046

Indiculus librorum, tractatuum, et epistolarum S. Augustini

Possidius Calamensis

CAPUT PRIMUM.—CONTRA PAGANOS.
• In tomo 1.—De Academicis, libri tres.
• Ibid. —De Ordine, libri duo.
• In tomo 8.—De Utilitate credendi, liber unus.
• In tomo 1 ⁜ (a) .—De Vera Religione, liber unus.
• Ibid. —De Animae Immortalitate, liber unus.
• In tomo 6, in libro Quaestionum 83, quaest. 1.—Quaestio, Utrum anima a se ipsa sit.
• Ibid., quaest. 3.—Quaestio alia Utrum a Deo auctore sit homo deterior.
• Ibid., quaest. 9.—Item alia quaestio, Utrum corporeis sensibus percipi veritas possit.
• Ibid., quaest. 11.—Item alia quaestio, Quare Christus de femina natus sit.
• Ibid., quaest. 16.—Item alia quaestio, De Filio Dei.
• Ibid., quaest. 19.—Item alia quaestio, De Deo et creatura.
• Ibid., quaest. 23.—Item alia quaestio, De Patre et Filio.
• Ibid., quaest. 27.—Item alia quaestio, De providentia.
• Ibid., quaest. 28.—Item alia quaestio, Quare Deus mundum facere voluerit.
• Ibid., quaest. 29.—Item alia quaestio, Utrum aliquid sit sursum aut deorsum in universo.
• Ibid., quaest. 32.—Item alia quaestio, Utrum rem ullam alius alio magis intelligat; atque ita ejusdem rei per infinitum eat intelligentia.
• Ibid., quaest. 42.—Item alia quaestio, Quemadmodum Dei sapientia Dominus Jesus Christus, et in utero matris fuerit, et in coelis.
• Ibid., quaest. 44.—Item alia quaestio, Quare tanto post venit Dominus Jesus Christus.
• Ibid., quaest. 48.—Item alia quaestio, De credibilibus.
• In tomo 3, parte 2.—De Consensu Evangelistarum, libri quatuor.
• In tomo 2, Epist. 102.—Quaestiones contra Porphyrium expositae sex, id est, De resurrectione, De tempore christianae religionis, De sacrificiorum distinctione, Ex eo quod Dominus dicit, In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis, De Filio Dei secundum Salomonem, De Jona propheta.
• In tomo 6.—De Divinatione daemonum, liber unus.
• In tomo 7.—De Civitate Dei, libri viginti duo.

EPISTOLAE CONTRA QUOS SUPRA.
• In tomo 2, Epist. 17.—Maximo Madaurensi.
• Fratribus Carthaginensibus.
• Epist. 232.—Madaurensibus.
• Epist. 118.—Dioscoro.
• Epist. 132, 137.—Volusiano.
• Epist. 138, 143.—Marcellino.
• Epist. 153.—Macedonio, de intercessionibus episcoporum.
• Epist. 155.—Item ipsi, de veris virtutibus.
• Epist. 233 et 235.—Longiniano.

TRACTATUS ADVERSUS QUOS SUPRA.
• In tomo 3, Serm. 348.—Exhortatio ad fidem.—De [Col. 0006] timore Dei.—De Parentalibus.—De defectu Solis.
• Serm. 199, etc., necnon forte Serm. 374.—De Epiphania, duo.
• Item de Epiphania contra quos supra, duo.
• Sermm. 197, 198.—De Kalendis Januarii, contra quos supra.
• Sermm. 240, 241, etc. vel 361, 362.—De Resurrectione, tractatus duo.
• Sermo 150.—De lectione Actuum Apostolorum, ubi Epicurei et Stoici philosophi cum apostolo Paulo contulerunt.
• De testimoniis Scripturarum contra Donatistas et idola.

CONTRA MATHEMATICOS.
• In tomo 6, in libro Quaestionum 83, quaest. 45.—Quaestio adversus quos supra.
• In tomo 2, Epist. 246.—Epistola ad Lampadium.

CONTRA JUDAEOS.
• Quaestio de Judaeis ⁜ 1 ,
• In tomo 6, in libro Quaestionum 83, quaest. 56.—Item alia quaestio, De annis quadraginta sex aedificati templi.
• In tomo 2, Epist. 196.—Epistola ad Asellicum episcopum, de cavendo Judaismo.
• Adversus quos supra, tractatus duo.

CAP. II.—CONTRA MANICHAEOS
• In tomo 1.—De moribus Ecclesiae catholicae, et de Moribus eorum, libri duo.
• In tomo 8.—De duabus Animabus, liber unus.
• In tomo 1.—Unde malum, et de libero arbitrio, libri tres.
• In tomo 8.—Acta contra Fortunatum Manichaeum, liber unus.
• In tomo 1 ⁜ (a) .—In Genesim contra Manichaeos, libri duo.
• In tomo 8.—Contra epistolam Fundamenti, liber unus.
• Ibid. —Contra Adimanti calumnias, quaestiones diversae, numero viginti octo.
• In tomo 6, in libro Quaestionum 83, quaest. 2.—Quaestio de libero arbitrio.
• Quaest. 6.—Item quaestio de malo.
• Quaest. 10.—Item alia quaestio, Utrum corpus a Deo sit.
• Quaest. 14.—Item alia quaestio, Non fuisse corpus Domini nostri Jesu Christi phantasma.
• Quaest. 21.—Item quaestio, Utrum Deus mali auctor non sit.
• Quaest. 22.—Item quaestio, Deum non pati necessitatem.
• Quaest. 24.—Item quaestio, Utrum et peccatum et recte factum in libero sit voluntatis arbitrio; quod ita esse, omnino verissimum est.
• Quaest. 25.—Item quaestio, De cruce Christi.
• [Col. 0007] Quaest. 40.—Item quaestio, Cum animarum natura una sit, unde hominum diversae voluntates?
• Quaest. 43.—Item quaestio, Quare Filius Dei apparuit in homine, et Spiritus sanctus in columba?
• Quaest. 49.—Item quaestio, Quare filii Israel sacrificabant visibiliter pecorum victimis.
• Quaest. 51.—Item alia quaestio, De homine facto ad imaginem et similitudinem Dei.
• Quaest. 52.—Item alia quaestio, De eo quod dictum est, Poenitet me hominem fecisse.
• Quaest. 53.—Item quaestio, De auro et argento quod ab Aegyptiis Israelitae acceperunt.
• Quaest. 55.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, Sexaginta sunt reginae, et octoginta concubinae, et adolescentulae quarum non est numerus.
• Quaest. 73.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, Et habitu inventus ut homo.
• In tomo 8.—Contra epistolam Secundini Manichaei, liber unus.
• Ibid. —Acta habita cum Felice Manichaeo, libri duo.
• Ibid. —De natura boni, liber unus.
• Ibid. —Contra Faustum Manichaeum quaestiones diversae, libri triginta tres.
• In tomo 2, Epist. 140.—Epistola ad Honoratum.

TRACTATUS ADVERSUS MEMORATOS.
• In tomo 5, Sermo 1.—De, In principio fecit Deus coelum et terram; et, In principio erat Verbum.
• Sermo 50.—Ex eo quod in Aggaeo propheta scriptum est, Meum est aurum, et meum est argentum.
• Contra quos supra, Quaestio de sacrificiis spiritualibus.
• Contra quos supra, de die Domini secundum Sophoniam prophetam.
• Sermo 21.—Contra quos supra, ex eo quod scriptum est in Job, Venerunt Angeli in conspectu Dei, et diabolus in medio eorum; et ex Evangelio, Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt.

CONTRA PRISCILLIANISTAS.
• In tomo 8.—Ad Orosium, liber unus.
• In tomo 2, Epist. 190.—Ad Optatum episcopum, de Anima, epistolae duae.

CAP. III.—ADVERSUS DONATISTAS.
• In tomo 9.—Psalmus Abecedarius.
• Retract. lib. 1, cap. 21.—Contra epistolam Donati haeretici, liber unus.
• Retract. lib. 2, cap. 5.—Contra supra scriptos, libri duo.
• In tomo 9.—Contra epistolam Parmeniani episcopi, libri tres.
• Ibid. —De Baptismo contra supra scriptos, libri septem.
• Ibid. —Contra partem epistolae Petiliani, liber unus.
• Ibid. —Item contra plenariam ejusdem epistolam, liber unus.
• Ibid. —Contra secundam epistolam ejusdem, liber unus.
• In tomo 2, Epist. 93.—Contra epistolam Vincentii Donatistae et Rogatistae, liber unus.
• Contra quo clam hoc sermonis sumptum est a supra scriptis, liber unus ⁜ 1 .
• In tomo 9.—Contra epistolam Cresconii grammatici, libri quatuor.
• Retract. lib. 2, cap. 19.—Contra quod attulit Centurius a supra scriptis, liber unus.
• In tomo 9.—De unico Baptismo contra Petilianum, ad Constantinum, liber unus.
• [Col. 0008] Retract. lib. 2, cap. 35.—De Maximianistis, contra supra scriptos, libri tres ⁜ 1 .
• In tomo 9.—Breviationes gestorum de Collatione facta, contra supra scriptos Donatistas, libri tres ⁜ 2 .
• Ibid. —Post Collationem, contra supra scriptos Donatistas, liber unus.
• In tomo 2, Epist. 185.—De Correctione Donatistarum, liber unus.
• Retract. lib. 2, cap. 46.—Ad Emeritum episcopum Donatistarum, liber unus.
• In tomo 9.—Responsionum contra epistolas duas Gaudentii episcopi Donatistarum, liber unus.
• Ibid., vulgo De unitate Ecclesiae. —Epistola contra quos supra, ad catholicos fratres, liber unus.
• Januario ⁜ 3 , primati partis Donati.
• In tomo 2, Epist. 88.—Primiano commonitorium.
• Epist. 106, 108.—Macrobio epistolae duae.
• Epist. 93.—Vincentio una.
• Epist. 33.—Ad Proculeianum, quatuor.
• Epist. 87.—Ad Emeritum, duae.
• Epist. 51, 66.—Ad Crispinum, quatuor.
• Epist. 34, 35.—Ad Eusebium, duae.
• Thiavensibus ⁜ 4 , duae.
• Constantiniensibus, una.
• Epist. 173.—Donato Mutugennensi.
• Cresconio grammatico.
• Epist. 89.—Festo commonitorium contra supra scriptos.
• Epist. 23.—Epistola ad Maximinum eorum episcopum.
• Epist. 142.—Clericis qui ex parte Donati sunt conversi.
• Epist. 204.—Ad Dulcitium tribunum, epistola contra supra scriptos.
• Ad Gaudentium Donatistarum episcopum, epistola una.

TRACTATUS CONTRA DONATISTAS.
• Tractatus tres de traditione in persecutionibus, et falso baptismate.
• Item contra supra scriptos, unus de iis qui se cogi ad unitatem conqueruntur.
• De Bono unitatis Ecclesiae.
• In tomo 5, Sermo 10.—Item de duabus mulieribus de parvulo disceptantibus, contra supra scriptos, Siniti habitus.
• Jam supra, cap. 1.—De testimoniis Scripturarum, contra supra scriptos, et contra idola.
• Contra supra scriptos per natalem sancti Salvii ⁜ 5 martyris.
• Contra supra scriptos, Quia non homines baptizant, sed Christus.
• De Baptismo contra supra scriptos, brevissimus liber unus.

CAP. IV.—CONTRA PELAGIANISTAS.
• In tomo 10.—De Baptismo parvulorum ad Marcellinum, libri duo, et epistola ad ipsum, de Peccatorum meritis et remissione.
• Ibid. —De Spiritu et Littera ad Marcellinum, liber unus.
• Ibid. —De Natura et Gratia, liber unus,
• In tomo 1.—Ad episcopos Eutropium et Paulum, de Perfectione justitiae hominis, liber unus.
• In tomo 10.—Contra Gesta Pelagii, liber unus.
• Ibid. —Contra Pelagium et Coelestium, de Gratia Christi, et de Peccato Originali, libri duo, ad Pinianum, Albinam et Melaniam.
• Contra quaestiones Pelagianistarum, liber unus ⁜ 6 .
• [Col. 0009] In tomo 10.—Ad Valerium, de Nuptiis et Concupiscentia, liber unus ⁜ 1 .
• Ibid. —Ad papam Bonifacium, contra supra scriptos, libri quatuor.
• Ibid. —Contra Julianum, libri sex.
• In tomo 2, Epist. 191, 194.—Epistolae ad Sixtum presbyterum, contra supra scriptos, duae.
• Epist. 193.—Ad Mercatorem epistola ⁜ 2 , contra eosdem, una.
• In tomo 5, Sermo 294.—Tractatus de Baptismo parvulorum.
• In tomo 10.—Ad Valentinum monachum, de Gratia et Libero Arbitrio, liber unus.
• Ibid. —Item ad quem supra, de Gratia et Correptione, liber unus.
• Ibid. —Item contra secundam Juliani responsionem, imperfectum opus.

CAP. V.—ADVERSUS ARIANOS.
• In tomo 6, in libro Quaestionum 83, quaest. 18.—Quaestio, De Trinitate.
• Quaest. 37.—Quaestio, De semper nato.
• Quaest. 50.—Quaestio, De aequalitate Filii.
• Quaest. 69.—Item alia, De eo quod scriptum est, Tunc et ipse Filius subjectus erit ei, qui illi subjecit omnia.
• In tomo 8.—De Trinitate, libri quindecim.
• In tomo 2, Epist. 238.—Contra supra scriptos Arianos, ad Pascentium, liber unus.
• Epist. 239, et 241.—Epistola ad eumdem contra quaestiones diversas.
• Epist. 242.—Contra supra scriptos, epistola ad Helpidium ⁜ 3 .
• Ad Therentianum ⁜ 4 , una.
• Epist. 170.—Ad Maximum, una.

TRACTATUS DIVERSI ADVERSUS SUPRA SCRIPTOS, QUI FILIUM INAEQUALEM PATRI ESSE CONTENDUNT.
• In tomo 5, Sermo 126.—Ex Evangelio Joannis, Non potest Filius facere quidquam, nisi quod viderit Patrem facientem.
• Ex eodem Joanne, Pater enim diligit Filium, et omnia demonstrat ei.
• Sermo 52.—Item de Trinitate.
• Sermo 117.—De, In principio erat Verbum.
• In tomo 8.—Collatio cum Maximino, Arianorum episcopo.
• Ibid. —Item, ad quem supra, libri duo.
• Ibid. —De haeresibus ⁜ 5 ad Quodvult deum diaconum, imperfectum opus.
• In tomo 6, in libro Quaestionum 83, quaest. 80.—ADVERSUS APOLLINARISTAS, quaestio.

CAP. VI.—DIVERSI LIBRI VEL TRACTATUS, VEL EPISTOLAE, AD UTILITATEM OMNIUM STUDIOSORUM CONSCRIPTAE.
• In tomo 1.—De Beata Vita, ad Theodorum, liber unus.
• [Col. 0010] In tomo 1.—Soliloquiorum libri duo.
• Retract. lib. 1, cap. 6.—De Grammatica, liber unus.
• In tomo 1.—De Musica, libri sex.
• Retract. lib. 1, cap. 6.—Caeterarum disciplinarum principia, libri quinque, id est, de Dialectica, de Rhetorica, de Geometrica, de Arithmetica, de Philosophia.
• In tomo 1.—De Animae Quantitate, liber unus.
• In tomo 6.—De Agone Christiano, liber unus.
• In tomo 1.—De Magistro, liber unus.
• In tomo 6.—De Fide vel Symbolo, liber unus.
• In tomo 3, parte 2.—De Sermone Evangelii in monte, libri duo.
• Ibid. —Quaedam expositio Epistolae omnis ad Galatas, liber unus.
• In tomo 6, in libro Quaestionum 83, quaest. 4.—Quaestio, Quae sit causa ut sit homo deterior.
• Quaest. 5.—Item quaestio, Utrum animal irrationale beatum esse possit.
• Quaest. 7.—Item quaestio, Quae proprie in animante anima dicatur.
• In tomo 3, parte 2.—Item quaedam Expositio in Epistolam ad Romanos, libri duo.
• Quaest. 8.—Item quaestio, Utrum anima per se moveatur.
• Quaest. 12.—Item quaestio, De mente mundanda ad videndum Deum.
• Quaest. 13.—Item quaestio, Quo documento constet homines bestiis excellere.
• Quaest. 15.—Item quaestio, De intellectu.
• Quaest. 17.—Item quaestio, De scientia Dei.
• Quaest. 20.—Item quaestio, De loco Dei ⁜ 1 .
• Quaest. 26.—Item quaestio, De differentia peccatorum.
• Quaest. 30.—Item quaestio, Utrum omnia in utilitatem hominis creata sunt.
• Quaest. 31.—Item quaestio, Quemadmodum virtutes animae a Cicerone divisae ac definitae sunt.
• Quaest. 33.—Item quaestio, De metu.
• Quaest. 34.—Item quaestio, Utrum non aliud amandum sit quam metu carere.
• Quaest. 35.—Item quaestio, Quid amandum sit.
• Quaest. 36.—Item quaestio, De nutrienda charitate.
• Quaest. 38.—Item quaestio, De conformatione animae.
• Quaest. 39.—Item quaestio, De alimentis.
• Quaest. 41.—Item quaestio, Cum omnia Deus fecerit, quare non aequaliter fecerit.
• Quaest. 47.—Item quaestio, Utrum aliquando cogitationes nostras videre possimus.
• Quaest. 54.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, Mihi autem adhaerere Deo bonum est.
• Quaest. 57.—Item quaestio, De centum quinquaginta tribus piscibus.
• Quaest. 58.—Item quaestio, De Joanne Baptista.
• Quaest. 59.—Item quaestio, De decem virginibus.
• Quaest. 60.—Item quaestio, De die autem et hora nemo scit, neque Angeli coelorum, neque Filius hominis, nisi Pater solus.
• Quaest. 61.—Item quaestio, De eo quod scriptum est in Evangelio, turbam Dominum in monte pavisse de panibus quinque.
• Quaest. 62.—Item quaestio, Ad id quod scriptum est in Evangelio, quod baptizabat Jesus plures, quam Joannes, quanquam non ipse baptizabat, sed discipuli ejus.
• Quaest. 63.—Item quaestio, de Verbo,
• Quaest. 64.—Item quaestio, De muliere Samaritana.
• Quaest. 65.—Item quaestio, De resurrectione Lazari.
• Quaest. 66.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, An ignoratis, fratres, scientibus enim legem loquor, quia lex dominatur homini, in quantum tempus vivit; usque ad cum locum in quo scriptum est, Vivificabit et mortalia corpora vestra per inhabitantem Spiritum ejus in vobis.
• [Col. 0011] Quaest. 67.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, Existimo enim quod indignae sint passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quae revelabitur in nobis; usque ad id quod dictum est, Spe enim salvi facti sumus.
• Quaest. 68.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, O homo, tu quis es, qui respondeas Deo?
• Quaest. 70.—Item quaestio, De eo quod Apostolus dicit, Absorpta est mors in victoria; ubi est, mors, contentio tua? ubi est, mors, aculeus tuus? Aculeus autem mortis peccatum est, virtus autem peccati lex.
• Quaest. 71.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, Invicem onera vestra portate, et sic adimplebitis legem Christi.
• Quaest. 72.—Item quaestio, De temporibus aeternis.
• Quaest. 74.—Item quaestio, De eo quod scriptum est in Epistola Pauli ad Colossenses, In quo habemus redemptionem, remissionem peccatorum, qui est imago Dei invisibilis.
• Quaest. 75.—Item quaestio, De haereditate Dei.
• Quaest. 76.—Item quaestio, De eo quod apostolus Jacobus dicit, Vis autem scire, o homo inanis, quia fides sine operibus otiosa est?
• Quaest. 77.—Item quaestio, De timore, utrum peccatum sit.
• Quaest. 78.—Item quaestio, De pulchritudine simulacrorum.
• Quaest. 79.—Item quaestio, Quare magi Pharaonis fecerunt quaedam miracula, sicuti Moyses famulus Dei.
• Quaest. 81.—Item quaestio, De Quadragesima et Quinquagesima.
• Quaest. 82.—Item quaestio, De eo quod scriptum est, Quem enim diligit Dominus, corripit; flagellat autem omnem filium quem recipit.
• Quaest. 83.—Item quaestio, De conjugio.
• In tomo 3, parte 1.—De Doctrina Christiana, libri quatuor.
• In tomo 6.—Ad Simplicianum, de Diversis Quaestionibus, libri duo.
• In tomo 2, Epist. 157.—Responsio objectis Hilarii, liber unus.
• In tomo 3, parte 2.—Adnotationes Evangeliorum, libri duo.
• In tomo 3, parte 1.—Adnotationes in Job, liber unus.
• In tomo 2, Epist. 54, 55.—Ad inquisitiones Januarii responsio, libri duo.
• In tomo 1.—Confessionum libri tredecim.
• Catechismi ⁜ 1 liber unus.
• In tomo 6.—De opere monachorum, ad Aurelium episcopum, liber unus.
• Retract. lib. 2, cap. 32.—Epistola Jacobi exposita non tota, liber unus.
• De Vetere Testamento aliqua exposita ⁜ 2 .
• In tomo 6.—De sancta Virginitate, liber unus.
• Ibid. —De Bono Conjugali, liber unus.
• In tomo 3, parte 1.—De Genesi ad Litteram, libri duodecim.
• Quaternio unus, quem propria manu sanctus episcopus Augustinus initiavit.
• In tomo 8, contra Faustum Manich. —Quaestiones diversae de Vetere Testamento, in libris triginta tribus.
• Retract. lib. 2, cap. 11.—Contra Hilarium ⁜ 3 , De canticis ad altare, liber unus.
• In tomo 2, Epist. 140.—De gratia novi Testamenti ad Honoratum, liber unus.
• In tomo 6.—De fide et operibus, liber unus.
• In tomo 2, Epist. 147.—De videndo Deo, ad Paulinam, liber unus.
• Jam supra, cap. 4.—De Perfectione justitiae hominis, liber unus.
• [Col. 0012] In tomo 2, Epist. 166.—De Origine animae, ad sanctum Hieronymum, liber unus.
• Ibid. Epist. 167.—De Sententia Jacobi apostoli, ad eumdem, liber unus.
• Epist. 187.—De Praesentia Dei, ad Dardanum, liber unus.
• Epist. 36.—Ad Casulanum, De jejunio sabbati.
• In tomo. 10.—Ad Victorem, de Natura animae et ejus Origine, libri quatuor.
• In tomo 6.—Ad Pollentium, de incompetentibu Nuptiis, libri duo.
• In tomo 8.—Contra Adversarium Legis et Prophetarum, libri duo.
• In tomo 6.—Adversus mendacium, liber unus.
• Ibid. —Ad Laurentium, de Spe, Fide et Charitate, liber unus.
• In tomo 4.—Psalmi expositi, a primo usque ad trigesimum secundum. Ex his in populo tractati sunt, decimus quartus, decimus quintus vigesimus primus, vigesimus sextus, trigesimus, trigesimus primus, trigesimus secundus, trigesimus tertius ⁜ 1 .
• Ibid. —Item alii dictati, id est, sexagesimus octavus ⁜ 2 , septuagesimus primus, septuagesimus septimus, septuagesimus octavus ⁜ 3 , octuagesimus secundus, octuagesimus sextus, octuagesimus octavus ⁜ 4 , centesimus quartus, centesimus quintus, centesimus septimus, centesimus octavus, centesimus decimus, centesimus undecimus, centesimus duodecimus, centesimus decimus tertius, centesimus decimus quartus, centesimus decimus quintus, conjunctis sibi centesimo decimo sexto, centesimo decimo septimo, centesimo trigesimo quinto, centesimo quinquagesimo.
• Ibid. —Reliqui omnes, excepto centesimo decimo octavo ⁜ 5 , in populo disputati sunt, numero nonaginta septem.
• Ibid. —Fiunt ergo omnes tractatus Psalmorum in populo habiti, numero centum viginti tres, quia centesimus vicesimus primus bis ⁜ 6 est expositus.
• In tomo 3, parte 2.—Tractatus de Evangelio Joannis, a capite usque ad finem, in codicibus sex.

CAP. VII.—EPISTOLAE.
• In tomo 2, Epist. 3, 4, etc. —Ad Nebridium, decem.
• Epist. 1.—Ad Hermogenianum.
• Epist. 2.—Ad Zenobium.
• Ad Firminum ⁜ 7 .
• Epist. 18.—Coelestinum.
• Epist. 20.—Ad Antonino ⁜ 8 .
• Epist. 142.—Saturnino.
• Thalasio et Valentino.
• Eumatio ⁜ 9 .
• Epist. 19.—Gaio.
• Epist. 26.—Licentio.
• Desiderio ⁜ 10 .
• Epist. 21.—Valerio episcopo.
• Epist. 100, 112.—Donato.
• Epist. 243.—Laeto.
• Cratoni et aliis Carthaginensibus.
• Maximo ⁜ 11 episcopo.
• Epist. 38.—Profuturo.
• Epist. 74.—Praesidio.
• Epist. 145.—Anastasio.
• [Col. 0013] Victori presbytero ⁜ 1 de campo Bullensi.
• Epist. 248.—Sebastiano Monacho.
• Epist. 120, 205.—Consentio.
• Epist. 98.—Bonifacio episcopo.
• Epist. 105.—Romaniano.
• Epist. 32.—Item ipsi.
• Epist. 85.—Paulo episcopo.
• Epist. 268.—Plebi propriae.
• Epist. 78.—Item ipsi.
• Epist. 22.—Aurelio episcopo.
• Epist. 41.—Item ipsi.
• Epist. 60.—Item ipsi.
• Epist. 29.—Alypio episcopo.
• Epist. 83.—Item ipsi.
• Epist. 102.—Deogratias presbytero
• Epist. 28, 40. etc. —Ad sanctum Hieronymum, sex.
• Epist. 27, 149. etc. —Ad Paulinum, octo.
• Epist. 52.—Severino.
• Epist. 53.—Generoso.
• Epist. 127.—Armentario et Paulinae.
• Epist. 159, 162, 164 et 169.—Jovino et Joviniano ⁜ 2 et caeteris.
• Evodio, epistolae tres ⁜ 3 .
• Epist. 130.—Probae, De orando Deo.
• Epist. 131.—Item ipsi, duae.
• Epist. 150.—Item ipsi et Julianae, De velatione Demetriadis.
• In tomo 6.—Julianae, De sancta Viduitate.
• Epist. 49. vel 140, vel 228.—Honorato, tres.
• Flactiano.
• Epist. 91, 104.—Nectario ⁜ 4 , quatuor.
• Epist. 86.—Caeciliano.
• Epist. 47.—Publicolae, duae.
• Epist. 257.—Orontio.
• Epist. 96, 97.—Olympio.
• Epist. 259.—Cornelio.
• Epist. 173.—Donato.
• Item Olympio ⁜ 5 .
• Jam supra. —Plebi propriae, duae.
• Supra. —Paulo episcopo.
• Supra. —Item Paulo supra scripto.
• Epist. 61.—Theodoro praesidi ⁜ 6 .
• Epist. 59.—Victorino.
• Epist. 56, 57.—Celeri ⁜ 7 .
• Epist. 151.—Caeciliano.
• Epist. 62.—Severo episcopo.
• Epist. 84.—Novato ⁜ 8 episcopo.
• Epist. 252.—Felici.
• Adeodato.
• Catulino.
• Epist. 34, 35.—Eusebio.
• Fausto et Pelagiae.
• Aurelio episcopo.
• Placentino episcopo.
• Epist. 265.—Seleucianae.
• Severo.
• Memori ⁜ 9 episcopo.
• Epist. 101.—Asello ⁜ 10 .
• Aemilio.
• Theodoro et Felicissimo.
• Aproniano et Avitae ⁜ 11 .
• Epist. 266.—Florentinae.
• [Col. 0014] Marinianae.
• Epist. 175.—Innocentio episcopo.
• Imperatoribus.
• Stiliconi.
• Praefectis Italiae ⁜ 1 .
• Crescenti episcopo ⁜ 2 .
• Epist. 125.—Alypio ⁜ 3 episcopo.
• Epist. 249.—Restituto diacono ⁜ 4 .
• Macario ⁜ 5 .
• Domnioni.
• Viventio presbytero.
• Delfino.
• Epist. 176.—Item Innocentio episcopo ⁜ 6 .
• Epist. 58.—Pammachio ⁜ 7 .
• Agrippino.
• Plebi Cataquensi.
• Epist. 174.—Item Aurelio episcopo.
• Gerontio.
• Maximiano ⁜ 8 .
• Epist. 63.—Item Severo episcopo.
• Epist. 77.—Felici et Hilarino ⁜ 9 .
• Jam supra. —Item plebi propriae.
• Item ipsi.
• Item ipsi.
• Epist. 177.—Item Innocentio episcopo.
• Epist. 17 vel 170.—Maximo ⁜ 10 .
• Burnio ⁜ 11 .
• Presbyteris propriis.
• Item Macario ⁜ 12 .
• Theodolo.
• Concordio.
• Item Memorio ⁜ 13 episcopo.
• Item Cratoni.
• Epist. 110.—Item Severo episcopo.
• Jam supra. —Novato.
• Mecurio diacono.
• Romano.
• Item Aemilio presbytero.
• Theodoro et Felicissimo, duae.
• Oratori ⁜ 14 .
• Item Aurelio episcopo, duae.
• Firmo.
• Muneri.
• Repentino.
• Lauritio.
• Pelagasio ⁜ 15 et Vagulo.
• Ampelio episcopo.
• Item Repentino.
• Maximo.
• Samsucio.
• Epist. 245.—Possidio episcopo.
• Protogeni et Thalasio.
• Item Protogeni.
• Item Thalasio.
• Item Protogeni, duae.
• Item Aurelio episcopo.
• Clericis Carthaginis.
• [Col. 0015] Supra. —Sebastiano monache.
• Epist. 256.—Christino. ⁜ 1 .
• Anisio.
• Felici.
• Epist. 252.—Geminiano.
• Item Firmo supra scripto.
• Epist. 261.—Audaci ⁜ 2 grammatico.
• Acatio ⁜ 3 .
• Epist. 113.—Cresconio.
• Epist. 227.—Item Alypio episcopo.
• Jam supra. —Item Alypio.
• Epist. 126.—Albinae.
• Epist. 134.—Apringio proconsuli.
• Jam supra. —Item Christino.
• Epist. 124.—Albinae, Piniano, et Melaniae.
• Epist. 247.—Romulo.
• Epist. 251.—Panchario.
• Epist. 114.—Florentino.
• Jam supra. —Cresconio.
• Epist. 115.—Fortunato episcopo.
• Epist. 116.—Item Generoso.
• Epist. 253, 254.—Benenato episcopo, duae.
• Epist. 255.—Rustico.
• Epist. 64.—Quintiano ⁜ 4 presbytero.
• Epist. 65.—Xantippo,
• Supra. —Item Aurelio episcopo.
• Epist. 78, 122.—Item Clero ⁜ 5 .
• Epist. 69.—Castorio.
• Supra. —Item Alypio episcopo.
• Supra. —Item Severo episcopo, duae.
• Epist. 92, 99.—Italicae.
• Epist. 246.—Lampadio.
• Epist. 267.—Fabiolae.
• Epist. 70.—Naucellioni.
• Fratribus a Carthagine.
• Redempto.
• Fratribus Carthaginis.
• Item plebi propriae.
• Epist. 264.—Maximae.
• Epist. 262.—Ad Ecdiciam, epistola una.
• Epist. 684 altera. —Ad Petrum et Abraham, una.

CAP. III.—TRACTATUS DIVERSI.
• De Charitate et Timore casto.
• De Spe.
• De eo quod scriptum est, Jugum meum suave est, et sarcina mea levis est.
• In tomo 3, Sermo 54.—De placendo et non placendo hominibus.
• Sermo 144.—De eo quod scriptum est, Ille arguet mundum de peccato, de justitia, et de judicio.
• Tractatus de Psalmo trigesimo quarto, non toto.
• Sermo 51.—De generationibus secundum Matthaeum et Lucam.
• Sermo 4.—De Jacob et Esau.
• Sermo 88.—De duobus caecis.
• Sermo 2.—De filio Abrahae ducto ad sacrificium.
• Forte Sermo 3.—Item de Abraham, vel ejus filiis duobus.
• De tribus virgis Jacob, et de Psalmo vigesimo primo, non toto.
• Sermo 9.—De decem chordis.
• Sermo 351.—De utilitate agendae poenitentiae.
• Sermo 32.—De Goliath, et David, et de contemptu mundi.
• Sermo 346.—De peregrinatione Christianorum, quae in hac vita est.
• Sermm. 248, 249, etc. —De centum quinquaginta tribus piscibus, ex Evangelio Joannis.
• De Judicio Salomonis inter duas mulieres meretrices.
• [Col. 0016] Sermm. 259, 260, 353, et forte 391.—Ad juvenes, de die octavarum infantium, duo.
• Sermo 33.—De versu Psalmi, Deus, canticum novum cantabo tibi.
• De cantico Isaiae.
• Sermo 363.—De cantico Exodi.
• De Psalmo decimo septimo, et Joannis apostoli Epistola.
• De Psalmo vigesimo primo ⁜ 1 , et Epistola beati Petri apostoli.
• De responsorio Psalmi, Da nobis auxilium de tribulatione, et vana salus hominis.
• Sermo in quo multae propositae sunt quaestiones, sed una soluta est.
• Sermo 149.—Alius in quo quaestiones propositae ex Actibus Apostolorum et Evangelio solvuntur.
• Sermo 278.—De vocatione apostoli Pauli, et commendatione dominicae orationis.
• Sermo 76.—De eo quod Petrus in mari titubavit.
• De Psalmo quadragesimo quarto ⁜ 2 , non toto.
• De depositione Cyri ⁜ 3 episcopi Carthaginis.
• Sermo 9.—De novissimo die.
• De Psalmo septuagesimo primo, non toto.
• Sermo 288.—De natali sancti Joannis, de voce et verbo.
• De Apostolo, Finis enim legis Christus: et de versu Psalmi nonagesimi ⁜ 4 .
• De Evangelio, Si vos Filius liberaverit, vere liberi eritis.
• De venatoribus Dei et saeculi.
• De versu Psalmi centesimi tertii.
• Sermo 110.—De muliere curva, decem et octo annos habente in infirmitate.
• De eo quod ait in Ecclesiastico, Omne animal diligit simile sibi, et omnis caro ad similem sibi conjungitur; et si communicabit lupus agno aliquando, sic peccator justo.
• De Apostolo, ubi ait, Credenti in eum qui justificat impium; et, Lex spiritualis est, ego autem carnalis sum, etc.
• De versu Psalmi quinquagesimi secundi ⁜ 5 , in natali Martyrum.
• Sermo 22.—De versu Psalmi sexagesimi septimi, Sicut deficit fumus, deficiant, etc.
• Sermo 170.—Ex eo quod Apostolus ait, Secundum justitiam quae ex lege est, qui fuerim sine querela; et de versu Psalmi centesimi quadragesimi secundi.
• De versu Psalmi vigesimi quarti, Vias tuas, Domine, ostende mihi, etc.
• De versu Psalmi quadragesimi primi, Quemadmodum cervus desiderat ad fontes aquarum, etc.
• De versu Psalmi centesimi noni, ubi ait, Tecum principium in die virtutis tuae; et de Melchisedech.
• De Apostolo, Infelix ego homo, quis me liberabit de corpore mortis hujus?
• De muliere quae fluxum sanguinis patiebatur: et de Jeremia, ubi ait, Accepit lumbare lineum, et abscon dit eum in petra.
• De Apostolo, Mortui enim estis, et vita vestra abscondita est cum Christo.
• De depositione Restituti episcopi Carthaginis.
• Sermo 64.—De Evangelio, Ecce ego mitto vos sicut oves in medio luporum, etc.
• In tomo 6.—De Obedientia.
• De Utilitate jejunii.
• In tomo 5, forte Serm. 352.—Item de Utilitate agendae poenitentiae, et de versu Psalmi quinquagesimi, Miserere mei, Deus.
• [Col. 0017] Sermo 125.—De quinque porticibus, ubi multitudo languentium jacebat; et de piscina Siloe.
• Ex eo quod scriptum est in Genesi fecisse Deum tertio die.
• Item alius, de die quarto.
• Alius, de die quinto.
• Alius, de die sexto.
• Alius, de die septimo.
• De ebrietate Noe, et nudatione femorum ejus.
• Sermo 5.—De luctatione Jacob cum Angelo.
• De virga conversa in serpentem, et manu colorata, et aqua in sanguinem.
• Sermo 45.—Ex eo quod ait Isaias, Qui autem dediti mihi erunt, possidebunt terram ⁜ 1 , et haereditabunt montem sanctum meum: Et de Apostolo, Has ergo promissiones habentes, charissimi, etc.
• Sermo 137.—Ex Evangelio, de pastore mercenario, et fure.
• Sermo 368.—De Apostolo, Nemo unquam carnem suam odio habuit: et ex Evangelio, Qui amat animam suam, perdet eam.
• Sermo 177.—Ex eo quod Apostolus ait: Nihil intulimus in hunc mundum: et de versu Psalmi quinquagesimi, Miserere mei, Deus.
• Ex Evangelio, Agite poenitentiam.
• De Regnorum ⁜ 2 , ex eo quod David intravit ad Bethsabee, et maritum ejus occidendum curavit.
• De versu Psalmi trigesimi tertii, Venite, filii, audite me, timorem Domini docebo vos: et de muliere in adulterio deprehensa, quae Domino oblata est.
• Sermo 141.—Ex Evangelio, Ego sum via, veritas et vita: sermo habitus cum pagani ingrederentur.
• De Apostolo, O altitudo sapientiae et scientiae Dei! et de versu Psalmi quinquagesimi noni, Deus, repulisti nos, et destruxisti nos: et de versu Psalmi centesimi decimi octavi, Bonum mihi quod humiliasti me, ut discam justificationes tuas.
• De versu Psalmi trigesimi, In te, Domine, speravi, non confundar in aeternum.
• De Operibus misericordiae.
• Ex Evangelio Joannis, ubi regulum increpavit.
• De Charitate inquieta.
• De responsorio ⁜ 3 Psalmi centesimi trigesimi primi, Paravi lucernam Christo meo, etc.
• De responsorio Psalmi centesimi tertii, Benedic, anima mea, Domino; Domine Deus meus, magnificatus es nimis.
• De responsorio Psalmi quinquagesimi primi, Speravi in misericordia Dei.
• Sermo 37.—De lectione Proverbiorum Salomonis, ab eo loco ubi dictum est, Mulierem fortem quis inveniet: usque ad finem libri, hoc est, Et laudetur in portis vir ejus.
• Sermo 36.—Ab eo quod scriptum est in Proverbiis Salomonis, Sunt qui divites se affectant ⁜ 4 , nihil habentes; et sunt qui se humiliant, cum sint divites: et, Redemptio animae viri divitiae ejus, pauper autem non suffert minas.
• Sermo 35.—Item de eo quod scriptum est in Proverbiis, Fili, si sapiens fueris, tibi sapiens eris, et proximis tuis; si autem malus evaseris, solus hauries mala.
• Sermo 82.—De eo quod scriptum est in Evangelio, Si peccaverit in te frater tuus, corripe eum inter te et ipsum solum: et in Salomone, Annuens oculis cum dolo, congregat hominibus moestitiam; qui autem arguit palam, pacem facit.
• Sermo 91.—De Evangelio; ubi Dominus interrogat [Col. 0018] Judaeos, cujus dicerent Christum esse filium: et de vidua illa, quae misit duo minuta in gazophylacium.
• Ex Evangelio Matthaei, de thesauro in agro, et pretiosa margarita, et de reti misso in mare.
• Sermo 243, etc. —Ex Evangelio, ubi Dominus tangi se noluit a Maria, eo quod nondum ascenderat ad Patrem.
• Sermo 146.—Ex Evangelio, ubi Dominus oves suas Petro commendat.
• De responsorio Psalmi quinquagesimi sexti, Miserere mei, Deus, miserere mei, quoniam in te confidit anima mea.
• Ex Evangelio, ubi de divite, qui induebatur purpura et bysso, scriptum est.
• Sermm. 261, 262, etc. —De quadragesima Ascensionis Domini.
• De quinquagesima per vigilias, ex eo quod scriptum est, In principio fecit Deus coelum et terram.
• Item aliis ejusdem diei, de responsorio Psalmi centesimi quadragesimi, Pone, Domine, custodiam ori meo.
• Forte Sermo 53.—De octo sententiis beatitudinum, ex Evangelio.
• Item de die Pentecostes, ex eo quod scriptum est in Tobia, A die Pentecostes, qui est sancta septimanarum.
• Serm. 109.—De Evangelio, ubi scriptum est, Concorda cum adversario tuo, cum es cum illo in via.
• Ex Apostolo, de homine vetere exuendo, et novo induendo, et de versu Psalmi vigesimi quinti.
• Ex Evangelio, Videbo vos iterum, et gaudebit cor vestrum, et gaudium vestrum nemo tollet a vobis.

CAP. IX.
• Sermm. 184, 185, etc. —De natali Domini.
• Sermo 261, etc., supra. —De Die quadragesima Ascensionis Domini.
• Serm. 101.—Ex Evangelio, quod scriptum est, Messis multa; usque ad id quod ait, Pax vestra ad vos revertetur.
• Sermo 60.—Ex Evangelio, de thesauro in coelo condendo.
• Sermo 145.—Ex Evangelio, ubi Jesus dicit discipulis suis, Usque nunc nihil petistis in nomine meo.
• Sermo 285.—De die natali martyrum Casti et Aemilii.
• Sermo 266.—De die Pentecostes, de versu Psalmi centesimi quadragesimi, Emendabit me justus in misericordia
• Sermo 29.—Item de eodem die, de versu Psalmi centesimi decimi septimi, Confitemini Domino, quoniam bonus est ⁜ 1 .
• Sermo 7.—De flamma in rubo in Exodo, eo quod non comburebatur.
• Sermo 28.—Per jejunium quinquagesimae, de versu Psalmi centesimi quarti, Laetetur cor quaerentium Dominum.
• Item de versu per jejunium quinquagesimae Psalmi centesimi decimi quinti, Ego dixi in pavore meo, Omnis homo mendax.
• Sermo 133.—Ex Evangelio, ubi Jesus non se ascensurum ad diem festum dixerat, et tamen ascendit.
• Ex Epistola ad Galatas, ubi Paulus Petrum reprehendit.
• Sermo 89.—Ex Evangelio, ubi Jesus arborem arefecit; et de illo, ubi se finxit longius ire.
• De avaritia.
• Sermo 160.—De Apostolo, ubi ait, Qui gloriatur, in Domino glorietur: et de versu Psalmi septuagesimi, In tua justitia erue me et exime me.
• Sermm. 103, 104.—De Evangelio, ubi Domino Martha ministrabat.
• Sermm. 287, 288, etc. —De natali Joannis Baptistae.
• Sermm. 295, 296, etc. —De natali sanctorum apostolorum Petri et Pauli.
• [Col. 0019] Ex Evangelio, de dilectione Dei et proximi.
• Ex Evangelio, ubi Pharisaei Dominum interrogant, Si licet uxorem quacumque ex causa dimittere.
• De Apostolo, ubi ait, Quis nos separabit a charitate Christi?
• Ex Evangelio, Qui non odit patrem et matrem, etc.
• Per natalem Catulini.
• Per natalem sanctorum martyrum Scillitanorum, tractatus duo ⁜ 1 .
• Ex Evangelio, ubi ait Jesus, Impleta sunt tempora, et appropinquavit regnum Dei, poenitemini, et credite Evangelio.
• Sermo 72.—Ex Evangelio, Aut facite arborem bonam, et fructum ejus bonum; aut facite arborem malam, et fructum ejus malum.
• Sermm. 302, 303, etc. —Per natalem sancti martyris Laurentii.
• Ex Evangelio, de muliere quae decem et octo annos curvata erat, et de his super quos turris ceciderat.
• Sermo 306.—Per natalem martyrum Massae candidae.
• Per natalem martyris Quadrati.
• Ex Evangelio, Ego sum panis qui de coelo descendi: et, Operamini escam, non quae perit, sed quae permanet in aeternum.
• De versu Psalmi decimi septimi, Disciplina tua me direxit in finem, et disciplina tua ipsa me docebit.
• De versu Psalmi decimi noni, Mittat tibi auxilium de sancto.
• Sermo 65.—De Evangelio, ubi ait, Nolite timere eos qui occidunt corpus, etc.
• Sermo 53.—Ex Evangelio de beatitudinibus.
• Sermo 274, etc. —De natali sancti Vincentii.
• De versu Psalmi quadragesimi tertii, Quoniam propter te morte afficimur, etc.
• Per natalem sancti Agilaei ⁜ 2 .
• Sermo 69.—De Evangelio, Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego vos reficiam.
• Forte Sermo 70.—Item ex eadem lectione, per natalem Carthaeriensium ⁜ 3 .
• Forte Sermo 334.—De Amore Dei.
• Sermo 75.—De evangelica lectione, ubi Domino jubente Petrus super mare ambulavit.
• De ordinatione diei ⁜ 4 , et depositione episcopi Florentii.
• De episcopo eligendo et ordinando in locum memorati.
• De versu Psalmi septimi, Justum auxilium meum a Domino, qui salvos facit rectos corde.
• De versu Psalmi septuagesimi tertii, Exsurge Domine, judica causam tuam, commemorare opprobriorum tuorum.
• De versu Psalmi centesimi, Misericordiam et judicium cantabo tibi, Domine.
• In tomo 3, parte 2.—De epistola Joannis ad Parthos, sermones decem.
• In tomo 5, Sermo 24.—De versu Psalmi octuagesimi secundi, Deus, quis similis erit tibi? ne taceas neque mitescas, Deus.
• Supra. —De natali sancti Joannis Baptistae.
• Sermo 8.—De decem plagis et decem praeceptis.
• De lectione evangelica.
• Sermm. 326, 327, etc. —De die natali Martyrum.
• Ex Evangelio Lucae, et de Actibus Apostolorum.
• De versu Psalmi centesimi quadragesimi tertii, Deus, canticum novum cantabo tibi, etc.
• [Col. 0020] Sermo 44.—De lectione Isaiae, Domine, quis credidit auditui nostro?
• Sermm. 330, 331, et 368.—Ex Evangelio, Qui amat animam suam, perdet eam.
• De natali sancti Joannis, tractatus duo.
• Sermm. 295, 296, etc. —De natali apostolorum Petri et Pauli.
• De Evangelio, ubi Centurio Dominum rogat pro puero suo.
• De adolescentium luxuria.
• Sermo 98.—De tribus mortuis a Domino resuscitatis.
• Sermo 126, jam supra cap. 5.—Ex Evangelio, Non potest Filius a se facere quidquam, nisi quod viderit Patrem facientem.
• Sermo 127.—De eo quod scriptum est, Quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit quae praeparavit Deus iis qui diligunt eum.
• De die Pentecostes per vigilias, ex eo quod scriptum est, In principio fecit Deus coelum et terram.
• De Charitate tractatus, duo.
• De versu Psalmi septuagesimi, Libera me de manu peccatoris, etc.
• De versu Psalmi septuagesimi quarti, Confitebimur tibi, Deus, confitebimur tibi.
• De versu Psalmi centesimi decimi septimi, Confitemini Domino quoniam bonus est.
• De retenta unitate ad senem Maximum ⁜ 1 .

CAP. X.
• Sermo 184, etc. supra, cap. 9.—De natali Domini, tractatus septem.
• Sermm. 199, 200, etc. —De Epiphania, tractatus septem.
• Sermm. 205, 206, etc. —De quadragesima ante Pascha, tractatus quinque.
• Sermo 218.—De Domini passione, tractatus duo.
• Sermm. 119, etc. 219, etc. —Per vigilias Paschae, tractatus viginti tres.
• Sermo 212, 213, etc. —De Symbolo, tractatus tres.
• Sermm. 56, 57, etc. —De Oratione Dominica, unus.
• Sermo 216.—Exhortatorius ad Competentes, tractatus unus.
• Sermo 259, etc. supra, cap. 8.—De octavis infantium, tractatus duo.
• Serm. 26, etc. supra, cap. 8, et cap. 9.—De Ascensione Domini, tractatus duo.
• De Eucharistia, tractatus unus.
• Serm. 267, etc. —De adventu Spiritus sancti, tractatus unus.
• De natali Apostolorum, tractatus unus.
• Sermm. 274, 275, etc. —De natali sancti Vincentii, tractatus duo.
• Sermo 339.—De natali episcopi, tractatus unus.
• Supra. —De natali sancti Joannis, tractatus unus.
• Sermm. 309, 310, etc. —De natali sancti Cypriani, tractatus quatuor.
• Sermm. 280, 281, 282.—De natali Perpetuae et Felicitatis, tractatus tres.
• De natali sancti Salvii, tractatus unus.
• Supra. —De natali sancti Vincentii, tractatus duo.
• Sermo 340.—De natali episcopi, tractatus unus.
• De versu Psalmi centesimi trigesimi octavi, Imperfectum meum viderunt oculi tui.
• De eleemosynis rerum spiritualium.
• De ministerio rerum carnalium, quod fit in sanctos.
• De eleemosynis quae fiunt in omnes.
• Sermo 364.—De Samson, et de versu Psalmi quinquagesimi septimi, Si vere ergo justitiam loquimini.
• De natali sancti Victoris, et de versu Psalmi centesimi decimi quinti, Pretiosa in conspectu Domini.
• Sermo 343.—De Susanna et Joseph.
• [Col. 0021] De versu Psalmi centesimi trigesimi primi, Sacerdotes tui induantur justitiam.
• Sermm. 336, 337, etc. —De dedicatione ecclesiae, tractatus duo.
• Sermo 71.—De blasphemia Spiritus sancti.
• In tomo 6.—De cura pro mortuis gerenda.
• Ibid. —Ad Dulcitium, liber unus.
• Ibid. —De continentia, sermo unus.
• [Col. 0022] Fient simul ⁜ 2 , . . . . . . Ac per hoc, quod memoratus sanctus Augustinus episcopus Spiritu divino actus, in sancta Ecclesia catholica, ad instructionem animarum fecit libros, tractatus, epistolas, numero mille triginta, exceptis iis qui numerari non possunt, quia nec numerum designavit ipsorum.

Opera appendicum

Editores

Ordo novus comparatus cum ordine veteri

Editores

Ordo vetus comparatus cum ordine novo

Editores

Index alphabeticus

Editores

Tom. Pag.

A

De Duodecim Abusionum gradibus.

Ap. VI 1079

De Actis cum Felice Manichaeo libri duo.

VIII 519

Contra Academicos libri tres.

I 905

Contra Adimantum Manichaei discipulum liber unus.

VIII 129

De Ascensione Domini sermo extra ordinem.

V 1716

De Adversitate temporali.

Ap. V 2315

De Conjugiis Adulterinis libri duo.

VI 451

In Adulteros.

Ap. V 2288

De Esu Agni.

Ap. VI 1201

De Agone Christiano liber unus.

VI 289

[Col. 0034]

De Agri Dominici cultura.

VI 685

Altercatio Augustini cum Pascentio.

Ap. II 1156

Dialogus de Altercatione Ecclesiae et Synagogae.

Ap. VIII 1131

De Amicitia.

Ap. VI 831

De Amore Dei et Amore saeculi.

V 1512

De Amore hominis in hominem.

1690

Anastasii ad Landuleum Epistola de subsequente scriptura. Scriptura de detectione ac translatione sancti Stephani in urbem Byzantium, quam Anastasius latinitate donavit.

Ap. VII 817

De Anima et ejus Origine contra Vincentium Victorem libri quatuor.

X 475

De Duabus Animabus contra Manichaeos

[Col. 0035]

liber unus.

VIII 93

De Spiritu et Anima.

Ap. VI 779

De Immortalitate Animae liber unus.

I 1021

De Quantitate Animae liber unus.

1035

De Antichristo.

Ap. VI 1131

In Joannis Apocalypsim Expositio.

Ap. III 1417

Sermones de Verbis Apostoli.

V 814

Arausicani concilii canones.

Ap. X 1785

De Libero Arbitrio libri tres.

I 1221

De Libero Arbitrio et Gratia.

X 881

De Arbore scientiae boni et mali.

Ap. V 1735

Opera polemica adversus Arianos.

VIII

Sermo contra Arianos.

V 1485

De Trinitate, sive de Scripturis veteribus et novis contra Arianos.

1689

Sermo contra Judaeos, Paganos et Arianos.

Ap. VIII 1117

Sermo Arianorum.

VIII 677

Contra Sermonem Arianorum liber unus.

683

Arithmeticae principia (non exstant).

De Auguriis.

Ap. V 2268

De Assumptione B. Mariae.

Ap. VI 1141

Augustini Vita auctore Possidio.

I 33

Indiculus librorum, tractatuum et Epistolarum Augustini, cura Possidii editus.

XI 5

B

De Baptismo contra Donatistas libri septem.

IX 107

De Unico Baptismo contra Petilianum.

595

De Peccatorum meritis et remissione et de Baptismo parvulorum ad Marcellinum libri tres.

X 109

De Mysteriis Baptismatis sermones tres.

Ap. VI 1203

De Tempore Barbarico.

VI 699

De Beata Vita.

I 959

De Benedictionibus Jacob Patriarchae.

Ap. III 2199

De Natura Boni contra Manichaeos liber unus.

VIII 551

De Bono Conjugali.

VI 373

De Bono Disciplinae.

Ap. VI 1217

De Bono Viduitatis.

VI 429

Ad Bonifacium contra Duas Epistolas Pelagianorum, libri quatuor.

X 549

Augustini nomine ad Bonifacium, et contra, Epistolae breviores sexdecim.

Ap. II 1447

Breviculus Collationis cum Donatistis.

IX 613

C

Sermo ad Caesareensis Ecclesiae plebem Emerito praesente dictus.

IX 689

Homiliae plurimae sancti Caesarii Arelatensis.

V

De Cantico Exodi.

V 1634

De Cantico novo.

VI 677

De Charitate.

V 1533

De Charitate.

Ap. VI 1223

De Charitate et Caeco illuminato.

V 1529

De Pace et Charitate.

1586

Ad tenendam Charitatem exhortatio.

Ap. V 2245

De dilectione Charitatis et odio Cupiditatis.

2247

De Castitate.

2291

De Castitate et Munditia.

2296

De Castitate conjugali.

2297

De Sobrietate et Castitate.

Ap. VI 1105

De Cataclysmo.

VI 693

De Catechizandis rudibus liber unus.

309

Categoriae decem.

Ap. I 1419

De Rectitudine catholicae conversationis.

Ap. VI 1169

Epistola ad Catholicos contra Donatistas, vulgo de Unitate Ecclesiae.

IX 391

Contra id quod attulit Centurius (non exstat).

[Col. 0036]

Quare natus et passus sit Christus.

Ap. V 2200

Quod Christianorum tempora praedicta sint.

2348

De Christiano nomine cum operibus non christianis.

2237

Quales sint Christiani boni et mali.

2240

De Vita Christiana.

Ap. VI 1031

De Civitate Dei contra Paganos libri viginti duo.

VII

De vita et moribus Clericorum suorum sermones duo.

V 1568

Regulae Clericis traditae fragmentum.

Ap. I 1447

De Cogitationibus turpibus fugiendis.

Ap. V 2344

De Cognitione verae vitae.

Ap. VI 1005

Breviculus Collationis cum Donatistis.

IX 613

Post Collationem ad Donatistas liber unus.

885

Collatio cum Maximino Arianorum episcopo.

VIII 709

Liber Contra Collatorem.

Ap. X 1801

Commonitorium (vulgo Augustini) de recipiendis Manichaeis qui convertuntur.

Ap. VIII 1153

Ad Competentes sermo exhortatorius.

Ap. V 2242

In eos qui Concubinas ante aut post uxores adhibent.

2288

De Nuptiis et Concupiscentia ad Valerium libri duo.

X 413

De Confessione peccatorum.

Ap. V 2212

Confessionum libri tredecim.

I 659

De Bono Conjugali liber unus.

VI 373

Ad Conjugatos sermo.

V 1709

De Consensu Evangelistarum libri quatuor.

III 1041

De Contemptu mundi.

Ap. VI 1215

Ad Continentes sermo.

V 1563

De Continentia liber unus.

VI 349

De Contritione cordis.

Ap. VI 939

De Correptione et Gratia liber unus.

X 915

De Correptione proximi.

V 1697

De Utilitate aredendi ad Honoratum liber unus.

