspectat, III, 53
- Eget modo dives, II, 770.
- Egit ignibus, I, 216. Solatia planctibus, III, 348.
- Elatos dejicit, I, 739.
- Elementa, I, 403. Coacta, I, 265. Contraria miscuit auctor, S. 59. Dant, ferunt damna, vel augmentum, S. 246. Morantur, I, 142. Mutent vices, II, 54. Per nos petuntur, II, 283. Rident, I, 208. Tenentur foedere, II, 188.
- Elementis, III, 536. Ex quatuor, II, 17.
- Elevat elisos, I, 741.
- Elinguis voce tacente silens, S. 40
- Eligit e cunctis, II, 407.
- Elisos elevat, I, 741. Erigit, II, 686.
- Elissaeae urbis, III, 500.
- Elissaeus hostis, III, 420.
- Elysios, II, 734.
- Emeritum cadaver, III, 426.
- Emicuit stella, S. 182.
- Eminet apex, I, 248.
- Enatat arca, II, 383.
- Ensiferas catervas, III, 471.
- Enudat aves, I, 641.
- Epulas deliciis, S. 122.
- Erat poena mori, I, 548.
- Erebi gens, III, 403.
- Erecto crine, I, 662.
- Erigis oppressos, II, 722.
- Eripit dies atque animas, S. 76.
- Eripitur de morte, II, 422.
- Errantes per prata, I, 493. Punis, II, 694.
- Erravit per prata, S. 37.
- Eruitur tellus, I, 151.
- Erumpunt juvenci, I, 273.
- Et merito, I, 22, 501.
- Et veniet, I, 523.
- Eunt tempora vitae, S. 220.
- Europae, III, 226.
- Evadne, III, 494.
- Eventibus, II, 110.
- Evomat aquas, I, 609.
- Evomit folium, I, 254.
- Ex coitu genitor, I, 389.
- Ex nihilo, II, 195.
- Ex nulla parte, II, 282.
- Ex utero matris, II, 123.
- Exacta spatia, I, 476.
- Exactam juventam, I, 653.
- Exactorem, III, 32.
- Exactum afficit, III, 33.
- Exaestuat ardens, III, 61.
- Exagitat frigus, S. 284.
- Exanimes, II, 120. Res, I, 529.
- Excelsis celsior, III, 17.
- Exceperat pueros fornax, III, 166.
- Excepit bonus, quod fecit iniquus, II, 576.
- Exceptus de fasce malorum, III, 681.
- Excitat ira furorem, II, 692.
- Excurrens aura faucibus, et naribus, I, 594.
- Excusatio certa, II, 270.
- Excussis unguibus, S. 138.
- Excutitur somno, I, 387.
- Exegit ab arce, III, 235. Poenas, III, 432. Quid fides, II, 674. Virtutis opus, III, 211.
- Exempla docent nos, III, 50. Optima, ac pessima, III, 314. Priorum, II, 304. Scelerum, III, 512.
- Exhibet matrem, III, 485. Nidos, I, 256.
- Exigit fama, III, 467. Hoc spes, III, 240.
- Exit alveus, I, 62.
- Exorans precibus, III, 229.
- Exoratus, S. 186.
- Exordia das, II, 29. Nescit, II, 30
- Exorent Deum, S. 115.
- Exornant verba, III, 522.
- Expavit alveus, I, 702. Deum, II, 499. Pueros, III, 179.
- Expensis non litandus, II, 743.
- Expers temporis, II, 69, III, 668, S. 5.
- Expertes corporis, II, 461.
- Explebo numerum, III, 555.
- Expugnanda per anguem, I, 468.
- Expulit regna, III, 321.
- [Col. 1046] Exsangues manes, I, 69.
- Exsecranda senectus, III, 328.
- Exsilit inde, I, 240.
- Exspectamus adhuc, II, 768.
- Exspectat, aspicit, III, 53.
- Exspectat Deus pia vota, II, 742. Procul, I, 356
- Exspectata non est vox, II, 666.
- Exstans caput, II, 570.
- Exstat placidissimus, II, 696. Solus II, 731.
- Exstet homo pius, S. I, 156.
- Exstinctus cecidit ignis, II, 620. Cinis, I, 661
- Exstirpanda manus reorum, I, 107.
- Exstitit hic prudens, S. 169.
- Exsurgant tot ora, III, 553.
- Exsurgens aura, I, 193.
- Exsurgit censura Dei, I, 544.
- Extendit polos, III, 306.
- Extenso corpore, III, 603.
- Extimuit, III, 344.
- Extorquet fenus, III, 28.
- Extorsit egestas coelis, quod voluit, II, 764.
- Extremae plantae vestigia, III. 177.
- Exuitur tegmine, I, 636.
- Exutus de parte, III, 584.
- Ezechias, II, 662.
- Fabula certa foret, III, 447. Mendax, III, 514.
- Fac fieri, quod et ipse jubes, III, 601.
- Faceret discurrere mortes, S. 217. Temnere III, 165.
- Faciant silere, III, 149.
- Facile ne populum mendacem, S. 193.
- Faciens miracula, S. 263.
- Facies dei, I, 704. Telluris, II, 452.
- Facies est posse mereri, II, 614.
- Facimus nobis pauperiem, II, 417.
- Facinus hoc nec nomen habet, III, 262.
- Facis servire, II, 725.
- Facit crepitare, II, 775. Ipse cibos cadaver, S. 143.
- Faciunt gaudia verecundos vultus, II, 641.
- Facta ducum, S. 21. Sui ultrix, III, 490.
- Facti crimine, III, 482.
- Facto demus, I, 361.
- Factoris imago, III, 532.
- Factum de pulvere, I, 336.
- Factura cibos, I, 239.
- Factus ad usus, I, 352. Immemor, III, 340
- Falcifer, III, 113.
- Fama ducum, S. 197. Pudoris, III, 466.
- Fames Leonis, S. 269. Massyla, I, 282.
- Famulans Deo, III, 536.
- Famulante militia, II, 25.
- Famulata natura, III, 541.
- Fasce malorum, III, 681.
- Fascibus festivis, III, 322.
- Fastidita, III, 172.
- Fatentur auctorem, S. 3.
- Fatetur medicina, II, 257.
- Fatigat sua culpa, S. 281.
- Favore Dei, I, 141.
- Fecerat martyrium Stephano, II, 572.
- Fecere pie, III, 513.
- Fecit de patre novercam, III, 341. Jubendo, I, 501. Miracula turbis, III, 224. Non esse patrem, III, 332. Patrem amarum, III, 331. Planctus de pignore, III, 335.
- Fecundior arca, II, 389.
- Fecundos artus, II, 494.
- Fecundus amor, II, 621. Vapor, II, 631.
- Fefellit nulla praesumptio, I, 565.
- Femineis catervis, III, 511.
- Femineo crimine, I, 534. Mucrone, III, 478. Sanguine, II, 79.
- Fenestras, oculos, III, 619.
- Fenus accipit, I, 401.
- Fera bella, III, 227. Dextra parentis, II, 373. Regna, III, 320.
- Ferarum genus, I, 284, 458.
- Ferat maculas, II, 602. Nox ipsa veniam, III, 600. Quodcunque decorum, II, 767.
- Feriente gladio, III, 358.
- Ferit nullum censura, I, 92.
- Feritate cruentos, III, 148. Pia, S. 274
- Feriturus, III, 101.
- Feriunt cedros, S. 279.
- Ferrato corpore, III, 401. Pondere catenarum, III, 649.
- Ferrea vincla, III, 415. Vox, III, 552.
- Ferret pondera, III, 59.
- Ferri viscera, I, 503.
- Fertur sententia, I, 545. Simplex et noxia, S. 69.
- [Col. 1047] Ferunt damna, S. 260. Regia verba judicium Dei, S. 114.
- Fessae animae, III, 650.
- Fessorum virtus, I, 730.
- Festinus adoptat, II, 609.
- Festiva recedunt, III, 367.
- Festivis fascibus, III, 322.
- Fetante verbo marito, II, 89.
- Fetat humus, II, 217. Humus flores, messis aristas S. 83.
- Fetibus eductis, I, 266.
- Fetura, I, 616.
- Fetus aeris et pelagi, I, 403.
- Fiant disjuncta, II, 191.
- Fiat jactura, III, 135.
- Fibrae pulmonis, I, 593.
- Ficta Dei proles, III, 231.
- Fidelem sine fraude numerum, III, 555.
- Fideles, III, 251. Ambo, I, 369. Vivere debuimus, III 531.
- Fideli lege III, 219. Mente, II, 591. Sermone, III, 236. Voce, I, 752. Urbe, III, 432.
- Fidelis promissor, II, 784. Servat, III, 44. Servire, II, 25.
- Fides intemerata, III, 227. Plena, III, 210.
- Figit vetia apro, II, 274.
- Figuras proprii generis, I, 58.
- Findentis terram, I, 626.
- Finderet mensura, III, 311.
- Fine carens, I, 22. Dilato, II, 74. Salutis, I, 560.
- Finem sine fine paras, II, 30.
- Finxit amare, III, 468.
- Fissa ungula, S. 46.
- Fiunt commercia, II, 505.
- Fixit limitibus, I, 217. Tempora, I, 293.
- Fixum sit, I, 623.
- Flabello rubicundo, III, 635.
- Flabra tangunt palatum, I, 597.
- Flagella verberis, III, 14.
- Flagello fluitante, I, 170. Poenae, II, 695.
- Flamina mittit, I, 707.
- Flamine molli, I, 194.
- Flammantes crustas, I, 320.
- Flammantibus horis, I, 715.
- Flammata, III, 176.
- Flammatus radiis, I, 188.
- Flammea sidera, I, 219.
- Flammeus axis, III, 305. Ignis, I, 144. Ore draco, S. 276. Ornatus, I, 214. Urit, III, 160.
- Flammipotens, III, 386.
- Flammis gelidis, III, 168.
- Flans vitulum coluit, S. 98.
- Flatibus alternis, I, 591. Ora illustrata vigent, I, 596. Oris, I, 289. Vipereis, III, 304.
- Flavescit ager, III, 27.
- Flebile nomen inane conjugii, II, 627.
- Flevit prospera, III, 370.
- Flexos genibus, II, 745.
- Flore genae, S. 228.
- Florea regna, I, 355. Rura, III, 301.
- Florentia rura, I, 173.
- Floret humus, I, 183, 573.
- Fluctibus immensis, I, 148.
- Fluctuat aequor, I, 576. Nemus, I, 196.
- Fluctuet amnis, II, 485.
- Fluctus bellantes, I, 301.
- Fluent deliciae, I, 414.
- Fluenta gurgitis, II, 484.
- Fluenti unda, I, 610.
- Fluescunt saxa, I, 697.
- Fluido natatu, I, 237.
- Fluitante flagello, I, 170
- Flumina scelerum, III, 572
- Fluvialis aquae, II, 437.
- Fodiente ligone, II, 176.
- Foedere concordi, II, 188.
- Fomite flammae, I, 614. Pingui, III, 172.
- Fons naturae, III, 3. Rerum, II, 584.
- Formantur virtute Dei, I, 618.
- Formare, I, 397. Cicutas, I, 199. De pulvere, I, 378. Hominem, II, 250.
- Formata manu, I, 604.
- Formatur adulta, I, 383. Animal, I, 330.
- Formicae, I, 527.
- Formidat mortem, S. 128.
- Formidatos motus, I, 701.
- Formidavere emeritum senis cadaver, III, 426.
- Formido fuit lasciva voluptas, III 344. Salutis, III, 656.
- Formula laudis, III, 666.
- [Col. 1048] Fornace liquescit, I, 504.
- Fornax ignea, III, 166.
- Forsitan opponant, II, 457.
- Fortia corda, I, 468.
- Fortuna, III, 420. Regis, S. 215.
- Fovens creata, S. 82.
- Fovent mentes, I, 424.
- Fovet certamina, S. 207. Igne pio, I, 224.
- Fragile est, III, 93.
- Fragiles uvas, I, 718.
- Fragili sub corpore mollis, 457. Suo tegmine carnis, II, 463.
- Fragilis natura, II, 95.
- Fragmenta ruinae, III, 643.
- Frangens graviori pondere, I, 106.
- Frangeret artes, II, 495.
- Frangitur ira, S. 147.
- Frater fratri veniam donare jubetur, S. 291.
- Fraude decepti, II, 310. Nocebit sibi, III, 562. Sua, I, 467. Truci, I, 492.
- Fraudes luporum, I, 278.
- Fregere dolores, II, 593.
- Fremitus, S. 224.
- Fremunt bella, III, 152.
- Frenat procellas, I, 708.
- Freta glauca, I, 148 Pigra, I, 301
- Frigida luna, II, 10. Lux, I, 666. Natura, II, 626.
- Frigidus casbunculus, I, 322. Ignis, III, 168.
- Frondent amoena comantia, I, 575.
- Frondescit, I, 166. Oliva, II, 221.
- Frondescunt silvae, II, 218.
- Frondibus impulsis, I, 195. In textis, I, 185.
- Fronte doloris, III, 102.
- Fructus anni, I, 182. Honestatis datus est, II, 642. Sceleris, S. 164.
- Frui ante bonis, I, 84.
- Frumenta annua, I, 625.
- Frustra maritus, II, 618.
- Fudere preces, II, 667.
- Fugaret marmora, I, 704.
- Fugax cervus, I, 275. Vita, I, 632.
- Fugitiva manus, II, 164. Volat, S. 256.
- Fugiturus, II, 9.
- Fugiunt tenebrae, II, 651.
- Fulgor coeli, I, 122.
- Fulmineos ignes, I, 710.
- Functus vice, S. 6.
- Fundebat opes proprias illis, II, 762
- Funderet linguas, II, 148.
- Fundi pluvias, II, 737.
- Fundit amomum, I, 328. Odorem, I, 174.
- Funditur lux umbris, II, 529.
- Fundo lacrymas, III, 602.
- Fundunt voces, I, 242.
- Funduntur munera, I, 317.
- Funere armato, III, 399. Vivo, III, 503.
- Funereae sepultae pestes, I, 70.
- Funereo dente, I, 462. Luctu, III, 368.
- Funereos cibos, I, 482.
- Funesta duobus, II, 506. Fraude, III, 326.
- Funestat diem, II, 566.
- Fungis crescentibus imbre, I, 530.
- Fur opifex vult esse suus, I, 377.
- Furens in sua membra, III, 422. In sua regna, II, 344. Ira, II, 800.
- Furiale nefas, III, 261.
- Furiarum regna, III, 258.
- Furiata, III, 502. Dolore mens, III, 492.
- Furit damnare, II, 315. In venerem, S. 227. Turbo, I, 189. Unda maris, I, 298.
- Furtim noceant, II, 271.
- Fusa de hoc sanguine, III, 142.
- Fuscata lampade, I, 77.
- Fuscatur ab umbra, S. 243.
- Fuso sponte cruore, III, 257.
- Fusura cruorem, II, 797.
- Galeatus vir, III, 401.
- Garrula silva, I, 256.
- Gaudent sanguine fuso, III, 147.
- Gaudere cruore, III, 213.
- Gaudet laudare, II, 226.
- Gavisa ministrat, III, 539. Quod esset, I, 347.
- Gavisus exstingui, III, 423.
- Gelato humore, I, 235.
- Gelida favilla, I, 661.
- Gelidis cerastis, III, 294. Flammis, III, 168. Medullis, II, 632. Pruinis, I, 191.
- [Col. 1049] Gelidum liquorem, III, 63.
- Gementis pro libertate, II, 779.
- Gemeret, III, 384.
- Gemit senectus, S. 229.
- Gemina de parte, II, 787.
- Gemma lateret, II, 451.
- Gemmant vites, I, 575.
- Gemmantia lumina, I, 345.
- Gemmantur oculi aquis, I, 235.
- Gemmas, I, 506. Eximias, I, 318.
- Gemmata rosis, I, 630.
- Gemmato cespite, I, 179. Lumine, III, 618. Palmite, II, 220.
- Gemmatum coelum, II, 340
- Gemmis pretiosis, I, 321. Variat in vitibus uvas, I, 718.
- Gena pulchra rubore, I, 342.
- Genae flore, S. 228. Rubuere, I, 342.
- Generale malum, II, 425. Tueri, II, 183. Vitium, II, 111.
- Generaliter, II, 35, 738.
- Generant terrae, I, 578.
- Generat pelagi conchula divitias, S. 74.
- Genialis, III, 319.
- Genibus flexos, II, 745.
- Genio pronior ad veniam, S. 300.
- Genitalibus, II, 620.
- Genitis floribus, S. 232.
- Genitoris amati, II, 661.
- Genitos externos, II, 320. Suos, III, 531.
- Genitus corde, II, 67.
- Gens erebi, III, 403. Plumea, I, 240. Scelerata sumus, III, 549.
- Gente nepotum, II, 629.
- Gentiles deos, II, 579.
- Genuere novos affectus, I, 392.
- Genus angelicum, II, 458. Carnale, I, 616. Aequoreum, II, 375. Gentile, III, 143. Hominum, I, 524. Immortale, II, 107. Pecudum, ferarum, I, 458.
- Genus omne cerebri, I, 735. Pecudum, ferarum, I, 284. Veneni, II, 223.
- Gerant bona, S. 14.
- Gerens funera, I, 618. Omnia pulchra, I, 396.
- Germanorum mortes flevere sorores, III, 393.
- Germina cuncta, II, 184.
- Germinat arbor, II, 218. Herba, I, 573.
- Gero reatus, III, 571.
- Gestiat bellua, II, 159.
- Gestiret, II, 376.
- Gignit animantia, I, 272.
- Gignitur omne genus, I, 284.
- Gignuntur pluviae vicibus, S. 80.
- Glacies aquarum, I, 713. Districta, I, 190. Serpentum III, 295.
- Glaucum fretum, II, 288.
- Globo lunae, I, 733. Solidante, I, 152.
- Globos lunae, S. 242. Lunares, II, 49.
- Globum lunarem, I, 77. Solis, I, 206.
- Globus sidereus, II, 5.
- Glomeratis fontibus, I, 138.
- Gloria bellorum, S. 199. Laudis, S. 206
- Gradientibus illis, III, 178.
- Gradus temporis, I, 542.
- Grande caput, II, 570. Malum, II, 352, III, 567. Nefas, II, 552, III, 84, 125. Supplicium, II, 146. Tonat, I, 302.
- Grandem furorem, III, 463
- Grandine lapidum, S. 171
- Grandinis ictus, I, 190.
- Grassante reatu, II, 400
- Grassantur in undas, II, 287.
- Gratia solis lux, I, 120.
- Gravabant mollia lina, III, 55.
- Gravabat animas, II. 116.
- Graves mortes, I, 290.
- Gravis ira, II, 471, III, 659. Vita, S. 130.
- Gravor undique pressus, III, 581.
- Grues, I, 527.
- Gurgitis aequorei, I, 705, II, 485.
- Habebat totum, II, 380.
- Habenas lucis, II, 9.
- Habendus non est tentator, III, 126.
- Habens instar montis, I, 286.
- Habent noctes et dies tempus, S. 248. Nubila tempus S. 261. Otia tempus, S. 258.
- Habere tempus pium, S. 180.
- Haberet jubar, II, 778. Veniam, II, 557.
- Habet fremitus, S. 224. Ictus, I, 296. Mortes, medicamina, S. 65. Nil necis, S. 174. Nomen pium, S. 288. Nomen placidum, S. 290. Tempus autumnum, S. 252.
- Habetur major hic ratio, II, 710. Servator, III, 81. Unus [Col. 1050] limes, II, 707.
- Hac luce, S. 185.
- Haerent delicta malis, II, 400.
- Haeres proximus, III, 266.
- Hamos mordaces, I, 507.
- Hauriat mortem, II, 319.
- Haustus suos, I, 592.
- Hectora, III, 380.
- Herculei furores, I, 71.
- Hesterna gaudia, I, 424.
- Hians anguis, I, 287, 638.
- Hiarbae terror, III, 504.
- Hiatu telluris, III, 396.
- Hinc inde, I, 184.
- Hirundo, I, 527. S. 268.
- Hoc superest, ut vita cadat, III, 592.
- Holofernem, III, 468.
- Homicida, II, 654.
- Honestae virtutis, III, 371.
- Honestas extimuit pondus ditionis, III, 343. Fallatur, I, 465. Purgatae mentis, II, 743.
- Honestum moribus, I, 442. Retineret, II, 363.
- Honor (lux) agricolis, I, 125.
- Honos stellatus, II, 53. Violae, II, 443.
- Horrescis, III, 558.
- Horrida certamina, S. 208. Monstra, II, 159. Praelia, III, 364.
- Horridus Leo, S. 137.
- Horror gravis aquarum, III, 575.
- Hospita manus, II, 289.
- Hospitibus caesis, III, 215.
- Hostia grata, III, 108.
- Hostiles civibus, III, 327. Gemitus, III, 373.
- Hostili cuspide, III, 375.
- Hostis generis, III, 351. Insontibus populis, III, 36. Natis, III, 316.
- Humana mens, III, 127.
- Humanae gentis, III, 430.
- Humani generis, S. 287.
- Humanis catervis, II, 111. Membris I 598
- Humida cum siccis, S. 60.
- Humiles oppressos, II, 722.
- Humili voce, II, 204.
- Humilis, II, 805.
- Hyacinthus fulgens, I, 247.
- Ibant per flores, I, 437.
- Ibat in exsequias, III, 328.
- Ictus grandinis, I, 190.
- Idola pellant, II, 579. Vana colant, S. 96.
- Ignara vaporis, III, 308.
- Igne fovet, I, 24. Loquaci, II, 777. Resolvens, I, 23. Salutis, I, 206.
- Ignea cum gelidis, S. 60. Fornax, III, 166.
- Igneus spiritus, II, 776.
- Ignibus aethereis, I, 139; III, 294.
- Ignis frigidus, III, 168.
- Ignitis crinibus, III, 171.
- Ignitum jubar, II, 778.
- Ignorantia veniam jure meretur, II, 269.
- Ignorat mutare, III, 296.
- Ignoscat rector, S. 205.
- Ignoscendo pius imitare Tonantem, S. 149.
- Ignosci semel, S. 307.
- Ignotum diem, II, 122.
- Iliades matres, III, 380.
- Illaesos pueros, III, 179.
- Illaesurus, II, 172.
- Illectos donis, II, 741.
- Illicita, S. 20.
- Illicitos toros. III, 345.
- Illicitum, I, 446, 495. Nefas, II, 718.
- Illisis morsibus, III, 202.
- Illud praetereo, II, 247.
- Illustrat noctes, II, 339. Venas, II, 43.
- Illustrata ora, I, 597.
- Illuvies, II, 399.
- Ima levas, II, 727.
- Imago coelestis homo, I, 338. Christi, I, 525. Cordis, III, 632. Cujus, II, 175. Factoris, III, 532. Solis, I, 666.
- Imbre cruoris, II, 511.
- Imbres placidos pluviis desendentibus, III, 21.
- Imbrifer spiritus, III, 174.
- Imbriferis pluviis, I, 452.
- Imbutus fraudibus, I, 460.
- Imitabilis, III, 232.
- Immaculatus, II, 603.
- Immane chaos III 64.
- [Col. 1051] Immemor auctoris, II, 354. Generis, III, 340. Uxoris, III, 414.
- Immensam molem, II, 34.
- Imminet imber, I, 522. Supra caput, III, 201.
- Immites leones, II, 272. Vias, III, 54.
- Immittat hamos, I, 507.
- Immobilis, I, 195.
- Immodici temporis, S. 20.
- Immortale genus, II, 107.
- Impatiens luminis, II, 538.
- Impendat quid pura fides, III, 248.
- Impendens Asiae salutem, III, 225. Innumera coelis, II, 71.
- Impendi quibus me, III, 587.
- Impendis medelam, I, 744.
- Imperat pelago, III, 161.
- Imperio cujus, S. 108, 179.
- Imperium principis, S. 151.
- Impertitura medelas, I, 291.
- Impetat astra fluctibus, II, 342.
- Impete mortis, I, 557. Pleno, I, 609. Terribili, I, 102.
- Impia gens, II, 397. Mater, II, 315. Terra, I, 277.
- Impiger hospes, II, 186.
- Impius auctor, III, 315. In se, III, 48. Inde nocet, S. 70. Pater, III, 342.
- Implicat socios, II, 469.
- Implicitant, II, 293.
- Impollutus adhuc, III, 482.
- Importuna gens, II, 263. Nox, II, 523.
- Improba rabies, improba vota, II, 715.
- Impugnata vicissim, I, 145.
- Impulit ad flammas accurrere, III, 503.
- Impulsis frondibus, I, 195.
- Impune dimitteret, II, 406. Fatetur culpas, II, 655. Noxius, S. 160. Peccare, II, 711. Peccasse fatendo, I, 34, Triumphat, I, 480. Vagari, II, 402.
- In aevum longum, II, 759.
- In arce, II, 547. Regnavit, III, 647. Arma fremens, S. 208. Pares fuimus cum principe, S. 203. Cineres fluescunt, I, 698. Cineres jacuere suos, III, 443. Cineres soluta, II, 414. Commune datos triumphos, S. 200. Extremos gemitus, I, 105. Laude, II, 792. Messe, I, 344. Morem, II, 437. Morte futurus, I, 482. Morte vivax, I, 648. Officio, III, 101. Orbe, I, 169; III, 222. Ore orbis, S. 196. Pejus procedere, II, 404. Quem fabula nulla cadit, III, 520. Scopulum, II, 788. Se confirmans, II, 574. Se impius, III, 48. Soporem, I, 372. Sua membra, III, 422. Tantum ut, II, 659. Unum tempus, III, 577. Usus pignoris, I, 260.
- Inane I, 152.
- Incassum, III, 515.
- Incendia mortis, III, 65, 228.
- Incertus color, I, 310.
- Incessanter, I, 609.
- Incesti nefas, II, 306.
- Incesto pectore, III, 485.
- Inclinas, ubicunque voles, S. 104.
- Includit ossibus medullas, I, 344.
- Inclusum capite, I, 735.
- Inclytus, S. 299.
- Incolumis, III, 400.
- Incrementa, III, 527.
- Increpat hos, I, 496.
- Incurrant reatum, I, 467.
- Incurrit culpam, II, 676.
- Inde fit, ut, S. 64. Furit, S. 140.
- Indens taedia, vel gaudia, I, 518.
- Index, I, 434. Luminis, III, 159. Pectoris, III, 631. Spiritus, II, 104. Temporis, I, 123. Veri dogmatis, III, 221.
- India, I, 176, 318, 367.
- Indiga dextra, II, 770.
- Indignatio regum, I, 17.
- Indociles, II, 145.
- Inducere formas, II, 704.
- Induit auctor animalibus, ut, II, 263. Artus, II, 99. Jubar, I, 217.
- Induitur compage, II, 84.
- Indulgens saepius, II, 702.
- Indulgentia poenam praevenit, I, 88. Prompta, II, 598.
- Indulgere paratus, II, 774. Volens, II, 493.
- Indulges veniam poscentibus, S. 99.
- Indulget culpis, S. 150.
- Indultor mansit, II, 554.
- Inermis manus, III, 395.
- Iners animi, III. 150. Officii genitoris, II, 619. Praeda, S. 134. Sexus, III, 457, S. 218.
- Inest fructus, S. 232. Fructus anni, I, 182.
- Inexorabile pactum, III, 412.
- Infanda propago, II, 370.
- Infandae culpae, II, 558.
- [Col. 1052] Infantia pubes, I, 386. Simplex, S. 223.
- Infaustis cantibus, II, 326.
- Infecta venenis, III, 293.
- Infectis mentibus, III, 254.
- Inferni faucibus, II, 704.
- Inficit artus, I, 342.
- Infixa ad ramos, I, 259.
- Informis, II, 259.
- Infremit animas redituras, II, 536.
- Infusus spiritus, I, 340.
- Ingeniti sanguinis, I, 406.
- Ingenti corpore, S. 271. Libertate, III, 337. Sole, III, 297.
- Ingenuis mentibus, III, 454.
- Ingerit aeterno, II, 515. Ore cibos, I, 472. Spiritus, II, 38.
- Ingravat incautum, I, 106.
- Ingruit imber, II, 173.
- Inguinibus strictis, III, 192.
- Inhiarit alienis, II, 749.
- Inimica sanguinis pietas, III, 374.
- Inique peccamus, II, 330.
- Initium, II, 516. Factis, I, 132.
- Injustis daret, S. 294.
- Innocuis cordibus, I, 366.
- Innumera cervice, III, 493.
- Innumerabilis, II, 65
- Innumeras, II, 567.
- Innumeri sideris, II, 472.
- Innumeris gentibus, III, 219. Vocibus, S. 195.
- Innumerus diversi sanguinis ortus, II, 77.
- Inopes defenderit, II, 748.
- Inops defensus, II, 755. Fames, S. 284. Levitatis, S. 230. Lucis, III, 404. Mortis, III, 658. Pietatis I, 469.
- Inquinat facinus, II, 469.
- Insana clade, II, 115.
- Insani fluctus, II, 345.
- Insidens frondibus, I, 258.
- Insidiosus, I, 471.
- Insidit mentibus, II, 41.
- Insipiens sit, III, 94.
- Insons, II, 748.
- Insontes, S. 282.
- Insonti populo, III, 682
- Insontibus populis, III 36.
- Insontis mens, II, 713.
- Insontum cruore, III, 213. Mortes, III, 121.
- Inspecta tellure, I, 513
- Inspiras, ut, II, 15.
- Instar montis, I, 286.
- Instat pars militis, S. 205.
- Institit occidi, III, 419.
- Insuper et, S. 161.
- Insuperabile jubar, II, 539.
- Insuperabilis, II, 369.
- Insurgere in cumulos, II, 350.
- Intactae herbae, I, 269.
- Intemerata fides, III, 427
- Intende meas lacrymas, III, 602.
- Intendens spes hominum, I, 746.
- Inter avos, atavosque fuit, II, 617. Belligores fremitus, III, 470. Odoratos flores, III, 679. Patritios, III, 417. Prata pecus, III, 647. Prata vagum, I, 285. Tartareas tenebras descendisse, III, 402.
- Interest, I, 542.
- Interior tellus, I, 326.
- Interpres mentis, III, 631.
- Intextis frondibus, I, 185.
- Intoleranda toleravit, III, 434.
- Intonsa comis, I, 395.
- Intonsus crinibus, III, 585.
- Intrans sol cadat, S. 155.
- Intulit artus tormentis, III, 422. Gloria mortem III, 3 Periculum pro laude, III, 353, 432.
- Intumuere sinus, II, 636.
- Invadunt agros, II, 307. Populos, III, 280.
- Invasit, III, 275.
- Invasura, II, 348.
- Inventor criminis, II, 353.
- Invidiae mordacis, I, 464.
- Invitat ad escam, I, 723.
- Ira non impia, S. 147. Irruit, I, 102. Irascente alio, S. 155. Deo, III, 591, S. 29.
- Ire amnes, I, 351. Per saltus, I, 351. Solet formula laudis, III, 668.
- Irrepsit flamma medullis, II, 632. Ignis, II, 83. Serpens I I, 459.
- Irrevocabile munus, I, 605
- Irruit ira, I, 102.
- [Col. 1053] Isac, III, 123, 139, 155.
- Israelitarum populum, S. 97.
- It surculus in auras, I, 165. Vitis, I, 169.
- Iterum reditura, II, 196. Revocare, II, 120.
- Itque, reditque, I, 592. Ad solitas plagas, S. 244. Salus, S. 86.
- Jaceat territus, S. 142.
- Jacebat captiva, II, 782. Pars hominis, II, 124.
- Jacebunt freta, I, 301.
- Jacent abscissa crura, S. 316.
- Jacet lignum, I, 635. Ubique, S. 214.
- Jacit oculos, I, 348.
- Jactura fiat, III, 135.
- Jacturam sentire, I, 610.
- Jacuere in cineres suos, III, 443.
- Jaculati fulminis, III, 495.
- Jam jam, III, 101.
- Janitor aethereus, III, 222.
- Jejuna alimenta, III, 171. Fames, S. 269. Cruoris, S. 173.
- Jejunia nulla, II, 667.
- Joannis pater, II, 676, S. 39.
- Jocastae haeres, III, 266.
- Jubar, I, 615. Aetheris, III, 2. Aethereum, I, 118. Emicat, I, 670. Gelidum, II, 23. Induit, I, 217. Ignis, I, 659. Ignitum, II, 778. Insuperabile, II, 539. Solis, I, 409. Vibrare, I, 422.
- Jubebit, ut, S. 49 seq.
- Jubes, ut S. 126.
- Jubet ire lunam secundam, I, 209. Radiare, I, 206
- Juda miser, II, 557,
- Judaea, II, 499.
- Judaea de gente, II, 568.
- Judice visu, I, 517.
- Judicio suo, II, 560; III, 42. Tuo, III, 678. Venturus, II, 548.
- Judicium Dei, S. 114.
- Judith, III, 468.
- Jugales novos, I, 407.
- Jugulat propinquum, III, 283.
- Juguli, III, 640.
- Jumenta, I, 270, 356.
- Juno, II, 581.
- Junxere reatus, II, 419.
- Jupiter, II, 581.
- Jura naturae, III, 338. Potestatis, II. 237, 729.
- Jussa domari, I, 449. Creavit, I, 402.
- Jusseris, ut, II, 201.
- Jussit ad usum, I, 447. Officia, numeros, et nomina stellis, I, 215.
- Jussu Tonantis, I, 141.
- Jussus produxit, III, 98. Sol, II, 19.
- Juste creavit, III, 146.
- Justi vita, II, 803.
- Justis solem, pluviasque dedisset, S. 293. Dedit, II, 734.
- Justitium grande, III, 372.
- Juvat mens pura Deum, I, 693. Quem non ultio, sed venia, S. 102.
- Juvenilis spes, II, 628.
- Labor est, I, 199.
- Laborat parere, III, 538. Sol, I, 229.
- Labores solis, I, 716.
- Lacerasset pectora palmis, III, 377.
- Lacerti, III, 635.
- Lacertos lacerasset, III, 378.
- Lacrymae dant munus odoris, I, 325.
- Laedat flores, I, 198.
- Laeditur auctor, S. 303.
- Laesi parentes, II, 311.
- Laesura semet, II, 501.
- Laetitiae munera, I, 172.
- Lambebat flamma, III, 170
- Lambit fax, I, 660
- Lamenta silent, III, 104. Triumphis jungeret, III, 365.
- Languescunt sidera a flammis, I, 675.
- Languoris ad aestus, I, 745.
- Lanigeras oves, II, 446.
- Lanugine malae crispantur, III, 624.
- Lapillos niveos, I, 319. Pretiosos, S. 71.
- Largitur peccata reis, II, 605.
- Lasciva voluptas, III, 344.
- Lata sententia, II, 802.
- Lateat quem lex, III, 247.
- Lateret quem mens humana, III, 127.
- Latrantibus undis, II, 788.
- [Col. 1054] Laudavere Deum populus, II, 791.
- Laurus honos linguae, I, 168.
- Lavet peccata, II, 601.
- Lazarus, II, 130.
- Legantur bella, III, 274.
- Legatio Punica, III, 408.
- Lege diurna, I, 606. Hac, S. 305. Latenti, I, 731. Notant, S. 236. Perenni, I, 737. Poli, S. 250. Tua, II, 52, 56.
- Legis sancta, I, 624.
- Leguntur meruisse, III, 139.
- Leonidae ausa, III, 274.
- Leonum colla, I, 306.
- Lepus, S. 270.
- Levas colla attrita, II, 724. Ima, II, 727
- Levat terram, I, 687.
- Levitatis inops, S. 230.
- Lex sancta, S. 307. Sancta Dei, III, 247.
- Libera mens est peccare aut vivere sancte, II, 612. Vota dedit, II, 613.
- Libertatis amor, III, 339. Opem, II, 415.
- Librantur in aera, I, 264.
- Libycas arenas, III, 291.
- Licitum, I, 495.
- Ligant vincla, III, 582.
- Ligantur juguli, III, 640. Juncta, II, 189. Membra nervis, III, 614. Nervi, I, 233.
- Ligat bellum pax, III, 394. Causa communis utrumque, I, 543.
- Ligata compage, III, 644. Verba, S. 48.
- Ligatis fluctibus, II, 787.
- Ligatur ossibus, II, 84.
- Lilia candida, I, 66.
- Limatur in artus, I, 330.
- Limes criminis, et poenae unus, II, 707. Noctis, I, 118.
- Limina mortis, II, 514, 527, 702.
- Limite posito, III, 310.
- Limitibus suis, I, 142.
- Limus deformis, I. 337.
- Lingua suada mali, I, 490.
- Lintea fluxa, III, 190.
- Liquentes aquae, I, 736.
- Liquescat fornace, I, 504.
- Liquescunt, I, 148.
- Liquit, deliquit, S. 39.
- Liquores ferret, II, 437. Molles, I, 154. Pelagi, III, 569.
- Litandus puro corde, II, 744.
- Lite concordi, II, 190.
- Littore nudato, I, 78.
- Livor edax, I, 463.
- Loca piorum, III, 162. Sacra, II, 677.
- Longa dies, III, 674.
- Longaeva, II, 437.
- Longius assistens, III, 189.
- Loquaces nidos, I, 255.
- Loquaci igne, II, 777. Vento, I, 732.
- Loquuntur volucres, I, 56.
- Loth, II, 420. S. 286.
- Luam mea facta, III, 577
- Luce diurna, I, 425. Hac, S. 185. Repulsa, III, 277. Sexta, I, 115.
- Lucent primordia mundi, I, 127.
- Lucifer, I, 669, S. 88. Ardens, II, 8. Tertius, II, 542.
- Lucifero redeunte, I, 667.
- Luciferum, I, 422.
- Lucis origo, I, 132.
- Lucra dabuntur, III, 137.
- Lucretia casta, II, 506.
- Ludant pisces, II, 158.
- Ludibrium generis, III, 583.
- Luens supplicium, III, 61.
- Lueret poenas, III, 371, 433.
- Lumen coruscum, I, 134.
- Lumine ferri, S. 139. Nudo, III, 423.
- Luminis immensi, I, 221.
- Luna brevis, I, 113. Crescente, S. 237. Minuente, S. 238. Crescit, vel deficit orbe, S. 235.
- Lunae cornua aurea, I, 121. Frigidus orbis, I, 52 Tempora I, 73.
- Lunarem globum, I, 77.
- Lunares globos, II, 49.
- Lunari luce, I, 419.
- Lunato dente, I, 280
- Lurida palla, II, 521.
- Luserunt pisces, I, 237.
- Lustra tria, II, 663.
- Lustrans tempora, II, 11.
- Lustrare polos, III, 160.
- [Col. 1055] Lux causa diei, I, 117. Datur, ibid. Facies rebus, 119. Ibi plura de luce. Jubar aethereum, I, 118. Lunae, III, 1.
- Machina nova, I, 346. Rerum, II, 191. Sublimis rerum, II, 55.
- Maculabilis, I, 128.
- Maculam thalami, III, 506.
- Maculatur, II, 510.
- Maculosa serpens, I, 288; II, 217.
- Madefacta cutis, II. 117.
- Madenti tabe, II, 566.
- Madescens tabe, III, 215.
- Magistra pietate, III, 533
- Magum Simona, III, 229.
- Major opulentia egenis, I, 728.
- Mala gramina, S. 37. Lingua, I, 57. Mixta bonis, S. 58.
- Male frangens, I, 309. Venit in usus, II, 305. Venturas, I, 509.
- Maligno sermone, I, 470.
- Malorum doctrina, I, 474. Fasce, III, 681.
- Mandante te, II, 152. Verbo, III, 237.
- Mandarent nullas mortes, III, 304.
- Mandet prospera, S. 109.
- Manebit addictum, I, 413.
- Manens, II, 68.
- Manent commissa, I, 404.
- Manentis sine fine, II, 24.
- Manes deterrens, III, 399.
- Manes exsangues, I, 69.
- Manet irrevocabile manus, I, 605.
- Manibus propriis, III, 501.
- Manifestius, III, 155.
- Mansit indultor, II, 554.
- Manus confusa periclis, III, 277. Dat hostis, S. 135. Medici, S. 206. Nocentum, II, 712. Reorum, I, 107, Romana, III, 142. Tanta virorum, III, 473.
- Marcentibus herbis, I, 190. Membris aevo, II, 616
- Marceret honos, II, 443.
- Marcidus, II, 622, S. 228.
- Mare purpureum, I, 78.
- Marito verbo, II, 89.
- Marmora glauca I, 704.
- Marmore tranquillo, II, 157.
- Mars, II, 580.
- Martia tela, S. 226.
- Martis certamina, S. 207.
- Martyrium fecerat Stephano, II, 572. Recepit, ibid.
- Massa chalybis, I, 502.
- Massyla fames, I, 282.
- Massylum, III, 189.
- Mater anus, II, 184. Humus, I, 156, 637.
- Materiem amoris, I 391. Laudis, III. 461, S. 297. Sterilem, II, 665.
- Materies candida, I, 713. Ferri, S. 69. Necis, II, 227
- Materna vis, I, 624.
- Matrona illustris, III, 378. Plebeia, ibid.
- Matura virgo, I, 384.
- Maturus tractat, S. 229
- Maurus ubique jacet, S. 214.
- Me miserum, III, 604.
- Me pugnante, S. 204.
- Meamus ex fonte sceleris, II, 358.
- Meantem ire, II, 52.
- Medelas, I, 291.
- Medicamina, S. 65.
- Medicamine nullo, I, 744.
- Medicina salutis, I, 202.
- Medicus fuerat Petrus, II, 763.
- Medios ignes, II, 22.
- Meditatur praelia, I, 281.
- Medium coeli orbem, S. 89
- Medulla latens, S. 241.
- Medullas absumptas, III, 613. Medicina quaerit, II, 276. Salutares, S. 67. Udans, I, 652.
- Meliore animo, II, 700.
- Melioris vitae amator, II, 423.
- Mella pocula futura, I, 201. Mellitum venenum, I, 461.
- Membrata globis, I, 262.
- Membratur, II, 78. In artus, I, 337.
- Memor sui operis, I, 571
- Memorare laudes, I, 749.
- Mendacem populum, S. 193. Simona, III, 230.
- Mendicans non sibi, II, 771
- Menecea, III, 256.
- Mens avara, III, 42. Sana in corpore sano, III, 673.
- Mensura finderet, II, 310.
- Mentiri rosam, I, 65.
- Mentita furores, I, 71. Juvenem sub armis, III, 487.
- [Col. 1056] Mentitum fulmina, III, 233.
- Mentitur diem, I, 666.
- Mercede nulla, III, 225. Pudoris, III, 510.
- Mercator nauta, II, 185.
- Mercedem justis, munera injustis prorogat, II, 739.
- Merces mihi posset venire, S. 23.
- Mercis non indiga, II, 453.
- Merear cantare, III, 664.
- Mereatur lingua liquorem, III, 63.
- Merentes nil de pietate, III, 549.
- Mereri graviora, II, 329. Pejora, II, 253. Precibus omnia, III, 241. Veniale, II, 559. Veniam, I, 33.
- Meretur lingua, S. 301. Mercedem, II, 549. Obtinet, I, 136. Tria lustra, II, 663. Veniam, II, 268. Veniam sceleri, II, 636.
- Mergit ab arce superbos, I, 739. Flumina, I, 158.
- Meritis morum, I, 12.
- Merito genitoris, II, 661. Justeque, III, 146.
- Meritum vitae, II, 551.
- Mersus obit, I, 678.
- Meruere, habuere, S. 92. Votum suum, II, 670.
- Meruisse creari, I, 243. Veniam, II, 567, 672. Virtute polos, III, 207.
- Meruit coronam, II, 573. Obtinuit, I, 140, 150. Pati, II, 370. Tempus habere pium, S. 180. Virum stabilem, II, 650. Vitam reparare suam, II, 760.
- Merx, S. 196.
- Messis fetat aristas, S. 83.
- Messor, I, 552.
- Metalla, I, 505.
- Metuenda juga, III, 444. Manus, II, 529. Viris castra, III, 469.
- Micant lumina visus, I, 345.
- Micat polo, I, 60.
- Miles Dei sol, I, 229.
- Milia exempla, III, 511. Tot peccatorum, II, 233. Tot reorum, II, 672. Virtutum, II, 141.
- Militia famulante, II, 25. Poli, II, 333.
- Militiae labor, S. 258. Poli, II, 475.
- Millenos petiere viros, III, 278.
- Minante dente neces, S. 138. Mortale, II, 254
- Minantur mundo, I, 82.
- Minaris veniale culpis, S. 121.
- Minatur exitium, III, 105. Monstra, I, 307. Operire, II, 343. Poenam, I, 31. Veniale, II, 486.
- Minatus mortes, I, 280.
- Ministrans miseris alimenta, II, 757. Ubique, II, 36.
- Ministrant, I, 228.
- Ministras victum, S. 129.
- Ministrat natura, III, 23.
- Ministros mortis, II, 568.
- Minor nulla virtute, nisi verberis ira, I, 691.
- Minorum cura, I, 182.
- Minuens tibi nil, II, 586.
- Minuente luna, I, 736. Luna nolis, S. 238.
- Minuunt haec, minuit Cynthia, S. 240.
- Mira sua, III, 439.
- Mirabile donum, II, 138.
- Miracula summa, III, 211.
- Mirante populo, III, 400.
- Mirantibus ripis aequor, II, 349.
- Mirantur tenebrae, II, 122.
- Mirata diem, I, 417.
- Miratur iter, II, 169. Se, 352.
- Misceret tristia rebus laetis, III, 364.
- Miscuit salutem cum morte, II, 261.
- Miseranda mente, III, 566. Pietas, III, 115.
- Miserata rogantum, II, 762.
- Miseratio prisca, III, 578.
- Miseratus, I, 361. Egentis, II, 747.
- Miserere fatentis, III, 594. Rogantis, III, 601
- Miseri, peccatores, I, 11.
- Missa cuspide hostili, III, 375.
- Missile crinitum, III, 15.
- Missura e flatibus oris, I, 289.
- Mitis corrigis, II, 694.
- Mitissimus, III, 174, 655
- Mittenda e fonte, I, 603
- Mittit flamina de thesauris ventorum, I, 707.
- Mittunt fontes flumina, I, 576.
- Mixta mala bonis, bona malis, S. 58.
- Moderanter, I, 94.
- Moderatior omnibus, I, 331.
- Modesta fronte, I, 464. Tabitha, II, 758.
- Modesto jure, II, 308.
- Modestos dominos, S. 93. Vultus, III, 379.
- Modestus pietate, II, 70. Virtute, I, 29. 435.
- Modicae laudis, III, 512.
- Modicas salices, S. 278
- [Col. 1057] Modico corde, II, 590. Die, III, 95. Sermone, S. 187. Pro tempore, III, 249.
- Modulamina tacitae linguae, S. 47.
- Modulamine blando, I, 242.
- Modulantibus dentibus, III, 628.
- Moenia coeli, I, 3.
- Moles immensa, I, 603.
- Molli flamine, I, 194. Tepore, I, 261.
- Mollia corda, I, 471. Lina, III, 55.
- Mollior aura, I, 192, 598. Ignis, II, 82.
- Molossi lingua, S. 43.
- Molossos raucos, I, 279
- Moneant venturum, I, 526.
- Moniti exemplis, I, 683.
- Monitis coerces, II, 689.
- Monitor justitiae, III, 16.
- Monstrat mensura, I, 223. Terra tremorem, I, 700.
- Monstravit ruborem, II, 522.
- Montibus Hircanis, I, 311.
- Monumenta clausa patent, II, 525.
- Mora si fuerit, S. 140.
- Morantes vices, II, 54
- Morantur I, 142, 146. Per saecula mille, 335.
- Moratur contenta, II, 348.
- Mordaces hamos, 1, 507.
- Mordacis invidiae, I, 464.
- More ferarum, I, 439. Remorum, III, 636
- Moribunda, II, 374.
- Moriente favilla, I, 661.
- Moriuntur astra, I, 667.
- Mors erat prolis, III, 351. Una tenebris, I, 116
- Mortale minantes, II, 254.
- Mortalia dura, II, 107.
- Mortalibus, I, 521.
- Mortalis vitae, III, 244.
- Mortes, I, 280, 290. Et monstra, I, 61. Insontum, III, 121. Nullas, III, 304.
- Mortibus antiquis, III, 610.
- Mortiferis, II, 262.
- Mortis fraudibus, 1, 460. Incendia, III, 65. Limina, I, 490.
- Mortua lumina, I, 643. Lux, I, 663. Ossa, III, 626.
- Mos hic est omnibus, I, 611.
- Moseo, II, 162. Prophetae, S. 17.
- Moventem corde haec viderat, I, 360.
- Movere bella, I, 283.
- Movet arboribus comas, I, 194. Arma leo, I, 295.
- Movetur vento cum fronde, I, 258.
- Mox natas segetes, S. 231.
- Mucrone cruento, II, 288. femineo, III, 478. Nudato, III, 100.
- Mugire solum, I, 74.
- Mugitus pecudis, S. 34.
- Muliere, II, 660. Eadem creatus, S. 161.
- Multiplici virtute potens, II, 70.
- Multo crimine, II, 403.
- Mundabitur, II, 511.
- Mundanorum laborum requies, I, 559.
- Mundior pars, I, 487.
- Munera aeternae vitae speramus, III, 455. Laetitiae, I, 172. Pacis, III, 144. Perpetuae vitae, II, 569.
- Munere noctis, III, 651. Regnantis, S. 24.
- Munita tenebris, III, 276.
- Munus honoris, S. 162.
- Muricis ostrum, II, 446.
- Murmure tacito, II, 664.
- Murus ramorum, I, 185.
- Musculus humor erat, I, 234. Omnis, II, 86.
- Musti ubera, I, 719.
- Mutabilis nullo aevo, S. 7. Nunquam aevo, III, 528.
- Mutant te nunquam saecula, II, 587. Tempora, S. 247.
- Mutantur mentes et artus, S. 29. Tempora, II, 587.
- Mutat nos Deus illectos donis, II, 741. Saecula, III, 523.
- Mutilante sono verba daret, S. 48.
- Nardi flores, I, 328.
- Narrare sermone opus, III, 670.
- Narrator, III, 669.
- Nascuntur venae, III, 614.
- Natatu fluido, I, 237.
- Natura aspera, vel fragilis, S. 77. Conservat fidem I, 81 Dedit, I, 9. Parens, III, 541.
- Naturae jussu, I, 332.
- Natus de conjuge, S. 163. De virgine, S. 181.
- Naufragium, II, 371.
- Navale iter, II, 790.
- Navigerum mare, I, 149.
- Nebrida membra, S. 272.
- [Col. 1058] Nec fallit hiems, I, 523. Mirum, I, 222, 525. Mora, I, 371. Nomen habet, III, 262. Rubor ullus erat, I, 445. Ratione caret, II, 738. Semet, II, 129.
- Neci gaudere, II, 532.
- Nectaris aetherei, I, 200.
- Ne facias, S. 193. Plura, II, 177. Sit fixum, I, 623.
- Nefanda monstra, III, 206.
- Nefastum, III, 548.
- Negat participem, S. 202. Sentire, I, 610. Victuram, I, 517.
- Negato fructu, I, 448.
- Negavit sibi jam sponte veniam, III, 565.
- Negent servare, II, 337.
- Neget prospera, S. 28.
- Nemo creatus, I, 750. Deus sit, III, 517.
- Nemus domus alma, I, 355.
- Neque culpa fuit, III, 354.
- Neque spectante, III, 230.
- Nescia corda ruboris, I, 440. Fervoris, S. 230. Mens illis, I, 398. Mentiri, I, 80. Quid jubeas, III, 537.
- Nesciat tempora, I, 182.
- Nescire latebras, I, 531
- Nesciret munera, III, 227.
- Nescis exordia, II, 30.
- Nescisse dapes, I, 475.
- Nescit lustrare polos, III, 160. Omne genus pecudum, I, 458.
- Nescite saporem, I, 415.
- Nescius alterni, S. 6. Irarum, II, 689.
- Nigris venenis, III, 293.
- Nimia pietate, I, 754. Pietate cruentus, III, 99.
- Nitent candore, I, 244.
- Nitidis de fontibus, I, 193.
- Niveas pruinas, III, 310.
- Niveo candore, I, 244. Corpore, I, 394.
- Nixus virtute, III, 226.
- Nobile praeceptum, S. 189.
- Nobilitant Persida littora, I, 321.
- Nocens imber, II, 373.
- Nocentes ex nulla parte, II, 282.
- Nocentum manus, II, 712. Vitas, III, 121.
- Nocetur pia turba, II, 714.
- Nocte sub obscura, III, 474. Silenti, III, 275
- Noctis certae poenas, III, 481.
- Nocturna bella, III, 274.
- Nocturno vespere, I, 679.
- Nocturnos dies, I, 646.
- Nocturnus eques, I, 670. Fur, II, 302.
- Noe, II, 361, 424.
- Nolle pares, I, 367.
- Nomen non habet, III, 262.
- Nomine pro Domini, III, 167.
- Non fugit artificem, I, 502. Imitabilis, III, 232. Laesus, I, 33. Latet agricolam, I, 511. Semel, II, 701. Si mihi ferrea vox sit, III, 552. Solum decet esse virum, I, 363. Uno crimine, III, 567. Uno tempore, III, 576.
- Norint Dominum, S. 96.
- Noscere in uxore, I, 380.
- Nosse diem, II, 122.
- Notato serpente, I, 514.
- Noverca, II, 319.
- Novercalis dextra, II, 321
- Novercam, III, 341.
- Noverit consortia, I, 364.
- Noviter, II, 296.
- Nox cum munere noctis, III, 651.
- Noxia femina, I, 478. Magis, I, 488. Vipereis flatibus, III, 303.
- Nube tenebrarum, I, 644.
- Nudantur littora, II, 393.
- Nudato littore, I, 78. Mucrone, III, 100.
- Nudo lumine, III, 423. Sermone, III, 138.
- Nullo custode, I, 285. Discrimine, II, 737. Prohibente, I, 373. Sub pollice, I, 323. Velamine tecta, I, 393.
- Numero crescente, minore, I, 213.
- Numerosa propago, III, 675.
- Numerus sideris innumeri, III, 4.
- Numine vano, III, 513.
- Nuntius aurorae, I, 668; II, 8.
- Nurus formosa, III, 505.
- Nutant poma, I, 196.
- Nutrimenta salutis, I, 730.
- Nutrita ova, I, 263.
- Nutrite natis nepotes, I, 406.
- Nutritor Deus, II, 2.
- Nutritore Tonante, I, 685.
- Nympha profundi, I, 394.
- Nympharum turba, III, 381.
- Objice terra, II, 480.
- Obliquans latus, I, 281.
- Oblitus Deum, S. 98. Mei. III, 580. Sanguinis, III, 341. Sui, II, 355.
- Obliviscere ne me, III, 580.
- Obrueret pontus flumina, II, 373.
- Obruit unda, III, 573.
- Obscena fames, II 429.
- Obsceno crimine, III, 345.
- Obsequitur, III, 239.
- Observant globos lunae, S. 242.
- Observat cornua lunae, S. 241.
- Obses sermo, I, 753.
- Obsessa cerastis, III, 294.
- Obsessam linguam, III, 629.
- Obsessis mentibus, II, 115.
- Obtruncat socium, III, 282.
- Obtunsi, I, 499.
- Obunco rostro, I, 725.
- Occidit dies, I, 677.
- Occumbat cervus, II, 276.
- Occurrit ex quibus reatus, S. 198.
- Ocellis, I, 246.
- Oculatur, I, 646.
- Oculus coeli, I, 674, S. 243.
- Oderunt moras, II, 609.
- Odoratas messes, I, 438.
- Odoratos flores, III, 679.
- Odor dux, I, 723.
- Odores divinos, I, 308. Permiscentur, I, 175
- Odoriferis herbis, I, 180.
- Odoris munus, I, 325.
- Officii genitoris, II, 619.
- Olim, olim. II, 234 seq.
- Omne nefas, atque omne bonum, III, 634. Nocens, II, 228. Quod horrescis, III, 558. Suum, I, 500.
- Omnia concessit, II, 661. Graviora, II, 330. Tempus agit S. 219. Tempus habent, S. 10.
- Omnipotens, I, 360, 405, 417, 491; II, 102, 193, 418, 683; III, 20, 111, 120, 130, 581, S. 55, 101. Omnipotens aeterne Deus, II, 1. Deus, I, 531
- Omnipotentem, I, 690.
- Onus ventris, II, 681.
- Opacis deliciis, I, 455.
- Opacus, I, 185.
- Opem libertatis, III, 415. Pietatis, I, 429.
- Operire terram spumis, II, 343.
- Opertae mentis, S. 115.
- Opifex, I, 434.
- Oppressores opprimit Deus, I, 740.
- Optatur nefas, II, 714.
- Opulentus, II, 726.
- Opus auctoris primum, I, 124. Libertatis, III, 348. Pietatis, II, 50, S. 290, 298. Virtutis, II, 114; III, 211.
- Orabat hostibus suis veniam, S. 172.
- Orba parens, II, 128.
- Orbaret pignore patres, III, 116.
- Orbata, I, 312. Parens, III, 392.
- Orbatrices suorum, III, 327.
- Orbatura parentes, III, 112.
- Orbatus pater, III, 258.
- Orbe crescit, vel decrescit luna, S. 235. Gemino, I, 345; II, 652. Lunae, II, 249.
- Orbi gemino, oculis, III, 622.
- Ordine temporis, S. 216. Suo, 605.
- Ore cruento, S. 137.
- Origo descendit, III, 156. Fudit, I, 620. Lucis, III, 1. Non sperat reditus, I, 608. Prolis, I, 485. Pudoris, I, 445. Sancta prophetarum, III, 161. Vestrae pietatis S. 299.
- Ornat color, I, 245. Pluma, I, 250.
- Ornatus coeli, I, 214.
- Ortus diversi sanguinis, II, 77.
- Oscula jungebant, I, 444.
- Ostendit motus, I, 701.
- Ostentat sidera, I, 230.
- Ostentis monens, I, 83.
- Ostro indutus, III, 68.
- Ostrum aestivum, III, 56. Muricis, II, 446.
- Otia animae fessae, III, 650.
- Pabula montis erant, I, 267.
- Pacificus fuit, S. 170.
- Pacis amatores, III, 146.
- Pagina sancta Dei, S. 152.
- Palatia coeli, II, 497.
- Palato ardente, III, 62. Spumante, I, 462.
- [Col. 1060] Palla lurida, II, 521.
- Pallida gens erebi, III, 403.
- Pallore fugato, I, 65.
- Palmata cornua, I, 640.
- Palmatis cornibus, I, 275.
- Palmite gemmato, II, 220.
- Palpebra, III, 619.
- Pampineos campos, I, 171.
- Pampinus, I, 629; II, 220.
- Pandens guttura, I, 638.
- Pannis squalentibus usus, III, 585.
- Par animi concors, I, 368. Cum flore senectus, I, 632. Fortuna, III, 420. Sententia damnat, quos par culpa tenet, I, 541.
- Parans creanda, S. 82. Venenum, I, 462
- Parant damna, I, 614.
- Parare damna, I, 613.
- Parasti medicinam, II, 597.
- Parat delicias, mortesque, S. 73.
- Paratus indulgere, si poeniteat, II, 774. In saecla, I, 231. Praestare, II, 607. Servire, III, 238.
- Paravit justitiam, III, 372.
- Parcat peccare, I, 96.
- Parce flagello, III, 595.
- Parcens clementia impendit, S. 165.
- Parcere reo suo, S. 306.
- Pardus, S. 273.
- Parens Deus, I, 81. Natura, I, 272; III, 23. Tellus, I, 174
- Parentes abiere, III, 586.
- Pares fuimus cum principe, S. 203. Velle et nolle, I, 367
- Paribus votis, I, 368.
- Parit terra gemmas, S. 71.
- Pars militis, S. 205.
- Parte angelica, II, 175.
- Parthica regna, S. 35.
- Parthicus, III, 182.
- Participans, I, 82.
- Participem cladis, I, 537. Generis, I, 362. Negat, S. 202.