VIII 65

Contra Cresconium grammaticum Donatistam libri quatuor.

IX 445

Sermones de Consolatione Mortuorum.

Ap. VI 1159

De Cultura agri Dominici.

VI 685

De Cura pro Mortuis gerenda.

591

Augustini nomine ad Cyrillum Jerosolymitanum episcopum, et contra, de laudibus sancti Hieronymi epistolae.

Ap. II 1120

D

De Decimis sermones duo.

Ap. V 2264

Ad Demetriadem Pelagii epistola.

Ap. II 1099

Principia Dialecticae.

Ap. I 1409

Dialogus Quaestionum.

Ap. VI 733

De Substantia Dilectionis.

843

De Diligendo Deo.

847

De Dilectione parentum et Decimis.

Ap. V 2264

De Disciplina Christiana tractatus.

VI 667

De Bono Disciplinae.

Ap. VI 1217

De Divinatione Daemonum liber unus.

VI 581

De Essentia Divinitatis.

Ap. VIII 1199

De Doctrina Christiana libri quatuor.

III 15

De Salutaribus Documentis.

Ap. VI 1047

De Ecclesiasticis Dogmatibus.

Ap. VIII 1213

De Dominica et aliis diebus festis pie celebrandis.

Ap. V 2274

Opera polemica contra Donatistas.

IX

Excerpta et scripta vetera ad historiam Donatistarum pertinentia.

Ap. IX 773

De quodam Donatista qui reversus est ad Ecclesiam.

V 1598

De lite et concordia cum Donatistis.

1590

De septem Vitiis, et septem Donis Spiritus sancti.

Ap. VI 1089

De octo Dulcitii quaestionibus liber

[Col. 0037]

unus.

VI 147

E

In Ebrietatis malum sermones duo.

Ap. V 2303

De Moribus Ecclesiae catholicae.

I 1309

In illud,

Ego sum qui sum.

V 62

De faciendis Eleemosynis sermones tres.

1700

Plures alii.

Ap. V 2331

De Gestis cum Emerito.

IX 697

De generalitate Eleemosynarum.

Ap. VI 1227

De Oratione et Eleemosyna.

1225

Euchiridion de Fide, Spe et Charitate, liber unus.

VI 231

De Erepto Energumeno.

Ap. V 2347

De Epicureis et Stoicis.

V 807

Epistolae ducentae septuaginta secundum temporum ordinem dispositae, et quatuor in classes digestae.

II

Epistola consolatoria ad Probum.

Ap. X 1897

Expositio quarumdam propositionum ex Epistola ad Romanos.

III 2063

Expositio epistolae ad Galatas.

2105

In Epistolam Joannis tractatus decem.

1977

Contra Duas Epistolas Pelagianorum libri ad Bonifacium quatuor.

X 549

Contra Epistolam Donati (non exstat).

Contra Epistolam Parmeniani libri tres.

IX 33

Contra Epistolam Petiliani libri tres.

245

Sermo Eraclii, praesente Augustino habitus.

V 1718

De Vita Eremitica ad sororem.

Ap. I 1451

Sermonum ad Fratres in eremo aliqui.

V

Sermones ad Fratres in eremo.

Ap. VI 1235

Quaestionum Evangeliorum libri duo.

III 1321

Quaestionum septemdecim in Evangelium secundum Matthaeum liber unus.

1365

In Evangelium Joannis tractatus centum viginti quatuor.

1379

F

Contra Faustum Manichaeum libri triginta tres.

VIII 207

De Actis cum Felice Manichaeo libri duo.

519

Contra Felicianum Arianum de Fide Trinitatis liber.

Ap. VIII 1157

De Quarta Feria tractatus.

VI 685

De Fide et Operibus liber unus.

197

De Fide rerum quae non videntur liber unus.

171

De Fide et Symbolo liber unus.

181

De Fide contra Manichaeos liber Evodio tributus.

Ap. VIII 1139

De Fide catholica sermones quatuor.

Ap. V 2176

Expositio fidei, et interpretatio nominis ejus.

2233

Liber de Fide ad Petrum.

Ap. VI 753

De Fine saeculi liber unus.

II 904

Acta seu disputatio contra Fortunatum Manichaeum, liber unus.

VIII 111

Fragmenta sermonum.

V 1719

Fragmenta sexdecim hic addita.

V

Contra Fulgentium Donatistam incerti auctoris liber.

Ap. IX 763

Contra Epistolam Manichaei quam vocant Fundamenti liber unus.

VIII 173

G

Responsiones ad capitula calumniantium Gallorum.

Ap. X 1833

Contra Gaudentium Donatistam episcopum libri duo.

IX 707

De Genesi contra Manichaeos libri duo.

III 173

De Genesi ad Litteram imperfectus liber.

III 219

De Genesi ad Litteram libri duodecim.

245

Responsiones ad excerpta, quae de Genuensi civitate sunt missa.

Ap. X 1849

[Col. 0038]

De Grammatica liber.

Ap. I 1385

De Gratia novi Testamenti.

II 538

De Gratia Christi et de Peccato Originali contra Pelagium, ad Albinam, Pinianum, et Melaniam libri duo.

X 359

De Gratia et Libero Arbitrio ad Valentinum et cum illo monachos Adrumetinos liber unus.

881

De Correptione et Gratia ad eosdem liber unus.

915

Liber suspecti auctoris de Praedestinatione et Gratia.

Ap. X 1665

H

De Triplici Habitaculo.

Ap. VI 991

De Haeresibus ad Quodvultdeum liber unus.

VIII 21

Tractatus contra quinque haereses.

Ap. VIII 1111

Quaestionum in Heptateuchum libri septem.

III 547

Homiliae quinquaginta.

V

De primi Hominis creatione.

Ap. VI 1213

De Honestate mulierum.

Ap. V 2301

De Humilitate et Timore Domini.

2313

Quod Scripturae humiles benedixerint et superbos maledixerint.

2310

Hypomnesticon contra Pelagianos et Coelestianos, vulgo liber Hypognosticon.

Ap. X 1611

I

De Sententia Jacobi liber unus.

II 733

Ad Inquisitiones Januarii libri duo.

199

De Utilitate Jejunii tractatus unus.

VI 707

De Incarnatione Verbi ad Januarium libri duo ex Origene collecti.

Ap. VIII 1175

De Mysterio Trinitatis et Incarnationis sermones duo.

Ap. V 2196

In die octavarum Infantium.

V 1560

De Dilectione inimicorum.

1695

Alii duo sermones.

Ap. V 2250

Adnotationum in Job liber unus.

III 825

In Joannis Evangelium tractatus centum viginti quatuor.

1379

In Epistolam Joannis ad Parthos tractatus decem.

1977

De Susanna et Joseph.

V 1505

Tractatus adversus Judaeos.

VIII 51

De Extremo Judicio sermones tres.

Ap. V 2206

Contra Julianum haeresis Pelagianae defensorem libri sex.

X 641

Contra secundam Juliani responsionem imperfectum opus sex libros complectens.

1049

Ad Juvenes sermo.

V 1706

L

De Lectione et Meditatione legis Dei.

Ap. V 2323

Ut populi Lectiones divinas audire studeant.

2324

Contra Adversarium Legis et Prophetarum libri duo.

VIII 603

De Libero Arbitrio libri tres.

I 1221

De Gratia et Libero Arbitrio ad Valentinum et cum illo monachos Adrumetinos liber unus.

X 881

Locutionum libri septem.

III 485

Luciani Epistola ad universam Ecclesiam de revelatione corporis Stephani martyris.

Ap. VII 807

M

De Magistro liber unus.

I 1193

Expositio cantici Magnificat.

Ap. VI 1137

De Moribus Manichaeorum liber unus.

I 1345

De Mandatis Dei servandis.

Ap. V 2243

Manuale.

Ap. VI 951

[Col. 0039]

De Martyribus vel Phylacteriis.

Ap. V 2271

Collatio cum Maximino Arianorum episcopo.

VIII 779

Contra eumdem Maximinum Arianum libri duo.

743

Meditationes.

Ap. VI 901

De Mendacio liber unus.

VI 487

Contra Mendacium liber unus.

517

De Mirabilibus sacrae Scripturae libri tres.

Ap. III 2149

De Miraculis sancti Stephani ad Evodium libri duo.

Ap. VII 833

De Misericordia et Indulgentia.

Ap. V 2328

De Misericordia divina et humana.

2330

Ut populus ad integrum Missas audiat, sermones tres.

2278

De Opere Monachorum liber unus.

VI 547

De Moribus Ecclesiae et de Moribus Manichaeorum libri duo.

I 1309

De Cura pro Mortuis gerenda liber unus.

VI 591

De Mortuorum Consolatione

Ap. VI 1159

De Contemptu Mundi.

V 1517

Item.

Ap. VI 1215

De incauta familiaritate extranearum Mulierum.

Ap. V 2301

De Mulierum honestate.

2301

De Musica libri sex.

I 1081

N

De Natura et Gratia contra Pelagium, ad Timasium et Jacobum liber unus.

X 247

Sermones ad Neophytos.

Ap. VI 1203

De eo quod Neophytis ex oleo sancto aures et nares a sacerdotibus illiniantur.

1201

De unctione capitis et de pedibus Neophytorum lavandis.

Ap. VI 1211

De Nuptiis et Concupiscentia ad Valerium libri duo.

X 413

O

De Obedientia et Humilitate.

Ap. VI 1221

Opus imperfectum contra secundam Juliani responsionem, sex libros complectens.

X 1049

De Opere Monachorum.

VI 547

De Fide et Operibus.

197

Oratio adversus Judaeos.

VIII 51

Orandum esse attente, et de sermonibus otiosis.

Ap. V 2280

Ut genua flectantur in Oratione, et de verbis otiosis vitandis.

2285

In die anniversaria Ordinationis episcopalis.

V 1687

De Ordinationis Augustini die sermones duo.

1480

De Ordine libri duo.

I 977

Ad Orosium contra Priscillianistas et Origenistas liber unus.

VIII 669

De Ovibus.

V 295

P

De Poenitentia sermones novem.

Ap. V 2216

De Utilitate agendae Poenitentiae sermones duo.

V 1535

De Poenitentibus.

1713

De Vera et Falsa Poenitentia.

Ap. VI 1113

Sex quaestiones contra Paganos.

II 370

De Scala Paradisi.

Ap. VI 997

Contra Parmenianum libri tres.

IX 33

Pascentii altercatio cum Augustino.

Ap. II 1156

De Pastoribus.

V 2706

De Patientia liber unus.

VI 611

Sermones duo de Pace, instante Collatione cum Donatistis.

V 1582

De Laude Pacis.

1582

[Col. 0040]

Peccatoris Speculum.

Ap. VI 983

De Peccato Originali contra Pelagium.

X 385

De Peccatorum meritis.

109

De Gestis Pelagii ad Aurelium liber unus.

319

Contra Duas Epistolas Pelagianorum libri ad Bonifacium quatuor.

549

Opera polemica contra Pelagianos.

X

Varia scripta et monumenta ad Pelagianorum historiam pertinentia.

Ap. X 1679

De Peregrinatione nostra in hac vita per fidem.

V 1522

De Perfectione Justitiae hominis, epistola seu liber ad Eutropium et Paulum.

X 291

De Dono Perseverantiae liber.

993

Contra Litteras Petiliani libri tres.

IX 245

De Martyribus vel Phylacteriis.

Ap. V 2271

De Praedestinatione Sanctorum ad Prosperum et Hilarium liber.

X 939

Liber suspecti auctoris de Praedestinatione et Gratia.

Ap. X 1665

Libellus incerti auctoris de Praedestinatione Dei.

1677

De Praesentia Dei liber seu epistola ad Dardanum.

II 832

Prosperi Aquitani pro Augustino contra iniquos doctrinae ipsius de Gratia et Praedestinatione reprehensores apologetica opuscula, scilicet:

Epistola ad Rufinum de Gratia et Libero Arbitrio.

Ap. X 1793

Liber contra Collatorem.

1801

Responsiones ad capitula calumniantium Gallorum.

1833

Responsiones ad capitula objectionum Vincentianarum.

1843

Responsiones ad Excerpta quae de Genuensi civitate sunt missa.

1849

Ejusdem liber Sententiarum ex Augustino.

1859

Enarrationes in Psalmos.

IV

Psalmus contra Partem Donati.

IX 23

Psalterium quod Augustinus matri suae composuisse fertur.

Ap. VI 1135

De quadam Psallendi consuetudine.

Ap. V 2282

De Purgatoriis Poenis et Inferni Puteo.

2210

De Psallendi ritu.

V 2284

De Pugna animae.

V 713

Q

Quaestiones sex contra Paganos expositae, liber seu epistola.

II 370

Quaestionum in Heptateuchum libri septem.

III 547

De diversis Quaestionibus ad Simplicianum libri duo.

VI 101

De diversis Quaestionibus octoginta tribus liber unus.

11

Quaestiones Veteris et Novi Testamenti.

Ap. III 2213

Quaestiones Veteris et Novi Testamenti post vulgatae.

Ap. III 2385

De octo Dulcitii Quaestionibus liber unus.

VI 147

Quaestionum Evangeliorum libri duo.

III 1321

Quaestionum septemdecim in Evangelium secundum Matthaeum.

1365

Quaestiunculae de Trinitate.

Ap. VIII 1171

R

De Rectitudine catholicae conversationis.

Ap. VI 1169

Regula ad servos Dei.

I 1377

Regula secunda.

Ap. I 1449

[Col. 0041]

Regulae Clericis traditae fragm.

Ap. I 1447

Regula verae fidei.

Ap. V 1959

De Vera Religione liber unus.

III 121

De Remissione peccatorum.

X 109

Responsiones ad capitula calumniantium Gallorum.

Ap. X 1833

Responsiones ad capitula objectionum Vincentianarum.

1843

Responsiones ad excerpta, quae de Genuensi civitate sunt missa.

1849

De Resurrectione mortuorum Sermones duo.

V 1599

Retractationum libri duo.

I 583

De Revelationibus S. Stephani.

Ap. VII 805

Principia Rhetorices.

Ap. I 1439

Expositio quarumdam propositionum ex Epistola ad Romanos.

III 2063

Epistolae ad Romanos inchoata Expositio.

2087

Sermo de Rusticiano subdiacono, a Donatistis rebaptizato et in diaconum ordinato.

IX 753

S

De Sacrificio vespertino.

V 1501

De Scala Paradisi.

Ap. VI 997

De Fine Saeculi.

II 904

De Vanitate Saeculi.

Ap. VI 1213

De Salutaribus Documentis.

1047

De Samsone.

V 1639

De sacrae Scripturae Mirabilibus libri tres.

Ap. III 2149

Secundini epistola ad Augustinum.

VIII 571

Contra Secundinum Manichaeum liber unus.

557

Prosperi liber Sententiarum ex Augustino.

Ap. X 1859

Liber Sententiarum viginti unius.

Ap. VI 725

Sermones ad populum habentur, sic distributi:

Classe prima, Sermones de Scripturis.

V 23

Classe secunda, Sermones de Tempore.

995

Classe tertia, Sermones de Sanctis.

1247

Classe quarta, Sermones de Diversis.

1485

Classe quinta, Sermones dubii.

1639

In Appendice, Sermones supposititii.

1735

Ad superiores illas germanorum vel spuriorum classes revocantur universi Sermones qui apud priores editiones sic digesti erant:

Sermones de Verbis Domini.

Sermones de Verbis Apostoli.

Homiliae quinquaginta.

Sermones de Tempore.

Sermones de Sanctis.

Sermones a Parisiensibus editi.

Sermones de Diversis.

Sermonum Fragmenta.

Sermones ad Fratres in eremo, quorum tamen pars maxima in tomum sextum rejecta est.

Sermones undecim ex majoris Carthusiae manuscriptis.

Sermones a Sirmundo additi.

Sermones a Vignierio additi in prima parte Supplementi.

Sermones ab eodem additi in secunda parte Supplementi.

Sermones quoque hic nunc primum vulgati numero septemdecim.

[Col. 0042]

Fragmenta hic addita sexdecim.

Sermo Eraclii.

Homiliae quatuordecim sancti Caesarii Arelatensis a Stephano Baluzio editae, aliaeque ejusdem sancti Caesarii ex bibliotheca Patrum depromptae.

De Sermone Domini in monte.

II 1229

Severi Epistola ad omnem Ecclesiam de virtutibus in Minoricensi insula factis per reliquias S. Stephani.

Ap. VII 821

De Sepultura Domini.

Ap. V 2204

De Sobrietate et Castitate.

Ap. VI 1105

Soliloquiorum libri duo.

I 869

Soliloquia.

Ap. VI 863

Speculum.

III 887

Speculum.

Ap. VI 967

Speculum Peccatoris.

983

De Spiritu et Littera liber unus.

X 199

De Spiritu et Anima.

Ap. VI 779

Scriptiones aliquot de Stephani martyris detectione, translatione et miraculis.

Ap. VII 805

De Stoicis et Epicureis.

V 807

De Susanna et Joseph.

1505

De Symbolo ad Catechumenos tractatus quatuor.

VI 627

De Symbolo sermones septem.

Ap. V 2183

Item de Symbolo.

Ap. VI 1189

De Symboli fide et bonis moribus.

Ap. V 2194

T

De Tempore Barbarico.

VI 699

De Timore Dei.

V 1524

De Trinitate libri quindecim.

VIII 819

De Trinitate, sive de Scripturis veteribus et novis contra Arianos.

V 1689

De Trinitate et Genesi, quaestiones ex Alcuino descriptae.

Ap. VIII 1171

Liber de Trinitate et Unitate Dei.

1193

Dialogus de Unitate Trinitatis.

1207

De sancta Trinitate.

Ap. V 2173

De mysterio Trinitatis et Incarnationis sermones duo.

2196

Quaestiunculae de Trinitate.

Ap. VIII 1171

V

De Vanitate Saeculi.

Ap. VI 1213

De esuriendo et sitiendo Verbo Dei.

Ap. V 2317

Qualiter excipiendum Dei Verbum.

2319

Ut aspera praedicatio non respuatur, sed requiratur.

2320

De Videndo Deo.

II 596

De Bono Viduitatis liber unus.

VI 429

De Anima et ejus Origine contra Vincentium Victorem libri quatuor.

X 475

Responsiones ad capitula objectionum Vincentianarum.

Ap. X 1843

Quare sancti Viri in hoc saeculo in peccatoribus vindicaverint.

Ap. V 2262

De Sancta Virginitate liber unus.

VI 395

De Visitatione infirmorum libri duo.

Ap. VI 1147

De Beata Vita liber unus.

I 959

Ad eos qui putant quod illis ad Vitam aeternam sufficiat, si male non fecerint.

Ap. V 2231

De Vita Christiana.

Ap. VI 1031

De Cognitione verae Vitae.

1005

De Vita Eremitica.

Ap. I 1451

De Conflictu Vitiorum et Virtutum.

Ap. VI 1091

De Urbis excidio tractatus unus.

VI 715

Index generalis in opera S. Augustini

Editores

[Col. 0043] Aaron medius inter Moysen et populum. III, 599. Aaronis et Moysis non solum officia, sed et mortes, fuerunt signa futurorum. III, 744. Summum sacerdotium coepisse videtur ab Aarone. III, 684. Aaronis sacerdotio quare promissa aeternitas, cum finiendum esset. VII, 536. Aaronis sacerdotium defecit. VII, 534. In Aarone ministerium fuit, in Moyse principatus. III, 599. Aaroni imputatur peccatum Israelitarum. III, 645. Aaron erranti populo ad idolum fabricandum non consensit inductus, sed cessit obstrictus. VII, 419.

Abaddires numen paganorum. II, 82.

Abagaris Regis ad Christum epistolam citat Darius. II, 1022. Christum ad Abagarem perrexisse, multaque illi et civitati illius beneficia praestitisse ait Darius. II, 1022.

Abba et pater idem. IV, 1012, 1419. Cur simul junguntur ab Apostolo. IV, 1011, 1419. Abba et pater, quia duo populi in Christo. V, 858.

Abbir Germaniciana. IX, 211.

Abdias quid prophetavit. VII, 587. Quando prophetavit non invenitur. VII, 587.

Abel interpretatur Luctus. VII, 461. Abel gratia electus et praedestinatus. VII, 438. Abelis sacrificium cur Deo acceptum. III, 2017. Abel sacrificium, novi Testamenti fides. VIII, 258. Abel immolatus, primitiae Ecclesiae. IV, 1589. Abel martyrium dedicavit. X, 1575. Abel figura Christi. VII, 445, 460, 461; VIII, 259. Et justorum persecutiones ab impiis sustinentium. VII, 456, 614. Abel initium fuit civitatis Dei. IV, 1846. Abel primus civis civitatis coelestis. VII, 437. Abelis sanguis clamat de terra. IV, 442.

Abelonii seu Abeliani vel Abeloitae Haeretici. VIII, 47. Filios non generabant, sed adoptabant qui sibi succederent. VIII, 47.

Abennezer interpretatur Lapis adjutoris. VII, 539.

Abeona Dea. VII, 128, 196.

Abigail flexit David et a sanguine mariti revocavit. V, 1409.

Abimelech interpretatur Regnum patris mei. IV, 302, 308, 602. Abimelech rex Philistinorum. VII, 509, 514. Nomen Abimelech pro Actis positum. IV, 301. Abimelech ad quem abiit Isaac, an alter ab eo ad quem perrexerat Abraham. III, 569. Abimelech et feminis ejus an libido detracta et postea restituta. X, 454, 722. Abimelech ignorantia justitiae nomine male nuncupatur a Juliano. X, 521.

Abitinenses. IX, 106, 108, 235.

Ablactare volentium mos translatus ad ablactationem spiritalem. IV, 246. Ablactari ante tempus. IV, 1713.

Abnegare se omnibus jussum est. V, 588. V. Negare se.

Abominari, seu abhominari, sic aliquem habere, ut nec homo videatur. V, 84.

Abominari Deus quandoque dicitur, non ad perditionem, sed ad disciplinam. IV, 1415. Abominati solent dici exhaeredati. VI, 86.

Abominatio ab omen dicta. I, 586. Abominatio desolationis tunc facta est, quando eversa est Jerusalem. II, 916.

Abortivi fetus an resurgent. VI, 172. Abortivos fetus resurrecturos nec affirmare nec negare audet Augustinus. VII, 776. Probabilius videtur resurrecturos. VII, 776.

Abortus. Ad homicidium non pertinet puerperium informe. III, 625.

Abrahae patria. VII, 492. Abraham quo tempore natus. VII, 497, 561. Et quo anno vitae Tharrae natus et egressus de Charran. III, 554. Quoto vitae anno de Charra egressus est. VII, 495. Abraham tempore antecedit sapientiam Aegyptiorum. VII, 597.

Abrahae cur nomen mutatum, et quae utriusque nominis significatio. VII, 507. Abraham cur primum nomen cum posteriore non retinet, Jacob vero e contra, V. 682. Ex Abraham Hebraeos sic appellatos fuisse credibile est. I, 636.

Abraham an ex fide justificatus, an ex operibus, IV, 258. Abraham fide placuit Deo. IV, 1948. Abrahae cor electum ad fidem. V, 27. Abrahae opus sine fide qualecumque esset, nihil prodesset. IV, 259.

Abraham an fuerint Angeli qui apparuerunt Abrahae et [Col. 0044] Loth. VII, 508. Abrahae Trinitas tota apparuit. VIII, 806, 808. Abraham animo exire de terra sua primitus jussus est. VII, 496. Abraham Transfluvialis appellatus est ex ea regione unde venerat. III, 556.

Abrahae promissio quo anno facta. VII, 524. Duplex promissio Abrahae facta est. VII, 496, 509, 524. Abrahae facta est promissio terrae amplissima. III, 585. Promissio facta de danda Abrahae et ipsius semini terra Chanaan. VII, 499. Quomodo promittitur Abraham terra Chanaan in aeternum. VII, 505. Terra Abrahae promissa in possessionem aeternam aut spiritaliter accipi debet, aut secundum tempus cujus non constituitur finis. III, 557.

Abrahae promittitur posteritas multiplicanda ut stellae coeli. VII, 500. Promissio facta Abrahae de spiritali semine impleta per Incarnationem Christi. VII, 525. Posteritas Abrahae caelesti felicitate donanda hoc promisso significari videtur. VII, 500. Multiplex seminis Abrahae segregatio. VII, 514, 519. Quomodo orbis terrarum in semine ejus contentus. VII, 521. Abraham non dubitavit in fide quando petiit signum. VII, 501. Quid significat sacrificium quod Abraham obtulit, cum poposcisset ut de his quae crediderat doceretur. IV, 1362; VII, 501. Abrahae sacrificium figura immolationis Christi. V, 133.

Abrahae nondum proles de Sara promissa, cum de Agar suscipere voluit. VIII, 271. Abraham non peccavit accedens ad Agar ancillam. VII, 503. Nec aliquo se contaminavit adulterio. VIII, 656.

Abrahae corpus quomodo emortuum. X, 712. Abrahae corpus emortuum dicitur respectu Sarae senioris. III, 557. Non erat emortuum respectu Cethurae. III, 557, 566. Abraham per miraculum suscepit Isaac de Sara. III, 557, 566. Abrahae fecunditas restituta est, non libido. X, 449, 712. Abrahae, cum genuit Isaac, concupiscentia non defuit. X, 449. Abraham concupiscentiae malo bene usus est. X, 1439. Caro Abrahae simul habebat et vulnus praevaricationis et medicamentum vulneris. III, 424.

Abraham castitatem caelibum habebat in habitu, castitatem nuptiarum in usu et habitu. VI, 392. Abraham qua ratione melior sit continentibus. VI, 392. Abraham continentiae merito, quam in habitu habebat, Joanni non impar. VI, 391. Abraham laudatur quod vir viriliter usus sit feminis. VII, 504. Quid significat quod post mortem Sarae alteram uxorem duxit. VIII, 557. Conjugium Abrahae cum Cethura aliquid mystice significat. III, 566. Abraham, Isaac et Jacob propter Christum conjuges, propter Christum patres fuerunt. VI, 396.

Abraham uxorem suam ad concubitum duobus regibus venditasse calumniabatur Faustus. VI, 166. Abraham a Fausti criminationibus vindicatur. VI, 166; VIII, 420. Abraham non mentitus est dicendo Saram esse sororem suam. III, 555. Sed cautela humana tacuit uxorem. VIII, 422, 423, 599. Quid hac cautela figurabat. VIII, 424.

Abrahae risus quid significat. VII, 505. Abrahae risus admirationis fuit et laetitiae; Sarae autem dubitationis. III, 558. Abrahae cur seni natus filius. V, 504. Convivium quod celebravit Abraham die quo ablactatus est Isaac, referendum est ad spiritalem significationem. III, 560.

Abrahae tentatio a Deo. V, 28. Abraham non peccavit quod filium Deo jussus voluit immolare. III, 702, 811; VII, 35, 39. Abrahae factum quando voluit filium immolare, quod Deo jubente fuit obedientia, Deo non jubente, quid fuit nisi dementia? IX, 731. Abrahae fides et pietas in filii sui oblatione. V, 27, 31, 32. Et obedientia. VII, 510. Abrahae obedientia magna, quia res difficillima imperata. VII, 423. Abrahae fides in oblatione filii Isaac, et hujus rei sacramenta. IV, 244. Abraham in similitudinem Patris aeterni adducitur. VII, 511. Abraham propter obedientiam et fidem Isaaco praeferendus. VII, 514.

Abraham fuit Propheta. III, 1712; VII, 597. Quidquid Scriptura dicit de Abraham, et factum est, et prophetia est. V, 31. Abraham vidit Verbum in sinu Patris. III, 1712. Abrahae demonstratum est sacramentum Filii Dei. VI, 334. Et Christi incarnatio revelata. X, 101. Abraham Incarnationem Domini [Col. 0045] novit. III, 1712. Quare Abraham fecit jurare servum suum sub femore suo. III, 1712; IV, 502.

Abrahae semen secundum hyperbolen dicitur futurum sicut arena maris. III, 556. Abraham in Christo pater multarum gentium. VII, 507. Una gens ex omnibus gentibus vocata pertinet ad semen Abrahae. IV, 1392. Abrahae progeniem perdidit, qui ab ejus fide degeneravit. IV, 1948. Abrahae progeniem perdiderunt Judaei non credendo. IV, 1948. Abrahae nomen immerito jactant Judaei. IV, 530. Abrahae duo filii, duo Testamenta, III, 2133.

Abrahae semen, et filii, qui. IV, 1070, 1392, 1476, 1948. Abrahae filii ii qui sunt ex fide. II, 894, 895. Abrahae filii credendo facti sumus. IV, 244, 1948. Fideles omnes Abrahae sunt filii. VI, 334, 338. In semine Abrahae benedicuntur qui fidem Abrahae imitantur. VIII, 332. Abrahae filii nos imitando ejus fidem. III, 1465. Abrahae semen facti sunt imitatione fidei, credentes in Christum. VIII, 421, 514. Reges gentium quomodo ex filio Abraham. III, 557.

Abraham olea. X, 835. Abrahae inseritur oleaster gentium. X, 984. Abraham ad Ecclesiam pertinet. V, 39. Abrahae quod per promissionem donavit Deus, ad fidem nostram pertinet. X, 592.

Abraham in divitiis pauper. IV, 1083; V, 113. Et in bonis operibus non inflatus. V, 113. Munera ab Abrahamo filiis concubinarum suarum distributa mystice quid significant. III, 566.

Abraham patruus Loth. VIII, 437. Secessio pacifica Loth et Abrahae, ex caritate. VII, 498. A diluvio ad Abraham mille septuaginta et duo anni fluxerunt. VII, 489. Ab Abraham usque ad Moysen generationes septem per Jacob numerantur duodecim per Esau. III, 579.

Abrahae sinus. I, 765; II, 711; III, 481; V, 113; VIII, 514; X, 538. Abrahae gremium. VII, 26. Abrahae sinus intelligitur remota sedes quietis atque secreta ubi est Abraham. I, 765. Nota ( a ). Abrahae sinus an ad inferos pertineat. II, 834. Abrahae sinum non esse in inferis censet Augustinus. II, 711. Abrahae in sinu praesentia divinitatis antiqui justi fruebantur. II, 712.

Abrahamium, locus ubi sunt corpora Patriarcharum. III, 592, 596. Distat a monte Calvariae triginta millibus. III, 592.

Ἀβρασαξ . VIII, 26.

Abrenuntiatio in mysteriis baptismatis usitata. X, 1241. V. Baptismus.

Absalon sive Abessalon interpretatur patris Pax. IV, 73, 97. Quomodo patri pax cum patrem bello persecutus sit. IV, 97. Absalon impius plus patrem sanctum David extinctus quam rebellis afflixit. IX, 720. Quid potuit consolari David de morte Absalon. II, 807. Absalon figuravit Judam proditorem et falsos fratres. IV, 73, 97, 1847.

Abscindere oculos aliquorum, amorem eorum conciliare. III, 729.

Abscondit se a conspectu Dei, qui deserto ipso incipit jam amare quod suum est. III, 208.

Absconditum vultus Dei. IV, 252, 255; V, 1613.

Absconditum tabernaculi Dei, quid sit. IV, 204.

Absens, qui sensu abest, censetur. IV, 1274.

Absentius. IX, 245.

Absolvere est innocentem judicare. V, 152. Deus reum non absolvit, sed peccata donat converso. V, 152. V. Solvere. Absolvendi potestas Ecclesiae tradita. III, 1762. Absolutio peccatorum per Ecclesiam dari potest, suscitari autem ipse mortuus, non nisi intus clamante Domino potest. IV, 1306.

Absorpti vivi, et mortui absorpti quinam sint. IV, 761. Ecclesia non absorbet vivos, sed prius mactat. IV, 341. 1642.

Abstinentias ceremoniarum observare non licet nisi quas ratio approbaverit. III, 746. Abstinentia Manichaeorum superstitiosa. I, 1361. Non immunditia obsonii timenda est, sed immunditia cupiditatis. I, 798. Abstinentiam ab aliquibus cibis nihil prodesse putavit Jovinianus. VIII, 45. Abstinentiae laudabilis triplex causa, ad comprimendam delectationem, ad tuendam infirmitatem, propter caritatem. I, 1358, 1360. Abstinentia rerum terrenarum saepe facilior est quam temperatus usus. VI, 390, 392. In abstinentia cibi et potus discretio servanda. II, 960. Abstinentia qualis suscipienda tempore Quadragesimae. V, 1043, 1047. Abstinentia delicata et ridenda. I, 1359. Abstinentia a vino delicata. V, 1053. V. Quadragesima.

Abstinere ab omni re mala quis dicatur. X, 306. Abstinere a carnibus quia immundae putantur contra fidem est. II, 221.

Abstractum innuitur plus esse quam concretum. III, 1684.

Abundantia intelligitur quasi rei nimium exuberantis effusio. I, 975. Abundantia hominis in paradiso vera: post peccatum abundantia quae est? aerumna, calamitas. IV, 224. Ab ipsa abundantia nec egestas aliena est. I, 975. Abundantia non est apud divites. IV, 224. Abundantia nostra ipse Deus. IV, 1628.

Abundare et scire, non nisi eorum est, quos abundantia non corrumpit. VI, 390.

[Col. 0046] Abundare dicitur per antiphrasim, quod non est. III, 800, VI, 534.

Abundantio in fundo Strabonianensi dioecesis Hipponensis ordinato presbytero ecclesiam committere noluit Augustinus ob malae conversationis ejus indicia publica. II, 234.

Abusus rerum culpandus, non res ipsae. I, 1239.

Abyssus quid. IV, 1354, 1943. Abyssus cor hominis. IV, 473, 980. Abyssi nomine latentia corda mortalium, et profundae cogitationes significantur. IV, 1748. Abyssus est in corde bono, et in corde malo; sed haec nuda sunt Deo. IV, 1749. Abyssus humanae conscientiae nuda est oculis Dei. I, 779. Abyssus profunditas peccatorum, quo quisque pervenit contemnendo Deum. IV, 348, 349.

Abyssus praedicatores verbi. IV, 981.

Abyssi nomine intelligitur materies informis in Genesi. VIII, 612. Abyssus et tenebrae super faciem abyssi. I, 827. Abyssus abyssum invocans quid. I, 850.

Academia. In Academia, Archesilae Polemon, Polemoni Xenocrates, Xenocrati Plato successit. II, 439. Academiae tertiae princeps auctorque dictus Carneades. I, 955. Academia, schola Platonis. VII, 361. Sic dicta quod a populo esset secreta. I, 943.

Academica Philosophia, VIII, 1073, 1074. De rebus etiam manifestissimis dubitabat. VIII, 1019, 1056. Academiae utriusque veteris ac novae dissidium. I, 926. Nova Academia non tam contra veterem, quam contra Stoicos commota est. I, 926. Unde nata sint quae novae Academiae tribuuntur. I, 955.

Academici Philosophi a Platone instituti. VII, 623. Academici Philosophi iidem qui Platonici. VII, 237. Academici veteres quid senserint de finibus bonorum et malorum. VII, 625, 626, 627. Academici veteres longius aberraverunt novis, ponentes beatitudinem in hac vita. VII, 630. In quo differunt novi Academici a veteribus. VII, 623.

Academicis novis incerta sunt omnia. VII, 646. Academicorum placita fuerunt, homini scientiam non posse contingere. I, 923. Et tamen hominem posse esse sapientem. I, 923. Academici sentiebant verum non posse comprehendi. I, 923. Sapientis totum munus in conquisitione veri collocatum esse. I, 923. Sapientem nulli rei assentiri debere. Errare enim eum qui assentiatur rebus incertis. Omnia autem incerta esse. I, 923. Suspensionem assensionis magnam esse sapientis actionem. I, 924. Nihil esse turpius quam opinari. I, 923. Academici non potuerunt in dubium vocare animi quasdam per seipsum firmissimas perceptiones rerum verarum. VIII, 1075. Academicorum dubitationem tamquam dementiam Christiani detestantur. VII, 646. Academici putantes errorem peccatum, et ideo omnem assensionem suspendendam, refelluntur. VI, 242.

Academici philosophi longe in alia, quam vulgo creditum est, fuere sententia. II, 61. Academici Philosophi Platonicam doctrinam occultabant, ne irruentibus passim pecoribus et rudibus, nullo modo posset liquida puraque servari. II, 61. Quia metuenda erat falsi approbatio. II, 62. Quia nonnulli inventionem ipsam veri in carnis sensibus ponebant, II, 441. Academicorum sententiam de fallacia sensus humani quomodo explicet Petilianus. IX, 359.

Academicorum argumenta eruditis quoque negotiorum facessebant. I, 919. Vel etiam ipsi Augustino. I, 903, 904, 930. In Academicorum sententiam propendebat Augustinus initio. VIII, 78, 79. Credit tamen eos certo consilio sententiam suam dissimulasse, neque sensisse uti vulgo putantur. I, 953 et seq. Contra Academicos libri tres ab ipso scripti in secessu ante baptismum. I, 903, 904, 930.

Academici a Monnica dicti Caducarii. I, 968. Lepidus Ciceronis locus de Academicis. I, 941.

Acatius clausis oculis natus cataplasmate ex Eucharistia curatus. X, 1315.

Acca nutrix Romuli. VII, 578.

Acediari. III, 953.

Achab abstulit labores Nabuthaei injuste, Israel vero abstulit labores Chananaei juste. II, 811. Achab cur fallaciae spiritu seductus. IV, 1001.

Achaei. VII, 86.

Achan. Quo Dei judicio peccato Achan caesi sunt ab hostibus filii Israel. IX, 743.

Achilles. VIII, 585.

Achitophel interpretatur fratris Ruina. IV, 97.

Achis Rex Geth. IV, 301. Achis interpretatur, Quomodo est. IV, 302, 305, 308, 315. Achis intellectus nomine Abimelech. IV, 301.

Accedere. Non locorum intervallis acceditur ad Deum, aut receditur a Deo: dissimilis factus, longe recessisti, similis factus, proxime accedis. IV, 1273, 1217. Accedimus ad Deum, vel recedimus ab eo, non loco, sed conscientia; non vehiculo, sed animo; non pedibus, sed affectibus. IV, 1871. Acceditur ad Deum per poenitentiam. IV, 314. Accedunt gentes, fide sectando, corde inhiando, caritate currendo, IV, 313. Accedamus ad Christum, ut illuminemur, non ut tenebremur. [Col. 0047] IV, 313.

Accentus in codicibus graecis non contemnendi. III, 592.

Accessio critica medicis vocatur. I, 719.

Accessus ad Deum. I, 673. V. Accedere.

Acceptio personarum. II, 1636. Acceptio personarum quid. X, 580. Acceptio personarum non est, ubi iniquitas non est. X, 580. Acceptio personarum non est quod gratia uni detur, alteri non detur. X, 580, 581. Acceptio personarum in electione ad honores ecclesiasticos, non leve peccatum. II, 740.

Acceptorem personarum Deum non esse ex parvulorum causa probatur. II, 585.

Accidens arguit semper aliquam rei mutationem, VIII, 913. Accidens separabile et inseparabile. VIII, 913.

Accipere iniquitatem, pro, ignoscere aut oblivisci iniquitatem. III, 502.

Accipitrem necat panis. I, 1349.

Acclamatio plebis. V, 166.

Accusatio perversa fati, fortunae, diaboli vel Dei in peccatis. VI, 358. In accusationibus nonnullorum adversus alios quomodo judicandum. IX, 610. Accusationes haereticorum contra catholicum presbyterum admitti nec possunt nec debent. II, 1068.

Accusatorum duo genera. I, 928. Accusant multi in altero, quod in corde proprio cogitant facere. IV, 800.

Acetum Christo in cruce oblatum, quod gustare noluit, quid significet. IV, 477, 851.

Acies luminis, quo lux et tenebrae dijudicantur, per oculi pupillam dirigitur. IV, 146.

Actionis bonitas aut malitia unde dignoscenda. VIII, 446. Tota hominis actio bona, est converti ad Deum. III, 382. Quid in actione quaerendum est. VII, 647. In omni motu actionis et initium et finis debet attendi. VII, 200. Actio quae ad gloriam Dei spectat qualis sit. II, 188. Quod fit a te, Deus facit in te. Nunquam fit a te, quod non ipse Deus facit in te. Sed aliquando facit in te, quod non fit a te. V, 380. Juste ac bene aliquid fieri non ideo putandum, quia Deus fieri sinit. VI, 583.

Actionis laborem cur plerique vitant, quamvis regendis populis idonei esse possint. VIII, 436. Actionis negotium justum suscipit necessitas caritatis. VII, 648. Actio beatorum non erit operosa. VI, 342. Actio et cognitio beatum hominem faciunt. VI, 299. Actionis cognitionisque ordinata consensio, pax animae rationalis. VII, 640, 642. V. Agere.

Activa vita prius et uberius fecundatur. VIII, 434. Activam vitam nemo propter se expetit, sed propter contemplativam. VIII, 432, 433.

Actus Apostolorum quidam Manichaei repudiant. II, 1033. VIII, 69, 368, 505. Et huic libro nolunt credere. III, 1262. Actuum Apostolorum lectio celebris in Ecclesia. X, 962. Nota 2. Actuum Apostolorum liber omni anno in Ecclesia recitatus. III, 1433. Actuum Apostolorum liber legi solitus a Dominico Paschae. V, 1426.

Aculeus mortis peccatum, quare. IV, 93. Acutissimorum hominum vanitas dolenda. VII, 209.

Acyndinus praefectus et consul. III, 1254.

Adamas nulla alia vi praeter hircino sanguine vincitur. VII, 713.

Adam interpretatur Homo, vocabulum commune utrique sexui. VII, 460. Adam hebraeo sermone hominem significat. X, 1583, 1585. Adam orbem terrarum nomine suo significat. IV, 1236. In nomine Adam quatuor orbis terrarum partes. demonstrantur. III, 1465, 1473. Et quadragenarius senarius numerus invenitur. III, 1474.

Adam primus homo. VIII, 211. Adae et Evae origo juxta Manichaeos. I, 1375 et eorum parentes. VIII, 37. Adam a principe tenebrarum creatum dicunt Manichaei. VIII, 569.

Adam qua aetate aut statura conditus fuerit. III, 348. Adam et Eva non formati in illo die spiritali primitus condito. III, 341. Adam non aliter formatus fuit quam haberent causae primordiales. III, 349, 351. Insufflatio Dei in Adam quid significet. III, 201. Dei flatus in Adam aut ipsa anima est, aut ipso facta est. II, 348. Difficultates variae si anima Adae non prius creata quam corpori inspirata. III, 370.

Adae ecstasis. III, 408. Per ecstasim factus est Adam particeps Angelicae curiae. III, 408. Ex costa Adami sopiti formata Eva eique matrimonio juncta quid sibi velit. III, 205. Quando immisit ei Deus soporem, ut de latere illi conjugem faceret, typum gerebat Christi dormientis in cruce. IV, 668, 1381, VII, 778. Adam figura Christi, Eva figura Ecclesiae. IV, 461. Adam evigilavit tanquam prophetiae plenus. III, 408. Ad quid Adamo data femina. VI, 331. Adamo Deum creasse duas mulieres unde genealogiae infinitae, anilis traditio Judaeorum. VIII, 637.

Adam qualis creatus. VII, 790. Ad imaginem Dei quomodo creatus. VI, 331. An sapiens conditus sit. I, 607, 1305. Sapientia in Adamo excellentissima. X, 1432. Adam creatus est justus. V, 1426, et cum bona voluntate. VII, 418. Adamo dona gratiarum in creatione collata. X, 935. Gratia si homini defuisset, non sua culpa cecidisset. X, 936. Gratia [Col. 0048] primi hominis qualis. X, 274, 935. Fortissimo dimisit Deus atque permisit facere quod vellet. X, 940. Adamo non tanta gratia collata est, quam sanctis. X, 937. Potentior est gratia in Christo data, qua efficitur ut homo in bono permanere velit, quam gratia Adae. X, 935. V. Gratia. Primus homo catholico dogmate magis bonus conditus praedicatur, quam Pelagiano. X, 1536. Manichaeus negans Adamum bonum a Deo conditum, non Genesis vel Paulinae epistolae auctoritate, sed ratione convincitur. X, 1537. Sic oportebat prius hominem fieri, ut et bene velle posset et male: postea vero sic erit, ut male velle non possit. VI, 336. Libera servitus Adae expediebat. VII, 423.

Adam in natura sine culpa et vitio. V, 172. Adae natura inculpata et sine vitio creata. X, 247, 271, 932. Adam non creatus est in carne infirma, neque aliquem genuit ante peccatum. II, 588. Generaturus fuisset posteros etiamsi non peccasset. I, 601, 605. Adam non est creatus in carne peccati. X, 149. Adae caro non est similitudo peccati. X, 815. Adam et Eva caeci creati. X, 416. Apertio oculorum in Adamo et Eva quid. X, 417, 565. Adam malum nescisset, nisi fecisset. VIII, 613.

Adae felicitas ante peccatum. VII, 434. Homo quam beatus et liberae voluntatis ante peccatum. X, 1531. Homo ante lapsum beatus, sed non plane. X, 932; futurus perfecte beatus, si stetisset. X, 933. Quae ista beatitudo. X, 933. Adam in paradiso ante peccatum beatior, quod ad delectionem praesentis boni, quolibet justo. VII, 328. Adami natura ante peccatum quam sublimiter stabat. X, 1552, 1535.

Adam a Deo factus voluntatis bonae. X, 1496. Adami voluntatis vires ante peccatum. X, 935, 940. Adam ante peccatum poterat omnia quae volebat, quomodo. VII, 423. Adam sic factus est, ut nihil omnino voluntati ejus resisteret, si vellet Dei praecepta servare. VIII, 124.

Adam Dei lumine et amore egebat ad perseverandum. VII, 422. An Adamus acceperit perseverantiae donum. X, 931. Adam quomodo peccaverit non perseverando, si perseverantiae donum non accepit. X, 931. Primus homo gratiam sibi ad perseverandum necessariam acceperat, sed in ejus relictam arbitrio. X, 935, 938. V. Perseverantia.

Adam liber ad opus bonum creatus est. X, 271, 1144. Adam poterat legem facile custodire si vellet. X, 149. Adam per liberum suum arbitrium stare potuit. X, 933. Adam poterat et non peccare si nollet. X, 1536. In conditi hominis erat viribus non discedere a Deo. X, 1001. In Adae arbitrio erat cum Dei adjutorio diabolum vincere. VII, 435. In potestate Adae non erat, bene vivere sine Dei adjutorio, erat autem male vivere. VII, 435. Justitiae retinendae non sufficiebat ejus liberum arbitrium, nisi divinum adjutorium praeberetur. VI, 281. Adam adjutorio, quod necessarium est jam ad resistendum concupiscentiae, non indigebat. X, 933. Homo per liberum arbitrium Deum deseruit. X, 933. Adam arbitrio suo factus est malus. V, 409. Adam per liberum arbitrium perdidit merita, per quod potuit illa habere. X, 939. Adamo merces fuisset meriti non posse peccare, si perseverasset. X, 936. V. Libertas.

Adae corpus quale fuit. VII, 393, 395. Adam secundum corpus terra erat. X, 110. Adae primo corpus animale. VII, 395, 397, 402. Adami et Evae corpora ante peccatum non erant corruptibilia. VI, 332. Adami corpus prius animale, postea spiritale factum esse quidam opinati sunt. III, 352. Discutitur haec opinio. III, 352. Adae corpus spiritale factum fuisset merito obedientiae. VII, 402.

Adam non patiebatur discordiam carnis et spiritus. X, 172, 173, 1536. Nec necessitatem certandi cum vitiis. X, 802, 818. Adae corpus animae ejus perfecte famulabatur. X, 172. Anima Adae ante peccatum, etiamsi nondum spiritale corpus, sed animale, tamen pro arbitrio regebat. II, 589. Adam plenum habebat dominium in membra sua. X, 565. Adam si concupiscentiam ante peccatum habuisset, miser fuisset. X, 1531. Adamum miserum faciunt Pelagiani etiam in paradiso. X, 1536. Praescientia Adami miserum eum fecisset. X, 933. Adam ante peccatum nudus a simulatione, sed divina luce vestitus. III, 208. An Adam habuerit affectus timoris et doloris ante peccatum. VII, 417. Nullam pati poterat corporis aegritudinem. I, 601.

Adam mortalem factum, qui sive peccaret sive non peccaret moriturus esset, dogma Caelestii. X, 333; et Pelagianorum. VIII, 48; X, 1170, 1178, 1362, 1559, 1560, 1561, 1570, 1571. Hoc dogma Pelagius in judicio Palaestino damnavit. X, 1178. Ficto corde damnavit haeresim suam. X, 1089. Damnavit haeresim suam, ne damnaretur. X, 1536. Licet in judicio Palaestino damnaverit dogma suum Pelagius, tamen non timent tenere Pelagiani. X. 1275, 1279. Adam etsi non peccasset, fuisse vel corpore moriturum desinunt Pelagiani dicere, uti existimat Augustinus. II, 873. Adam mortem non timebat. X, 1536.

Adam immortalis est creatus. X, 1598. Adam immortalis creatus est, quatenus poterat non mori. III, 354. Adam [Col. 0049] poterat non mori si peccare noluisset. X, 1536. Adam non mortuus fuisset nisi peccasset. VII, 395, 397; X, 109, 1556. Adam in corpus spiritale mutandus fuerat. X, 110. Adam si non peccasset, sine defectu fuisset annosus et tempore quo Deus vellet a mortalitate ad immortalitatem sine media morte venturus. X, 110. Adam et posteri ejus potuissent in angelicam formam citra mortem mutari. III, 397. Si Adam juste vixisset, corpus ejus in spiritalem habitudinem mutatum fuisset, nec ivisset in mortem. III, 353, 354, 355, 395. Adam post genitos filios, sine interpositione mortis, ad meliora perductus fuisset, si non peccasset. VI, 281. Adam et Eva eorumque posteri si praeceptum Dei non violassent, ita erant victuri quamvis in corpore animali, ut nunc vivunt Elias et Enoch. X, 1597. Adam si non peccasset, talis esset, vita Sanctorum sine mortis experimento, qualis erit post resurrectionem. VII, 417.

Adam, licet spiritalis mente, corpus tamen habuit animale, etiam in paradiso constitutus. III, 355. Adae non spiritale, sed animale corpus a Deo formatum est. III, 351. Corpus Adae ex hoc mortale, ex quo animale. III, 353, 354. Adae corpus factum est propter peccatum, non mortale, sed mortuum. III, 354. Adam quatenus mortalis creatus. X, 1090. Adam mortalis erat conditione corporis animalis, immortalis beneficio Conditoris. III, 354. Adam etiamsi non peccasset, mortuus fuisset, nisi de ligno vitae edisset. VII, 396. Adam in paradiso habebat ex lignorum fructibus refectionem contra defectionem, et de ligno vitae stabilitatem contra vetustatem. X, III. Adam ante lapsum usus est ligno vitae. X, 172.

Adam morti addictus, quia peccavit. X, 1571. Adam mortuus merito culpae, non necessitate naturae. X, 1560. Adam et Eva ex quo peccaverunt, per mutabilitates aetatum, morbo quodam concepto ierunt in mortem. X. 120. Adam mortuus esse dici potest ipso die, quo de ligno comedit. VII, 396. Adam quot modis mortuus est. VII, 387. Adam mortem animae, non corporis, peccato meruisse quidam non recte arbitrantur. III, 353. Adae spiritus quadam morte infidelitatis extinctus. X, 113. Adam per peccatum factus est homo vetus qui corrumpitur, etc. III, 354. Adam mortalis factus genuit homines mortales. VII, 379.

Adae quomodo locutus sit Deus. III, 392. Aliqua specie corporali. III, 387. Adamo cur arbor vetita. VIII, 562, 615, 616. Adam cur prohibitus sit a re bona. IV, 896. Adam et Eva quare a ligno scientiae boni et mali prohibiti. X, 172. Prohibitio facta Adamo non vescendi de ligno scientiae defenditur. VIII, 613, 615. In prohibitione, etc., nec instituit Deus quod obesset, nec voluit quod non potuit, nec infructuose voluit quod homo non erat servaturus, jubere. VIII, 615, 616. Ideo praeceptum licet levissimum dedit ei Deus, ut se esse Dominum commoneret. VII, 422. Adamum non cibus, sed prohibitus cibus perdidit. II, 140. Vide Lignum scientiae.

Adamus cur creatus, qui praesciebatur peccaturus. VI, 332. Cur Deus jusserit Adae et Evae, quod sciebat illos non esse servaturos. X, 165. Adae tentationem et casum cur Deus permisit. V, 172; VII, 435, 436. Adam Deus in ea salute, in qua conditus erat, custodire voluisset si praescisset non peccaturum. VI, 276. Deus non ignarus fuit Adamum peccaturum, sed simul praescivit quid boni et justi de peccante esset facturus. VIII, 614. Tentatio et culpa Adami permissa est ad utilitatem posterorum. III, 435. Adam animalis primum, deinde spiritalis tum effectus est, cum in paradiso praeceptum perfectionis accepit. III, 201.

Adami lapsus causa. III, 1603. Qua ratione Adamus ad peccandum inductus sit. III, 453, 454. Adam non credidit serpenti. III, 452, 453. Adam dicitur ab Apostolo non esse seductus. VII, 419. Adam licet non seductus, non tamen ideo minus reus. VII, 419. Adam non errore sed necessitudine sociali peccavit. VII, 419. Et amicali quadam benevolentia, non carnis victus concupiscentia. III 453. Adam imitatus est Evam peccando. X, 1225.

Adae peccatum ab animo coepit per elationem. X, 685. Adam superbia cecidit. III, 2040. Adae peccatum a superbia primo incoepit. VII, 420, 421. Et defectione a summo bono. VII, 420, 421. Adam appetivit non esse sub dominatione Dei. III, 384. Adam inter paradisi delicias noluit servare justitiam. X, 183. Adam avaritia cecidit, quippe cui Deus sufficere non potuit. III, 2039. Rapere voluit divinitatem, perdidit felicitatem. IV. 848. In Adae praevaricatione voluntas mala malum opus praecessit. VII, 420. Adam sine certamine victus. X. 1123. Ad umbram fugit a facie Dei. IV, 1854. Credidit Deum facile indulturum veniam peccati. III, 446. Excusationes Adami et Evae plenae superbia. III, 449. Quo sensu dixit Deus, Ecce Adam factus est tanquam unus ex nobis. III, 451. Adam prius deseruit Deum, quam desertus est. VII, 387. Adae peccatum ex eo tempore requiri debet, ex quo potuit vivere vel bene vel male. III, 346.

Adami lapsus nihil Deo nocuit. VI, 333. Vide Homo. Adami peccatum non potuit perturbare Dei consilium. VII, 418. [Col. 0050] Adami casus ad experimentum cavendi debet nobis valere, non ad imitationem peccandi. Ideo ille cecidit ut nos surgamus. IV, 539. Peccatum Adae necessarium fuisse absurdum est credere. VII, 430. Adam etiamsi non peccasset, potuissent tamen posteri ejus peccare. VII, 418.

Adam in paradiso peccavit. X, 471, 794. Adami apostasia ineffabilis. X, 1274, 1275. Culpa magna fuit. X, 1572. Peccatum magnum. X, 1179. Tanto gravius, quanto facilius, peccatum est. X, 258, 937. Adae tanto gravius peccatum, quanto ei fuit liberius ab eo abstinere. X, 1148. Vide Libertas. Adae peccatum grandius, quam indicare possumus. X, 471, 1555. An Adae peccatum gravius quam Cain et Sodomitarum. X, 1555. Adae peccatum quare tam grave. VII, 420, 423; X, 1440.

Adae impietas quanta fuerit indicat et divina Scriptura, et ipsa generis humani miseria. X, 1277. Adae peccatum granditate supplicii aestimandum. X, 1555, 1556, 1572. Adae peccatum ut non videatur grande, leve ac prope nullum supplicium esse contendit Julianus, quod meruit. X, 1569, 1572, 1573. Adami peccato peccata posterorum quamlibet horrenda aequari vel praeferri non debent. X, 1553, 1554. Cur Adam post lapsum ante Evam interrogatus. III, 449.