- Particulam, I, 374.
- Partita cum fratre vices, II, 11.
- Partum malum non uno crimine, III, 567.
- Parturit, I, 167. Arbor, I, 574.
- Parumper, I, 339, 747: II, 4.
- Parva Deo fuerant, I, 621. Putant, II, 286.
- Parvi pendimus, II, 247.
- Parvis fecisset culpa reatum, II, 313.
- Parvula origo, I, 620.
- Pascenda, I, 270.
- Pascentia radiis, I, 26.
- Pasci aquis, I, 26.
- Passer, S. 268.
- Passibilis, II, 81.
- Passim dimitteret, II, 406. Per prata, I, 187.
- Passio peremit, II, 517. Sancta crucis, S. 264.
- Passura fraudes, I, 278.
- Pastus et indutus, II, 754. Mala gramina, S. 37. Serpente, S. 67.
- Pater patriae, III, 316. Ille Joannis, II, 676
- Paterna sceptra, S. 164.
- Patescit cor, II, 565.
- Patescunt, I, 500.
- Patricios, III, 417.
- Patrimonia damnet, III, 90
- Patuit doctrina, I, 474.
- Paulatim, II, 394.
- Paulo comitante, III, 228.
- Pauperiem, II, 416, 768.
- Pavent te, II, 208.
- Pax elementorum, III, 3.
- Peccando regi, S. 41.
- Peccante reatu, S. 19.
- Peccasse, quod tua jussa vetant, III, 557.
- Pectinat caput capillos, III, 555.
- Pectore laeto, I, 83. Mente rogans, S. 118.
- Pectoris humani corde, II, 591.
- Pecudum genus, I, 284, 458.
- Pecus utile bellis, I, 276.
- Pedes aquilae, S. 272.
- Pedibus siccis, II, 790. Suis, III, 502.
- Pellant cordibus, II, 579.
- Pellit ad illicita, S. 20.
- Pellunt ipsa venena neces, S. 68.
- Pendent ex arbore, I, 186. Mella foliis, I, 201
- Pendentibus uvis, I, 172.
- Pendula poma, I, 196. Sidera, II, 6. Tellus, II, 347. Terra, I, 701.
- Penes te, II, 593.
- Penetrans molem, II, 34.
- [Col. 1061] Penetrat caput, II, 41.
- Pennantur, I, 262.
- Pennigerum nemus, I, 260.
- Pensatur brevitas voce, I, 249.
- Pependit ad colla, II, 561. Nox, II, 523.
- Pepercit invita, II, 528. Mucrone populis, S. 157.
- Per agros, I, 356. Anguem, I, 486. Artus, III, 641. Ascensus, I, 644. Astra poli, S. 182. Caerula, I, 237. Caerula ponti, I, 676. Carmina, III, 664. Celsa volantem, III, 229. Colchos, III, 216. Colla captum, III, 208. Crimina nostra, II, 231. Culmina, II, 219. Cuncta, I, 292, 348; III, 82. Cuncta tonantem, I, 226. Deserta, II, 272. Aevum, III, 519. Florea regna, I, 355. Flores, I, 437. Freta, III, 9. Herbas, I, 176. Inane, I, 152; III, 14. Mare eundo, II, 578. Mare Rubrum, II, 785. Membra, I, 595, 650; II, 631. Mille catenas, II, 114. Mille colores, I, 310. Mille pericula mortis, I, 727. Montes, I, 314. Murmura, III, 633. Nos petuntur, II, 283. Orbem, II, 143. Opus, S. 290. Pelagus, II, 284. Populos, II, 449. Prata, I, 187, 493. Prata vagum, I, 274. Prata vagus, S. 37. Quem, III, 542. Quem fetat, S. 83. Quem sunt, II, 732; III, 519. Quem valet, II, 368. Rapinas, S. 267. Saecla, I, 28; II, 24, 97; III, 52. Saecula, III, 209. Saecula mundi, III, 156. Sibila, I, 290, 638. Sidera, I, 669; II, 494. Sidera fulsit, I, 214. Silentia, II, 680. Singula ducis, S. 11. Sulcos, I, 626. Tam grande nefas, III, 125. Te fetat humus, herba virescit, II, 217. Tempora, III, 296. Tempora cuncta, III, 23. Tot facta, I, 115. Vexilla, II, 496. Viscera, I, 288; II, 83. Umbras, II, 303; III, 397. Vota priora, II, 665. Urbes, III, 362.
- Peractum iter, II, 790. Nefas, III, 559. Scelus, II, 467.
- Peragunt bella, II, 293.
- Perculit ense, III, 334.
- Perculsum fulmine, III, 233.
- Percuteret sublime caput, III, 365.
- Perdere bona, III, 45. Confectos cursus, S. 233.
- Perdidimus hac luce diem, S. 185.
- Perdit pretium, mercem, II, 507.
- Perdunt bona, III, 46.
- Pereat vinea, II, 275.
- Peregit facinus, II, 654. Naturae bella, III, 323.
- Peregrina deposceret, II, 434.
- Peremit membra, II, 517.
- Perempta in morte, I, 694. Prole, III, 332.
- Perempto hoste, III, 355. Morte, III, 47.
- Perenne contemnere, III, 94.
- Perenni, I, 183. Clade, I, 467; II, 242, 474. Fonte, I, 603. Lege, I, 737. Sub lege, II, 20.
- Perennis sine fine, II, 81. Spiritus, II, 105. Vita, II, 526.
- Pereunt bello, S. 125.
- Pereunte die, II, 480.
- Pereuntia non intereunt, I, 606.
- Pereuntibus rugis alvi, II, 636.
- Perfecit sua verba, II, 784.
- Perfecta libido, III, 480.
- Perfectis moenibus, III, 500.
- Perferre diem, I, 68. Volucres, I, 457.
- Perficit injuncta, III, 540.
- Perfida turba, III, 433. Uxor, III, 407.
- Perflabant naribus undas, I, 238.
- Perfudit cruore suo membra, III, 324. Sanguine, III, 259.
- Perfundit lumine, I, 207.
- Perfusum sanguine, II, 298.
- Perit de sole, I, 673. Ira cadens, S. 142. Luna, I, 663.
- Peritura repente, III, 95.
- Periturum diem noctis ab umbris, I, 672.
- Permansit avarus, II, 562.
- Permiscentur odores, I, 175.
- Permissa peccare, II, 712.
- Permixta bonis, I, 474.
- Permutans omnia, S. 7.
- Permutat tempora, II, 19.
- Perpes mens, II, 63.
- Perpessa dies nocturnos, I, 646.
- Perpete culpa, II, 498. Lege poli, S. 250. Nexu, III, 66. Poena, III, 73.
- Perpetuae vitae, II, 569.
- Perpetui flores, I, 554.
- Persa tyrannus, III, 179.
- Persarum regem, S. 31.
- Persida, I, 321.
- Persis, III, 283.
- Persolvit poenas, III, 481.
- Personat te, II, 209.
- Perstando maligne, I, 93.
- Perstat homo, I. 97.
- Perstrinxit gemino consule Romam, III, 321.
- Perturbent cuncta, II, 154.
- Perusta, I, 327.
- Perustus sole, S. 84.
- Pervaditur aer II, 281.
- [Col. 1062] Pervasit fretum, II, 281
- Pervigil, III, 423.
- Petat aspera, S. 28.
- Peterem pericla, S. 26.
- Peteret Dominum, S. 168
- Petiere viros, III, 279.
- Petit poena noxia insontes, S. 282
- Petrus, II, 763; III, 217.
- Petunt certamine fratres, II, 295. Languida membra manus medici, S. 296.
- Petuntur per nos, II, 83.
- Pharaonis, S. 18.
- Philenorum, III, 291.
- Phoenice, I, 326.
- Phoenicis juventam, I, 653
- Phrixei velleris aurum, II, 447.
- Pia colla, III, 325. Feritate, S. 274. Jussa, III, 228. Turba, II, 714; III, 379. Turba Dei, II, 776. Verba prophetae, S. 309. Voce, I, 470. Vota, II, 747. Vota Dei, I, 11.
- Piacula, II, 352. Horrenda, II, 709. Saeva, II, 401; III, 263. Saeva mortis, I, 539.
- Piarent vota, II, 668.
- Pias matres, II, 305.
- Pictus floribus, I, 179.
- Picus, S. 268.
- Pie rex, II, 698; III, 534
- Pietas Dei magna, III, 185. Aeterna, I, 20. Generaliter una, II, 738. Parentis, II, 492. Sancta, I, 29. Tua, S. 109.
- Pietate bonus, S. 188. Magistra, III, 533. Nati peremptus, III, 285, Nimia, I, 754. Parentis, I, 81, 726. Reforma, III, 654. Reservor, III, 658. Severa, I, 544. Sueta, III, 663. Tonantis, II, 670; III, 210. Tua, S. 112.
- Pietatis amore, I, 100, 692. Amorem, III, 339. Nimiae sobolem, III, 287. Opus, II, 50. S. 290, 298.
- Pigmenta, II, 440. Generans, I, 176.
- Pignore dilecto, III, 116.
- Pigra freta, I, 301. Sidera, III, 7.
- Pinguescunt, II, 85.
- Pinguia membra, II, 258.
- Pinguis gleba, II, 414.
- Pio amore, III, 133. Igne, I, 224. Lacte, I, 386.
- Piorum loca, III, 162. Sorte, III, 682.
- Pios motus animi, III, 465.
- Pium Christum, II, 494. Ira non decet, S. 120. Nomen S. 288. Tempus, S. 180.
- Pius bonitate, I, 435. Christus, II, 601. Civis, III, 315. Et plus quam justus, II, 693. Exstet homo, S. 156. Immitis, III, 102. Poteras, II, 708. Semper ubique, S. 110. Ultor, I, 740.
- Placent animis, III, 134.
- Placidas aves, I, 456.
- Placidi flatus, I, 192.
- Placidis, saevisque, II, 735. Sedibus, I, 571.
- Placidissimus exstas, II, 696.
- Placido sermone, III, 540.
- Placidum nomen, S. 290.
- Placidum Tonantem, I, 1.
- Placidus sit, S. 112.
- Plagae quinque, I, 5.
- Plagis quinque, S. 90
- Plancta diu est, III, 385.
- Plango, III, 603.
- Planitie, I, 159.
- Planxit Achillem, III, 381. Deum natura, II, 524. Natum, III, 391.
- Plasma, I, 430.
- Plasmatur caro, II, 87.
- Plasmavit per membra virum, I, 336.
- Plausibus commotis, I, 257.
- Plectenda libido, II, 306.
- Plectent flagello, S. 315.
- Plectibiles actus, II, 455.
- Plectibili actu, II, 268.
- Plena fides, II, 674; III, 210. Non fuit hora poscentibus, II, 689.
- Plenam coronam, II, 573.
- Plenus amor, I, 379. Narrator, III, 669.
- Plorant virgulta balsama, I, 324.
- Pluit imber aquas calidas, I, 63.
- Plumea gens, I, 240.
- Plus praestitit error, III, 388.
- Plus quam peccator habendus, III, 550.
- Plus quam turba facit, S. 210.
- Pluunt nubes, II, 152.
- Pluvialis hiems, I, 510.
- Pocula larga, II, 688. Sunt latices, II, 139.
- Poena plectente, I, 98. Pudoris, III, 507.
- Poeniteant se sceleris, I, 694.
- Poeniteat mens rea sceleris facti, S. 100. Sceleris dolens [Col. 1063] peccata, S. 304. Si forte reos, II, 555.
- Poenitet en peccasse nimis, III, 595. Esse nocentem, I, 748. Me carminis, et fateor, S. 106.
- Poenituit nescisse, I, 472. Vicisse ducem, III, 369.
- Poli septem, I, 5.
- Polo rutilante, I, 205.
- Polorum dominum, II, 142. Sphaera, I, 225.
- Poma coquantur, I, 198. Dulcia, I, 717. Pendula, I, 196. Profert, I, 167.
- Pomaria, I, 411.
- Ponat venabula, S. 141.
- Pondera gemmae, III, 59. Mundi, I, 699
- Pondere culparum, III, 571.
- Pondus ditionis, III, 313.
- Pontificis loca sacra tenens, II, 677.
- Poplite subnixo, III, 191.
- Populando cohortes, II, 496.
- Populo insonti, III, 682.
- Populus laudavere, II, 791.
- Portabant nomen inane, II, 627.
- Portante sinu, III, 52.
- Portare delicias, II, 173. Triumphos, III, 447.
- Portendant mala, I, 85.
- Portio haec, I, 328. Telluris, III, 292. Tristis poenarum, III, 403.
- Poscere ostrum, III, 57. Poscit ab igne neces, III, 439. Rogans, III, 62.
- Posco gemens veniam ab imperio, S. 109.
- Positus dux, III, 219.
- Possedit arenas, III, 291. Coelum, III, 161. Omnia, III, 163
- Post bella, III, 363, 448. S. 175. Corpus, III, 676. Crimina, II, 571, 659. Cuncta, I, 239. Decus imperii, S. 32. Funera, II, 760; III, 490. Funera carnis, II, 554. Funera septem, II, 650. Ictus, III, 495. Maculam, III, 506. Me S. 189. Membra, S. 45. Nubila, II, 653. Ossa, III, 625. Praelia, III, 364. Regale nefas, III, 318. Regna, III, 646. S. 35. Retia, III, 220. Saecla, I, 622; II, 643. Saecla futuro, II, 548. Saecla manere, I, 86. Sua membra beatus, III, 51. Te, S. 107. Templa poli, II, 80. Viscera, II, 499. Vulnera, S. 273.
- Posteritas horum, III, 140.
- Potens auctor, S. 59.
- Prae mente legant, I, 2.
- Praebet culpa materiem laudis, S. 297.
- Praecedit venia facinus, II, 599.
- Praecepta audiat, III, 537.
- Praecepti solo sermone, III, 518.
- Praecipiti jactu, II, 497; III, 397.
- Praeco Dei, III, 221.
- Praeconia, III, 664.
- Praecordia, I, 341. Muta loquuntur, I, 568.
- Praeda cibusque fuit, S. 268. Iners, S. 134. Quieta sedet, S. 128.
- Praedicit vim, I, 515.
- Praedicunt pluvias, I, 528.
- Praedo, II, 807. Cibos temnit, S. 143. Pudoris, III, 319. Temerarius, III, 75.
- Praeduce jussu, II, 23.
- Praeferre animam pudori, III, 83. Datori, III, 84. Nil deo, III, 82, 87.
- Praefixas vices, II, 21.
- Praemiserat undis, I, 204.
- Praemissa est, I, 132.
- Praemonet ante, 1, 40. Se inde cavendum, I, 87.
- Praepetis aquilae, I, 724.
- Praerumpit hiatum, I, 67.
- Praesagia non fallunt, I, 528.
- Praescire futura, I, 519.
- Praesens constat ubique, III, 525.
- Praesensit, I, 469.
- Praesentem vitam, III, 165.
- Praesentis vitae, III, 45, 79.
- Praestaret, S. 184.
- Praestat clementia laudem, S. 201. Compendia damnum III, 135. Hoc, S. 173.
- Praestatur hostia, III, 112.
- Praestet bona dans, S. 192.
- Praestitit nec sibi, III, 74.
- Praesumpsit homo, III, 205.
- Praesumpta atteris, II, 727. Manus spe mortis, III, 277. Moles, II, 365.
- Praesumptio, I, 565. Simplex, III, 248.
- Praeter quod fuerant, III, 430.
- Praetores, III, 417.
- Praevenit iter, I, 134. Reatum indulgentia, II, 599
- Pravis dedit tartara, II, 734.
- Precatio, II, 75.
- Precatur Deum mens potius quam lingua, I, 570. Vita III, 653.
- Precibus ne clauseris aures, III, 597.
- [Col. 1064] Premebat culpa, II, 703.
- Premis celsa, II, 727.
- Premuntur luce, I, 220.
- Pressis defensio, I, 729; II, 685.
- Pressum clade, III, 649.
- Pressus gravor, III, 581.
- Pressus pondere culparum, III, 571.
- Prima dies lucis erat, I, 116.
- Primordia mundi, I, 122, 127; II, 296. Nescit, I, 22. Nostra, II, 432. Sensus, S. 63.
- Princeps, I, 332, 378, 399; II, 109. Deus, III, 154. Rerum, II, 31. Spiritus, II, 33.
- Principe gentis, II, 162. Luce, I, 132.
- Pristina verbera, S. 312.
- Pro clade, S. 159. Laude sua, III, 253. Libertate, II, 779. Meritis, I, 12. Moribus, II, 418. Nomine, III, 167. Numine vano, III, 513. Quibus arma tulit, III, 333. Radicibus, I, 153. Regione plagae, I, 300. Regno alieno, III, 253. Tempore, I, 229 seq.; III, 249. Tramite vitae, I, 12.
- Pro laude periclum intulit, III, 352, 431.
- Probamur gens importuna, II, 265.
- Probant dominum, S. 4. Jura sua, III, 290.
- Probare jura, III, 125.
- Probaris debere, II, 179.
- Probatur apta, I, 385. Fidelis, II, 26. Nil peccasse, S. 295. Non esse brevis mora, II, 716. Scire, I, 524.
- Probatus nunquam sine Patre, II, 103.
- Probavit res ipsa, III, 657. Vera verba Dei, II, 574.
- Probentur disjuncta, II, 190. Nihil esse, II, 583.
- Procedere fontibus amnes, I, 607. In pejus, I, 476; II, 404. Solem, II, 735.
- Procedit tumulo, I, 654.
- Procella comitante, II, 172.
- Procellas vincat, I, 312.
- Proceres, II, 725. Pullati, III, 376.
- Proceris caput, III, 476.
- Processerat dies, I, 271.
- Processit lucifer, II, 542. Poena, II, 364
- Procubuit, III, 285, 508.
- Procul usque sene tam, S. 221.
- Prodidit se, II, 777.
- Prodit metalla, I, 505.
- Proditor corvus, I, 55.
- Proditur impius in se, III, 48.
- Producere coelo, I, 69.
- Produceret hostes, II, 291. Vitam, III, 286.
- Producit noctes, I, 714.
- Produxit vitam, II, 759.
- Profana mente, S. 95.
- Profanam viam, II, 501.
- Profanant jura Dei, I, 497. Sancta, I, 624.
- Profanas, III, 326.
- Profanos, II, 705. Domet, II, 490.
- Profanum sceptrum, III, 263.
- Profanus, I, 96; III, 246.
- Profecto, I, 495.
- Proferre diem, I, 211.
- Profundi animalia, I, 232. Nympha, I, 394.
- Profundo vasto, I, 151.
- Profundum crudele, III, 64.
- Prohiberet euntes, III, 309.
- Projicere, I, 430.
- Promissa Tonantis, II, 678. Promissor fidelis, II, 784.
- Promitur anguis, I, 287. Herba, I, 165.
- Promittis te nimia pietate parentem, I, 754.
- Promittit fontes, I, 512. Saxis gemmas, I, 506.
- Pronior ad veniam, S. 300.
- Propago mansura, I, 619. Membrorum, III, 641. Numerosa, III, 675. Sanctorum, III, 145. Terrena, I, 418. Torquata, III, 384.
- Properant ferire, II, 314.
- Propheta clamante, III, 611.
- Prophetae verba, S. 309.
- Prophetarum origo, III, 162.
- Propinquos consanguineos, III, 260.
- Propitius jubes, S. 14.
- Proprium, III, 73.
- Propter hominem, I, 428. Solatia, I, 537.
- Prorogat mercedem justis, II, 740.
- Prorumpit equus, I, 276.
- Proscinderet terram vomere, II, 433.
- Prospera bellorum, III, 370. Cuncta, S. 28. Mandet, S. 9.
- Prosternit amicum, III, 282.
- Prostrata scelere parentis, III, 385.
- Prostrato dat veniam, S. 145.
- Prostratus extenso corpore, III, 603.
- Protendit iter solis, I, 715.
- Providus undae, I, 511.
- [Col. 1065] Proxima saxa polo, S. 280.
- Psyllus, I, 515.
- Pubentibus annis, S. 227.
- Pubescit ceres, III, 26.
- Publica gaudia, III, 368. Merx, S. 196. Oscula, I, 444.
- Pudenda membra, I, 485. Quaeque, I, 443.
- Pudicitiae causa, III, 338. Laesae, III, 317.
- Pudorem didicisse, I, 491.
- Pudoris origo, I, 445. Ventre, II, 642.
- Puerilia, S. 225.
- Puerperii claustra, II, 93.
- Pullati proceres, III, 376.
- Pulmonis fibrae, I, 593.
- Pulsantes nubila cedros, S. 279.
- Punctum non egreditur, II, 343.
- Punica legatio, III, 408.
- Puniceum ruborem, I, 671; III, 297.
- Puniceas sanguine, I, 64.
- Punisse tantos reatus, III, 570.
- Punisti errantem, III, 594.
- Punit morte repente, I, 95.
- Pupillus, II, 754.
- Pura fides, III, 248.
- Purgant mores agmina, II, 808.
- Purgare potest, II, 466.
- Purgata anima quiescat, III, 677.
- Purgatae mentis, II, 743.
- Purior aer, I, 334; II, 458. S. 91.
- Puro coelo, I, 410.
- Puros fontibus amnes, I, 349.
- Purpura vestit aves, I, 244.
- Purpurea lilia, II, 442.
- Purpureis aquis, I, 680.
- Purpureum luciferum, I, 421. Mare, I, 78; II, 157.
- Putantur damna, I, 475.
- Putatur mundior, I, 487.
- Putentur data, III, 456.
- Putrescit gleba, II, 414.
- Putris arena, S. 84.
- Quacunque ex parte, I, 129; III, 38.
- Quadrupedantis equi ungula, S. 314.
- Quaecunque obscura geruntur, I, 131.
- Quae fuerat pietas? S. 294.
- Quaerit dolos, II, 503. Opem sceleris, I, 465. Veniam, S. 295.
- Quaerunt foliis, vel rupe latebras, I, 498.
- Quaesivit horam, S. 263.
- Qualem prima dies, talem simul ultima noscet, II, 588.
- Qualiter, II, 89, 198, 424; III, 130.
- Quanta spes praemissa est, I, 132.
- Quantos capillos, III, 554.
- Quasi nympha, I, 394.
- Quatiens remos, II, 285. Venenum, I, 287.
- Quatitur flatibus, I, 188. Mare undis, I, 149.
- Quatiunt procellae, III, 572.
- Quem penes, I, 567.
- Quem quisque ferit, cui quisque repugnat, III, 281.
- Quicunque datur casus, I, 370.
- Quid nocuit? II, 277. Peccavere, I, 50. Quod, II, 262, 716.
- Quidquid agunt homines, S. 15.
- Quinque plagae, I, 5.
- Quirinae gentis, III, 252.
- Quis neget? I, 75, 607. Petit, et vixit? III, 186.
- Quocunque jubes, S. 12. Labore, I, 450.
- Quod crimen habetur, II, 553. Erat pejus, S. 176.Floret humus, quod germinat herba, etc., I, 573. Instat, I, 520.
- Quo merito, I, 354. Missa rubebat, I, 673. Recessit, III, 579.
- Quota portio rerum nos sumus, III, 543.
- Quoties culpa est, sit toties venia, S. 308.
- Rabies leonum, III, 183. Saevas, III, 204.
- Rabidi leonis, S. 269.
- Racemis, I, 177.
- Radiare globum, I, 206. Sidera, I, 420.
- Radiata luce, I, 679.
- Radiato vertice, I, 221.
- Rana, I, 527.
- Rapax turba, II, 765.
- Rapiant mare, II, 155. Pios motus, III, 465.
- Rapidae procellae, II, 154.
- Rapidas procellas, I, 708.
- Rapidis undis, II, 434.
- Rapit aliena, III, 75. Messes, I, 309. Rapitur de corde, I, 155.
- [Col. 1066] Rapiunt me scelerum flumina, III, 572. Nebrida membra, S. 272.
- Raptor avarus, II, 807.
- Rastro domari, I, 449.
- Rationis amicum, I, 329.
- Raucos molossos, I, 279.
- Reatu, III, 429. Grassante, II, 400. Temporis immodici, S. 19.
- Reatum, I, 466, 494, 540; III, 566. Donare, II, 556. Fecisset culpa, II, 313. Ignosci, S. 307. Pectoris et carnis, III, 551. Praevenit indulgentia, II, 599.
- Reatus, II, 699. Atrox, S. 198.
- Rebellant contra naturam, I, 59.
- Rebellantum turba, S. 133.
- Rebellis formidat, S. 127.
- Recensent voce, I, 2.
- Recepit sua membra, I, 400. Martyrium, II, 572.
- Recepta luce, I, 644.
- Recidens spes, II, 624.
- Recidente ruina, I, 105.
- Recidentibus euris, II, 156.
- Recidiva vita, I, 558.
- Recipit facies priscas, S. 245.
- Recisa cervice, II, 256; III, 493.
- Recurrat dulcedo cordibus, I, 365.
- Recurrit aura cunctis, I, 599. Mors, III, 237.
- Recusat alimenta, III, 171. Deus incrementa, vel decrementa, III, 527. Esse, III, 342. Servire, III, 452.
- Reddere mercedem cunctis, II, 549. Millesima lucra, III, 31.
- Redderet tristem, I, 376.
- Reddis omnia omnibus, II, 180.
- Reddit diurne, I, 680.
- Redditur argentum, II, 561. Arida tellus, II, 395. Candens, I, 657. Sanus, II, 126. Usura, III, 30.
- Redeant omnia, S. 255.
- Redemit pretium bellum, III, 394.
- Redeunt commercia, I, 591. Irae cunctis, II, 395. Mores ad saeva piacula. II, 401. Sua lumina coelo, I, 303.
- Redeunte favore, III, 606. Juventa, I, 637.
- Redeuntibus annis, I, 628; II, 216.
- Rediere ad visus suos, I, 645. Mundo, II, 525. Suis membris, III, 611.
- Redis victor ab hoste, S. 204.
- Redit fecunda, II, 665. In se, II, 344. Ver, aestas, autumnus, hiems, S. 253.
- Reditura mox marito, I, 382. Secundo, I, 111.
- Redituras lucis ad usus, II, 535.
- Reditus in plurali, I, 607, 623.
- Rediviva herba, I, 633. Salus, I, 650.
- Redivivo fomite, II, 633. Lumine, I, 657.
- Redolent fructibus, I, 173.
- Reducem diem, I, 423. Magistrum, II, 545.
- Reduces, III, 673. Acies, II, 652. Aquae, II, 163. Aquas, I, 703. Fructus, I, 631. Morsus, S. 274.
- Reducis salutis, I, 516.
- Reduci sub germine, I, 634. Vapore, I, 650. Vento, I, 593. Vita, II, 544.
- Reducit vasta incendia, I, 658.
- Redundat in conjuge facta, I, 535.
- Redux fortuna, III, 652. Vita, III, 237.
- Refecto orbe, I, 682.
- Referens jura catervis, S. 153.
- Refertur cognata, S. 61.
- Reficit flammas, I, 669. Sol, corpora, S, 85.
- Reforma totum, III, 654.
- Reformavit modulamina linguae, S. 47.
- Refundit, I, 28. Arca, II, 389.
- Regale caput, III, 491. Nefas, III, 318.
- Regentum corda, S. 103.
- Regia bella, III, 323. Colla, S. 36. Verba, S. 114. Vota S. 52.
- Regionibus coeli, I, 218.
- Regis igne polum, S. 2.
- Regit ordo temporis, S. 216.
- Regna coeli, II, 459. Polorum, S. 151.
- Regnanti Domino, S. 309.
- Regnantis munere, S. 24.
- Regnator, I, 562, S. 147.
- Regulus, III, 410.
- Rejecto fomite, III, 172.
- Rejiciat salutem, III, 90.
- Relata spernant, II, 112.
- Relaxans peccata populis, S. 288.
- Relaxas ista, II, 701.
- Relaxat peccata, II, 753.
- Relaxet peccata, S. 305.
- Relevare reatum, I, 540.
- [Col. 1067] Relevat jacentes, II, 686.
- Relliquias, III, 358.
- Reluctans, II, 57.
- Remeare lumen, I, 418.
- Remearet ad auras, II 538.
- Remeat sua costa viro, I, 400.
- Renascenti pelle, I, 637.
- Renascentur ligna, I, 634.
- Renasci, I, 625. Defuncta, I, 683.
- Renatis crinibus, I, 633.
- Renovare aquilae juventam, I, 729.
- Renovat juventam, I, 653.
- Repagula densata, III, 629.
- Reparare facinus, II, 398. Sepultos, II, 119. Servatum, III, 663. Vitam amissam, II, 761.
- Reparas ossa arida, III, 610.
- Reparatas volucres, I, 642.
- Reparato lumine, I, 665.
- Reparavit honores, S. 177.
- Rependit alterna sorte, III, 54.
- Repertor sceleris, II, 353.
- Repetendo haustus, I, 592.
- Repetisse praedam secundam, III, 405. Vias transactas, S. 234.
- Repetit vitalia, I, 651.
- Repit squamis, I, 288.
- Replete solum de semine vestro, I, 405.
- Repletus conviva, III, 71.
- Replevit orbem gentibus, III, 140.
- Reponis te corde, II, 590.
- Reportat oratio effectus faciles, II, 751.
- Reportent, II, 804.
- Reprimis flatus, II, 156.
- Reptantia gramina terris, S. 277.
- Reptat anguis, I, 638.
- Repulsa luce, III, 277.
- Reputando nil Deo, II, 368. Suum funus, III, 384.
- Reputans crimen, III, 431. Tibi debere fatetur, II, 225.
- Reputet tibi, II, 58.
- Requies animae, III, 677. Cordis, I, 369. Lux aegris, I, 125. Pauperis, III, 51. Vitae, III, 650.
- Requirit de se, I, 357.
- Reserantur lumina, I, 473.
- Reservant praecepta, II, 334.
- Reservat veniae, III, 122.
- Reservor pietate, III, 658.
- Resoluta carne, II, 118.
- Respiciat auctorem, II, 468. Me, 50.
- Responsa dabo, II, 465. Petunt, II, 327.
- Restantibus horis, II, 518.
- Restinguit flammas, I, 143.
- Resumit, S. 237, 245. Vota scelerum, II, 397.
- Resurgentem mane, I, 682.
- Resurgere vitae, I, 622.
- Resurgit flamma, I, 656. Novus, I, 678. Vita, I, 558.
- Resurgunt cornua, I, 640.
- Retardat origo nulla Deum, I, 696.
- Retectis ossibus, II, 118.
- Retia pelagi, III, 220.
- Retibus fallat pisces, I, 508.
- Reticente lingua, I, 569.
- Reticent sibila, I, 514.
- Reticere dominos, S. 93.
- Retinebat steriles artus, II, 622.
- Retinens aetatem mundi, III, 156. Inter se, I, 28. Jura, II, 237, 730. Ruborem, III, 297.
- Retinente fera justitiam, II, 266.
- Retinere materiem laudis, III, 461.
- Retineret honestum, II, 363.
- Retinet natura aspera vel facilis volucres, S. 77. Sua tempora messis, S. 251. Tempus, III, 157.
- Retorqueo mea vela ad te, S. 117.
- Retractus voce, I, 533.
- Reus sum regi, S. 108.
- Revestit sarmenta, I, 629.
- Revocabile supplicium, II, 698.
- Revocans a morte, II, 703. Animas, II, 541.
- Revocarentur sociati crimine multo, II, 403.
- Revocare saluti exanimes, II, 120.
- Revocasse casus sinistros, III, 406.
- Revocata gaudia, I, 424.
- Rex dominusque meus, S. 110. Dominusque pius, S. 195.
- Rident elementa, I, 208.
- Ridere tenebras, I, 426.
- Rigare de fonte, I, 451.
- Rigator, I, 552.
- Riget in scopulos, I, 161
- Ritu pecudum, I, 439.
- [Col. 1068] Rogetur mente, III, 129.
- Rogus omnibus unus, III, 440.
- Roma, III, 227.
- Romam, III, 321.
- Romana fides, III, 408. Manus. III, 142. Nurus, III, 390.
- Romani senatus, III, 444.
- Romanus amor, III, 312. Dux, S. 183. Eques, III, 396.
- Roris spiritus, III. 173.
- Rosaria, I, 437.
- Roscida aurora, I, 671. Tellus, I, 63.
- Roseis floribus, I, 717.
- Roseo honore, I, 322.
- Rosulas proferret, II, 441.
- Rotato axe, II, 16.
- Rotatur, II, 5.
- Rotavit axe, I, 217.
- Rubebat cutis, II, 117.
- Rubens sanguis, I, 341
- Rubentem luce, I, 679. De sole, I, 423.
- Rubescant sanguine, II, 479.
- Rubicunda vellera, II, 445. Zuna, III, 306.
- Rubicundior alveus, I, 62.
- Rubicundo flabello, III, 635.
- Rubigo latens, I, 504.
- Rubore pulchra, I, 395.
- Rubor erat, I, 445. Inficit artus, I, 342.
- Ruboris nescia, I, 440.
- Rubra littora, I, 319.
- Rubrum mare, II, 785.
- Rubuere genae, I, 342; III, 624.
- Rubus asper, II, 778. Infelix, I, 66.
- Rudes, I, 442.
- Rudibus pennis, I, 252, 264. Racemis, I, 177.
- Rudis virgo, I, 384.
- Rumpendo vincla, II, 723.
- Rumperet jussio, 689.
- Rumpuntur fructus, I, 631. Ova, I, 263. Vincula, II, 564.
- Rupis latebras, I, 532.
- Rursus redeunte, I, 637. Repetunt, II, 163.
- Rusticus inde placet, S. 70.
- Rutila flamma, III, 15.
- Rutilante polo, I, 205.
- Rutilatur apex, I, 560.
- Rutilo ortu, I, 271.
- Sacerdos ferus, III, 100. In orbe primus, III, 222. Magnus, II, 677.
- Sacrilega arte, II, 502. Cervice tumens, II, 366. Mente, III, 561.
- Sacrilegis catervis, S. 153.
- Sacrilegos, I, 497.
- Sacrilegum, III, 234.
- Sagax mos, I, 723.
- Saguntum, III, 427.
- Salmonea regem, III, 234.
- Salomon, S. 167.
- Salsos fluctus, II, 789.
- Saltus lunae, I, 716.
- Salus certa vitae, I, 727.
- Salutares medullas, S. 67.
- Salutaris flamma, I, 207. Passio, II, 517.
- Salutifero vapore, I, 208.
- Sana mens in corpore sano, III, 673.
- Sancta coeli, II, 647. Legis, I, 624. Manus, S. 103. Viderent, II, 460.
- Sancte, Deus, I, 744; II, 597; III, 598, 662.
- Sanctorum propago, III, 145.
- Sandix pretiosus, II, 445.
- Sanguineum ruborem, II, 522.
- Sanguinis inimica pietas, III, 374. Oblitus, III, 341.
- Sanxit manere, I, 428; II, 97. Natura, I, 416.
- Sapit quicunque, II, 100. Quid pravum, I, 483.
- Saporat poma, I, 717.
- Saporem designans, I, 512.
- Sara, II, 648.
- Sarmenta vitis, I, 629.
- Satiabilis nunquam umbris, II, 531.
- Satiata nunquam sanguinis, III, 214.
- Sator, I, 552.
- Saturnus, II, 580. Falcifer, III, 113.
- Saxa polo proxima, S. 280.
- Saxea pars, I, 157.
- Saxeus imber, I, 510.
- Scaevola, III, 386.
- Scelerare manus, III, 255.
- Scelerata gens, III, 549.
- Scelerata propago, II, 357.
- [Col. 1069] Sceleris certus adulter, S. 158.
- Scena capillorum, III, 620.
- Sceptra paterna, S. 164.
- Scithycas paludes, III, 311.
- Scindere fretum, II, 347.
- Scinderet ungue secans vultus, III, 379.
- Scintillare oleum, I, 530.
- Scintilla volans, I, 658.
- Scire ventura, I, 524.
- Scribere ignotum nec dominum, S. 94.
- Scriptura sancta, III, 251.
- Scrutator aquarum, I, 508.
- Secans ungue, III, 379.
- Secreta coeli, II, 4, 47. Mente, II, 606.
- Secretior, I, 441.
- Secreti pectoris, III, 631.
- Secunda vox non est ultra exspectata, II, 666.
- Secundo reditura, I, 111.
- Secura futuri, III, 164. Quies, III, 651. Sepulcri, III, 433.
- Secures vertit, III, 325.
- Securi spatiantur, III, 298.
- Securus sine morte dat manus, S. 135.
- Secuta est poena famulos, II, 470.
- Sedem animi, III, 43.
- Sedes beatas, III, 680.
- Sede Tonantis, I, 19.
- Sedet praeda quieta, S. 128.
- Sedit in digitis aurum, III, 58.
- Seducta, S. 477.
- Segregat merita, II, 418.
- Semel assumptis, I, 473. Dat veniam, S. 273. Inspecta, I, 513. Intoleranda, III, 434.
- Semina rerum, I, 602.
- Semine, I, 390. Verbo, II, 61.
- Semita mortis, II, 170.
- Semper viventis haeres, II, 604.
- Senatum magnum, III, 411.
- Senatus, III, 382. Clari, III, 451. Romani, III, 444
- Senectus pigra, S. 224. Tremebunda, S. 229.
- Sensibus aethereis, S. 116.
- Sensim, I, 382.
- Sensit malum, II, 425.
- Sententia prisca est, III, 82.
- Sentiet iratum furorem, I, 98.
- Sentiret aquas reduces, I, 703.
- Sentis, II, 439.
- Sentit Dominum, I, 226. Futurum, I, 525.
- Senuissent herbae, I, 269.
- Se praeter, I, 431.
- Septem poli, I, 5
- Sepultus incolumis, III, 400.
- Sequetur venia, III, 564.
- Sequitur bucula taurum, I, 274. Culpa ingratos, S. 95.
- Seraphim, II, 202.
- Sereno coelo, I, 420. Lumine, II, 652. Splendente, II, 801.
- Serenum placidum, I, 586. Serenitas, I, 68. S. 281.
- Seres, I, 323.
- Serica, III, 55.
- Sermo creavit, I, 688.
- Sermone narrare opus, III, 670.
- Sermonibus oris, III, 630.
- Seros nepotes, II, 386.
- Serpens, I, 459, 480, 636. Habet medicamina, S. 65.
- Serpente notato, I, 514.
- Serpentis artes, II, 495.
- Servans membra sepulcro, II, 170
- Servare figuras proprii generis, I, 58. Legem, II, 337. Malos, II, 708.
- Servare tempora jussit, S. 262.
- Servat cuncta haeredi, III, 44.
- Servator vitae, III, 81.
- Servatur veniae, II, 717.
- Servetur in aevum, II, 51.
- Servirent corpora corporibus, I, 583.
- Servit spiritus, I, 584.
- Sessorem, S. 313.
- Severa pietate, I, 544.
- Sexta luce, I, 115.
- Sexus iners, III, 457. S. 218 I. Uterque, II, 792.
- Sibila, I, 290. Dum reticent, II, 514. Nullas mandarent mortes, III, 304.
- Sibilat te, II, 224.
- Sidera coeli, S. 87.
- Sidereus globus, II, 5.
- Sideris innumeri, II, 472; III, 4.
- Signa mortis, I, 516. Poli, I, 522.
- Signifer almae crucis, III, 218
- [Col. 1070] Silentia linguae, II, 680
- Silvestria cuncta, II, 374.
- Simile est, ac regna polorum, S. 151.
- Similes pacis et armorum triumphi, III, 447.
- Similes divinae prolis, III, 175.
- Simona Magum, III, 230.
- Simplex, I, 353. Clementia, S. 191. Confessio, III, 563. Et noxia, S. 69. Infantia, S. 223. Praesumptio, III, 248.
- Simplicitas bona, II, 804. S. 173. Cadat, I, 466. Cognita, I, 484. Ovium, I, 278.
- Simplicitate bonus, I, 436.
- Simpliciter, I, 439.
- Simul, II, 195. Dempto, II, 133. Invadant, II, 12. Negavit, II, 223. Noscet, II, 588. Orbe fugata, II, 530. Processit, II, 364. Visa, I, 699.
- Simulare inopem, III, 273.
- Sine clade, II, 690. Clade laboris, II, 432. Clade piorum, S. 285. Corpore, I, 584. Crimine visus, II, 422. Fine, I, 21; II, 24, 30, 73; III, 73. Fine mali, II, 706. Fine manent, III, 66. Fine perennis, II, 81. Flatibus ullis, I, 513. Fraude, II, 420; III, 555. Fronte pudoris, II, 427. Laude, III, 78. Lege, I, 482. Mente, I, 339. More suo, II, 520. Morte, S. 135. Morte ducis, III, 389. Morte furens vir, S. 174. Morte reus, S. 160. Nomine culpae, II, 558. Nube serenus, I, 302. Nubibus, II, 800. Peccati crimine nemo fuit, S. 54. Peccato, non sine laude daret, S. 212. Remige, II, 789. Semine jacto, III, 27. Sorte sepulcri, I, 655. Tormentis, III, 676. Voce rogatus, II, 605. Vulnere, S. 145.
- Sinistros casus, III, 406.
- Sirius, S. 88.
- Sisteret amnem, I, 703.
- Sitientibus undas, I, 79.
- Sit tibi pignus uterque, I, 366.
- Sociante supplicio duos, I, 540.
- Sociant poenae, II, 419.
- Sociati crimine, II, 403.
- Socrus erat sibi, III, 486.
- Sodomis, S. 286.
- Solantur graves tenebras, I, 419.
- Solatia cuncta negantur, III, 591. Tota, III, 49.
- Sole minore, I, 714.
- Solens dicere, S. 184.
- Sol oculus coeli, I, 674. S. 243.
- Solibus alternis, S. 86.
- Solidante globo, I, 152.
- Solidantur in corpus aquae, I, 233. Pennae, I, 246.
- Solidatur, II, 86.
- Solitus gaudere, II, 532.
- Sollicitant animas, II, 325. Fretum, II, 828.
- Solum omne timet Deum, S. 2.
- Soluta cervice, II, 724. In cineres, II, 414.
- Solutum sub libertate, III, 648.
- Solvetur machina rerum, II, 191.
- Solvit aequora, I, 687. Arenas, I, 156. Donanda, I, 168.
- Solvuntur membra in soporem, I, 372.
- Somnigeris cornibus, I, 212.
- Sonat sermo, I, 569.
- Sonent verba ora, III, 628.
- Sontes occidere, II, 692. Peccantes, S. 281.
- Sopita quies, I, 391.
- Sorbuit terra, III, 399.
- Sors mortis, II, 380. Tertia Erebus, I, 67.
- Sorte, II, 246. Alterna, III, 54. Beata, II, 682. Dianae, III, 212. Piorum, III, 682.
- Sortita est Africa, I, 313.
- Sortitur tellus, I, 306.
- Spargens ruborem, I, 671.
- Spargit per murmura voces, III, 633.
- Sparsura mortes, I, 290.
- Spatia exacta, I, 476.
- Spatiante pelago fretis, I, 706.
- Spatiantur securi, III, 298.
- Spatiatur in orbem, III, 157.
- Spatio sub noctis, II, 13.
- Spatium aeris II, 590.
- Speciale tueri, II, 183.
- Specialior, II, 425.
- Specie pulchrior omni, III, 17.
- Species gratissima, S. 81. Hominis, I, 338. Terrena, I, 745
- Spe contempsit, III, 98.
- Spe mortis, III, 277.
- Spectacula festa, III, 193.
- Spectante Nerone, III, 230. Populo, III, 505
- Spectat finem, III, 93.
- Sperare dies, I, 426. Veniam, III, 657.
- Sperata venia sequetur, III, 564.
- Sperata voluptas, III, 480.
- Sperat procellas, I, 509.
- Speravit horam, S. 264.
- [Col. 1071] Spernendo salutem, III, 279.
- Spes Deus, I, 384. S. I. Generis recidens, II, 624. Hominum Deus, II, 31. Secura futuri, III, 164. Una salutis, II, 600.
- Sphaera polorum, I, 225.
- Spicat aristas, I, 587. Messis, I, 574
- Spicis acuit, I, 254.
- Spina aspera latus complectitur, III, 639.
- Spinea ligna, S. 72.
- Spiramina, I, 598.
- Spirante vento loquaci, I, 732.
- Spirat flos, II, 218.
- Spiritus auctor, II, 596. Dei, I, 600. Igneus, II, 776. Roris, III, 173.
- Splendet sole dies, II, 339.
- Splendor flammae, I, 123.
- Spoliamus avari pauperiem, II, 767.
- Spoliatus egenus, III, 76.
- Spoliet manes agmine, II, 540.
- Spondens munera, I, 172.
- Spondet victurum, I, 517.
- Sponte bonus, I, 692. Sua, II, 22. Parans fructum, II, 436. Peccando, II, 417.
- Spumante palato, I, 462.
- Spumantia bella, I, 283.
- Spumantibus undis, I, 149.
- Spumat aper, I, 280.
- Squalentibus pannis usus, III, 585.
- Squameus serpens, I, 636.
- Squamoso corpore, I, 459.
- Stabat in officio, III, 101.
- Stabilem virum, II, 650.
- Stans seges, III, 25. Una voluntas, I, 367.
- Stant sidera pigra, III, 7. Sub nexu, III, 66.
- Stare queant, II, 72.
- Staret flos odore, II, 442. Origo, I, 445.
- Stat cura minorum, II, 182.
- Statius ostendit, III, 257.
- Stellas alieno tempore visas, I, 75.
- Stel antis poli, I, 686.
- Stellare nemus, I, 716.
- Stellato tegmine, I, 636.
- Stellatus honos, II, 53.
- Stephano, II, 572.
- Stephanus, S. 171.
- Steriles artus, II, 622.
- Sternis superbos, II, 722.
- Sternit Simona, III, 230. Potentes, I, 738.
- Strage obscura, III, 280.
- Strepitus adultorum, S. 223.
- Stridet jubar, I, 659.
- Stridore minaci, II, 226.
- Stringenti gurgite, I, 350.
- Stringit liquorem, II, 135.
- Stringitur irondibus, I, 186.
- Structura ligatur, II, 84.
- Sua costa, I, 375, 400. Membra, I, 380, 400.
- Suada mali, I, 490.
- Subacta colla, S. 136. Cuncta, I, 583.
- Sub armis, III, 487. Cardine, II, 523. Carne, II, 80. Carne creatis, I, 582. Clade, II, 167; III, 590. Corpore, III, 457. Crimine, III, 482. Crimine cuncto, III, 556. Dente, I, 287, 462. Dispare forma, III, 638. Divite nummo, III, 40. Fraude cadant, II, 279. Fronte modesta, I, 464. Flore genae juvenis, S. 228. Germine, I, 634. Grandine lapidum, S. 171. Jure, I, 413, 554. Jure tenentur, III, 300. Jure tenerent, I, 571. Jure tuo, S. 131. Laude futurae vitae, III, 467. Laude peracta bella, III, 489. Lege, I, 144, 228, 448. Lege creandi, II, 93. Lege fideli, III, 219. Lege necis, II, 242. Lege perenni, II, 20. Libertate, III, 648. Littora feriant, II, 346. Luce, II, 519. Luce cadit, I, 663. Luce latent, II, 7. Morsu, II, 275. Morte cruenta, S. 131. Nocte, I, 681. Nocte refulgent, II, 7. Nomine vero, II, 730. Nutritore, I, 685. Obscura nocte, III, 474. Pectore, III, 465. Pelle, III, 191. Perpete culpa, II, 498. Perpete nexu, III, 66. Perpete poena, III, 73. Phoenice, I, 326. Pietate bonus, II, 695. Pondere, II, 137. Puncto temporis uno, I, 662. Sole corusco, I, 222. Sole novo, I, 177. Sorte beata, II, 682. Sorte piorum, III, 682. Spatio noctis, II, 13. Tacito murmure, II, 664. Tali tramitae vitae, III, 242. Tempore parvo, II, 356. Tempore primo, I, 230, Terris, I, 511. Tirone die, I, 231. Vere, I, 183. Vere novo, I, 230. Voce, II, 656, 720. Voce pia, I, 470. Vindice lueret poenas, III, 433.
- Subarundinat, I, 171.
- Subducens sua mira triumpho, III, 440.
- Subducere opem, I, 429.
- Subduceret neci pueros, III, 114.
- Subducitur costa, I, 381. Vita, I, 557.
- Subductus morte, I, 668.
- [Col. 1072] Subducunt dulcia, II, 456
- Subduverat aetas amorem, II, 621.
- Subjiciat quisquam, III, 145.
- Sublevat coelum aer, I, 408.
- Sublime caput, III, 365.
- Submisit colla jugo, S. 36.
- Subnixo poplite, III, 191.
- Subnixus honore, III, 217.
- Subrepsit peccatum, II, 234.
- Subripiente fame, S. 130.
- Subrogat arietem, III, 111.
- Subtexunt aera, I, 252.
- Subtractus veniae, II, 560.
- Subvestit pluma, I, 642.
- Succedere nata peremptis, I, 621.
- Successores, III, 265.
- Successus, I, 16.
- Succidenda, II, 40.
- Succiditur, I, 615.
- Succiso cespite, II, 413.
- Succumbat onus, II, 182.
- Succurre roganti, S. 311.
- Succurrens non erit ullus, I, 432.
- Sudantibus membris, III, 56.
- Sudant mella, I, 200.
- Sudaret sentis amomum, II, 439.
- Sueta pietate, III, 663.
- Sufficiant pristina verbera, S. 312.
- Sulphureas aquas, II, 410.
- Sulphureos ictus, III, 495.
- Sumere licebit, I, 411.
- Sumunt animos de crimine, III, 462.
- Suo reo, S. 306.
- Suorum de morte, III, 255. Orbatrices secures, III, 327.
- Superabit numeros arenae, III, 568.
- Super aequora, II, 158, 285. Aequora sole cadente, I, 677. Aethera, I, 569, II, 155. Astra, I, 423, 674; II, 5, 408, 459. Insuper, S. 129. Omnia, II, 237.
- Superata juventus, III, 356.
- Supercilium gemino supereminet orbi, III, 622.
- Superest pugnae, S. 126.
- Superstes Domini victura, II, 783. Facta, II, 166. Fama, III, 458. Mansit, III, 509. Mansure, II, 197. Mundi, II, 31. Post bella, III, 419. Sit, II, 129.
- Supinant, I, 162.
- Supinat oculos, I, 371.
- Supplex dolet, II, 533. Victima, I, 693
- Supplicia scelerum, III, 605.
- Supplicibus, S. 186.
- Supplicio dignum, II, 773. Sociante duos, I, 540.
- Suppliciter, II, 746.
- Surgens ab imperio et origine, S. 179. Laudare, I, 346
- Surgente nullo reatu, III, 229, III, 508.
- Surgentem ex aequore, I, 421.
- Surgere ventos, II, 153.
- Surgit arbor, I, 627.
- Surgunt capilli, I, 344.
- Suscepit arena angues, I, 305. Arena leones, III, 196.
- Susceptum natum, III, 97.
- Suspensus obiit, II, 563.
- Suspexisse Deum de corde, III, 671.
- Sustentat aves, I, 456. Corda, S. 103.
- Sustineat caminos, I, 503.
- Tabe fluens, II, 117. Humana, III, 215.
- Tabitha, II, 757.
- Tacet polus, I, 303.
- Tacitae linguae, S. 47
- Tacitis tot regibus, S. 25.
- Tacitus requirit, I, 357.
- Tali sub clade, II, 167.
- Tanquam si diceret, I, 362. Superata juventus, III, 356.
- Tangunt flabra palatum, I, 597.
- Tanta fero, III, 604.
- Tantum fecisse, III, 250. Laudis, III, 389. Potuisse, III, 349.
- Tardat adesse, I, 523.
- Tardius, III, 97. Accipimus, II, 608.
- Tartara, II, 734.
- Tartareas tenebras, III, 402.
- Tartarus infelix, II, 531.
- Taurica ara, III, 216.
- Tauros egregios, S. 271.
- Tecta polorum, I., 140. Tellure, II, 396. Velamine, I, 393.
- Tegant animam, I, 732.
- Tegentes foliis, I, 493.
- Tegmine carnis, II, 463.
- Tegunt, produntque, II, 4.
- [Col. 1073] Telluris fructum, I, 550.
- Temerarius, III, 73.
- Temerasse factorem suum, II, 553.
- Temperat aestus, I, 590. Auras, I, 197. Ictus, I, 94. Ignes, I, 299; II, 22. Iras, S. 209. Iras venia, I, 556. Undas, I, 300.
- Temperies, S. 89. Aera aptat auris, S. 75. Bona, II, 215.
- Templa poli, I, 3, II, 80.
- Tempora anni, I, 182. Florum, S. 231. Gaudendi, dolendi, S. 259. Lustrans, II, 11. Mortalis vitae, III, 244. Mundi, III, 151. Pacis, cruoris, S. 257. Tenebrarum noctis, I, 210. Vitae, mortis eunt, S. 220.
- Tempore eodem, S. 181. Non uno, I, 294. Partus, II, 660. Tam longo, S. 120.
- Temporibus multis, III, 626. Nostris, III, 223. Tribus, III, 667.
- Temporis vices, I, 425.
- Tempsere clientes, III, 589.
- Tempus et omne caput, III, 621.
- Tenax consilii, S. 170.
- Tendit mare, II, 157.
- Tenebat culpa, S. 97.
- Tenens ossa, I, 652.
- Tenentem regna, S. 31.
- Tenentur sub jure, III, 300.
- Teneras puellas, II, 385, 639.
- Tenerent sub jure, I, 571.
- Teneret regna, III, 258.
- Tener puer, S. 222.
- Tenet culpa nos, II, 244. Sceptra, S. 164. Viam, II, 502. Loca, III, 162.
- Tenetur corde, I, 753.
- Tenorem servant, I, 144.
- Tensa jacet, I, 159.
- Tentant volatus, I, 264.
- Tentare nefas, II, 718.
- Tentat maritum, I, 477.
- Tentator, III, 126.
- Tenuem aera, I, 252.
- Tenues firmas, II, 728.
- Tenui igne, II, 482.
- Tenuit eos crimen, II, 462. Praecordia sanguis, I, 341.
- Tepentia membra, I, 595.
- Teporat glaciem, I, 143.
- Tepuere calores, III, 167.
- Terrena propago, I, 418. Species, I, 745.
- Terreni ponderis, II, 461.
- Terrenum pondus, II, 106.
- Terreret plus tyrios de morte minaci, quam gladiis, III, 424.
- Terribile fremit, S. 137.
- Terribiles leones, I, 277.
- Terrigena proles, II, 370.
- Terrigenis, I, 239.
- Tertia res non est, III, 153. Sors, III, 404.
- Testamenta duo, II, 671.
- Testante Deo, I, 520.
- Testantibus illis, II, 761.
- Testis ardente lucerna scintillare oleum, I, 529.
- Texerit nudos, II, 748.
- Thebanos muros, III, 259.
- Thesauris ventorum, I, 707.
- Thomyris, III, 488.
- Thronum parentis, II, 147.
- Thronus, II, 204.
- Tigris optima, S. 275.
- Tinxit lilia, I, 66.
- Tirone die, I, 231.
- Titania, II, 581.
- Titulos famae dat, S. 298.
- Titus, S. 183.
- Tolerabat famem, I, 725. Tolerant bella, II, 290.
- Tolerare nequeo miser, III, 596.
- Tollere flammas de flammis, I, 611.
- Tolleret pudorem, III, 337.
- Tollit diem sol, III, 159.
- Tollitur alta petens, I, 662. Ex Sodomis, S. 286.
- Tollunt ad vulnera colla, I, 297.
- Tonante, I, 685.
- Tonantem, I, 1; II, 250. S. 149.
- Tonantem per cuncta, I, 226.
- Tonanter, III, 223.
- Tonan i ore, I, 496.
- Tonantis, I, 19, 92, 141, 397, 674; II, 168, 235, 338, 670, 678; III, 210, 235, 645.
- Tonat polus, I, 302.
- Tormenta domant, III, 582.
- Tormentis, III, 459, 676. Intulit artus, III, 422.
- Toros illicitos, III, 345.
- [Col. 1074] Torpet ignara vaporis, III, 308.
- Torquata manus, III, 352. Propago, III, 384.
- Torrens alveus, I, 702. Peccatorum unda, III, 573.
- Torta vitis, I, 409.
- Torridus fervor, III, 170.
- Tortorum manus, II, 529.
- Torvus aper, I, 281.
- Toto de corde, I, 379.
- Tractat maturus, S. 229.
- Trahebat membra praemortua, II, 623.
- Trahens fluxa lintea, III, 190.
- Trahit unda, I, 577.
- Trahunt fila Seres, I, 323. Genus, I, 602.
- Trahuntur cuncta cum corpore, S. 219.
- Tramite felici vitae, III, 674. Sue, II, 349. Vitae, I, 12, 242.
- Transacta luce, II, 131. Simul, II, 733.
- Transactas vias, S. 234.
- Transcendit jussa, II, 235.
- Transfert bellum terris ignotis, II, 289.
- Transgreditur praecepta, II, 357.
- Transgresso limite, II, 343.
- Transgressor legis, II, 352.
- Transire ad successores, III, 264. Fluctus, II, 286. Vices, II, 20.
- Tremebunda senectus, S. 229.
- Tremendus ubique, III, 517.
- Trementer, III, 671.
- Tremiscit, III, 541.
- Tremit terra Deum, II, 151.
- Tremorem subitum, I, 700.
- Tremula face, II, 6.
- Tremunt te, II, 207.
- Trepidans tanquam nova nupta, II, 640.
- Trepidum diem, I, 211.
- Tribuit veniam, S. 150.
- Tribunal, II, 460. Ante suum, II, 780. Coeleste, II, 101
- Tribunos, III, 417.
- Trina mente Deus, II, 69. Virtus Deus, I, 563.
- Triones septem, III, 6.
- Triplex Deus, I, 563.
- Tripodis, III, 269.
- Tristibus amotis, S. 56.
- Tristis glacies, III, 307.
- Trisulca flamma, S. 278. Lingua, II, 224.
- Triumphales currus, III, 364.
- Triumphat, I, 480.
- Triumphigera bella, S. 22.
- Triumphos terrae, pelagique, S. 213.
- Trojugenum, III, 421.
- Truci fraude, I, 492.
- Truculenta, II, 317.
- Truculentus haeres, III, 347.
- Truduntur ab horto, I, 553.
- Truncato duce, III, 475.
- Truncis radicibus, I, 627.
- Trusere exsilio, II, 498.
- Trux, III, 70
- Tua ira tam magni regis, S. 266.
- Tulere damna vitae, III, 516.
- Tulisset vitas, II, 220.
- Tulit maculam, III, 507.
- Tumentibus annis, I, 384.
- Tumidi colles, I, 162.
- Tundunt littora, I, 577.
- Turbantur luctu gaudia, III, 368.
- Turbas scelerum, II, 421.
- Turbata mens, II, 713.
- Turbatur amare, II, 532.
- Turba volucrum, II, 280.
- Turbine facto, II, 153.
- Turbo furit, I, 189.
- Turparunt cornua frontem, S. 33.
- Turpis habetur, I, 486. Egestas, II, 726.
- Turpissima conjux fili, III, 486.
- Tuus sum, S. 310.
- Tympana palmis pulsant, II, 793.
- Tyranni castra, III, 475. Regna, III, 320.
- Tyrannus Persa, III, 179.
- Tyriis vestibus, III, 68.
- Tyrios terreret, III, 424.
- Ubera musti, I, 719.
- Uber cespes, I, 452.
- Ubere glebae, III, 302.
- Udans medullas, I, 652.
- Ultore severo, II, 563.
- Ultor pius, I, 710.
- Ultricia tormenta, III, 60.
- Ultricibus flammis, II, 411.
- [Col. 1075] Ultrix conjugis exstincti, III, 499.
- Ultrix facta sui, III, 490.
- Umbo erat nox, III, 277.
- Umbrarum exercitus, I, 72.
- Unda beata, I, 140. Cruores inficit, I, 61.
- Undando lacrymis genas, III, 103.
- Undantis agri, I, 164.