Adae damnatio justa. VII, 423. Adami poena. III, 450. Adae peccati poena justissima. X, 260. Quae fuit Adae poena. VII, 422, 423. Quid perdidit Adam per peccatum. III, 355. Adam imaginem Dei perdidisse peccato, quomodo accipiendum, I, 640. Adam amissa beatitudine in miseriam projectus est. V, 209. De poenis Adae et Evae inflictis. III, 211. Adam in quales miserias ceciderit malo usu liberi arbitrii. VII, 386. Adami posteri post liberum ejus peccatum, in necessitatem praecipitati sunt. VIII, 124, 125. Ab illa necessitate, Adami posteri per gratiam liberantur. VIII, 125. Adae inobedientiae inobedientia retributa est. VII, 423. Inobedienti homini haec est poena reddita in semetipso, ut ei vicissim non obediatur, nec a semetipso. VIII, 613. Obedientia Adamo fuisset mercedi; poena inobedientiae sanctis ejus posteris est exemplo. VIII, 614. Adam priusquam peccaret, nec carnem peccati habuit, nec similitudinem carnis peccati. X, 1384. Adam non talis factus, quales nascuntur hodie infantes. X, 1496. Alia fuit Adae et Evae conditio, alia posterorum. X, 1532. Adam non ad infantilem hebetudinem ac infirmitatem peccato vel poena redactus est. VII, 379. Quod in Adam fuit voluntarium, in nobis factum est naturale. VIII, 166. De poenis Adae, quae in posteros transeunt. I, 1297; III, 211. Per peccatum Adae nuntiata nuditas. X, 1070. V. Membra. Nuditas. Adam cur indutus tunicis pelliceis. IV, 1341.

Adam paradiso expellitur III, 451. Adam cur de paradiso dimissus. X, 183. Adam separari debuit a ligno vitae. III, 451. Adam tanquam excommunicatus fuit. III, 451. Quare Adam contra paradisum collocatus. III, 451. Adam post peccatum e paradiso a Deo dimissus dicitur, non exclusus, quare. III, 213. Adam civis Jerusalem, peccando factus est peregrinus. IV, 1658. Adam homo qui descendebat ab Jerusalem in Jericho. III, 1340. In punitione Adami et caeterorum peccantium, nec futurorum improvidus Deus, nec impotens, nec malitiosus, nec aemulus. VIII, 614, 616, 617.

Adae peccatum ipsum solum laesisse et non genus humanum, dogma Caelestii. X, 338. Et Pelagianorum. X, 431. Adae peccatum non ipsi soli nocuisse, et infantes non esse in eo statu, in quo Adam fuit ante peccatum, quo sensu intellexit Pelagius. X, 393. Adam primus accepit morsum serpentis cum veneno. V, 1342. Adae culpa mors omnium. II, 825, 826; X, 1157. Et ejus praevaricatione polluit omnes. X, 1227. Adam unus homo et totum genus humanum. III, 1473. In Adam genus humanum tanquam radicaliter institutum est. III, 345, In Adam omnes unus homo fuimus. X, 115, 194, 444, 1219, 1401. In Adamo omnes fuerunt quando peccavit. VII, 386. In Adamo omnes peccaverunt. X, 933. Adae posteri vinculo damnationis obstricti. II, 843, 858, 859. In Adamo omnes fuerunt ratione seminis quando damnatus est. VII, 378; X, 1442. Peccato et morti primi hominis obnoxii omnes nascuntur, et simul justitiae vitaeque aeternae secundi hominis sociati renascuntur. X, 121. Ex Adamo trahitur originale peccatum. I, 649, 654. Adami peccatum ab omni nascente etiam de parentibus renatis trahitur. X, 471 Adae posteri per naturalia jura propaginis et peccato et damnationi obnoxii. X, 1555. Omnes filii Adae naturaliter mali. X, 1251. Adae peccato humanum genus oleastrum factum est. X, 433. Ex Adam et super Adam multa peccata nascuntur. IV, 1735. Adae peccatum quomodo et nobis alienum, et nostrum. X, 1210.

Adam. Initium peccati ex Adam factum esse quatenus caeteri eum imitati sunt, docebant Pelagiani. II, 679, 684. Pelagiani, qui docebant initium peccati ex Adam factum esse quatenus caeteri eum imitati sunt, refelluntur. II, 684. Adam an posteros exemplo tantum peccandi vitiarit. X, 1161. Adam exemplum quidem est voluntate peccantibus, sed [Col. 0051] origo est cum peccato nascentibus. X, 114, 115. Si in Adam omnes imitatione peccaverunt quia primus peccavit, in Abel omnes justificantur quia primus juste vixit. X, 119. In Adam peccaverunt omnes, non imitatione tantum, sed contagione. X, 251, 868, 1217. Adae peccatum non imitatione tantum, sed propagine in omnes transiit. X, 462, 463, 1186. Similitudo transmissionis peccati ex Adamo. X, 1218. Ad Adam pertinet omnis qui ex illa successione propaginis nascitur, sicut ad Christum omnis qui in illo gratiae largitate renascitur. X, 1211, 1224. V. Omnes.

Adam et Christus ab Apostolo propositi, ille ut generationis, hic ut regenerationis auctor. X, 1165. Adam et Christum Apostolo proponente, imitationem imitationi, non regenerationem generationi opponunt Pelagiani. X, 1202. Secus Apostolus. X, 1265. In Adam non prima secundum Julianum forma peccati, sed maxima: similiter et in Christo non prima justitiae forma, sed maxima. X, 1557. 1573. Adam forma peccati propter generationem, non propter imitationem. X, 1233. Peccare in similitudine praevaricationis Adae quid. X. 116.

Adam ante lapsum sanguine Christi non indiguit. X, 933. Adamo ad quam rem profecerit poenitentia. X, 1582. Adamus recte creditur per Christum ab inferni vinculis solutus. X, 1523, 1582. Adamum per Christi gratiam, quando descendit ad inferos, ab inferni doloribus liberatum credit Ecclesia. X, 1553. Adam Dei misericordia liberatus ex inferno. X, 258. Adam solutum fuisse doloribus inferni Ecclesia consentit. II, 711. Primi parentes salvati. X, 183. Adami saluti contradicunt Tatiani. VIII, 30.

Adam primus, Adam secundus. X, 1553. Adam quatenus forma futuri Adae secundi. X, 462, 1171, 1223, 1225. Adam quomodo forma Christi. II, 684. Omnes in Adam, omnes in Christo. V, 1333. In Adam Christus, et Adam in Christo. IV, 1296. Nemo in mortem nisi per Adam, nemo in vitam nisi per Christum. II, 843. Adae caro simul habuit et vulnus praevaricationis, et medicamentum vulneris. III, 424. Adam non potuisse erui ex praevaricatione, nisi statum pristinae libertatis Christi Domini reformasset adventus, ait Innocentius. II, 785. Quia cecidit Adam, ideo descendit Christus; ille cecidit superbia, ille descendit misericordia. IV. 1596. Christus plus praestat regeneratis, quam eis Adam nocuerat. II, 684.

Adam vicit in Job. III, 2007. Adam victus in paradiso, vicit in stercore. III, 2007. Adam in stercore cautior, quam Adam in paradiso. IV, 220. Ab Adam homines, a Christo filii hominum dicimur in Scriptura. II, 548. Non tamen ubique. II, 548. Adam homo, non filius hominis. IV, 350. Cur quorumdam tantum filiorum Adae nomina exprimantur in serie generationum. VII, 456.

Adam an solos Cain et Abel ante Seth genuerat, non potest affirmari. VII, 456.

Adam utrum soleret corporeis oculis Deum videre, non evidenter apparet. VIII, 856.

Ab Adamo nondum sex millia annorum complentur. VII, 599.

Adam si hodie moreretur, paucos dies vixerat. V, 1518.

Adam origo duarum civitatum. VII, 466.

Adamiani Haeretici, eorumque dogmata. VIII, 31.

Adelphius a Thasbalte. IX, 222.

Adeodatus naturalis filius Augustini. I, 769. Augustino horrori est illius ingenium. I, 769, quod magnum quiddam pollicebatur. I, 962. Adeodatus interloquitur in libro de beata vita. I, 965, 968. Sensa ipsius sunt omnia, quae ex alterius collocutoris persona referuntur in libro de Magistro edito Romae cum esset in annis sedecim. I, 769. Aetatis anno ferme 15, cum Augustino baptizatur. I, 769. Adeodatus praematura morte rapitur. I, 769.

Adeodatus episcopus. II, 759, 780.

Adeona dea. VII, 128, 196.

Adeps frumenti. IV, 1046, 1930. Adipem in escam non sumunt Judaei. III, 684.

Adhaerere Deo quantum bonum. VII, 350. Adhaerere Deo beatissimum. I, 1322. Bonum est creato spiritui adhaerere Deo semper, ne quod adeptus est conversione, aversione lumen amittat. I, 846. Adhaerere Deo incorporaliter potest, qui potest Deum invisibiliter videre. II, 613. Adhaerere Deo non valemus, nisi dilectione, amore, caritate. I, 1322.

Adimantus Manichaei discipulus. V, 100; VIII, 129, 130. Praenomine dictus est Addas. VIII, 129, 130, 665. Adimanti opus sive liber. VIII, 207, 665, 232. Adimanti error de anima refellitur. VIII, 144. Ejus calumniosa objectio ex Apostolo. V, 100. Adimanto solum Manichaeum praeferebat Faustus. VIII, 207, 232.

Adjuro te, pro, jura mihi. III, 492.

Adjutorium Dei nobis necessarium. V, 108, 121, 375, 856, 894, 895, 1167, 1171. Illud orandum ad faciendum bonum, X, 1292, 1293. Vide Gratia Deo desistente ab adjutorio, laborare potes, vincere non potes. IV, 1424. Sine adjutorio Dei [Col. 0052] non potest homo intelligere et obedire oculis et auribus cordis. III, 770. Adjutorium Angelo et primo homini necessarium, si tunc defuisset, non sua culpa cecidissent: nunc quibus deest, poena est peccati. X, 936. Adjutorium Dei si desit, non ideo est excusabile hominis vitium. III, 771. Adjuvat Deus ut faciamus ejus jussa a quo speramus promissa. V, 1669. Non est durum et grave quod Deus imperat, qui adjuvat ut fiat quod imperat. V, 584. Adjuvat non solum sanctificando, illuminando, etc., sed etiam caritatem dando. X, 1291. Adjuvantur omnes sancti a Deo, sed intus ubi nemo videt. IV, 625. Adjutoriorum duo genera. X, 321. Adjutorium sine quo aliquid non fit, et quo aliquid fit. X, 936. Vide Gratia.

Admetus Rex. VII, 571.

Admirationem quaenam causent. VIII, 874. Admiratio oboritur ex re insolita et insperata. I, 981; III, 179. Non est sine quadam formidine. IV, 1412. Quaedam admiratione digna in homine fideli. IV, 469. Quod fidem credentium admiratur Christus, nobis mirandum esse significat. III, 180.

Admiratio pro laude. II, 707.

Adnominare aliquam, id est, facere eam uxorem. III, 624.

Adolescentes paucissimi sunt, qui ab ineunte adolescentia nulla damnabilia peccata committant. VII, 730. Adolescentiae quaenam vitia adsolent abundare. VII, 556. In adolescentibus qui dant operam litteris, coercendi sunt aemulationis et inanis jactantiae motus. I, 991. Adolescentibus praecepta morum traduntur. I, 1006.

Ἀδολεχῆσαι quid. III, 565.

Adonai interpretatur Dominus eo modo quo solus Deus dicitur Dominus. VIII, 313.

Adonis a primo dente extinctus. VII, 185.

Adoptio filiorum. V, 348. Adoptandi consuetudo antiqua in populo Dei. III, 1072. Adoptionis vinculum ab antiquorum moribus alienum non fuit. VIII, 215, 216; neque a sacris litteris. V, 349. Adoptionis varia exempla. VIII, 215. Adoptans dici potest genuisse non carne, sed caritate, quem filium sibi adoptaverit. III, 1073. Adoptionis lex filios etiam mortui adoptabat. I, 633. Adoptionis genus duplex. VIII, 206.

Adoptionis nomen plurimum valet in nostrae fidei Sacramento. VIII, 215. Adoptio filiorum Dei quae. III, 1268. Adoptio hominum quomodo fit a Deo. VIII, 215. Adoptionem parvulorum in baptismate agnoscebant Pelagiani. X, 578, 583. Dei misericordia et benevolentia homines adoptando. III, 1394. Adoptio credentium jam facta, spiritu, non corpore. III, 2075. Adoptio nostra non erit perfecta nisi in caelo. VII, 729. Adoptio et glorificatio hominis non ex meritis ipsius, sed ex gratia Dei. III, 1276.

Adorare et rogare non convertuntur. VIII, 751. Adoratio humanitatis Christi. IV, 1264. Nemo Christi carnem manducat, nisi prius adoraverit; et non solum non peccamus adorando, sed peccaremus non adorando. IV, 1264. Homo fit similis ei quem adorat. III, 1466. Non adorandae creaturae unde aliqua similitudo ducitur ad Christum vel sanctos significandos. IV, 1193. Christiani nullum mortuorum colunt, nihil ut numen adorant quod sit factum et conditum a Deo. II, 83. Adorare in templo et ad templum differunt. IV, 86.

Adquirere quid significat. VII, 537.

Adrastus Cyzicenus nobilis mathematicus. VII, 720.

Adrumetum. IX, 204.

Adrumetini monachi turbantur quibusdam in illis sic gratiam praedicantibus, ut negent liberum arbitrium, Deumque redditurum unicuique secundum opera ejus; non recte intellecta Aug. epistola ad Sixtum, de qua Evodium consulunt. II, 969. Illis Aug. epistola rescripsit Evodius. II, 969. Vide Notas. Augustini epistolam ad Sixtum apud ipsos interpretatur Sabinus presbiter, nec sedatur contentio. II, 976. Adrumetinorum monasterii Cresconius et Felix erant monachi. II, 969. Cresconius et Felix ad Augustinum perrexerunt ante festum Paschae, II, 970; et cum eis alter Felix, et cum eo Pascha egerunt. II, 971. Augustinus Valentinum rogat mittatur ad se is a quo se turbatos dicebant, II, 970, scilicet Florus. II, 973. Florus ad Augustinum venit. II, 977, cum Valentini litteris quibus ab erroris suspicione liberatur. II, 976. Adrumetini monachi inter se de gratia et libero arbitrio dissidentes consulunt Augustinum, qui ad eos librum super ea re scribit. I, 656. Librum de gratia et libero arbitrio ad ipsos scribit Augustinus. II, 972. Ad ipsos mittit Augustinus quae contra Pelagianum errorem confecta erant. II, 972. Adrumetinorum monachorum occasione de Correptione et gratia prodit liber. II, 1002.

Adscensionis et adventus Spiritus sancti festa traditione recepta sunt. II, 200.

Adscensio Christi pignus nostrae. V, 1210. Non adscendit in caelum, nisi qui inhaeret Christo. V, 570.

Adscensus interior in Deum. IV, 413, 1629, 1639, incipit ab humilitate. IV, 1605, 1672.

Advenae, adventitii perhibentur. IV, 1518.

Adventus Christi duplex. IV, 1235, 117; V, 124, 128, [Col. 0053] vel in Ecclesia, vel in corpore proprio. II, 920. Adventus Christi primus et secundus quid differant. III, 1624. Vide Christus. Comparantur inter se duo adventus. IV, 1258. Adventum Christi Danielis hebdomades transactum significant, non futurum. II, 899, 911. Ita censent ejusdem prophetiae expositores. II, 912, 917, et Hesychii mens est. II, 905, 911. An ad utrumque adventum pertineant hebdomades Danielis. II, 911. Adventus Christi quae fuit utilitas. IV, 1766.

Adventus Domini ad judicium, computatis annis ab Adam, post septem annorum millia futurus a nonnullis creditur. IV, 90. Refutatur haec opinio. IV, 90. Qui dicit Domini adventum citius esse futurum, et qui dicit tardius esse futurum, uterque errat. II, 924, 925. Adventus Christi optandus. IV, 811, quomodo. IV, 811. Diligendus et exspectandus. II, 909. Si amamus Christum, utique adventum ejus desiderare debemus: perversum enim est, si tamen verum, quem diligis, timere ne veniat; petere adventum ejus, et timere ne exaudiaris. IV, 1913. Adventus Christi durus est duris, mitis est piis. IV, 1257. Tribulationes facit Christus ad inflammandos animos desiderio adventus sui. IV, 125. In potestate tua est quomodo exspectes venturum Christum: ideo differt venire, ut cum venerit, non te damnet. IV, 1257. Adventum Domini vere desiderat et exspectat, qui pie vivit. II, 904, 905, 909. Ad eum quisque se praeparare debet. II, 905, 906, 907, 908. Non resistamus primo adventui, ut non expavescamus secundum. IV, 1235.

Adversarius occultus grande malum. VII, 632. Adversarius a nobis vincendus ut coronemur, quis sit. VI, 289. Adversarius auxilio Christi vincitur. VI, 291. Adversarii et nocentes tolerandi ut phrenetici, parvuli et infirmi. III, 1258. Adversarius tuus cui debes consentire dum fueris in via, quis sit. IV, 342; V, 76, 245, 636, 1171, 1698. Adversarius est voluntatis tuae sermo Dei, donec fiat auctor salutis tuae. V, 636.

Adversa quare justis et injustis communia. VII, 20, 21. Amatores hujus saeculi crebrius inter adversa quam inter prospera cordis aures admovent veritati. II, 938. In adversis magis cogitant amatores hujus saeculi evadere unde anguntur, quam capere unde curentur. II, 938. In ferendis adversis constantia. V, 623. Adversis in rebus contra Deum non murmurandum. V, 1357. Vide Flagellum. Tribulatio. Non deest suis Deus in adversis. VII, 28. Deus affligi permittit quos diligit. II, 424. Adversitates temporales necessariae sunt exercendae atque perficiendae virtuti. III, 1220. Adversitas, vel supplicia quibus puniuntur peccata, vel exercitationes quibus diluuntur. VIII, 588. Adversitates temporales a Deo possunt imperari, et propter Deum debent tolerari. VIII, 451. Adversitas donum est admonentis Dei. II, 957. Ad sedes felicitatis aeternae venire non possumus, nisi temporalibus malis exerciti non defecerimus. II, 267. In tormentis beati dicuntur pii, quia spe beatitudinis adipiscendae mala hujus vitae fortiter perferunt. II, 673. Adversitas quaelibet temporalis facile toleratur, ut aeterna poena vitetur, aeterna quies comparetur. V, 444. Spe beatitudinis adipiscendae mala hujus vitae pii fortiter perferunt. II, 668, mala saeculi tolerant recti corde. III, 1025. Vide Afflictiones.

Adversitates quibusdam utiles sunt, quibusdam perniciosae. VIII, 451. Adversitas nulla frangit quem felicitas nulla corrumpit. IV, 1058, aut quem non decipit saeculi hujus prosperitas. V, 687. Adversitas omnis corporalis atque spiritalis eleemosynis et jejuniis atque orationibus superandae sunt. V, 1042. Adversitas et prosperitas, utraque cavenda est, ista ne corrumpat, illa ne frangat. IV, 1824. Adversitates devitandae cum Deus apertissime adjutor est. III, 613. Per malos et iniquos Deus flagellat poenis temporalibus quos voluerit. II, 995.

Adulatio est fallaci laude seductio. V, 1561, falsa laus. IV, 1824. Adulatione plerumque homines mentiuntur. IV, 87. Adulatio comes est omnibus malis. IV, 142. Adulatio oleum peccatoris. IV, 1824; IX, 66. Nemo gratuletur homini qui prosperatur in via sua, cujus peccatis deest ultor, et adest laudator: major haec ira Domini est. IV, 126.

Adulator. V, 579, 1229. Adulatores laudem suam tanquam oleum venditant stultis. II, 571; IV, 1921; VI, 46. Peccatoribus adulari quantum malum. IV, 581. Adulantium linguae alligant animas in peccatis; delectat enim ea facere in quibus non solum non metuitur reprehensor, sed etiam laudator auditur. IV, 126. Adulatione trahunt in se, quos ad peccata illectant, et eos tanquam devorant. IV, 87. Adulator, adstipulator est facti. IV, 581.

Adulantes amici pervertunt; inimici litigantes plerumque corrigunt. I, 772. Magis amat objurgator sanans, quam adulator ungens caput. II, 114. Adulatoris lingua plus persequitur, quam manus interfectoris. IV, 869. Non timebis comminatorem, si non amas. IV, 675. Aliqui dicunt bona nostra malo animo, alii mala nostra bono animo: utrique cavendi. IV, 449.

Adulteri male utuntur corporis bono. X, 1451. Adulterorum [Col. 0054] membra, et divina opera, et membra naturae; attamen vitio, et per hoc diabolo subjecta. X, 1407. Adulteri redarguuntur. V, 83. Adulterantem virum, non propter carnem, sed propter caritatem dolere debet femina Christiana. V, 83. Adulterorum foeda excusatio. V, 84. An mulier marito permittente possit misceri alteri viro, et vicissim. III, 1254. Historia de hac re. III, 1254.

Adulterae quamvis aliqua damnatione, morte tamen non plectebantur. VII, 82. Adultera mulier cur non fuerit lapidata. IV, 1325. De muliere adultera. V, 109, 1389. Adulterae mulieris historia in Graecis plerisque exemplaribus non legebatur. VI, 451. Adulter permanens in adulterio ad baptismum non admittitur. VI, 220, 482. Adulteris poenitentibus recte pax datur. II, 341. Antonini Lex contra adulteros. VI, 474. Vide Conjugium.

Adulterae quaedam animae, quaedam fornicariae. V, 117. Vide Fornicatio.

Adulter serpens antiquus. IV, 431.

Adulter ut laetatur carne corrupta, sic diabolus corrupta mente. IV, 432.

Adulterium, quid sit. VI, 375, unde dictum. V, 345. Adulterii malum quam late patens. V, 78, 83. Adulterium unde malum convincatur. I, 1225. Adulterium, non ideo malum est quia vetatur Lege, sed ideo vetatur Lege quia malum est. I, 1225. Adulterium duplici praecepto prohibitum. V, 71. Adulterio non solvitur conjugium. VI, 452. Infantes ex adulterio nati non ob hoc peccatores. III, 418. Adulterinis conceptibus Deus juste animas largitur. II, 778. Contra adulteria quidam in totum poenitentiae locum clauserunt. II, 340. De adulterinis conjugiis liber. VI, 451. Adulterium inter deos frequentatum. VII, 81. Adulterium carnis, et adulterium cordis. V, 1439. Adulterium animae colentis daemonia. V, 76. Adulterium est amare aliquem hominem pro Christo. III, 1497.

Adulterinam pecuniam erogare. VI, 228.

Advocatus, qui causam malam egit, restituere tenetur. II, 663.

Advocati nostri sic Martyres sunt, ut tamen unus sit Advocatus noster Christus. V, 1295.

Adytum templi. IV, 204.

Aedificantium duo sunt genera, aut super arenam, aut super petram. III, 1444. Aedificare in petra, et aedificare in arena, quid. IV, 1335. Aedificant in petra, qui ad tentationes praeparant; aedificant in arena, qui felicitatem terrenam promittunt. V, 275. Aedificare aurum, argentum, et lapides pretiosos, quid. IV, 222. Nil amantes praeter Christum, aedificant aurum, argentum, etc. Amantes cum Christo terrena, quae tamen ei non praeferant, aedificant lignum, stipulam, etc. IV, 222. Qui aedificat amorem terrenorum super fundamentum regni caelorum, salvus fiet, sic tamen quasi per ignem. IV, 1044, 10 […] .

Aedificatio civitatis spiritalis. IV, 1620. Aedificatio et dedicatio domus Dei in nobis. V, 1471. Aedificatio in labore, dedicatio in laetitia. V, 1476.

Aedificium Dei sumus, quia qui colit nos, habitat in nobis. IV, 802. Gratia Dei, non meritis praecedentibus aedificamur in locum sanctum Dei. IV, 816.

Aeger. Vide Aegrotus.

Aegeria nympha Pompilii conjux habita. VII, 223,

Aegialeus primus rex Assyriorum. VII, 561.

Aegis, scutum Jovis. III, 1056. Unde sic nominatur. III, 1056.

Aegritudo alterius quomodo suscipienda ex caritate, ut sublevetur. VI, 80.

Aegrotare. Nasci hic in corpore mortali, incipere aegrotare est. IV, 1320. Aegrotare et convalescere non aeque habet homo in potestate. V, 850, 1269. Aegrotat periculosius, qui se sanum putat. V, 495.

Aegrotorum duo genera. V, 495. Aegrotus et infirmus in quo differunt. V, 277. Aeger medico consilium dare non audeat. IV, 1914, 1915. Aegroti concordia cum medico. V, 82. Aeger non exauditur ad voluntatem, sed ad sanitatem. V, 1299. Aegrotus praecepta medici observando, non nisi paulatim fit sanus. V, 1270. Aegroto, qui irridet medicamentum suum, nihil est superbius. IV, 1838. Aegrotantium illicita remedia. V, 1439. Aegrotus sanari nolens remediis superstitiosis, fit martyr in lecto. V, 1301. Aegrotos duos facilius fert sanus unus, quam duo aegroti se invicem singulos: sic malos facilius ferunt boni. IV, 190. Aegrotos omnes Christus medicus invenit. V, 495. Aegroti quo remedio per Christum sanati. V, 496. Ad poculum sumendum exemplo medici Christi invitamur. V, 543, 781. Aegroti multi in lecto diabolum vincentes. V, 52.

Aegroti ad piscinam sanatio figurativa. V, 686, 690, 693.

Aegyptii ex semine Cham oriundi. IV, 1398. Aegyptiorum regnum florebat Abrahae temporibus. VII, 497. Aegyptiis tradidit litteras Isis. VII, 597, 599. Aegyptiorum sapientia commentitia, antiquitate posterior est prophetia Abraham. [Col. 0055] VII, 597. Et Patriarcharum nostrorum. VII, 599. Aegyptiorum sapientiae commentitiae antiquitas refellitur. VII, 599. Aegyptiorum sapientia, maxime Astronomia. VII, 599. Aegyptii Geometricam dilexerunt. III, 549.

Aegyptiorum mos circa mortuorum corpora. V, 1605. Aegyptii condiendis corporibus mortuorum praecellunt. III, 502. Aegyptiorum religionem casuram praedixit Trismegistus. VII, 248, 251. Et hoc accepit a daemonibus. VII, 248, 251.

Aegyptiis pastores abominabiles. III, 605. Aegyptiis sacrificia Israelitarum abominationes sunt. III, 605. Aegyptii Hebraeis proximi dicti. III, 507.

Aegyptiorum plagae decem exponuntur. IV, 1001; V, 67. Aegyptii cur ranis et muscis domiti sunt. III, 2039. In Aegyptiis figura praesentis saeculi.

Aegyptiorum spoliatio male a Fausto reprehensa. VIII, 445. Aegyptios ab Israelitis in mutua auri et argenti acceptione decipi, quomodo permisit Deus. VI, 34. Aegyptiorum divitiae, quas Israelitae abstulerunt, ipsis erant debitae. IV, 1400. Aegyptii spoliati, figura Christianorum proficientium ex Ethnicorum scientia. III, 64. Aegyptiorum submersio in rubro mari, figura abolitionis peccatorum in baptismo. III, 1722; V, 37.

Aegyptiaci dies. III, 2130.

Aegyptus. V, 291, 292, 768. Aegyptus terra Cham. IV, 1398. Aegyptus in Hebraea lingua tenebras vel tribulationes significat. IV, 1001. Aegyptus interpretatur afflictio, et figuram saeculi refert. IV, 1477, 1750. Aegypti situs. IX, 423. Eductus populus Dei de Aegypto, quid figuravit. IV, 487. Exitus Israel ex Aegypto mystice exponitur. VIII, 269. In Aegypto frumentorum copia ex inundatione Nili, pascuorum vero e contra. III, 591.

Aeinan vel Aeinaim interpretatur Fontes. VIII, 457.

Aelianus Proconsul. II, 399. Aelianus Proconsul Africae. IX, 540, 611, 649, 686. Quo tempore Felicis causam audivit. IX, 687. Aeliani sententia qua Felix Aptugnensis purgatus et absolutus est. IX, 540.

Aelius diaconus. IX, 513.

Aemilianus episcopus. II, 759.

Aemilius et Castus martyres. V, 1295.

Aemulari ut velint iniquos, moventur boni, cum florere illos vident. IV, 1201.

Aemulatio et invidia quid differant. III, 2142. Aemulatio proclivis ad suspicandum malum. IV, 1435.

Aeneae pater, Anchises; mater, Venus. VII, 81. Quo tempore Aeneas in Italiam venit. VII, 576. Aeneam venisse Carthaginem non est verum. I, 671. Aeneas, pius appellatur. VII, 16. Aeneae domus, id est, Romani. VII, 462. Aeneas deus a Latinis factus est. VII, 576, 577.

Aenigma quid. VIII, 1068, 1069. Aenigma est obscura parabola quae difficile intelligitur. IV, 546. Aenigmata valent ad amorem veritatis acuendum. VI, 320.

Aenigmatistae poetae vocantur. III, 739.

Aequalitas ipsa vera, atque ipsa vera et prima unitas, non sensu sed mente conspicitur. III. 146.

Aequanimitas quomodo servanda. IV, 1212.

Aequitas ab aequalitate dicta. I, 1043.

Aequitatem perdere Deus non potest. IV, 744.

Aeonas triginta admittebat Valentinus, quomodo. VIII, 28.

Vide Ptolemaeus. Marcus.

Aer non est praetermissus in Genesis historia. III, 281, 282. Aer quando et cur factus sit. III, 238. Aer, caelum dicitur. I, 865; VI, 292; VII, 684. Aer, caeli et caelorum nomen accepit. III, 265, 279, 281. Aer terrae, aquae, caelo, firmamento pro sua puritate vel impuritate deputatur. III, 238, 239, 274, 281, 282. Aer Junoni datur. VII, 119. Aerem deum esse sensit Anaximenes. I, 782; II, 443. Aeri infinito rerum causas tribuit Anaximenes. VII, 226, 230.

Aer est quid aliud ab aethere secundum Poetas. VII, 119. Venti, tonitrua, nubes, pluvia, grando, serenitas, fiunt in inferiore aeris parte. III, 284. Non in sublimiore. III, 237. Aer comparatione aquarum siccus sentitur. III, 238. Aerem aqua superiorem esse probatur. III, 264. Aer in humidam naturam conversus creditur tempore diluvii. III, 280. Aer quomodo gestandis volatibus avium sit accommodatus. III, 238, 282, 286.

Aer alimentum est. I, 1251. Sine aere, nullus sensus aut motus corporis. III, 363.

Aer est carcer peccantium angelorum. III, 285, 730; IV, 1943. Aeris animalia daemones. I, 915, 1007. Qui nos acumine ac subtilitate sensuum superant, non ratione. I, 916.

Aerius a quo Aeriani. VIII, 39, 40.

Aeriani quid addunt Arianis. VIII, 39, 40.

Aes inventum ante ferrum. VII, 214. Aere antiqui colebant terram. VII, 214.

Aeschines. IX, 468. Aeschines Atheniensis tragicus actor rempublicam capessivit. VII, 56.

Aesculanus deus. VII, 128.

Aesculapius deus medicus. VII, 128. ab Epidauro Romam [Col. 0056] advocatus. VII, 87, 97. Aesculapio naviganti Romam Epidaurius serpens comes adhaesit. VII, 294. Templum Aesculapio consecratum in monte Lybiae. VII, 254. Aesculapius homo idem et deus. VII, 254.

Aesopi fabulae. VI, 538. Aesopi fabulas versibus prosecutus est Socrates. III, 1048.

Aestas nostra quae. IV, 1947. Aestas prosperitatem saeculi, hiems adversitatem designat. IV, 475, 804. Ferventes spiritu per aestatem, novelli in fide per ver significantur. IV, 941. Aestas nostra, Christi est adventus; hiems nostra, Christi occultatio. V, 217

Aestimare Dei, est ordinare. IV, 1863. Aestimator integer rerum, quis. III, 29. Juste et sancte vivit. III, 29.

Aetates mundi sex. III, 1513, 1461; VI, 13, 338; per sex hydrias significantur. III, 1461. Sex mundi aetates ad sex creationis dies comparantur. IV, 1182. Unde incipiat aetas quaelibet, et quo finiatur. III, 190. Sex illae aetates operosae sunt, in septima speratur requies. III, 190. Aetates mundi septem per septem dies designatae. III, 190. Aetates quatuor ab Abraham usque ad finem saeculi. VIII, 138. Aetatem sextam inchoavit Nativitas Christi. VIII, 892. Cur istae aetates sint inaequales. III, 193.

Aetatis gradus. II, 966. Aetatis quot gradus, tot mortes aetatum. IV, 1686. Aetates duae, senectus et senium. IV, 894. Aetas senioris et senis quo differant. III, 191. Aetas non est, ubi est aeternitas. VIII, 773, 774. Aetas etsi longa videatur, cum pervenerit, convincitur brevis, quia finitur. IV, 1613.

Aetates spiritales. V, 1081. Aetates sex hominis cum veteris tum novi. III, 143. Aetas viginti annorum fideles significat. III, 718. Aetas nulla ab uberibus Philosophiae excluditur. I, 908.

Aetius a quo Aetiani, qui et Eunomiani appellantur. VIII, 40.

Aeternitas quid sit. VII, 751. Omnia stant in aeternitate. IV, 1623. In aeternitate nec praeteritum quidquam est, nec futurum, sed praesens tantum. IV, 71. Aeternitas non habet quando. IV, 1459. In aeternitate stabilitas est, in tempore autem varietas: in aeternitate omnia stant, in tempore alia succedunt, alia accidunt. V, 666. Aeternitas dicitur longitudo dierum. IV, 1613. Aeternitas unus dies, et multi dies, et multi anni. IV, 727. Aeternitatis dies simul sunt omnes: ideo satiant. IV, 1147. Aeternitatis dies non venit, neque transit; quia nec hesterno praeitur, ut veniat, nec crastino urgetur, ut transeat. IV, 1463. Aeternitas in verbo quatuor syllabis constat, in se sine fine est. IV, 1898. Vera aeternitas est, ubi temporis nihil est. III, 1588. Aeternitas quomodo differt a tempore. VII, 321; quomodo exprimitur in Scripturis. IV, 1310.

Aeternitas vera solius Dei. VIII, 563. Non ejus aeternitatis est hic mundus, cujus aeternitatis est Deus. III, 175. Aeternitas Dei aeternitas semper stans. I, 814. Aeternitas, ipsa Dei substantia est, quae nihil habet mutabile, nihil praeteritum, nihil futurum; nec est ibi nisi est. IV, 1311. Aeternitate misera melior est temporalis felicitas. VII, 241. Aeternitas non est sine veritate et caritate. VIII, 909. Aeternitas facta est nobis refugium, ut ad eam de hac temporis mutabilitate fugiamus. IV, 1142. in caelo est aeternitas et veritas; in terra duo ista, quod ortum est, et fides. III, 1070. Aeternitas quantum ad id quod ortum est valet, tantum ad fidem veritas. VIII, 904. Aeternitatem aliquando significat nomen saeculi. IV, 1715. Aeternitatis imitatio quaedam in vicissitudine temporum. IV, 120. Omnia saeculorum spatia definita si aeternitati interminatae comparentur, sunt nulla. VII, 359.

Aeternitas quaerenda. III, 1658. Aeternitatem, veritatem, beatitudinem omnis homo quaerit. VIII, 887. Non est hic quod quaerimus. VIII, 887. Ab omni forinsecus strepitu requiescat, qui cogitare vult annos aeteruos. IV, 976.

Aeternum dicitur cujus temporis finis non est. III, 511, 556. Aeternum antecedit tempora, nec clauditur tempore. IV, 913. In aeterno neque quidquam praeteritum, neque quidquam futurum, sed quidquid est, tantummodo est. VI, 15. Aeternum hoc vere habendum, quod nullo tempore variatur. IV, 906. Aeternum duobus modis intelligi potest. III, 608, 680. Aeternum quod habet initium, est tanquam numerus. VII, 320. Aeternum deinceps esse non posse nisi quod semper antea fuisset, falso docebant Platonici. VII, 311. Plato contraria sensisse videtur. VII, 311. Aeternum omne est immortale, et non e contrario. VI, 15. Aeternum et perpetuum inter se differre Priscillianistae censebant. VIII, 668.

Aeterna bona non carnaliter cogitanda. IV, 488. Aeternae vitae meritum non apprehenditur nisi dono Dei. III, 419. Ad aeterna capessenda quomodo mens efficiatur idonea. VIII, 903. Aeterno creatori adhaerentes et nos aeternitate afficiamur necesse est. III, 131. Aeternum ardentius diligitur adeptum quam desideratum. III, 35. Aeterna ad fruendum, temporalia praestat Deus ad utendum. V, 413. Aeternum infernum. I, 768.

Aethan interpretatur Robustus. IV, 1120.

[Col. 0057] Aetherem aliud esse, aliud aerem antiqui Poetae volunt. VII, 120. Aether mobilior aere. III, 225. Aether, animus Dei mundi. VII, 212. Aether Jovi datur. VII, 119.

Aethiopes nigri, quosnam significant in Scripturis. IV, 938.

Aetiologia. VIII, 68.

Aetna mons flammarum flumina evomit. VII, 111. Aetneis ignibus ita ferbuisse mare legitur, ut rupes urerentur, navium pices solverentur. VII, 111. Catinensis urbis tecta vi favillae ex Aetna erumpentis diruta. VII, 111.

Affectantes mala, quamvis aliis ad salutem valeat quod fecerint, bona invenire non possunt. IV, 212.

Affectiones nostrae, motus animorum sunt. III, 1732. Aliud affectio, aliud affectionalis qualitas. X, 854. Affectiones quae a Graecis εὐπάθειαι , a Cicerone Constantiae dicuntur, tres sunt. VII, 411. Affectiones seu affectus animi qui a Graecis πάθη , a Cicerone Perturbationes appellantur, quatuor sunt. VII, 258, 406. Affectiones quare Deo et Angelis tribuuntur, cum his careant. VII, 261. An primi parentes affectiones timoris et doloris habuerint ante peccatum. VII, 449. Affectiones cadere in sapientem dicunt Platonici, Stoici negant. VII, 258. Affectiones quasdam in animum sapientis admittunt Stoici. VII, 411. Affectionibus Christus non caruit. VII, 415; non tamen ex conditionis infirmitate. VII, 415.

Affectiones in usus justitiae convertit Christiana disciplina. VII, 260. Affectiones omnes recta vita rectas habet, perversa perversas. VII, 416. Affectiones si nullae sunt, tunc recte non vivitur. VII, 415. Affectiones seu delectationes suas habent etiam pia opera. IV, 978. Affectiones hujus vitae sunt, non futurae quae speratur. VII, 415. Affectiones quaedam tamen erunt in patria. VII, 416. Affectiones corporis tres, sanitas, stupor, immortalitas. IV. 650.

Affectus humani quasi pedes sunt. III, 1789. Affectus nostri, pedes nostri sunt in itinere ad Deum. IV, 1217. Affectibus ad Deum currimus, non passibus. VI, 681. Vox non est ad aures Dei, nisi animi affectus. VI, 322. Affectus puninitur etiam cui non succedit effectus. VII, 483.

Affinitates futurae etiamsi Adam non peccasset. I, 605, 615; contra quam alias crediderat Augustinus. III, 161. Affinitas spiritalis. III, 162.

Afflictionibus laborant boni, dum hic mali florent. IV, 190. Vide Quare boni malis temporalibus affliguntur. VII, 20. Affligi in hac vita justis expedit. VI, 98. Affliguntur homines, ut Deum quaerant, III, 863, et ut affectiones suas a terrenarum delectationum fluxu colligant. III, 871. Afflictionibus purgatur et exercetur Ecclesia. III, 25. Quibusdam parcitur in hoc mundo, ut abundantius torqueantur in altero: quibusdum hic non parcitur, ut ibi parcatur. III, 1577. Nunquam immerito affliguntur homines. III, 871. Vide Adversitas, Tribulatio, Prosperitas.

Africa tertia pars Orbis. VII, 497. Africae dimensio. VII, 497. Africa num in meridie. V, 291, 768. Africae situs. IX, 423. Africa in ordine credendi non est novissima. IX, 419. Africa an communicet Orienti et Oriens Africae. IX, 538. Africa a barbaris divexata. II, 529. In Africa facilius corniculas audieris quam, etc. II, 436. Afrorum traditorum crimen non potuit maculare Orbem terrarum. IX, 100, 538, 539, 541. Vide Donatistae, Traditores. Africa Pelagiana haeresi infecta. X, 396.

Africanus de Christi Genealogia scripsit. I, 633.

Africanus episcopus. II, 759, 780.

Agamemnon Rex Mycenarum. VII, 572.

Agapes. Sacrificia gentium Christiani non verterunt in agapes. VIII, 383.

Agar ejusque filius, carnales veteris Testamenti significabant. VII, 512. Agar fugiens a facie Sarae, figura haeresum. V, 32.

Ἄγαν et σφόδρα quid differant. IV, 1444, 1509.

Agareni interpretantur proselyti. IV, 1053.

Agellius noctium Atticarum auctor. VII, 259, cujusdam Philosophi in maris tempestate perturbationem narrat. III, 551.

Agenoria dea. VII, 122, 125.

Agendum nihil quod ratio non approbaverit. III, 746. Nemo melius ordinat quid agat, nisi qui paratior est non agere quod divina potestate prohibetur, quam cupidior agere quod humana cogitatione meditatur. VI, 326. Quidquid egeris, bene age: et laudasti Deum. IV, 341. Actio animae talis esse debet, quae tendat ad quietam securitatem, non quae augeat inquietum laborem. IV, 1489. Actio bona perducit ad semper vigilantem quietem. IV, 1489. Actio quietorum, et otium beatorum. IV, 1463. Ad bene agendum spes non habenda in homine. X, 886. Vide Gratia, Opera. Agere, nec perficere bonum sive malum, quid sit. V, 818. Vide Actio.

Agi plus est, quam regi. X, 323. Aguntur homines ut agant. X, 373, 918. Agis, si agaris; et bene agis, si a bono agaris. V, 718, 856.

Agenses in rebus duo cognita Antonii vita nuntium saeculo remittunt. I, 755

[Col. 0058] Aggaeus, quid et quo tempore prophetaverit. IV, 1467; VII, 593; propheta erat in captivitate Babylonica. IV, 1917, prophetavit reparationem Jerusalem. IV, 1917. Aggaei locus vindicatur contra Manichaeos. V, 330. Aggaeus non favet Donatistarum schismati. IX, 670.

Aggya. IX, 235.

Agilis et Romanus a Paulino ad Augustinum missi. II, 122, ab Augustino cum magna jucunditate suspiciuntur. II, 122.

Aginesis. II, 1063.

Agnes Virgo et Martyr. V, 1250, 1565.

Agnoscere in Scriptura aliquando idem sonat, atque gratum habere. IV, 1374. Agnoscere Dei multis Scripturae locis, servare est; non agnoscere, damnare est. IV, 1836. Agnoscere Deum peccata, pro non ignoscere. IV, 947.

Agnosius Episcopus Maximianista. IV, 380.

Agni vel agnae pro tempore partus ovium. III, 572. Agnus in lacte matris suae non occidendus, prophetia de Christo. III, 652. Agnus Paschalis figura Christi. III, 608. Ejus mysteria. VI, 663. Agnus significat innocentiam sapientiae ruminantis. IV, 1834. Agnus immaculatus Christus, quomodo. IV, 763. Agnum sequi quocumque ierit, proprium Virginum. VI, 407.

Agon Christianus. VI, 289.

Agonistici appellati a Donatistis Circumcelliones. IV, 1732.

Agonotheta diabolus. IV, 1859.

Agri nomine, castella, municipia et coloniae vocari solent. III, 1206. Ager Domini mundus iste. III, 198; IV, 1950. Ecclesia Dei. IV, 1440. Agri Dominici cultura. VI, 693. Duo in agro, clerici sunt qui gubernant Ecclesiam. IV, 1279, 1730.

Agrariae leges. VII, 107.

Agricola perdit quod seminat; sic perdenda nunc anima. V, 1456. Agricolarum peccata. IV, 886. Agricola noster est Deus. IV, 802. Homines vero operarii hujus Agricolae. IV, 802. Deo quasi agricolae, fructus de eo quod seminavit, affertur. IV, 1318.

Agricultura plurimi delectantur. III, 1304. Ejus encomium. III, 1304, 1305. Agricultura omnium artium innocentissima. VIII, 37. In usu esse coepit apud Graecos regnante Argo. VII, 564. Ante peccatum non erat afflictio laboris. III, 378. Agriculturae opus allegorice. III, 379. Agriculturam cur auditoribus suis permittunt Manichaei, in caeteris accusant. VIII, 37.

Agrippinus episcopus Carthaginensis. IX, 606, praedecessor Cypriani. IX, 133; baptizatos ab haereticis non rebaptizandi consuetudinem deserere prior tentavit. IX, 133, 134, 140, 143, 159. Difficultas opponitur. IX, 135. Agrippinus etsi aliter sentiret, unitatem non deseruit. IX, 140.

Ajax. VIII, 585.

Αἶὼν , quomodo Latine reddi soleat. IV, 1020, 1187, 1393.

Αἐὼνιον . VII, 506.

Alae duae caritatis. IV, 1347, 1791, 1952. Alae orationis duae, jejunium et eleemosyna. IV, 482.

Alaricus. V, 624, Romam evertit. I, 647; prima urbis obsidione an. CCCCVIII exeunte hanc cladem populo Romano infert. II, 365. Not. a. Urbe capta jussit inviolatos servari qui ad loca sancta confugissent. VII, 13, not. 2, 17, 45, 48. Militum Alarici humanitas. VII, 48.

Alba ab Ascanio aedificata est. VII, 89; quo tempore. VII, 577. Alba Romae mater est propior quam Troja. VII, 89. Tullo Hostilio expugnata est. VII, 89. Latinorum reges, post Albam conditam, Albanorum reges dicti sunt. VII, 577. Albanis impie bellum intulerunt Romani. VII, 89, et injuste. VII, 89.

Albicerius divinus professione apud Carthaginem. I, 925, consulentibus mira quaedam et certa respondebat. I, 925, interroganti cuidam ut diceret quid anima volveret; Virgilii versum eum cogitare respondit; eumdemque versum securus recitavit; licet ineruditus. I, 915.

Albina mater Melaniae. X, 359. Not. Albina, Pinianus, Melania, etc. II, 471. Not. Alypium et Augustinum per Hieronymum salutant. II, 928.

Albinus Acolythus ecclesiae Romanae. II, 867, 868, 871, 874.

Albor in cute lepra est, non candor. IV, 937.

Albula fluvius, nunc Tiberis. III, 203.

Album ad Deum pertinere dicunt Manichaei, nigrum ad Hylen. VIII, 396. Albis vestibus induti post baptismum. V, 678, 1092.

Alcibiadis tristitia. VII, 413.

Alcimus pontifex factus, licet a genere sacerdotali esset alienus. VII, 606.

Alecto furia infernalis. VII, 88.

Alexander rex atque Pontifex apud Judaeos. VII, 606.

Alexander Macedo Alexandriam condidit. III, 795; regnum ejus magnum locis, sed brevissimum tempore. VII, 117, mirificentissima, [Col. 0059] sed minime diuturna potentia. VII, 602; in Dei templo hostias immolavit. sed non vera pietate. VII, 606. De sacris deorum ad Olympiadem matrem scripsit. VII, 256, 358.

Alexander vetus haereticus cujus meminit Hieronymus. II, 252, 286, in epistolam ad Galatas commentariolos reliquit. II, 252.

Alexandra Regina Judaeorum. VII, 606.

Alexandria. VIII, 944, 966.

Alienari a vita Dei, quam magna poena. VI, 339.

Alienatio a sensibus et a spiritu malo, et a bono fieri potest. III, 470, quonam discrimine. III, 470.

Alienigenae qui. IV, 648, 721. Alienigenae, qui totam felicitatem non putant, nisi praesentem. V, 204, 205.

Aliena possidentur, cum superflua possidentur. IV, 1922. Alienum a conscientia, quod alienum ab opere: quod alienum est a conscientia, alienum videtur a scientia. IV, 334. Alienus est, quisquis ex tuis nihil tibi prodest. IV, 553.

Alimentum. Praeter cibum et potum, tertium est alimentum aurarum. X, 513. Alimenta, medicamenta quotidiana. VII, 690. Augustinus a Deo edoctus, ut quemadmodum medicamenta, sic alimenta sumpturus accedat. I, 797, 798. Alimentorum sumendorum regulae. III, 1337. Alimentum sola salutis causa sumendum. I, 797. Usus alimentorum et ligni vitae in paradiso. X, 772.

Allegoria quid. IV, 1347; VIII, 1068. Allegoriae plures species. VIII, 1068. Allegoria quadruplex, historiae, facti, sermonis et sacramenti. III, 166. Haec regula in omni allegoria retinenda est, ut pro sententia praesentis loci consideretur, quod per similitudinem dicitur. IV, 116. Allegoriarum utilitas. II, 214. Allegoria usus est ipse Christus in Evangelio. VIII, 70.

Alleluia. Vide Halleluia.

Allevare aliquem, pro interficere. III, 824.

Alligamenta contritionum, sacramenta. IV, 1903.

Allophyli mystice. III, 118; IV, 648, 721.

Almon fluvius non procul ab Urbe in Tiberim influens. VII, 50. Not. ( c ).

Alogia dicitur, cum epulis indulgetur, ut a rationis tramite devietur. II, 141. Alogiare est epulis indulgere, ita ut a ratione devietur. III, 1423.

Alogi Haeretici. VIII, 31.

Altare. I, 778; IX, 202. Altare Christi. IX, 220. Altare ligneum. IX, 190. Altare caeleste, quod nemo tangit indignus; et altare visibile, quod multi tangunt indigni. IV, 193. Altare sublime invisibile, quo non accedit injustus: ad illud altare ille solus accedit, qui ad istud securus accedit. IV, 479. Altare erectum super reliquias Stephani. V, 1438, et super corpus Cypriani. V, 1425. Altaria Martyribus ipsis non eriguntur, sed Deo. V, 1251, 1438. Ad altare Dei recitantur suo loco Martyres et sanctimoniales defunctae. VI, 423. Martyres ad altare meliore loco recitantur. V, 1251.

Altaris oblatio. II, 637. Altaris sacrificium pro mortuis. VI, 609. Ad altare fieri memoriam sui desiderat Monnica in extremis. I, 778. Altare, vel quod accipitur de altari. V, 562. Ex altari dispensatur victima sancta. I, 778. Recipitur apud Carthaginem mos cantandi psalmos ad altare. I, 634.

Altare spiritaliter fidem accipere debemus. III, 1242. Altare Dei cor nostrum. VII, 280.

Altercandi studium damnatur. III, 1308.

Alternantia in creatura mutabili movere nos non debent. VI, 131.

Altitudo. Nullum corpus est quod longitudine, latitudine, et altitudine careat. I, 1038, 1048. Altitudo corporis, aliaeque dimensiones explicantur. I, 1038. Altitudo spiritalis. IV, 1728.

Altus est Deus, et ab humilibus contingitur. IV, 947, 1205.

Alypius Thagaste oriundus. I, 724, parentibus primatibus municipalibus. I, 724, corporis statura brevis. I, 967. Alypii cognatus Romanianus. II, 110. Alypius, natu minor Augustino. I, 724. Augustino amicissimus a primis annis. I, 724, ab eoque frater cordis sui dictus. I, 766. Alypius Augustini Thagaste et Carthagine in Rhetorica auditor. I, 724. Alypius a minori aetate magnam virtutis indolem praeferebat. I, 724. Carthagine ut fur apprehenditur, sed mox liberatur. I, 726, Carthagine spectaculis deditus, a Circensium insania revocatur objurgatione Augustini. I, 725; Romam venit ante Augustinum ut jus discat. I, 726. Alypius fortissimus domitor corporis Italicum glaciale solum nudo pede obterit insolito ausu. I, 769. Spectaculorum gladiatoriorum amore incredibili, incredibiliter abreptus est. I, 726. Manichaeorum superstitione cum Augustino involvitur. I, 726.

Alypius Mediolanum cum Augustino proficiscitur. I, 727, continentissime vivit. I, 730. Augustinum ab uxore ducenda prohibet, quo simul sapientiae libere vacent. I, 730. Assessoris munere tertium fungitur. I, 727, 754. Dum assidet Comiti largitionum Italicianarum, ejus integritas a potentissimo [Col. 0060] senatore, et pollicitationibus et minis tentatur. I, 727. Alypius abstinet se ab aerarii Praetoriani usu prae justitiae amore. I, 727.

Alypius putat credi a Catholicis non esse in Christo animam et mentem hominis, ideoque ad fidem pigre movetur. At postea errorem hunc Appollinaristarum esse intelligit. I, 746. Alypius, Augustini ad Deum conversi proposito bono sese adjungit. I, 761. Alypius secedit cum illo in agrum Cassisiacum, catechumenus cum catechumeno. I, 766. Disputat cum Augustino de finibus bonorum et malorum. I, 732. Christi nomen litterariis illis lucubrationibus inseri dedignatur, sed postea resipiscit. I, 766. Illic Augustino suam operam confert in edendis libris, de Ordine, et de Academicis; interlocutoris personam in istis ita sustinens, ut ipsa ejus verba sint, quae litteris mandata fuerunt. I, 908. Alypius remeat Mediolanum nomen inter baptizandos cum Augustino daturus. I, 769. Alypius baptizatur. IV, 169.

Alypius Thagastensis episcopus. IX, 697, 700. Alypium papam et fratrem salutat Hieronymus. II, 156. Ad Alypium Eusebii episcopi Constantinopolitani historiam mittit Paulinus. II, 212, mittit et panem unum. II, 100. Alypium quanti Augustinus aestimaret. II, 90. Alypius ob abdicationem saeculi, ob repulsam carnis et sanguinis, et solitudinem laudatus. II, 95. Alypii historiam Augustinus Paulino scripturum se spondet. II, 110. Alypius ad Sixtum rescribit. II, 867. Alypius et Augustinus Julianam et ejus familiam bonis moribus imbuerunt. II, 848. Alypio et Augustino cohortantibus, nuptiis jam paratis nuntium remisit Demetrias. II, 848. Alypius benignissime ac sincerissime acceptus a Bonifacio Papa. X, 549. In Alypium multa contumeliosa et indigna clamarunt Hypponenses cum Pinianum ad presbyterium postulabant. II, 477. 481. Juliani calumnia in Alypium. X, 1065, 1066. Alypius vernula peccatorum Augustini a Juliano dictus. X, 1053. Augustinus Alypio verborum, Alypius Augustino rerum magister effectus est, professione ipsius Augustini. I, 1007.

Amaccura. IX, 221.

Amalech, interpretatur Populus linguens. IV, 1053.

Aman, interpretatur Frater ejus. IV, 1110.

Amaricantes. IV, 88, 796, 816, 1750.

Amaritudo. Quocumque se converterit anima, in terrenis rebus amaritudinem invenit: unde dulcescat non habet, nisi levet se ad Deum. IV, 1085, 1086. Amaritudines dulcedini vitae temporalis cur Deus miscet. IV, 1213, 1793. Amaritudines miscet Deus delectationibus etiam innocentibus, ut amorem non habeamus nisi vitae aeternae. IV, 458.

Ambacum Propheta quid quando prophetavit non invenitur. VII, 587.

Ambitiosorum miseria. I, 724.

Ambivius episcopus. II, 759, 778.

Ambrosius episcopus Mediolanensis. X, 866, laudatur. I, 717. Caelibatus ejus, occupationes et studia. I, 720, 721. Ambrosius in litteris saecularibus et ecclesiasticis eruditus. X, 1157. Omni die Dominico verbum Dei tractat ad populum. I, 721. Ambrosius diligitur a Monnica perinde atque Angelus Dei. I, 719. Ambrosius benigne excipit Augustinum, qui studiose ipsum concionantem audit. I, 717. Ambrosius, consulenti Augustino quid potissimum de Scripturis legere debeat, quo sese ad baptismum comparet, Isaiam praescribit. I, 769. Augustinus per Ambrosium conversus et baptizatus. X, 645. Ambrosii ore potissimum Deus Augustinum ab errore liberavit, et per illius ministerium gratiam salutaris baptismi huic indulsit. II, 152, 620.

Ambrosii persecutio. II, 177. Ambrosius persecutionem a Justina Augusta Ariana patitur. I, 770. Excubat plebs in Ecclesia mori parata cum Episcopo. I, 770. Tunc Hymni et Psalmi ut canerentur secundum morem Orientalium partium, ne populus maeroris taedio tabesceret, institutum est, et ex illo retentum. I, 770.

Ambrosius synaxes ad memorias martyrum prohibet. I, 719. Ambrosius corpora SS. Protasii et Gervasii divinitus detegit. I, 770; VII, 761; IX, 430. Ambrosium adhuc vivum, obsecrabant daemones ut sibi parceret. VI, 608. Ambrosius in observando sabbati jejunio, servandum esse morem Ecclesiae in qua quisque versatur, respondit. II, 151, 201.

Ambrosii dilectione Paulinus ad fidem innutritus est. II, 102. Ambrosium Paulinus patrem suum vocat. II, 102. Ambrosii presbyter censetur Paulinus. II, 102.

Ambrosii mors contigit an. CCCXCVII, 4. April. II, 151, 152. Notas vide.

Ambrosius haereticorum expugnator. X, 1368. Ambrosius Pelagio opponitur. X, 381. Ambrosii doctrina opposita Pelagianis. X, 681. Ambrosius peccatum originale agnovit. X, 1052, 1157. Neminem sine peccato esse docuit. X, 284. Ambrosii sententia pro peccato originali. X, 378, 409. Ambrosii testimonia contra Pelagianos. X, 632. Ambrosii doctrina tribus Juliani erroribus opposita. X, 674, 675. Ambrosii fidem et purissimum in Scripturis sensum, ne inimicus quidem, [Col. 0061] teste Pelagio, ausus est reprehendere. X, 1052. Ambrosium, si viveret, primum seipsum, deinde caeteros emendaturum in materia de peccato originali, dicebat Julianus. X, 1408, 1414. Ambrosius quamlibet sanctus nequaquam auctoritati Scripturae canonicae comparandus. X, 381.

Ambrosius inter scriptores Ecclesiasticos flos quidam enituisse speciosus, dicitur a Pelagio. 1228, 1230. Ambrosius Pelagii ore magnopere laudatus. X, 381, 383, 384, 409, 410, 436, 445, 466, 632, 661, 671, 695, 1070, 1080, 1157, 1274, 1345, 1378, 1402, 1411, 1412.

Ambrosius Mariae virginitatem defendebat. X, 445. Hanc ob rem Manichaeus a Joviniano appellatus. X, 445. Ambrosius scripsit contra eos qui Dominum profecisse de libris Platonis contendebant. II, 125. Ambrosii de Christi justitia sensus. X, 1084. Ambrosii sententiam de videndo Deo amplectitur Augustinus II, 620. Ad veteris legis interpretationem quasi regulam commendans, saepe inter concionandum dicebat, Littera occidit; Spiritus autem vivificat. I, 722 Ambrosius interpretationem Origenis in quibusdam sequutus est. II, 261.

Ambrosii expositio in Isaiam. X, 632, 633, 634, 647. In psalmum XLVIII. X, 646. In librum Tobiae. VI, 579. In Lucam. X, 645, 1024. Ambrosii lib. de Isaac et Anima. X, 671. De Sacramento regenerationis seu de philosophia. X, 683, 687, 690. Apologia prophetae David. X, 632, 645, 1024. Ambrosii liber de Fuga saeculi. X, 633, 634, 689, 1003. de Arca Noe. X, 632, 674. De Bono mortis. X, 635. Liber I. De Poenitentia contra Jovinianos. X, 632. Lib. de Paradiso. X, 682, 688.

Ambrosiani versus. I, 777.

Ambrosiana Basilica. I, 770.

Ambulare secundum carnem et secundum spiritum. V, 846. Ambulare non secundum hominem, sed secundum Deum. VI, 356. Ambulare nostrum, est fervere in itineribus bonorum operum. IV, 290. Ambulare viam pigrius melius est, quam praeter viam fortiter currere. IV, 259. Ambulans in via fidei, perducitur ad speciem. IV, 1854.

Amen vox hebraea. III, 1694. Quare non est interpretata. III, 1694. Quid significet. Ibid. Amen, idem ac verum est. V, 1633. Amen interpretatur verum, non quomodocumque, sed mystica religione. VIII, 313. Amen, ad invocationes Antistitum respondet populus. VI, 320. Amen, fideles Eucharistiam accipientes respondent. V, 1247, 1469. Amen et halleluia diebus Passionis et Resurrectionis Dominicae per totum mundum canitur. IV, 177. Amen et halleluia propter sanctiorem auctoritatem servata sunt. III, 42. Amen et halleluia tota erit beatorum actio. V, 1530. Amen amen ad aliquid affirmandum assumitur. III, 649.

Amicitia quid sit. VI, 22; X, 550. Amicitia est rerum humanarum et divinarum cum benevolentia et caritate consensio. I, 941; II. 1071. Amicitia mutuo amore constat. VI, 173. Amicitia similibus moribus confit. III. 243. Amicitia vera ex caritate aeternitatis et veritatis manat. II. 667. Non est vera amicitia, nisi eam Deus adglutinet inter ipsi haerentes caritate. I, 696. Amicitia nusquam nisi in Christo fidelis est. X, 550. Illa est lex amicitiae justissima, ut sicut non minus, ita non plus quisque amicum, quam seipsum diligat. I, 873.

Amicitia nullius repudianda. VI, 82. Amicitia hominis parum prodest, et quandoque multum nocet: secure optatur amicitia Christi. IV, 1718. Amicitia offerenda his qui eam a nobis petere non audent. VI, 83. Illum in amicitiam receptum possumus dicere, cui omnia consilia nostra refundere audeamus. VI, 83. Temerarium benevolentiae judicium cavendum est erga eum, cujus nonnisi bona statim apparent. VI, 83. Ab animo non repellendus, cujus primo non nisi mala innotescunt. VI, 83. Sine fide de amicitia non constat. VI, 173. Amicitiae amor amat quod non videtur. V, 1692.

Amicitia alia consuetudinis, alia rationis. V, 1691. Amicitia an propter se solum petenda sit. VI, 21. Amicitiae amor sit gratuitus. V, 1692. Amicitia non pensanda temporalibus commodis, sed gratuito amore putanda. II, 667. Amicitia pereunte, connubiorum, cognationum et affinitatum vincula in animo non servabuntur. VI, 173. Amicitia simulata nihil amarius. VII, 632. Amicitia res plena timoris et sollicitudinis. VII, 634.

Amicitia malorum inimica. I, 682. Amicitia mundi hujus, fornicatio est a Deo. I, 670. Amicitias civium Babyloniae cum affectas, vide ne incipiat te delectare Babylonia, et obliviscaris Jerusalem. IV, 1768. Miser est omnis animus vinctus amicitia rerum mortalium. I, 697.

Amicum nihil est homini sine homine amico in quibuslibet rebus humanis. II, 495. Bene quidam dixit de amico suo, Dimidium animae meae. I, 698. Amicus nullus inter iniquos. IV, 1179. Amicum ille veraciter amat, qui Deum amat in amico, aut quia est in illo, aut ut sit in illo. V, 1472. Amicum propter Deum amat, qui Dei amorem amat [Col. 0062] in amico. VIII, 451. Amicus amicum in Deo certius habet. II, 72. Solus nullum earum amittit, cui omnes in illo cari sunt qui non amittitur. I, 699. Beatus qui amat Deum et amicum in Deo, et inimicum propter Deum. I, 699. Amici veri indicium, si in religione consentit. I, 941. Amici non sunt, qui in rebus tantum humanis consentiunt. II, 1072. Inconstantia ejus qui ex caritate amicus est non timenda. II, 250.

Amicorum verorum et bonorum fides non ficta et mutua dilectio consolatur nos in hac vita. VII, 634. Amici objurgare metuentes, plerumque minus utiles quam inimici jurgantes. II, 247. Amicus ne admoneat amicum, verecundia impedire non debet. II, 671. Amicus non omnis qui parcit, nec omnis qui verberat, inimicus. II, 323. Nihil sic probat amicum, quemadmodum oneris amici portatio. VI, 80. Amicorum vitia non amanda. V, 325. Amicus malum suadens. V, 501. Amici et boni ad bonum, et mali ad malum, multum valent. V, 537. Amicus hominis veraciter esse non potest, nisi fuerit ipsius primitus veritatis. II, 667. Amicus recti non est, qui mallet id quod rectum est non juberi. IV, 823.

Amicus et inimicus nunc vix dignoscitur. V, 322. Amici bona voluntas non videtur, sed creditur. VI, 171. Nec benevolentia ejus nobis constat sine fide. VI, 171.

Amici mors amara, amarior mutatio. VII, 635. Quid in morte amicorum vere consolatur. VII, 635. Prodest aliquid, cognoscere quae amara et tristia sunt erga carissimos nostros. II. 365.

Amicus Dei non efficitur quisquam nisi purgatissimis moribus et sincera caritate. III, 175. Si voluntatem Dei nosse quisquam desiderat, fiat amicus Deo. III, 175.

Amicus media nocte interpellatus ut det tres panes ad reficiendum amicum. V, 619. Amissionem rerum quas habet natura, devitat. III, 386. In amissione rerum temporalium, nihil perit sanctis. VII, 23.

Amisisse aliquid dicitur, qui speratum non acceperit. III, 355.

Ammanitae ex Lot propagati. III, 762.

Amedera. IX, 221.

Ammon interpretatur Filius populi mei, sive Filius maeroris. III, 818; IV, 1053.

Ammonianus episcopus. X, 652, 663.

Ammonius medicus. VII, 761.

Amo. Amare, quid sit. VI, 23. Non amamus aliquid nisi pulchrum. I, 701, 1183. Amat homo unde se putat fieri beatum. VI, 672. Amari incognita an possint. VIII, 952, 954, 971, 873, 974, 910. Qui amat, non laborat. III, 1741. Non omnia quibus utendum est diligenda sunt. III, 27. Quod amas ad tempus, aut subducitur tibi, aut subduceris illi. V, 1653. Sine dolore non pereunt, quae cum amore possessa sunt. VI, 156, 265. In saeculo non est quod possit amare Christianus. VI, 679.

Amatoria patriae nostrae cantanda, non vetera. IV, 807.

Amatores lubrici, ut sint formosi fallaces, non curant reprehensores veraces. IV, 282.

Amate Deum, nihil melius invenitis. V, 1531. Ad amorem Dei, magnum incitamentum ex Christi incarnatione ductum. VI, 314, 339. Vide Amor. Amari Deus non potest, nisi habeatur. V, 211. Deus continuo cum amatur, habetur. V, 211. Amandus Deus super parentes. V, 1512. Amandus est Deus gratis. V, 905, 1646. Amare Deum gratis, pietas est. V, 568. Amare gratis Deum, quid sit. IV, 626, 658, 265, 1404, 1745. Amare Deum gratis hoc est, de Deo Deum sperare. ipse sufficit tibi, praeter illum nihil sufficit tibi. V, 1469. Si adhuc propter poenas times Deum, nondum amas quem sic times. III, 2049. Vide Caritas, Dilectio. Id quod nihil est aliud habere quam nosse, non potest deesse dum amatur. VI, 23. Praeceptum diligendi Deum toto corde, nullam vitae nostrae partem relinquit, quae vacare debeat. III, 27. Amor iste fluvio comparatur. III, 27.

Amandus Deus propter ipsum, et proximus propter Deum. V, 1472. Amare aliquem hominem pro Christo, adulterium est. III, 1497. Amamus Deum de Deo. V, 210, 923. Novit Deus in unoquoque nostrum, et odisse quod fecimus, et amare quod fecit. III, 1923. Amat Deus suum, etiam in vitiosis, vel sanatione beneficium, vel damnatione judicium. III, 1923. Quantum nos Deus, et quales dilexerit, cur necesse est cognoscere. VIII, 888.

Amat recte proximum qui agit etiam ut ipse toto corde, tota anima, tota mente Deum diligat. III, 27. Qui diligit fratrem, Deum diligit, quare. VIII, 957, 958. Quinam et proximum et seipsos juste diligunt. VIII, 956. Amare non sic debemus homines, quomodo gulosi turdos. III. 2038. Amamus homines in quibus est aliqua scintilla caritatis, et e contra. III, 1405. Unde amatur aliquis qui putatur justus, et non est. VIII, 966. Bonos imitare, malos tolera, omnes ama. VI, 347. Amandi nondum justi, ut sint; qui jam sunt, ardentius diligendi. VI, 344. Quid in his diligendum. VI, 348. Animus plus amatur quam corpus, etiam in alio homine. II 1420. Non opus est ut qui amat, excitetur ad opem [Col. 0063] amico ferendam. II, 1750. Amari cupiebat Augustinus non in se, sed in Christo. II, 1425. Amari et superiores ab inferioribus amant. VI, 315. Amare. Vide Amor.

Amat semper se et suum corpus homo. III, 27, 29. Praecipiendus est modus homini quo se et corpus suum diligat. III, 28. Amare se, et negare se. V, 1456

Amas caritate, quidquid bene amas. V, 160. Vide Amicitia, Amor, Diligere. Tanto sumus dilectione pleniores, quanto saniores sumus a tumore superbiae. VIII, 957, 958.

Amandi inferiora modus. V, 1654. Amarus factus mundus, amari non desinit. V, 1419. Amor mundi si habitet, non est qua intret amor Dei. III, 1993. Amando Deum efficimur Dii: amando mundum, dicimur mundus. V, 678.

Amor pondus est, quo animus fertur quocumque fertur I, 848; II, 677; VII, 342. Amor hoc animis, quod pondus est corporibus. II, 212, 213. Amor manus animae. V, 694. Pes animae. IV, 124. Amore anima movetur tamquam ad locum quo tendit. IV, 124. Amor cursus est. IV, 441. Amor vacare non potest. IV, 260, 1618. In eo quod amatur, aut non laboratur, aut et labor amatur. VI, 448. Amor a dolore an vacare possit. IV, 398. Amoris vulnus. V, 1366.

Amor omnia saeva et immania prorsus facilia et prope nulla efficit. V, 444. Amore dura quaeque mitescunt. V, 444. Amore trahitur animus. III, 1608. Nihil est tam ferreum atque durum, quod non amoris igne vincatur. I, 1328. Nulla major ad amorem invitatio, quam praevenire amando. VI, 314. Amor ipse an amandus est. VI, 23. Amor ipse quo bene amatur quod amandum est, ordinate amandus. VII, 467. Amor ipse amatur. VII, 341. Amoris vicissitudo in amato quaeritur. V, 211. Iis rebus maxime animum solemus intendere quas amamus. I, 1184. Quando quisque quod amat, habere videtur, felix vocatur: vere autem felix est, non si habeat quod amat, sed si id amet quod amandum est. IV, 202. Amate, sed quid ametis videte. IV, 260. Nihil aliud curae esse debet quomodo vivatur, nisi ut quod amandum est eligatur. V, 585. Amor animae. Vide Anima. Amor ad omne recte factum, et ad omne peccatum amor et timor ducit. IV, 1026. Ex amore suo quisque vivit, vel bene, vel male. VIII, 228. In hac vita virtus non est, nisi diligere quod diligendum est. II, 671, 673. Amor cum pravus est, vocatur cupiditas aut libido; cum autem rectus, dilectio vel caritas. IV, 124. Amor et dilectio non differunt. VII, 410.

Amor aut ascendit aut descendit. IV, 1629. Non praecipitur amor nisi Dei et proximi. III, 27. Amor Dei et proximi finis et plenitudo Scripturae. III, 34. Amor verus quo ordine comparetur. V, 1654.

Amari se jubet Deus ab homine; et nisi faciat, minatur ingentes miserias. I, 663. Summo amore ad Deum tendere jubemur. I, 1316. Quia novit Deus hoc nobis prodesse ut amemus eum, laudando se, amabilem se facit. IV, 1869. Deus sagittat cor amantis, ut adjuvet amantem; sagittat, ut faciat amantem. IV, 1599. Virtus ad beatam vitam ducens nihil omnino nisi summus amor Dei. I, 1322. Omnia nobis dicunt ut Deum amemus; nec cessant dicere omnibus, ut sint inexcusabiles. I, 782. Ad amorem Dei excitat mundi pulchritudo. IV, 1887, 1892.

Amor Dei ex toto corde est cultus Dei, vera religio, recta pietas, debita servitus. VII, 281. Pietas cultus Dei est, nec colitur ille nisi amando. II, 556. Summa et vera sapientia est in praecepto illo primo, Diliges, etc. II, 556. Amor suavissimum Deo incensum. VII, 279. Amor, gemitus columbae. III, 1425. Amantium mustum sunt piae lacrymae contribulatorum. IV, 1064. Nec amor noster erga Deum sine spe est, nec sine amor spes, nec utrumque sine fide. VI, 232. Qui recte amat, recte credit et sperat: qui vero non amat, inaniter credit et sperat. VI, 286. Melior est animus cum obliviscitur sui prae caritate Dei. I, 1308. Deus praecipue et solus diligendus, quia nihil eo melius. II. 672. Modus amandi Deum est sine modo amare, ex epist. Severi. II, 419. Non possumus metiri, ut sciamus quantum desit nobis amoris ad id quod sat est. I, 848. Totum exigit te, qui fecit te. V, 212.

Amor dei gratuitus spem mercedis non tollit. V, 1483. Sicut pii gratis amant Christum, sic impii gratis oderunt. IV, 1432. Amore casto colendus est Deus. IV, 626, 658, 928, 1404. Minus Deum amat, qui cum Deo aliquid amat, quod non propter Deum amat. I, 796. Quod non propter se amatur, non amatur. I, 881. Castus timor venit de amore. IV, 1682. Timore non perit amor, ubi castus est timor. IV, 1592. Amor causa cur bonum recte fiat. X, 586, 788. Amat Deum omne quod potest amare, sive sciens sive nesciens. I, 869. Amare Deum plene non possumus, quia eum non videmus, IV, 1892. Quem cognoscere volumus prius plena caritate diligamus. I, 1331.

Amor Deum facit praesentem. II, 672. Amor Dei facit ut mors non modo contemnatur, sed etiam desideretur. Qui solum Deum amat et proximum propter Deum invictus est. III. 160. Ibi est locus quietis imperturbabilis, ubi non deseritur [Col. 0064] amor, si ipse non deserit I, 701. Stans in terra, in caelo es, si diligas Deum. IV, 1085. Amando, cor ad Deum levatur. IV, 1085. Quanto plus amaveris, tanto plus adscendes. IV, 1063. Amando Deum adscendis, amando saeculum cadis. IV, 1667. Nondum coepit esse amator Dei, qui eligeret in affluentia bonorum saecularium semper esse, et faciem Dei non videre. IV, 1089. Necesse est ut parum diligat Deum, qui non ab illo, sed a se ipso bonum se arbitratur effectum. II, 576. Amore Dei nolle laborare, quam pudendum. VI, 448. Amore petitur, amore quaeritur, amore pulsatur, amore revelatur, amore denique in eo quod revelatum fuerit permanetur. I, 1325.

Amorem Dei non donat, nisi ipse Deus, nec aliter nisi per Christum. VII, 730. Non amaretur Deus nisi per Spiritum sanctum. I, 745, 848. Quo nisi Deo plenus est, qui plenus est dilectione. VIII, 968. Quis veraciter laudat, nisi qui sinceriter amat? II, 557. Libere laudas, quod laudando amas. IV, 1745. Amor in Deum tum apparet, si amantur lucra Dei. V, 1358. Agendum est ut caeteri nobiscum Deum ament. IV, 929. Amor Dei principium civitatis caelestis, amor sui principium terrenae. VII, 436.

Amor Dei in homines commendatur. VI, 314, Amat semper Deus, sive blandiatur sive minetur. VIII, 964. Amoris Christi erga sponsam pignora, Spiritus sanctus et sanguis. IV, 1170. De solo amore Christi in nos certi sumus. IV, 1292. Unde probari queat, an Christus ametur. IV, 1681.

Amanti Deum nec temporalium poenarum, nec imperialium legum, nec gehennarum timor est necessarius. II, 803. Amor Christianus Deo, humanus timor regibus debetur. IX, 45. Si omnes humanae actionis motus ad Dei et proximi amorem referamus, mundabimur. I, 1186. Dilectionis Dei virtute homo inferiora ordinat, nec ab eis sordidatur. I, 1187.

Amor proximi. Vita bona et honesta non aliunde formatur, quam cum diligitur Deus et proximus. II, 525, 557. Anima tenet ordinem, seipsa tota diligens quod supra se est, id est Deum; socias autem animas, tanquam seipsam. I, 1187. Non diligis proximum tanquam teipsum, si non ad bonum, ad quod ipse tendis, adducis. I, 1332. Si placent animae, in Deo amentur et ad eum rapiantur. I, 702. Disce amare in creatura Creatorem, et in factura Factorem, ne teneat te quod ab illo factum est, et amittas eum a quo et ipse factus es. IV, 439.

Amandus homo secundum Deum; quia et teipsum sic debes diligere. IV, 1816. Proximum sicut seipsum diligit, qui eum ad similem Dei dilectionem quantum inest perduducit. II, 499. Regula dilectionis proximi est, ut quae sibi quisque vult bona provenire, et illi velit; et quae sibi accidere mala non vult, et illi nolit. III, 161. Qui diligit proximum, agit quantum potest, ut salvus corpore salvusque animo sit; quodque ad animam pertinet, ut primo timeat, deinde diligat Deum. I, 1334. Cum omnibus quos pariter diligit homo prodesse non possit, nisi conjunctioribus prodesse malit, injustus est. III, 163. Non sic ab homine homo diligendus est, ut diliguntur affines et cives, propter necessitudines temporales, quas odisse oportet. III, 161. Amare hominem, ut ex eo aliquid temporalis voluptatis aut commodi capias, foedum et detestabile vitium est. III, 161. Facile est malos odisse, quia mali sunt; rarum eos diligere, quia homines sunt. II, 654. Praecepto de diligendo Deo et proximo, non litterae philosophorum, non leges civitatum comparandae. II. 524. Hominem recte diligere non novit, quisquis eum non diligit qui hominem fecit. II, 1072. Illud maxime timendum est, ne se quisquam credat, contempto proximo, ad Deum quem diligit esse venturum. I, 1332. Nullus certior gradus ad amorem Dei, quam hominis erga hominem caritas. I, 1187, 1331. In amore proximi; sunt quasi cunabula caritatis Dei. I, 1187.

Amor hominis in hominem alius rectus, alius perversus. V, 1690. Amoris liciti gradus. V, 1690. Amor parentum. V, 1512, Uxoris. V, 501, 1513, Filiorum. V, 566, 1513. Inhumanum est non amare in homine quod homo est, sed amare quod filius est. I, 161. Amemus Dominum, amemus Ecclesiam ejus; illum sicut patrem, istam sicut matrem. IV, 1140.

Amor inimicorum. Cur Dominus praeceperit diligendos inimicos, et odio habendos parentes et filios. I, 615. Qui inimicum odit, is odio se ipse gravius vastat, quam aut inimicum vastet, aut ab inimico vastetur. I, 674.

Amores duo, socialis et privatus. III, 437. Amores omnes prius sunt in hominibus de se, et sic de alia re. V, 1654. Qui se diligit, non aliud esse vult quam beatus. VII, 279. Solus se novit diligere, qui Deum diligit. I, 1331. Se spiritaliter diligit, qui ex toto quod in eo vivit, Deum diligit. I, 132. Nisi diligat Deum, nemo diligit se ipsum. II, 499, 768. Timeri et amari velle ab hominibus non propter Deum, misera vita est et foeda jactantia. I, 803. Duo tantum praecepta [Col. 0065] caritatis data sunt, quia homo et Deum et seipsum eadem dilectione diligit. II, 672. Amor sui non diu subsistit in se, sed cito in vanis evanescit. V, 585. Sibi placentes multum Deo displicent. I, 806. Animus si placet sibi, tanto fit minor. quanto se cupit esse majorem. I, 1308. Amor sui perversus, verius est sui contemptus. V, 1457. Amor sui, causa cur a Deo ad infima deflectitur. VIII, 1006, 1007. Amor sui prima hominis perditio. V, 585. Amor privatus et superbia, fontes malorum. III, 436. Amor sui animam turbat. VII, 396.

Amor Dei et amor saeculi opponuntur. V, 482, 633, 694, 1512. Amandus est solus Deus; omnis vero iste mundus, id est, omnia sensibilia contemnenda, utendum autem his ad vitae necessitatem. I, 1327. Creatura si diligatur ab homine qui negligit Deum, fit poenalis dilectori suo. I, 138. Amor Dei, amor proximi caritas dicitur; amor mundi, amor hujus saeculi cupiditas dicitur. IV, 260. Vitia quae sunt in amore. VII, 632. Amor rerum vanarum et noxiarum poena primi peccati. VII, 784. Amor rerum inordinatus, non ipsa res in vitio. VII, 356. Peccatum ipsum non amatur, sed ipse inordinatus amor creaturae est peccatum. V, 143. Amor saeculi non compatitur amorem Dei. V, 694. Amor Dei minuit amorem creaturae, et e contra. III, 1647, 1691. Amor temporalium rerum non expugnatur nisi aliqua suavitate aeternarum. I, 1190. Amor rerum terrenarum viscum est pennarum spiritalium. V, 646, 1415. Amas saeculum, absorbebit te; amatores suos vorare novit, non portare. V, 482. Amore eorum quae forinsecus sentiuntur, computrescunt interiora. III, 845. Amore subduntur homines creaturis, et subditi judicare non possunt. I, 783. Deus jubet nos tolerare, non amare praesentia. IV, 251. Amore rerum etiam concessarum aedificatur foenum, stipula, etc. IV, 1045. Amando res noxias miseri; habendo, miseriores. IV, 202. Propitius Deus, cum male amamus, negat quod amamus; iratus dat amanti quod male amat. IV, 202. Cum id amamus, quod vult Deus ut amemus, procul dubio daturus est nobis. IV, 202. Amor mundi laboriosus. I, 1186. Amorem perniciosissimum rerum corporearum vera et divina philosophia monet frenare. II, 63. Quae remedia contra amorem rerum vanarum et noxiarum Deus opposuit. VII, 785. Amorem suum ab eo quod abesse a se invito potest, disjungere nititur Augustinus. II, 63.

Amor utilis, et amor noxius. V, 1654. Amor illicitus. V, 1530. Amor tartareus. IV, 1816. Deum esse amorem turpis et vitio favens finxit libido. VIII, 374. Amoris impuri vis. V, 584, 883. Amor turpis quantas molestias habet. IV, 1331. Amor immundus in ima praecipitat, amor sanctus ad superna levat. IV, 1618. Quisquis amat carnaliter, necesse est ut cum zelo pestifero amet: at amor sapientiae sine zelo. IV, 310. Amori corporeo cum animus moritur, dulce vivit. II, 72.

Amando bonum, nos meliores efficimur. IV, 1869. Tales sunt homines, quales sunt amores. V, 584. Non faciunt bonos vel malos mores, nisi boni vel mali amores. II, 672; V, 1417. Amores duo contrarii possunt esse in homine. VII, 341.

Amor egenus et indignus ita diligit, ut rebus quas diligit, subjiciatur. III, 251. Amor est gratior non profluens ex indigentia. VI, 315.

Amor justitiae castus, unde probatur. V, 965. Vide Timor. Amor justitiae, non poenae timor, innocentiam parit. IV, 1190. Amore lex impletur, non timore. V, 199, 1171. Amore et timore differunt homo novus et vetus, et utrumque Testamentum. V, 81, 207. Amor inflammat, timor humiliat. IV, 1027. Ex ipsius amoris vario affectu virtus quadripartita. I, 1322, 1330. Vide Dilectio, Testamentum, Lex, Caritas, Homo, Odium.

Amorrhaei, interpretantur Amaricantes. IV, 1750.

Amos Propheta quid et quo tempore praedixit. VII, 583, 585. Amos prophetae eloquentia quam sana. III, 96.

Ampelius episcopus. II, 759, 780.

Amphitheatrum. V, 334, 1026. Amphitheatrum ludorum gladiatoriorum. I, 726. Amphitheatri cruenta certamina. VI, 639.

Amphionis fabula. VII, 570.

Amplitudo quid sit. VI, 22.

Amsanti vallis. X, 1069.

Amulius frater Numitoris. VII, 577, 578, expulso fratre Albae regnavit. VII, 91. Amulius decimus quartus ab Aenea rex in Latio. VII, 577.

Amurca, oleum. V, 121, 137.

Amyntas octavus decimus rex Assyriorum. VII, 569.

Ἀναβαδμοὶ quid sint. IV, 415, 1596.

Anachoretarum institutum laudatur. I, 1338.

Analogia quid. V, 364; VIII, 69.

Ananiae et uxoris ejus saluti spiritali, morte corporali consulebat Petrus. IX, 84; haec correptio non fuit severior. V, 799. Ananiae et Sapphirae credendum est quod post hanc [Col. 0066] vitam perpecerit Deus. V, 799.

Ἀνάστασις suscitatio, ἐξάναστασις resurrectio. III, 487.

Anastasius Pontifex Romanus. IX, 300. Anastasio Papae Ruffinus libellum obtulit. II, 719.

Anastasius episcopus Maximianista. IV, 376.

Anathema unde dictum et quid significet. III, 510.

Anathematizare mortuum Caecilianum paratus Augustinus, si crimina in eum objecta probentur. II, 794.

Anatomicam artem continet ars medicinalis. X, 528.

Anatomici medici. VII, 791.

Anaunenses clerici (Sisinnius, Martyrius et Alexander) a Gentilibus occisi. II, 536.

Anaxagoras auditor Anaximenis. X, 776. Quid de rerum causis sensit. VII, 226. Solem esse lapidem ardentem non vero deum dixit. VII, 601. Mentem deum esse dicit. II, 442, 443.

Anaximander auditor et successor Thaletis. VII, 226, quo tempore claruit. VII, 582. Quid sensit de rerum principiis. VII, 226. Mundos innumerabiles admisit. VII, 226.

Anaximenes discipulus et successor Anaximandri. VII, 226, quo tempore claruit. VII, 582. Aerem deum esse credidit. I, 782; II, 443. Aeri infinito rerum causas tribuit. VII, 226. Anaximenes deos ex aere ortos credidit. VII, 226. Contra Anaximenis et Anaxagorae sententiam de Deo Cicero disputat. II, 443, 444.

Anchises pater Aeneae. VII, 81.

Ancilla et servi nos sumus. IV, 1633.

Anconae exstructa memoriae Stephani ante ipsius corporis detectionem. V, 1445.

Ancones et Auconisci. III, 764.

Ancus Marcius rex apud Romanos. VII, 92, 582; rex quintus. VII, 591.

Andabatarum mos. X, 1057.

Andreas. Apocrypha Scripturae sub nominibus Andreae et Joannis. VIII, 626.

Andreas ex insula Capraria (monachus). II, 189.

Androgyni seu hermaphroditi. III, 294; VII, 486.

Andromache Hectoris uxor a Pyrrho in Graeciam abducta, eique nupta. VII, 88.

Andromeda uxor Persei, in caelum post mortem recepta. VII, 572. Stella nomine Andromedae appellata. VII, 572.

Anebon Aegyptius, ad quem scripsit Porphyrius ut de diversitate daemonum doceretur. VII, 288.

Angulus copulans duos parietes Christus. IV, 712, 1222.

Angusta via ambulandum est, ut concupiscentiae carnis exuantur. IV, 682. Angustatus es in terra, migra in caelum. IV, 1736.

Angelorum nomen latius acceptum. I, 602. Angeli, latine nuntii. III, 1596; V, 64, 230, 691; VII, 468. Angelus, latine nuntius, officii nomen est, non naturae. IV, 1348, 1757; V, 64. Angelus, natura spiritus est; cum mittitur, fit angelus. IV, 1348. Angeli, spiritus rationales, caelestibus corporibus praesidentes. VI, 708.

Angelorum creatio. III, 222; per lucem primo die facta intelligitur. III, 228. Angeli non sunt coaeterni Deo, nec tamen passi vicissitudinem temporum. I, 831. An Angeli potuerint semper esse. VII, 363. Angeli de substantia Dei geniti, secundum Manichaeos. VIII, 308, et post Christum a Patre geniti. VIII, 581. Manichaeorum error de Angelis post Christum a Patre genitis, refellitur. VIII, 382.

Angeli quandonam creati sunt. VII, 324, 347. Angelorum creatio an anterior quam mundi. VII, 345. Angelorum creationem non evidenter expressit Scriptura. VII, 324, non tamen praetermisit Scriptura. VII, 324, 347. Angelica creatura prima omnium creata est. III, 326, quare. III, 326. Angelica natura dies est primitus conditus. III, 334. Angeli quomodo creati, aut Deo non coaeterni, si semper fuisse intelliguntur. VII, 364. De Angelorum creatione quibus conditionibus licet disputare. VII, 345.

Angelorum origo, informatio, et beatitudo, a Deo trino. VII, 338. Nihil melius instituit Deus quam Angelos. VII, 751. Angelorum pulchritudo. V, 136. In Angelis prima omnium creata est sapientia. III, 313. Angeli beati, sapientia creata. I, 831. Angelos Deus creavit simul eis et condens naturam et largiens gratiam. VII, 357. Angeli secundum aliquod temporis spatium, non prius fuerunt tenebrae. VII, 327. Angelos sanctos sine Dei amore nunquam fuisse credendum est. VII, 357. Angeli adhaeserunt continuo luci creanti. III, 317. Ex quo creati sunt Angeli ipsa Verbi aeternitate pia et sancta contemplatione perfruuntur. III, 270. An omnes Angeli aequalis felicitatis ab initio creati. VII, 329.

Angelorum cognitio matutina et vespertina. VII, 343. Quaenam Angelorum cognitio dicitur vespertina et matutina. III, 354, dies et vespera. III, 313. In Angelica cognitione dies vespera et mane. III, 315, 326, quomodo. III, 316, non tamen inde ignobilior ista cognitio. III, 316. Lucem creantem et se in illa viderunt Angeli in puncto creationis. III, 317, viderunt etiam se in se. III, 317. Angeli in ipso Verbo [Col. 0067] Dei prius noverunt rationes aeternas creaturarum, deinde in ipsis creaturis III, 313. Angelica cognitio in creatura non remanet, sed creaturam refert in laudem Dei. III, 313. Sexta repetitione Angelicae cognitionis matutinae et vespertinae, consummata est universa creatura. III, 313. Dies vespera et mane an simul in cognitione Angelica initio creationis et nunc. III, 316. Angeli non tantum in Deo norunt quod absconditum est, sed etiam hic eis apparet cum efficitur. III, 335. Angeli quomodo Deum Trinitatem cognoscunt. VII, 343. Angeli concordissima contemplatione Verbi Dei, sunt unus dies quam fecit Dominus. III, 313. Angeli creaturam melius norunt in Verbo, quam in ea ipsa. VII, 343. Ordo quo Angeli opera Dei noverunt. III, 317, 320. Angeli in Deo veritatem incommutabilem vident, et secundum eam suas dirigunt voluntates. III, 390. Angeli mysterium regni caelorum noverunt a saeculis. III, 354. Angeli cogitationes nostras, etiamsi nolimus, noverunt; nos autem ipsorum, nisi ostendantur, nosse non possumus. III, 473. Quomodo sensibilia cognoscunt. III, 269. Angeli unde temporalia et mutabilia certius noverunt. VII, 263. Angeli nunquam in futurorum cognitione falluntur. VII, 274, 275. Angelis numeratum est, quod homini videtur infinitum. IV, 1906. Angelis cognitio temporalium et mutabilium vilis est. VII, 263. Ineffabili modo de actibus suis aeternam veritatem tanquam legem incommutabilem consulunt. IV, 1009. Quomodo, veritatem Dei consulant. VI, 146. Angelis sive bonis, sive malis Deus loquitur multis modis. V, 102; quomodo iis loquatur. III, 391.

Angelorum omnium natura bona. VII, 349. Angelica natura ipso vitio quo misera est, optimam se institutam docet. VII, 753. Angeli natura mutabiles. I, 831; III, 133. Angeli mali, non a Deo mali sunt conditi, sed peccando facti sunt mali. VIII, 561, recedentes a summo bono. X, 819. Angeli cum libero arbitrio creati. VII, 751. Angelorum bonorum permansio, malorum casus, per liberum arbitrium. X, 932, 935. Quare Deus liberum arbitrium malis angelis non ademit, cum praesciret eos illo male usuros. VII, 751.

Angelorum genera duo secundum Porphyrium. VII, 303. Genus duplex Angelorum admittendum esse non habetur ex Scriptura. III, 439. Inter Angelos bonos et praevaricatores, vel praescientia, vel opere, Deus divisit. VII, 346. Angelorum diversitas non ex natura, sed ex voluntatibus et cupiditatibus. VII, 349, 353. Bonorum et malorum discretio quando facta. VII, 333. Angelorum societates duae, una bona, altera perversa, lucis et tenebrarum nomine declaratae. VII, 346. Angelorum bonorum et malorum discretionem significari aquarum discretarum nomine quidam putant. VII, 347, 348.

Angeli praevaricatores quatenus ante peccatum participes fuere sapientiae, non potest definiri. VII, 327. Angeli praevaricatores non obtinuerunt excellentiam sapientis beataeque vitae. VII, 327. Angeli praevaricatores an ante peccatum aliquam beatitudinem habuere, etsi non praesciam. VII, 329. Angeli praevaricatores aut minorem acceperunt gratiam, aut minus adjuti sunt quam qui steterunt. VII, 357 Quomodo Angeli qui steterunt amplius adjuti quam qui ceciderunt. VII, 357. Angeli quomodo extrinsecus adjuvantur. III, 391. Angelorum et hominum sic Deus ordinavit vitam, ut in ea prius ostenderet, quid posset eorum liberum arbitrium, deinde quid posset suae gratiae beneficium, justitiaeque judicium. X, 932. Angeli desertores immortales simul et mortui. VII, 402. Angeli mori potuerunt, quia peccare potuerunt. VIII, 767.

Angelicae ruinae causa, superbia. III, 435, 437, 441; IV, 1608, 1623; VII, 751. Angeli tanto minus quam nos peccare debuerunt, quanto meliores nobis fuerunt. III, 1925. Angelorum lapsus nihil Deo nocuit. VI, 333. Tanto damnabilior judicata est Angelorum culpa, quanto sublimior erat eorum natura. III, 1925. Cur irreparabiliter cecidit Angelus. X, 1553. Cur nihil gratiae Deus iis reparandis contulit. III, 1925, 2122. In eorum locum succedet pars hominum reparata. VI, 246.

Angeli de paradiso spiritali ceciderunt. VII, 1419. Angeli peccantes in hujus aeris caliginem detrusi sunt. III, 730. Iis aer est velut carcer. VII, 346. Angeli desertores, et vitiatores, possessores ac consortes hominis peccatoris. VI, 245. Angeli reprobi, exterminatores et angeli iracundiae. III, 156, ultimi servi. III, 156; caro dicuntur. VII, 470; in secundam mortem post ultimum judicium sunt praecipitandi. VII, 402; communi orbis incendio non sunt consumendi. IV, 1313; sensu doloris non carebunt. VII, 402.

Angeli an habeant corpora. II, 355; VII, 467, 468. Angelorum corpora. I, 626; IV, 1094; V, 1262. Angelorum caro quo sensu dici possit. V, 1622. Angelorum corpus spiritale. VIII, 870. Qualia sint, in quibus apparuerunt corpora, et quomodo mentibus ingerant visiones, difficile explicatur. VI, 260; VII, 870. Angeli per verum corpus assumptum apparent. V, 104. In corporibus apparuerunt quae videri et [Col. 0068] tangi possent. VII, 468. Angeli cum sint spiritus, an corporaliter cum mulieribus possint coire. VII, 468. Angeli apud Abraham vere manducarunt. V, 1617. Angeli qui apparuerunt, cibos, non quia indigebant, sed quia volebant et poterant, sumpserunt. VII, 396. Angelus manducat non ex necessitate, sed ex potestate, et ut hominibus congruat. V, 1618. Deum in Angelis an et quomodo Abraham et Sara agnoverint. III, 557, 558. Angelus apparens vice Dei, Dominus appellatus. V, 65. Angelus gestans personam Dei apparuit Jacob. V, 57. Angelus luctans cum Jacob, et teneri se nolens, quid significet. V, 58. Angelus qui apparuit Manue significabat Christum. III, 824. Angeli animalia. VII, 267. Angelorum ministerio, vox Patris in monte, et species columbae visa, potuerunt fieri. II, 747. Per Angelum quandoque Deus loquitur. IV, 1395.

Angelorum beatitudo ex Deo solo. VII, 220, 275, 349, 353. Angeli Deo debent quod sunt quod vivunt, quod juste vivunt, quod beate vivunt. IV, 895. Angelis praeceptum dedit Deus ut laudent illum. IV, 1941. Angelus lux est, non in se ipso, sed in Deo. VII, 325. Angeli hinc beati, unde et nos, etiam secundum Platonicos. VII, 279. Angeli beati nunquam sunt peregrinati, sed ita formati, ut sine ullo defectu contemplationis, sine ullo intervallo mutationis, aeternitate et incommutabilitate Dei perfruantur. I, 831. Angeli eo beatiores, quod nunquam peregrinati sunt. VII, 323. Angeli in sublimibus sedibus non Deo coaeterni, sed de sua sempiterna felicitate securi. VII, 328, 329, 346, 357. Angeli aeternitate Dei sunt firmi, veritate certi, munere sancti. VII, 284. Angeli beati stabiles, non natura, sed voluntate, quia magis Deum quam se diligunt. I, 133. Angeli facti sunt de sua nunquam casura stabilitate securi. VI, 246. Non posse peccare facta est Angelis sanctis merces meriti. X, 936. Angeli non essent beati, si beatitudinis suae incerti essent. III, 436, 437. De nullo eorum, ne peccando fiat diabolus, formidamus. VI, 359; X, 1117.

Angelorum naturae convenit, ut Deo adhaereant. VII, 350. Angeli beati, liberaliter Deo serviunt: neque hoc Deo, sed ipsis prodest. I, 133. Angeli aeterno Dei imperio liberaliter, quia suaviter, serviunt. VIII, 418. Angeli a contemplatione Dei nunquam resiliunt. III, 390. Angeli fiunt participes aeternitatis, veritatis et voluntatis Dei. III, 390. Angeli sancti nunquam deserunt Deum. VIII, 614. Angelus cum avertitur a Deo fit immundus. VII, 325.

Angelorum panis. I, 1286. Angelis Deus ipse est tanquam vita victusque communis. VII, 751. Verbo vitae tanquam pane suo cibantur. III, 1978. Angelos Verbum Dei incorruptibiles incorruptibiliter pascit. IV, 995. Angelorum cibus et satietas. VI, 707. Angeli in Verbo Dei requiescunt in sancto silentio. VI, 331. Angeli habent contemplationem et actionem suam. VIII, 418. Angeli quomodo vident faciem Patris, ita et nos videbimus Deum sicuti est. II, 606. Naturam Angelicam nihil prorsus delectat illicitum. III, 433.

Angelorum perfecta justitia. III, 1634; X, 601. Angelus non secundum Angelum, sed secundum Deum debet vivere. VII, 407. Angeli in comparatione Dei justitiae, non justi, quomodo. VIII, 677. Angelos etiam sanctos, adhuc a peccatis suis esse purgandos, male asserebant Priscillianistae. VIII, 674. Pro Angelis Christus non est mortuus. VI, 261. Angeli opera sunt Christi. III, 1823. In Angelis diffusa caritas per Spiritum sanctum. VII, 357.

Angelorum numerus nobis ignotus. VII, 437.

Angeli beati, officio superiores animis rationalibus, non natura. I, 1287. Angeli majores quidem homine, sed corrupto. VIII, 803. Ad Angelorum multitudinem, omne genus humanum, ad unam comparatur ovem. VIII, 727.

Angelorum quae sint differentiae, et an ex eorum numero sint sidera, incertum. VI, 259. Beatos spiritus inter se differre credit Augustinus, sed quid differant, nescire se fatetur. VIII, 678. Angelis hominem praeponere, quia pro eo Christus mortuus est, quid est aliud, quam de impietate velle gloriari? III, 1924.

Angelos creare corpora tantum, non animas voluit Plato. VII, 575. Quid inde sequitur. VII, 575. Angeli creare non possunt. III, 404. Angeli sive boni sive mali, non creatores. VIII, 876, 878. Ne ullius quidem naturae quamlibet minimae creatores. VII, 373, 374. An Creatori caetera facienti ministerium praebuerunt. VII, 374. Angeli nonnullam operam praestare possunt, ut aliquid creetur. III, 404. Materia corporali visibilium elementorum possunt uti Angeli, et boni et mali. IV, 1001.

Angelis beatis solus Deus imperat, ipsis autem universus mundus subjectus est. I, 1287. Quaenam beatis Angelis subditae creaturae. III, 390. Angeli coelorum praepositi super potestates aereas. IV, 1385. Ex illa lege faciunt quidquid hic fit. IV, 1385. Gentes alienigenas sub Angelis Deus constituerat, portionem sibi faciens populum Israel. IV, 1121. Cur Angelis tribuantur affectus, cum peragunt officia. VII, 261. [Col. 0069] Angeli officium est, ut animam restituat ante conspectum Domini. VIII, 727. Angelus quomodo ad Deum venit. VII, 484. Angeli boni non possunt esse medii inter miseros mortales, et beatos immortales; possunt mali. VII, 268.

Angeli sive boni sive mali, ad beatitudinem obtinendam mediatores hominum esse non possunt. VII, 276. Angelorum bonorum favor nobis necessarius ad beatitudinem assequendam. VII, 304. Angeli miserantur nos, et jussu Domini auxiliantur nobis. IV, 751. Angeli Deo offerunt orationes nostras. IV, 1009. Quomodo Angelus dicatur intellectum dare homini. IV, 1553. Angeli de salute hominum laetantur. IV, 1379. Angeli cum exaudiunt, Deus in eis exaudit. VII, 291. Angelos sanctos ad homines mitti dicunt Christiani, Platonicis non placet. VII, 276. Angeli adjutores nostri. VI, 69, 258. Quanta nobis misericordiae officia impendant. III, 31. Sine dolore et gemitu id praestant. VI, 69. Angeli in obsequium, non in adjutorium Christi, mitti potuerunt. IV, 666. Quando et quomodo manibus portarunt Christum. IV, 1166. Angeli in Ecclesia ascendunt et descendunt super Filium hominis, quomodo. IV. 507.

Angelos quomodo spectat hominum redemptio. VI, 261. Homini sapienti amicos Angelos esse volunt philosophi. VII, 627. Angelorum amicitia nobis manifesta esse non potest. VII, 636. Amicitia Angelorum per bonae voluntatis similitudinem quaerenda. VII, 252. Angeli daemonibus amici esse non possunt. VII, 252. Angeli beati honorantur a nobis caritate, non servitute. III, 170. Angelos venerantur et amant Christiani, sed non illis sacrificant. VII, 654. Angelis iis qui sibi sacrificari jubent, non sacrificandum, docet vel naturae sensus. VII, 294, 295. Angeli nolunt nos sibi sacrificare. VII, 284. Angeli divinos honores nolunt, et apertissime quandoque respuerunt. VII, 298. Angeli, nec cultum nec sacrificium exigunt. VII, 303, 304. Angelus ideo in Apocalypsi prohibet hominem adorare se, quia talis apparuerat, ut pro Deo posset adorari. III, 564. Angeli nolunt se pro Deo coli. IV, 1090, 1246, 1757. Angeli milites sunt, non norunt quaerere gloriam, nisi Imperatoris: si autem suam quaesierint, ut tyranni damnantur. IV, 1357. Angeli sancti ideo dii nusquam forte in Scripturis appellati, ne illis homines latriae cultum exhiberent. IV, 1757, 1757. Angelos imitandos potius quam invocandos admonet Porphyrius. VII, 304. Angelis iis qui nolunt sibi, sed uni Deo serviri, credendum est de beata vita. VII, 293. Angeli et homines, vivum sacrificium Dei, vivum templum ejus. VII. 303, 312, 357.

Angeli boni et mali habent quaedam opera similia. III, 445. Multa per Angelos agit Deus. VII, 220. Quemadmodum in hoc mundo operentur non novimus. III, 405.

Angelorum quanta potentia. IV, 1232. Angeli boni, potentiores malis. III, 444; VII, 717. Angelorum potentiam omnis homo desiderat, sed non justitiam. IV, 1232. Angelis malis bene utitur Deus. IV, 1002. Malis quae homines patiuntur, an praepositi quidam sint angeli mali. IV, 1396. Angelis malis utitur Deus, non solum ad puniendos malos, sed etiam ad probandos et manifestandos bonos. IV, 1001. Mala morum per malos Angelos exerceri in eos qui illis divina aequitate subduntur, convenientissime creditur. IV, 1001, 1003. Dolores corporum plerumque immittuntur ab angelis satanae. IV, 1709. Angelos malos non propter justitiam, sed propter malitiam poena humana delectat. IV, 105.

Angeli reprobi infima ministeria appellantur. I, 156; IV, 105; et angeli iracundiae. IV, 105.

Angeli, cives Jerusalem. IV, 1901. Angeli et homines sancti una civitas Dei. VII, 284, 323, 357. Angelorum cives sumus. VII, 797. Quatenus Angelis, etiam in terra carnis conditione habitantes, jungi possumus. VII, 252. Angeli proximi nostri deputandi sunt. III, 31. Potest mens humana divinitus rapi ex hac vita ad angelicam vitam, antequam per istam communem mortem carne solvatur. II, 610. Paulus raptus ad vitam Angelicam. II, 610.

Angelorum coelestis habitatio. IV, 1093. Angeli beati, domus Dei. I, 830. Templum Dei. IV, 1776; V, 1190. Curia coelestis Imperatoris, coelestis militia. I, 748. Angeli beati, excellentissima et sancta Dei ministeria. I, 170. Angelica ministeria, currus Dei dicuntur. VII, 692. Membra Christi ad Angelorum aequalitatem divinae gratiae largitate perducta sunt. III, 1924, 1925. Angelos imitari gratiae beneficium. X, 1164. Angelis futuros nos aequales non desperamus, quibus Angelorum Dominus ministravit. III, 574; IV, 1776. Angeli sancti deorum nomine possunt intelligi. VII, 275. Et ita appellantur in Scriptura. VII, 275. Angeli etiam Dei, homines nuncupati. VII, 468. In Scriptura nuncupantur viri. VIII, 808, 810. Nomine virorum solent appellari. III, 802. Sed nomine animarum non solent significari. I, 601, 612.

Angeli appellari solent homines aliquid nuntiantes. VIII, 527. Angeli omnes qui salutem coelestem hominibus annuntiant. V, 1544. Angeli dici possunt Israel. IV, 1901. Dicuntur oves et boves. IV, 114. Angeli organa caeli. III, 879. Angeli nomen universae supernae civitati tribuitur. III, 334. [Col. 0070] Angeli beati dicuntur caelum caeli. I, 380.

Angelum videndi etsi potestas non est, ut videre possimus, promerendi gratia est. II, 604. Deus nunc fortasse videtur a quibusdam Angelis, eo modo, quo videtur sicuti est. II, 603.

Angeli ascendentes et descendentes in scala Jacob, quid significent. IV, 1577. Angelus movens aquam piscinae. V. 600. Angelos Ecclesiarum septem de quibus in Apocalypsi, Tichonius intelligit Ecclesias. III, 81.

Angelorum codex. I, 852.

Angelus cuique adhibitus. VII, 680.

Angelus praepositus cuique rei visibili. VI, 90. Angeli his corporalibus judicandis et administrandis praesunt. III, 484.

Angelici haeretici. VIII, 32.

Anna vidua magni meriti. V. 1657.

Angustia. Per angustias transitur ad locum latitudinis. V, 1366.

Anianus pseudodiaconus Celedensis. II, 928. Alienae, scil. Pelagii blasphemiae, frivola verba subministrat. II, 928. Not. b. Ejus libros ab Eusebio presbytero suscipit Hieronymus. II, 928. Anianus Traduciani nomine Augustinum aut Hieronymum designare videtur. II, 928. Latinitate donavit homilias Joannis Chrysostomi. II, 928.

Aniciana familia. II, 645; VIII, 574.

Anima. Quaestio de anima valde difficilis. III, 355, 356; X, 520. Nec facile solvitur ex Scripturis. III, 415. An eo ipso, quo distat natura nostra a pecore, de origine animarum disquirere ac disserere novit. X, 532. De natura spiritus et animae nostrae multa ignorare, an vitio dari possit et debeat. X, 530. An turpe sit animae, haec ignorare. X, 528. Et magnum doctrinae Ecclesiae detrimentum. X, 498. Animarum originem ad nos forte non pertinet in hac vita nosse. X, 520. De origine animae incerta erat Machabaeorum parens. X, 814. Vincentii Victoris sententia de animarum origine difficultatibus plena X, 508. In quaestione de origine animae quid cavendum. X, 493, 484. Quatuor devitanda in quaestione de origine animae. X, 493, 494. Undecim quae cavenda sunt in quaestione de anima. X, 546.

De anima opiniones duae. III, 412. Animae origo tribus modis intelligi potest. III, 410. Quatuor de illius origine sententiae. I, 1296. Anceps Augustinus de origine animae. X, 150, 489, 490, 501, 506, 523, 525, 547, 1400. De ejus origine nihil definit Augustinus. II, 588, 717, 857. Et Hieronymum consulit sicut et Marcellinus. II, 864. De origine animae nihil certi in Scripturis canonicis comperit Augustinus. II, 862. Circa originem animarum varia expenduntur Scripturae testimonia. III, 412, 413, 414, 419. Quatuor de origine animae sententiae. II, 776. Quaecumque sententiarum de origine animae vera sit, Deum sine dubio laudandum esse voluit Augustinus in libro de libero arbitrio. II, 587. Qui aliquam ex quatuor sententiis Augustini de animarum origine, caeteris tribus rejectis vult propugnare, aut aliquid de Scripturis, quod non possit aliter accipi, proferat; aut rationem tam certam, ut contradictio nulla existat. II, 590. Versus 7 capitis 12 Ecclesiastae adhiberi potest ad deferendam quamlibet quatuor sententiarum Augustini de animarum origine. II, 587, 589. In quaestionibus de animarum origine, cavendum ne negetur originale peccatum. II, 728, 729, 882, 732, 733. Quidquid de animae origine cujuslibet inquisitione vel affirmatione disseritur, si contra peccatum originale est, verum esse non potest. X, 608. Anima unde sit, a Deo est. III, 366, 411, 412, 418.

Anima non est a se ipsa. VI, 11. Anima Deum habet auctorem. VI, 11. Anima omnis nonnisi a Deo esse potest. VIII, 93. Anima magis tribuenda Deo, quam lux sensibilis. VIII, 95, 99. Animae omnes per Christum creatae et conditae. VIII, 93.

Animam de nihilo esse factam non credebant Manichaei; sed ejus, cujus est Deus, esse naturae dicebant. VIII, 34, 35. Manichaeorum error de anima. X, 1325. Anima non templum Dei, sed pars aut membrum ejus secundum Manichaeos. VIII, 380, 381. Animam esse ipsam Dei substantiam Manichaei dicunt. III, 361. Et id quod Deus est. VI, 296. Animam esse a propria Dei substantia, Stoici, Manichaeus, et Hispana Priscilliani haeresis censuit. I, 1237, 1242. Priscilliani error de anima. VIII, 666, 667, 668, 671, 672. Animam de nihilo esse factam non credebant Priscillianistae. VIII, 668, 669, 670. Sed ejus, cujus est Deus, esse naturae dicebant. VIII, 44. Et esse partem Dei. VI, 523. Sicut et Gnostici. VIII, 27. Animam a Deo factam, non ex nihilo, sed ex semetipso, error Victoris. X, 477, 512. refellitur. X, 477, 512.

Anima ex Deo est, non de Deo. VIII, 117, 549, 669. Anima non est Deus. VIII, 116. Non substantia Dei III, 366, 372; IV, 1822. Anima non est natura Dei, sed illam participando potest illuminari. II, 541. Anima non est de ipsa substantia Dei. III, 356, 358, 412. Anima quoniam mutabilis est, facta esse de Deo qui immutabilis est, non potest. X, 477. Anima non est pars Dei contra Manichaeos. II, 721; VIII, [Col. 0071] 549, 614. Non est pars Dei, sed magnum bonum. V, 853. Animam portionem esse Dei dicere, et blasphemia est et haeresis. X, 496, 498.