- Unde genus trahunt, I, 602. Nihil, III, 516. Requirat, I, 353. Scirent, I, 442.
- Undifluos amnes, I, 607.
- Undisonas ripas, I, 350.
- Undosum pelagus, II, 341.
- Unguibus tenacibus, I, 259.
- Ungula equi concutiat, S. 314. Fissa rediens fieret manus, S. 46.
- Unicus haeres, II, 603.
- Unus ad unum, III, 194.
- Urgeat imber, I, 510.
- Urget facinus, II, 469. Spiritus, I, 601; II, 39. Vernare, I, 260.
- Usibus divitis quod addit, II, 771. Humanis, I, 580.
- Usque animam, III, 575. Senectam, II, 652, 708. S. 221.
- Usum criminis, II, 398.
- Usura edax, III, 29.
- Usus corporis, II, 464. Lucis, II, 535.
- Utile bellis, I, 276.
- Ut rea procubuit, III, 508.
- Uviferae vitis, I, 629.
- Vadimonia, III, 376.
- Vagabunda ales, I, 257.
- Vagas stellas, II, 736.
- Vaga terra, I, 700.
- Vagatur mare, II, 185. Umbra, I, 195.
- Vagatus, I, 662.
- Vago igne, I, 660.
- Vagum inter prata, I, 285. Per prata, I, 274.
- Valle profunda, I, 161.
- Vapore algente, II, 619. Reduci, I, 650. Salutifero, I, 208.
- Vapores auget, II, 21.
- Vaporis anhelantis, III, 308.
- Vapor tenuis, II, 82. Urget, I, 260.
- Variat uvas, I, 718.
- Variis sub casibus, I, 10.
- Vasta moenia, I, 658.
- Vastent agros cultoribus, II, 273
- Vastos montes, S. 280.
- Velamine tecta, I, 393.
- Vel, et, I, 266. Qualem, I, 397.
- Velivolum mare, II, 185.
- Velle contraria, S. 13. Pares, I, 367.
- Venabula longa, III, 190. Ponat, S. 141.
- Venator, II, 274. Inermis, III, 186. Trepidans, S. 141.
- Vendidit quem perfida uxor, III, 407.
- Venenis nigris, III, 293.
- Venerandus honos, III, 653.
- Veneranter adire, III, 672. Adorent, I, 4.
- Venerem furit in, S. 227.
- Veniae reservat, III, 122.
- Veniale mereri, II, 559. Minaris, S. 121. Minatur, II, 486.
- Veniam sperare, II, 709.
- Venire usibus humanis data sunt, I, 580.
- Veniret de corde, I, 379.
- Venit alta quies, I, 371. In usum, II, 300. In usus, II, 305.
- Veniunt imbres, I, 586. Producuntur, I, 294.
- Ventilat aura, I, 588.
- Ventre creatur, I, 712.
- Ventris onus, II, 681.
- Ventura scire, I, 524.
- Venturum moneant, I, 526.
- Venturus judicio, II, 548.
- Venus, II, 581.
- Verax fama, III, 209.
- Verberat auras, III, 188. Ictus grandinis, I, 191. Palmes, I, 170.
- Verbere corrigitur culpa, S. 315. Distinctas voces spargit, III, 633.
- Verberis ignoti, II, 14. Ira, I, 691.
- Verecundo ore, S. 146.
- Verecundos vulius, III, 641.
- Vere novo, I, 230.
- Vernantibus herbis, II, 440.
- Vernare nemus, I, 260.
- Ver perpetuum, I, 197.
- Verterat tellurem, I, 551.
- Verticis eximii, III, 617.
- Vertit aquas, II, 138. Secures in sobolis colla, III, 325.
- Vertitur species, S. 30.
- [Col. 1076] Vertuntur sensus, S. 30.
- Vestigia extremae plantae, III, 177.
- Vestiret oves, II, 446.
- Vestita ceres tunicis, II, 26. Comis, I, 166, 184, 255. Fide, vestita pudore, III, 472. Foliis, I, 628.
- Vestit aves, I, 244. Caput, III, 621.
- Vestitur avis plumis, frondibus herbae, III, 24.
- Veterana in saecla, I, 231.
- Vetustas longa, S. 9.
- Vetusto sermone, I, 582.
- Vexat corpora, S. 85.
- Vexati molossi, S. 43.
- Vexet membra, III, 203.
- Vexilla crucis, II, 496.
- Vi ablata, I, 375.
- Viam livoris, II, 502.
- Vias lethi, II, 514.
- Vibices, II, 477.
- Vibrans mens, II, 64. Natura, II, 37.
- Vibrante lingua, II, 224.
- Vibrant flammas, II, 6. Oculi, III, 618.
- Vibrare jubar, I, 422.
- Vibrat fulmina, II, 487.
- Vice functus, S. 6.
- Vices alternant, S. 247. Domini agentem, III, 239. Mutare, III, 296. Mutent, II, 54. Partita, II, 11. Temporis, I, 425. Transire, II, 20.
- Vicibus gignuntur pluviae, igne, vapore, gelu, S. 80.
- Vicissim, I, 594. Accipiunt, S. 249.
- Victima mente quieta, III, 108. Supplex, I, 693.
- Victrices cohortes, III, 363.
- Victura superstes, II, 783.
- Victurus semper, II, 604.
- Vidit quinta dies, I, 232.
- Viduae, pupillus, II, 754.
- Viduamne vocamus, III, 497.
- Viduata marito, III, 483.
- Viduavit, III, 475.
- Vigilante, S. 124.
- Vilior illa foret, II, 454.
- Vilissima retia, III, 220.
- Vim veneni, I, 515.
- Vincente Deo, II, 794.
- Vincomalus, S. 302.
- Vindex natura, II, 260.
- Vindicat, S. 224. Gemitus, III, 373
- Vindice naufragio, II, 167. Quo, S. 124.
- Vindicta coercens, I, 101. Datur, II, 680.
- Violae pallore decenti, II, 443.
- Viola est mentita rosam, I, 65.
- Violare serenum, I, 68.
- Violari legem, II, 536.
- Violata lege, II, 520. Mente, I, 481.
- Violento vertice, I, 702.
- Vipera, II, 256. Juvat, nocet, S. 66.
- Viperea natio, I, 521.
- Vipereis flatibus, III, 303.
- Vipereo pectore, I, 461.
- Vipereos angues, I, 305.
- Virago, III, 469.
- Virentes campos, I, 351. Lucos, I, 438.
- Vireta amoena, III, 679.
- Virginei funeris, III, 347.
- Virgineos sinus, II, 90.
- Virginis eximiae, III, 342.
- Virgulta redeunt, I, 630.
- Virides agros, I, 356. Crustas, I, 320. Aves pennae reddunt, I, 250.
- Viror armat aristis segetes, S. 231.
- Virtus debilibus, I, 728.
- Virtute Dei, I, 330, 684. Jubentis, II, 171. Parentis, II, 541.
- Virtutis opus, II, 114.
- Virtutum virtus, III, 18.
- Visa Dei facies, I, 704.
- Viscera ferri, I, 503. Terrae, II, 450.
- Vis materna peracta, II, 624.
- Visus habet id, II, 112. Suos, I, 645.
- Vitae melioris, III, 91.
- Vita futura post corpus, III, 676.
- Vitales sensus, I, 595.
- Vitalia repetit, I, 651.
- Vitalibus auris, S. 75.
- Vitali in morte, I, 649.
- Vitalis calor, II, 126.
- Vitium est generale, II, 111. Peccantis, I, 93.
- Viva funera, I, 648.
- Vivax cadaver, I, 648. Medicina, I, 202.
- Vivida mens, II, 65. Ora, I, 70
- [Col. 1077] Vivo funere, III, 505.
- Vivum cadaver, III, 398.
- Vixit egenter, III, 67.
- Vix tandem justus, II, 562.
- Vocatus dignus, S. 178. Reus, III, 69.
- Voce coelesti vocatus, II, 658. Fideli, I, 752. Manuque petens, S. 118. Recensent, I, 2. Tacente, S. 40.
- Vocibus innumeris, S. 195.
- Vocitare, III, 531.
- Vola nascitur, III, 637.
- Volante aquila, S. 267.
- Volat in ore orbis, S. 196.
- Volatus tentant, I, 263.
- Volet esse Deus, S. 190. Esse tuus, S. 152.
- Volitant flagella, III, 14.
- Volubilis, II, 53.
- Voluptas dilecta, III, 203. Honesta, I, 414. Promissa, III, 479.
- [Col. 1078] Volutat, I, 358.
- Volvente axe polos, III, 7.
- Vomere domari, I, 449.
- Vomuntur digesta, I, 604.
- Vorax pretii, III, 35.
- Vota condita, S. 116. Contraria duorum conveniunt, III, 33. Dei, I, 11. Facit, III, 194. Fidelis, III, 240. Improba, II, 715. Libera, II, 613. Mala reorum, I, 694. Meliora, I, 110. Negabat, III, 110. Noxia, II, 804. Pessima, II, 405. Pia, II, 609, 742. Piarent, II, 668. Precantia, I, 746. Priora, II, 665. Regia canam, S. 52. Scelerum, II, 397.
- Votiva oppressit, III, 367.
- Votum meruere, II, 670.
- Vulneribus suis, III, 355.
- Vult se amari, III, 130. Se esse parentem, III, 529.
- Vultur aspera avis, S. 78.
- Zona rubicunda, III, 306.
A
B
C
D
E
F
G
H
I
J
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
V
Z
Index rerum et nominum
- Abactus, 215.
- Abad Didacus Joseph, 56.
- Abbo, 385. Notatus, 117.
- Abel a Caino occisus, 244.
- Abessalon, Abessalom, Abissalon, 386.
- Abire in locum suum, 269.
- Abit, obit, 387.
- Abortus procuratio horribile scelus, 246.
- Abrahae fides, 275 seqq. Obedientia et fides, 302 seq. Sinus, 298 seq.
- Absalon, 386.
- Abunazarius, 90.
- Accessus lunae, 203.
- Accius, 187.
- Acheron, 338.
- Achillem fleverunt Nymphae, 335.
- Acta apostolorum cap. I, 269; II, 231; III, 317; V, 319; VIII, 270, 318; IX, 288.
- Acta, commentarii, 329.
- Acta tellus de fluctibus, 139.
- Actiones malae, Deo permittente, fiunt, 368 seqq.
- Actor, et reus, 187.
- Actus, actus, 287.
- Adamas in crustas fractus, 163.
- Adamitae, 183.
- Adam quot diebus in paradiso commoratus, 175. Ejus scientia ante peccatum, 182.
- Ad colla pependit, 269.
- Ademarus, 364.
- Adest pro est, 189.
- Ad haec, adhaec bene Latinum, 290.
- Adire manum, 180.
- Adjectiva duo uni substantivo apposita, 104, 277, 308.
- Adjutorium viri uxor, 169.
- Admissum, scelus, 353.
- Admittere, 369.
- Adolescentia, 392 seq.
- Adolphus, 289. Ejus fabulae, 52.
- Adoptio filiorum Dei per gratiam, 350.
- Adopto pro opto, 350, 398.
- Adorant res omnes creatae Deum, 232.
- Ad ramos infixa, 154.
- Adulta virgo, nubilis, 171.
- Adulterii consuetudo, 245.
- Adulter cum genitivo, 329. Certus sceleris, 385.
- Adultros, 223.
- Aeneas an causa mortis Didus, 347.
- Aequor ponti, 139.
- Aer neutrum, 193. Prima correpta, 221. Aer nocet, et prodest, 377.
- Aesopi fabulae, 51.
- Aetates sex hominis, 21, 392 seq.
- Aeterna vita praesenti vitae praeferenda, 301.
- Aeternitas, 286. Dei, 271 seq., 362 seq., 368. Poenarum in inferis, 300. Ejus descriptio, 122.
- Aethera, aetherae, aethra, aether neutrum, 118.
- Aethiopia ferax draconum, 162.
- Aetius aemulus Bonifacii, 78.
- Affectionibus seu passionibus animi bene uti possumus, 343 seq.
- Affectus, 121. Adami et Evae, 177.
- Africa leonibus abundat, 160. Serpentibus infecta, 326 seq.
- [Col. 1078] Africanitas an insit Dracontio, 82.
- Ager debitori comparatur, 291.
- Agnus in veteribus monumentis Christi typus, 274.
- Agobardus, 117.
- Aguirrius card., 10.
- Alanus Magnus, 50 seq.
- Alaudae unde dictae, 152.
- Albinovanus, 255, 309, 334.
- Alcesta carmen, 41.
- Alcimus, 25, 33, 53, 56, 119, 122, 128, 144, 161, 170, 177 seq., 184 seq., 195, 214, 226, 242, 253, 291, 303, 344, 355, 359.
- Alcuinus, 131, 159, 252, 316, 342, 351, 372.
- Aldhelmus, 212. Antiquis poetis Christianis inferior, 249
- Aldrovandus, 156.
- Alexander Magnus an incestas Persarum nuptias prohibuerit, 325.
- Alexander Natalis, 31, 39
- Algebra vetus, 58.
- Allatius Leo, 4.
- Alternant neutrorum more, 397.
- Alternus et vice varietatem denotant, 368.
- Altor Deus, 189.
- Ambrosia herba, ambrosii odores, 161.
- Ambrosius junior, 25, 134.
- Ambrosius (S.), 56, 122, 127, 134 seqq., 139, 147, 167, 204, 214, 219, 232, 274, 297, 358 seq., 378.
- Ammianus, 4.
- Amoena absolute pro locis amoenis, 193.
- Amomis in plur., 167.
- Amphiaraus demersus, 337 seq.
- Amphitheatralis venationis descriptio, 310 seqq.
- Amphitheatrum, 313. Ejus diversae portae et aditus, ibid.
- Amsagha flumen, 76.
- Anatocismus, usura usurae, 296.
- Andaluzia olim tota Hispania, 90. Ab Andalos, non a Vandalis nuncupata, ibid.
- Angeli, ignis urens dicti, 290. Mali in peccato constantes, 362. Eorum diversi ordines, 237. Ingens numerus, 260. Peccatum, ibid. Ipsos peccasse excusatio idonea non est hominibus, 258 seq.
- Anhelantes, 299.
- Anhelus, 104, 123, 299.
- Animae e sepulcris magica arte evocatae, 248. Eas quarum corpora inhumata sunt, in cymbam Charontis non recipi fingebant ethnici, 233.
- Animalia aliis in statu innocentiae non nocuissent, 239. An in paradiso fuerint cum Adamo, 168 seq., 179.
- Anna Samuelis mater, 280.
- Annonae captatores improbi, 296 seq.
- Anonymus poeta, 381. Vide Auctor.
- Anseaticae civitates, 77.
- Anses Gothorum, 77.
- Ansila quisnam fuerit, 75 seq., 391.
- Antala seu Antallas Maurus, 76.
- Ante diem, 223.
- Ante more substantivi, 362.
- Anthologia Latina, 100, 345.
- Anticlaudianus, 50 seq.
- Anti non semper est contra, 51.
- Antonius Nicol., 10, 90, 318. Contra falsorum chroni corum auctoris incensus, 27. Ejus bibliotheca vetus, opus posthumum, 36.
- Aper spumans, 157
- [Col. 1079] Apex avium, cristae, 133. Montis, 140.
- Apocalyps., c. III, 131, 133, 274; VI, 133; XII, 260.
- Apollodorus, 129, 314.
- Apotheosis gentilium, 93, 388.
- Appii Claudii libido, 331.
- Apuleius, 158, 173 seq., 183, 187, 214, 327, 376.
- Aqua et igne omnia constant, 122 seq. Aqua et ignis concordant in educendis fetibus, 155. Aqua flammas coeli temperat, 138. In vinum conversa, 230.
- Aquae verae supra coelos, 137.
- Aquilae juventus renovata, 212 seq.
- Aquileges, 184 seq.
- Aquilius Severus, 29.
- Aquosus piscis, 316.
- Arabia cinnami ferax, 164.
- Arae Philenorum, 325 seq.
- Arator, 13, 17, 51, 117, 188, 212, 227, 259, 264, 268, 302, 343. Dracontium imitatur, 265. Ejus Carminis recitatio in ecclesia S. Petri ad vincula quatuor diebus peracta, 264 seq.
- Aratus, 219, 358.
- Arbitretur secunda producta, 285.
- Arbores nonnullae semper florentes duplici ratione, 141.
- Arcadius martyr Hispanus, 88.
- Arcae Noe an alii inclusi praeter octo homines, 252.
- Arcas Jupiter, Mercurius, 271.
- Arenae in plur. num., 140.
- Arenae maris magna multitudo comparari solita, 353
- Arevalo Rodericus Sanctius, 90.
- Argumentum carminis de Deo, 111 seq.
- Ariani, vide Gothi.
- Ariete tertia producta, 303.
- Aristarchus, 15, 110.
- Aristatus, 238.
- Arius, 228.
- Arma ferarum, 155.
- Armi duri aprorum, 157.
- Armipotens, 390.
- Arnobius, 317, 329, 332, 336.
- Arnoldus abbas, 270.
- Arntzenius, 178. Castigatur, 237. Refellitur, 268.
- Arnulfus Luxoviensis, 396.
- Artibus ingenuis pectora mollescunt, 400.
- Arx, aula, 391. Pro coelo, 121, 267.
- Ascensus lunae et siderum, 203.
- Asdinguorum gens, Vandali, 70 seq., 371.
- Aspectus, aspecti, 187.
- Aspiratio brevem dictionis praecedentis producit, 105, 126, 176, 313.
- Aspis, 241. Remedia ex aspide, ibid. Habet medicamina, 376.
- Assyrium amomum, 165.
- Athanagildus rex, 26.
- Athanasius (S.), 4, 144, 315.
- Atilanus episc. Pampilon., 81.
- Attila, 76.
- Attrita colla jugis, 285.
- Auctor carminis de laudibus Herculis, 157. Carminis sub Constantino, 249, 282, 295, 326. Incertus de Bebiani baptismo, 364. Incertus de laudibus Domini, 217, 396. Panegyrici ad Pisonem, 396 seq.
- Audire talia, vim alicui, 333.
- Augusti circus, 313.
- Augustinus (S.), 21, 87, 135, 142, 170, 213, 226, 247, 272, 287, 338, 343, 370 seq., 375.
- Aulus Gellius, 3, 138, 214, 230, 241, 281, 296, 300, 340, 359.
- Aura communis omnibus, 195 seq.
- Aures limina mortis, 182.
- Aurorarius, vide Petrus Rigensis.
- Aurora roscida, 203 seq.
- Ausonius, 16, 118, 313, 377 seq., 387 seq., 394.
- Austen Andreas, 269.
- Autumni symbolum cornu copiae, 211.
- Avari objurgatio, 289 seq., 207 seq.
- Aves aliae cruentae, aliae placidae, 377. Quaedam amittunt et mutant pennas, 200. Creatio earum ex aquis, 152.
- Avienus, 51, 162.
- Avitus, vide Alcimus.
- Azagra Michael Ruiz, 11, 33 seq., 41
- Babylona, Babylonae, 372.
- Babylonia smaragdis abundat, 163.
- Bacchus laetitiae dator, 143.
- Baetica a Vandalis nomen non accepit, 90.
- Bailletus, 50.
- Balearicae insulae a Vandalis expugnatae, 77, 80.
- Balsamum, 163 seq.
- [Col. 1080] Bandinius Angelus M. 20.
- Barbaries de quibus gentibus dicatur, 306.
- Barbari imperium Romanum turbantes, 71 seq. Qui Hispaniam occuparunt, 72 seqq. Qui Hispaniam invaserunt, mites effecti, 86.
- Barbosa, 242.
- Baronius, 28.
- Barros Alfonsus, 131.
- Barthius, 47 seq. Deceptus, 36. Ejus de Dracontio judicium expenditur, 102. Ipsius elogium, quo Sirmondum laudat, 46. Refellitur, 97 seq., 138, 152, 173, 200, 373
- Basan rex nomine Og, 253.
- Basilius (S.), 127, 135, 214.
- Basilius Seleuciensis, 249, 317.
- Baune Jacobus (de la), 12, 48.
- Bayerius, 34, 43.
- Baylii allucinatio, 348.
- Beati pro sanctis, 120. Titulus, Beatitudo, 232.
- Beda, 20, 53, 70, 223.
- B et V in mss. commutata, 138, 306.
- Belisarius poeta, 29.
- Bellantes fluctus, 160.
- Bella plus quam civilia quaenam dici possunt, 244.
- Bellarmini liber de Script. eccles. auctus, 30.
- Bellator equus 156.
- Bellorum gloria ducibus militibusque communis, 390 seq.
- Berretinus Petrus, 360.
- Bestiarii, 310 seqq.
- Bethsabee, 386.
- Bibliotheca Altierana, 212. Angelica, 45. Bobiensis monasterii, 23 seq., 32 seq. Coisliana, 4. Cottoniana, 49. Florentina Laurentiana, 19 seq., 50. Fuldensis, 305. Gabrielis Naudaei, 352. Laudunensis, 33. Parisiensis S. Victoris, 12. Patrum per Margarinum de la Bigne, 29, 47. Petaviana, 41. Regia Parisiensis, 18, 39 seq. San-Germanensis. 56. Vallicellana, 59. Vill-Umbrosana, 36.
- Bibliotheca monasterii De la Espina incendio absumpta, 298.
- Bibliothecae Hulsianae catalogus emendatur, 348.
- Bigne Margarinus de la, 44, 47.
- Bini ibant, 176.
- Bivarius Franc. commentator pseudo-dextri, 28.
- Bobiense monasterium, 23 seq.
- Bodinus rejicitur, 372.
- Boethius, 58, 146, 211.
- Bomarius, 243.
- Bona hujus vitae vere bona non sunt, 191. Mixta malis, 375.
- Bonifacius Comes, 78 seq., 87.
- Boninus Monbritius, 55.
- Bononia cur sic dictus liber Caeriolani, 348.
- Brachia, 360. Percutere in fletu olim solemne, 335.
- Brasichellensis, vide Index.
- Braulio, 35.
- Breviarium Isidorianum, 59.
- Bridefertus Ramesiensis, 20.
- Brissonius Barnabas, 325.
- Brosseus Petrus, 313.
- Brouckusius, 145, 224, 377.
- Browerus, 49.
- Brutus filium morti addicens, 328 seqq. Eum planxit Senatus, 336.
- Bucca, os, 320.
- Bucula praedicit pluvias, 186. Vide Vitula.
- Bullantes fluctus, 160.
- Burmannus, 16.
- Burriel Andreas Marcus, 42.
- Cadere a latrone, 245.
- Caecilius, 296.
- Caelius Aurelianus, 182.
- Caeriolanus Federicus Furius cur ita dictus, 348.
- Caerula, mare, 151.
- Caeruleum mare, 139.
- Caesar Julius, 214, 341, 387.
- Caesarei agri, 163 seq.
- Caesaries de muliebri coma, 173.
- Caesurae ratione vocalis brevis producta, 105.
- Cain fratrem occidit, 244.
- Cains Caecilius Claudius Isidorus servis et divitiis abundavit, 355.
- Cajetanus Thomas de Vio refellitur, 170.
- Calaber quidam poeta, 54.
- Calamitates ex peccato originali profectae, 258.
- Calmetus, 135.
- Calvinus refellitur, 370.
- Cane pejor, 373.
- Cannella, seu Canela an sit cinnamum veterum, 164.
- [Col. 1081] Canescunt prata pruinis, 145.
- Cangius, 179.
- Caninius Rufus, 29.
- Canisius, 396.
- Capaneus demersus, 346 seq.
- Capella, 219, 302, 378.
- Capilli vestis capitis, 358. Eorum messis, vestis, merx, 167. Eos scindere indicium doloris, 335.
- Capitolinus, 314, 345.
- Captatores annonae castigati, 296 seq.
- Carbunculus, 163.
- Carmen de judicio, 52 seq. de septem diebus, 20.
- Carolini libri, 388 seq.
- Carpophorus bestiarius, 313.
- Casaubonus, 345.
- Cassiodorius, 79, 155, 312 seqq., 316.
- Castinus, 87, 96.
- Catalogus biblioth. Casanatensis, 31.
- Cato, 156. Dionysius, vide Dionysius Cato.
- Catulaster, 393.
- Catulius, 111, 193, 277, 292, 309
- Caveae in amphitheatro, 313.
- Cavea triplex, 312.
- Cedere, concedere, 178.
- Ceillierius Remigius, 31, 101.
- Celebratur iter, 243.
- Cellarius, 351.
- Celo cum dativo, 137.
- Celsa poli, 351. Polorum, 217.
- Celsus, 121, 185, 226, 357 seq., 360.
- Censorinus, 166.
- Censorius Hispali jugulatus, 77.
- Centones ex Dracontio et aliis, 41.
- Ceponius episc. Hisp., 43, 135.
- Cerda Joann. Lud., 153.
- Cerebra crescunt, crescente luna, 214. Observant lunam, 395.
- Ceres, pro grano, 295.
- Ceriol, vide Caeriolanus.
- Certe pro etiam, 321.
- Cerva a poetis pro mare, et femina ponitur, 376.
- Cervi fugaces, palmatis cornibus, 156, 200. Cornua omnibus annis mutant, 200. Eorum medulla utilis medicinae, 242, 376.
- Cervix, 357.
- Cespes gemmatus, 144.
- Cespes pro terra, 162.
- Chacon Petrus in sanandis veterum librorum plagis laudatus, 351.
- Chaldaei, 163.
- Chaos 236. Inter sinum Abrahae et damnatos, 299. Chaos, noctes, et tenebrae laudant Deum, 119.
- Character Gothicus dictus cordellato, 58 seq.
- Charisius, 190, 302, 393.
- Charlataneriae eruditorum specimen, 110.
- Chindasuinthus rex, 8. Sui epitaphii auctor videtur, 99 seq.
- Chorus, 292.
- Christiani Romae olim jejunium vigiliae Paschatis ad auroram protrahebant, 267.
- Christicidium, 268.
- Christus agnus, qui tollit peccata mundi, 273. Datus est nobis, ut nos redimeret a peccatis, 262. Qua hora resurrexit, 267. Horam faciendi miracula, et patiendi speravit, 398. Unicus haeres patris, 273. Ipsius ortus et stella, 387. Miracula, 228 seq. Praedestinatio, 273.
- Chrysostomus, 170, 288, 350.
- Cicero, 120, 123, 126, 130, 133, 142, 149, 159, 173, 186, 189, 194, 201, 218, 220, 222, 224, 231, 245, 258 seqq., 269, 283, 289, 295 seqq., 302, 317, 319, 321, 329 seq., 341, 344, 349, 356 ad 360, 381 seqq., 387, 390 seq. Lucretii carmen correxit, 146.
- Cicutae, 146.
- Cinnamum, cinnamomum, cinnamolgus avis, 164 seq.
- Circlus, 223. Circulum neutr. gener., ibid.
- Clamor cordis, 272. Mentis ad Deum, 216.
- Claudianus, 60, 124, 128 seqq., 145, 157, 163, 172, 201 seqq., 206, 209 seq., 238, 240, 253, 256, 260, 284, 300, 311, 314 seq., 384, 396, 399.
- Claudianus Mamertus, 280.
- Claviger coeli Petrus, 316.
- Clemens (S.), 378.
- Clementia principum propria virtus, 385. Clementiae laudes, 389. Ejus laus tota principi confertur, 390 seq. Ea homines ad Deum accedunt, 384.
- Clientes a nobilibus decepti, 245.
- Coacta elementa, 155.
- Codex Justinian., 259, 389. Legum Wisigoth., 245. Theodosian., 3, 242.
- [Col. 1082] Codices mss. diligenter conferendi, 11. Etiam imperite scripti utiles sunt, 107. Antiquitus corrupti et suppleti, 301.
- Codrus pro patria occumbens, 323.
- Coelestia, angeli, 294.
- Coeli moenia, templa, etc., 118.
- Coeli septem apud veteres, 119.
- Colchi suos hospites immolabant, 315.
- Colla captorum bello proterebantur pedibus, 386.
- Collectio Pisaurensis poetarum mendose edita, 122.
- Collum, 357.
- Colonus creditori comparatur, 295.
- Colores avium diversi, 152. Quatuor solis, 219.
- Columbanus, 23, 33, 46, 298, 349, 351, 392, 394, 396. A Dracontio plures versus mutuantur, 6, 23.
- Columella, 29, 155, 169, 211, 221, 257, 295, 328, 378, 384.
- Cometae olim fatales crediti, 127 seq.
- Commercia vitae, 195.
- Committere, 256.
- Commodianus, 138, 303 seq.
- Commodus imperator, 93. Augustus, 388.
- Commotus, iratus, 282.
- Compages, 226, 361.
- Compago, 167.
- Compar pro conjuge, 169.
- Compendium, 121.
- Complosionis exemplum, 105.
- Compluo, 254.
- Conceptionis immaculatae mysterio promovendo coetus theologorum Matriti institutus, 397.
- Conceptus pro fetu, 246.
- Conchula, 377.
- Concilium Eliberitanum, 247. Herdense, 246. Toletanum, XIII, 51. Tridentinum, 275.
- Concordia gratiae et libertatis, 274.
- Conferre, 169.
- Confractus, 299.
- Confusio, confusus, 216.
- Congruus, 362.
- Conjecturae editorum Dracontii inter varias lectiones non recensentur, 109. Hominum de occultis et futuris, 185 seq.
- Conjuratis procellis, 145.
- Connexio versuum Dracontii, qui nunc eduntur, cum aliis antea editis, 63 seq.
- Conscius, 188.
- Consilii tenax, 386.
- Constitutiones apostolicae, 317.
- Constructio figurata, 157, 160.
- Contemnere, abjicere, deserere, 302, 339.
- Continuans, 308.
- Continnum quodlibet nocet, 191.
- Conversiones regnorum, 391 seq.
- Convexa coeli, 137.
- Copula prima brevi, 174.
- Coqui de fructibus maturescentibus, 146.
- Corderius Balthasar, 140.
- Cordis clamor reticente voce, 192.
- Cor fluens, cor coeli, 140.
- Cor regis in manu Domini, 381.
- Corippus, 33 seq., 169, 214, 355.
- Cornix pluviam praenuntiat, 126.