Anima flatus Dei, sed non de ejus substantia. VII, 373, 402. Animam non esse partem halitus Dei ostenditur. X, 512, 513. Insufflatio Elisaei in faciem pueri, frustra adducitur ad probandum animam partem esse Dei flatus. X, 514, 136. Anima et Deus, non unius ejusdemque naturae. X, 497. Animae naturam a natura Dei, distinguunt philosophi. III, 361. Animam Deo coaeternam putabant Platonici, quo fundamento. VII, 311. Animam, Angelos, daemones, unius esse substantiae, sed pro meritis distingui, asserebant Priscillianistae. VIII, 668. refelluntur. VIII, 674, 676. Anima non est ex Angelis. III, 411. Animae ratio causalis non fuit inserta in natura Angelica. III, 368. neque in creatura corporea. III, 368. Animam rationalem ex irrationali fieri, nonnulli philosophi putarunt. III, 360. Animam mulieris ex anima viri factam, quidam opinati sunt. III, 407. refelluntur. III, 408. Anima non est ex terra. IV, 1518. Anima Adae non ex aliqua creatura. III, 414.

Animarum propaginem Occidentalis Ecclesia solebat sentire. II, 864. Animas ex traduce esse Tertullianus, Apollinaris, et Occidentalium maxima pars censuit. II, 719. De animarum traduce, opinio Tertulliani et Manichaei, X, 1218. De hoc errore Catholici a Pelagianis accusati. X, 1218. Animae quomodo traduci possint, non potest explicari. II, 862. Per semen concumbentis transfundi etiam semen animae, volunt Traduciarii. III, 424. In anima non est materia seminis manifesta, aut ratio seminis occulta. III, 425. Animae an sint ex traduce, an de novo creentur, ambigit Augustinus. III, 425. Sententia Traduciariorum de animarum creatione de novo, praeponderare videtur. III, 426; eorum argumenta. III, 415, 418, 422. Animarum propaginem unde nonnulli adstruere putant. X, 491. Animarum propaginem defendentium testimonia solvuntur. II, 863. Quid cavendum Traduciariis. III, 426. Animas a Deo, non ex propagine fieri, an aliqua Scripturae testimonia evincant. X, 484, 485, 486, 487, 488, 507. Anima an sit ex traduce, nihil certi Scriptura habet. X, 196. nec ex Scriptura potest demonstrari. X, 492.

Anima si ex traduce non est, ex nihilo est, non ex Dei natura. X, 487. Anima non de Deo nata, sed creata est. II, 838. Anima a Deo facta, non ex se ipso, sed ex nihilo. X, 477, 497, 499. Anima an ex nihilo. III, 358, 414. facta est ex nihilo. VIII, 117. Animas de caelo lapsas esse putarunt Pythagoras, Platonici, Origenes. II, 718. Animas vixisse antequam ista corpora gererent, Plato docuit. VIII, 1011. Opinio Platonicorum de vita animae ante corpus, figmentum. X, 402. De animae incarnatione, quatuor sententiae. II, 587, 723.

Animas pro diversitate peccatorum, diversa corpora meruisse, sensit Origenes. VII, 336; refellitur. VII, 337. Anima non detruditur in corpus, propter mala sua demerita. II, 717, 727, 731, 858. Animas pro diversis meritis, in diversa corpora detrusas esse, non dicendum. III, 345, 419. Animae non habent aliqua merita antequam corpori inserantur. III, 413, 419, 421, 422. Animae in carne peccati creantur, ut meritum comparent. III, 418. Anima, an ad corpus venit propria volontate, an Dei nutu. III, 368. Si proprio nutu corpori inserta anima, non fuit praescia futuri. III, 369.

Anima an a Deo descendit, necne, magna quaestio videtur Augustino. VIII, 116. Animae origo qua fit ut sit in corpore, Augustino etiam seni ignota. I, 587. Animas olim conditas, in thesauro Dei haberi, quidam Ecclesiastici existimarunt. II, 719; urgentur. II, 732. Animas Deum per infinitum tempus, atque ita semper dare, sicut semper est ipse qui dat, error Victoris. X, 515. Animas viri et mulieris prius creatas quam corpora, Scriptura non permittit credere. III, 343. Hieronymus Marcellino insinuavit suam esse sententiam, singulas animas novas nascentibus fieri. II, 747; et suam sententiam exposuit in opusculis contra Ruffinum. II, 719, 864. Animarum novarum sine propagine insufflationem, defendi minime prohibet Augustinus. X, 493. Difficultates circa creationem animarum de novo. III, 410; X, 483. Animae si creentur singulae singulis, quomodo peccatum originale contrahant. II, 725. Animae quatenus secundum Vincentium, peccato originali obnoxiae, si non sint ex traduce. X, 502. Animam ante peccatum meruisse esse peccatricem, et inquinari per carnem, error Victoris. X, 477, 478, 516; refellitur. X, 478, 481, 482, 502. Anima ante carnem, aliquem statum et aliquod meritum an habuit. X, 501; habuisse aliquem statum bonum, et meritum bonum, error Priscillianistarum. X, 515. Animam ante carnem alibi peccasse, ut damnaretur in carnem, dici non potest. X, 482; nec ob delicta alibi commissa, in corpora meritis suis convenientia detrudi, in iisque magis minusve affligi. X, 126, 127. Animam meritum aliquod perdidisse per carnem, tamquam boni meriti fuerit ante carnem, error Victoris. X, 515. Error de animarum peccato ante corpus unde. V, 905.

[Col. 0072] Anima peccato originali non est obnoxia nisi per carnem X, 479. Animam per carnem reparare habitudinem priscam et per illam renasci, per quam meruerat inquinari, error Victoris. X, 516. Anima, quatenus originale peccatum contrahat, anceps Augustinus. X, 507. Quid secundum fidem de anima tenendum putabat. X, 525. Animae, cum ex Adam non veniant, tamen ex illo justam sortem damnationis inveniunt, nisi ad remissionem peccatorum renascendo perveniant. II. 864. Animae parvulorum innumerabiles, quas Deo certum est sine baptismo de corporibus exituras, quomodo juste dentur in damnationem. II, 778. Animas innocentes et mundas non implicat Deus peccato, eas carni peccatrici admiscendo. X, 478. Anima data corpori ut bona faceret. VII, 310. Animas novas creari asserentium solvuntur testimonia. II, 863.

Animae passiones esse ex terreni corporis moribundis membris putarunt Platonici. VII, 711; refelluntur. VII, 408. Anima propter originale peccatum miserabili ignorantia praegravatur. X, 180. Vitium animae non natura ejus, sed contra naturam ejus est, nihilque aliud est quam peccatum et poena peccati. III, 141. Non sicut peccatum in animae potestate est, ita etiam poena peccati. I, 1171. Anima etiam renata, ab omni peccato et ignorantia non potest esse libera in hac vita. VI, 60. Anima motibus perturbatur saecularibus secundum suas inferiores partes. IV, 1887. Anima desideriorum diversitate verberata, portat plagas saucia, divisa per amores multos. IV, 1887. Sanitas animae quando firmissima erit. I, 1171.

Anima an et quomodo condita in primis sex dierum operibus. III, 358, 366, 368, 409. Anima quid sit, vix potest exprimi. III, 366. Utrum anima sit corporea. X, 534. Animarum non Deum, sed Angelos creatores esse de igne et spiritu, volunt Seleuciani. VIII, 41. Animam aerem esse quidam putaverunt. VII, 326. Anima non est aeria. X, 534; non est ignis, aer, aut aliquod corpus. VIII, 981, 982; non est ex elementis. III, 358, 362, 363, 366. Animam quintum corpus esse Aristoteles dixit, Plato nullum. VII, 773. Animam ex atomis esse Lucretius scribit. VIII, 72. An animae creationem materies aliqua praecessit. III, 358; non potest dici qualis fuisset ista materies. III, 359. Anima si de materia facta, saltem de materia spiritali. III, 370.

Animam immortalem quidem, sed eam corpus esse contendit Tertullianus. VIII. 46, 47; X, 499. Animas ex traduce fieri qui putant ex sententia Tertulliani, eas esse corpora volunt. II, 861. Animam corpus esse credidere, qui ex parentibus eam creari opinati sunt. III, 425; alii idem sensere propter arentem divitis linguam. III, 376. Tertullianus quia incorpoream cogitare non potuit. III, 427. Colorem aerium et lucidum et sensus, animae dat Tertullianus. III, 427. Animam crescere substantia, noluit Tertullianus. III, 428. Quid de incrementis animae sensit Tertullianus. III, 428. Quid alii qui eam corpus esse crediderunt. III, 425. Animam de corpore formam accipere et cum corporis incremento protendi et crescere absurdum est dicere. X, 541, 543; Animam se subtrahere cum membra praeciduntur, Victoris sententia. X, 540. Animae quantitas molis quidem nulla, fuse per totum librum de hoc argumento editum. I, 1037, 1038; quantitas vero virtutis distincta in septem gradus, per ordinem ad corpus, ad se ipsam, ad Deum. I, 1076.

Animam esse corpus alius error Vincentii Victoris. X, 477. Anima non est corpus. III, 372, 425, 426, 365; neque ex ullo corpore. III, 365. Anima non est corporea. III, 480, 363, 364, 366; VI, 671; X, 538, 539, 544; non est qualitas corporea. III, 426; non est temperatio corporis. I, 1029; Aliud anima, aliud organa corporis. III, 365. Potest tamen habere similitudinem corporis et corporalium membrorum. III, 480, 481, 363, 364. Fieri potest ut sit in anima similitudo quaedam corporis, nec ipsa sit corpus. X, 540. De animae conformatione. VI, 27. Desistentibus nuntiis sentiendi et ministris movendi, anima abscedit. III, 364; his autem deficientibus ejus intentio turbatur. III, 364. Unde fit ut anima abstrahatur a sensibus. III, 364. Anima delectatur tenitis, vel contristatur offensis corporis sensibus. III, 1584. Non parvum animae malum, tristitia. III, 482.

Anima non est subdita corporibus, ne quidem caelestibus. III, 278. Ut vel anima ex corpore afficiatur, vel corpus ex anima, faciunt congruae rationes in sapientia Dei incommutabiliter viventes. VIII, 877. Anima quatenus laeta aut tristia patitur. X, 540. Anima vere laeta aut tristia patitur, et si non per corpora, sed per corporum tantum similitudines sentiat. X, 540, 542. Animae vox in dormiente, quae. IV, 1317. Anima dolet cum corpore, dolet sola in corpore, dolet et extra corpus. VII, 711. Aliud est in anima quo corpora vera sentimus, aliud quo similia corporibus, non corpora cernimus, aliud quo nec corpora nec corporum similitudinem contuemur. X, 542. Falsum est quod si anima est incorporea, careat forma. X, 537. Unde error eorum qui opinantur animam esse corpoream. VIII, 978, 979.

[Col. 0073] Anima si corpus est, sequitur etiam Deum esse corpus. III, 426. Anima si corpus est, erit et sexus. X, 542. Utrum anima humana magicis carminibus evocata, vivorum conspectibus apparere possit, corporis lineamenta gestans. VI, 144. Animae corpus vel quasi corpus, quod vehiculum nonnulli dicunt. II, 78.

Anima utrum sit spiritus. X, 535, 545, 546. Anima spiritus est, non corpus. II, 858; est simplex quiddam et propriae substantiae. I, 1035; spiritalis est, incorporea, vicina substantiae Dei. IV, 1886.

Anima caro nominatur, cum carnalia bona adhuc appetit. VI, 194. Anima secundum se vivens, est carnalis. V, 854. Animae cupiditates, quatenus carnis dicantur. X, 802. Anima terra dicta est. III, 223. Anima iniqua terra dicitur. III, 1237.

Animae humanae excellentia. III, 1451; V, 429. Anima nihil potentius, nihil sublimius. III, 1585. Anima imaginem Dei facta. V, 562. Nihil melius in natura animae, quam quod ad imaginem sui Creatoris facta est. VIII, 1039, 1040. Anima secundum quid facta sit ad imaginem Dei. VIII, 1040. Animae rationales, Angelis officio quidem impares, sed natura pares. I, 1287. Si quid aliquando eorum quae Deus creavit, est melius anima, hoc peccato ejus fit, non natura. I, 1078. Animam factam, corpus autem fictum a Deo, putarunt quidam. IV, 1551. Animae praestantia supra res corporeas. III, 364. Philosophorum opiniones de animae substantia refelluntur. VIII, 978, 981, 982.

Anima et spiritus duo quaedam sunt, sed saepius uno nomine nuncupantur. X, 495. Anima aliquando cum mente, aliquando excepta mente, intelligitur. VI, 13. Animae caput, mens, et spiritus. IV, 74, 77. Animae pars duplex, intellectualis et spiritalis; utriusque differentia. VII, 287. Animae pars superior mens rationalis. IV, 1887. Animae partes inferiores. IV, 1887.

Animas duas constituebant Manichaei. VIII, 94, 93, 255. Manichaei error de duabus animabus, altera mala, altera bona, deque earum commixtione ac pugna. X, 1318, 1510. Animarum duo genera non haberi, ex deliberatione in malam et in bonam partem sequitur. VIII, 108, 109. Animarum an diversae naturae, quia sunt diversae voluntates. VI, 27. Animae tres gradus juxta Varronem. VII, 212. Animae rationales trium generum sunt. VII, 238. Animae intellectuali quantum Platonici tribuant. VII, 308. Vide Mens. Anima quomodo aut in somnis, aut corpore exonerata, cognoscat. X, 541.

Anima omnis a veritate habet, ut omnino anima sit. VI, 11. Cum coeperit esse capax rationis, aut a sapiente mente regitur, aut ab errore. III, 1518. Anima nostra errore ac stultitia irretita, viam, si qua est, quaerit veritatis. VIII, 75, 76. Animae oculus mens. III, 1658. Animae lumen Deus. III, 479. Ex Deo est quidquid intelligit anima, sicut valet. III, 480. Anima intelligendi potentia, de rerum varietate, deque ipsa cogitatione judicat. VIII, 186. Cum anima intellectuali visione Deum videt, etiam supra se videt illum. VIII, 480. Cum lumen illud anima conatur intueri, palpitat infirmitate et minus valet. VIII, 479. Anima quaedam legit in aeterna Dei luce. IV, 1888. Ut Deum resque divinas et spiritales intelligat, a lumine oculorum se avertit. III, 362. Anima nisi se ipsa super se effundat, non pervenit ad cognitionem substantiae incommutabilis. IV, 1712. Animae cur praeceptum, ut se cognoscat. VIII, 977. Quomodo seipsam quaerat. VIII, 979. Animae omni voluit Deus inseminare initia intellectus, initia sapientiae. V, 667. Anima capit rerum infinitarum imagines. IV, 1886. Animam humanam habere vim quamdam divinationis in seipsa, nonnulli volunt. III, 464; impugnantur. III, 464. Anima, mala non disceret, si non faceret. VII, 310.

Animae humanae falsas promittit beatitudines Plato. VII, 776. Anima unde beata. VIII, 1051, 1052; unde aerumnosa. VIII, 113, 115; unde misera. VIII, 127, 1051, 1052. Anima beatitudinis amissae non reminiscitur, sed Dei. VIII, 1052; et regularum justitiae. VIII, 1052. Animae, ut beata sit, corpus omne fugiendum ait Porphyrius. VII, 387, 390, 776, 799; refellitur. VII, 390. Animae felicitati non obstabit corpus incorruptibile. VII, 794. Anima laetabitur in corpore in quo gemuerit. VIII, 794. Anima cum Deo solo, in Deo solo, de Deo solo est beata. III, 1584, 1585; VII, 257. Animae quies in solo Deo. II, 212, 213. Anima non habet ultra Deum, quod appetat. X, 240. Anima bene uti potest corporali felicitate servando ordinem in creaturis, si eam fecerit servire Creatori. II, 539. Animam beatam esse non posse nisi participato lumine Creatoris, noverunt Platonici. VII, 277. Novit et Plotinus VII, 279. Animam, etiam cum sapientiam perceperit, transire de beatitudine in miseriam, et vicissim, quidam tenuere. VII, 361; quam impium et absurdum, hoc asserere. VII, 369, 370, 371; hanc sententiam ipse Porphyrius rejecit. VII, 310, 392, 795. Animae si rediturae sunt ad corpus, beatae esse non possunt. V, 1136. Animarum spes hic esset felicior, [Col. 0074] quam in illa felicitate. V, 1136. Anima si semper ejus miseria et beatitudo alternat, non vere beata. VII, 319. Ex transitu animae de beatitudine in miseriam, et vicissim, quomodo veritas elicitur. VII, 795. Animae rationalis pax in quo sita est. VII, 640. 642.

Anima est immortalis. III, 372, 1737. Animae vita post mortem adstruitur in numeris. III, 736. Animae immortalitas probatur. I, 896, 897. Item in libro de hac re scripto. I, 1021. Ad indagandam solius animae immortalitatem, vix pauci ingeniosissimi et eruditissimi pervenire potuerunt. VIII, 1023. Qualem beatitudinem invenerunt, qui ad indagandam ejus immortalitatem pervenire potuerunt. VIII, 1023. Animae immortalitas modum quemdam habet. VIII, 1040. Anima modo suo immortalis. V, 428. Anima est immortalis, non ita ut Deus. II, 588, 721. Animas cum corporibus mori, et in fine saeculi utrumque resurgere, dixerunt Arabici. VIII, 46. Animas quidam Philosophi crediderunt esse mortales, alii immortales: utriusque sententiae varia placita. VII, 601. Animam immortalem et miseriae vel beatitudini obnoxiam permanere tenuerunt philosophi multi. II, 389.

Anima licet immortalis, est mutabilis. III, 365, 1548, 1563; VI, 38. Id ostenditur contra Manichaeos ex ipsorum doctrina. VIII, 584, 585. Anima vel in deterius, vel in melius mutari potest. III, 356. Animae mutabilitas quae. III, 359. Anima cum sit immortalis, quomodo mutabilis. VIII, 669. Anima, quia mutabilis est, non proprie est. III, 1685. Anima est quodammodo mortalis, quia est mutabilis. III, 1588; VIII, 768. Anima, mortalis aliquo modo intelligi potest. III, 372. Quomodo mortalis. VI, 194; VIII, 885.

Anima et vitam et mortem suam habet. VIII, 1040. Animae vita Deus. III, 1550, 1586, 1737; V, 415, 428, 881. Anima corporis sui vita, vita ipsius animae Deus. V, 1248. Sicut tota vita corporis est anima, sic beata vita animae Deus est. I, 783, 791, 1263. Animae vita sapientia. VIII, 614, 616. Veritas. VI, 240. Animae anima fides. III, 1754.

Anima quomodo mori potest. V, 428. Animae mors duplex. VII, 710. Animae mors, deseri a Deo. VII, 377. Animae mors insipientia. VIII, 614, 616. Haec est mors animae, ut Deum nesciat. III, 835. Animae quae mors pejor est, quam libertas erroris? II, 963. Anima immortalis simul et mortua potest esse, quo sensu. VII, 402. Ea vitando vivit anima, quae appetendo moritur. I, 857. Non alia salus animae est, aut renovatio, aut reconciliatio auctori suo, nisi ut omnia corporea contemnat universoque huic mundo renuntiet, uti praecipitur in mysteriis. I, 1037.

Anima sine caritate mortua est. III, 1462. Anima mortua quid significat. III, 711. Animae mortuae motus tres, fastus elationis, delectatio libidinis, venenum curiositatis. I, 857. Animae mortuae corpus sepulcrum est. IV, 1117.

Animae resurrectio. III, 1550, 1552. Animae mors et resurrectio. VII, 665; VIII, 890, 898. Resurrectio animarum fit per substantiam Patris et Filii aeternam: resurrectio corporum per dispensationem humanitatis Christi. III, 1591, 1592. Anima quomodo resurgit a peccato. III, 432. Ut mors carnis differatur, omnes sedulo laborant; ut mors animae evitetur, vix aliqui curant. III, 1747. Anima sine gratia redire non potest. VIII, 1007. Se ipsam vulnerare potuit, sanare non item. V, 1269. Animae suscitatio differt a suscitatione corporis. IV, 893. Animae vivae quare sic dictae. III, 239.

Anima qualis sit. VI, 639. Animae meritum non ex gradu corporis quod inhabitat, pensandum. VII, 240. Animae non possunt dici magis vel minus bonae, nisi vel moribus vel differentia temperaturae corporum. III, 421. Anima media inter Deum et corpus. III, 1585. Inter Creatorem et creaturas, II, 539. In meditullio quodam rerum est ordinata. III, 201. Superior anima, solus Deus. I, 1170. Anima sub Deo et supra caetera collocata. VIII, 538, 547, 591, 592, 977, 1051. Anima habet infra se carnem, supra se Deum. VI, 710. Anima Deum dominum habet, servum corpus. IV, 1887. Anima, unum est in rebus proximum Deo. I, 961, 1077.

Anima subdenda Deo, animae caro. V, 715. Animae colendus est Deus solus, qui solus ejus est auctor. I, 1078. Animae bonum Deo adhaerere. VI, 38. Oportet animam et regi a superiore, id est Deo, et regere inferiorem, id est corpus. I, 1170. Anima in medio quodam constituta, legem accepit, haerere superiori, regere inferiorem. IV, 1887. Deus subjicit animae corpus, animam sibi, et sic omnia sibi. I, 1079. Anima tanto minus subditur Deo, quanto minus Deum in ipsis suis cogitationibus concipit. I, 1201. Rationalis anima si Creatori suo serviat, cuncta ei caetera servient. I, 1231. Intenta in Deum anima magis est, intenta autem in corpus minus est. I, 1170. Ut serviat sibi caro, serviat et illa Deo. VI, 711. Anima famula est caro bene obediens. IV, 1887. Anima infelix est, quae a corpore exspectat consilium. IV, 1887. Anima cum se ad Deum refert, sacrificium est. VII, 283.

[Col. 0075] Animae motus omnes nihil aliud quam voluntates sunt. VII, 409. Animae pes amor, amore movetur tamquam ad locum, quo tendit. IV, 124. Anima non movetur pedibus, sed affectibus. III, 1741. Anima ad Deum levanda, tamquam vas ad fontem. IV, 1854. Anima nisi sitiat, non recte irrigabitur. IV, 1350.

Anima non habet ex se lumen, non habet ex se vires, etc. IV, 704, 1858. Anima non per seipsam, sed participatione lucis Dei est pulchra et virtute pollens. VIII, 261. Anima rationalis ut luna splendescere debet. III, 740. Anima non potest justa, salva, sapiens, aut beata esse, nisi participatione incommutabilis boni. II, 571. Anima fit bona, casta, pia, etc., participatione bonitatis, castitatis, pietatis quae in Deo est. III, 1684. Anima humana non vegetatur, non beatificatur, non illuminatur, nisi ab ipsa substantia Dei. III, 1584. Anima nostra est ad Deum, quod aer ad lucem. VII, 326. Anima si ad lucem suam adtenderit, tenebratur; si ad lucem Dei, illuminatur. IV, 1261. Anima dat ipsa sibi consilium ex luce Dei per rationalem mentem, unde concipit consilium firmum in aeternitate Auctoris sui. IV, 1887. Anima avertens se a luce justitiae, quanto magis quaerit quod inveniat contra justitiam, tanto plus a luce repellitur, et in tenebrosa demergitur. IV, 765.

Animae foeditas, quae. VIII, 636. Animae pulchritudo, virtus, veritatisque doctrina; deformitas, vitium est. III, 359. Anima rationalis deformiter vivit, cum secundum trinitatem exterioris hominis vivit. VIII, 988. Anima si seipsam sequitur ut virtutem adipiscatur, stultum aliquid sequitur. I, 1314. Animae natura perfecta est, cum spiritui suo subditur. VI, 194. Animae quasi maritus est spiritus hominis. VI, 58. Anima tanto est pietate purgatior, quanto privato suo minus delectata legem universitatis intuetur. VI, 90. Anima propria voluntate bonum sibi esse non potest, sed malum. II, 571. Anima valentior peccat, et post peccatum divina lege imbecillior, minus potens est auferre quod fecit. I, 1170. Anima, sicut se illuminare de se non potest, ita se satiare de se non potest. I, 853. Animam foedam Christus ut pulchram faceret, foedus factus est. IV, 1338. Anima humana tantum dilecta est foeda, pulchra quomodo fulgebit? IV, 204. Anima Christi quibus malis repleta fuerit. IV, 1110.

Anima sibi sufficit, ut perdat se, Dei est salvam facere. V, 138. Animae virtus, caritas. IV, 1353. Animae ossa, id est, firmamentum ejus et fortitudo. IV, 92. Anima nostra posita in mediis tentationibus saeculi, nihil infirmius. IV, 1634. Anima, unde infirma et tenebrosa. VIII, 1050. Anima vires tanto consumit citius, quanto eum deserit, a quo datae sunt. III, 1344. Anima deterior fit appetitu inferiorum. II, 539. Anima tanto Deo propinquior, quanto similior: tanto dissimilior, quanto rerum mutabilium cupidior. VII, 271. Anima obligata amore terreno, quasi viscum habet in pennis, volare non potest. IV, 1618. Animam curvari quid sit. IV, 1849.

Anima saecularium amore capta fit adultera et inimica Deo. IV, 1178. Anima quomodo a Deo deflectit, et fornicatur. VIII, 998, 999, 1005, 1006. Animae fornicatio, quaenam sit. VIII, 138. Animae aversio a Deo. VIII, 102. Anima unde a Deo avertitur. VIII, 977. Anima foras exiit a Deo propter superbiam. III, 1603, 1605. Animam esse causam peccati ostenditur ex ipsius peccati poenitentia et indulgentia. VIII, 121, 123.

Anima Christi sponsa. VIII, 424. Animae panis, verbum veritatis. IV, 752, 754. Ejus vir legitimus, Verbum divinum. VI. 58. Animae humanae cum Verbo Dei copulatio, difficilis ad intelligendum. VIII. 425. Anima peccato et legi peccati moritur, ut nubat Christo. VI, 62. Anima per fidem et spem in Christo est. IV, 1843. Animae sanctae, caelum et sedes Dei. IV, 530, 1186, 1260. Originalis regio beatitudinis animi, habitatio animae et patria, Deus est. I, 587, 1036. Anima munda, locus Dei. VI, 16. Anima justi, framea Dei. IV, 324. Anima, census noster. IV, 388. Animarum jactura, jactura pastoris est. IX, 754. Animae consulendum, non ut habeat bona, sed ut ipsa sit bona. V, 629. Animae bona solus Deus donare potest. II, 591.

Anima Christiana in hac vita debet desolatam se reputare. II, 494, 496. Et ut desolata orare. II, 506. Anima, quae intelligit se desertam omni auxilio, nisi solius Dei, vere vidua est. IV, 1725. Anima cum hic est in ista carne, habet etiam ipsa solatia verbi, solatia orationis, solatia disputationis. IV, 753. Anima luctans cum morbis suis, diu differtur a medico, ut ei persuadeatur in quae mala se peccando praecipitaverit, ut diligentius tueatur receptam sanitatem, utque intelligat quanta poena impiis praeparatur, qui se nolunt convertere ad Deum. IV, 92. Animae divitiae. VIII, 165. Animae fames. VIII, 636. Anima nostra pigro corpore involuta, velut nix facta est. IV, 1932. Animae, per virgines quinque in Evangelio significatae. IV, 1920. Animae quae tradendae sunt bestiis. IV, 942. Anima numquam a Dei laudibus silere debet, IV, 1316. Animae virtutis capaces ac [Col. 0076] fertiles praemittunt saepe vitia, quibus indicent, cui virtuti sint potissimum accommodatae, si fuerint praeceptis excultae. VIII, 444. Animae malum accidit nulla addita detractave substantia. VIII, 193. Anima perverse utens creaturis, non effugit ordinationem Creatoris. II, 539.

Anima a Deo facta, per liberum arbitrium peccavit, peccato polluta est, et per misericordiam Dei in poenitentia est liberata. VIII, 547, 550. Oportebat ut Deus animae daret liberum arbitrium. VIII, 118. Animas quae natura sua bonae sunt secundum Manichaeos, solas peccare quomodo ostenditur. VIII, 107. Animas voluntate non natura malas esse, sequitur ex utilitate poenitendi. VIII, 109, 110, 119. Et ex earum justa damnatione. VIII, 106, 107. Anima sua culpa lapsa, sola Dei misericordia liberatur. II, 722. Animam terrenis peccatis obrutam Lazarus in monumento significat. VI, 59. Anima temporalibus voluptatibus dedita semper exardescit cupiditate, nec satiari potest. IV, 82. Unde anima voluptatem corporis pluris aestimat, quam ipsam sanitatem. I, 1170.

Animae vis in corpus suum. VIII, 989. Modus quo anima corpori adhaeret, non potest comprehendi. VII, 725. Anima per se movetur. VI, 13. Anima est vita quaedam. III, 1549; V, 880. Est vita corporis. III, 1586, 1737. Anima, summum corporis bonum. I, 1313. Quid corpori praestat. I, 601, 1074. Anima humana quodammodo condit putores. III, 1451.

Anima viva appellatur a Scriptura administratio corporis. III, 363. Anima totum corpus animat et vivificat. VI, 301. Tota est in qualibet corporis parte. II, 723. Tota sentit in singulis particulis. VIII, 185. Anima non modo universae moli corporis sui, sed etiam unicuique particulae illius sola simul adest. I, 1034. Dissecto corpore vermiculi, anima non secatur. I, 1071. Animae officium. VI, 711. Anima, quomodo moveat corpus. III, 388, 389. Anima, domina curam gerens luteae domus. VI, 667. Animae in carnem jus. VI, 710. Corpus administrat per lucem et aerem. III, 363, 364. Leges in inferiorem non habet, nisi a superiore Deo. VI, 711. Anima regere corpus non potest, nisi ipsa regatur a Deo. IV, 887. Anima primi hominis ante peccatum, etiamsi nondum spiritale corpus, sed animale, tamen pro arbitrio regebat. II, 1108. Post peccatum regit, non omni modo pro arbitrio suo, sed sicut leges universitatis sinunt. I, 1287; II, 587. Animae quanta sit vis ad immutandam materiam corporalem, longum est disserere. VIII, 877.

Anima an aliquid a corpore patiatur. I, 1167, 1168. Anima per sensus accipit, quidquid eam corporalium non latet. III, 363. Anima quomodo regitur a sensibus, quomodo ab intellectu. III, 1517. Corpus in anima facere quidquam fortasse non posset, si non esset primo peccato in deterius mutatum. I, 1166. De animis rationalibus operari, non per corpus sed per seipsum, solus Deus potest. I, 1185. Peccatorum conditione fit, ut permittantur animae de animis aliquid agere per alterutra corpora. I, 1185. Anima, qualia onera, cum in corruptibili corpore agit, patitur. IV, 1320. Animam corpus non aggravabat ante peccatum. X, 1381. Anima corpore gravatur propter originale peccatum. X, 1268. Animae corporibus coaptatae, tanquam oblivione praegravantur. III, 418. Anima nondum passa sensibilium sensuumque vanitatem, minus est obnoxia falsitatibus. II, 70. Anima illuditur, non similitudinum rerum vitio, sed opinionis suae. III, 475. Lux oculorum impedimento est animae ad intelligenda spiritalia. III, 363.

Anima memoria capit maximorum locorum imagines. VIII, 185, 186. Cogitat quae non vidit, demendo et addendo. II, 69. Quomodo videat et audiat ubi non est, difficile explicatur. II, 517, 518. Anima quaedam accipit per corpus quae commutat, quaedam quae non commutat: et per seipsam quiddam accipit quod commutat, quiddam quod non commutat. VI, 27. Animae carnisque discordia in naturam versa, unde. X, 681. De anima et corpore sententia Manichaei. X, 1319. Animae et corporis consortium. III, 1584. Anima de corpore non maculatur, nisi cum mortalia ejus bona concupiscit. VI, 187.

Anima naturaliter appetit corpus. III, 369. Appetitu corpus administrandi, retardatur a visione summi caeli. III, 483. Animae est esurire et sitire. IV, 217. Animas nec in suis corporibus semper esse, nec sine corporibus durare perpetuo sentiebat Plato. VII, 392, 795.

Animae commendatio. IV, 1885. Anima cujusvis pecoris quam admirabilis. III, 1451. Anima nostra quamvis peccatis tabefacta, melior est quam si in hanc lucem visibilem verteretur. I, 1276. Anima muscae, immo omnis anima etiam vitiosa, praestantior luce. VIII, 96. Anima peccatrix melior est quolibet praestantissimo corpore, non meritis, sed natura. IV, 1885, 1886. Anima licet vitiosa melior corpore etiam samssimo. VII, 264. Primo corpori anima extrema praeponitur. I, 1279. Anima rationalis praeferenda rebus iis quae pro diis habentur. VII, 229. Animae rationalis et irrationalis facultates. VII, 154.

[Col. 0077] Animam humanam sanguinem esse nusquam in Scriptura invenitur. VIII, 143. Non frustra per sanguinem significatur. VIII, 650. Anima pecoris, quo sensu sanguis dicitur. VIII, 144, 146.

Animam, sive spiritum animalia omnia habent. IV, 1272. Anima irrationalis in bestiis. VII, 640, 642. Animae animantium, a Deo. VII, 374. Animas rationales volucribus tribuere, ad haeresim pertinet. X, 330. Animarum irrationalium semina vitiare possunt maligni spiritus, ut cum sui generis vitiis nonnulla nascantur. X, 1382.

Anima diversimode in Scriptura sumitur. IV, 1411. Anima pro vita. III, 496, 535, 540, 704, 711, 1291. Anima vita est qua vivimus. IV, 1776. Anima vegetativa, non anima dici solet, sed vita. III, 230. Anima pro homine. III, 517, 521, 588, 1740; VII, 408; VIII, 954. Anima est homo interior. X, 156. Anima aliquando sumitur pro corpore. II, 863, 864. Pro delectatione animali. III, 744. Animae nomen aliquando positum ab Augustino, pro universa creatura incorporali. I, 603. Anima cur mundo data, systema Porphyrii. VII, 310. Anima cur datur morituris. II, 726. Animam secum attulisse omnes artes, nec aliud esse discere, quam reminisci, quomodo accipiendum. I, 594, 787.

Animae omnium Christianorum, propter unam fidem, una anima est. IV, 1336.

Animam ponere, mori est. III, 1738.

Animam alicujus quaerere, et in bono et in malo dicitur. III, 504.

Animam suam perdere quid significat. III, 75. Animam suam amare et perdere duobus modis intelligitur. V, 1459. Animae quidam amor perversus, et quoddam rectum odium. V, 1653. Animae amor perversus abundat, rectus valde paucorum est. V, 1653. Animam diligendi modus. V, 1653. Anima hic non amanda. V, 1398. Cujus gratia animam perdere jubemur. V. 1394. Animam odisse quid. III, 1767. Animam perdit qui amat, quomodo. III, 1767; V, 1653. Animam perdere ut inveniatur. V, 1394. An illam odit, qui carnalem ejus affectum interimit. II, 1056. Animam appendere cum pecunia. V, 1457. Animae impiorum in poenis vivunt. VII, 382. Justorum in requie sunt. VII, 382, 392, 393.

Anima. De Animarum statu post mortem, quid senserint Philosophi. V, 1132, 1135. Quid circa animas agitur a die mortis, usque ad resurrectionem. X, 978. Animarum judicium in ipso de corpore exitu. X, 499. Animarum receptacula ante resurrectionem. VI, 158, 283. Animarum receptiones diversae. III, 1751. Animae piorum in sinu Abrahae secure exspectant judicii diem. IV, 361. Animae ab omni contagione corruptionis purgatae, in placidis sedibus constituuntur, donec corpora recipiant. VIII, 1069. Anima continuo post mortem requie fruitur, si digna est: sed vita aeterna cum Angelis in fine datur. III, 1751. Animae sanctorum ante resurrectionem corporis, sunt quidem in requie, sed in ea non sunt actione qua corpora recepta vegetantur. II, 327. Utrum animae cum a corpore excesserint, loco corporali contineantur. III, 376. Animae pro meritis feruntur ad loca, vel poenarum, vel quietis, similia corporibus. III, 480, 481. Mutari anima potest, non localiter, sed temporaliter. III, 130. Anima nullo modo locorum spatia, sua mole occupat. VIII, 184, 185. Animae locus, non in spatio aliquo est, sed in delectatione, quo se pervenisse per amorem laetatur. IV, 124. Corpus peregrinatur locis, anima peregrinatur affectibus. IV, 1604. Anima non exit de corpore cum corpore, quo possit ad loca corporalia ferri, et his contineri. II, 699, 706. Anima cum exierit de corpore, non habet aliquod corpus. III, 480. Anima ad corporalia loca, vel non fertur nisi cum aliquo corpore, vel non localiter fertur. III, 480. Vera est poena aut laetitia animae post mortem, licet non sit corporalis. III, 480, 481. An in inferis se non corporibus, sed corporum similitudinibus agnoscat. X, 540. Animarum alia est sine corporibus requies aut poena, alia cum corporibus. V, 1283, 1454. Vide Martyres.

Animae purgatio. III, 832. Animam quae Deo mittente polluta est, Deoque deficiente mundari non potuit, in globo tenebrarum perpetuo vinculo puniri, Manichaeorum doctrina. VIII, 284, 285. De animarum purgatione phantastica et ridicula Euchitarum fabula. VIII, 40, 41. De purgatione animae per sacrificia et consecrationes, sententia Porphyrii. VII, 286, 287. Animam spiritalem purgatione theurgica posse purgari, non vero intellectualem, dicebat Porphyrius. VII, 306. Sine theurgicis artibus et teletis, virtute continentiae posse purgari, fatebatur Porphyrius. VII, 306. Teletis idoneam fieri susceptioni spirituum, et ad videndos deos, docebat Porphyrius. VII, 286. Non vero intellectualem, ad videndum Deum suum. VII, 287. Animam ab ignorantia per nullas teletas purgari, putabat Porphyrius. VII, 307. Animae purgationem in principiis esse, Platonici profitentur. VII, 300. Anima, veri Dei cultu mundatur et sanatur. [Col. 0078] VII, 288. Animae defunctorum an sciant, vel curent quae geruntur circa vivos. IV, 1437. Animas sapientium in astra ferri, stultorum vero ad corpora, sive hominum, sive bestiarum revolvi, Platonicum dogma. VII, 392. Animas eorum qui inhoneste vixerint, ut luant poenas, ad alia hominum corpora, Porphyrius; Plato etiam ad bestiarum redire docuit. VII, 375. Animas etiam purgatas, ad corpora iterum redire, stulte Platonici asserebant. VII, 311. De animarum reditu in corpora post purgationem, melius Platone Porphyrius philosophatus est. VII, 310. Virgilio non placet doctrina de animarum reditu in corpora. V, 1154. Animarum revolutio usque ad corpora bestiarum, Platoni et Plotino probata est, Porphyrio displicuit. VII, 310. On alia humana corpora transmigrare animas, docuit Porphyrius. VII, 310. De animarum revolutione, Manichaeorum sententia. VIII, 226, 231, 383, 384. Animas caeteras, praeter Auditorum et Electorum, in pecora redire putant Manichaei, et in omnia quae radicibus fixa sunt et aluntur in terra. VIII, 37, 143, 144. Non tamen in minutissima animantia. VIII, 144. Opinio Manichaeorum, animarum transmigrationem admittentium, deterior quam philosophorum. III, 361. Animas humanas ad pecora, ad canes, ad porcos et ad corvos revolvi, futilis quorumdam opinio. IV, 1911.

Animas sceleratorum verti in daemones, et in quaeque animalia suis meritis congrua, quaedam haeresis docet. VIII, 45. Animas hominum pessimas post mortem in daemones verti, putavit Tertullianus. VIII, 47. Animas hominum, daemones esse post corpora, dixit Plotinus. VII, 265. Triplex genus daemonum in quos animae mutari possunt. VII, 265. Animae natura in naturam corporis non convertitur. III, 411. Nec in naturam animae irrationalis, nec in naturam Dei. III, 411. Animarum quarumdam fictitiae transmigrationes. III, 361. Plato solas animas a Deo conditas putans, easque in bestias revolvi, refutatur ab Ambrosio in libro de Philosophia. X, 686. Animas hominum in pecora, vel pecorum in homines posse transferri fides veritasque catholica non admittit. III, 360, 361. Nec morum similitudo evincit. III, 361. Animas ad propria corpora reverti, doctrina Angelorum, Prophetarum, Christi et Apostolorum. VII, 310. Animae cupiditas revertendi ad suum corpus. VII, 711, 794. Anima resumptum corpus numquam ulla morte deponet. VII, 794. Animarum liberatarum numerus an possit semper augeri. VII, 371.

Animus definitur substantia quaedam rationis particeps, regendo corpori accommodata. I, 1048. Animus, summus gradus animae. VII, 212. Haec pars animae, mundi dicitur Deus. VII, 212. Animus ad capiendum seipsum angustus est. I, 785. Animus quid sit non incongrue nos dicimus ideo nosse, quia et nos habemus animum. VIII, 953, 954. Animus in homine vocatur genius. VII, 212. Animus ipse, rectissime sensus dicitur. VII, 318. Animi partes tres. VII, 427.

Animi potentiae sine quibus recte vivi non potest, media bona sunt. I, 597, 1268. Animi motus omnis aliquid facit in corpore. II, 72. Animi perturbationes quatuor. I, 788. Animus unde mutabilis esse cognoscitur. VII, 231.

Animus melior est quam omnia corpora. III, 1561. Animus melior corpore. II, 65. Nullo modo ullo animo ullum corpus potentius. I, 1185. Corporis decus animus: animi decus, Deus. III, 1643.

Animus nonnisi conversione ad Deum fit bonus. VIII, 950. Animi pulchritudo, justitia. VIII, 954. Animus cum ad corpus declinat, quodammodo corporascit. VIII, 588. Et terrenorum cupiditate sordescit. III, 1289; VIII, 89, 90. Animus fit Deo similis, dum ei se subjicit: quantoque id fecerit studiosius, tanto erit sublimior, et illo solo dominante liberrimus. I, 1319. Animus nimis intentus humanis actionibus, Deo quodammodo vacuatur. III, 619. Animus tanto fit plenior Deo, quanto in superna atque aeterna liberius extenditur. III, 619.

Animus diligendo corpus, fit infirmus. III, 27. Aegritudo haec animi est, quia non totus assurgit veritate sublevatus, consuetudine praegravatus. I, 759. Animi sanitas secundum Stoicos. V, 1528, et secundum veritatem. V, 1528. Animus per sapientiam sanatur. VII, 636. Sanitas animi est, firmissime inhaerere incommutabili Deo. III, 27. Animus non sanus aestimandus est, qui non temporalibus aeterna praeponit. II, 499.

Animus cum ordinate se vincit, laudis atque virtutis est. VII, 431. Nullo modo animus potestati alterius animi, nisi suis cupiditatibus subditur. I, 1032. Animum prosternere est in eis quae sublimia sunt in corporibus, quietem voluntatis appetere. VIII, 898, 899, 1005, 1006, 1009.

Animi mors et resurrectio quaedam. III, 25. Cujus animus non moritur huic saeculo, is non resurgit ad vitam, sed ad supplicia. III, 25. Animus cum seipso sibi quasi suo bono gaudet, superbus est. II, 439. Animus in hac vita famem patitur. III, 1281. Animi pabulum veritas. II, 62. Animus [Col. 0079] tanto magis inseritur veritati, quanto familiarius in ea volutatur. II, 66. Animus cibo praeceptorum reficiendus est. III, 1287. Inde animus pascitur unde laetatur. I, 863.

Animi in corpus imperium, quale. VII, 430. Animus corpori recte non imperat, si Deo ipse non servit. VII, 656. Animus imperat corpori, et paretur statim; imperat animus sibi, et resistitur. I, 760. Animus facilius corpori imperat, quam sibi. VII, 430.

Animus corporis dominator, rector, habitator, videt res sine corpore. IV, 468. Animus absque simulacris potest aliquid cernere. III, 301. Non videtur Deus nisi ab animo, non tamen ut animus. IV, 469.

Animo non essent passivi homines et daemones, nisi essent miseri, VII, 241. Animo locus est affectio sua. IV, 95. Animus an post resurrectionem, sine organo corporis valeat corporalia nosse, nescire se affirmat Augustinus. II, 629. Animus de consuetudine id semper inquirit, unde gaudere solet. VI, 46. Animi magnitudo non est seipsum interimere quacumque ex causa. VII. 35.

Animalia mortalia, a minoribus diis seu Angelis facta, sentiebant Platonici. VII, 373, 375. Inepta Manichaeorum de fabricatione animalium in gente tenebrarum, fabula irridetur. VIII, 395. Animantia an uno die multiplicata fuerint. III, 240. Animalium ex aquis eductio prius narratur, quam quae de terra, quare. III, 279, 280. Potuerunt animalia noxia etiam creata, nihil nocere, si causa non exstitisset, vel puniendorum vitiorum, vel probandae virtutis. III, 288. Animalia noxia vivos homines aut poenaliter laedunt, aut salubriter exercent, aut utiliter probant, aut ignoranter docent. III, 289. Animalia venenosa ante peccatum hominis videntur creata. III, 289. Animalia vere adducta sunt ad Adam ut iis nomina imponeret. III, 400. Hoc significationem propheticam habet. III, 400. Quomodo animalia adducta ad Adam. III, 402. Animalia carnivora non vixisse carnibus in Arca, magis credendum est. III, 550. Animalia in Arca inclusa, figurae variarum gentium in Ecclesiam introducendarum. VII, 485. An in insulis à terra remotissimis animalia propagata sint ex iis quae servata sunt in Arca. VII, 485.

Animantibus Deus certos numeros seminum dedit. III, 240. Animalia, quae nulla praecedente commixtione oriuntur, ex vi quae elementis inest, oriuntur. VIII, 875.

Animalia quaedam in veteri Testamento cur immunda censebantur. VIII. 233. Significationis tantum causa, immunda erant Judaeis. VIII, 498. Animalia munda et immunda quid significant, et quomodo illa figuris propheticis de Christo a Moyse commemorata sunt. VIII, 337.

Animalium motus, quibus appetunt vel fugiunt aliquid, an appellandae voluntates. VII, 151. Animalium merita, non pro gradibus elementorum existimanda. VII, 240. Animal irrationale beatum esse non potest. VI, 12. Animalia quaedam in mediis ignibus vivunt. VII, 709. Animalia domestica subito efferata Romae, quid portendebant. VII, 104. Animans animal, ex animo constans et corpore. VII, 264.

Animositas. Ingenii majoris est animositatis flammas confitendo exstinguere, quam falsitatis nebulas intelligendo vitare. IX, 332.

Anna interpretatur gratia. VII, 528. Anna mater Samuelis, figura Christianae religionis et gratiae. VII, 528. Anna prophetissa unde maxime commendetur. VI, 440. Cur etsi filios non habuit, secundas nuptias recusavit. VI, 436.

Annaeus Seneca Apostolorum temporibus claruit. VII, 190.

Annas et Caiphas pontifices, alternos annos agere solebant. III, 1937.

Annianus consul. IX, 687.

Annibal de Romanis multas victorias reportat. VII, 180. prope Romam fulminibus deorum territus est. VII, 101. Annibal à Scipione Africano majore victus. VII, 102.

Annibonius Robautensis Episc. IV, 381.

Annona Retica. VII, 575.

Annus circuitu solis animadversus est. VIII, 893. Quis annus magnus sive Platonis. III, 236. Anni manifesti et obscuriores quinam sunt. III, 236. Anni diversimode numerabantur apud populos diversos. VII, 451. Anni Aegyptiaci quaternis mensibus quondam finiebantur. VII, 358. Anni primorum hominum an nostris aequales. VIII, 450. Annos primorum hominum aeque prolixos fuisse ac nostros ostenditur. VII, 454. Annorum primorum hominum numerus, aliter in codicibus Hebraeis, aliter in nostris recensetur. VII, 449. Unde nata est diversitas in dinumeratione annorum Hebraeorum et LXX interpretum. VII, 453. In dinumeratione annorum, magis Hebraeorum quam LXX sequenda auctoritas. VII, 452.

Anni aeterni. IV, 752, 976. Anni sine annis. IV, 418. Anni Dei, unus dies. I, 815. Anni Dei I mnes simul stant. I, 815. Anni illi non deficiunt, qui stant. Vo, 1623. Anni nostri deficientes dicuntur, sive quia in eis deficimus amando quae transeunt, sive quia ad paucitatem redacti sunt. IV, 1145. Anni stant in vita aeterna, hic autem transeunt, imo pereunt. VII, 531.

[Col. 0080] Annorum numerus unicuique computandus est, ex quo facta est prima mortalis nativitas. III, 875. Annos crescentibus non addi, sed subtrahi, exemplo probatur. IV, 795. Anni homini magis decedunt, quam accedunt. V, 638.

Annorum multa millia quidam falso in historia temporum computant. VII, 358. Absurda haec vanitas refellitur. VII, 358. Ab creatione hominis ad Augustini tempora, nondum sex millia annorum completa erant. VII, 358. Annorum sex millibus hoc saeculum definierunt quidam. IV, 1143. alii, septem. 22. d. Anni CCCCXC. sunt in hebdomadibus LXX. Danielis. II, 941. Annorum multitudo diei nomine aliquando significatur. II, 910, 911. Annus senario numero pollet. VIII, 893.

Anni per agnos, vindemias, messes, aut aristas aliquando numerantur. III, 572.

Annus bissextus. III, 451.

Anniversarius Ordinationis episcopi. V, 1483, 1687.

Annuli aurei, insignia dignitatis apud Romanos. VII, 100. Annulorum aureorum modios tres e Cannensi praelio Carthaginem misit Annibal. VII, 100.

Anseri solemnia celebrabant Romani. VII, 70. Anseribus non facile quidquam edacius invenitur. VIII, 198.

Ansulae de ossibus struthionum in digitis, genus superstitionis. III, 50.

Antaei fabula. VII, 570.

Ante Deum, id est in honorem Dei. III, 615, 618.

Anticategoria. IX, 510.

Antichristus a Daniele praedictus. VII, 787. et ab apostolo Paulo, VIII, 685. Pseudo-prophetae nomine in Scriptura designatur. VII, 679. ab Apostolo Paulo, refuga appellatur. VII, 685. De tribu Dan exsurrecturus est. III, 788. Antichristus usque adeo beatus videbitur hominibus, ut etiam Deus putetur. IV, 126. In quo templo Dei sit sessurus incertum. VII, 685.

Antichristus quomodo mendaciter operabitur. VII, 687. per nefarias artes perveniet ad vanum et inane culmen dominationis. IV, 126. Vim habebit in imperio, dolum in miraculis. IV, 128. Antichristi tribulatio, ignis per quem uniuscujusque opus probabitur. VII, 745. Persecutio per Antichristum ventura, violenta et fraudulenta erit. IV, 128. Antichristus totam nequitiam et impietatem, quam omnes pseudo prophetae inchoaverunt, impleturus est. IV, 127. In Antichristi laqueos irruent Judaei. IV, 1418. Antichristus interficietur Spiritu oris Christi. II, 908. Antichristus damnationi ultimae destinatus. IV, 126. De Antichristo illud exponitur, Constitue Domine legislatorem, etc. IV, 125. Antichristi persecutio tribus annis et sex mensibus erit. VII, 677. Antichristi persecutionis tempus ignotum. VII, 616. Antichristus manifestus futurus est. II, 908. Antichristus prius veniet, et tunc veniet dies judicii. III, 1998.

Antichristi et pseudo-Christiani. IX, 151. Quinam dicuntur. IX, 231, Antichristi multi in Ecclesia. III, 1999; scilicet qui ore profitentur Christum, et moribus dissentiunt a Christo. III, 2002. Antichristi haeretici appellantur. VII, 687. Neronem resurrecturum, et Antichristum futurum nonnulli suspicantur. VII, 686. Alii nec occisum putant, sed subtractum. VIII, 686.

Antidicomaritae Haeretici. VIII, 40.

Antidotum contra omnia peccata. V, 1270; ex sanguine Christi. VI, 656.

Antiochena Ecclesia, ubi primum discipuli appellati sunt Christiani. IX, 414.

Antiochiae basilica Machabaeorum. V, 1379.

Antiochus, Machabaeorum persecutor. V, 1379, 1382. Judaeos ad idola colenda compellit. VII, 606. Meruit obdurari. V, 1381. Misericordia Dei indignus. V, 1507.

Antiochus feneus Platonicus. I, 955. Philonis auditor. I, 955, 926. Academiae utriusque sententias in simultatem adducit. I, 926. Antiochus magister Ciceronis et Varronis, Stoicus magis quam Academicus. VII, 627.

Antipater procurator Judaeae. VII, 607.

Antiphrasis. VI. 534.

Antipodas esse non putavit Augustinus. VII, 487.

Antiqui eadem cum fidelibus nostri temporis fide in Christum salvi facti sunt. II, 680, 845, 769. 858. Antiquis erat aliquod occultum regenerationis sacramentum. II, 845. V. Patres.

Antisthenes philosophus Socraticus, summum bonum in virtute animi posuit. VII, 227, 601.

Antitheta, ornamenta elocutionis decentissima. VII, 332.

Antoninus Christianorum persecutor. VII, 614. Antonini lex in adulteros. VI, 475.

Antonius vitiis omnibus inquinatus, regni potentiam affectare videbatur. VII, 110. Antonio resistebat Cicero. VII, 110.

Antonius Aegyptius monachus. I, 755. Vir sanctus et perfectus. III, 17. Antonius ad Deum conversus audita Evangelica voce, Vade, vende, etc. I, 762. Antonius scripturas [Col. 0081] divinas et memoriter audiendo tenuit, et prudenter cogitando intellexit. III, 17. Ex ejus vitae lectione, convertuntur duo aulici. I, 757.

Antonius unus e Patribus Carthaginensibus. II, 758, 780.

Antonius lector, episcopus Fussalensium ordinatur. II, 954. Variis criminibus accusatur a Castellanis et aliis. II, 954. Communione privatur nisi prius Fussalensibus omnia redderentur. II, 955. Antonius episcopus Fussalensium communione privatus Numidiae Primatem inducit ut se Papae Bonifacio commendet. II, 955. Fussalensibus et judicia, et publicas potestates, et militares impetus tanquam executores Apostolicae sedis sententiam comminatur. II, 956. Judicio consentit; agit postea ut ei communio reddatur. II, 955.

Antonius Notarius. VIII, 713.

Antropiani. Nota ( a ). IX, 589.

Antropomorphitae quinam dicuntur. II, 628; VII, 189. Deum habere membra dicebant. II, 628. Tolerabilius et honestius de Deo sentiunt, quam Manichaei. VIII, 189. Antropomorphitae schismatici, non haeretici. VIII, 39. Antropomorphitae monentur. IV, 1747.

Anubis. I, 750.

Anulinus Proconsul. IX, 610, 626. Per eum Caeciliani causam ad Constantinum miserunt Donatistae. II, 492. Duae ejus relationes ad Constantinum Imperatorem. IX, 627, 637, 640. Anulinus transmisit libellos duos ad Imperatorem. II, 303. Unum contra Caecilianum. II, 327. Alterum forte supplicem. II, 305. Vide Notas.

Ἀορασία quid. VII, 781.

Ἀπάθεια bona plane et maxime optanda est, sed non est hujus vitae. VII, 415. Ἀπάθεια quaedam est omnibus vitiis pejor. VII, 415, 417. Animus hominis desperatius aegrotat, quando et doloris amiserit sensum. III, 1798.

Apelles haereticus. VIII, 29, 556.

Apellitae seu Apelliani, ab Apelle sic dicti. IX, 589. Eorum dogmata. IX, 589.

Apes de boum cadavere nascuntur. I, 1372. Apibus nihil inest maris vel feminae. VII, 475. Apes semina filiorum non coeundo concipiunt, sed tanquam sparsa per terras ore colligunt. VIII, 876. Sic operantur generationem filiorum, quemadmodum cerae speciem liquoremque mellis. III, 399.

Apex flaminis. VII, 60.

Apis tertius rex Argivorum. VII, 563. Apis factus est Serapis, omnium maximus Aegyptiorum deus. VII, 563. Bovem in honorem Apis alebat Aegyptus. VII, 563.

Apocalypsis liber, quam obscurus. VII, 683. Apocalypsin non accipiunt Alogi. VIII, 31. Apocalypsis an a Pelagio sit accepta, dubitat Augustinus. V, 1376.

Apocryphae scripturae quaenam sint. VII, 470; VIII, 245.

Ἄποιον Chaos. VIII, 195.

Apollinaris Laodicenus, Psalmos interpretatus est. II, 261.

Apollinaris haeresiarcha. VIII, 40, 687.

Apollinaristae haeretici ex Apollinari auctore suo dicti. VI, 93. Eorum errores. IV, 217, 1084; VI, 93, 248, 524; VIII, 40, 687; X, 1366. Apollinaristarum error de Christo. I, 746. Apollinaristae Verbum in Christo, loco animae fuisse asserebant. III, 716. Apollinaristae animam humanam Christo defuisse putaverunt. VII, 404. Et non habuisse animam, aut non habuisse rationalem. II, 542; III, 1586, 1737. Apollinaristarum argumentum ut probarent Christum caruisse anima. X, 492; convellitur. VI, 94.

Apollinaristarum tres sectae. X, 1034. Dubitatur an Apollinaristarum haeresis exstent reliquiae. IV, 217.

Apollo duplex. I, 983.

Apollo frater Dianae, qui et sol esse dicitur. VII, 207. Apollo ignarus futuri. VII, 79. Ambiguum Apollinis oraculum de Pyrrho. VII, 97. Apollinis oraculum Christum vituperabat. VII, 620, 653. Apollo Cumanus quatriduo flevisse fertur. VII, 86. Quid de Apollinis fletu aruspices dixerint. VII, 86. Apollo pro Trojanis pugnabat. VII, 79. Apollinis servilia ministeria in exstruenda Troja. VII, 79. Apollo quare sagittas tenet, VII, 207. Apollini Delphico quare instituti ludi musici. VII, 569. Apollo ephebus pingitur. VII, 184.

Apollo deus medicinae cum Aesculapio. VII, 129. Apollo divinator et medicus. VII, 207.

Apollo filius Latonae Admeti regis armenta cum Hercule pavit. VII, 571. Alter ab illo qui reddebat oracula. VII, 571.

Apollonius Tyaneus. II, 383, 514. Magnus multo melior, quam Jupiter. II, 533. Apollonium Tyaneum conferre Christo vel etiam praeferre, quidam conati sunt. II, 533.

Apophoretum relationis. II, 645. V. Not.

Apostasia primi hominis, quam magnum peccatum. X, 1274, 1275, 1277.

Apostata, sal infatuatum. III, 1343. Apostata pejor est quam ille qui non deseruit fidem, quam nunquam tenuit. VII, 742. Apostatae seu desertores difficilius veniam consequuntur. IX, 478. Humiliorem agere poenitentiam, [Col. 0082] tenentur, quam qui in Ecclesia nondum fuerunt. IX, 605. Apostata sacramentum fidei non amittit. X. 420. Ad quid manet sacramentum. X, 429.

Apostatae nullum in Catholica Ecclesia, possunt honorem habere. IX, 514. Vide Episcopi. Ad militiam clericatus non eligendi. II, 228; IX, 605.

Apostatare a Deo, quid sit. I, 1188.

Apostatica radix. VI, 278. Apostatica creatura. X, 1177.

Apostolici haeretici. VIII, 32. Encratitis similes sunt, et Apotactitae appellantur. VIII, 32.

Apostoli latine Missi appellantur. III, 1781. Apostolorum duodenarius numerus, magnum sacramentum. IV, 1103, 1359. Apostoli non de mundo. III, 1677. Apostoli quid reliquerunt ut sequerentur Dominum. IV, 1371. Apostolos cur Christus humiles elegit. VII, 611. Cur infirmos. IV, 788. In tam contemptibilibus testibus, ut in Apostolis, multo mirabilius divinitas se ipsa persuasit. VII, 756. Quomodo Apostolis hic omnia nota facta sunt. V, 180. Apostoli et discipuli baptizati. X, 519. Apostoli ante passionem Domini baptizati sunt. II, 178, 1086; X, 519.

Apostoli Dominum tantummodo hominem putaverunt. IV, 1798; V, 1149. Non omnes Christum videbant, ait Ambrosius. II, 604, 610. Apostoli in passione Domini trepidaverunt. IV, 1799; V. 493. In passione ipsum relinquentes fidem amiserunt. III, 1901. De Christo dubitantes, a latrone victi sunt. IV, 1851; V, 749, 1116. Apostoli spem amiserant. IV, 847, 1927. In passione Domini titubantes, ejus resurrectione firmati sunt. IV, 1798, 1799. Ante Christi mortem nondum erant martyrio maturi. III, 1807. Ante ejus resurrectionem humana magis quam divina sapiebant. III, 1899. Apostoli Ecclesiae personam gesserunt quando Spiritum sanctum acceperunt, et potestatem remittendi peccata. IX, 150.

Apostoli etiam post Christi resurrectionem peccato obnoxii. V, 749. Apostoli non sine peccato. X, 631. Licet nihil iis sanctius in novo Testamento. X, 599. Apostoli sub Lege nondum a cupiditatibus liberi. V, 794. Apostolis, sicut et nobis, convenit dicere, Dimitte nobis, etc. IV, 1849. Apostolos libidine pollutos fuisse, calumnia Juliani. X, 556. Apostoli tanta humilitate et pietate de concupiscentia carnis gemebant, ut optarent eam potius non habere, quam domare. X, 562.

Apostoli Judaeis et Gentibus Evangelium annuntiaverunt. IV, 541. Apostoli missi sunt ad gentes ad quas Prophetae missi non erant. IV, 1121. Eorum praedicatio in omnem terram. III, 124. Et ad omnes Gentes. V, 159. Apostoli pervenerunt usque ad extremum terrae. IV, 1674. Apostolorum verba in fines orbis terrae quomodo pervenerunt. IV, 1122. Apostolorum praedicationem confirmant oracula Prophetarum. VI, 180. Apostolorum eloquia, mira fuerunt facta, non verba. VII, 756. Majora videntur fecisse miracula quam Christus. IV, 1707. De ipsis Deus coruscabat miracula, tonabat terrores, pluebat consolationes. IV, 1626. Apostoli in miraculis faciendis non sibi arrogabant potentiam Domini sui. IV, 1199. Apostolos Christus sicut luminaria, et aptaverat verbo, et accenderat Spiritu sancto. VII, 612. Apostoli igne divino ferventes, tanquam ligna ardentia, dum fugarentur e loco in locum, totam silvam mundi suo igne impleverunt. IV, 253.

Apostolis quomodo praeceptum, ne aliquid secum portarent in via. VI, 507. Permissum ipsis mulieres sibi necessaria ministrantes habere, exemplo Christi. VI, 552. Apostolis data licentia vacandi ab opere corporali. VI, 554. Apostolis permittebatur aut victum ab aliis accipere, aut manibus operando quaerere. VIII, 165.

Apostoli bonus odor Christi sunt et iis qui pereunt, et iis qui salvi fiunt. X, 990. Apostoli nec cum suspicerentur ab hominibus, nec cum despicerentur, elisi. III, 76. Apostoli in pressura laudant Deum. V, 500. Apostoli Christi conjuge suscepta, filios ei procreant. V, 1683. Ecclesias non sibi, sed Christo genuerunt. IV, 508.

Apostoli Jerosolymis decreverunt ne quisquam cogeret Gentes judaizare, non autem ne quisquam Judaeos judaizare prohiberet. II, 279. Apostoli sabbato non vacarunt, nec jejunaverunt. II, 138. Non solebant solemniter die Dominico jejunare. II, 149.

Apostolorum et Evangelistarum testimonium de Christi genealogia immerito rejicitur. VIII, 239, 240. Apostoli de Domino quae ipsi viderant confitendo, mortui sunt. V, 1414. Apostoli et martyres cur hic non regnaverunt. VIII, 449.

Apostolorum quibusdam divinae substantiae visionem fuisse concessam, non incredibile. II, 610. Apostoli leges ab Imperatoribus non postularunt, quare. II, 801. Apostolos sexaginta, relictis XII, cum Christo Domino, apostatas a fide recessisse, et apostolos tamen putatos esse, dicit Petilianus. IX, 271.

Apostoli arietes vocantur ab Augustino. II, 1026. Arietes gregis. V, 749, 1414. Duces ovium, praecipua membra Pastoris. [Col. 0083] IV, 785, 916. 1849. Apostoli, barbae nomine designati. IV, 1733. Apostoli, boves. III, 1470. Canes Domino fidem servantes et contra inimicos latrantes. IV, 833. Apostoli caelorum nomine significati. III, 1664; IV, 288, 817, 1121, 1243, 1864. Apostoli caelum facti, quia justificati. IV, 1626. Apostoli dicti colles. IV, 785. Columnae. IV, 950, 1831. Columnae Dei vivi. VI, 692. Columnae quae passione Domini nutaverunt, resurrectione firmatae sunt. IV, 950. Apostoli, filii sponsi. IV, 1845. Filii excussorum, quia filii Prophetarum. IV, 1674, 1677. Firmamenta et columnae Ecclesiae. II, 553. Flumina vocem suam per orbem elevantia. IV, 1187.

Apostoli fundamenta et portae Ecclesiae. IV, 1103. Fundamenta civitatis supernae. IV, 1101. Apostoli duodecim, duodecim horae diei. III, 1750; IV, 650. Apostoli lapides pretiosi. IV, 166. Lumen et lucerna, quo sensu. IV, 1566; V, 1311. Luminaria mundi, ignes sancti et decori. I, 856. Apostoli dicti sunt montes. IV, 347, 517, 781, 817, 882, 1355, 1650. Montes aeterni, montes magni. IV, 961. Mons Sina. IV, 817. Apostoli, nubes. IV, 347, 520, 980, 1212; VII, 532. Nubes Christum portantes. IV, 814, 833, 1235. Apostoli oculi Christi. IV, 1114. Oculi Ecclesiae. III, 843. Ossa seu firmamenta corporis Christi. IV, 168, 1297. Apostoli, patres. IV, 513. Pedes Domini. IV, 1167. Piscatores hominum. IV, 781. Principes. IV, 834. Throni seu sedes Dei. IV, 1625. Apostoli, quibusdam vasa sunt mortis, et sagittae acutae. IV, 106. et seq.

Apostolorum Memoria, liber hoc titulo donatus. VIII, 667.

Apostolus cum dicitur, si non exprimatur quis Apostolus, non intelligitur nisi Paulus. X, 589. Apostoli intentio in Epistola ad Romanos. VI, 124. Ejus scopus in exemplo Jacob et Esau. VI, 112. Apostolum ipsum, ad quaestionem de electione et reprobatione, defecisse in responsione, inopia reddendae rationis, putant quidam stulti. VI, 278. Apostolus Rom. VII et sua et justorum persona locutus est. X, 865, 867. Julianus sensum novum et distortum excogitat in verbis Apostoli. X, 868. Apostoli Pelagiana interpretatio. X, 1131, 1132, 1430. Apostolum pro qualitatibus ingeniorum in quinque personis locutum esse, commentum absurdum. VIII, 639, 647. Apostolus sic omnibus omnia factus, ut fallere non intenderit. VIII. 638, 639, 640, 641, 642, 657, 658. Apostoli monita sunt de re libera, quandoque tamen de re imperata. VI, 464. Apostoli merita, Dei dona. X, 890.

Apotactitae seu Apostolici haeretici. VIII, 32.

Apparitiones Dei antiquis Patribus factae. VIII, 806, 807. An Trinitas ipsa, an aliqua seorsim persona Patribus apparuerit. VIII, 853, 855. Apparitiones quaedam factae in veteri Testamento, Verbo tribuendae. VIII, 140. Soli Filio tribuuntur ab Arianis. VIII, 739. Apparitio Dei Adamo, in specie humana. VIII, 855, 856. Patri tribui potest. VIII, 855, 856, 857; et toti Trinitati. VIII, 857. Non evidenter apparet utrum aliqua ex Trinitate persona, an Deus ipse Trinitas visus fuerit Abrahae. VIII, 857, 858; et Loth. VIII, 859. An Trinitati, an personae alicui seorsim, an Angelis tribuenda apparitio in rubo. VIII, 859, 860; et apparitio in monte Sina. VIII, 861. An Trinitas, an aliqua proprie persona in apparitione in monte Sina loquebatur. VIII, 862. Cui tribuenda apparitio in columna nubis et ignis. VIII, 861. Non temere dicendum quaenam ex Trinitate persona cuilibet Patrum apparuerit. VIII, 868. Apparuit sensibiliter Trinitas in baptismo Christi. V, 353. In apparitionibus divinis, vox Patris, species corporalis qua Spiritus sanctus demonstratus est, quomodo facta. VIII, 910. Apparebat tota Trinitas in Angelis, et aliquando sine distinctione personae, aliquando quaedam seorsim persona figurabatur. VIII, 885, 886. Apparitiones factae in veteri Testamento quomodo et Dei et Angeli esse dicuntur. VIII, 140.

Apparitiones Dei quomodo factae, latet. VIII, 881, 882. Nunquam oculis corporeis apparuit Deus. VIII, 855, 856, 862, 863. Essentia Dei nunquam per se apparuit. VIII, 881, 882, 885, 886; sed per subjectam creaturam. VIII, 723, 811, 812, 852; et Angelorum ministerio. VIII, 882, 883, 884, 886. Apparebat Moysi Deus in specie visibili assumpta. III, 647. Quot modis creatura assumitur ad significandum. VIII, 879. Objectio ex locutionis modo in apparitionibus Dei ducta, diluitur. VIII, 882. Dubitationes variae de apparitionibus divinis. VIII, 853. Vide Deus.

Apparitiones extra somnum et in somno. II, 697. Quomodo fiant, explicare non audet Augustinus. II, 699. Apparitiones solum affirmat Augustinus non fieri qualitatibus aut motibus corporeis. II, 699, 700. Apparitio Augustini adhuc viventis, ipsomet inscio. V, 1444, 1445.

Apparere (ex Ambrosio) dicitur, quod praevideri non potest. II, 603.

Apparitores qui et Stationarii appellantur. IX, 807.

Appetere. Quatuor ab homine naturaliter appetuntur. VII, 621.

Appetitus naturalis, non omnis malus et inhonestus. X, 446.

Apponi alicui rei, id est, eam amare. III, 495.

[Col. 0084] Apponi ad populum, quid. III, 594.

Ἀποτελέσματα quid. III, 278.

Appius. II, 752.

Approbare quod bene facit, et improbare quod peccat, nemo potest, nisi clamante intus voce veritatis. V, 102.

Aprilis quasi Aperilis. VIII, 346.

Apringius, frater Marcellini. II, 511.

Aptugnitani. IX, 540.

Aptum et pulchrum, quid. I, 701, 703.

Aptus docebat judaizare Christianos. II, 898.

Apuleius Afer Platonicus nobilis. VII, 237. librum de mundo scripsit. VII, 113; et de deo Socratis. VII, 238. Librum quem de deo Socratis scripsit, de daemone Socratis debuisset appellare. VII, 239. Asini aurei libros scripsit. VII, 574.

Apuleius Madaurensis, magus. II, 383, 514, 534. De magicis artibus accusatus. VII, 242. Se contra magicarum artium crimina defendit. II, 521, 534; copiosissima oratione. VII, 244. Apulecius Madaurensis magus cum omnibus suis magicis artibus, ne ad aliquam quidem judiciariam reipublicae potestatem, potuit pervenire. II, 534. Apuleium magum conferre Christo vel etiam praeferre quidam impie conati sunt. II, 533.

Aquam non a Deo creatam, sed ipsi coaeternam, quaedam haeresis dixit. VIII, 45. Aquas a Deo factas esse, impie negatur. VII, 348. Aqua quando creata. III, 256. Aquae nomine materies informis insinuatur in Genesi. III, 233, 250; VIII, 612. Et tota materia corporalis intelligitur in Scriptura. VI, 167. Quare super aquas Spiritus sanctus superferebatur. III, 250, 251. Cur solus Spiritus sanctus, non vero Pater et Filius. I, 847, 848.

Aqua, quando speciem propriam accepit. III, 275. Aquarum divisio. III, 181. Naturam aquarum non posse esse super sidereum caelum, multi asserunt. III, 263. Non refelluntur recurrendo ad omnipotentiam Dei. III, 263. Aquas esse supra caelos, quomodo quidam conatus est demonstrare. III, 265. Aquas esse super caelum non dubitandum est, quaelibet, aut quoquomodo sint. III, 267. Aquas super caelos non vaporali tenuitate, sed glaciali soliditate pendere, quidam autumant. III, 267. Aquas esse etiam super sublime caelum, non repugnat. III, 266. Aqua supra firmamentum, et sub firmamento, quomodo intelligenda. III, 232.

Aquarum congregatio est ipsarum formatio. III, 181, 232. Aquarum congregatio, quomodo facta. III, 255; VIII, 612. Omnis aquarum congregatio, Hebraeis dicitur mare. III, 181. Non omnis aqua, mare est. III, 234.

Aquam rerum omnium principium putavit Thales. VII, 226, 230. Ex aqua generantur omnia. V, 67. Cuncta genera vel animalium, vel herbarum, atque lignorum. III, 328.

Aqua aeri similis. III, 280. Aquarum tenues halitus aeri vaporaliter inseruntur. III, 285. Aqua sumpta pro aere crasso III, 184; et terris contiguo. III, 237, 238. Terrae vocabulum aquis etiam tribuitur. III, 393. Aqua omnem potum significat. III, 514, 652. Aqua viva quae. III, 1514.

Aqua in sanguinem versa, V, 62, 67; significat de rerum causis sentire carnaliter. IV, 1000. Aqua marina sterilitatem inducit. IV, 1354. Vapor aquarum marinarum decoctarum sinuato cooperculo exceptus, humorem dulcem gustantibus exhibet. III, 259. Aqua sine substantia, quae. IV, 1645.

Aquae in Scripturis significationes diversae. III, 1528, 2026. Aquae nomen ubi in Scriptura reperitur, non statim baptismus intelligendus est. IX, 384. Aqua vitae salutaris. IV, 270. Aqua irrigat aut abluit, et significat Christum. IV, 175. Aquae nomine, Spiritus sanctus significatur. III, 216; IV, 1353. Aqua et populum significat, et Spiritum sanctum. III, 79. Aquae nomine, Angeli intellecti. I, 852. Aquae populos in Scripturis significant. IV, 68, 213, 980, 986, 1038, 1425, 1865; V, 690; IX, 65, 148, 339, 367. Aquae nomine, peccatores populi intelliguntur. IV, 1644. Aqua quinque porticibus cincta, populus Judaeorum Lege conclusus. IV, 1065. Aquae contradictionis, populi persequentes. IV, 1865. Aqua piscinae turbata, passionem Christi figurabat. IV, 1065. Aquae quomodo intraverint in animam Christi. IV, 842. Aqua, caritas. IV, 1353. Aqua est symbolum gratiae. III, 737. Vis quaedam rationi subjecta, qua ratione Deus veritasque cognoscitur, recte aqua divinitus appellata est. III, 232. Potest et intelligi vita spiritalis informis, nomine aquae. III, 250. Aqua, prosperitas saeculi. IV, 797. Aquae multae, variae doctrinae. IV, 269.

Aquarii haeretici. VIII, 42.

Aquatilibus solis cur benedictio, sicut homini impertita. III, 286.

Aquila Scripturam ex Hebraea lingua in Graecam transtulit. VII, 603. Quo tempore. VII, 603, Not. ( b. ) Aquilam caeteris interpretibus Judaei anteponunt. VII, 470.

Aquilas non vixisse carnibus in arca magis credendum est. III, 550. Aquilae non egent potu. I, 1366. Aquilarum oculi perspicaciores nostris. I, 1049; III, 176. Aquilis quanta [Col. 0085] vis occulorum. VII, 799. Aquilae pulli quomodo probantur. III, 1666. Aquilae renovatio, resurrectionis similitudo. IV, 1323. Aquila rostri partem in senecta exuberantem ad petram excutit, ut possit cibum capere. IV, 1323. Aquila symbolum Christi. III, 884. Aquila ideo te quaerit, quia cepisti leporem. IV, 1646. Aquila quomodo nobis imitanda. IV, 1323, 812.

Aquilo numquam sumitur in bono in Scripturis sacris. III, 876. Aquilo significat diabolum et regnum ejus. IV, 534. Glaciem peccati. II, 561. Aquilonis latera, quae. IV, 534.

Arabia gentes figurat. IV, 911.

Arabici haeretici. VIII, 46.

Aralius vel Analius, quintus rex Assyriorum. VII, 562.

Aratus astrologus. VII, 500.

Arbiter, medius ad componendam causam dicitur. IV, 1383.

Arbitrium liberum a Manichaeo agnitum. VIII, 543, 538, 1087. Arbitrium voluntatis non omnibus naturis datum. III, 390. Arbitrium liberum asseritur. VIII, 121. Arbitrium liberum in Angelis et hominibus. VIII, 537, 538, 542, 543. Primus homo per liberum arbitrium suum stare et ipse potuit. X, 933. Arbitrio nostro ut facti sumus ex bonis mali, ita ex malis bonos fieri posse qui dicunt refelluntur. V, 409; X, 1541, 1542, 1544.

Arbitrium laudabiliter liberum, quodnam sit. X, 1102. Arbitrium tunc vere liberum, quando est liberatum. X, 234. Arbitrium hominis liberandum a servitute peccati, quod ei nunc cum morte dominatur. VI, 282. Arbitrium voluntatis tunc est vere liberum, cum vitiis peccatisque non servit. VII, 418. Non liberatur arbitrium, nisi per gratiam. VI, 282. Arbitrium liberum pertinet ad gratiam. X, 241.

Arbitrium liberum non sic defendendum est, ut adjutorium Dei non putetur necessarium. III, 1778. Arbitrium voluntatis sine Dei gratia tentationes vincere, et praecepta Dei implere posse, suadent Pelagiani. VI, 329. Liberum arbitrium extollendo praecipitant Pelagiani. X, 1246. Arbitrii libertate non fidendum. VII, 467. Arbitrium voluntatis cum gratia commendatur. X, 342. Liberum arbitrium sine gratia non sufficit. X, 202, 203. Liberum arbitrium adjuvatur per gratiam, ut quod naturaliter volumus, hoc est, beate vivere, bene vivendo habere possimus. X, 1566. Liberum arbitrium parum est naturae ad non peccandum, nisi adjuta, sanetur gratia. X, 293. Deo volenti salvum facere, nullum hominum resistit arbitrium. X, 942. Deus non aufert, sed adjuvat bonae voluntatis arbitrium. III, 757. Vide Libertas.

Arbores quomodo et quando creatae. III, 275. Tertia die creatae secundum rationes causales. III, 259. De herbis et arboribus non solum dicitur, secundum genus, sed, et secundum similitudinem. III, 287. Arbor scientiae boni et mali cur appellata est. IV, 897. Arbor scientiae boni et mali ex se non perniciosa, sed ex obedientia violata. X, 172. Arbor paradisi bona erat, et ideo solum tangi non debuit, quia Deus prohibuerat. IV, 896, 897. Arbor paradisi interdicta ad commendandum obedientiae bonum. VII, 394.

Arbor vitae. III, 214. Ad eam nemo nisi per tolerantiam et scientiam pervenit. III, 214.

Arbor bona et arbor mala in Evangelio, quid. X, 461, 1455, 1458. Arbor bona vel mala, voluntas est. X, 667, 668, 672, 754, 1454. Arborem bonam vel malam quo sensu faciat homo. X, 370.

Arborum insitio. III, 405. Arbor ex semine, et semen ex arbore, quomodo. III, 358. Omnia quae ad arborem pertinent, primitus in semine fuerunt vi et potentia causali. III, 357. Arbores sic vivere putant Manichaei, ut sentiant et doleant, cum laeduntur. VIII, 37.

Arca Noe de lignis imputribilibus. IV, 1917. Et de lignis quadratis exstructa, quo mysterio. IV, 1103. Arca quomodo bicamerata et tricamerata. III, 349. Cubita in mensura Arcae, an fuerint geometrica. VII, 474. Cubita fuisse geometrica, putat Origenes. III, 349. Arca diluvii secundum rationem corporis humani, a Philone explicata. VII, 472; VIII, 274. Arca cur tot annis aedificata. V, 1610. Arcam aliam aedificans Christus, quid nos admoneat. V, 1611. Quaenam animalia in Arcam introducta sint. VII, 475. Cur de Arca conjuncti exeant, qui disjuncti intraverunt. VIII, 265. Difficultatibus eorum qui Arcae historiam impugnant, satisfit. VII, 473.

Arcae significationes exponuntur. VII, 472. Arcae Noe allegorica expositio. VIII, 262, 263. Neque historia sola sine allegoriis, neque allegoriae solae sine veritate historiae admittendae, ubi de Arca et diluvio agitur. VII, 472. Arcae bituminatae allegoria, Donatistarum errori accommodata. IX, 397. Arcae altera allegoria veritati magis consentanea. IX, 397. Arca Noe figura Christi. VII, 477. Figura Crucis, III, 1464. Et Ecclesiae. III, 1434; IV, 1358; VII, 472, 476; IX, 397. In Arca quaedam ad Christum, quaedam ad Ecclesiam referuntur. VIII, 274, 275. Arca qualiter Ecclesiam figurarit. IX, 196. Ut illa omnia animalium genera continebat, ita Ecclesia omnes gentes. IV, 1358. Arca Noe, prophetia nostrorum [Col. 0086] fuit temporum. VII, 598. Arcam Noe, nomine pancarpi exagitabant Manichaei. VIII, 598.

Arca in qua Lex inclusa est, unde dicta est Arca testimonii. VII, 295. Miracula quae per Arcam facta sunt, Divinitati adtestantur. VII, 295. Arca testamenti, pro sacratiore quadam praesentia Domini, accipi potest. VI, 144. Arcae et propitiatorii mystica expositio. III, 633. Arca sanctificationis Christi, Ecclesia vel Corpus quod ex Maria natum est. IV, 1722. Arca Domini in aeternum manet, quomodo. IV, 1005.

Arcades a daemonibus Arcadibus homines in lupos conversi dicuntur. VII, 575.

Arcadius Imperator. VI, 722. Arcadius Augustus, bis Consul. VIII, 111, 112. Arcadius III consul. IX, 529, 574. Arcadii tempore Constantinopolis igne coelesti peritura revelatur. VI, 722.

Archelaus, auditor et successor Anaxagorae, quid de rerum principiis sensit. VII, 226.

Archesilas Zenonis condiscipulus sub magisterio Polemonis. I, 955. Polemoni eidem successit. I, 955. Academiae sententiam dissimulavit. I, 955. Archesilas auctor academiae novae. VII, 226.

Ἅρχιμάγειρος , praepositus militiae, vel coquorum. III, 582, 584.

Archimedis geometricae litterae, pertinaciter impugnatae ab Epicuro. VIII, 74.

Architectonica etiam dicitur ars opificum ex auro, argento, et metallo. III, 654. Architectonicum opus in textilibus. III, 515, 516.

Archisynagogi filia, et haemorroissa, quid figurent. V, 485, 486.

Archontici haeretici, eorumque dogmata. VIII, 29.

Arcus in nubibus quid significet. VIII, 265, 266, 630.

Arcus Dei extentus, sunt minae ejus. IV, 686. Arcus nomine, Scripturae sanctae intelliguntur; IV, 106. Arcus Domini quas sagittas habeat, et quae vasa mortis. IV, 106. Arcus iniquorum, insidiae ipsorum. IV, 365.

Ardea civitas. VII, 93.

Area Dominica, Ecclesia. III, 127. Area Domini in qua nunc triticum, non sine palea. V, 119, 1174. Area ante ventilationis tempus non deserenda. IV, 190.

Arelatum. IX, 41.

Arelatense Concilium in causa Caeciliani. II, 161, 169, 198; IX, 41, 640.

Arenae maris nomine, infirmi et carnales in Ecclesia intelliguntur. II, 336.

Areopagos Atheniensium Curia. V, 808. Unde sic dicitur. VII, 567.

Argentinus deus, dei Aesculani filius. VII, 103.

Argentius. II, 120.

Argentum probatum. III, 586. Argento probati, qui? IV, 1429.

Argirius in Priscillianistas aut nesciens irruit, aut ejusdem haeresis retibus implicatus. II, 1034.

Argivis primus regnavit Inachus. VII, 597. Argi seu Argivi unde sic dicti. VII, 564. Series regum Argivorum. VII, 562. Argivorum regnum simul cum Abrahae nepotibus ortum est. VII, 562. Argivorum regni occasus. VII, 572.

Argus, filius Apis, rex Argivorum. VII, 564. Argus post obitum ut deus haberi coepit. VII, 564.

Arguendi mali. V, 78, 549. Neque consentientes sitis malis, ut approbetis; neque negligentes, ut non arguatis; neque superbientes, ut insultanter arguatis. V, 550. Arguit in misericordia, qui non odio arguit. IV, 1824. Arguentur in ira Dei quidam, et non emendabuntur; quidam vero in emendatione fient salvi. IV, 397. Argui non vult in ira Dei, quisquis in hac vita sanari desiderat. IV, 91.

Aridum. Non omne aridum terra est. III, 234.

Aries haerens cornibus, figura Christi crucifixi. IV, 244. Aries rubricatus, figura Christi et Martyrum. III, 635.

Ariminense Concilium. VIII, 710, 711, 730, 772; X, 1100. Ariminensis Concilii auctoritate non se teneri dicit Augustinus. VIII, 711.

Aristippus philosophus Socraticus, voluptatem summum bonum esse dixit. VII, 227, 601.

Aristobolus filius Alexandrae reginae Judaeorum, VII, 607. Primus apud Judaeos et rex et pontifex factus est. VII, 607. Vinctus ducitur Romam. VII, 607.

Aristodemus tragicus actor, saepe ad Philippum legatus ab Atheniensibus missus. VII, 56.

Aristonicus rex a Romanis victus. VII, 86.

Aristoteles sectam Peripateticam condidit. VII, 237. Aristoteles vir excellentis ingenii, eloquio Platoni impar. VII, 237. Cum Platone consentire visus. I, 956. Aristoteles loquente Christo apud inferos, contremiscit. IV, 1828.

Arithmetica non est ex insituto hominum. III, 61.

Arionis Methymnaei nobilissimi citharistae fabula. VII, 28.

Arius. V, 1641; VI, 714. Heresiarcha a quo Ariani. VIII, [Col. 0087] 39. Arius non intravit per ostium in ovile. III, 1721. Arii haeresis de Filio Dei. III, 1609; IV, 288, 837, 1040, 1712; VIII, 923. Arium et Eunomium Pascentius anathematizat. II, 1039.

Ariani. V, 55; IX, 395, 469, 589. Arianorum fides de SS. Trinitate. II, 1049. Patris et Filii et Spiritus sancti diversas substantias esse dicunt. II, 792. Patrem invisibilem dicebant, Filium vero visibilem. III, 1779. Patrem invisibilem, Filium vero et Spiritum sanctum visibiles dicebant. II, 626; III, 1779. Ariani putant substantiam Filii Dei nullo assumpto corpore, per seipsam esse visibilem. III, 392. Et Patrem solum esse invisibilem. III, 392.

Ariani Filium Dei negant verum Deum. VIII, 930. Dicunt aliud esse Patrem, aliud esse Filium. III, 1737. Patrem dicunt non genuisse id quod est. II, 750. Negant Filium esse aequalem Patri. III, 1672, 1711, 1796, 1820. Et Spiritum sanctum Filio. III, 1796. Refelluntur. III, 1537, 1559, 1560, 1802. Ariani aut non colunt Christum, aut non unum Deum colunt. VIII, 743, 763. Ariani duos Deos et Dominos consequenter admittebant. VIII, 769, 770. Christum sine anima carnem suscepisse sentiunt. VIII, 39. V. Christus, Filius. Ariani diversas dicere naturas Patris et Filii convincuntur. VIII, 779, 780. Ariani per Filii injuriam, Patrem falso honorant. V, 772. Ariani cujusdam interrogationi utrum Deus volens genuerit Filium, an nolens, quomodo responsum. VIII, 1087. Ariani peccabant in Spiritum sanctum. II, 814. Ariani refelluntur asserentes Patrem majorem, Filium minorem, Spiritum sanctum multo inferiorem. VI, 640, 648, 658, 683, 692, 697. Ariani refelluntur. V, 664, 665, 701, 746, 770, 774, 989, 1150, 1496, 1676, 1689. Ariani minus intelligentes quam Judaei. III, 1744. Concilium Sardicense, quod Donatistae proferebant, Arianorum fuisse advertit Augustinus. II, 176.

Ariani Sabellianos nos esse criminantur. X, 458, 1461. Ariani dum Sabellianos fugiunt, in pejus aliquid inciderunt. X, 1462. Ariani Donatistas sibi sociare tentarunt. II, 176; IX, 516. Arianorum fidem ipsi Donatistae aliquando professi sunt. II, 793. Inter errorem Arianorum et Donatistarum quid intersit. II, 793. Arianus et Photianus, ambo haeretici, adversum se divisi. V, 447. Ariani damnati. VI, 650.

Arianis ad Ecclesiam redeuntibus gradus honoris servabantur. II, 813. Hoc displicuit Lucifero Calaritano, unde et in tenebras schismatis cecidit. II, 813. Quidam Reges ab Arianorum haeresi, conversi. VIII, 759. Ariani rebaptizant. VI, 652, 692, 706; VIII, 39. Persecutio per Arianos facta. VI, 308. Imperiales leges contra Arianos. VIII, 709. Ariani toto orbe abjecti. VI, 685. Ariana haeresis Augustini tempore pene exstincta, similis cadaveri putrescenti, aut homini animam agenti. III, 1689. Arianus olim mortuus et renascens. VI, 696. Arianorum sermo, seu synopsis dogmatum eorum. VIII, 678, 679, 680.

Arma dextera et sinistra. IV, 426, 1215. Armatur Deus pro nobis. IV, 323. Magnum spectaculum est videre Deum armatum pro te. IV, 323. Armatus Deus, quomodo intelligendus. V, 1423. Arma Dei, si bene profecerimus, et nos erimus, quomodo. IV, 323. Arma contra tentationes fortissima, desideria aeternae vitae IV, 1774. Arma quibus expugnatur inimicus, et invictissimum scutum. IV, 89. Arma contra diabolum. VI, 637, 638 Arma nostra comburenda sunt igni, priusquam armet nos Deus armis Evangelicis veritatis, continentiae, etc. IV, 523. Arma templis deorum detracta. VII, 100. Arma diaboli. VI, 637, 638.

Armamiter octavus rex Assyriorum. VII, 562.

Armemanensis fundus. II, 235.

Arreptitii. VII, 50. Arreptitii idolorum, tanquam ranae de paludibus. IV, 520.

Arrha et pignus quo differant. V, 158, 858, 1673.

Arrogantia non ita caveatur, ut veritas relinquatur. III, 1712. Cum omnis arrogantia odiosa est, tum illa ingenii et eloquentiae multo molestissima. III, 1794.

Ars unde dicitur. VII, 128. Ars in animo residet. I, 1024; III, 179. Ars affectio quaedam animi. I, 1182. Ars constat imitatione et ratione. I, 1086. Artium genus triplex. III, 57. Artium omnium lex, aequalitas et unitas incommutabilis. III, 147. In artibus sapientia, quo sensu. III, 515. Vide Studium. Ars non habet vitium, non novit. IV, 334. Ars Dei nescit vitia, et judicat vitia. V, 579.

Artis genus duplex. I, 1053. Artium liberalium utilitas. I, 1015. Ars vulgaris quid. III, 146. Artem malam qui delegerunt unde vitam transfigant, puniendi sunt; quia inde se volunt pascere, unde offendant eum a quo omnes pascuntur. IV, 1692. Artium professores unde sic appellantur. III, 1793. Artium cognitio aliquid confert ad intelligentiam Scripturae. III, 57. Ars in brutis non reperitur. I, 1086.

Artifex vix ullus est, qui non habeat artem suam pecuniaria mercede venalem. VII, 197.

Artificia discere, quam poenale sit pueris. VII, 728. Artefactorum forma per artificis manum trajicitur a sapientia [Col. 0088] Dei, VI, 90.

Artemon seu Artemonius haeresiarcha. VIII, 34.

Arteriae aeris venae. X, 527.

Articuli temporum quinque. VI, 313, 338.

Artotyritae haeretici unde sic dicti VIII, 31. Artotyritas jungit Pepuzianis Epiphanius. VIII, 31.

Aruspicum libri superstitiosi. III, 50.

Asaph interpretatur Synagoga. III, 1347; IV, 916, 929, 1011: congregatio. IV, 970, 1035, 1051.

Asbestos Arcadiae lapis, semel accensus non potest exstingui, VII, 715, 719.

Ascanius filius Aeneae, tertius Latinorum rex. VII, 576. Albam aedificat. VII, 89.

Ascatades rex Assyriorum. VII, 568.

Ascensus. Vide Adscensus.

Ascitae haeretici. VIII, 42.

Asclepius nepos Aesculapii. VII, 253.

Asellus diaconus. II, 718.

Asellus Domini, populus mitis. IV, 272, 310.

Asia totius orbis ad numerum partium tertia dicitur, ad magnitudinem dimidia reperitur. VII, 561. Asiae dimensio. VII, 578. Asia nomen provinciae, et etiam tertiae partis terrae. III, 783; VII, 497. Asia a Nino subjugata. VII, 578. Asiam pene universam Scythae aliquando tenuerunt, III, 794.

Asiatica luxuria. VII, 103.

Asina Balaam loquens quid significet. III, 742.

Asinius Pollio. II, 263.

Asinus aureus liber ab Apuleio scriptus. VII, 574.

Aspasius Paternus, proconsul. V, 1410.

Asper Grammaticus. V, 83.

Aspis ne audiat vocem incantantis, allidit unam aurem terrae; et de cauda obturat alteram. IV, 680, 681; V, 1432. Aspidi comparantur surdi verbum Dei audire nolentes. IV, 117. Aspides insidiosae. IV, 684.

Aspidiscae. III, 636.

Assaraci domus, id est, Romani. III, 533; VII, 462.

Assur figurate pro diabolo. IV, 1053.

Assuri, IX, 235. Assuritana civitas. IX, 253, 507, 528, 550.

Assuritani. IX, 108, 180.

Assyrii interpretantur dirigentes. IV, 1021. Assyriorum regnum, a Nino longe lateque porrectum. VII, 116. Assyriorum regnum, Asiae universae, excepta India, dominabatur. VII, 497. Assyriorum regnum florentissimum. VII, 560, 561. Florebat Abrahae temporibus. VII, 497. Assyriorum regnum, mille ducentos et quadraginta annos permansit. VII, 117, 577. Assyriorum regnum ad Medos translatum. VII, 117, 577. Assyriorum regnum quo tempore desiit. VII, 577. Assyriorum regnum series. VII, 561.

Astaroth, et Astarte nomen Junonis. III, 797.

Asterisci in codicibus Graecis significant ea quae habent Hebraei, nec habent LXX interpretes. III, 590; IV, 821.

Asterius Cretensium rex. VII, 569, not. b.

Asterius subdiaconus litteras Hieronymi ad Augustinum retulit. II, 237, 245. Asterius creatur episcopus. II, 276.

Asterius Scythopolitanus Psalmos interpretatus est. II, 262.

Astrologia, ejus inventio. I, 1014. Astrologia magnum religiosis argumentum, tormentumque curiosis. I, 1014. Astrologorum vanae divinationes. I, 694, 707, 737, 915. Astrologia fatalibus stellis homines colligatos, et corpus secundum duodecim coeli signa compositum, volunt Priscillianistae. VIII, 44.

Astrologorum nugae refutantur. VI, 112. Astrologi unde vera respondeant. VII, 147. Astrologorum perspicacia et caecitas. V, 438. Vide Mathematici.

Astuti, male cordati intelliguntur. III, 431.

Asystaton. X, 1095.

Asylum constituere Romulus et Remus. VII, 45. Asylum Romuleum, umbra quaedam remissionis peccatorum. VII, 161. Asylum Apostolorum longe tutius, quam deorum. VII, 17.

Athanarici regis Gotthorum persecutio in Gotthia adversus Catholicos. VII, 616, et not. b.

Athanasius Alexandrinus episcopus catholicus. IX, 516. Vir magnae constantiae, et fidei sanissimae. X, 1101. A Constantino specialiter quaerebatur. II, 1016. Pro utilitate Ecclesiae se servavit. II, 1017. Athanasii tempore omnis pene mundus a fide Apostolorum dilapsus. X, 1100. Ex DCL. Episcopis vix septem cum Athanasio in Trinitatis confessione permanserunt. X, 1100. Athanasius modulationes in Psalmorum cantu non probabat. I, 800. Mos ille cantandi non improbatur ab Augustino. I, 800.

Athanasiani vel homousiani vocabantur ab Arianis Catholici. X, 1101.

Athenarum civitas sub Cecrope rege vel instaurata est, vel condita. VII, 566. Athenae unde dictae. VII, 566. Sub Cecrope rege sic dictae sunt. VII, 566. Qua occasione. VII, 566, 567. Athenis nihil habuit Graecia clarius. VII, 567. Athenis non [Col. 0089] parva ex litteris et philosophis gloria accedit. VII, 561.

Atheniensium in omni litteratura apud omnes fama. V, 808. Athenienses claruerunt in Graecia, plus fama quam re ipsa. VII, 561. Athenis loquacissimae philosophorum haereses exstiterunt. IX, 454. Atheniensium regnum in rempublicam mutatum. VII, 577. Athenienses feminae publicis intererant consultationibus. VII, 566. Quare e publicis consultationibus expulsae. VII, 567.

Atheus quomodo convincendus. I, 1246. Nonnihil pro Deo habet, cui cultum impendit. III, 153.

Atlas astrologus rex Mauritaniae, frater Promethei, maternus avus Mercurii majoris. VII, 599. Florebat tempore quo Moyses natus est. VII, 599. Cursum solis, lunae ac siderum primus observavit. VII, 234, not. 1. Quare coelum portare fingitur. VII, 565. Atlas laturarius. VIII, 307, 309, 374.

Atlas mons. VII, 565.

Atlantici philosophi. VII, 234.

Atomi, principia rerum secundum Epicurum. VII, 230. Atomorum concursu fortuito, et mundos innumerabiles, et animantia, et animas, et deos ipsos fieri dicit Epicurus. II, 444. Refellitur a Cicerone. II, 444, 445. Atomus in corpore et in tempore. V, 1624.

Atria, ampliora spatia domus intelliguntur. IV, 1736. Atria Domini, pro futura beatitudine. IV, 1067, 1059, 1281. Atrium sanctum Domini, Ecclesia Catholica. IV, 1233.

Atys, formosus adolescens, abscisus. VII, 185. Atys fabula. VII, 215.

Avaritia quid. VII, 356. Avaritia generalis, qua plus appetit quisque, quam sat est. IV, 1530. Avaritia est velle esse divitem, non jam esse divitem. V, 523. Avaritia crescit copia. IV, 1639. Avaritia inexplebilis. IV, 330, 422, 438; V, 1651. Avaritia pereat, et dives est natura. V, 395. Avaritiae fauces major pecunia non claudit, sed extendit; non irrigat, sed accendit. V, 328. Avaritia saepe crevit in iis qui lasciviam compresserunt. VI, 448.

Avaritia grave peccatum. IX, 89. Opus est mali hominis, non Dei. IV, 1691. Avaritiae crimen et poena. V, 958. Avaritiae onus. V, 897. Avaritia catena pedum. III, 2057. Avaritia inimica Christi. IV, 1249. Damna eorum, qui ob lucra peccant. IV, 1645. Avaritia excusatur specie pietatis erga filios. V, 89.

Avaritia quaedam vitae, etiam ipsa cavenda. V, 663. Avaritia quaedam est in libidine et in idololatria. V, 630. Avaritia pro amore privato ponitur. III, 436. Qui sua repetunt, caveant ab omni cupiditate. IV, 1570. Amat et avaritia unitatem, IV, 451. Avaritia plures allicit, quam peritia. VII, 197. Avaritiae consilium imprudens et stolidum. V, 527. Consilium Dei id jubentis, quod avaritia. V, 529. Avaritia aliud contra Deum jubet, aliud Deus contra avaritiam. IV, 675. Avaritia omnis praecidenda. V, 627, 630.

Avaritiae remedium. IV, 1636. Christianis quae fugiendae avaritiae doctrina traditur. V, 954. Avaritiae dura jubenti impigre obeditur. V, 257. Avaritiae homo servit, non Deo. V, 1205. Avaritia jubet dura, et obeditur; levia Deus, et non obeditur. IV, 1691. Ab avaritiae et luxuriae jugo Christus liberat. V, 526. Avaritia omnis a nobis circumciditur, si gratis colatur Deus. IV, 1531. Ab avaritiae sordibus purgat amor sapientiae. VII, 204. Ut saccellus tuus impleatur nummis, anima tua febrit curis. V, 403. Avaritia, cum arguitur, incipit odisse et criminari. IV, 1691. Avaritia verbis apud omnes damnatur, non factis. V, 953. Avaritia et luxuria, dominae duae contraria jubentes. V, 526. Vide Cupiditas.

Avaritia sancta. V, 526.

Avaritia vitae aeternae optima. IV, 1169.

Avari. Non essent homines amatores pecuniae, nisi eo se putarent excellentiores, quo sunt ditiores. III, 437. Tanto avari sunt homines, quanto elati. IV, 1909. Avarorum adagium: Quantum habebis, tantus eris; frange lunam, et fac fortunam. IV, 610; VI, 674. Avarus est, non solum qui rapit aliena, sed et qui cupide servat sua. V, 628. Avari vel sua cupide servantis periculum. V, 631. Avarus suorum reconditor, damnatur. V, 961. Avarus hydrops. V, 410, 956. Avari aestus quanti et quam inutiles. V, 403. Avarus quasi Martyr auri. V, 1461, 1470. Auro torquetur unde misericors adjuvatur. V, 327. Avari, pauperes. VII, 204. Avarus non tam habet, quam se credit habere. VI, 674. Fides ei potior proponitur. VI, 674. Avari insania. IV, 422. Avarus ministrum lucri sui facit Deum. IV, 250. Avarus lucrum invocat, non Deum. IV, 250, 617. Avarorum crudelitas. IV, 1778. Avarorum sarcina, pauperibus erogando, minuenda. VI, 673.

Avarorum inepta excusatio. V, 956. Avarorum falsa pietas in filios. V, 89, 528. Avari excusatio crudelis, filiorum obtentu. VI, 673. Avarus vocem habet pietatis, sed excusationem habet iniquitatis. IV, 422. Avari filio mortuo sua pars transmittenda. V, 528. Mortuo filio debetur, quod vivo servabatur. V, 528. Christus filiis annumerandus in patrimonii divisione. V, 528; VI, 673.

[Col. 0090] Avari formicis comparati. III, 361. Acute in quosdam avaros caecos. VI, 674. In eos qui res alienas concupiscunt. IV, 451. Avarus laborat, ut habeat unde impleat arcam, perdat securitatem. III, 2056. Avarus cum labore amat quod amat; sine labore amatur Deus. III, 2056.

Avarus est Deus ad salutem nostram. V, 580. Avarus et amor Dei. VI, 674. Avare, Deus si ad te veniat sine auro et argento, non vis illum? quid tibi de his quae fecit Deus sufficit, cui Deus ipse non sufficit? IV, 250. Avaris quid sufficit, si Deus ipse non eis sufficit? V, 141. Avarorum colloquia cavenda. VI, 675.

Auctoritas. Gemino pondere impellimur ad discendum, auctoritatis et rationis. I, 957, 1001, 1007. Tempore auctoritas, re autem ratio prior. I, 1007, 1311. Ad discendum, auctoritati credere, magnum compendium. I, 1042. Auctoritas duplex, divina et humana. I, 1007. Rationi roborandae, hominum auctoritatem quaerere, est imbecillitatis. I, 1152.

Auctoritatis culmen, lumenque rationis, in uno Christi nomine, atque in una ejus Ecclesia constitutum est. I, 1009. Auctoritate divinitus constituta, velut gradu quodam ad Deum adtollimur. VIII, 89. Auctoritas divinitus constituta quomodo nos movet. VIII, 89, 90. Auctoritate decipi miserum est, sed certe miserius non moveri. VIII, 89.

Auctoritas utilis ad bonos mores populis persuadendos. VIII, 90, 91. Bonorum vita facillime, non disputationum ambagibus, sed mysteriorum quibus initiamur, auctoritate, purgatur. I, 1007. Juvat sequi auctoritatem et praecepta sapientum, et per haec loqui sibi Deum credere. I, 1075. Auctoritas velut canonica non constituatur in scriptis Doctorum. VI, 160. Disputatorum quorumlibet sententiae non tanquam auctoritas canonica. X, 194.

Auctores sacri pauci esse debuerunt, quare. VII, 600.

Aucupes insidiosi. VIII, 67.

Audientes et Catechumeni. V, 754.

Auditorum erga doctores officium. V, 155. Auditor negligens, praedicatoris vitia ne causetur V, 971. Auditores, terrae nomine significati; praedicatores, coeli. V, 1234. Auditores quinam carnales, quinam spiritales. V, 156. Auditorum verbi divini, alii aedificant super petram, alii super arenam. V, 971. Auditorum acclamatio. V, 135, 1373, 1388, 1415.

Audire coram Deo, quid. IV, 193. Audiat Deum qui vult audiri a Deo. V, 126. Non audire, quasi non aedificare, malum est. V, 971; IV, 1812. Audire et non facere, in arena aedificare est; audire et facere, in petra aedificare est; nec audire nec facere, nihil aedificare est. IV, 1335. Qui bona audit et mala operatur, pro dulci pluvia spinas generat. IV, 1345. Quomodo fortis poterit esse in faciendo, qui deficit in audiendo? IV, 1211. Audiendo credimus, et credendo videbimus. IV, 510. Prius audi, postea vide. IV, 537. An audire et auribus percipere differant. IV, 544. Audire vocem laudis, est intelligere intus; quia quidquid in te mali est, tuum est; quidquid boni est, Dei est. IV, 193. Audire verbum Dei tutius est, quam praedicare. V, 966. Audire magis optet servus Dei, quam dicere. IV, 1812. Audire, trahi et discere a patre. X, 972. Omnis qui audivit a Patre et didicit, venit ad Christum. X, 971. Audire et discere, est manducare. IV, 1874.

Auditores apud Manichaeos. VIII, 35; IX, 357. Merito a mandatis Evangelicis alienati. VIII, 228. Auditorum suorum animas in Electos aut in Electorum escas resolvi, arbitrantur Manichaei. VIII, 37. Vide Manichaei.

Auditus fit ex percussione aeris. I, 252. Auditus duplex, bonus et malus. IV, 344, 1236. Audiendi libido etiam in divinis canticis. X,89 770.

Adurus, nomen fundi. VII, 767.

Aventinus rex Latii, deorum numero additus. VII, 577.

Aventinus mons. V, 63. Unde dictus. VII, 577.

Averni puteus. X, 1069.

Avertere. Rogandus Deus ut faciem non a nobis avertat, sed a peccatis nostris. V, 132.

Aversio voluntatis ab incommutabili bono ad mutabile bonum, vel proprium, vel exterius, vel inferius, efficit hominem superbum, curiosum, lascivum. I, 1269. Aversione a Deo, homo tenebratur; conversione ad Deum, illuminatur. IV, 193.

Aves ex aquis a Deo creatae, ut intelliguntur. III, 183. Aves non in firmamento volant, sed secundum firmamentum. III, 283. Aves in aere sublimiore volare non possunt. III, 237. Aves quadrupedes. I, 636. Avium vita et memor et garrula, et in nidis construendis, et educandis fetibus, solertissima. III, 283. Aves pollent memoria. I, 790. Inter aves nonnullae sunt quae aquam non bibunt. III, 237. Aves, non animae vivae, sed volatilia animarum vivarum dicuptur. III, 284. Aves cur Abraham in sacrificio non divisit. IV, 1362.

Avo nomen patris aliquando tribuitur. III, 494.

Auferre et tollere, quo differant, IV, 908.

[Col. 0091] Augendiarensis sive Augendus Arensis episcopus. IV, 381.

Augurationes illicitae in quo a signis licitis differant. III, 564.

Auguria irridet Cicero. VII, 136.

Augustinus natus est idibus novembris. I, 962. Thagastae, municipio Africae. I, 677. Apud mediterraneos natus atque nutritus. II, 70. Madaurenses, et fratres et parentes vocat. II, 1029. Parentes ejus Patricius et Monnica. I, 870. Ejus pater, municeps Thagastensis, admodum tenuis. I, 677. Augustinus hominem pauperem et de pauperibus natum se profitetur. V, 1580. Augustini parentes, fide ac moribus dispares. I, 669, 677. Frater ejus Navigius. I, 962, 980. Soror monialibus praeposita. II, 959. Consobrini, Lastidianus et Rusticus. I, 962. Consanguineus, Licentius. II, 106. Et Severinus Donatista. II, 194. Mater ejus, et omnis domus, praeter patrem, credebant in Christum. I, 669.

Augustini infantia. I, 664. Unde loqui didicerit. I, 666, 671.

Augustini pueritia. I, 666. Augustinus, ab utero matris in christiana religione fuit educatus. I, 668, 921. Positusque a parentibus in Catechumenorum gradu. I, 729. Signatus signo Crucis et Sacramento salis initiatus. I, 668, 921. Satagebat Monnica ut Deus pater esset Augustino. I, 669. Pater ejus non evicit in eo jus maternae pietatis, quo minus in Christum crederet. I, 669. Augustinus stomachi pressu laborans adhuc puer, baptismum pie instanterque flagitat. I, 669. Reparata valetudine baptismus differtur. I, 669.

Augustinus datur in scholam ut discat litteras. I, 667. Refugit litterarum rudimenta, ubi legere, scribere et numerare discitur. I, 670. Litteras latinas amat, graecas odit. I, 670. Latinas litteras inter blandimenta nutricum didicit. I, 671. Sentiebat tunc, ut poterat, Deum esse magnum aliquem, qui posset, etiam non apparens sensibus, exaudire et subvenire. I, 667. Quantum metuebat ne in schola vapularet. I, 667. Fatetur peccasse, minus scribendo, aut legendo, aut cogitando de litteris, quam exigebatur. I, 668. Ludere amabat, in certaminibus superbas victorias, et scalpi aures suas falsis fabellis. I, 668. Innumerabilibus mendaciis fallebat paedagogum, magistros, parentes. I, 674. Furta ejus domestica. I, 674. Fraudulentas victorias aucupabatur in ludo. I, 674. Gulae et irae deditus erat. I, 674. Quid recte vivere ipsi proponebatur. I, 667. Cura tantum erat ut disertus fieret. I, 677. Ipsi in scholis sese exercenti, acclamatur prae multis coaetaneis et condiscipulis suis. I, 673. Ob progressum in litteris bonae spei puer appellatur. I, 673. Reducitur a Madauris, in quam urbem, litteraturae atque oratoriae percipiendae causa, peregrinatus fuerat. I, 677.

Augustinus annum aetatis XVI in paterna domo intermissis studiis transigit, genio ac libidinibus indulgens. I, 675. Interposito otio creverunt vepres libidinum. I, 675. Matris monitus, pro muliebribus habet. I, 678. Nunquam tamen in matrem contumeliosus, aut verbo durus. I, 776. Augustinus furtum nocturnum committit. I, 678. Inter coaetaneos pudebat eum minoris dedecoris. I, 678. Libebat malum facere, non solum libidine facti, verum etiam laudis. I, 678. Hac de causa fingebat se fecisse quod non fecerat. I, 678.

Augustinus studiorum causa Carthaginem mittitur aetatis anno XVII. I, 683. capitur theatricis spectaculis. I, 683. Amore capitur. I, 683. Amari et amare, dulce ipsi erat, magis si et amantis corpore frueretur. I, 683. In solemnitatum sacrarum celebritate, intra ecclesiae parietes concupiscit. I, 685. Ob quod peccatum a Deo verberatur. I, 685. Augustinus, in schola rethoris, major est. I, 685. Studia ejus ad fora litigiosa tendebant. I, 685. Augustinus, a moribus protervis condiscipulorum qui eversores dicebantur, abhorret, pudore tamen impudenti, quod talis non esset, I, 685, 712. Sub id tempus orbatur patre. I, 685.

Augustinus prosequitur studia, matre sumptus suppeditante. I, 685. Et adjuvante Romaniano ejus Maecenate. I, 920. Augustinus Ciceronis Hortensio ad sapientiae studium incenditur. I, 685, 757, 961. Ardebat revolare a terrenis ad Deum. I, 686. Quam alte a puero Christi nominis amorem et reverentiam imbiberat. I, 686. Scripturam negligit, ut indignam quam Tullianae dignitati compararet. I, 686.