- Corporis humani structura, 357 seqq.
- Corpus aggravat animam, 259. Animae velut amictus, 213. Imago animae, 166. Sedes animi, 297. An de vento dici possit, 194.
- Correa Thomas, 352.
- Correctionis adhibitae in Dracontii versibus ratio, 108.
- Corvi pullos suos derelinquunt, 212. Ventura monent, 126.
- Coruscare, 237.
- Cotelerius, 318.
- Crassus plurimos habebat servos, 355.
- Crates pectoris, 360.
- Creare pro educere, 119. Quid proprie apud veteres significat, 378.
- Crementum, 395.
- Creon, 321 seq.
- Crepitare flamma, 260.
- Crines de igni, 309.
- Crisias, poema, 52 seq.
- Crispante freto, 151.
- Crispare de mari, 193.
- Crispari, 383.
- Cristatus apex, 153.
- Crudele supplicium, 299.
- Crudelis auferre, 304.
- [Col. 1083] Crustae marmorum, gemmarum, 163.
- Crystallus ex qua materia fiat, 209 seq. Mascul. gener., Ibid.
- Culpa aliena neminem excusat, 259.
- Cuncta per cuncta, 159.
- Cunctipatens, cunctiparens, cunctipater, cunctipotens, 224.
- Cunctus in singulari, 352.
- Cura est dicere, 280.
- Currere pro percurrere, 320.
- Curtius in specum se immittens, 337 seq.
- Curtius Quintus, 354, 373.
- Custodia divitiarum misera, 297.
- Cynthia Diana, luna, 248, 395.
- Cyprianus, 25, 43, 163, 168, 171, 253, 255, 242.
- Cyrillus Hierosolymitanus, 317.
- Cyrus victus a Thomyri, 346. Cyrus prima producta, ibid.
- Daemoniaci, 228 seq.
- Daemoni artes et astus tribuuntur, 262.
- Damae fugaces et timidi, 157.
- Dama medicinae utilis, 243.
- Damascenus, 168.
- Damasus, 29, 270 seq., 364. Ejus editio postrema Romana castigata, 120. Non est auctor versuum quorumdam editorum sub ejus nomine, 143.
- Damnare danar Hispanice, 246.
- Danielem varia quantitate syllabarum, 310.
- Daniel inter leones, 310 seqq. In picturis antiquis inter duos tantum leones repraesentari solet, ibid.
- Danielis cap. IV, 361, 372; VI, 314; XIII, 309 seq.; XIV, 314.
- Dantur pro locantur, 137.
- Dapsilis, largus, 292.
- Dare bella, 340. Dare verba, loqui, 343, 374.
- Dardanarii, 296 seq.
- Daumius Christianus, 142.
- David adulterii culpam fatetur, et veniam obtinet, 278. Ejus crimen et poenitentia, 385.
- Decanto, 154.
- Decianus, 29.
- De clade, 229.
- Decorat media producta, 153.
- Defleo cum infinitivo, 266.
- Deflorare, 195.
- Defunctorum corpora sepulcro privari infame, 233.
- Defundo, diffundo, 300. Deicidium, 268.
- Deipara concepit, quia credidit, 226. Gremio contulit, quem coeli capere non poterant, ibid., 271. Non concepit corde, 271.
- Dejicere oculos, 384.
- Demersus, dimersus, 233.
- Dentes, 359.
- Depingere, 147.
- Depositum, depositus, 205.
- De sub dente, 179.
- De superfluum, 146, 340.
- Detur, demus prima brevi, 169 seq., 364.
- Deus vivens, 274. Adamo costam cum fenore reddidit, 173. Origo rerum, etc., 281 seqq. Origo lucis, 137, 293. Nutritor, spes hominum, 217. Super omnia amandus, 301. Solus dominus, 286. Parentem se dici vult, 350. In igne apparuit, 291 seq. Exspectat pia vota, non thura requirit, 287. Gratiam semper praestare paratus, 274. Vitae certa salus, 213. Superstes cum angelis et justis, 236. Diligit omnia quae sunt, 217. Dirigit ingenia hominum, quocunque jubet, 368. Patienter agit propter homines, 132 seq. Non punit, nisi prius admoneat, 131. Non vult mortem peccatoris, 124, 290. Odio habet peccatoris moras, 274. Saepe peccatoribus indulget, 283. Quo sensu tentavit Abraham, 304 seq. Quo sensu indurat corda hominum, 370 seqq. Solus secreta cordium novit, 381 seq. Mortificat et vivificat, 283. Dei bonitas et justitia, 286. Bonitas erga homines, 176. Benignitas et clementia, 281 seq. Clementia, 290, 304, 384. Clementia major quam justitia, 206, 294. Clementia Dei differentis supplicium, 362. Etiam irati clementia, 117. Favor et ira, 369. Ira in Veteri Testamento a prophetis, post Christi adventum prodigiis praenuntiata, 124. Laudes, 367 seq. Omnipotentia, 207 seqq. Potentia, aeternitas, 349 seq. Providentia ipsius reguntur omnia, 369. Ejus voluntati nemo resistit. 223. Ipsius sunt omnia; ipse vero nihil cuiquam debet, sed quasi qui debet, sic reddit omnibus omnia, 234. Pugillo ejus omnia continentur, 206. Deo cura est de omnibus, 235. Nihil ipsi praeferendum, 395. Deum nullae tenebrae obscurant, nihil latet, 136 seq. Ipsum non laedunt peccata, 401. Deo vel jubente vel permittente, fiunt omnia, 119 seqq.
- Deus is qui bene de aliis meretur ab antiquis dictus, 130.
- Deuteronom, cap. XIII, 305; XXXII, 283.
- [Col. 1084] Dextri commentitii chronicum, 28.
- Diana venationis rusticae et ludicrae praeses, 314. Ejus crudelitas, 315.
- Diarium ecclesiasticum Romanum, 318.
- Dictionarium Academiae Hispan., 70.
- Dido seipsam occidens, 347.
- Didymus, dux Romanus, 72.
- Diei et noctis vicissitudo, 205.
- Digesta, 168, 215, 223, 228, 242, 289, 296.
- Digestio, 182.
- Digiti, 360.
- Diluvii universalis descriptio, 251 seq.
- Dimersus, demersus, 233.
- Dio Cassius, 70.
- Diodorus Siculus, 323 seq.
- Diogenes Laertius, 325.
- Diomedes grammaticus, 355.
- Dionysius Areopagita, 259. Cato, 292, 375. Philippus Laur., 318.
- Dioscorides, 144.
- Discipulante, 385.
- Discolor, 153.
- Discurrere, 157, 392.
- Dissimilis quam quod, 381.
- Distrahere, vendere, 263.
- Dittochaeum Prudentii cur ita inscriptum, 290 seq.
- Diurne adverbium, 205, 356.
- Divale decretum, 8, 22.
- Divales dictae constitutiones imperatorum, 388 seq.
- Divaricari, 68.
- Diversa, hoc est alia, 240.
- Dives aurum, 162. Nummus, 297.
- Dives avarus Evangelii, 299 seq.
- Divinos honores affectarunt etiam qui nullum Deum esse credebant, 389.
- Divites delicias undique convehunt, 300.
- Divitum intoleranda avaritia, 289.
- Divus, an de sanctis dici possit, 29.
- Doctiloquax, 376.
- Doloris indicia, 335.
- Dominanter, 104, 165.
- Dominata, 308.
- Domini appellatio, 381.
- Domus avium, 168.
- Donare reatum, 268.
- Donatus, 23.
- Doni et muneris distinctio, 295.
- Dorcas seu Tabitha, 288.
- Draco acutissimi visus, 399.
- Dracones inter incendia jugis aestus in Aethiopia, 162.
- Dracon Stratonicaeus, 33.
- Draconitius idem ac Dracontius, 32.
- Dracontii varii, 3 seqq., 28, 30.
- Dracontius fuit palatinus, vel certe dives, 95. Anno circiter 425. Scribebat, 74 seq. Dum esset in vinculis, sua carmina composuit, 65 seqq. Non scripsit in Africa, 80 seqq. Verus auctor carminis de Deo, et Satisfactionis, 59 seq. Ejus scopus, 16, 62 seq. Dei clementia argumentum carminis de Deo, 111 seq. Theodosio Juniori non scripsit Elegiam, 31 seq. Vandalorum regi, non Theodosio Juniori Satisfactionem misit, 65 seqq. Regem haereticum Vandalorum non laudavit, 86 seq. Ejus doctrina orthodoxa, 103, 191. Antiarianus, 83 seq. In Indice Brasichellensis nulla censura perstrictus, 45. A quibusdam sanctus nuncupatus, 29. Culpam suam exponit, 379 seqq. Verbis sacrae Scripturae sua crimina exaggerat, 353. Poetam agit, qualem describit Claud. Mamertus, 280. Veridicus vates a Columbano dictus, 392. Honestum precatur secessum, 45. Prudentium videtur legisse, 196. Metaphoris delectatus, 153. Multa confertim paucis verbis solet dicere, 164. Sui similis in versibus antea, et nunc primum editis, 63 seq. Ab Eugenio Toletano correctus, 7 seqq. ad 21. Eugenio praeferendus, 22. Mendis adhuc scatet, 102. Dracontii aetas, patria, 26. Liberi, 364, 399. Servi, clientes, 354 seq. Aerumnae, 67. Confessio et poenitentia, 96 seq., 352, 370. Crimen quodnam, 96 seq. Horribilia fuisse ejus crimina ex humili illius confessione non est arguendum, 97 seq. Oratio ad Deum, 215 seq. Stylus, Latinitas, prosodia, 101 seq. Tautologia, 373. Carmina qua via in Italia conservata, 94. Reperta, 1. Eum venisse in Italiam probabile, 95. Romae statuam ipsi erectam conjicitur, 95 seq. Ejus memoria apud Isidorum, 5 seq. Apud Ildefonsum, 212 seq. Versus apud Columbanum, 6, 23. Carmina vetera dicta a Columbano, 83. Laudes, 101. Diversa de eo judicia, ibid., seq. Memoria apud recentes scriptores, 21 seqq. Codices mss. 32 seqq. E mss. codicibus editus, 107. Editiones, 43 seqq. Versus multis in locis trajecti, 180. Carmina interpolata, 89 seqq. Quid ab interpolatoribus mutatum, 91 seqq. An abi praeter Eugenium ipsum interpolaverint, [Col. 1085] ibid. Notae in ipsum, 41 seq. Vide etiam Hexaemeron, Satisfactio, Oxymorum, Repetitiones, Pleonasmus, Synonyma.
- Dracontius prima longa, 15.
- Drepanius Florus, 135, 163, 203, 267 seq., 308.
- Ducangius, 70.
- Dudo, 368.
- Dulcifluus, 141.
- Dungalus, 23, 317.
- Dupinius, 101.
- Ebria vinea, 143.
- Ebriare, 231.
- Ecclesia in precibus multas locutiones figuratas e poetis sacris sumpsit, 271.
- Ecclesiastes cap. I, 197, 391, 394; III, 392, 397, seq.; VI, 297; VIII, 284.
- Ecclesiasticus cap. VI, 365; XIII, 289; XIV, 133; XVII, 169.
- Editores primi operum antiquorum multa ex ingenio addiderunt, 12. Operum in Germania castigantur, 48.
- Effeta marito, 161.
- Egelidus, 277.
- Egenus rationis, 307.
- Elementa inter se comparata, 379. Dant et auferunt damnum et augmentum, 395 seq. Quatuor omnia omnibus insunt ex sententia quorumdam, 219. Eorum concordia discors. 138 seq., 235, 375. Pax, 293.
- Elephas, 158, 161.
- Elissa, vide Dido.
- Elmenhorstius, 246, 325.
- Elpis Boethii uxor, 316.
- Elysii campi, 266.
- Elysii, hoc est Elysium, 286.
- Emendationes in scriptis antiquis aliquando necessariae, 111.
- Emortuus, 276.
- Endelechius, 262.
- Engelmodus, 364.
- Eunius, 117, 149, 203, 216, 344, 385, 387, 394, 402.
- Ennodius Ticinensis, 23, 226.
- Eodem dissyllabum, 387.
- Ephraim cur vitulae comparetur, 156.
- Epiphanius, 213, 254, 317.
- Epitheta bina, vide Adjectiva.
- Epulo, epulas, 382.
- Equi solis, 219 seq.
- Equus pecus utile bellis, 156.
- Erumpere, 156.
- Esau sanguinolentus, 307. An Romanorum origo, 306 seq.
- Escobar Antonius, 338.
- Etiennot Claudius, 32.
- Et productum, 168.
- Euclides, 58.
- Eugenii Toletani primi memoria aliquando intermissa, 8.
- Eugenius Toletanus III, 190, 228, 254, 360, 363, 367, 392. Dracontium correxit, 7 seqq. Interpolator Dracontii, 91 seq. Elegiam Dracontii recognovit, 26. Auctor Satisfactionis non est, 60 seq. An auctor epitaphii Chindasuinthi, 99 seq. An auctor hymni de S. Dionysio, 39. Immoderatum tmesis usum irridet, 117. Se misellum vocat, 120. Ejus vita defensa, 97 seq. Ejus opera, 49 seq. Ipsius elogium a S. Ildefonso compositum, 21 seqq. Ejus carmen emendatum, 84. Non sunt ejus omnes versus qui ei ascribuntur, 99 seq.
- Euripides, 284, 354, 361.
- Eusebianum Chronicum, 110.
- Eusebius Caesariensis, 317, 325.
- Eutropius, 388.
- Eutychianus martyr Hispanus, 88.
- Euxinus pontus, 315.
- Eva ex Adami costa formata, 170. Adamum fefellit, 181. Plus quam per unum diem in paradiso commorata, 175. Nymphae profundi comparata, 172.
- Evacis carmen, 52.
- Evadne Capanei conju, 346 seq.
- Evomere, 153.
- Exactus is, a quo aliquid exigitur, 296.
- Excelsa, 294. Coelum, 132, 237.
- Exempla pro exemplum, 328.
- Exige e, 320.
- Exodus cap. III, 291; IV, 370; VII, ibid.; XIV, 208, 234, 291; XVII, 234; XXXII, 289, 380; XXXIII, 310.
- Expaveo cum accusativo, 262.
- Exspecto pro aspecto, 168. Pro specto, 299.
- Exstas pro es, 282, 286.
- Exstet, sit, 320.
- Ezechiae fletus et oratio, 279.
- [Col. 1086] Ezechiel cap. XVIII, 380. Ipsius visio de ossibus aridis pulchre descripta, 357 seqq.
- Fabricius Georg. editor Dracontii, 26, 44. Correctus, 138, 156, 159, 194, 198, 200, 222, 285. Joann. Albert., 4. Notatus, 44.
- Fabulae Latinae antiquae, 51 seq. Earum mentio in sacris Litteris, 338.
- Facere martyrium alicui, 270.
- Facies nomen Christi, 208. Telluris, 258.
- Facinus, quos inquinat, aequat, 259.
- Factura, opus factum, 350.
- Facultates, bona, 387. Falcifer Saturnus, 304.
- Faltonia Proba, 41.
- Fames Massyla, 157.
- Famulatus, famulatus, 319.
- Fasces consulum, 329.
- Fascis malorum in extremo judicio, 364, seq.
- Favor saepe in mss. mutatum in fabor, 138.
- Fazellus, 306.
- Felicitas in statu innocentiae, 256 seq.
- Feminae contra feras pugnantes in amphitheatro, 311 seq. Earum indoles et ingenium, 348. Vitia et virtutes, 345 seqq. Feminis deprehensis nihil audacius, ibid.
- Fenestrae, oculi, 58.
- Ferae in silvis educantur, 160. Ferarum et pecudum discrimen, 125.
- Ferii feriturus, 302.
- Fernandez Vinjoy Emm. Jos., 181.
- Feronia, fertilitas, 178.
- Ferre maculas, tollere, portare, 274.
- Ferrum noxium et innocuum, 377.
- Festus Avienus, 29, 238.
- Fetare, 226, 238.
- Fetura, 178 seq.
- Fiant brevi prima, 105. Prima ancipiti, 235.
- Fiat prima correpta, 306.
- Fichettus Alexander, 45.
- Fideli corde, 303.
- Fides miracula operatur, 314.
- Fient prima brevi, 130.
- Filii Dei homines justi, 350.
- Filius Dei consors Patris, 267 seq. Ejus generatio aeterna a Dracontio explicata, 224.
- Fiunt prima correpta, 369. Prima producta, 262.
- Flabellum prima correpta, 359 seq.
- Flabrum, 196.
- Flagella vitis, 142.
- Flammare, 210.
- Flammipotens, 336.
- Flare pro conflare, 380.
- Flavescere, 295.
- Flemingus Patricius, 7, 392.
- Florianus abbas, 13,
- Florentinius Franc. M., 52.
- Florere sideribus, 211.
- Florezius Henricus, 90. Deceptus, 9, 41, seq.
- Florus, 231, 339 seq.
- Fluesco, fluisco, 207.
- Flumina, unde exeunt, eo revertuntur, 197.
- Fogginius Petrus Franc. notatus, 34 seq., 110.
- Forcellinus refellitur, 212.
- Formido quid sit, 362.
- Fornax Babylonica, 308 seq.
- Fortunae reducis templum, 361.
- Fortuna cum adversa est, omnes fugiunt, 354. Regum, 391.
- Fortunatae insulae, 178.
- Fortunatus Venantius, 29, 49, 56, 118, 206, 265 seq., 271.
- Fragiles urae, 211.
- Fraus, damnum, scelus, 330.
- Freiashemii Joannis supplementa, 110.
- Fretus, fretus; fretus, freti, 193.
- Frigida luna, 218. Luna, stella Saturni, 125.
- Fructus in paradiso facillus prodibant, quam extra post Adami peccatum, 142.
- Fuerat pro fuerit, 284.
- Fugiturus, 218.
- Fumus in arma, ad arma, 390.
- Fulgentius Placiades mythologus, 214, 219, 244.
- Fulgentius (S.), 29.
- Fulmina feriunt montes, 399.
- Funcius, 31. Notatus, 27.
- Fundere opes, 288.
- Fundi de partu facili, 281.
- Furent pro forent in mss., 130.
- [Col. 1087] Furit damnare, 246.
- Furius, vetus poeta, 130.
- Furius, vide Caeriolanus.
- Fur nocturnus, 245.
- Galbanum, galbanus, 152.
- Galfridus de Vino Salvo, 106.
- Gallandius editor Dracontii, 48. Notatur, 5, 185.
- Gallienus, 201.
- Garru a silva, 154.
- Gatakerus Thomas, 388.
- Gaudium in coelo pro peccatore poenitentiam agente, 285.
- Gel to humore, 151.
- Gemmae in India et mari Rubro, 162. Inter rupes, 184;
- Gemmae vitis, 211.
- Gemmare, gemmari, 151. De vitibus, 193.
- Gemmatum lumen oculorum, 357.
- Genae pudoris sedes, 358 seq. Genarum rubor, 166.
- Gena in singulari, 394.
- Gener Joann. Bapt., 265.
- Generis mutati, 134, 385.
- Genesis cap. I, 125, 134, 175, 218, 221; II, 142, 147, 168 seq., 177 seq., 189; VI, 251; VII, 252 seq.; IX, 254; XV, 275; XVIII, 132, 255; XIX, 254; XX, 292; XXII, 305, 308; XXVI, 277; XXVII, 124, 307; XXXII, 260.
- Genialis thalamus, 329.
- Genitus pro filio, 350.
- Gensericus, 72 seqq., 82 seq. An Guntharii mortis auctor, 89. Ejus crudelitas in catholicos, ibid.
- Gesnerus Conradus, 241.
- Gifanius, 125. Rejicitur, 268.
- Gigantum superbia, 251.
- Gislebertus, abbas, 41.
- Globus lunae, solis, 129, 147.
- Glycas, 123, 127, 141, 190, 241.
- Godigisclus Vandalorum rex, 72.
- Godogesitus Vandalus, 74.
- Goldastus, 6, 25. Notatur, 28.
- Goldoni Carolus, 375.
- Golt Cajetanus, 318.
- Gontharis, vide Guntharius.
- Gonzalez, 391.
- Gothi in Africa Ariani, 87.
- Gothofredus Jacobus, 3.
- Gothorum Arianorum haeresis, 85.
- Graecismus, 152.
- Grande adverbii loco, 160.
- Grandinem verberare metaphora, 145.
- Grandinis origo, 209.
- Grassari, 243.
- Gratia Dei praeveniens, et adjuvans, et libertas hominis, 274.
- Gravitas, seu virilitas, 393.
- Gregorius Magnus, 25, 124, 131, 134, 286, 300. Turonensis, 88.
- Gregori secunda producta, 106.
- Grialius, Grial Joannes, 5, 27.
- Gronovius Joann. Frid., 269, 296.
- Grotius Hugo, 71, 251, 319.
- Grues praedicunt pluvias, 186.
- Gruterus, 244, 304.
- Guante unde dictum, 70.
- Gundericus, vide Guntharius.
- Guntabundus rex Vandalorum in Africa, 75 seq., 82 seq. Arianus, 83.
- Guntharius Vandalorum rex, ad quem scripsit Dracontius, 71 seq. Impie manus in basilicam S. Vincentii injecit, 89. Ejus infelix obitus, 86 seqq.
- Guntherus, 138.
- Gurges pro mari, 208.
- Habacuc, cap. III, 283.
- Habenae lucis, 218.
- Habere ictum, 159.
- Hadrianus imperator, 29
- Haereditas justorum Deus, 364.
- Harduinus, 210.
- Hauberti chronicum supposititium, 29.
- Hauptius Christophorus, 110.
- Haustor sanguinis, 332.
- Hecate tergemina, 266 seq.
- Hectora fleverunt Iliades, 335.
- Heinsius Nicol., 267.
- Heisterus, 360.
- Helpidius, 20, 227, 364.
- Hendiadys, unum per duo, 294
- Heraclides, 4.
- Heraldus Desiderius, 393.
- [Col. 1088] Herbarum usus in rebus magicis, 247.
- Hercules, Index, 133. Alcestin ab inferis revocavit, 129. Cerberum ad Eurystheum adduxit, ibid. Leonem exstinxit, 314. Ejus descensus ad inferos, 338.
- Herodotus, 323 seq., 346.
- Hexaemeri scriptores, 134 seq.
- Hexaemeri titulus non convenit poemati Dracontii, 62 seq.
- Hexaemeron quinam versibus scripserint, 25. Dracontii olim editum opus imperfectum, 61 seqq.
- Hiarbas rex procus Didonis, 347.
- Hiatus, 170, 224. Aliquando venustus, 313 seq.
- Hibernus, 210.
- Hieronymus (S.), 4, 246, 259, 274, 289, 354, 370, 401. Ejus versus, 56.
- Hilarius, 25, 33, 43, 130, 140, 180, 253, 316.
- Hildebertus Cenomanensis, 52 seq., 56, 135, 200, 213.
- Hilla, 241.
- Hippodamia carmen, 41.
- Hippolytus Africanus, 135.
- Hira, 241.
- Hispania poetarum sacrorum ferax, 27 seq. Heliconis aemula, 29.
- Hispani codices veteres in bibliotheca Vallicellana, 50.
- Hispanorum quorumdam veterum humilitas, seu modestia Christiana, 101.
- Hispanum idioma Latinitatis retinentissimum, 390.
- Hisraelitae, vide Israhelitae.
- Historicae opiniones sua sidera habent, 318
- Holofernes occisus a Judith, 344 seq.
- Holstenius, 179.
- Homerus, 335, 359. A multis emendatus, 15.
- Homines anguibus pejores, 242. Felicitate impiorum aliquando permoventur, ut deserant virtutem, 284. Fragiles, 259. Poenam metuere debent, cum Deus angelis peccantibus non pepercerit, 259.
- Hominum audacia, 243. Deo resistentium impudentia, 351. Immensorum monstra, 162. Scelera, 250. Voluntates quo sensu ad malum inclinat Deus, 370 seq. Usibus data sunt omnia quae in terris existunt, 193 seq.
- Homo decimo mense saepius gignitur, 281. Manu a Deo factus, 240. Christo similis, 194. Imago Christi, 186. Ab omni crimine immunis esse nequit, 379. Patietur id. quod alteri fecerit, 270. Ipsius creatio, 165 seq.
- Honorius Augustodunensis, 23.
- Honestum, honestas, 344.
- Horatius, 3, 122, 128, 139, 142 seq., 156, 160, 162, 193, 218, 232, 246 seq., 251, 256, 258, 260, 277, 313, 320, 323, 330, 337, 342, 393, 398.
- Hortus Eden, 144.
- Hospes adjective, 315.
- Hospitium genitivus plural., 315.
- Hostia et victima, 303.
- Hostiae, quae reluctarentur, diis non placuisse traditum ab antiquis, ibid.
- Hostis, peregrinus, 256.
- Hugo Hermannus, 353.
- Humeri, 360.
- Humida luna, 129.
- Humilis, 292.
- Humilitatis Christianae verba propria, 96 seq.
- Humores crescunt, crescente luna, 214.
- Hyginus, 129, 220, 258, 315, 338, 346.
- Hyphe, 105.
- Hyrcarae tigres, 161.
- Idacius, 43, 72 seq., 77, 79, 86, 89, 94, 96
- Idem neut. gen. de Patre, Filio et Spiritu Sancto, 228.
- Idola media correpta, 105, 270 seq., 380.
- Idolorum vana numina, 348 seq.
- Idume, 164.
- Idumaei an coloniam in Italiam duxerint, 306 seq.
- Igne cuncta foventur, 147.
- Igne loquaci, 290.
- Ignes coelestes aqua nutriri, credidit antiquitas, 204.
- Igni et aqua interdici, 123.
- Igni et aqua omnia constant, 122 seq.
- Ignis divinitatis symbolum, 290. Purgatorius, 364. Virtus, 112.
- Ignis et unda concordant in educendis fetibus volucrum, 155.
- Ignis ex igni detrahitur sine aliorum damno, 197.
- Ignitus, 309.
- Ignorantia an excuset, 242.
- Ildefonsus, 265. Ejus de Dracontio judicium 21 ad 24
- Ilduinus abbas, 8.
- Illaec pro illa haec, 240.
- Illaesurus, illaesibilis, 234.
- Illaudatus, 300.
- [Col. 1089] Illiaere dentes, 313.
- Illustrare, 222.
- Illustrata, 195 seq.
- Imago coelestis homo, 166. Dei relucet in corpore hominis, ibid.
- Imber sanguinis, lapidum, lactis, etc., 128.
- Imbriferae pluviae, 178.
- Immensa adverbii more, 166. Immense postrema brevi, ibid.
- Immensitas Dei, 221 seq.
- Immensurabilis, 224 seq.
- Impendo, confero, 350.
- Impendere, 215, 320.
- Impendit, confert, 386.
- Imperare naves, etc., 286.
- Impete, impetu, 132.
- Impii plerumque ad senectutem non perveniunt, 283 seq.
- Impiorum hujus saeculi conatus, 318.
- Impius, crudelis, 298, 377. Immitis, 156.
- Implicitant, 244.
- Impollutus, 345.
- Imprecationes Deus nonnunquam exaudit, 287 seq.
- Inane pro spatio inani, 139.
- Incessabiliter, 197.
- Incessanter, 104.
- In commune, 390.
- Inconstantia rerum, 159 seq.
- Inde et unda confusa in mss., 197.
- Index Deus, 133, 176.
- Index expurgatorius per Joann. M. Brasichellensem, 29, 44, 84, 265. Expurgatorius jussu Philippi II editus, 44. Ms. biblioth. reg. Paris., 31, 39.
- India an montes aureos habeat, 162. Odorum et gemmarum ferax, 161.
- Indicium et judicium in mss. saepe confusa, 268.
- Induere, 241. Jubar vel jubare, 149.
- Indulgentia reatum et poenam peccatorum praevenit, 131, 212.
- Iners cum genitivo, 276, 307.
- Infantia, 392 seq. Pubes Evae, 172.
- Inferi, sinus Abrahae, 266.
- Ingenia in calamitate jacent, 103.
- Ingerere supplicia, 263.
- Inghirami Thomas Phaedrus, 24, 33.
- Initium prima producta, 137.
- Innocentia primorum parentum, 177.
- Innocentius versui hexametro qua ratione insertum, 106
- Inops lucis, 338. Mortis, 362. Pietatis, 180.
- In pro apud, 382.
- Inscriptio Semoni Sanco posita, 318.
- Insido, insidis, 154.
- Insisto cum infinitivo, 340.
- Inspirare, 219.
- Insuper post parum, 243.
- In tantum, ut, 279.
- Intendere preces, spes, lacrymas, 215.
- Inter avos, atavosque esse, 275.
- Interrogationis nota olim apposita verbo, unde incipit interrogatio, 59.
- Intrare, 390.
- Invasor, 329.
- Ira digni non sunt miseri, 398.
- Ire de aqua, 167.
- Ire in exsequias, 330.
- Isaac patriarcha et propheta, 277. Hostia grata Deo, 303 seq.
- Isac prima communi, 106.
- Isaiae cap. I, 289; XIV, 260; XXIV, 365; XXX, 285, 287; XLIV, 401; LI, 144; LIII, 273; LX, 358; LXIII, 370; LXIV, 207.
- Isidorus (S.), 7, 19, 21, 25, 29, 72, 85, 87, 89, 94, 110, 119, 122 seq., 125, 137, 139 seq., 142, 144, 146, 150, 152, 158, 162 seq., 200, 209, 213 seq., 219, 326, 357 seq., 376, 378 seq. An auctor versuum, qui ejus bibliothecae inscripti dicuntur, 143. Dracontii primus meminit, 5 seq.
- Isidorus Pelusiota, 317.
- Israelitarum transitus per mare Rubrum, 291
- Israhelitae, Hisraelitae, Israelitae, 380.
- Israel meretrici comparatur, 156.
- Itigius Thomas, 45. Refellitur, 29.
- It productum, 168. Pro abit, 379.
- Jacere oculos per cuncta, 167.
- Jacob et Esau distinctio, 307 seq.
- Jacobi Epist. cath. cap. I, 191, 305.
- Jacobonius, 318 seq.
- Jaculatus passive, 346.