Augustinus adolescens, laicus, catechumenus in Manichaeorum haeresim incidit. I, 686; VIII, 174, 304; IX, 591. A Manichaeis deceptus. IX, 545. Duplici ratione deceptus. VIII, 102. Qua de causa in Manichaeos incidit. VIII, 66. Non Electus, sed Auditor fuit apud Manichaeos. VIII, 113. Ejus interim errores de Deo. I, 687, 703, 704, 705, 715, 736. De Christo. I, 716. De natura mali. I, 715. De veteri Lege. I, 688. De peccati causa. I, 735. In cujus inquisitione torquetur. I, 736. De rationali et irrationali natura. I, 703. De terrae fructibus. I, 691. Augustinus in Manichaeorum haeresim alios inducit. I, 693. Inter illos Romanianum. I, 920. Et Alypium. I, 725. In ea novem annos, scilicet ab anno aetatis XIX ad XXVIII, persistit. I, 692, 710, 1326, 1374; VIII, 66, 180. Praeconcepta ejus opinio de sanctitate Manichaei. I, 710. In difficultatibus quas Augustinus proponebat, ad Faustum [Col. 0092] remittebatur. I, 710. Augustini convictum refugit Monnica detestans errores ejus. I, 691. Apud Deum plangit ejus perditionem. I, 691. Monnica de ejus futura resipiscentia admonetur per somnium. I, 691. Et per Episcopi cujusdam responsum. I, 691. Augustinus filius lacrymarum ab ipso appellatus. I, 692.

Augustinus liberales doctrinas docet. I, 693. Et Rhetoricam. I, 693. Primum Thagaste. I, 696, 925. Tum Carthagine. I, 712, 724. Quo impatientia doloris ex amici cujusdam sui morte, migraverat. I, 698. Nec non illustrioris professionis gratia. I, 920. Utraque in urbe auditorem habet Alypium. I, 724. Quem a circensium insania convertit. I, 725. Vanae gloriae cupiditate ductus, poetices agonem subit. I, 693, Haruspicem sibi palmam in litterario certamine promittentem detestatur. I, 694. Augustinus consulere solet Mathematicos. I, 694. A quibus evocare eum frustra nititur Vindicianus senex. I, 695. Et Nebridius. I, 696, 737. Istud divinationis genus vanum esse intelligit demum, audita narratione Firmini, et prorsus rejicit. I, 737. Augustinus concubinam fovet, servatque ipsi thori fidem. I, 693, 732. Ex ea filium suscepit, Adeodatum nomine. I, 769. Vide Adeodatus.

Augustinus categorias Aristotelis, et liberalium artium libros, annos natus ferme XX, per sese intellexit. I, 704. Ingenii Augustini quanta solertia, quanta perspicuitas. I, 705. Deformiter et sacrilega turpitudine, in doctrina pietatis errabat. I, 706. Falsa tunc de Deo cogitabat. I, 705. Unde in amorem eorum quae tempore rapiuntur, lapsus sit, I, 701. Augustinus, libros de Pulchro et Apto duos aut tres scribit. I, 701. Circiter annum aetatis XXVI. aut XXVII. I, 704. Quos Hierio, Romanae urbis oratori nuncupat. I, 702.

Augustino diu optatus, diu exspectatus Faustus venit Carthaginem. I, 707. Augustinus a Manichaeis alienari incipit comperta Fausti imperitia circiter annum aetatis XXIX. I, 711. Non tamen omnino recedit. I, 711. Augustinus inveniendae ac retinendae veritatis desiderio, ab ineunte adolescentia, flagravit. VIII, 65, 66, 78, 79. Augustinus credit, precibus matris datam sibi eam mentem, ut inveniendae veritati nihil omnino praeponat. I, 1019.

Augustinus, pertaesus licentiae scholarium Carthaginensium, Romam navigat. I, 712. Invita et decepta matre. I, 712. Augusinus, Romae febri correptus, periculose laborat. I, 713. In domo cujusdam Manichaei ubi convalescit. I, 714. Romae jungebatur Manichaeis, tam Auditoribus, quam Electis. I, 714. Ab insana eorum de natura mali opinione, nondum liber erat. I, 714. De invenienda apud Manichaeos veritate desperat. I, 715. Academicis omnia dubia aestimantibus, suffragatur. I, 715. Familiaritas Manichaeorum, studium ejus ad verum indagandum infringebat. I, 715. Errores ejus circa malum, circa naturam Dei, circa Incarnationem. I, 715. Quid Augustinum in errore retinebat. I, 716.

Augustinus Rhetoricam docet Romae. I, 716. Sedatiores Augustini discipuli Romae, quam Carthagine. I, 716. Multi ne mercedem magistro reddant, subito conspirant. I, 716. Cur tales tunc odio haberet. I, 716.

Augustinus Mediolanum mittitur a Symmacho urbis praefecto, Rhetoricam docendi causa. I, 717. Augustinus excipitur benigne ab Ambrosio. I, 717. Ejus amore capitur. I, 717. Et facundia delectatur. I, 717. Veritatem in Ecclesia catholica inveniri posse desperabat. I, 717. Audiendo Ambrosium, sensim veritatem admittit. I, 717. Manichaeos relinquendos decernit. I, 717. Quid Augustinum a secta Manichaeorum revocavit. VIII, 66. Movetur Helpidii disputatione contra Manichaeos apud Carthaginem. I, 716. Necnon Nebridii contra eosdem argumento. I, 734. Quo timore, qua cupiditate Manichaeos reliquit. VIII, 577, 578. Quo pacto a duabus naturis admittendis revocatus. VIII, 130. Augustinus, audita unius aut alterius loci Scripturae tractatione, cognoscit fidem catholicam defendi posse contra Manichaeos. I, 718. Sed adhuc de omnibus dubitans catechumenus in Ecclesia catholica esse statuit, donec aliquid certi eluceat. I, 718. Ab errore facile resiliisset, si substantiam spiritualem cogitare potuisset. I, 718. Cur conatus Augustini ad indagandam veritatem, inutiles. I, 720.

Augustinus aetatis anno XXX, nec Manichaeus est, nec Catholicus. I, 719. Quod Monnicae matri Mediolanum adventanti renuntiat. I, 719. Ecclesiae doctrinam magis magisque intelligit concionante Ambrosio. I, 721. Necessitatem fidei et Scripturarum auctoritatem agnoscit. I, 722. Inhiat adhuc honoribus, lucris, conjugio. I, 723. Ambitionis et cupiditatum vanitatem edocetur, viso mendico prae vino jocante et laetante. I, 723. Augustinus panegyrim habet in laudem Imperatoris. I, 723. Forte Valentiniani minoris. I, 723. Bautoni consuli panegyrim dixit Mediolani. IX, 362.

Augustinus anxius de vitae ratione ineunda. I, 728. Conversionem de die in diem differt. I, 729. Augustinum ab ineundo conjugio revocare conatur Alypius. I, 730. Augustino uxor quaeritur, ut conjugatus baptizetur. I, 730. De [Col. 0093] ejus futuro matrimonio revelationem expetit mater, sed frustra. I, 729. Augustinus, concubina in Africam redire permissa, aliam ipse procurat. I, 730. Augustinus, a gurgite carnalium voluptatum metu mortis et futuri judicii revocabatur. I, 732. Qui metus ab ejus pectore numquam recessit. I, 732. De vita communi agenda cum amicis deliberat. I, 731. Decem ferme venturi erant in unam societatem, quo ex numero bini annui necessaria curarent, caeteris quietis. I, 731. Consilium istud abjicitur. I, 731.

Augustinus aetatis anno XXXI, ignorantiae tenebris involutus errat adhuc circa Dei naturam. I, 733. Verum contemplatione gradatim adsurgens, pervenit demum ad id quod est; sed figere aciem non valet. I, 745. Augustinus credit in Christum stabili fide, sed informi. I, 737. Et erronea. I, 746. Paulatim assuescit Ecclesiae doctrinae, quam tantopere damnaverat. I, 721. Eamque praefert Manichaeorum doctrinae. I, 722. Ecclesiam catholicam semper illi commendaverant parentes. I, 718.

Augustinus qua via venerit ad catholicam Religionem. VIII, 78, 79. De Dei existentia numquam dubitavit. I, 723. Non tamen recte de Deo sentiebat, quia corporeum adhuc aliquid cogitare cogebatur. I, 723. Platonicorum librorum lectione ad inveniendam veritatem adjuvatur. I, 740, 961. Ex his libris peritior quidem, sed inflatior evadit. I, 746. Augustinus transit ad Scripturam sacram, maximeque ad Apostolum. I, 747. Cujus lectione mirum in modum proficit. I, 747, 921.

Augustino, anno aetatis XXXII, displicet agere in saeculo. I, 749. Amore tamen feminae detinetur. I, 749. Vis malae consuetudinis in Augustinum. I, 754. Ligatus erat non ferro alieno, sed sua ferrea voluntate. I, 753. Quam implicatus olim vitae hujus mundi. VIII, 67. Augustinus Simplicianum adit. I, 753. Movetur et angitur, audita a Simpliciano conversione Victorini. I, 751. Movetur audita vita Antonii narrante Pontitiano. I, 755. Et audita conversione duorum Agentium in rebus. I, 756. Augustinus adolescens petebat a Deo castitatem, sed cito exaudiri nolebat. I, 763.

Augustinus secedit in hortum sequente ipsum Alypio. I, 758. Spiritus ejus et carnis luctamina. I, 758. Augustinus nec plene volebat, nec plene nolebat converti; ideo secum contendebat. I, 759. Plus in ipso valebat deterius inolitum, quam melius insolitum. I, 76o. De difficultatibus ab ipso superatis. I, 921, 961. Augustinus ab Alypio paululum secedit, et sub ficu se sternens, vim lacrymarum profundit ac Dei misericordiam deprecatur. I, 761. Augustinus vocis admonitu legit Apostolum et totus convertitur. I, 762. Indicat matri. I, 762. Gaudet mater, exsultat, triumphat de filii conversione, et Deo benedicit. I, 762.

Augustinus per Ambrosii os potissimum ab errore liberatur, et ab ipso baptizatur. II, 621; X, 436, 645. Trans mare baptizatus est in Ecclesia nota universo orbi terrarum. IV, 394. Conversio Augustini fidelibus et quotidianis matris ejus lacrymis concessa. X, 1026. Augustinus coelibem vitam amplectitur, abjecta omni spe saeculi. I, 762. Deserere professionem Rhetorices usque ad vindemiales ferias differt. I, 762. Quam paucissimorum dierum dilationem excusat. I, 764. Quamquam haud culpa vacasse non diffitetur. I, 765. Augustinus munus docendi tandem deserit. I, 767. Cogente quidem dolore pectoris. I, 764, 769, 907, 961, 980. Sed magis alliciente desiderio vacandi Deo. I, 764; II, 67.

Augustinus, feriarum vindemialium tempore, in Verecundi villam, Cassiciacum secedit cum suis. I, 765. Ruris otium in studio sapientiae insumit. I, 907. Inveniendi veri gratia dimidiam fere noctis partem pervigil agere solitus. I, 981. Quotidianis fletibus Deum rogat ut sanentur vulnera sua. I, 991.

Augustinus Ambrosium per litteras consulit quid potissimum de Scripturis sibi legendum sit, ut ad baptismum se digne comparet. I, 769. Isaïam legere jubetur, I, 769. Augustinus libros aliquot ibi conscribit et ad Nebridium Epistolas. I, 766. Augustinus instituendis discipulis Licentio et Trigetio curam adhibet. I, 908, 980. Quotidie ante coenam dimidium Virgilii volumen audit. I, 989, 924. Ipsis morum praecepta tradit. I, 620. Pueriles aemulationis et inanis jactantiae motus reprimit. I, 991. Hanc rogat magistro mercedem reddant, boni sint. I, 991. Augustinus inchoat libros contra Academicos, paucis diebus post secessum, exeunte anno aetatis suae XXXII, Christi CCCLXXXVI. I, 905, 908. Augustinus scribit librum de Beata Vita, Idibus Novemb. anni Christi CCCLXXXVI, quo ipse die in annum aetatis XXXIII progrediebatur. I, 959, 962. Disputat cum Alypio, et Nebridio de finibus bonorum et malorum. I, 732. Libros de Ordine edit eodem tempore. I, 977; 980. Augustinus perficit postmodum libros contra Academicos. I, 924. Recitatione Psalmorum vehementer afficitur Augustinus catechumenus, in villa cum catechumono Alypio feriatus. I, 766. Psalmum quartum meditatur, adversus Manichaeos pie excandescens. [Col. 0094] I, 766. Augustinus dolore dentium acerrimo cruciatur. I, 768, 880. Augustinus orat cum suis, et dolor fugit. I, 768. Augustinus Soliloquia scribit aetatis anno XXXIII, Christi CCCLXXXVII. I, 869, 878. Quinam tunc ejus mores et affectus. I, 877.

Augustinus Mediolanum revertitur, nomen daturus inter baptizandos. I, 769. Ibi librum de Animae Immortalitate anno Christi CCCLXXXVII scribit. I, 1021. Et inchoat libros Disciplinarum. I, 591. Augustinus baptizatur cum Alypio et Adeodato. I, 769. Gaudium ejus spiritale post baptismum, fugiente omni sollicitudine anteactae vitae. I, 769. Lacrymae et motus pietatis ad hymnos et cantica Ecclesiae. I, 769, 801.

Augustinus reditum in Africam cum suis suscipit. I, 771. Augustinus apud Ostia Tiberina cum matre colloquitur de aeterna vita, atque in ejus contemplationem ambo rapiuntur. I, 774. Vilescit ipsis mundus iste cum delectationibus suis. I, 775. Hinc elapsis vix quinque diebus aegrotat Monnica, et die nono aegritudinis suae, anno aetatis LVI, et aetatis Augustini XXXIII, corpore solvitur. I, 776. Mortem ejus luget Augustinus. I, 776. Funus pro solemni more celebratum prosequitur absque lacrymis. I, 777. Augustinus orat pro ejus salute. I, 778. Augustinus Romae moratur, ibique libros de moribus Ecclesiae et de moribus Manichaeorum anno Christi CCCLXXXVII scribit. I, 1310. Ibidem libri de Libero Arbitrio ab ipso inchoati eodem anno; postea autem in Africa anno CCCXCV absoluti. I, 1222. Augustinus reversus in Africam scribit libros duos de Genesi contra Manichaeos. III, 171, 172. Circiter anno Christi CCCLXXXIX. III, 174. Sub id temporis absolvit libros de Musica, quos Mediolani anno CCCLXXXVII inchoaverat. I, 1082. Item librum de Magistro cum Adeodato. I, 769, 1194. Librum de Vera Religione nondum presbyter. III, 121, 122. Vide infra ubi de Operibus Augustini. Augustinus trans mare peregrinatus, alius ivit, alius redivit, IV, 394. Quandonam Africam repetiit. IX, 362.

Augustini deliciae, occupari Dei memoria. I, 794. Spes ejus nonnisi in magna valde misericordia Dei. I, 796. Augustinus ab actionibus necessitatis, quantum relaxari potest, ad Dei contemplationem refugit. I, 807. Castae ejus deliciae, Scripturae divinae. I, 810. Si quid temporis liberum habet, in illis totum impendit. I, 810. Augustinus, secessum in solitudinem aliquando animo agitans, prohibetur a Deo, ut non sibi soli, sed aliis vivat. I, 808. Amor ejus in Deum vehemens. I, 782, 795. Non dubia, sed certa conscientia Deum amabat. I, 782. Augustinus incitatur a diabolo ut signum a Deo aliquod petat. I, 803. Dolet spectaculis aliquando se interfuisse. IV, 1919.

Augustinus juvenis, abjecta omni spe saeculi, dum quaerit ubi monasterium constituat, Hipponem venit, invisendi amici causa, quem secum in monasterio habere cupit servientem Deo. V, 1569. Augustinus monasterium Hippone instituit in horto dato per Valerium. V, 1569. Augustini monasterium. X, 1017.

Augustinus ante presbyteratum fama pollet inter servos Dei. V, 1569. Augustinum ad clericatum petunt Hipponenses. II, 480. Augustinus apprehensus fit presbyter. V, 1569: et ordinatur invitus. II, 88. Augustino Valerius praedicandi onus imponit. II, 117. Augustinus spatium temporis usque ad Pascha petit, ut in secessu vacet precibus et studio. II, 89. Augustinus rarissime tacere permissus est, ubicumque Valerio praesente, loqui opus esset ad populum. I, 584. Augustinus presbyter Hipponensis jam creatus, disputat contra Fortunatum Manichaeum. I, 612. Et biduo contra Felicem. I, 633.

Augustinus coepiscopus Valerii creatur. II, 123, 126; V, 1570. Imminente Christi Natali. II, 123. Quam vehementer episcopatum timebat. V, 1569. Augustinus a Megalio Calamensi episcopo ordinatus. IX, 357, Not. ( a ), et in app. 834. Tempore ordinationis lacrymas fundit. II, 88. Augustinus ordinatus est et sedit episcopus vivente adhuc Valerio, utroque ignorante, id Concilio Nicaeno fuisse prohibitum. II, 967. Augustinus Ecclesiae non tam praeesse quam prodesse desiderat. II, 511.

Augustinus omnia dimisit. II, 692. Non divitias dimisisse, sed ad divitias venisse dum episcopus factus est, sibi videri ait. II, 480. Augustinus secum habet monasterium clericorum in domo episcopii. V, 1570. Augustino objiciebat Petilianus, quod ab ipso monasticae vitae genus fuerit institutum. IX, 372. Augustinus calceatus fuit. V, 809.

Augustini domus vigilanti cura administrata. II, 271. Augustinus solo victu ad corporis valetudinem necessario contentus esse decernit. VIII, 67. Augustinus in victu et vestitu non decere se putat, nisi id quod caeteris sodalibus suis diaconis et subdiaconis conveniat. V, 1580. Augustinus clericis non permittit aliquid habere proprium, sed bene de fratribus sentiens, ab inquisitione dissimulat. V, 1569. Augustinus suos foris prandere aut coenare non permittit. V, 1580. Hereditatem cujusquam, filiis exheredatis, non suscipit. V, 1571. Acriter dolet testamentum a Januarii [Col. 0095] clerico factum. V, 1570. Testamentum Januarii in gratiam Ecclesiae factum licet, irritum habet. V, 1570. Augustinus de suorum clericorum vita apud plebem agere cogitur. V, 1575. Augustini cura de fama. V, 1577. Augustinus statuerat nullum ordinare clericum, nisi qui sanctae societatis propositum amplecti vellet, ut postea si discederet, clericatu careret; mutato aliquando consilio offert clericis licentiam discedendi, servato clericatu. V, 1575. Comperta denique sodalium suorum firma voluntate, clericorum albo expungendum statuit, qui paupertatis propositum violaverit. V, 1580. Augustinus in communem usum cedere vult, quae clericis suis offeruntur a fidelibus. V, 1579.

Augustinus numquam abfuit Hippone, licentiosa libertate, sed necessaria servitute. II, 470. Augustinus in Mauritaniam Caesariensem necessitatis Ecclesiasticae causa perrexit. I, 650; II, 869. Vide Notas. Missus a Zozimo Papa. II, 857. Augustino grave est prolixas epistolas scribere, ne officio pastorali desit. II, 421. Augustinus omnia alia officia etiam caritatis, dignitatis suae muneribus postponit. II, 421. Conqueritur per diem integrum se negotiis hominum, ut antea, implicari. II, 968. Otium postulat ut Scripturis vacet. II, 968. Plebs Hipponensis adquieverat ut Augustino propter curam Scripturarum, per quinque dies hebdomadae nemo molestus esset. II, 967. Augustinus quam studiose in lege Domini meditaretur. VIII, 823. Ad divinas Scripturas non piam mentem afferens, aliquando, decipitur. V, 356.

Augustinus in dicendo Grammaticorum censuram non veretur, dum omnes instruantur. IV, 1796, 274; V, 228. Augustinus non praeparatus, ex occasione sermonem habet. V, 1549. Augustinus maluit in errore lectoris voluntatem Dei sequi, quam suam in proposito ante psalmo ad enarrandum, IV, 1784. Augustinus Scripturam gestat in manibus inter concionandum. III, 1685; V, 221. Augustinus legit ex codice. V, 1628. Augustinus saepe verba non latina dicit ut populi intelligant. IV, 1644. Augustinus diebus solemnibus differt concionem, quod multi sint quibus onerosus est Dei sermo. V, 333. Augustinus aliquid auditoribus meditando discutiendum relinquit. V, 364. In sermonibus ad populum, fatetur se semper vitasse quaestionem de peccatis in Spiritum sanctum. V, 449. Eam impulsus a Deo tractat. V, 449. Augustinus a pauperibus interpellatus, tamquam eorum legatus rogat, monet, jubet eis dari. V, 413. Augustinus factus mendicus mendicorum. V, 433. Augustini fatigatio in vigilia Paschae. V, 1442.

Augustini prudens caritas in rudibus imbuendis. VI, 328. Augustini in reprehendendis palam feminis modestia et verecundia. V, 205. Augustino concionanti acclamant auditores. V, 134, 530, 1374. Inter praedicationem Augustini lacrymae auditoribus obortae. II, 117. Pugnae civilis immanem consuetudinem apud Caesaream Mauritaniae Augustinus populo dissuasit. III, 115. Augustinus canem gregis se vocat. IX, 353. Augustini in praedicando modestia. IV, 741, 1668, 1945. Augustinus non se commendat plebi, sed Deum, cui et ipsos commendat. IV, 1952. Ad populum de loco quasi sublimiore loquebatur, sed timore sub pedibus audientium erat. IV, 812. Augustinus suos hortatur ut ipsum bene viventes relevent. V, 1481. Augustinus non delectatur nisi profectibus auditorum suorum. IV, 812. Et ovium suarum bona vita. V, 128. Augustinus salvus esse non vult sine ovibus suis. V, 125. Augustinus mercedem suam non vult securam esse perditis ovibus inobedientibus, sed iis inventis. V, 514, 1597. Augustinus pastor, non mercenarius. V, 762. Augustini studium ad juvandos verbi Dei ministros. VI, 311. Augustinus quae lecta fuerant, libro accepto a diacono, iterato legit. V, 1574. Augustinus Cyprianum in manus sumit et legit. V, 1347.

Augustinus antiquae fidei appellatur rursum conditor. II, 891. Augustinus laborat contra haereticos disputando, convincendo, conveniendo, terrendo; tamen omnes diligendo. IV, 433. Augustinus Fortunatum Manichaeum in disputatione vincit. II, 273. Vide Notas. Cum Fortunio publicam disputationem habuit. II, 174. Augustinus trepidissime agressus mysterium Trinitatis insinuandum, ne tardioribus taedium faceret, gratias Deo agit secus contigisse. V, 363. Augustini manu subsignata epistola Leporii mittitur. II, 992. Augustinus ad Provectum et Cylinnium scribit ut Leporium jam poenitentem et correctum suscipiant. II, 992.

Augustinus qua mentis affectione adversus Donatistas disputat. IX, 449, 450, 451. Quo animo ad refellendum Concilium Carthaginense a Cypriano habitum accedat, IX, 202. Augustinus a Donatistarum criminibus recensendis abstinet eaque ut potest excusat. V, 306, 1595. Supplicium mortis ab aliquibus Donatistarum magnorum scelerum reis amoliri conatur. II, 535, 536. Augustinus litteras scribit ad laïcos Donatistas. II, 537. Sentiebat non petendas leges ab Imperatoribus contra Donatistas. II, 804. Ad unitatem Christi neminem esse cogendum senserat. II, 329. Mentem postea mutavit. II, 329. Augustinus legem Theodosii contra [Col. 0096] haereticos observandam sentiebat. II, 804. Augustino apud Cirtenses loquente et hortante, multi ex Donatistis conversi sunt. II, 591. Augustini torta viscera, dum Donatista ad Ecclesiam revertens a fratribus repulsus est. V, 1358. Augustinus appellatus haereticus ab iis quos eo nomine appellare posset, non appellat. V, 1348. Augustinus Donatistarum insidias saepe patitur. IV, 1605. Augustini felix error in bivio. VI, 239. Augustinus Orosio de Priscillianistarum haeresi et Origenis quibusdam opinionibus, uno libro respondit. II, 748.

Augustinus ceterique Africani episcopi contra Pelagianos exerceri incipiunt. II, 537. Anno Christi CCCCXI, aut CCCCXII. II, 537. Notas Augustinus quatuor de animarum origine sententias refert in libris de Libero Arbitrio. II, 723. De ea origine nihil definit. II, 857. Augustinus cum Catholicis de animarum traduce accusatus. X, 1218. Augustinum jam Manichaeum esse, temere accusatur. IX, 545. Augustinus si Manichaeus quia asserit peccatum orginale, Manichaeus et Ambrosius. X, 1402, 1404, 1414, 1417.

Augustinus fatetur se non recte aliquando de gratia Dei sensisse. X, 964. Aliquando credidit fidem, Dei donum non esse. III, 2061, Retr. Episcopali judicio contra Celestium Carthagine habito non interfuit. I, 644. Gratiam negari in disputationibus Pelagianorum detestatur et horret. X, 252, 272. Augustinus Apostoli mentem de electione gratiae, primo non erat assecutus. III, 2061. Et Retr. lib. 1, c. XXIII. Juliani libros ad Augustinum mittit Claudius episcopus. II, 949. Augustinus opus aliud contra Julianum mittit ad Claudium episcopum. II, 950. Juliani calumnia adversus Augustinum de gratia et libero arbitrio. X, 762, 1122. Julianus Augustinum Apollinaristam facere conatur. X, 814. Augustinum, Epicurum sui temporis appellat. X, 726, 1464. Diaboli cultorem appellat. X, 720. Epistola Primatis adversus Augustinum scripta, in Concilio episcoporum damnata. IX, 591.

Augustino Patres duorum Conciliorum Numidiae et Carthaginis curam Scripturarum imposuerunt. II, 968. Honorius et Theodosius de haeresi Pelagiana scribunt ad Augustinum. II, 927. Vide Notas. Testimonium quod Augustinus ex Sap. 4, II, adtulerat, tamquam non canonicum definiunt omittendum Massilienses et Semipelagiani. II, 1009. Augustini fides de SS. Trinitate. II, 1042, 1050. Augustinum et Hieronymum omnes haeretici detestantur. II, 891.

Augustinus Hieronymum summo affectu diligebat. II, 289. Augustinus a libris veteris Testamenti ex Hebraeo vertendis Hieronymum dehortatur. II, 242. Quomodo libros veteris Testamenti in latinam linguam ab Hieronymo verti velit. II, 112. Hieronymum hortatur ut LXX versionem deprevatam ac variantem, reddat latinae veritati. II, 244. Hanc de LXX quam ediderat Hieronymus interpretationem petit. II, 291. Augustinus Hieronymi apologiam adversus Ruffinum accipit. II, 247. Dolet inter tam familiares personas (Hieronymum videlicet et Ruffinum) discordiae malum exstitisse. II, 248. Hieronymum rogat ut prodat Origenis et haereticorum errata. II, 157. Ab Hieronymo litteras poscit et scripta. II, 241. Litteras ab Hieronymo accipit. II, 154. Julianus Augustinum asseclam Hieronymi vocat. X, 1417.

Augustinus disputat cum Hieronymo de Legis observatione. II, 257, 260. Augustini et Hieronymi sententia de Legis observatione in quo differat. II, 260. Augustinus de Petro reprehenso a Paulo II, 111, 156, 253, 255, 257. Augustini sententia menti Cypriani et Ambrosii consentit. II, 286. Augustinus adversus Hieronymum scripsisse se librum et Romam misisse negat. II, 237. Augustinum in scribenda adversus Hieronymum epistola gloriolam populi requisivisse quidam Hierosolymis accusabant. II, 244. In epistola Augustini ad Hieronymum quaedam haeretica ipse Hieronymus judicat. II, 244. Augustinus respondet Hieronymo cum humilitate. II, 246, 249, 289. Ab Hieronymo veniam petit. II, 246, 276, 290. Et edoceri postulat. II, 276. Ad Augustini sententiam accessit Hieronymus. II, 290, not. 779.

Augustinus quantum veritatis studiosus. VIII, 887. Qua ratione indagandae veritati se comparabat. VIII, 68. Et qua animi affectione de quaestionibus disputabat. VIII, 822. Quomodo ad solutionem quaestionis ancipitis se compararet. VIII, 98. Augustinus resurrectionem corporalem futuram ante universalem, aliquando opinatus est. VII, 667. Quod instituitur praeter consuetudinem, ut quasi observatio Sacramenti sit, non approbat Augustinus. II, 221. Idola paganorum frangi non vult, nisi prius data potestate. V, 422. Consuetudo jurandi ab ipso victa. V, 977, 1407.

Augustini modestia inter laudes. II, 848, 1076. Quomodo se gerit ad humanas laudes. I, 804; II, 93, 109, 420; V, 414, 1480. Augustinus sciens falsis detractionibus mercedem crescere, hanc non vult cum aliorum detrimento. V, 1581. A reprehensore falsitatis, quamvis ejus non esset conscius, reprehendi, quam ab ejus laudatore laudari, malebat, VIII, 823, 824, 844. Augustinus qualibus laudibus et a quibus laudari vetit. II, 1023. Augustinum non tam delectant voces [Col. 0097] laudantium, quam voces confitentium, et facta rectorum. IV, 812.

Augustinus ut se habet ad tentationes libidinis carnalis. I, 796. Et ad tentationes gulae. I, 797. Augustinus, ebriosus nunquam fuit. I, 798. Ut se gerit ad odorum illecebras. I, 799. Ut se habet ad secundum tentationis genus, quod est curiositatis. I, 800. Ut se habet ad oculorum illecebras. I, 800. Quomodo se gerit ad tertium tentationis genus, superbiae. I, 804. Ut se habet ad voluptates aurium. I, 799.

Augustini modestia. III, 1574; VI, 146, 159; VII, 337, 363, 365, 682, 686, 776; VIII, 678, 911; X, 523, 526, 547, 1027, 1034. Augustini pietas et modestia. VIII, 678, 911. Augustini modestia post expositionem Scripturae difficilioris. V, 466. Augustini modestia inter calumnias. II, 136; IX, 351, 353, 355. Augustinus detractiones hominum non timuit. IV, 1152. Augustinus a detractionibus se purgat, sed detractores non nominat. V, 1579. Augustinus qualis in criminationibus et calumniis adversus eum prolatis. IX, 351, 353, 355. Augustinum Tertulli oratoris vocabulo propter Rhetoricam denotabat Petilianus. IX, 356. De Augustino adhuc presbytero cum malam in partem scripsisset, a sancto Concilio veniam petivit et meruit. IX, 357. Augustinum Manichaeum esse dicebat. IX, 354, 356, 545. Et presbyterum Manichaeorum esse dicebat. IX, 357. Augustinum Academici damnabile ingenium habere Carneadis dicebat Petilianus. IX, 359. Et Messiani proconsulis sententia fuisse percussum temere dixit. IX, 362. Augustinus quando cuique vel dicendo vel scribendo respondet, maledicta pro maledictis non rependit. IX, 347. Ineptae Cresconii calumniae adversus Augustinum. IX, 544. Augustini de sua conscientia, fiducia. IX, 545. Augustinus nomina declinare nondum nosse concedit Cresconio. IX, 467.

Augustinus Mediolani constitutus, inscius apparens in somnis Eulogio Carthaginis rhetori, locum Ciceronis exponit. VI, 601. Saepe etiam apparet duobus infirmis, pariter et ipse nescius. V 1444, 1445.

Augustinus amorem suum nititur disjungere ab eo quod a se invito abesse potest. II, 63. Augustinus in judicando, aut aliquid mali suspicando de aliquo maxime cautus. II, 267, 269. Augustini mansuetudo et misericordia in malos elucet occasione cujusdam tumultuose caesi. V, 1389. Augustinus satagit ut sibi reconcilietur Episcopus, quem litteris asperioribus offenderat. II, 623. Juvenis contra se arroganter scribentis, libros benigno et aequo animo suscipit. X, 473.

Augustini humilitas. II, 516; III, 121. Modestia. III, 411, 393, 431, 469, 470; X, 523. Augustinus in Scripturis sacris multa sibi latere ait. II, 222. Hebraeam linguam ignorare se ait. II, 369. Augustino lingua graeca parum familiaris. VIII, 868, 869. Augustini modestia in definiendo. IX, 242, 243, 575. Ejus animus in accipiendis viri sapientis responsis. VI, 597. Augustinus non vult se haberi magistrum. V, 155.

Augustinus plus amat discere, quam docere. II, 643. Magis audire, quam dicere. VI, 161, 170; IV, 1612. Augustinus jam senex, non dedignatur ex ministerio et studiis adolescentium, aliquid discere. IV, 1354. Inter praedicatores, nebulosam nubem se dicit. IV, 1345. Augustino suus sermo prope semper displicet. VI, 311. Non ita aliis. VI, 312. Augustinus non haeret pertinaciter suae sententiae. III, 315. Facile est ut quisque Augustinum vincat, de se ipso ait. II, 1048. Augustinus de Verbi generatione loquens ait: si non potuero ego explicare, non rationem putetis, sed hominem defecisse. V, 664.

Augustinus quid a suis lectoribus exposcat. VIII, 822, 823. Quomodo libros suos legi aut corrigi volebat. VIII, 869. Auctoritatem velut canonicam scriptis suis tribui non vult. II, 628, 873. Quantum scriptis suis tribui velit. II, 585. Neminem vult sic amplecti omnia sua, ut ipsum sequatur, nisi in iis, in quibus ipsum non errasse perspexerit. X, 1027. Augustinus meditationes suas, ne oblivione fugerent, stilo alligabat. VIII, 823.

Augustinus cupit ut opuscula sua eo legantur ordine, quo scripta fuerunt. I, 584. Augustini libri tres contra Academicos. I, 905. Libros de Academicis scripsit, ut in spem reperiendae veritatis reduceret, quos forte a rerum comprehensione, Academicorum sententia deterruerat. II, 62. Augustinus scribit Romae librum de Quantitate Animae, circiciter initium an. CCCLXXXVIII. I, 1036. Augustini libri tres de Libero Arbitrio. VIII, 588; X, 286. Hos libros ad Paulinum mittit. II, 125. Augustinus scripsit de Genesi ad Litteram. VI, 166. Expositionem Genesis ad litteram neque impossibilem esse, neque ipsi auctoritati Scripturae repugnare, demonstrandum Augustinus suscepit. III, 401: et de facto explicat ad litteram. III, 374. Duos libros de Genesi contra Manichaeos, initio conversionis scripsit secundum allegoriam. III, 373. Quare. III, 373. In libris de Genesi loquitur Augustinus secundum proprietatem rerum gestarum, non secundum aenigmata figurarum. III, 259. Quare Augustinus interpretando [Col. 0098] Genesim, saepius nihil asserat. III, 261. Augustinus in exponendis Scripturis ad litteram, succumbit. III, 219.

Augustinus poeticam nobilitavit libris de Musica. II, 513, Not. Augustinus Romae absolvit libros de Musica, quos Mediolani an. CCCLXXXVII inchoaverat. I, 1082. Augustinus quo fine libros de Musica scripserit. II, 369. Augustini libri sex de Musica qui exstant, agunt de solo rhythmo, II, 369. Augustini liber sextus de Musica, eorum qui exstant fructum omnem habet. II, 359. Augustinus disponebat alios sex libros de melo scribere. II, 359.

Augustinus de Religione Catholica quiddam scripsit. II, 81. Scripsit librum de Vera Religione nondum presbyter, circiter an. CCCXC. III, 121, 122. Augustini liber de Utilitate credendi quo tempore scriptus. VIII, 63, 64. et quo animo VIII, 65, 66. Augustini liber contra Adimantum. VIII, 664, 665, 666. Augustinus de Fide et Symbolo sermonem habet, in plenario Africae concilio apud Hypponem. I, 612. Augustinus libros contra Manichaeos ad Caelestinum misit. II, 85. Augustini libri duo ad Simplicianum. X, 1027. Libri de Doctrina Christiana. VIII, 461. Libri Confessionum. VIII, 186. Confessionum liber tertius. IX, 357. Augustinus libros Confessionum circa an. CCCC edit, jam pridem episcopus. I, 658, 659. Augustini Confessionum libros petit Darius. II, 1022. Augustini Confessionum libri scripti antequam Pelagiana haeresis exstitisset. X, 1026. Mores Augustini per id tempus, quo libros Confessionum scribit, quinam sint. I, 779 et sequentibus ad finem lib. X.

Augustini opus contra Faustum. III, 555, 597, 1045, 1573; VI, 166, 442; VII, 473; VIII, 664. Augustinus opus de Civitate Dei pollicetur. III, 437. Liber 1. de Civitate Dei. III, 816. Augustinus libros de Trinitate juvenis inchoavit, edidit senex. II, 758. Libros de Trinitate absolutos et emendatos mittit ad Aurelium. II, 758. Augustinus libros de Genesi et de Trinitate citius edere non vult, quia periculosissimas quaestiones continent, quas discuti sedulo necesse est. II, 587. Augustini libri de Trinitate, de Genesi ad litteram contra Faustum. IX, 245, 246. Retr. Augustini Breviarium de Trinitate VIII, 1058, 1059. Quo instituto et quo tempore Augustinus scripserit libros XII de Genesi. III, 244. Hos libros laudat Cassiodorus. III, 244. Augustini libri de Bono Conjugali. X, 142. Augustinus scribit de Bono Conjugali et de Sancta Virginitate. VI, 442, 450; X, 142. Augustinus rogatus a Juliana scribit de Professione Viduitatis. VI, 431.

Augustini opus de Baptismo Parvulorum. VII, 379. Augustini liber ad Marcellinum. X, 254, 260, 335, 1401, 1402: epistola contra Petilianum. IX, 480. Augustini liber de Spiritu et Littera. III, 83; VI, 211: de Fide et Operibus. VI, 149, 154. Augustinus commonitorium scribit ad Fortunatianum Siccensem de Videndo Deo II. 596. Augustini liber de Natura et Gratia. X, 338, 347. Augustini libri de Civitate. VIII, 34, 613, 1023. Augustinus quinque priores libros de Civitate absolvit. II, 742. Augustinus adversus Emeritum disputat apud Caesaream mense Septembri an. CCCCXVIII. I, 650: quando scriptus est Augustini liber de Nuptiis et Concupiscentia. X, 555, 1049. Augustinus librum primum de Nuptiis et Concupiscentia mittit ad Valerium Comitem. II, 950. Ex Juliani libris contra Augustinum decerpta nonnulla ad Valerium Comitem missa erant. II, 950: quibus responderat Augustinus in libro 2. de Nuptiis et Concupiscentia. II, 950. Adversus Augustini scripta de Nuptiis et Concupiscentia, quatuor libros edit Julianus. II, 950. Augustini libri contra Julianum. X, 1051. Augustini Enchiridion de Fide, Spe, et Caritate. VI, 154, 158: sermo de Decem Plagis et Praeceptis. IV, 1001: liber de Cura pro Mortuis ad Paulinum. VI, 157: liber de Gratia et Libero Arbitrio causa perturbationis in monasterio. X, 875, 876, 911, 912. Not. ( a ). Augustini liber de Correptione et Gratia. X, 1027.

Augustinus retractat opuscula sua simul et respondet Juliano. II, 1001: Augustinus senex scribit Retractationum libros. I, 583: quare consilium coeperit recensendi scriptiones suas. I, 584. Augustini Retractationum libri quo fine et quando scripti. X, 1028. Augustinus, libros suos numero CCXXXII esse cognovit. I, 659; II, 1000. Libri quidam post Retractationes ab eo conscripti. I, 656. Not. Augustinus homilias non retractaverat anno CCCCXVIII, nec de epistolarum saltem plurimarum rectractatione quidquam dictaverat. II, 1001.

Augustini Opus Imperfectum, qua occasione scriptum. X, 1049, 1050. Augustini opusculum contra Porphyrium. X, 973. Epistola ad Probam. VI, 450. Epistola ad Pelagium. X, 349. Epistolam ad Pelagium per Innocentium mittendam scribit. II, 770. Augustini et aliorum quatuor episcoporum epistola ad Innocentium. X, 389. Augustini epistola ad Hilarium. X, 334. Not. 8. Ad Sixtum Romanae Ecclesiae presbyterum. X, 879, 880, 1027. Ad Mercatorem. VI, 159. Epistola decima de Fine Saeculi ad Hesychium. VII, 664. Augustini epistola ad sanctum Paulinum Nolanum. X, 1028. Augustinus suis litteris inserit magis necessaria aliis, quam quibus [Col. 0099] scribit. VI, 431, 441.

Augustini liber de Haeresibus instante Quodvultdeo scriptus. VIII, 21. Qualiter Epiphanium in libro de haeresibus secutus sit. VIII, 41. Speculum Augustini memoria maxime tenendum est. III, 902. Augustini scopus in Speculo. III, 889. Libri caeteri ab Augustino scripti. Vide Retractationes. I, 655. Augustini opusculorum Indiculus. II, 576.

Augustinus contulit sacram Scripturam cum LXX interpretatione. III, 547. Augustinus psalmum LXXII nocte qua illuscebat solemnitas beatissimi Cypriani, exposuit. II, 543. In exsequiis cujusdam fidelis, psalmum exposuit. IV, 1352. Jubentibus fratribus et coepiscopis, psalmos aliquot interpretatus est. IV, 322, 363, 1216, 1352, 1803. Non interpretatus est Psalterium, sed codicum latinorum nonnullas mendositates emendavit. II, 1077. Augustini interpretationem in psalmos, ab interpretationibus veterum Graecorum discrepare ait Hieronymus. II, 246. Augustini sermones in Psalmos stilo excipiuntur. IV, 599. Augustini sermo XLIV de Diversis, laudatus. III, 567. Sub Augustini nomine opuscula quaedam in Hispaniam delata. X, 331. De libris Augustini quid sentiret Julianus. X, 1053.

Augustinus et Alypius Julianam et ejus familiam bonis moribus imbuerunt. II, 848. Augustino et Alypio hortantibus, Demetrias nuptiis jam paratis nuntium remisit. II, 848. Augustini desiderium videndi Paulinum et alloquendi. II, 108. Augustinus a Paulino panem accipit. II, 103. Ad Paulinum dono panem mittit. II, 125. Paulino spondet se Alypii historiam scripturum. II, 110. Augustinus a Palatino missa cilicia gratissime accepit. II, 990.

Augustinus in Fussalensium et episcopi eorum Antonii periculo, timore tanto et moerore excruciatur, ut ab officio cogitet gerendi episcopatus abscedere. II, 956. Augustinus rerum ecclesiasticarum procuratione, si salvo officio possit, carere desiderat. II, 481. Inter urgentissimas occupationes. VI, 431. Et corporis infirmitates. VI, 576. Mallet more monachorum operari certis horis. VI, 576. Augustinus Evangelio terretur, ne episcopali onere posito, securiorem vitam deligat. V, 1481. Augustinus nollet habere rationem cum potestatibus saecularibus. V, 1392.

Augustinus infirmae valetudinis. II, 470. Rhagadis et exochadis dolore ex tumore laborat. II, 152. Augustinus senex per aetatem, sed per infirmitatem corporis jam ante senex. V, 719, 1574. Augustinus cum morte familiaritatem quaerit. II, 74. Augustinus presbyterum Eraclium successorem sibi exoptat. II, 967, 968. Hujus electionem populus cum plausu excipit. II, 967, 968. Augustinus onera occupationum suarum Eraclio refundit. II, 968. Augustinus prae corporis imbecillitate vix loquebatur, cum ad eum Bonifacius venit. II, 993.

De gestis Augustini vide vitam ejus a Possidio scriptam. I, 38.

Augustini alumni Alypius. II, 90. Bonifacius. II, 268, 271. Donatus. II, 227. Evodius. II, 697. Licentius. I, 908, 981. Privatus. II, 697. Possidius. II, 368. Profuturus. II, 111, 697. Servilius. II, 111, 697. Trigetius. I, 908, 981. Inter Augustini familiares S. Paulinus. II, 107. Augustinus et Alypius, corpore tantum, non animo, duo. II, 111.

Augustini elogium. II, 644. Augustinus vir probitatis justitiaeque documentum appellatur. II, 514. Augustinus ab Ambrosio laudatus. X, 1081. Augustinum magistrum in fide vocat Paulinus. II, 470: et magistrum et medicum spiritalem. II, 349. Augustinum mortuum esse saeculo ait Paulinus. II, 349. Augustini scientiam et litteras, plurimi facit Paulinus. II, 347, 350. Augustinum, benedictum Doctorem Israel vocat. II, 462. Sal terrae, lucernam digne super candelabrum Ecclesiae positam. II, 101. Augustini os, fistulam aquae vivae, et venam fontis aeterni appellat. II, 101. Augustini libros, ut dictata divinitus verba Paulinus miratur. II, 99. Augustini verba, coelestia appellat. II, 126.

Augustinus oraculum Legis, sacrator justitiae, instaurator spiritalis gloriae, dispensator salutis aeternae vocatur ab Audace. II, 1076. Augustinum legendo, gentiles ritus contempsit Darius. II, 1022. Augustinum Tullio comparat Nectarius. II, 386. Augustini epistolae Christum, Platonem, Plotinum, Nebridio sonabant. II, 67. Orosius juvenis presbyter ab ultima Hispania ad Augustinum transiit, litterarum ardore inflammatus. II, 748. Augustinus laudatur a Secundino. VIII, 574. Theodosius ad Augustinum scribit, ut Consilio Ephesino adsit. II, 927. Not. Augustinum longe adhuc a fide Christiana sepositum, et studiis olim deditum litterarum, quietis et hones atis fuisse cultorem dicit Vincentius. II, 348. Cum ad Augustinum venitur, Legi deest quidquid contigerit ignorari, ex Volusiano. II, 514.

Augustinus quidam Donatistarum episcopus. IX, 48.

Augustus Caesar Caii Caesaris filius adoptivus. VII, 110. Cum multis gessit bella civilia. VII, 109. Augusti pietas. X, 1034.

Augustus mensis sic appellatus in honorem Imperatoris [Col. 0100] Augusti. III, 51; VIII, 346.

Avitus, duo hujus nominis cives Hispani. VIII, 667, 668.

Avocamentum cordis. IV, 202.

Aulae favor res fragilis. I, 756. Aulici per multa pericula perveniunt ad grandius periculum. I, 756.

Aurelianus Christianorum persecutor VII, 614.

Aurelius episcopus ecclesiae catholicae Carthaginensis. II, 389, 392; 490, 493, 577, 758, 779, VI, 547; VII, 762; VIII, 817, 818, IX, 700; X, 319, 386. Aurelius auctor est Augustino edendi libri, de opere Monachorum. I, 639. Ad Aurelium Sixtus scribit. II, 867. Et Paulinus II, 101. Sixti epistolam ad Aurelium descripsit Augustinus. II, 867. Aurelii Carthaginensis factum laudabile. V, 1572. Aurelii Carthaginensis, Ordinationis dies anniversarius. V, 643.

Aurelius ab Utica. IX, 228.

Aurelius a Chullabi. IX, 238.

Auriga. V, 136, 562, 1026, 1511; VI, 560, 638. Auriga et venator, in iis qui populo spectaculum exhibebant. IV, 438, 439, 626, 1954. Auriga laudatur a populo in theatro secundum suarum studia partium. VII, 262.

Aurinum deum Romani non colebant. VII, 135.

Aurium voluptas. I, 779. Auris peccata. V, 382. Audisti verbum ab irato moriatur in te. V, 323. Auris Dei, intelligenda est potentia ejus qua exaudit. IV, 130. Aures cordis, non corporis, requirit Deus. IV, 544. Aures audiendi voluntas est obediendi. X, 1016. Vide audire. Auris dextera servo amputata a Petro, allegorice in Donatistas. VI, 306. Auribus praestare sensum videndi et oculis audiendi non est impossibile Deo. X, 339.

Aurum pallor terrae, argentum livor terrae. V, 136. Aurum terra fulgens. V, 1655. Aurum et argentum terra est ei animo, qui terra non est. IV, 1481. Aurum fecit Deus, et te super aurum, ut illius sis Dominus, non servus. IV, 1646. Aurum post te debet ire, non tu post aurum. V, 1417. Debet duci, non ducere; possideri, non possidere. V, 1417. Aurum per se et natura sua bonum, quamvis non summum. V, 328. Aurum bonis et malis cur datur. V, 327. Conditum est ad Conditoris laudem, ad bonorum probationem, ad malorum supplicium. V, 328. Aurum et argentum res est non hominis, sed Dei; quia id Deus non modo condidit, sed pro nutu administrat, aliis ad subsidium et probationem, aliis ad supplicium. V, 326, 327. Auro torquetur avarus, unde misericors adjuvatur. V, 327. Auri cupiditas damnatur, rectus usus a Domino commendatur. V, 329. Auri usus quis bonus, quis malus. V, 148. Aurum ille habet, qui auro uti novit; qui autem auro uti non novit, habetur, non habet. IV, 1646. Aurum ejus proprie est, qui bene illo utitur, adeoque veritas est Dei. V, 327. Aurum et argentum malis malum est, bonis bonum est. V, 468. Aurum et argentum bonum est, non quod te faciat bonum, sed unde facias bonum. V, 410. Auro bonus multa bona praestat, malus multa mala. V, 1417. Aurum ipsum ornat ille, qui bene utitur. V, 148. Aurum ab avaris Deo praeponitur. V, 144. Et fidei V, 146. Aurum multi ut acquirant, fidem perdunt. IV, 1645. Aurum acquisisti, perdidisti somnum. III, 2056. Auri martyres, avari. V, 1461, 1470. Vide Divitiae. Aurum non recte vituperari potest. V, 328, 329. Auri contemptus in Propheticis litteris commendatus. V, 332.

Aurum et argentum allegorice. V, 331. Aurum significat sapientiam. III, 633. Auro sapientia, argento prudentia figuratur. IV, 823, 911. Aurum fides est, loenum concupiscentia, IV, 1242. Auro boni similes sunt, foeno mali, IV, 1375.

Ausafa. IX, 236, 507, 528, 550.

Ause prius appellabatur qui postea Josue. V, 1553; VIII, 327.

Auster ventus calidus. IV, 1664. Auster non aliquid mali significat in sanctis libris, sic ut nec aquilo aliquid boni. III, 876. Auster fervorem caritatis significat. II, 561.

Ausuaga. IX, 230.

Auxilii divini necessitas ad bonum. Vide Adjutorium. Gratia. Auxilium Dei cum poscit Julianus ad libros suos scribendos, Deum in voluntatibus hominum operari nesciens fatetur. X, 1249. Auxilium Dei justum dicitur, quod jam justo tribuitur. IV, 104. Ut de auxilio Dei diffidamus, suadet diabolus. IV, 325. Auxilium a Domino quaerendum. IV, 326. Auxilium gratiae fides impetrat, quae est in Christo Jesu. II, 760. Auxilium gratiae quibusdam adest. VIII, 82.

Auxilius anathematizat Classicianum cum omni ipsius domo. II, 1066.

Axa filia Caleb. III, 793.

Aymnius ab Ausuaga. IX, 230.

Aynan interpretatur moeror eorum. VIII, 457.

Azymorum primus dies, quinta Sabbati a Matthaeo appellatur. II, 150. Azymorum diebus contaminatio Judaeis erat, in alienigenae habitaculum intrare. III, 1936. Azymorum manducatio quomodo spiritualiter intelligenda et observanda. VIII, 237, 503.

[Col. 0101] B.

Baal nomen Jovis. III, 797. Baalsamen quasi Dominus caeli Punice dicitur. III, 797.

Babylon confusio interpretatur. IV, 773, 774, 1659, 1761; VII, 482, 490, 497, 550, 601. Babylon a Nemrot condita est. VII, 482. Babylonicam turrem aedificantium superbia. VII, 482, 490. Isthaec superbia quomodo punita est. VII, 490, 491. Babylon in intimis Persidis regionibus condita est. IV, 773. Babylon caput regni Assyriorum. VII, 497. Babylonia quasi prima Roma. VII, 561. Babylonem condidit aut instauravit Semiramis. VII, 561.

Babylon mundum istum significat. IV, 336, 1659. Babylon civitas diaboli. VII, 550; IX, 56. Typus societatis iniquorum. VI, 337. Babylonia civitas, societas est omnium perditorum, et ipsa regnum habet terrenum. IV, 208. Babylonia, prima fuit mater nostra. IV, 208. Primo nos genuit in captivitate. IV, 1795. Babylon et Jerusalem figurae justorum et reproborum. IV, 773. Babylon incoepit a Cain, Jerusalem ab Abel. IV, 733, 773. Babylon regem diabolum, Jerusalem regem habet Christum. IV, 733. Babylon et Jerusalem modo permixtae sunt, IV, 773. Quinam ad civitatem illam aut istam pertinent. IV, 733, 1106. Babyloniam et Jerusalem faciunt duo amores; Jerusalem facit amor Dei, Babyloniam facit amor saeculi. IV, 773. Babylonia habet amatores suos, et quales. IV, 1762.

Babylonia. Quomodo de medio Babylonis spiritaliter fugiendum. VII, 574. Incipit exire de Babylonia, qui incipit amare. IV, 774. Etsi corpus adhuc in Babylonia tenetur, cor ad Jerusalem praemittatur. IV, 1940. In Babylonia qui fideliter versantur, non pereunt, quia praedestinati sunt cives Jerusalem. IV, 1762. Babyloniae cives, filii alieni. IV, 1770. Babylon ipsa quomodo filia Babylonis. IV, 1773. Babyloniae parvuli, qui. IV, 1773. Babylonis flumina sunt, omnia quae hic amantur et transeunt. IV, 1762. Babyloniae guadium est pax temporalis. IV, 1761. Captivitas Judaeorum in Babylonia, figura est captivitas nostrae in mundo. IV, 1659.

Babylonica captivitas et in ea gesta, quid significent. VI, 336. Babylonia Judaeorum captivitas quo tempore contigit. VII, 582. Transmigratio in Babyloniam et reditus ex ea quid significat. VIII, 272, 273. Babylonis transmigratio figura transitus Evangelii ad gentes. V, 340.

Bacchae, feminae non tam virtute nobiles quam furore. VII, 571.

Bacchanalia. II, 84. Bacchanalia, sacra Libero patri instituta. VII, 571. Bacchanalia a senatu in Urbe Roma, prohibita. VII, 187, 571.

Bacchus. Vide Liber.

Baculus misericordiae. V, 1650.

Baculus Elisaei Legis figura. V, 176.

Baculus arundineus. IV, 1058.

Badesilitana ecclesia. II, 233.

Badi vel Beda. IX, 211.

Bagai et Thamugade oppida Donatistarum praecipua. IV, 177.

Bagaiense oppidum. IX, 209, 503,

Bagaiense seu Bagaitanum Concilium. IV, 645, 685; IX, 47, 54, 113, 137, 251, 370, 503, 504, 506, 509, 519, 583, 585, 704. Bagaitanum Concilium Donatistarum adversus Maximianistas. An. CCCXCIV, habitum. II, 580; IX, 529. Bagaitanum Concilium trecentorum et decem episcoporum. IX, 527, 547, 555, 585, 586. Nomina nonnullorum. IX, 555. Felicianum Mustitanum et Praetextatum Assuritanum Donatistae in eo Concilio damnaverunt et postea in eodem episcopatu in quo damnati sunt receperunt cogente Optato Gildoniano. II, 192, 198, 265, 309. Bagaiense Concilium caeteris in eodem Maximiani schismate constitutis, Primiani etiam damnatoribus, tantum quia Maximiani ordinationi non interfuerant, dilationem dedit. IX, 528, 550, 552, 555, 569. Terminus dilationis. IX, 530, 550, 572. Praetextatus et Felicianus etiam post diem praestitutum cum Maximiano fuerunt. IX, 574. Bagaiensis Concilii sententia in Maximianum et duodecim ordinatores. IX, 506, 550, 552, 709, 745. Bagaiensis Concilii sententia dictata ab Emerito Caesariensi. IX, 507, 704. Bagaitanum Concilium, Mortuorum funeribus plena sunt littora, dixit de Maximianistis. II, 756. Bagaiensis basilica a Donatistis incensa, et codices sancti in ignem conjecti. IX, 636.

Bagrada flumen. VII, 769.

Baianense oppidum. IX, 528, 550.

Bala interpretatur inveterata. VIII, 434, 435.

Balaam reprobus et damnatus. VI, 136.

Balbus apud Tullium. X, 766. Balbus disputat in lib. Ciceronis de Nat. deorum. VII, 149.

Baleus decimus rex Assyriorum. VII, 563.