- [Col. 1090] Jairi archisynagogi filia, 230.
- Jam et tam saepe in mss. confusa, 127.
- Janitor coeli Petrus, 316.
- Jejuna cruoris, 387.
- Jeremias, cap. IX, 358.
- Joannis cap. I, 273; V, 361; VI, 231; IX, 133; XII, 301. Epist. I, cap. I, 353, 375; III, 273, 350.
- Joannes, vide Chrysostomus.
- Joannis Bapt. caput inventum, 81.
- Jobi cap. I, 140; IV, 255, 259; IX, 208; XI, 223; XVII, 284; XXIV, 366; XXV, 260; XXVI, 209; XXVIII, ibid,; XXX, 249; XXXII, 283; XXXV, 401; XXXVII, 194, 209; XXXVII, 209, 212; XXXIX, 212; XLI, 234.
- Jocasta, 322.
- Jonstonus, 399.
- Jordanis aquae retro fluentes, 208.
- Jornandes, 71.
- Josephus Hebraeus, 131.
- Josue cap. III, 208.
- Jubar, 197. Aetheris, 293. Mascul. gener., 203.
- Jubere officia stellis, 149
- Judaea balsamifera regio, 164.
- Judae casus ab aliis aliter narratur, 269. Crimen infandum, 268 seq. Scelus, 262 seq.
- Judaei Christum occidunt, 262. Eorum fabulae de origine Romanorum, 306 seq.
- Judex et vindex in mss. confusa, 341.
- Judicium extremum, 364.
- Judicium et indicium in mss. saepe confusa, 268.
- Judith cap. IX, 276; XII, 345; XIII, ibid.; XIV, 344 seq. Holofernem occidens, ibid.
- Juguli, 360.
- Julianus Pomerius, 364.
- Julianus supposititius, 4.
- Julianus Toletanus, 305, 338, 364, 366. Ejus membranae veteres, 298.
- Julius Firmicus, 354.
- Jumenta pro feris, pecudibus, 155.
- Justificatio in adultis, 274 seq.
- Justinus historicus, 219, 323 seq., 346, 348
- Justinus martyr, 318.
- Justitiae et pietatis divinae opera, 120 seq.
- Justitium describitur, 334.
- Juvenalis, 119 seq., 124, 143, 238, 245 seq., 256, 297 299, 301, 311, 315, 327, 335, 343 seq., 345, 361, 363.
- Juvenca, vide vitula.
- Juvencus, 25, 29, 43, 56, 229 seq., 314, 395. An ipsi ascribendum sit carmen anonymum sub Constantino scriptum de laudibus Domini, 282.
- Juventus, 392 seq. Juventus pro juvene, 332.
- Kalendarii elucidatio, 58.
- Koenig rejicitur, 27.
- Krantzius Albertus, 87.
- Labbeus Carolus, 393. Philippus, 40 seq.
- Labi prima correpta, 221 seq.
- Labitantia regna, 222.
- Labra, 359.
- Lacerti, 360. Eorum in fletu percussio, 335.
- Lacrymae plantarum, 164.
- Lactantius, 201, 206.
- Lacunae in Dracontio suppletae, 109.
- Lambere, 202.
- Lampridius, 152, 354.
- Lancicius Nicolaus, 343.
- Languor, 215.
- Lapide Cornelius a, 392.
- Lapilli nivei margaritae, virides smaragdi, 163.
- Largiri peccata, 274.
- Latex, 230.
- Latini sermonis termini, 104.
- Latrantibus undis, 291.
- Latro, 245.
- Laudes pro recte factis, 121.
- Laurea poetarum et triumphantium, 142.
- Laxare jugum, 256.
- Lazari resurrectio, 230.
- Lazarus in sinum Abrahae portatus, 298.
- Lazius Wolfangus, 74. Refellitur, 77 seq.
- Leander (S.), 29.
- Lectionaria vetera, 59.
- Lectiones variantes qua ratione expositae in hac editione, 108.
- Legionensis, vide Leon Lud.
- Legna Italice, 200. Lena Hispanice, ibid.
- Leo (S.), 227, 272.
- Leo medicinae utilis, 241. Non saevit in leporem, 398. Ejus clementia in supplices, 383 seq.
- [Col. 1091] Leogoras Syracusanus, 110.
- Leonidae ausa, 323 seqq.
- Leonini versus, 319.
- Leon Ludovicus de, 208. Vindicatus, 273.
- Lepores interdum nocent, 243.
- Leprosi, 229.
- Lepus medicinae prodest, 243.
- Lesleus notatus, 310.
- Leviathan, 233.
- Levis Eugenius versus quosdam S. Damaso nuper falso attribuit, 143.
- Leyserus notatus, 37, 48.
- Liberius poeta, 29.
- Liberorum copia felicitatis genus, 363
- Libertas indifferentiae, 274 seq., 371.
- Librari in aera, 154.
- Licentius poeta, 174.
- Licinianus, 29.
- Lignum, 200.
- Limari, 165.
- Limato dente, 157.
- Lindenbrogius, 245.
- Lingua mala hominis, 126, 282. Repagulis obsessa, 359. Trisulca, 238.
- Lingua pro eloquentia, carmine, 374.
- Linguae vulgares retinent plures phrases ex sermone Latino sequioris aevi, 340 seq.
- Linquere, delinquere, 373.
- Lipsius, 110. Notatur, 252.
- Liquescere de mari, 139.
- Litterae apibus cognatae, 376.
- Livius, 127, 132, 243, 321, 328 seq., 331 ad 337, 340, 347, 384.
- Loquaces nidi. 153.
- Lorenzana em. card., 9, 22, 59, 100, 223, 265, 298, 305. Edidit Dracontium, 48 seq. Vindicatus, 397.
- Lorinus, 284.
- Loth liberatus ex incendio Sodomae, 255 seq.
- Lucanus, 29, 122, 129, 158 ad 161, 174, 183, 185, 188, 241, 244, 259, 296, 308, 315, 326 seq., 334 seq., 344, 379, 382, 401. Vindicatur, 244.
- Lucas cap. I, 215; VII, 229; XII, 212; XV, 285; XVI, 298; XVII, 212, 400 seq., XIX, 384; XXII, 135.
- Luces, oculi, 358.
- Lucifer, 218. Equo vectus, 203. Sidus benignum, 379.
- Lucifer Calaritanus, 317.
- Lucilius, 3. Tmesin frequenter adhibebat, 118.
- Lucis elogium, 135 seq. Origo Deus, 293.
- Lucra aliorum damno aliis sunt, 197.
- Lucretia casta, 328 seq., 347 seq.
- Lucretius, 23, 125, 130, 139, 144, 151, 173 seq., 187, 239, 256, 292, 312, 328, 338, 551, 376, 379.
- Luctus publicus, 335.
- Ludere de piscibus, 151, 232.
- Lumen ferri, 383.
- Luna, 218. Aurea, 202. Crescens, et decrescens, et varia inde effecta, 304 seq. Frigida solis imago, 203. Cur frigida dicatur, 125. Ejus varia effecta in terras, 213 seq.
- Lunaris globus, 129.
- Lunatici, 214, 228 seq.
- Lunato dente, 157.
- Luporum fraudes, insidiae, 156 seq.
- Lupus medicinae prodest, 241.
- Lustrare, 218.
- Lux mors tenebrarum, 134. Mortua sub luce majori, 202.
- Lybia carbunculis abundat, 163.
- Mabillonius, 58.
- Macrobius, 140, 182, 203 seq., 231, 235, 276, 303 seq., 329, 347, 391, 402.
- Maculabilis vox Latinis adjungenda, 136.
- Maculosa serpens, 241.
- Maeotis palus, 328.
- Magia, 247 seq.
- Magus prima producta, 317.
- Mahometanorum fabulae de origine Romanorum, 306.
- Mahometi fabulae de diluvio, 252 seq.
- Mala cur Deus permittat, 375. Deo permittente fiunt, 369. Mixta bonis, 375. Per crimina data sunt, 241. Quae praeter exspectationem accidunt, gravius afficiunt, 131. Temporalia improbis probisque accidunt, 255.
- Malae lanugine crispantur, 358 seq.
- Mali cur a Deo non serventur ad senectam, ut convertantur, 283 seq.
- Malvenda Thomas, 37, 144.
- Manilius, 128, 144, 214.
- Manlius, vide Torquatus.
- Manna Israelitis datum, 234.
- [Col. 1092] Mansius, 52.
- Mantuanus Joann., B. 56.
- Marbodus, 52 seq., 210.
- Marcellinus, 81.
- Marcellus, 215.
- Marcidus, 394.
- Marcus cap. V, 228; XIII, 294.
- Marcus Aurelius Antoninus, 388.
- Marcus poeta, 58.
- Mare an terra altius, 140. A terra recedens, 129. Delicias mortemque parat, 377. Rubrum interruptum, 208, 233. Ejus aestus, 395. Aestus reciprocus, 213. Augmentum, et decrementum ex luna, ibid. seq. Descriptio, 139. Mari certi sunt praescripti termini, 249.
- Margaritae, 377.
- Mariana, 90.
- Maritis imbribus, 179.
- Marito arbitrio, 178.
- Marius Victor, 66, 84, 117, 119, 123, 126, 130 seq., 137, 139 seq., 142 seq., 147, 151 seqq., 155, 163, 167, 170 seq., 178, 180 seq., 183, 206, 211, 234, 245, 252, 255, 293, 344.
- Marmora vaga, mare, 193.
- Marsi, 185.
- Martialis, 13, 29, 117, 122, 153, 157, 309, 311, 313 seq., 320, 322, 336, 345, 353.
- Martini S. cultus in Hispania vetus, 316. Ejus missa an eo saeculo facta, quo obiit, ibid.
- Martinus Dumiensis, 40, 46.
- Masculina nomina in Trinitate personas indicant, neutra naturam, 228.
- Massylae ferae, 157.
- Massylum, Massylorum, 311.
- Matallius Joannes, 348.
- Materies arida, 140. Necis pro serpente, 238. Magis poeticum quam materia, 377.
- Matres nefariae abortum procurantes, 246.
- Matrix, 280.
- Matth. cap. V, 286, 400; VI, 235; VII, 270; IX, 400; XIII, 365; XV, 231; XVI, 185; XVIII, 400 seq.; XIX, 191; XXIV, 212; XXV, 365; XXVII, 263 seq., 269.
- Mauri a Vandalis victi, 78 seq.
- Maximi chronicum commentitium, 30.
- Maximinus episc. Arianus, 87.
- Maximus Taurinensis, 317.
- Mayansius, 37, 42.
- Mazochius Symmachus, 315.
- Medeae tragoedia, 258.
- Medicina ex serpentibus, 158.
- Medicorum opem aegri implorant, 400.
- Medulla, 226. Observat lunam, 395.
- Medullae crescunt, crescente luna, 214.
- Medullis humor tribuitur, 201, 357.
- Mela, 326.
- Membrari, 155, 166.
- Menardus, 39.
- Menckenius Jo. Burch., 110.
- Menda in codicibus mss. reperta diligenter adnotanda, 108. Etiam levissima in antiquis scriptoribus molestiam exhibent, 107.
- Mendici non sibi, sed divitibus avaris mendicant, 290.
- Mendoza Ferdinandus, 247.
- Menecea duabus primis correptis, tertia producta, 321.
- Menoeceus, 321 seq.
- Merces pro poena, 348.
- Mereri, 227, 280.
- Merita segregat Deus, 255.
- Merito justeque, 307.
- Merobaudes Hispanus, 95, 293.
- Merx de quavis re, 389.
- Mesne praeses de, 33.
- Metallorum scrutatores, 184.
- Metaphorae Dracontio frequentes, 153.
- Methodus in editione Dracontii observata, 107.
- Metronianus, 29.
- Miles Dei, sol, 150.
- Militia poli, angeli, 260. Astra, 248. Sol, astra, 220.
- Ministra adjective, 360.
- Ministrare, 150, 350.
- Minucius Felix, 246, 325, 328.
- Minuo neutrorum more, 214.
- Minus, et nimis in mss. confusa, 327.
- Miraeus, 30.
- Mira sua, 341.
- Miscellanea Lipsiensia, 110.
- Misereor cum dativo, 355.
- Misericordiae opera, 287.
- Miseri pro improbis, 120. Peccatores, 232.
- Miseros se sancti modeste praescribebant, 120.
- Missale Isidorianum, 266, 293, 316 seq.
- [Col. 1093] Missilia, 294.
- Moderanter, 104.
- Moderatior, 165.
- Modestum jus, 245.
- Modestus, 284. Varia significatione, 104, 123 seq.
- Modicus, brevis, 302. Exiguus, 216, 320.
- Modoinus, 393.
- Moles secunda brevi, 196.
- Molina Ludovicus, 296.
- Molossi rauci, latratores, 157.
- Molossus, 373 seq.
- Mombritius, 55.
- Monopolium damnatur, 296 seq.
- Monosyllaba quae brevia dicuntur, communia videntur, 168.
- Monosyllabis verbis an recte claudatur versus, 352.
- Monstra diversa, 124 seq., 127. Eburnea, elephanti, 160 seq. Maris, 232 seq.
- Montfauconius, 4, 32 seq., 292.
- Morales Ambrosius, 33, 90. Notatur, 73 seq.
- Mora pugnae, 383 seq.
- Morari, 248, 250.
- Morelius Guilielmus editor Dracontii, 24 seq., 32, 43
- Mores condemnant, et purgant homines, 292.
- Moreti auctor, 134.
- Mors homini beneficii loco data, 189. Poena simul et solatium, 190.
- Morsus de serpentibus, 242.
- Mortes in plur. num., 292.
- Mortier Nicol. Du, 291.
- Mortui audient vocem Dei, 361.
- Mortui resurrectio, 229.
- Mosantus Briosius Jac., 166.
- Mox pro aeternitate, 225.
- Mox quam, 239.
- Mundus unde dictus, 136. An vere primo, an autumno creatus, 146. Non momento temporis, sed sex diebus conditus, 60.
- Mundus pro terra, 149, 208, 220.
- Mugitus terrae, 129.
- Muliere tertia producta, 230, 279, 385.
- Mulieribus tertia producta, 344.
- Multa mens, 224.
- Munus a dono distinguitur, 295. Dei irrevocabile, 197, 282. Munus noctis, somnus, 361.
- Muratorius, 143.
- Muratum palatum, 359.
- Muretus, 2. Notatur, 252.
- Murex et ostrum, 299.
- Murmur, oratio submissa voce, 279.
- Mutatio generis, 134, 385. Numeri, 342, 370, 400. Temporis, 159, 335.
- Mutilante sono, 374.
- Mutius Scaevola, 336 seq.
- Nabuchodonosor ex homine bos, 361. An vere figuram bovis induerit, 372. Confitetur Dominum, 310.
- Naevius, 276.
- Nam pro vero, 368.
- Namsius Franciscus, 110.
- Nares, 358.
- Natabundus, 154.
- Natura famulatur Deo, 350 seq. Fidelis in prognosticis, 130. Subit vices, 159 seq. Ejus varietas, 377 seq.
- Naudaeus Gabriel, 352.
- Navigationis inventum in odio apud veteres, 256 seq.
- Navigerum mare, 139.
- Nebrida membra, 399.
- Nebrissensis, 90.
- Necare, 219.
- Neci in ablativo, 265.
- Neci subducere, 304.
- Negat, recusat, 390.
- Nemo hominum, 322.
- Nemus aetherium, paradisus coelestis, 364.
- Nescire finem, 236.
- Nicander, 241.
- Nicephorus Callisius, 25.
- Nicolaus Factor (B.), 348.
- Nidi quarumdam avium pretiosae epulae, 164.
- Nilus (S.), 4.
- Nimis, et minus in mss. confusa, 327
- Nimius, multus, 302.
- Ninive varia quantitate, 345.
- Ninus conjux Semiramidis, 345.
- Niobe in saxum conversa, 363.
- Niveum, canum mare, 173.
- Nivis origo, 209.
- Nix capitis de canitie, 145.
- [Col. 1094] Nobilium fraudes, 245.
- Noctis descriptio, 261. Noctis et diei vicissitudo, 205.
- Noe et filii in arca generationi operam non dederunt, 253. E diluvio liberatus, 252.
- Nomen Domini Christi, 308. Placidum et pium, 400.
- Nominum propriorum expensa quantitas, 105 seq., 164. Varia apud Christianos poetas, 15.
- Nonius, 130, 187, 217, 390, 395.
- Nonnus Panopolitanus, 110, 214, 267.
- Noscere finem, 236.
- Notare sorde, 349.
- Notae in Dracontium cujus sint generis, 109.
- Novatianus, 249.
- Novercarum infamia, 331. Odium in liberos prioris uxoris, 246 seq.
- Noviter, 244.
- Noxia animalia aut non semper veniunt, aut non semper nocent, 159.
- Nox mater somni, 361.
- Nox pro vetito concubitu, 345.
- Nubita crassa, 237.
- Numeror. cap. XI, 233; XX, 234.
- Nuntii ecclesiastici Parisienses refelluntur, 395.
- Nurus, quaevis femina, 337.
- Oblique ruere, 157.
- Obliquus serpens, 241.
- Oblisus, 215.
- Obscena fames, 256.
- Obstinati a Deo puniuntur, 283.
- Obtentus, obtentus, 183.
- Occisio hominis etiam justa irregularitatem inducit, 391.
- Oceanus a nonnullis pro spirante animali habitus, 219.
- Ocelli, radices pennarum, 152.
- Octavianus Augustus, 381, 387. Romanus, 6.
- Oculi, 357. An ultimi formentur, 167.
- Odilo, 265.
- Odor pro specie, seu re, ex qua odor emanat, 143.
- Odores divini, 161. In India producuntur, ibid.
- Oecumenius, 269.
- Oedipus, 322.
- Oe rex Basan, 253.
- Olearius Joann. Gottefridus, 31.
- Omne caput, totum caput, 358.
- Omniparens, 174.
- Omnipatens, 224.
- Oppianus, 126, 158, 214.
- Oppositiones acutae, vide Oxymora.
- Optare, 266.
- Opus pietatis, virtutis, 20 seq., 228.
- Orandi tria tempora, 362.
- Orationes pauperum quantum prosint, 288 seq
- Orbatrices, 330.
- Orbes, oculi, 278.
- Orentius, 29, 181.
- Origenes, 200.
- Origo pudoris, 177.
- Orontius, sive Orientius, vide Orentius.
- Orosius, 77, 86, 329, 332, 336.
- Oseas cap. II et X, 156.
- Osiris Aegyptiis sol erat, 204.
- Osorius Hieronymus, 318.
- Ostensus, 183.
- Ostia amphitheatri, 312 seq.
- Ostrum et murex, 299.
- Otbertus, 391.
- Otia de pace, 339.
- Ouzelius, 246.
- Ovidius, 103, 118, 122 seq., 129, 140, 153 seq., 156 seq., 160 seq., 165, 167 seqq., 173 178, 198, 202 seqq., 218 seqq., 223, 237 seq., 244 seq., 247 seq., 252, 257 seq., 260, 266 seqq., 271, 278, 292, 299, 303 seq., 311, 315, 327, 329 seq., 335, 341, 348 seq., 355, 358, 360, 363, 376 seq., 379, 382, 384, 390, 394, 396 seq., 399 seqq. Flammipotens, et similibus nominibus vix usus, 336.
- Ovium simplicitas, 156.
- Owen Joann., 397.
- Oxymora Dracontii, 105, 154, 171 seq 188, 192 seq. 197, 201, 229, 303, 309, 337, 347, 399.
- Pacianus, 317.
- Pacuvius, 207
- Palatum, 359.
- Palearius Aonius ridiculus imitator Virgilii, 110.
- Palladius, 4, 214, 394.
- Palla, vestis muliebris, 264.
- Palmata cervorum cornua, 156.
- Palmes vitis, 142.
- [Col. 1095] Palpebra femin., palpebrum neutr., 358.
- Palpebrae, 358.
- Pambo abbas, 4.
- Panormi inscriptiones Chaldaicae, 306.
- Papias Vocabularista, 7, 70, 269.
- Paradisus coelestis, 364. Hortus Domini, 144. Quinam eum in India collocaverint, 143 seq.
- Paralysis, 229.
- Parce flagello, 356.
- Parcere mucrone populis, 385.
- Par cum infinitivo, 169. Pro conjuge, ibid.
- Par cum duce, 340.
- Pardus non dat reduces morsus, 399.
- Parentes, cognati, et affines, 354.
- Parricidae, 246.
- Pars, portio cibi, 234.
- Participare, 130.
- Partiri vices, 218.
- Parturire de arboribus, 141 seq.
- Parumper, 216 seq.
- Parva pro parum, 198, 243.
- Parvi et parvuli pro pueris, 246.
- Pascentius comes, 87.
- Paschasius martyr Hispanus, 88.
- Pastilli ex vipera, 158 seq.
- Pater de eo qui bene meritus est, 130.
- Patrem nostrum Deum Christiani a J. C. edocti appellamus, 130.
- Patres de patre et matre, 304.
- Paulinus, 119, 124, 131, 136, 138, 190, 231, 276, 281 seq., 295, 298, 344 seq., 363 seq., 374.
- Paulinus Petrocorius, 119 seq., 175, 192, 228.
- Paulus doctor gentium, 270. Romae cum Petro commoratus, 317.
- Pauli epist. I ad Corinth. cap. IV, 320; VII, 171; X, 234; II ad Cor., c. IV, 259; V, ibid. Ad Ephes. c. IV, 356; VI, 270. Ad Galat. IV, 227; VI, 133. Ad Hebr. I, 290; V, 270; IX, 263; XI, 305; XII, 131. Ad Rom. IV, 275 seqq.; IX, 270, 276; XI, 234; XIII, 381. I ad Thessal. V, 133, 273. I ad Timoth. I, 270, 252.
- Pauperum bona divites rapiunt, 289. Causa defensa contra avaros, 300.
- Pax sub Augusto, 387.
- Peccatis hominum medicina a Deo praeparata, 272 seq.
- Peccatores obstinati graviter a Deo puniuntur, 133. Peccata fatentes veniam merentur, 124.
- Peccatoribus munera confert Deus, ut convertantur, 286.
- Peccatum quo sensu fest offensa Dei, 401. Originale, 250.
- Pectinare, 352.
- Pectus, 360.
- Pecudes et ferae, 125.
- Pendula terra, 250. Sidera, 218.
- Pennari, pennescere, 155.
- Pentapolis Palaestinae, aliae Pentapoles, 254 seq.
- Per carmina. 362. Per cuncta, per omnia, 119, 159, 167. Per partes, 221.
- Per, propter, 337.
- Perclarus, praeclarus, 248.
- Pererius, 168.
- Perez Joann. Bapt., 9. Vide Bayer.
- Perfundere mundum lumine, 147.
- Periochae, 16 seq.
- Perpes nexus, 300.
- Persae a parricidio maxime abhorrebant, 325. Eisdem jus erat cum matribus commisceri, ibid.
- Persis gemmis nobilis, 163.
- Persius, 151.
- Pervaditur aer, 243.
- Pervigilium Veneris, 146.
- Petavius, 81, 134, 265.
- Petere cum duobus accusativis, 386.
- Petraglia Franciscus, 360.
- Petrocorius, vide Paulinus.
- Petronius Arbiter, 168, 216, 241, 335.
- Petrus ambulans super aquas, 230. Tabitham a morte revocavit, 288. Ejus et successorum principatus in Ecclesia, 315 seq.
- Petri epist. I c. II, 273; III, 252; V, 235. Epist. II, c. II, 316; III, 132 seq.
- Petrus Chrysologus, 211. Rigensis, 17, 25, 318.
- Phaedrus, 51, 283. Ejus fabularum supplementum, 110 Vide Inghirami Phaedrus.
- Pharaonis cor obduratum a Deo, 93, 370.
- Philastrius, 317.
- Philemon Aegyptius, 253.
- Phileni fratres se vivos comburi passi sunt, 325 seq.
- Philippinae insulae cinnami feraces, 164.
- [Col. 1096] Philo, 325.
- Philoxenus, 393.
- Phoenix avis, 164. Ejus fabula, 201 seq.
- Phoenice media brevi, 164.
- Phoenicis media brevi, 201.
- Phoenicius adjectivum, 164.
- Phrixus, 258.
- Piacula saeva, 188, 250.
- Picus avis prima correpta, 398
- Pietas Dei argumentum carminis de Deo, 111 seq. Parentis, 130. Pro clementia, 120. Pro religione, 302. Pietatis et justitiae divinae opera, 120 seq.
- Pigmenta, pigmentarium, 143.
- Pineda Joannes, 208.
- Pingere terram floribus, 144.
- Pisces pertimescunt mare furens, 126 seq. Piscium creatio, 150 seq. Castitas, 127. Providentia in suo genere conservando, ibid.
- Pisides, 25, 140, 261.
- Pithoeus, 248.
- Pium lac. 172.
- Pius VI, 316.
- Placidus, mitis, 117.
- Plagae quinque coelestes, 118.
- Plasmare, 165 seq., 226.
- Platonis versus, 56.
- Plausus avium, 154.
- Plautus, 2, 124, 130, 134, 168, 229, 243, 321, 341.
- Plectibilis, 242.
- Plenus amor, 171.
- Pleonasmus, 133, 148, 233, 236.
- Plinius, 127 seq., 136, 138, 140 seq., 144, 146, 148, 150, 152 ad 156, 158 seqq., 163, 165, 178, 185, 200, 203, 209, 214, 241, 246, 256 seq., 276, 280, 290, 359, 374, 377, 380, 398, 402.
- Plinius Junior, 188, 244, 349.
- Pluo cum accusativo, 128.
- Plutarchus, 325, 391.
- Pluviae clavis, 209.
- Pocula, 230 seq.
- Poena par afficit quos par culpa tenet, 188.
- Poenae inferorum die resurrectionis dominicae an mitigatae, 264 seq. Peccatorum, 255.
- Poeniteat cum nominativo, 380.
- Poenitentia interna brevi spatio temporis peragi potest, 285. Non differenda, 133.
- Poenitere varia syntaxi, 207.
- Poetae ex fertilitate saepe synonyma conjungunt, 139. Malis oppressi parum ingenio valent, 103. Graeci et Latin e sacris Litteris quaedam sumpserunt, 251.
- Poetae Christiani veteres ingeniosi, 102. Poetis ethnicis suis aequalibus non inferiores, 174. Ab antiquioribus versus integros mutuabantur, 61. Sacrarum Litterarum recondita doctrina praestantes, 364 seq. In suis carminibus fabularum meminerunt, 267.
- Poetarum Christianorum licentia in nominum propriorum quantitate, 105 seq.
- Poetarum Christianorum editiones multum inter se discrepant, 171.
- Pomum de omni genere fructuum, 142, 145.
- Poplite subnixo, submisso, 311.
- Populi pro bestiariis, et contra ipsos diversa vota, 312.
- Populus Dei, sancti, 364. Insons in extremi judicii die, 366.
- Portendere, 130.
- Portio poenarum, 338.
- Possevinus, 31.
- Post et per in mss. confusa, 231.
- Post more substantivi, 362.
- Post saecla, 131, 198, 268. Mundi saecla, 131. Templa poli, 225.
- Pr producunt ultimam brevem dictionis praecedentis 270.
- Praeco Dei, 316.
- Praecox, 229.
- Praedux, 220.
- Praefationes duae ab antiquis usitatae, 13.
- Praemortuus, 276.
- Praesagia ex animantibus, 126.
- Praestare, 229. Prodesse, 274, 376.
- Praestita substantive, 388.
- Praesumpta pro praesumens, 324.
- Praesumptio, 191. Fiducia, 276.
- Praesumptu, praesumptuosus, 251. Superbus, 286.
- Praeter quod, 340.
- Prasinus, 163.
- Precatio, imprecatio, 287.
- Preces corde magis quam ore promendae, 192. Pro extremo judicio, 364.
- [Col. 1097] Primordia, 376. Mundi, 136.
- Princeps, Deus, 165, 221, 254, 307.
- Principalis, 22.
- Principes ministri Dei sunt in bonum, 381.
- Priscianus, 203, 243, 382, 385, 393.
- Probatur nil peccasse, 400. Servire fidelis, 220.
- Probo, syntaxis hujus verbi, 186.
- Probus M. Valerius, 15.
- Probus martyr Hispanus, 88.
- Procellas vincere, 162.
- Procellae rapidae, 209.
- Procer in singulari, 345.
- Procopius, 72, 75, 78, 89.
- Proditor, 126.
- Productus in arenam, 311.
- Proferre, 141 seq.
- Profundum, profunditas, 299. Pro mari, 172 seq.
- Prognostica, 126, 185 seq.
- Propagatio hominum in statu naturae integrae, 177.
- Propago vario intervallo quantitatis, 360.
- Propertius, 159, 211, 224, 230, 235, 280, 359, 362, 377, 379.
- Propitius prima producta, 369.
- Prorumpere, 156.
- Prosodia Dracontii, 105.
- Prosper Aquitanus, 46, 78, 88, 117 seq., 120, 122, 131 seq., 354, 362, 371, 381. Ejus epigrammata, 52.
- Prospera belli, bellorum, 334.
- Prospicio, 127.
- Prov. III, 131; VIII, 249; XI, 297; XVI, 391; XXI, 381; XXX, 212.
- Proverbium Hispanum, 382.
- Provid. Dei 255. In perpetua successione hominum, 198.
- Providentiae divinae ratio, 284.
- Prudentius, 13, 22, 29, 84, 119, 122, 124, 126, 134, 137, 140, 148, 160, 165, 178, 181, 189, 195, 199, 204, 207, 215, 224, 230, 233, 236, 240, 245, 256, 259, 262, 264, 266, 268, 272, 275, 278, 285, 302, 304, 307, 309, 313, 320, 329, 334, 345, 350, 358, 360, 365, 373, 384, 386. Ejus versus apud Columbanum, 6. Ipsius vita defensa, 97.
- Psalm. IX, 284; XV, 365; XVII, 207, 353; XXXVII, 353; XLIX, 366; L, 287; LIV, 235, 38; LVII, 283; LXVIII, 353; LXXVI, 207; LXXVII, 233; LXXXVI, 198; CII, 212; CIII, 207, 290; CIX, 224; CXXIV, 365; CXXVII, 364; CXXXV, 140; CXXXVI, 209; CXLV, 281, 285; CXLVI, 285; CXLVIII, 365.
- Psylli Africae populi, 5, 185.
- Pubesco de herbis, 295.
- Pubis pro pubes, 172.
- Publius Syrus, 211.
- Pudor culpam consequitur, 177. Pro dedecore, 348.
- Puellae, puerperae, 277.
- Puente (Lud. de la), 397.
- Pueritia, 393.
- Puerperium, 227.
- Pulmonis officium, 195.
- Pulvis gen. femin., 207.
- Puniceus rubor, 326.
- Purpureae aquae, 205.
- Purpureum mare, 129 seq.
- Purpureus color pro quovis pulchro colore, 129.
- Putrescere, 255.
- Putris arena, 379.
- Pygmalion, 347
- Qua, qua, 321.
- Quadrantis practica, 58.
- Quadriga cur soli attribuitur, 219.
- Quadrupedantis equi ungula pulsat, 401 seq.
- Quanti pro quot, 352.
- Quatere remos, 243. Venenum, 158.
- Quercetanus, 288.
- Qui vel qui alius, alius, 321.
- Quidquid vim plur. num. habet, 362.
- Quintilianus, 219.
- Quintus metellus Numidicus, 296.
- Quippe trisyllabum, 180.
- Quirinus adjective, 321.
- Quisque pro quisquis, 285.
- Quota portio, 351.
- Quum pro quando, 353. Pro quandoquidem, 280.
- Rabies saevae, 314.
- Racemi arborum aromaticarum, 144.
- Raderus, 173.
- Rapere, 344. Squamas, 158.
- Raptus, morte praereptus, 283.
- Rarior usus commendat voluptates, 300.
- Ratbertus Corbeiensis imitator Dracontii, 121.
- Raynaudus Theophilus, 272.
- Recapitulare, 19.
- Recapitulatio in sacris Litteris, 19.
- [Col. 1098] Recapitulationes carminum, 16 seq.
- Recessuinthus rex, 9.
- Recidere, 132. Ventum, 232.
- Recidivi, et redivivi discrimen, 190.
- Recidivus, 277.
- Reddere iras, 241.
- Redire secundo, rursus, 133.
- Redivivus, vide Recidivus.
- Reduces aquae, 233.
- Redundare, 187.
- Refertur cognata, 376.
- Refundere, 123.
- Reggius Joseph, 166.
- Regis clementia propria, 390 seq
- Reguli fides, et constantia, 338 seqq.
- Reg. I, c. I, 279; c. II, 283, 285; c. XXVIM, 248. II, c. XII, 279. III, c. VIII, 353, 375; c. XXII, 259. IV, c. XX, 279.
- Relaxare peccata, 288, 401.
- Relevare, 188.
- Remedia e serpentibus, 158 seq.
- Reorum habitus, 354, 356.
- Repente, mox, 281.
- Repetitiones Dracont familiares, 119, 136, 147, 162, 213.
- Repit prima brevi, 158.
- Repletus conviva, 300.
- Reponere, 139.
- Reponit pro deponit, 138.
- Repulare, 223.
- Reservo pro servo, 248.
- Respiratio et aspiratio, 195.
- Resumere vota scelerum, 253.
- Resurrectio corporum, 198 seqq.
- Retorquere vela, 382.
- Revestio, 199.
- Rhenanus beatus, 111.
- Ribadeneyra Petrus, 385.
- Rident elementa, 148
- Ridere, non curare, 175.
- Riga, vide Petrus Rigensis.
- Rigere in scopulos, in nivem, 141.
- Rigordus, 159.
- Rittershusius Cunradus, 101.
- Rivinus Andreas editor Dracontii, 47. Ejus editio mendis scatet, 194. Notatus, 7, 15, 20, 37, 60, 135 ad 138, 147, 152, 154, 164, 166, 172, 181, 186, 192, 200, 207, 372.
- Roa Martinus, 121.
- Rodericus archiep. Tolet., 90.
- Rodriguez de Castro Joseph deceptus, 36 seq., 42, 45
- Roman de la Higuera Hieronymus, 37.
- Romani an ex Esau originem ducant, 306. Eorum clementia, 342. Crudelitas in ludis, 312. Virtus, 328 seqq.
- Romanus pontifex Christi vicarius, 316.
- Roscidus, 128.
- Rosei flores, 211.
- Roseus, 199.
- Rosulae, 211, 257.
- Rosweydus Heribertus, 4.
- Ruaeus Carolus, 347.
- Rubigo latens conrodens viscera ferri, 184.
- Rubri maris gemmae, 162 seq.
- Rudis, recens, 153.
- Ruinartius, 11. Notatur, 72.
- Ruiz, vide Azagra.
- Rumpere varia significatione, 206.
- Rupertus refellitur, 135.
- Rursus redire, repetere, referre, reddere, 133.
- Rusticus Helpidius, 223 seq.
- Rutilatur passive, 202.
- Rutilius, 358.
- Sabaoth, 237. Dominus cur Deus dictus, 220.
- Sabellius, 228.
- Sachsius Henricus, 305.
- Saecula mundi, 308.
- Sagax de hominum genere, 20.
- Sagda gemma, 163.
- Sagunti fides, et clades 340 seqq.
- Sallustius, 226.
- Salmasius, 152.
- Salmoneus sacrilegus, 319.
- Salomon concessus precibus patris David, 279. Haeres Davidis, 386.
- Salomon exscriptor Papiae, 7.
- Salutifer, salutiger, 148.
- Salvianus, 124, 224, 287, 289.
- Samuelis anima e mortuis evocata, 248.
- Sancire, 175.
- Sancta coeli, 278. Legis, 198.
- [Col. 1099] Sancte, Deus, 215, 356, 362.
- Sanctius, Sanchez Gaspar, 210.
- Sandicinus color, 257. Sandix, ibid
- Sanguinis profluvium, 230.
- Sapere pro scire, 182.
- Sap. IX, 259; X, 254, 291; XII, 223; XV, 401; XVI, 283.
- Saporo, saporatus, 211.
- Sara anus ex sene Abraham concipiens, 276 seq.
- Sara Raguelis filia, 278.
- Sarisberiensis vel Sarisburiensis Joan. 53, 158, 190, 329.
- Sassius, 55.
- Satiabilis, 265.
- Satiata sanguinis, 315.
- Satisfactio Dracontii falso titulo antea insignita, 65 seq.
- Saturni crudelitas, 304 seq. Stella, 125.
- Saül consulens mulierem habentem pythonem, 248.
- Scaliger, 235, 313.
- Scaevola dexteram foculo injiciens, 336 seq
- Scaptii feneratoris impudentia, 296.
- Scelera exstirpanda sunt, non scelerati, 354. Hominum frequentia omni tempore, 244.
- Scelus pro scelerato, 255.
- Scena capillorum, 358. Scenae, 258.
- Schottus Andreas, 305, 385.
- Schroderus, 178.
- Scientia divina, 183 seqq., 294.
- Scindere fretum, 249.
- Scintillare oleum pluviae imminentis indicium, 186 seq.
- Scorpius non semper in ictu, 159. Extra Africam non est venenatus, ibid.
- Scripta veterum cur scriptis recentium praeferri soleant, 2. Plura corrupta, 15.
- Scriptores in suis scriptis vivunt, 1.
- Scrutarius laudat scruta, 3.
- Scrutator aquarum, piscator, 184.
- Seberus Wolff., 47, 138.
- Secreta coeli, 217.
- Sectari, 241. Passive, 162.
- Secundo redire, 133.
- Securus varia significatione, 303, 307, 341.
- Secutuleiae quaenam mulieres dictae, 156.
- Sed pro et 294. Pro imo, aut et, 283. Pro tamen, 285.
- Sedulius, 13 seq, 41, 118, 133, 149, 217 seq., 223, 226 seqq., 246, 249, 264, 269 seq., 272, 293, 317, 350.
- Semel, omnino, 341. Pro Simul, 207.
- Semina rerum diversis terris distributa, 162.
- Semiramis filii thalamum invasit, 345 seq.
- Semo Sancus Deus Fidius, 318.
- Sempronius Gracchus, 117.
- Semum, 8, 16.
- Seneca philos., 127, 214, 300, 313, 322, 355. Ejus censura contra Ovidium irridenda, 251 seq. Seneca trag. 29, 120, 128, 163, 216, 219, 236, 242, 309, 338, 399.
- Senectus, senium, 21, 393. Pro senex, 330.
- Senectus, u correpto, 393.
- Senes non despiciendi, 245.
- Senium florum, 155.
- Sensus, 375.
- Sentire apte de divinitate, 117.
- Separatio piorum ab impiis in extremo judicio, 365 seq.
- Septentriones, 293 seq.
- Sequi de feminis quae viros amoris causa sectantur, 156.
- Sequitur poena scelus, 259.
- Sequor pro narro, 120.
- Serenum substantive, 128, 194, 292.
- Serenus Sammonicus, 215.
- Serenus, serenator, serenissimi, 224.
- Seres, 163.
- Seri nepotes, 252.
- Sericum, serica, 289.
- Serpens in terris aridis, 160. Medicinae prodest, 158. Stellato tegmine exuitur, 200.
- Serpens diabolus non impune triumphavit 181.
- Serpentes Africae, 326 seq.
- Servare membra sepulcro, 233.
- Servi Dei quinam dicti, 279.
- Servi dominis parum fideles, 354. Servorum origo, magnus numerus apud Romanos, 355.
- Servius, 173, 190, 200, 217, 257, 283, 302, 383.
- Servitus, u brevi, 393.
- Seu pro et, 368.
- Severinus episcopus, 46.
- Severus poeta, 203, 315. Sanctus, 262.
- Sextilius Hemina, 29.
- Sibilare, 238.
- Sibylla Babylonia, 253.
- Sibyllini versus de judicio, 53.
- Sichaeus Didus conjux, 347.
- Sidera pendula, 218. Sub sole latent, 149.
- [Col. 1100] Sideris innumeri numerus, 293.
- Siderum ortus, et obitus, 204 seq
- Sidonius Apollinaris, 77 seq., 94, 345.
- Sient pro sint, 139.
- Siliceus, Guigeno, 288.
- Silingui Vandali, 73.
- Silius Italicus, 29, 153, 180, 206, 238, 256, 315, 330, 401.
- Simile ac, 384.
- Simonis Magi volatus et casus a multis narratus, a Dracontio confirmatus, 317. An Romae statua illi erecta, 318.
- Simonis secunda correpta, 318.
- Simplex, innocuus, innocens, 156, 377.
- Simplicitas, innocentia, 182, 292.
- Simul pro omnino, 173. Pro Similiter, 317. Superfluum, 229.
- Sine laude, illaudatus, 300.
- Sinus Abrahae, 266.
- Sirius sidus noxium, 379.
- Sirmondus editor Dracontii, 45. Laudatus a Barthio, 46. Quo codice usus in editione Dracontii, 39. Emendatus, 150, 159, 168, 182, 200, 209. Notatus, 10 seq.
- Sit communi intervallo, 302. Productum, 168.
- Soboles numerosa in Vet. Test. virtutis praemium, 364.
- Socrates, 4.
- Sodomitarum supplicium, 254 seq.
- Sol, 218. Aquis pasci dictus, 204. Auriga cur vocetur, 219. Luminis index, 308. Nocet, et prodest. 378 seq. Oculus coeli, 204. Vires ab undis resumit, 395. Ipsius caput radiis ornatum, 149. Cursus, 394.
- Solis, lunae et astrorum creatio, 147 seq.
- Solem in festo Resurrectionis dominicae et Nativitatis S. Joannis Baptistae saltare fabulosum est, 211.
- Soles longi, minores, 210.
- Solidante globo, 139.
- Solinus, 100 ad 163, 242, 248.
- Somnifer, somniger, 148.
- Somnus Adamo immissus qualis, 170.
- Sophocles, 284.
- Sophonias, cap. I, 220
- Sors impiorum, 364 seq. Piorum beata, ibid
- Sorte Dianae, 314.
- Sozomenus, 4.
- Sp producunt brevem dictionis praecedentis, 137.
- Spartianus, 276.
- Spatiari, 209.
- Species, 215, 372
- Spectare, 228.
- Specto pro exspecto, 302.
- Sperare pro metuere, 184.
- Spernere, abjicere, 302.
- Spes hominum Deus, 217.
- Sphaerae tractatus, 58.
- Spicare, 192 seq.
- Spina in dorso, 360.
- Spirat flos, 238.
- Spiritu divino omnia moventur, 196.
- Spiritu dactylus, 132.
- Spiritus de Verbo divino, 225.
- Spiritus sanctus omnia complectens, et penetrans, 221.
- Spiritus igni puniri possunt, 290.
- Spirtus et Spiritus, 223.
- Spondere, 184.
- Spumare de apro, 157.
- Spumat palatum serpentis, 179.
- St producunt brevem dictionis praecedentis, 313.
- Stanhope Geo., 388.
- Stare, 257. Constantiam denotat, 302
- Statius, 13, 134, 149, 157, 160, 168, 172, 175, 184, 187, 203, 215, 255, 283, 303, 311, 313, 321 seq., 337 seq., 341, 344, 346, 377, 379, 383.
- Stella quae Christum annuntiavit, 262.
- Stellare floribus, 211.
- Stellarum, signorum et astrorum differentia, 119.
- Stellas num demonstratum sit a sole lucem non recipere, 150.
- Stephani glossae Graeco-Latinae, 393.
- Stephanus pro inimicis oravit, 387. Martyrio coronatus, 270.
- Stephanus prima producta, 105, 386.
- Sterilitas dedecori erat apud Hebraeos, 276.
- Stilico Vandalus, 71.
- Strabo, seu Strabus, 316.
- Stridor de serpentibus, 238.
- Stringere ripas, 167.
- Structura corporis, 226.
- Stunica Didacus castigatus, 208.
- Styli diversitas saepe incerta, 82.
- Suada mali, 183. Suada trisyllabum, ibid.
- Sparius, 170.
- [Col. 1101] Sub sorte beata, 281.
- Subarundinare, 143.
- Subducitur, 197.
- Subductus morte, 203.
- Subtexere, 153.
- Subvestio, 200.
- Successio continua rerum, 197.
- Successus, 121.
- Succiditur, 197.
- Succumbere, 235.
- Succussus, 121.
- Suetonius, 245 seq., 296, 381.
- Suetus trisyllabum, 342, 362.
- Suffegmar flumen, 76.
- Sui, consanguinei, 321.
- Suicidii infandum crimen, 322.
- Sulpicius Apollinaris, 16.
- Sulpicius Severus, 317.
- Super pro insuper, 383.
- Supercilium, 358.
- Superstes cum genitivo, 221, 291.
- Supinat oculos, 170.
- Supplementa vetera codicum, 301. In antiquis scriptoribus an sine reprehensione adhiberi possint, 109.
- Supplicium Dei revocabile, 282.
- Surgens laudare, 167.
- Suus pro ejus, 231, 310, 375.
- Syncopes peculiaria exempla, 223.
- Synesius ex depravatis codicibus mss. quid commodi eruebat, 301. Peritus conjiciendi veram scripturam in libris depravatis, 338 seq.
- Synonyma frequenter a Dracontio adhibita in rebus quas e sacris Litteris profert, 118.
- Synopsis librorum carminis de Deo, 111 seqq.
- Syrus Mimus P. 298, 343, 353.
- T finita inter communia censentur a Capella, 302.
- Tabitha orationibus pauperum a morte revocata, 288.
- Tacitus, 193, 239, 274, 329, 333.
- Taffinus Petrus, 315.
- Taio, 100.
- Tam et jam, tam et tum saepe in mss. confusa, 127.
- Tamayo de Salazar Joann., 143.
- Tantum fecisse, 321.
- Tarquinius adult. Lucretiae, 347. Superbus expulsus, 329.
- Tartarus insatiabilis, 265.
- Taurica Diana, 315.
- Temperies, 237. Coeli, 379. Varia, 377.
- Temperies in plurali, 378.
- Tempora lunae, 129. Lunae, phoebi, 218. Nostra, 316. Pacis et belli, 307.
- Temporum vicissitudines, 396 seqq.
- Tempus pro tempora, 358.
- Tendere mare, 232.
- Tenebrae ante mundum conditum non sunt dicendae nox, 135. Diurnae, 128 seq. In Christi obitu, 263 seq.
- Tenebrae, oculi caeci, 229.
- Tenor de diversis rebus, 138.
- Tentatio duplex, 395.
- Teporare, teporatus, 138.
- Tepuere, calorem remiserunt, 308.
- Terentius, 151, 158, 241, 330, 341, 402.
- Terra mater communis, 140, 143. Partim fretum sustinet, partim a freto sustinetur, 174. Ejus creatio, 140. Tertia die arbores maturosque fructus produxit, 142. Universa a nonnullis insula dicta, 208. Cum usura reddit quod accipit, 295. Gemmas, vepres, rosas parit, 377. Violentus ejus motus, 208.
- Terrena propaqo, homines, 175.
- Terreros Stephanus, 70.
- Terribile adverbii more, 383.
- Terrigenae, gigantes, 251. Homines, 151.
- Tertia sors, Erebus, 128.
- Tertullianus, 43, 54, 118, 131 seq., 139, 143, 153, 161, 163, 166, 169, 176, 178, 181, 198, 205, 211, 228, 232, 240, 245, 249, 266, 268, 285, 293, 316, 343, 364, 380.
- Testantibus, obtestantibus, 288.
- Thebanum bellum, 322.
- Theodelinda regina, 24.
- Theodoretus, 317, 325.
- Theodosio Juniori scripta non est elegia Dracontii, 66.
- Theodulfus Aurelian., 25, 29, 53, 224, 345, 353, 363, 372.
- Theologiense monasterium, 12.
- Theriace, 158 seq., 241.
- Thomas (S.), 274, 370 seq.
- Thomasius Ven., 50.
- Thronus prima correpta, 105. Prima producta, 231, 236.
- Tiberianus, 29.
- Tiberius Graeco sermone abstinebat, 296.
- [Col. 1102] Tibullus, 128, 141, 145, 162, 167, 175, 290, 377.
- Ticonius, 19.
- Tigris velox, 161. Ejus generosus animus, 390.
- Tiro adjective, 150.
- Titania, Diana, 271.
- Titi amphitheatrum, 313. Sententia, 387 seq.
- Titus prima producta, 387.
- Tmesis figura ridicule adhibita, 117.
- Tobias cap. III, 278; IV, 288; XIII, 283.
- Tobias senior Deum orat, 278.
- Toelmannus Simon, 47, 178.
- Tolerare, 299.
- Toletani Patres simul editi, 48.
- Tomyris victoria de Cyro, 316.
- Tonans, Deus, 117,
- Tonanter, 104.
- Torquatus consul filium morti adjudicans, 332 seqq
- Tractare, 394.
- Trascendere jussa, 239.
- Travasa, 319.
- Trementer, 104, 363.
- Tremesco et tremisco, 351.
- Tremisco cum accusativo, ibid.
- Trepidus dies, 148.
- Tres pueri in camino ignis ardentis, 308 seqq.
- Trina mente Deus, 225.
- Trina virtus, et similia de SS. Trinitate, 84.
- Trinitatis mysterium, 191.
- Tristes inferi cur dicti, 338.
- Triumphiger, 371.
- Trojugenae, Romani, 340.
- Trombellius, 58 seq.
- Tu an vos in versionibus sacris adhibendum, 400.
- Tubero historicus, 340.
- Tulisset pro abstulisset, 239.
- Tumentes anni, 171 seq.
- Tundere, 193.
- Turibius, 43.
- Turnebus, 193.
- Tursellinus Horatius, 368.
- Tympanorum diversa genera, 291.
- Uber, ubertas, 212.
- Udare medullas, 201.
- Una postrema brevi, 232.
- Unda et inde in mss. confusa, 197.
- Undare, 141. Cum accusativo, 303.
- Undifluus, 197.
- Undisonus, 167.
- Undosum pelagus, 249.
- Ungula, 374.
- Unicomalus, 81.
- Unio animae cum corpore lege latenti fit, 213.
- Urgeo cum infinitivo, 342.
- Ursa feta, 161.
- Ursus, et ex eo remedia, 241.
- Usque sine ad, 283. Usque senectam sine ad, 361, 392.
- Usura centesima, millesima, 296.
- Ut post facio et jubeo saepe omittitur, 213.
- Uvae ubera vitis, 211.
- Uvifer, 199.
- Uxor fecunda felix credita, 362 seq.
- V et B in mss. confusa, 138, 306.
- Vacare, 222.
- Vaccula, vide Vitula.
- Vadimonium, 335.
- Vagabunda secunda brevi, 154.
- Vagari cum accusativo, 254.
- Vago, vagas, 154.
- Vagor cum accusativo, 235.
- Valeri archiep. Tolet. instructio pastoralis, 397.
- Valerius Flaccus, 139, 151, 247, 252, 266, 283, 309, 311, 343, 383.
- Valerius Maximus, 323, 325, 329, 332, 336, 339, 346.
- Vallesius Franciscus, 391.
- Vandali in Hispania an Ariani fuerint, 86. In odio apud Hispanos, 89. Eorum historia exposita, 71. Ipsorum in Africam irruptiones et transitus, 78. Ipsorum regi Satisfactionem misit Dracontius, 65. Eorum reges, 70, 174.
- Vandalica persecutio in Africa, 88. In Hispania, ibid.
- Vandalusia non est vetus nomen Baeticae, 90.
- Vannere, 204.
- Vapor, calor, 148, 276.
- Vaporare, 122.
- Varietas in natura, 159 seq.
- Varro, 162, 390, 395.
- Vasaeus Joann., 90. Notatur, 26.
- Vaticanae basilicae tabularium, 17.
- [Col. 1103] Vazquez del Marmol Joann., 9.
- Vegetius, 280, 359.
- Vel pro et, 155, 227.
- Velivolum mare, velivolae naves, 235.
- Velle pro voluntas, 15, 169.
- Velleius Paterculus, 111.
- Vellus aureum, 258.
- Venabula, 311.
- Venantius, vide Fortunatus.
- Venatio ludicra, 310 seqq.
- Venena saepe pellunt neces, 377.
- Venenum omne frigidum, 326. Serpentum in dente vel morsu, 158. Sub dente, 179. Medicamentum, 246. Pro animalibus venenatis, 238.
- Veneranter, 104, 118, 363.
- Venia inimicis concedenda, 385 seqq., eam concedere debet, qui veniam ab alio sperat, 401.
- Veniale, 258. Adverbii more, 382.
- Venti virtute Dei surgunt, 233. Eorum thesauri, 209.
- Ventus nubes affert, et fugat, 194. Spiritus sine corpore, 194.
- Verbera in planctu, 303.
- Verbum consubstantiale Patri, 225. Descendit de coelis, et de Patris sinu non emigravit, 225 seq. Verbo genitum, 224. Spiritus dictum, 225.
- Verecundus, 35 seq., 38.
- Verinianus dux Romanus, 72
- Vernetus, 400.
- Veronense amphitheatrum, 313.
- Vertere, 230.
- Vertex capitis, 357.
- Vespasianus Surrentinus, 54.
- Vestiri comis, 145. Pennis, 153.
- Veterana saecta, 150.
- Veteranus Federicus, 50.
- Vibrare, 218, 238, 357.
- Vices, 218, 223. Alternare, 396.
- Vicibus, 378.
- Vicissitudines rerum, 396 seqq.
- Victima et hostia, 303.
- Victor, vide Marius Victor.
- Victor Vitensis, 76, 370.
- Victorinus, 222 seq., 264, 267, 282, 316, 347.
- Victorinus Fab. Max., 56.
- Victorinus Pictaviensis, 56.
- Victorinus Statorius, 29.
- Victorinus, vide Marius Victor.
- Victovales, 81.
- Vigilius pontifex, 13.
- Vincemalus Baparensis episc., 81 seq.
- Vincomalus, 401. Quisnam fuerit, 80 seqq.
- Vindex et judex in mss. confusa, 341.
- Vindicianus, 215.
- Violae pallentes, albae, purpureae, 128.
- Vipera medicinae prodest, 158. Saepe juvat, 376.
- Vipera natio, 185.
- [Col. 1104] Viperei angues, 160.
- Virgilius, 118, 120, 123, 125, 128, 138, 143, 145, 149, 153, 157, 161, 167, 169, 171, 174, 178, 183, 186, 190, 194, 196, 200, 202, 204, 206, 211, 217, 219, 221, 223, 228, 231, 238, 242, 245, 249, 252, 257, 266, 278, 282, 293, 295, 299, 302, 311, 314, 316, 319, 323, 327, 330, 332, 339, 342, 344, 347, 364, 373, 376, 383, 387, 391, 398, 402. A Tucca et Vario correctus, 15. Ejus supplementa inepta, 110.
- Virginius Virginiam filiam occidens, 331 seq.
- Virilitas, 393.
- Viror, 394.
- Virtus de athletis, 314. Pro miraculis, 228, 314.
- Vita aeterna merces et gratia, 234.
- Vita S. Phileberti, 70.
- Vitruvius, 393.
- Vitry Eduardus, 380.
- Vitula symbol. impudicitiae, 156. Sequitur taurum, ibid.
- Vix tandem, 269.
- Vola, 360.
- Volaterraneus Raphael, 24.
- Volteri ridicula apotheosis, 389.
- Voluptas de spectaculis, 313.
- Voluptas sanguinaria ludicrae venationis, 312.
- Vomere, 196.
- Vonk Cornelius Valerius, 133.
- Vopiscus, 152, 394.
- Vopkensius Thomas, 119, 328.
- Vorax pretii, 297.
- Vos an tu in versionibus sacris adhibendum, 400.
- Vossius Gerard Joann, 239. Ejus error, 27.
- Vota hominum, 363; mala, 133; preces, 280; scelerum, 253.
- Vulcanius Bonaventura, 71.
- Vultures, 212.
- Vultus laceratio in fletu, 335.
- W in Gu mutatum, 69.
- Wandali et Guandali idem, ibid.
- Wantus, 70.
- Warneccius Joann., 269.
- Weitzius editor Dracontii, 45. Notatus, 136, 138, 155 seq. 159, 194, 200.
- Winodamus, 81.
- Withovius, 343.
- Wowerus, 325.
- Xenia prima producta, 289, 364.
- Xeniis an omnino abstinendum, 289.
- Xerxis exercitus ad Thermopylas, 323 seq.
- Zaccagnius Laurentius, 33, 51.
- Zacharias pater Joann. Bapt. vocis usum amisit, 373 seq. Ejus culpa et venia, 280 seq
- Zaradae leges, 325.
- Zehnerus Joachimus, 45.
- Zenodotus Ephesius, 110.
- Zona torrida, 327. Zonae aliae, ibid. seq. Quinque, 118.
A
B
C
D
E
F
G
H
I
J
K
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
V
W
X
Z
Ordo rerum
- Psychomachia. 11
- Liber primus contra Symmachum. 111
- Liber II contra Symmachum. 177
- LIBER PERISTEPHANON. 275
- HYMNUS PRIMUS.—In honorem SS. martyrum Hemeterii et Celedonii. Ibid.
- HYMNUS II.—Passio S. Laurentii. 294
- HYMNUS III.—In honorem B. Eulaliae martyris. 340
- HYMNUS IV.—In honorem XVIII martyrum Caesaraug. 357
- HYMNUS V.—Passio S. Vincentii martyris. 378
- HYMNUS VI.—In honorem BB. martyrum Fructuosi episc. Eccl. Tarracon., et Augurii Eulogiique diaconorum. 411
- HYMNUS VII.—In honorem beati martyris Quirini. 424
- HYMNUS VIII.—De loco in quo martyres passi sunt. 430
- HYMNUS IX.—Passio S. Cassiani Forocorneliensis. 432
- HYMNUS X.—Passio S Romani martyris. 444
- HYMNUS XI.—De passione S. Hippolyti martyris. 530
- HYMNUS XII.—Passio apostolorum Petri et Pauli. 556
- HYMNUS XIII.—Passio S. Cypriani martyris. 569
- HYMNUS XIV.—Passio S. Agnetis virginis. 580
- Epilogus. 591
- Epistola dedicatoria. 595
- PROLEGOMENA in carmina Dracontii. 599
- CAPUT PRIMUM.—Dracontii apud veteres prima memoria. S. Isidori de eo testimonium. S. Columbinus plures versus a Dracontio mutuatus est. Ibid.
- CAP. II.—S. Eugenius Toletanus Hexaemeron Dracontii [Col. 1104] emendavit. 604
- CAP. III.—S. Ildefonsi judicium de Dracontio a S. Eugenio emendato. Dracontii opus inter libros saeculi X indicatum. 613
- CAP. IV.—Dracontii memoria apud recentes scriptores, renovata, et diversae de eo opiniones. 615
- CAP. V.—Codices manuscripti Dracontii. 621
- CAP. VI.—Editiones Dracontii. 629
- CAP. VII.—Dracontii duo codices mss. bibl. Vaticanae, caeteris auctiores, quorum nulla mentio apud alios. 634
- CAP. VIII.—Dracontius carminis de Deo et Satisfactionis auctor. 640
- CAP. IX.—Dracontius carmen de Deo et Satisfactionem ad regem Vandalorum composuit dum esset in vinculis. 644
- CAP. X.—Sub Gunthario Vandalorum rege in Hispania scribebat Dracontius. 648
- CAP. XI.—Nonnullae rationes quibus Dracontius in Africa scripsisse dicatur, proponuntur et expenduntur. 654
- CAP. XII.—Carmina Dracontii ab antiquis interpolata. Conjectura de statua Dracontio Romae erecta. 660
- CAP. XIII.—Confessio et poenitentia Dracontii. 665
- CAP. XIV.—Stylus, Latinitas et prosodia Dracontii. 668
- CAP. XV.—Methodus in edit. Dracontii observata. 672
- CAP. XVI.—Argumentum et synopsis III lib. de Deo. 675
- CARMEN DE DEO. 679
- Liber primus. Ibid.
- Liber II. 769
- Liber III. 837
- SATISFACTIO ad Guntharium regem Vandalorum. 901
PRUDENTIUS.
DRACONTIUS.
FINIS TOMI SEXAGESIMI.