Balneum ideo dictum, quia anxietatem pellit ex animo. I, 777. Balnei effectus. I, 777. Balneorum usus semel in [Col. 0102] mense conceditur sanctimonialibus. II, 963.

Baptizari. Verbum hoc ex graeco latina consuetudo sic habet, ut non soleat alibi, nisi in Sacramento regenerationis intelligi. X, 837.

Baptismi Joannis finis. IX, 182. Baptismus Joannis militat Christo, sicut Legis vetera sacramenta praecursorio quodam et praefiguratorio fungebantur officio. IX, 599. Baptismus Joannis ad Christi baptismum non pertinuit tamquam pars aut gradus. IX, 289. Joannis baptismo regeneratio non fiebat. VI, 255. Nec remittebantur peccata, nisi in spe. IX, 183. Baptizandis praecepta morum a Joanne tradita. VI, 210. Baptismum Joannis suscepit Christus. VI, 256; IX, 174. Suscepit ad ipsius sacramenti consecrationem. V, 1335. Et propter superbiam futurorum. IV, 1164. Baptismus Joannis cur non perseveravit. IX, 182. Baptismus qui dabatur a Joanne, dictus est Joannis; non vero qui dabatur a Paulo, dictus est Pauli, quare. IX, 435.

Baptismus Christi. V, 947, 1303. Joannis baptismo discernendus. V, 1048. Baptismus, Sacramentum. III, 70. Sacramentum nativitatis, sacramentum magnum, divinum, sanctum, ineffabile. III, 2016. Ejus institutor. II, 180. Baptismus ad dispensationem Christi, quae per ejus humilitatem facta est, pertinet. X, 131. Baptismus, Christi morte consecratus, V, 1562, 1635; et sanguine. IV, 1420. Baptismi aqua. Christi nomine consecrata, et cruce ipsius signata. V, 1551, Aquae virtus per consecrationem verbi. VI, 694. Homo spiritualis judicare potest de solemnitate sacramentorum, sive Baptismi, sive mysterii in quo ille piscis (id est Christus) exhibetur I, 861. Baptismus in nomine sanctae Trinitatis datur. I, 851; V, 803. Ideo vocatur Baptismus Trinitatis, V, 1235.

Baptismatis mysterium insinuatur initio libri Genesis. VI, 133. Baptismus diluvio significatus. VIII, 263. Et Israelitarum per mare rubrum transitu figuratus. III, 1723; IV, 917, 1037, 1411, 1420, 1760; V, 37, 1551, 1555, 1562, 1635, 1637; VI, 335, 695. Baptismum Christi significabat aqua adspersionis. III, 735, 736; VIII, 651. Et ambulatio Christi super aquas. VI, 694. Circumcisio figura fuit baptismatis. X, 833. Et baptismi vice olim fuit. II, 845. Sacramentum baptismi Christus in Ecclesia pro circumcisione dedit. II, 1085. Baptismus circumcisionem spiritalem exprimit. X, 403.

Baptismum respuunt Seleuciani. VIII, 41, 42. Et Manichaei. VIII, 38.

Baptismus propter quid institutus. X, 1120. Instituta est secunda nativitas, quia prima est damnata. X, 857. Quia in Adam damnata est generatio, in Christo quaeritur regeneratio. V, 1345. Secunda nativitas est ex Deo et Ecclesia. V, 680. Vulva matris; aqua baptismatis. V, 674. Homo ante baptismum sub diabolo est, nec tamen ipsi Dei Potestati subtrahitur. X, 857. Unde homines, qui non regenerantur, sunt sub diabolo. X, 821. Hoc inter se foedus iniisse Deum et diabolum, ut quidquid perfunditur, Deus, quidquid nascitur, diabolus sibi vindicet, Juliani vanum acumen. X, 837.

Baptisma omnibus necessarium VI, 253; X, 189, 190, 199. Etiam post baptisma Joannis. IX, 182. Paulus baptizavit post Joannem baptismo Christi. II, 343. Baptismus necessarius etiam perfecte viventibus. III, 1495. Et in quolibet provectu interioris hominis. IX, 173. Ad baptismum nemo innocens venit. IX, 338. Baptismi necessitatem asserit Innocentius Papa. X, 576.

Baptizatos Judam et caeteros Apostolos ante passionem Domini fuisse probatur. II, 178. Cum Petrus negavit Dominum, nondum fuerant Apostoli baptizati, non tamen aqua, sed Spiritu sancto. II, 1086. Apostolos a Christo baptizatos magis credibile est. II, 1088.

Baptismum ad quid omnibus aetatibus necessarium credebant Pelagiani. X, 609, 613. Baptismum cur tantopere extollunt Pelagiani. X, 621.

Baptismus Christi necessarius parvulis. III, 418; V, 657. Baptismus parvulorum non superfluus, quia peccato originali obligantur. II, 678. Baptismus necessarius parvulis ob peccatum originale, non ob personale. X, 121. Regenerari spiritualiter opus habet, quisquis carnaliter generatur. X, 121. A damnatione Adae nemo liberatus nisi in Christo renatus VI, 256. Baptismus in parvulis sufficit, ne post mortem obsit quod carnalis generatio cum morte contraxit. VII, 730.

Baptizari parvuli debent, ut a diaboli potestate et a peccato liberentur. X, 1438. Per baptismum de potestate tenebrarum eruuntur parvuli morientes. II 982; X, 426. Ab originali peccato liberari parvuli non possunt nisi baptismo Christi. II, 683. Baptizantur parvuli, non tantum ut justi sint, sed ut originalis in eis aegritudo sanetur. X, 122. Baptizantur parvuli in remissionem peccatorum. V, 751. Baptismus qui traditur in remissionem peccatorum, falsus est in iis qui nullum habent omnino peccatum. X, 978. Parentes sollicitos esse oportet, ut baptizentur infantes. X, 199.

Baptismum parvulorum ad quid admittebant Pelagiani [Col. 0103] VIII, 48; X, 570, 1067, 1438. De baptismo parvulorum, dogmata Pelagianorum et paradoxa. X, 705, 708. Baptisma iisdem Sacramenti verbis in infantibus, quibus in majoribus, celebrandum esse dicit Pelagius. X, 396. Parvulos propter salutem baptizandos negant Pelagiani, eo quod nullum ex Adam contagium damnationis attraxerint. II, 761, 763, 773. In parvulis per baptismum remissionem fieri peccatorum fatentur aliqui Pelagiani, quo sensu. X, 146. Etsi fateantur Pelagius et Coelestius parvulos baptizari in remissionem peccatorum, negant eos ullum habere originale peccatum. X, 377, 385, 387, 388. Massilienses dubitasse videntur, parvulos erui de potestate tenebrarum per baptismum. X, 1009.

Baptizandos parvulos Pelagiani concedunt, non propter vitam aeternam, sed propter regnum coelorum. V, 1336; X, 142, 394, 395. Infantes etsi non baptizentur, habere vitam aeternam, dogma Coelestii. X, 334. Addebant Pelagiani, aeternae vitae praemiis, sine baptismatis gratia, posse parvulos donari. II, 788. Non tantum ad regnum coelorum obtinendum, sed et in peccati remissionem baptismo opus habent parvuli. X, 121. Sine baptismo, parvuli non possunt habere vitam in semetipsis. X, 615. Praeter Christi societatem nemo salutem vitamque aeternam consequi potest. X, 122, 128, 196. Parvuli non baptizati manent in tenebris. X, 129, 131. Parvulos sine baptismo mortuos posse pervenire ad regnum coelorum, error Vincentii. X, 480, 481. Non baptizatis mortuis, veniam peccatorum promittit Vincentius et paradisum a regno coelorum separatum. X, 503, 504, 518, 520, 522. Parvuli ante vel post susceptum baptismum mortui an resurgent. II, 730. Pro parvulis ante baptismum mortuis offerendum esse sacrificium Corporis Christi, error Vincentii. X, 480. Parvulis non baptizatis regnum coelorum promittere non ausi sunt Pelagiani. X, 481, 520; tribuunt salutem et vitam aeternam; sed eos a regno coelorum faciunt alienos. X, 123. Locus secundae felicitatis parvulis non baptizatis aedificatus a Pelagianis. X, 1130. Medium locum inter regnum coelorum et damnationem eis promittunt. X, 481. Et ob id a Conciliis et Sede Apostolica damnati. X, 505. Medius ille locus impugnatur. III, 1813; X, 481. Sententia Dominica excludens non baptizatos a regno Dei, fatentibus Pelagianis. V, 1340. Parvuli non baptizati damnantur. X, 188, 189. In damnatione erunt cum diabolo. X, 140, 189. In mitissima tamen damnatione. X, 120.

Baptizandi filii etiam fidelium. X, 175, 812, 847. Baptizatorum filii cur baptizentur. X, 177, 178. Nec pater non regeneratus obest filio regenerato ad capessendam vitam aeternam, nec pater regeneratus prodest ad hoc filio non regenerato; nec vicissim, etc. X, 1272, 1273. Nemo in suo parente renasci potuit non natus. X, 177. Non superfluo baptizantur baptizatorum filii. X, 194, 195, 199.

Baptizatis infantibus prodest Christus. V, 1346. Baptizatos infantes Ecclesia fidelium numero adjungit. X, 124. Et suo corpori Christus gratia inserit. X, 114, 196. Parvuli oblati per Sacramentum caritatemque fidelium, ac si incorporati Christi corpori, quod est Ecclesia, reconciliantur Deo. X, 131. Adoptantur ex filiis hominum in filios Dei in baptismate. X, 578, 583. Neminem nisi baptizatum, ad altare admittit Ecclesiae traditio. IX, 138. Inscrutabile cur infantes alii decedunt frustrati baptismo, alii non. X, 125. In quaestione de parvulis cur alius baptizetur, alius non baptizetur, confugiendum ad auctoritatem divinam. V, 1339. De parvulis ante baptismum decedentibus scriptum esse, Raptus estne malitia, etc. error Vincentii. X, 517. Baptismum procurari infantibus, quorum pietatem futuram, si diu vixissent, Deus praevidit, an dici possit. III, 419, 420. Hec refellendi gratia excogitatum est ab Augustino. III, 420. Variae responsiones, juxta varias de animae origine sententias. III, 419, 420. Non fato, non fortuna, non acceptione personarum infans unus prae altero ad baptismi gratiam pervenit. X, 581. Non parentum aut ipsius parvuli merito, non ex praevisione bonorum vel malorum operum. II, 885; X, 578. Quid dicendum de infante per incuriam parentum sine baptismo decedente. III, 419.

Baptizari prodest parvulis in fide offerentium et Ecclesiae. I, 1304. Fides aliena prodest infantibus. III, 418; V. 1537. Valet ad consecrationem parvulorum, responsum offerentium. IX, 175. Parvulus credit in altero, quia peccavit in altero. V, 1342. 1346. Ad verba aliena sanatur, quia ad factum alienum vulneratur. V, 1342. Infantibus prodest offerentium ad baptismum voluntas per societatem unius ejusdemque spiritus, ex quo fit regeneratio. II, 360. Quia non tam offeruntur a gestantibus, quam ab universa societate fidelium. II, 361. Ea propter nec offerentium prava intentio impedire potest virtutem Sacramenti. II, 361, 362. Infantes ab aliis quam a parentibus offerri possunt ad baptismum. II, 362. Per baptismum de potestate tenebrarum eruuntur parvuli morientes; quia parvulum, etsi nondum fides illa, quae in credentium voluntate consistit, jam tamen fidei Sacramentum [Col. 0104] fidelem facit. II, 364. Cum homo ad usum rationis venit, Sacramentum baptismi non repetit, sed intelligit; ejusque veritati consona voluntate coaptatur. II, 364.

Baptizare parvulos, regula antiqua. V, 939. Et traditio Apostolica. III. 426; X, 131. Non imputatur parvulis ad culpam quod reluctantes baptismum recipiant. II, 841.

Baptisma Christi non nisi in sua communione Donatus asserebat esse. I, 618. Baptismum verum, nec in toto orbe terrarum, nec in grandiae parte Donati, sed apud se tantum remansisse, quaelibet minutissima pars Donati asserit. IX, 114. Baptismum suum sanctum dicebant Donatistae, aliorum autem, nullum. IV, 1890. Baptismum verum non esse dicebant Donatistae, nisi qui ab homine justo datur. II, 311. Baptismum Donatistae nisi ipsi dederint, inanem esse volunt. VI, 306. Justificari vero eum, quem ipsi baptizaverant. II, 809. Baptismum talem esse volunt, qualis est ille a quo habetur, vel datur, vel sumitur. IX, 286. Dictum eorum, Qualis sum ego qui baptizo, tales facio quos baptizo, refellitur. V, 1323. In hoc ore proprio damnantur. X, 287.

Baptismi minister non attendendus, sed Deus. IV, 1890. Ostenditur ex exemplo Christi. IX, 77. Ostenditur et ex ipsis Donatistis. IX, 76. Testimonia a Donatistis allata, ad hanc rem non pertinent. IX, 367. In quaestione baptismi non considerandum quis det, habeat, aut accipiat: sed quid detur, habeatur, accipiatur. IX, 163. Baptismi virtus non ex meritis ministri pendet. II, 401. Nec a bonitate vel malitia ejus. III, 1421. Sed ex Dei gratia mundat. V, 602. Et constat propria sanctitate. IX, 559, 560. Baptismus per se ipse considerandus verbis Evangelicis consecratus, non adjuncta perversitate sive accipientium sive tradentium. IX, 163.

Baptismus Christi unde agnoscendus et approbandus. IX, 142. Baptismus in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, Christum habet auctorem, non quemlibet hominem. IX, 279. Baptismus secundum Evangelium datus, Christi est, non ministrorum. IX, 110, 260, 262, 345, 438. Baptismus Christi sive per iniquum, sive per justum ministratus, nihil aliud est quam baptismus Christi. IX, 368, 369, 371, 372. Sacramentum Christi sanctum est, etiamsi per minus sanctum, vel non sanctum hominem ministretur. IX, 361. Si quisquis inter homines fuerit, jus sibi baptismatis non debet usurpare, nemo est qui audeat baptizare. IX, 487. Baptismi sanctitas non impar, propter impares ministros. II, 344; III, 1428; IX, 173, 435, 499. Aliud est baptizare per potestatem, aliud baptizare per ministerium. III, 1417. Baptizandi potestas in neminem transit a Domino, ministerium transit in omnes, sive bonos sive malos, III, 1419, 1428, 1437. Non minister, sed ipse Christus est qui baptizat. II, 311. Baptizabat Jesus, et non baptizabat, quomodo. III, 1511. Baptismus quem dederunt Apostoli ante passionem Christi, et post Christum, non erat eorum, sed Christi. II, 344; IX, 435. Baptismum Christi nemo Apostolorum ita ministravit, ut auderet dicere suum. IX, 385, 386. Sicut dixit aut Evangelium aut ministerium. IX, 185. Baptismus a sacrilegis datus, est Christi, sicut est Christi nomen quod a sacrilegis dicitur; sed utrisque non prodest. IX, 602, 603. Non talis quisque redit a baptismo, qualis fuit a quo baptizatus est. IX, 338, 374, 375, 376, 377. Alioquin Donatistae redeunt peccatores. IX, 338, 340. Quotquot ab Optato baptizati sunt, Optati facti sunt. IX, 338, 340: sequeretur ut baptizandi denuo forent quam plurimi Donatistarum, quos tamen non rebaptizant. IX, 287, 366, 367, 368.

Baptismata duo dicunt qui aliud habere justos existimant, aliud iniquos. IX, 280. Baptismus communis bonis et malis, V, 561. Justis et injustis. IX, 195, 196. In zizaniis et in palea verus est baptismus. IX, 280. Baptismi Sacramentum et in sacrilegis per se sanctum est. IX, 346. Baptismus etiam in sacrilego bonus, sicut lex in Judaeo malo bona est. IX, 181, 596. Baptismi sanctitas cujusquam sceleribus pollui non potest. IX, 144, 167. Baptismus et in perversis est, et nullius perversitate perversus fit. IX, 190, 191, 197, 198, 200, 214, 215, 223. Exemplis ex veteri Testamento desumptis ostenditur. IX, 223. Sacramenta ritu Evangelico celebrata, etiamsi a traditoribus, haberentur, non sunt sacrilega. IX, 602. Baptismum quidem habent iniqui quamdiu iniqui sunt, sed non habent salutem cujus baptismus est Sacramentum. IX, 217. Baptismus in malis integer est, sed non prodest ad salutem. IX, 174, 219, 221. Cum a malignitate disceditur, incipit jam prodesse ad salutem, qui prius inerat ad perniciem. IX, 179, 509. Baptismus et esse potest in perversis, et ab eis etiam manifestis dari. IX, 240, 286.

Baptismum sancte dantis conscientia attenditur, quae abluat accipientis, falsa Petiliani doctrina quae refellitur. IX, 247, 260, 353, 356, 358, 363, 364, 373, 374, 377, 481, 556. Baptismum ab impio latente recte datum putabant Donatistae; non vero ab impio manifesto. IX, 73, 230. Si tunc per se abluit Deus aut Angelus cum latet conscientia polluta baptizantis, satius est baptizari ab occulto malo, quam a [Col. 0105] manifesto homine bono. IX, 67, 248, 250, 373, 374, 375, 376, 377, 378, 480, 481, 502. Consequentia haec non est Augustini, sed ab illo necessaria ostenditur. IX, 376. Conscientia dantis an debet attendi tantum secundum famam quae de illa seu vera seu falsa est. IX. 478, 480, 481, 498, 500, 557. Baptismum non dant verum Donatistae, si reus vel occultus vel manifestus non dat. IX, 279, 280, 281. Argumenta quibus baptismum a perfidis datum nullum esse probabant Donatistae, in ipsos retorquentur. IX, 250.

Baptizari a mortuo, quid. IX, 218. Baptizantur a mortuis, qui baptizantur in idolorum templis. IX, 484. et in deorum nomine. IX, 486. Baptizatores mortuos quosnam intelligere possint Donatistae. IX, 250. Baptizare si non potest omnis peccator tamquam mortuus, nec occultus potest. IX, 485, 486. Baptismus a malis et improbis datus, non potest dici non datus. IX, 75. Baptismus a malis sive occultis sive manifestis datus integer est. IX, 509. Baptismus tantum valet per hominem contemptibilem, quantum per Apostolum datus. IX, 184. Baptismus sicut Evangelium, potest per bonos et malos dispensari a Deo. IX, 498, 500. Dispensator verbi et Sacramenti Evangelici si bonus est, consocius est Evangelii; si malus, non ideo non est dispensator Evangelii. IX, 384. Judas in exemplum adducitur. IX, 385.

Baptismi vis, sicut nec Evangelii, non pendet a minitro. IX, 260, 261, 262. Baptizati justificatio a baptizatoris justitia non pendet. IX, 145, 369, 370, 371, 374. Baptizantis meritum in gratia baptismi non cogitandum. IX, 64, 435, 499. Ipsi idololatrae non a sacerdotibus suis se accipere arbitrantur sanctificationem quam putant, sed a diis suis. IX, 484, 486. Baptizati innocentia si ex innocentia baptizantis exspectatur, incommoda sequuntur multa. IX, 261. Baptizati spes vana et inanis, si conscientia baptizatoris attenditur. IX, 247, 260. Spem suam ponit in homine, qui baptizatoris conscientiam attendit. IX, 500. Hinc schismata. IX, 502. In baptizatore non spes ponenda. IX, 378, 379, 380. Sive a fideli, sive a perfido baptismi Sacramentum quisque percipiat, spes ei omnis in Christo sit. IX, 249, 260. Baptizati seu Christiani caput et origo solus Christus. IX, 500, 502, 518, 560. Hoc vi veritatis oppressus concessit tandem Petilianus. IX, 490. Baptizator non sequendus. IX, 350. In nomine baptizatoris non baptizatur. IX, 353. Baptismi ministros cur per aliquod signum excellentioris sanctitatis noluit Christus demonstrari. IX, 184. Aliud Sacramentum, aliud Sacramenti effectus et usus. IX, 197. Baptizare non tamen cuicumque licet. IX, 489, 498. In Sacramento baptismatis an nonnisi fidelis et justissimus operarius adhibendus. IX, 500. Baptismi ministrum justum esse praestat, quam injustum. IX, 499. Quare. IX, 361. Quomodo aliter Deus per bonos, aliter per malos ministros operetur. IX, 67. Baptizati ab hominibus sua quaerentibus, et mundum diligentibus, quasi ancillae filii. III, 1486. Minister malus, canalis lapideus. III, 1422.

Baptismum amitti discedendo ab Ecclesia, dogma Donatatisrum. IX, 590. Refellitur ex modo quo Maximianistae recipiuntur. IX, 588, 590, 593. Baptismum orbis terrarum quibus rationibus exsufflant Donatistae, iisdem exsufflant et suum. IX, 293. Baptismus non amittitur discedendo ab Ecclesia. IX, 109, 145, 193, 236, 237, 262, 298. Ex ipsomet Donatistarum consensu. IX, 109. Nec in apostatis baptismi character deletur. IX, 71, 72. In errante et deserente milite crimen est desertoris, character autem non est desertoris, sed imperatoris. IX, 691. Baptismum sic habent haeretici, quomodo desertor characterem. VI, 636. Unde damnantur, non unde coronentur. VI, 636. Baptismus eis redeuntibus non mutatur. VI, 636. Baptismus non amittitur discedendo ab unitate, incipit prodesse redeundo. IX, 204, 207, 208, 244. Baptismus communis esse potest, quibus non est Ecclesia communis. V, 1232; IX, 232, 238, 464. Baptisma qui Ecclesiae commune cum haereticis facit, non prodit sponsam Christi adulteris. IX, 230. Baptisma unum est, et in Ecclesia sancta est, sed non in sola Catholica. IX, 210, 219. Nec in solis sanctis. IX, 219. Baptisma potest esse et unde se aufert Spiritus sanctus, et ubi non est Ecclesia. IX, 193. Baptismus et Ecclesia a se dividi possunt et separari. IX, 186, 191, 193, 206. Baptismi in Ecclesia dati veritas, a Petiliano diversis rationibus et exemplis impugnata, propugnatur. IX, 280. Baptismi veritas exemplo Christi in haereticis non neganda, improbanda, aut destruenda, sed ipsorum iniquitas. IX, 601. Baptismi aqua sicut Euphratae fluminis extra paradisum effluit. IX, 210, 221, 227, 229, 476. Baptismum Christi posse esse extra Ecclesiam, probat aqua quae de corpore Domini exivit foras. IX, 440.

Baptismum qui amittere non potest, nec potest amittere jus dandi baptismum. IX, 70, 72. Ad integritatem Sacramenti nihil interest quae sit fides suscipientis. IX, 146. Aut ministri. IX, 147. Nihil accipientis, habentis, aut dantis bonitas aut malitia. IX, 199, 200, 212. Baptismus verbis Evangelicis consecratus non est aqua mendax. IX, 557. Et [Col. 0106] apud haereticos est, sicut et Evangelium. IX, 239. Scripturae testimonia quae contraria videntur; de veritate baptismi extra Ecclesiam dati, conciliantur. IX, 114. Baptismus etiam in haereticis agnoscendus. IX, 630. Baptizare possunt thurificatores, traditores, persecutores. IX, 558. Baptismum habent qui quamvis fallaciter accipiant, in Ecclesia accipiunt, aut ubi putatur esse Ecclesia ab eis, a quibus accipitur. IX, 243. Baptismum verum habere possunt nonnulli, etiamsi non habeant veram fidem. IX, 604.

Baptismi duo non sunt quia haeretici possunt baptizare. IX, 230. Baptizandi potestatem non habent mali, si non habent haeretici. IX, 158, 160, 215, 216, 217, 221, 222, 230, 231, 236, 244. Baptismus nomine Patris et Filii et Spiritus sancti consecratus, apud haereticos datus, Christi est et Ecclesiae, non ipsorum. IX, 121, 140, 145, 151, 165, 220, 231. Sicut et ordinatio non est haereticorum, sed Christi. IX, 691. Sola Ecclesia catholica, per hoc quod suum habet in communionibus separatis, generat filios spiritales. IX, 117, 121, 123, 126. Baptismus evangelica regula datus, etiam ab haeretico de Trinitatis unitate dissentiente, integer est. IX, 597.

Baptismus ab haereticis datus, bonus, sicut et a malis. IX, 190, 191. Baptismus Christi violari non potest haereticorum perversitate, cum apud eos datur et sumitur. IX, 177, 178, 179. Baptismus malorum non valet, si non valet haereticorum. IX, 193, 203, 204, 205, 206, 207, 209, 211, 212. Baptismum ab haereticis et schismaticis dari posse, in Concilio Nicaeno definitum est. IX, 72. Utrum baptismus extra Ecclesiam posset conferri ante Concilii plenarii definitionem, inter magnos viros salva pace controvertebatur. IX, 114, 124. Quidquid de baptismo haereticorum Cyprianus ejusque collega in Concilio Carthaginensi dixerunt, de baptismo iniquorum dici potest. IX, 239. et lib. 6 et 7 de Bapt. Quae ex Cypriani epistola ad Jubaianum probare videntur baptismum Christi non posse ab haereticis conferri, refelluntur. tom. IX lib. 3 et 4 de Bapt. cont. Donat. Donatistae jam non permittuntur ignorare quin valeat baptismus, extra Ecclesiam acceptus. IX, 113. Baptismus in schismate datus, approbatus a Donatistis. IX, 630. Baptismum Trinitatis non habere Catholicos contendebat Petilianus, id ipsum de Donatistis probat Aug. IX, 286. Catholicos inter et Donatistas cardinales, nulla jam de baptismi bonitate extra Ecclesiam collati controversia est. IX, 113. Per Maximianistas finita est. IX, 630, 551. Baptismum Christi posse extra Ecclesiam dari, ex schismate Maximiani noverunt Donatistae. VIII, 43, 44.

Baptismus unus etiam extra Ecclesiam ab ignorantibus datur, sicut extra Ecclesiam ipse unus Deus ab ignorantibus colebatur. IX, 599, 604. Utrumque tamen non prodest. II, 408, 415; IX, 599, 604. Baptismum etiam extra Ecclesiam, valere ostenditur ex illo Christi dicto, Qui contra vos non est, pro vobis est. IX, 313. Baptismum non accipiunt mali si non accipiunt haeretici. IX, 228, 229, 233, 244. Baptismus etsi sit apud Donatistas, non sequitur tamen illic accipiendum esse. IX, 460, 462, 466, 467, 550. Aqua praeter Ecclesiae societatem, non solum non valet ad salutem, sed valet potius ad perniciem. VIII, 263, 264, 265. Qui per baptismum nascitur de Ecclesia catholica, tanquam de Sara nascitur: qui nascitur de haeresi, tanquam de ancilla, sed ex semine Abraham. III, 1477. Baptismus ubicumque conferatur, venerandus est. II, 301. Ex duobus in errore pari ac malitia constitutis, qui foris baptizatur, pejor est quam qui intus. IX, 169. Baptizari in schismate qui eligit, baptismum sciens non recte ibi dari, perversus et iniquus est. IX, 110, 111, 112. Certa incertis praeponenda cum agitur, ubi baptismus recte accipiatur. IX, 113. Propter pacem Ecclesiae non putat Cyprianus eos ab Ecclesiae muneribus separandos, qui extra eam baptizati sunt. II, 339.

Baptismus apud haereticos collatus valet, nec iterandus est. II, 362; V, 462, 797. Necesse non est ut rebaptizentur Donatistae qui ad Ecclesiam catholicam transeunt. II, 343. Haeresum sectatores, imo et conditores, in catholica baptizati, si redeant non rebaptizantur. IX, 223. Post illos, qui baptismum dederunt, quamvis haereticos et perversos, non baptizatur, quia non eorum, sed Christi baptismus est. II, 343, 344. Qui baptismum super baptismum imponit, lapidem super lapidem ponit, sed qui destruetur. IV, 433, 1229. Qui rebaptizat, non facit ut baptismus non habeatur, sed ut ad poenam habeatur. IV, 432. Baptismum non iterandum venientibus ab haereticis, apta similitudine ostenditur. IV, 181; V, 797. Urgentur Donatistae, quod Catholicos rebaptizent. IV, 134. Baptismum iterato dantes Donatistae, baptizandum docent ut se Christianum non esse profiteatur. IV, 432, 1895. Baptismus non potest repeti. III, 1477, 1485; IX, 70, 72. Baptismus non propterea debet repeti quoties peccatur. X, 435. Rebaptizatio grande scelus. IX, 54. Sicut in Judaeis, cum Christiani fiunt, non bona Dei destruenda, sed mala ipsorum; ita et in schismaticis vel haereticis, cum catholici fiunt, non Sacramenta violanda, sed schisma aut haeresis [Col. 0107] rescindenda. IX, 596. Baptismus impie iteratur propter traditionis crimen aut ignotum, aut non probatum. IX, 515. Baptizandum non est post haereticos, si non baptizatur post ebriosos, luxuriosos, etc. IX, 218, 437. Baptisma ab haereticis aut a malis datum non repetendum ostenditur. tom. IX lib. 3 et 4 de Bapt. Baptisma non iterandum in illo qui male credidit. IX, 77. Baptizatos foris, Ecclesia suscipit. IX, 186. Baptismum non iterandi consuetudo Ecclesiae. IX, 226, 227, 234, 237. Et baptizatos in haeresi vel schismate non rebaptizandi. IX, 219, 220, 491. Etiam ante Cyprianum. IX, 143. Et ex Apostolica traditione veniens. IX, 133, 134, 135, 159, 170, 194. Hanc quasi coepit corrigere vel potius corrumpere Agrippinus praedecessor Cypriani. IX, 133. Et Agrippini auctoritate mutavit Cyprianus. IX, 159. Rebaptizare haereticos, ut voluit Cyprianus, tunc fuit humani erroris; rebaptizare Catholicos, quod adhuc Donatistae faciunt, semper est diabolicae praesumptionis. IX, 606. Baptizatos extra Ecclesiam denuo non baptizandos censuit Ecclesia Catholica, antequam esset pars Donati. IX, 465. Si baptismum non habebant, qui apud haereticos baptizati sunt, cum ad Ecclesiam sine baptismo admissi sint, unum ex duobus fatendum est, aut periisse tunc Ecclesiam, aut non obesse aliena etiam nota peccata. IX, 175. Ab haereticis venientem, denuo baptizatum, in Scripturis canonicis probare non possunt Donatistae. IX, 465. In Scripturis nec schismatici inveniunt haereticos ad Catholicam venientes denuo baptizatos, nec catholici haereticos in baptismo quem in haeresi acceperant fuisse susceptos. IX, 604. Baptismum iterandum esse non sequitur ex eo quod post Moysen aut Joannem Apostoli baptizarunt. IX, 501, 563, 599, 606. Cur post baptismum Joannis baptizavit Paulus. IX, 181, 183. Testimonia Evangelica ad adstruendam baptismi iterationem solvuntur aut explicantur. IX, 601, 602. De baptismo post haereticos iterando necne, nihil praeceperunt Apostoli. IX, 192. Baptismum non iterandum quomodo ex Apostolis habeamus. IX, 605. Baptismum non iterandi consuetudo jam plenario Concilio firmata est. IX, 158, 159, 162, 190, 192, 197, 199, 206, 219, 223, 232, 234. Haereticos non rebaptizandos Ecclesiae Deus revelavit. IX, 221. Ex haeresi venientes non rebaptizandos vel ipsi Donatistae consentiunt. IX, 745. Baptizatos a schismaticis suis recipiebant Donatistae. IX, 251, 253. Baptismus in parte Caeciliani collatus optimus ostenditur contra Donatistas. IX, 69. Aut post Primianum baptizare debent Donatistae, aut non debent post Caecilianum. IX, 520. Si pro unitate partis Donati baptizatos in schismate nemo rebaptizat, pro unitate Christi lex vera et plenaria illius hereditatis deberet agnosci. IX, 509. Baptismi iterationem occulta nescio qua inspiratione Dei, homines detestantur. IX, 180. Etiam ipsi haeretici. IX, 180. Baptismi iterationem perversam esse, ex ipso Cresconio Donatiano ostenditur. IX, 469, 470, 471. Rebaptizare non debent neque haeretici neque Catholici, sed ex diversa causa. IX, 145. Baptismus cur non iteratur a Catholicis. IX, 346. De iis qui de haeresi in Ecclesiam sine baptismo admissi sunt, quid senserit Cyprianus. IX, 490, 492. Haeretici qui ideo vellent ad Ecclesiam venire, quia baptismum non habere putarent, quomodo erudiendi. IX, 179. Utrum perniciosius sit non baptizari, quam rebaptizari. IX, 138.

Baptismus ab haereticis aut malis datus integer est. IX, 207, 244. Sed non prodest ad salutem. IX, 110, 144, 170, 235, 236, 239, 257, 437, 756. Nec recte datur. IX, 110, 111. Baptismum legitimum possident haeretici et perversi, sed non legitime. IX, 180, 186. Legitime habent cum ad unitatem catholicam, aut ad vitam tanto Sacramento dignam convertuntur. IX, 180, 186. Baptizatis extra Ecclesiam cum ad illam redeunt, tum accedit, quae nisi intus dari non potest, unitas Spiritus. V, 462. Baptizati extra Ecclesiam an ad veniam pertinent. IX, 138, 146. Baptismus tanto magis valet ad exitium separato, quanto magis posset ad salutem valere conjuncto. IX, 200. Baptismum habere possunt haeretici et mali, sed non habent remissionem peccatorum. IX, 227, 228, 232, 238, 244. Baptismus extra Ecclesiam datus non prodest ad remissionem peccatorum, nisi cum quis unitati reconciliatus fuerit. IX, 119, 121, 200. Baptismo etiam in schismate dato dimittuntur peccata, replicantur tamen propter perseverantiam in schismate. IX, 120, 227. Non tamen oportet rebaptizare. IX, 120, 121, 227. Baptismus ad irrevocabilem peccatorum remissionem non valet extra Ecclesiam. IX, 146, 147, 149, 150. Unde per malos ministros intra Ecclesiam datus, peccata dimittit. IX, 149. Baptismus Ecclesiae potest esse extra Ecclesiam, munus autem beatae vitae nonnisi intra Ecclesiam. IX, 155. Apud haereticos valet et sufficit ad consecrationem, non ad vitae aeternae participationem. II, 362. Baptismum usque ad Sacramenti celebrationem haeretici perceperunt, vitam tamen aeternam, nisi per unitatis sacramentum, non consequuntur. IX, 155, 219. Baptismi aqua sicut aqua diluvii constitutis intra arcam salutaris, extra arcam vero mortifera. IX. 221. [Col. 0108] Baptismus tunc incipit prodesse, cum ad Ecclesiam transitur. IX, 109, 113, 487, 711. Baptizatis in schismate quid praestatur, cum ad unitatem redeunt. IX, 372, 551. Baptismus a malis acceptus an peccatorum remissionem operetur. IX, 165, 166. Baptismum dare possunt haeretici et perversi, peccatorum remissionem dare non possunt. IX, 192. Sacramentum interdum danti nocet, accipienti prodest. IX, 488. Baptismum habere et dare possunt boni et mali, boni utiliter, mali perniciose. IX, 199, 200. Baptismum quinam utiliter accipiunt et tradunt, quinam inutiliter. IX, 241. Baptismum qui dant caritatem unitatis non habentes, ad perniciem suam dant. IX, 71, 72. Fidelem inter perfidumque plurimum distat, non ad sacramentum, si uterque dat aut habet, sed ad meritum. IX, 560, 562, 563.

Baptismum dare possunt boni et mali, abluere autem conscientiam nonnisi Christus. IX, 482. Baptismi minister non justificat, sed Christus. IX, 249, 260, 261. Baptismi sacramentum corporaliter opere ministrorum adhibetur, sed per hoc Deus hominis consecrationem spiritaliter, operatur IX, 192. Hominis in baptismate consecratio unica Christi est. IX, 596. Qui ab haereticis aut iniquis baptizantur, si non falso corde convertuntur, a Christo baptizantur. IX, 219. Christus baptizat non visibili ministerio, sed occulta gratia. IX, 379, 385. Non aqua visibilis sufficit ad mundandum; requiritur praeterea fons ille signatus, cui nemo communicat alienus. IX, 476. Aqua exhibens forinsecus sacramentum gratiae, et Spiritus operans intrinsecus beneficium gratiae, regenerant hominem. V, 312. Quaestiones variae de accipientibus, aut tradentibus baptismum veraciter aut fallaciter. IX, 242. In quaestione de baptismo erraverunt multi in Ecclesia. III, 1422. Concilia duo facta in Africa de quaestione baptismi. IX, 144. Ad baptismum exhortatio. V, 754, 1555.

Baptismi virtus. VIII, 572; IX, 165. Effectus. X, 570, 847. Sine eo non intratur in regnum coelorum. I, 857. Baptismum ipsum nihil aliud quam salutem vocant Christiani Punici. X, 128. Ad baptismum currebant Catechumeni in periculis. VII, 674. Baptizati in Oriente et Africa multi ob terrae motum. V, 136. Baptismus Christi omnia peccata delet. V, 53, 382, 383, 390, 401, 752, 1064, 1537, 1635; VI, 262, 288, 659; VII, 40; X, 430, 600, 688. Baptismus dat omnium indulgentiam peccatorum et aufert crimina, non radit. X, 562, 563. Perfecta mundatio non in Joannis, sed in Domini baptismo est. II, 178. Nemo eorum qui ad Christum accesserunt per baptismum, exceptus est a gratia remissionis peccatorum, X, 140. Post baptismum, homo mundus est totus. III, 1789, 1790. De fonte Christi consecrata in sanguine tota pulchra ascendit anima. VI, 689. Baptismus a nobis expellit exterminatorem, si cor nostrum recipiat salvatorem. III, 1759.

Baptismus quatenus parvulis prosit et adultis. X, 123. Baptismus parvulorum. IX, 174. Quid valeat. IX, 175. Baptizatis gratia collata. V, 1093. Parvulis in baptismo latenter gratia infunditur. X, 114. Innovantur parvuli in baptismo. X, 1077. Per baptismum etiam in infantili aetate originalis peccati poena solvitur. III, 419. Per baptismum, commendante Ecclesiae caritate, a damnatione liberantur ante usum rationis morientes. II, 364. Sacramento regenerationis imbutus moriens ante usum rationis non perit. VI, 288. Qualiter per baptismum evacuetur peccatum in parvulis similiter et in adultis. X, 150. Baptismi Sacramento abluitur omnis reatus peccatorum, qui in decem Legis praeceptis admittitur. VIII, 263. Baptizatus aut sanus de stabulo egressus est, aut sanus in stabulo est. X, 276. Qui sacramento baptismi recte abluitur, spiritualiter et in carne et in anima mundatur. III, 736. Baptismi effectus est, ut reatus peccatorum praeteritorum solvatur in omnibus, et in grandibus etiam sanetur voluntas et praeparetur a Domino spiritu fidei et caritatis. I, 604. Non solum peccata, sed et ipsa desideria vitiosa baptismatis lavacro purgantur. X, 407. Et si in baptismo plena perfectaque remissio fiat, non tamen plena renovatio. X, 177.

Baptismus omnia delet peccata, non tamen omnem mox sanat infirmitatem. V, 752; X, 590. In baptismo, vitiorum reatus solutus est, manet infirmitas. X, 682, 683. Remittitur culpa, non languor quem culpa meruit. VI, 360. Baptismus concupiscentiam non aufert. X, 678, 1116. Sed relinquit sine reatu. V, 391, 752, 820, 1537. Scil. ad pugnam. V, 391. Hinc baptizatis sanctis pugnandi necessitas, unde. X, 679, 856. Baptizati quamvis peccato mortui, habent quod in se mortificent. X, 846. Etiam ipsis baptizatis caro contraria est, ac proinde gratia necessaria. X, 276, 280. Quatenus baptismus a concupiscentiis solvit. X, 846. Juvenis carnalem concupiscentiam non domabit, nisi adjutus sacramento baptismi. III, 419. Augustini amicus nesciens baptizatus mirum in modum animo mutatus est. VI, 696 Regeneratio plus praestat, quam generatio. X, 1183, 1188 Baptismo accepto hominem non posse peccare docebat Jovinianus. [Col. 0109] VIII, 45, 46. Non solum potest homo peccare post baptismum, verum etiam quamvis venialia, tamen aliqua peccata committit. X, 1117. Baptismus est unus, sed in oratione accipimus unde quotidie lavemur. V, 401. Propter quid baptizati orant, Dimitte nobis debita nostra. X, 563. Baptizati Solvuntur reatu malorum quae remanent post baptismum. X, 853. Generatio ex Adam uno delicto obligat, regeneratio ex Christo tam illud, quam quidquid postea ex iniquis operibus humanae conversationis accedit, solvit. II, 679. Baptismo universus reatus est solutus, cum omnibus quae illi obedientes, fecimus, diximus, cogitavimus; nec nobis deinceps obesset languor unde illicita desideria commoventur, si illis numquam obedientiam praeberemus. IV, 1507. Omni peccato caret baptizatus, non omni malo. X, 850. Vis consuetudinis non deponitur in baptismo. X, 666. Baptismus non nos eximit poenis hujus vitae. VII, 728.

Baptismatis sanctitate non solum peccata, sed mala prorsus omnia tollenda. X, 435. Cur non statim eruuntur baptizati omnibus malis. X, 1179. Nec statim eis datur resurrectio sanctorum. X, 1180. A quibusnam malis perfecta sanitas et novitas in baptismate perficitur. X, 855. Absurda quae sequuntur ex illa sententia, quae nulla mala in baptizatis remanere tenet. X, 853. Baptismatis beneficio ad futuri etiam saeculi perfectionem pervenitur. X, 844. Baptismo omnis peccatorum remissio, plenaque in resurrectione sanatio et ab omni malo liberatio, accepta referri debet. X, 434, 591. Infirmitas quae post baptismum remanet, resurrectione consumetur. X, 590.

Baptismo sanctificatur et corpus. X, 844. Baptizati corpus restauratum est ad statum primi hominis ante peccatum. VI, 694. In baptismate aegri multi sanati. VII, 764.

Baptizati recens dicti dies. V, 1092. Dicti infantes. V, 1092, 1099, 1101. Quare sic vocentur. V, 1101.

Baptizari in morte Christi quid. X, 824. Baptizari in Christi morte nihil aliud est, quam peccato mori. X, 660. Baptismus mortis ac resurrectionis Christi similitudo in parvulis ut in majoribus. VI, 256. In baptismo nullus non moritur peccato. VI, 253. In baptismo parvuli peccato moriuntur. X, 824, 827, 830, 1239. Mors mystica in baptismo. X, 683. Baptismus datur ut et moriamur et reviviscamus. VI, 253. Qui in morte Christi baptizantur, moriuntur peccato, ut Deo vivant. VIII, 744, 745. Baptismum qui desiderat, vitam novam concupiscit. VI, 677. Baptizatus signatus est regio caractere. II, 307. Baptizatus quietem et operationem Dei imitari debet. III, 305. Baptizati hic et adhuc filii saeculi, et tamen filii Dei, quomodo. X, 157, 844. Baptismo parvuli qui abluuntur, eliguntur de mundo. X, 823. Tunc tempus est post baptismum cavendi omnia futura peccata, cum omnia sunt deleta praeterita. VII, 40. Post baptismum major est delictorum reatus. I, 669. Baptizati recens monentur, ut morum innocentiam prae se ferant. V, 1560. Bonos Christianos imitentur, non malos. V, 796, 1092, 1094, 1102, 1670.

Baptismus non omnibus prodest. IX, 462. Ubicumque est ipse est; sed non ille qui accipit, ubicumque est ipse est. II, 301. Commune est lavacrum regenerationis, sed ipsa gratia non communis est omnibus. IV, 984. Baptismo Christi potest homo baptizari, et tamen non fieri in eo remissio peccatorum. IX, 118, 119. Baptismum Christi quisquis habet, non propterea de peccatorum remissione securus esse debet. IX, 218. In baptismo Christum induunt usque ad sacramenti perceptionem et boni et mali, usque ad vitae sanctificationem soli boni. IX, 193. Baptismus aliis in vitam, aliis in mortem. IV, 1760. Quosnam vivificat, vel non. IX, 189. Baptismum qui recipiunt, et saeculo verbis et non factis renuntiant, verum habent baptismum, sed non vivificantur. IX, 189. Baptismus tamquam character infixus ornat militem, convincit desertorem. IV, 433. Baptizatos ubicumque et quomodocumque, gratiam baptismi non consequi, quomodo intelligendum. IX, 167.

Baptismum habere eos qui ubicumque et a quibuscumque illum verbis evangelicis consecratum, sine sua simulatione et cum aliqua fide accepissent, sed sine caritate, non prodesse, Aug. sententia. IX, 243. Sacramenta, scientia, prophetia, fides, magna quidem sunt, quamvis nihil ille sit qui ea sine caritate habuerit. IX, 601. Baptismus sine caritate nihil prodest. III, 1432. Qui fictus ad baptismum accedit, an accipiat remissionem peccatorum. IX, 119. Baptismum Christi potest quisque sine contagione mali ministri percipere, qui bona fide accedit ad Christum. IX, 386. Baptismo eodem et boni catholici salvi fiunt, et mali catholici vel haeretici pereunt. IX, 198.

Baptismus ab haereticis datus aut a malis, nec ipsis prodest nec accipientibus, nisi mutentur. IX, 156, 157. Ex baptismo et conversione cordis salus completur, unum tamen sine altero esse potest. IX, 176. Baptismus sine justitia non perducit ad regnum, nec vicissim. IX, 437. Praecepta duo de dilectione Dei et proximi, a nonnullis male dicuntur referri, alterum ad baptizandos, alterum ad baptizatos. VI, 207. [Col. 0110] Baptismum sine mandatorum observatione sufficere ad vitam, male quidam putabant. VI, 210. An baptizati peccatores exituri sunt de gehenna. VI, 149, 154. Baptizatis omnibus, etiam haereticis, quidam promittunt liberationem ab aeterno supplicio. VII, 733. Quidam solis baptizatis apud Catholicos, quamvis male viventibus. VII, 741, 742. Poena transitoria baptizatis scelerate viventibus non promittenda. VI, 226. Baptismo nisi vita respondeat, non obtinebitur regnum coelorum. VI, 227.

Baptismi forma seu ritus. II, 97; X, 145. Baptizandi parvuli ad Ecclesiam deferuntur. V, 1333. Ordo curationis erga baptizandos tenendus. VI, 221. Ad baptisma recipiendum fides necessaria. VI, 649. Baptismus non prodest, si desit fides. III, 736. Baptizandus interrogabatur utrum ad Deum converteretur et in illum crederet. IX, 352. An saeculo renuntiaret, IX, 190. Cur pro eo qui respondere potest, non debet alius respondere. IX, 175. Baptizandis symbolum tradebatur, reddendumque reposcebatur, VI, 206. Pueri septennes cum baptizantur, reddunt symbolum. X, 481, 517. Baptizamur regulam fidei confitentes. V, 1614. Fidei professio de loco eminentiori coram fidelibus memoriter fieri Romae consueverat a baptizandis. I, 751. Ab offerentibus infantem ad baptismum, citra mendacium respondetur ipsum fidem habere propter fidei sacramentum, et convertere se ad Deum propter conversionis sacramentum. II, 364. Infantes per eos fiunt credentes, a quibus baptizandi offeruntur, et per eos increduli, qui eos, dum nihil prodesse credunt, offerendos esse non credunt, II, 870, 984. Parvulis accommodat Ecclesia aliorum pedes ut veniant, cor ut credant, linguam ut fateantur. V, 950. Si dixeris eum quem offers habere quod in illo salvum fiat, confitendo deles; si dixeris, non habet; negando tenes. V, 950. Si hanc fidem in corde non habueritis, pro quibus respondetis, negando occiditis. V, 944. Quo sensu dicat Cyprianus parentum sacrilegiis amisisse parvulos quod fuerant consecuti. II, 361.

Baptismo praemittenda poenitentia de suis prioribus peccatis, quae tamen non est utilis, nisi etiam baptizentur. II, 1088. Sicut et post baptismum si post illum peccaverint. II, 1088. A Petro non sola fides, sed et poenitentia baptizandis indicta. VI, 204. Poenitentia non solius infidelitatis, sed vitae veteris quae mutanda in novam. VI, 204. A baptismo prohibebantur pertinaces adulteri et meretrices. VI, 150, 470. Prohiberi pertinaces malos a baptismo, non novum. VI, 219. Error quorumdam, omnes citra discrimen, etiam adulteros notos et pertinaces admittendos ad baptismum. VI, 197. Morum doctrinam nonnisi post baptismum esse tradendam. VI, 197. Et propter fidem Christianam salvandos omnes baptizatos, etiamsi mores quantumlibet malos non correxerint. VI, 197. Triplex hic error refellitur. VI, 202. Baptizandi quid cavere, quid amare, pro quibus debeant orare, VI, 692. Abstinentia, jejunium, exorcismi, et continentia, praeparationes necessariae ad baptismum. VI, 202. Baptizandis exponitur Psalmus XXII. V, 1646.

Baptizandi diabolo renuntiant. II, 889; X, 408, 427. In baptismo exorcismus et exsufflatio. II, 890; VI, 628; X. 649, 653. Cur baptizandos exsufflet et exorcizet Ecclesia. X, 1073, 1078, 1079, 1081. Signo crucis baptismatis unda consecratur. V, 1064; X, 861. Aquae virtus per consecrationem verbi. VI, 694. Baptismus Christi non est, si verba Evangelica quibus symbolum constat, illic non fuerint. IX, 214. Baptismus sine certis illis Evangelicis verbis non potest consecrari. IX, 214. Facilius inveniuntur haeretici qui omnino non baptizent, quam qui non illis verbis baptizent. IX, 214. Baptismum non vitiat perversa Evangelicorum verborum seu ministri seu accipientis intelligentia. IX, 166, 167, 168, 170. Error qui per imperitiam in verbis illis contingit, non evacuat integritatem sacramenti. IX, 213, 214. Vitium precis superat affectus precantis. IX, 214.

Baptisma unum. VI, 706. Qui Baptismum duplicare volunt, duplicia corda necesse est requirant. II, 97. Baptismum tribus gradibus consecratum dicere, error magnus. IX, 284, 285. Baptizatus, unctus oleo. VI, 693. Imponitur ei manus. V, 1447. Spiritus sanctus invocatur super eum. V, 1163. Baptismus parvulorum et communio. V, 943. In baptismo osculum dabatur infantibus. X, 625. Baptismus an ante octavum diem conferendus. X, 625. Ad baptizandum parvulos octavus dies non exspectandus. X, 190, 191. Baptismi sacramentum, dies Sabbati. III, 305. Baptismus omni die dari potest. V, 1048. Baptismus superstitiosus in mari die natali S. Joannis. V, 1021. Baptismus per solemnitates Paschales. IX, 180. Cur baptizandorum numerus major in his diebus. V, 1048. Ex diebus paschalibus septem vel octo infantium Sacramentis deputati. V, 1101. Cur Quadragesimale jejunium ante baptismi Christi celebrationem. V, 1048. Baptizati recens vestibus albis induti. V, 678, 1092. Baptizatorum in vestibus signum Christi apparuit apud Jerosolymam, V, 137. Baptizatorum infantium octavae. V, [Col. 0111] 1101, 1196, 1201, et nota, 1560, 1669. Graviter puniri solere qui per octavas suas terram nudo pede tetigerint. II, 221. Octava in albis. II, 133. Baptizatorum capita in die octavarum revelantur. V, 1669. Baptizatorum octavo die, quid celebratur. IX, 290. Necesse est ut infans baptizetur vivus. III, 420. Baptismus Catechumenis in ultimo vitae an dandus non petentibus nec respondere valentibus, diversae sententiae. VI, 469. Baptismum dandum sentit Augustinus in casu proposito etiam adulterina conjugia retinentibus. VI, 469. Baptizari pro mortuis quid secundum Julianum. X, 1596. Baptismus quid in Cornelio valuit. IX, 174, 175. An qui baptizati sunt a discipulis Christi ante mortem ipsius, acceperint Spiritum sanctum. VI, 53. Quidam parvulos ad baptismum percipiendum ferunt, quod eos putent hoc remedio temporalem retinere vel recipere sanitatem. II. 361.

Baptismus sanguinis, quis. IX, 276. Baptismi vicem implet martyrium et in articulo necessitatis vera conversio. IX, 173. Nolentium negare Christum, passio pro baptismo deputatur. II, 1087. Supplet benignitas quod necessitas excluserit. IX, 175. Deputatum est baptisma credenti latroni, et pro accepto habitum in animo libero, quod in corpore crucifixo dari non poterat. VI, 53. Baptismus quotidianus. V, 1005.

Baptizari non potest sine ministro. IX, 499. Baptismus mimice et joculariter administratus, an ratus habendus. IX, 243. Baptismum dandi jus in Ordinatione habetur. IX, 71. Presbyterum baptizare solere innuitur. II, 343. Laicus in necessitate baptizat. IX, 71. Baptismus sine ulla necessitate a laico datus, non potest dici non datus, sed illicite datus. IX, 71. Exemplis id declaratur. IX, 71. Baptismus in extrema necessitate etiam ab haeretico vel schismatico accipi potest. IX, 109, 200, 242. Baptismus an dari possit ab iis qui numquam Christiani fuerunt. IX, 242.

Baptismum auferet secundus Christi adventus sicut circumcisionem abstulit primus. II, 96. Mater quaedam filiis imprecatura, ad sacrum fontem cucurrit. V, 1443.

Baptismum suum habebant idololatrae. IX, 250. Baptismi novi institutor quidam Coelicolarum major. II, 180.

Barabbas culicis nomine intelligitur III, 1329.

Barba virili est ornamento, non munimento, VII, 791. Barba non intelligitur nisi in perfectis. IV, 1736. Virtus divina Christi barba figuratur. IV, 309. Barba significat fortes. IV, 1733. Barbata fortuna. VII, 122.

Barbarismi. VIII, 417. Barbarismus quid. III, 44.

Barbari in Urbis vastatione pepercerunt Christianis propter Christum. VII, 14, 17. Barbaricum tempus. VI, 699.

Barbarus servus Dei. II, 698.

Bardesanes a quo Bardesanistae haeretici. VIII, 31, 32.

Barjesu magus. IX, 372.

Barnabas cum Paulo psallens in vinculis. III, 1935. Barnabae et Petri simulatio merito a Paulo reprehensa. VI, 536.

Barnabas Presbyter. II, 966. V, 1580.

Barnabam servum Dei ad Augustinum mittit Pinianus dum a populo ad presbyterium cogeretur. II, 479.

Baruch, scriba Jeremiae. VII, 591.

Bazan interpretatur siccitas. IV, 832. Confusio. IV, 832, 1751, 1760.

Basilicae asylum vel ipsis barbaris venerabile. VII, 14, 17, 20, 45, 110, 113, 170. Confugientes ad loca sancta in direptione Urbis, a barbaris servati. VII, 170. Vide Ecclesia

Basilica Celerinae. V, 316, 939. Basilica Fausti. V, 643, 1202. Basilica Florentia. V, 1597. Basilica Gratiani. V, 849. Basilica Honoriana. V, 889. Basilica Leontiana. V, 1201, 1207. Basilica Major. V, 1194. Basilica majorum Carthagine. V, 209, 902, 1335; X, 334. Basilica Martyrum Scillitanorum. V, 840. Basilica viginti Martyrum. V, 799. Basilica ad octo Martyres. V, 1522. Basilica Novarum Carthag. V, III. Basilica Petri Carthag. in regione tertia. V, 116. Basilica Restituta Carthag. V, 132, 185, 559, 643, 1257. Basilica Tricillarum. V, 364.

Basilicarum forma. III, 660.

Basilicae apud Carthaginem incensae a Donatistis. IX, 709.

Basilides a quo Basilidiani haeretici. VIII, 26. Basilides primus ausus est dicere Deum quem Judaea gens coluit, non fuisse verum Deum. VIII, 664.

Basiliscus nutu quodam regali inter serpentes excellere dicitur. IX, 54. Basiliscus rex est serpentium, sicut diabolus rex daemoniorum. IV, 1168.

Basilius, natione Graecus. VIII, 668. Episcopus Caesariensis. X, 865. An Basilius faveat negantibus originale peccatum. X, 650. Basilii testimoniium pro peccato originali. X, 652. Basilii sermo de Jejunio. X, 652. Liber contra Manichaeos. X, 649.

Bassus Syrus. VII, 767.

Basterna. II, 73.

Bastaga, ferculum. II, 181.